Mike Melvoin

Michael " Mike " Melvoin (ur.10 maja 1937r - zm. 22 lutego 2012r), amerykański jazzowy pianista, kompozytor i aranżer. Służył jako przewodniczący i prezes The Recording Academy , gdzie pracował jako płodny muzyk studyjny .Melvoin został nominowany w 2003r do Grammy Award w kategorii Jazz Instrumental Solo za "All Or Nothing At All" z albumu It's Always You.

Melvoin urodził się w Oshkosh w stanie Wisconsin , i rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku trzech lat.Studiował anglistykę w Dartmouth College , które ukończył w 1959 roku, ale zdecydował się kontynuować karierę w muzyce.  Po przeprowadzce do Los  Angeles w 1961 roku, grał z Frankiem Rosolino , Leroy'em Vinnegarem , Geraldem Wilsonem , Paulem Hornem , Terry Gibbsem , Joe Williamsem , Peggy Lee i innymi.
 Wydał swój pierwszy album jako lider zespołu, Keys to Your Mind , w 1966 roku dla Liberty Records . Melvoin grał w klubach w Los Angeles,i towarzyszył wokaliście Billowi Hendersonowi i grał z Herbem Ellisem i Plasem Johnsonem w nagraniach Concord  Jazz .

Melvoin pracował jako muzyk studyjny, występując na albumie Beach Boys  Pet Sounds (1966), Franka Sinatry That's Life (1966), The Jackson  5  ABC (1970), Johna Lennona " Stand by Me " (1975), Toma Waitsa  Nighthawks at the Diner (1975) i Barbry Streisand  Evergreen (Love Theme od a Star is Born) (1976). Pracował na początku lat 70-tych jako dyrektor muzyczny nagrań The Partridge Family , często grając na klawiszach, a także zaczął komponować dla filmu i telewizji, w ​​tym przyczyniając się do popularności Fame i MacGyver .

Melvoin był ojcem tragicznie zmarłego klawiszowca grupy The Smashing Pumpkins, Jonathana Melvoina. Jonathan zmarł w 1996 roku w wieku 34 lat z powodu przedawkowania narkotyków. Członkowie The Smashing Pumpkins nie zostali zaproszeni na pogrzeb.

 Jego córki Susannah i Wendy wchodziły w skład grupy the Revolution Prince’a.

 Muzyk zmarł 22 lutego w wieku 74 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lady Jane / One Man, One Volt	Plastic Cow Goes Mooooooog	11.1969	-	113[2]	Dot 17 300	[#24 hit for Rolling Stones in 1966]]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Plastic Cow Goes Moooooog	Plastic Cow	11.1969	-	184[2]	Dot 25 961	-

Amy Macdonald

Amy Elizabeth Macdonald (ur. 25 sierpnia 1987r w Bishopbriggs, Szkocja) – szkocka wokalistka oraz autorka tekstów muzycznych, pisze głównie ballady. Amy sprzedała ponad 5 milionów płyt.

Zaistniała w roku 2007 wydając na europejski rynek muzyczny debiutancki album This Is the Life. Album zyskał przychylność krytyków muzycznych i sprzedał się w nakładzie ponad 2 milionów egzemplarzy. Obecnie artystka związana jest z wytwórnią Universal Music Group.
Wokalistka ukończyła Bishopbriggs Academy. Artystka jest samoukiem pod względem muzycznym – nauczyła się grać na gitarze samodzielnie w wieku 15 lat, kiedy to właśnie ten instrument dostała w upominku od swego ojca. Jej inspiracją do stworzenia pierwszej muzyki była piosenka "Turn" wykonywana przez zespół Travis. Sama przyznała, że wzoruje się na twórczości takich grup muzycznych jak The Libertines i Red Hot Chili Peppers.
Pierwsze występy wśród publiczności Amy zanotowała w pubach oraz kawiarenkach, w których regularnie grała akustyczne sety. Kolejnym krokiem w jej początkach do kariery muzycznej było rozesłanie swego dema do wytwórni płytowych.
Po dołączeniu do podwytwórni Universal Music Amy Macdonald wydała na europejski rynek muzyczny debiutancki krążek This Is the Life. Dzieło ukazało się 30 lipca 2007 i zyskało przychylność zarówno krytyków muzycznych jak i nabywców. Każdy utwór na krążku został stworzony i skomponowany przez artystkę. Album zadebiutował na pozycji #2 notowania najchętniej kupowanych płyt kompaktowych w Wielkiej Brytanii. Po dwudziestu czterech tygodniach od wysokiego debiutu, krążek znalazł się na szczycie listy UK Albums Chart. Do tej pory longplay spędził na notowaniu ponad sześćdziesiąt tygodni i został odznaczony przez brytyjską wytwórnię fonograficzną podwójną platyną.
Pomimo że krążek dobrze sprzedał się w rodzimym kraju wokalistki, single promujące album nie odniosły sukcesu na oficjalnej liście przebojów UK Singles Chart. Z sześciu singli wydanych na rynek muzyczny, jeden znalazł się w Top 20 notowania.

