wtorek, 7 lipca 2026

Hugh Cornwell

 

Najbardziej znany jako frontman Stranglers, jednego z najdłużej istniejących i najpopularniejszych
na świecie zespołów z oryginalnej fali brytyjskiego punku, Hugh Cornwell cieszył się również umiarkowanie udaną karierą solową, która rozpoczęła się od jego debiutanckiego albumu „Nosferatu” w 1979 roku i trwała długo po odejściu z zespołu w 1990 roku. 
 
Urodzony w 1949 roku i wychowany w Tufnell Park w północnym Londynie, Cornwell zaczął tworzyć muzykę w liceum, gdzie grał w zespole z Richardem Thompsonem (późniejszym członkiem Fairport Convention). Po ukończeniu studiów licencjackich z biochemii na Uniwersytecie w Bristolu, przeniósł się do Sztokholmu, aby kontynuować badania podyplomowe. Tam założył zespół Johnny Sox, który później przekształcił się w Stranglers. Zespół, początkowo kojarzony z punk rockiem, był znacznie bardziej ironiczny i intelektualny niż większość jego współczesnych. Później znacznie rozszerzyli swoje brzmienie, przekształcając się w new wave, a później w stosunkowo mainstreamowy pop; Prawdopodobnie najbardziej zapamiętani są ze swojej łagodnej, niemal barokowej ballady „Golden Brown”. 
 
Cornwell wydał swój debiutancki solowy album „Nosferatu” w 1979 roku; we współpracy z perkusistą Magic Band, Robertem Williamsem, album został pomyślany jako wyimaginowana ścieżka dźwiękowa do klasycznego filmu niemego F.W. Murnaua. Kolejny album, „Wolf”, ukazał się dopiero dziewięć lat później. W 1990 roku, czując, że zespół wyczerpał się artystycznie, Cornwell opuścił The Stranglers. Od tamtej pory stawał się coraz bardziej płodny, wydając dwa solowe albumy w latach 90-tych i cztery w latach 2000., a także kilka albumów koncertowych i kompilacyjnych - zwłaszcza trzypłytowy box set „People, Places, Pieces” (2006) - oraz wspólne albumy „CCW” (1992) z Rogerem Cookiem i Andym Westem oraz „Sons of Shiva” (1999) z irlandzkim poetą Johnem W. Sextonem. Napisał również pięć książek, w tym dwie powieści. 
 
 Solowa muzyka Cornwella, nagrywana głównie w okrojonym formacie power trio, jest silnie inspirowana bluesem i rock & rollem, a jej cechą charakterystyczną są erudycyjne i sarkastyczne teksty. Druga dekada XXI wieku przyniosła album „Totem and Tattoo” Steve'a Albiniego z 2013 roku; trwającą całą karierę kompilację „The Fall and Rise of Hugh Cornwell” z 2015 roku; oraz album „This Time It's Personal” z 2016 roku, nagrany we współpracy z legendarnym poetą punkowym Johnem Cooperem Clarke'em. Ta ostatnia płyta ukazała się nakładem Sony i doprowadziła do podpisania przez Cornwella solowej umowy z tą dużą wytwórnią, która w 2018 roku wydała jego dziewiąty album „Monster”.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
One In A Million/Siren SongHugh Cornwell09.198576[3]-Portrait A 6509[written by Hugh Cornwell][produced by Howard Gray]
Facts And FiguresHugh Cornwell01.198761[3]-Virgin VS 922[written by Hugh Cornwell][produced by Ian Ritchie, Hugh Cornwell]
Another Kind Of Love/Real PeopleHugh Cornwell05.198871[3]-Virgin VS 945[written by Hugh Cornwell][produced by Hugh Cornwell, Clive Langer, Alan Winstanley]
Dreaming Again/Blue NoteHugh Cornwell07.198897[2]-Virgin VS 1093[written by Hugh Cornwell][produced by Hugh Cornwell, Ian Ritchie]
Spell (Under Her)Hugh Cornwell02.200562[2]-Track TRACK 00013[written by Hugh Cornwell][produced by Tony Visconti, Danny Kadar]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
WolfHugh Cornwell06.198898[1]-Virgin V 2420[produced by Ian Ritchie, Hugh Cornwell, Clive Langer, Alan Winstanley]
MonsterHugh Cornwell10.201862[1]-Sony Music CG 19075862401[produced by Hugh Cornwell ]
Moments of Madness Hugh Cornwell11.202244[1]-His MOMCD O1[produced by Hugh Cornwell ]

Autor: o
Etykiety: ,

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)