Podobnie jak w Wielkiej Brytanii album This Is the Life zajmował wysokie miejsca na listach sprzedaży w krajach niemieckojęzycznych. W Niemczech, Austrii i Szwajcarii krążek znalazł się w ścisłej trójce najchętniej kupowanych płyt. W każdym z tych krajów album uzyskał status przynajmniej platyny, a główne single promujące znalazły się w czołówkach oficjalnych list przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Poison Prince/Rock Bottom	Amy Macdonald	05.2007	136[1]	-	Vertigo 172 980	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Mr. Rock'n'Roll	Amy Macdonald	07.2007	12[34]	-	Vertigo 1736026	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
L.A.	Amy Macdonald	10.2007	48[4]	-	Vertigo 1749279	[written by Amy Macdonald, Pete Wilkinson][produced by Pete Wilkinson]
This Is The Life/This Much Is True	Amy Macdonald	12.2007	21[35]	-	Vertigo 1755264	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Run	Amy Macdonald	03.2008	75[5]	-	Vertigo 1762441	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Poison Prince/Rock Bottom	Amy Macdonald	05.2008	141[1]	-	Vertigo 172 980	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Don't Tell Me That It's Over/Town Called Malice	Amy Macdonald	03.2010	48[4]	-	Mercury CATCO 158383178	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
This Pretty Face	Amy Macdonald	07.2010	117[4]	-	Melodramatic 274 551-3	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Love Love	Amy Macdonald	10.2010	183[1]	-	Melodramatic	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Slow It Down	Amy Macdonald	06.2012	45[4]	-	Vertigo GBUM 71201935	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]
Pride	Amy Macdonald	08.2012	187[1]	-	Vertigo /td>	[written by Amy Macdonald][produced by Pete Wilkinson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Is the Life	Amy Macdonald	08.2007	1[1][113]	92[2]	Vertigo 1732124	[2x-platinum-UK][produced by Pete Wilkinson]
A Curious Thing	Amy Macdonald	03.2010	4[43]	-	Vertigo 3707011	[gold-UK][produced by Pete Wilkinson]
Life in a Beautiful Light	Amy Macdonald	06.2012	2[26]	-	Vertigo 3707011	[gold-UK][produced by Pete Wilkinson]

Platters

Platters, amerykańska grupa wokalna, szczególnie popularna w latach 50-tych, kiedy uznawana była za najlepszą grupę wokalną na świecie. Powstała w 1953 w Los Angeles z inicjatywy impresaria i kompozytora Bucka Rama. W zespole śpiewali: solista - Tony Williams; tenor - David Lynch; bas -Herbert Reed; baryton - Alex Hodge. Pierwsze nagrania dla wytwórni Federal nie odniosły sukcesu. Po roku na miejsce A. Hodge'a wszedł Paul Robi; doszła także Zola Taylor (kontralt). Buck Ram odsprzedał prowadzone przez siebie grupy The Platters i The Penguins wytwórni Mercury. Dopiero piąty singel Only You trafił w 1955 do Top 5 - amerykańskiej listy bestsellerów. Następne piosenki The Great Pretender, My Prayer, Twilight Time łatwo plasowały się na szczycie listy bestsellerowych singli. W 1956 grupa wystąpiła w dwóch filmach - Rock Around the Clock oraz The Girl Can't Help It. Światowym przebojem numer jeden została piosenka Smoke Gets in Your Eyes wydana w 1958. Poza USA zespół był bardzo popularny w Wielkiej Brytanii i Australii.
Powodzenie nagrań grupy zmalało w związku z doniesieniami prasy o potajemnych spotkaniach śpiewaków z nieletnimi, białymi dziewczętami. Grupa straciła także wiele z charakterystycznej, aksamitnej harmonii wokalnej w 1961, kiedy solista Tony Williams zdecydował się na karierę solową. Rolę solisty przejął Sonny Turner. Na miejsce Z. Taylor weszła Sandra Dawn, a Nate Nelson zastąpił P. Robi. Wytwórnia Mercury nadal wydawała single nagrane jeszcze z T. Williamsem.
W drugiej połowie lat 60-tych grupa wróciła na listy przebojów singlami I Love You 1000 Times i With This Ring. W następnych latach istniały dwie grupy The Platters, jedna prowadzona przez T. Williamsa, druga z S. Turnerem i H. Reedem. Przez wiele lat trwał proces o prawo do używania nazwy grupy pomiędzy T. Williamsem i B. Ramem. Proces wygrał B. Ram, lecz ostatecznie w 1989 prawo takie uzyskał P. Robi. Bywało, że pod nazwą Platters koncertowały trzy różne zespoły muzyczne. Ostatni skład zespołu prowadziła córka P. Robiego - Franchesca Robi. Koncerty w dużych miastach USA, a zwłaszcza w Las Vegas, gromadziły nadal tłumy publiczności. W 1990 grupę wprowadzono do Rock and Roll Hall of Fame.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only You (And You Alone) / Bark, Battle and Ball	Platters	10.1955	-	5[22]	Mercury 70 633	[gold][written by Buck Ram/Ande Rand][produced by Bob Shad ] [1[7][30].R&B Chart]]
The Great Pretender / I'm Just a Dancing Partner UK side B:Only you [And you alone]	Platters	12.1955	5[4][09.56]	1[2][24] B:87[1]	Mercury 70 753	[gold][written by Buck Ram][B:written by Seymour Gottlieb/Herb Weiner]][produced by Buck Ram ][1[11][20].R&B Chart][piosenka z filmu "Rock around the clock"]
(You've Got) The Magic Touch / Winner Take All	Platters	05.1956	-	4[20];B:50[9]	Mercury 70 819	[written by Buck Ram ][B:written by Al Frisch/Sid Wayne ][produced by Buck Ram ][4[12].R&B Chart]]
My Prayer / Heaven on Earth	Platters	08.1956	4[10]	1[5][23] B:39[14]	Mercury 70 893	[gold][written by Jimmy Kennedy,Georges Boulanger][B:written by Buck Ram ][produced by Buck Ram ][1[2][17].R&B Chart][#3 hit for Ink Spots in 1939]
You'll Never Know / It Isn't Right	Platters	10.1956	23[3][06.57]	11[18];B:13[15]	Mercury 70 948	[written by Jean Miles,Paul Robi,Tony Williams][B:written by Robert Mellin ][produced by Buck Ram ][9[4].R&B Chart][B:9[4].R&B Chart]
On my word of honor/One in a million	Platters	12.1956	-	20[14];B:20[12]	Mercury 71 011	[written by Claude Bam][B:written by Jean Miles/Tony Williams][produced by Buck Ram ][7[6].R&B Chart]
I'm Sorry / He's Mine	Platters	03.1957	6[8]	11[14];B:16[23]	Mercury 71 032	[written by Buck Ram,William White,Peter Tinturin][B:written by Jean Miles/Paul Robi/Zola Taylor ][produced by Buck Ram ][15[1].R&B Chart][B:5[5].R&B Chart][oryginalnie nagrana przez Bobby Wayne w 1952r]
My Dream / I Wanna	Platters	05.1957	-	24[14]	Mercury 71 093	[written by Buck Ram][produced by Buck Ram ][7[2].R&B Chart]]
Only because/The mystery of you	Platters	10.1957	-	65[8]	Mercury 71 184	[written by Lynn Paul,Danny Small,Ralph Yates][produced by Buck Ram ]
Helpless / Indifferent	Platters	02.1958	-	56[8]	Mercury 71 246	[written by Buck Ram][produced by Buck Ram ][1[11]
Twilight Time / Out of My Mind	Platters	04.1958	3[18]	1[1][17]	Mercury 71 289	[gold][written by Buck Ram,Al Nevins,Morty Nevins,Artie Dunn][produced by Buck Ram ][1[3][20].R&B Chart][#8 hit for Three Suns in 1944]
You're Making a Mistake / My Old Flame	Platters	06.1958	-	50[8]	Mercury 71 320	[written by Jim Williams][produced by Buck Ram ]
I Wish / It's Raining Outside	Platters	09.1958	-	A:42[10];B:93[2]	Mercury 71 353	[written by Buck Ram,Tito Madi][produced by Buck Ram ]
Smoke Gets in Your Eyes / No Matter What You Are	Platters	11.1958	1[1][20]	1[3][19]	Mercury 71 383	[gold][written by Jerome Kern,Otto Harbach][produced by Buck Ram ][3.R&B Chart][#1 hit for Paul Whiteman Orchestra in 1934]
Enchanted / The Sound and the Fury	Platters	03.1959	-	12[15]	Mercury 71 427	[written by Buck Ram][produced by Buck Ram ][9.R&B Chart]
Remember When / Love of a Lifetime	Platters	06.1959	25[2]	41[9]	Mercury 71 467	[written by Buck Ram,Mickey Addy][produced by Buck Ram ]
Where/Wish It Were Me	Platters	09.1959	-	A:44[9];B:61[7]	Mercury 71 502	[written by Lynn Paul][B:written by Buck Ram ][produced by Buck Ram ][Adaptacja Symfonii patetycznej-P.Czajkowskiego][B:piosenka z filmu "Girls town"]
Harbor Lights / Sleepy Lagoon	Platters	01.1960	11[12]	A:8[16];B:65[5]	Mercury 71 563	[written by H. Williams, J. Kennedy][B:written by J. Lawrence, E. Coates][produced by Buck Ram ][15.R&B Chart][#1 hit for Sammy Kaye in 1950][B:#1 hit for Harry James in 1942]
Ebb Tide / (I'll Be With You In) Apple Blossom Time	Platters feat. Tony Williams	05.1960	-	A:56[6];B:102[1]	Mercury 71 624	[written by Robert Maxwell, Carl Sigman][produced by Buck Ram ][#2 hit for Frank Chacksfield in 1953][B:#2 hit for Charles Harrison in 1920]
Red Sails in the Sunset / Sad River	Platters feat. Tony Williams	08.1960	-	36[8]	Mercury 71 656	[written by Williams, Kennedy][produced by Buck Ram ][#1 hit for Bing Crosby & Guy Lombardo in 1935]
To Each His Own / Sleepy Time Gal	Platters	10.1960	-	21[11]	Mercury 71 697	[written by Ray Evans/Jay Livingston ][produced by Buck Ram ][produced by Buck Ram ]
If I Didn't Care / True Lover	Platters	01.1961	-	30[8]	Mercury 71 749	[written by Jack Lawrence][produced by Buck Ram ][#2 hit for Ink Spots in 1939]
Trees/Immortal love	Platters	04.1961	-	62[4]	Mercury 71 791	[written by Joyce Kilmer,Oscar Rasbach][produced by Buck Ram ]
I'll Never Smile Again/ You don't say	Platters	07.1961	-	25[8]	Mercury 71 847	[written by Ruth Lowe][produced by Buck Ram ][#1 hit for Tommy Dorsey in 1940][17.R&B Chart]
You'll Never Know/ Song for the Lonely	Platters	12.1961	-	A:109[2];B:115[3]	Mercury 71 904	[written by Mack Gordon / Harry Warren][#1 hit for Haymes in 1943]
It's Magic/Reaching for a star	Platters	02.1962	-	91[2]	Mercury 71 921	[written by Sammy Cahn / Jule Styne][produced by Buck Ram ]
I Love You 1000 Times/Hear No Evil, Speak No Evil, See No Evil	Platters	04.1966	-	31[14]	Musicor 1166	[written by Luther Dixon,Inez Foxx][produced by Luther Dixon]
Devri/Alone in the night [Without you]	Platters	09.1966	-	111[1]	Musicor 1195	[written by Luther Dixon,Inez Foxx]
I'll Be Home/(You've Got) The Magic Touch	Platters	12.1966	-	97[2]	Musicor 1211	[written by Stan Lewis / Ferdinand Washington][produced by Luther Dixon][#5 r&b hit for Flamingos in 1956]
With This Ring / If I Had a Love	Platters	02.1967	-	14[12]	Musicor 1229	[written by Luther Dixon,Tony Hester,Richard Wylie][produced by Luther Dixon]
Washed Ashore (On a Lonely Island in the Sea)/What Name Shall I Give You My Love?	Platters	07.1967	-	56[8]	Musicor 1251	[written by Wylie , Hester][produced by Richard 'Popcorn' Wylie]
Sweet, Sweet Lovin'/Sonata	Platters	10.1967	-	70[7]	Musicor 1275	[written by V. Harrell - R. Bailey][produced by Richard 'Popcorn' Wylie]
Hard to get a thing called love/Why	Platters	08.1968	-	125[2]	Musicor 1322	[written by Peter Andreoli / Vini Poncia]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Platters	Platters	07.1956	-	7[26]	Mercury 20 146	-
Volume Two	Platters	01.1957	-	12[8]	Mercury 20 216	-
Remember When?	Platters	03.1959	-	15[8]	Mercury 20 410	-
Encore Of Golden Hits	Platters	03.1960	-	6[174]	Mercury 20 472	[gold]
More Encore Of Golden Hits	Platters	11.1960	-	20[18]	Mercury 20 591	[gold]
I Love You 1000 Times	Platters	07.1966	-	100[6]	Musicor 3091	-
20 Classic Hits	Platters	04.1978	8[13]	-	Mercury 9100049 [UK]	-

Barenaked Ladies

Grupa kanadyjska.Powstała w 1988r w Scarborough na przedmieściu Toronto w prowincji Ontario.Z początku był to duet Steven Page (22.06.1970 Scarborough, Ontario) - voc, g i Ed Robertson (25.10, 1970, Scarborough, Ontario) - voc, g. W 1990 dołączyli bracia Andrew Creeggan (4.07.1971) - k i Jim Creeggan (12.02.1970) - b, a w 1991 także Tyler Stewart (21.09.1967) - dr. W 1994 miejsce Andrew Creeggana zajął Kevin Hearn - k z Corky And The Juice Pigs.

 W 1998, gdy u Hearna stwierdzono białaczkę, na koncertach zastępował go Chris Brown - k. Zwróciła na siebie uwagę publiczności koncertami w całej Kanadzie, m.in. u boku kabaretowego zespołu Corky And The Juice Pigs, oraz trzema kasetami wydanymi własnym kosztem: "Buck Naked" z 1989, "Barenaked Lunch" z 1990 i "The Yellow Tape" z 1991.
 

Słuchaczom spodobała się zwłaszcza "The Yellow Tape", zawierająca dowcipne utwory inspirowane muzyką lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, jak If I Had 1.000.000 Dollars, Be My Yoko Ono czy Brian Wilson, rodzaj hołdu dla lidera The Beach Boys, sprzedana w osiemdziesięciu pięciu tysiącach egzemplarzy. Jednakże dopiero zwycięstwo w konkursie dla młodych zespołów, zorganizowanym przez rozgłośnię CFNY, utorowało Barenaked Ladies drogę do prawdziwej kariery.

Podpisała kontrakt z wytwórnią Sire i już pierwszy album, "Gordon" z 1992 (produkcja: Michael-Philip Wojewoda) z takimi piosenkami, jak What A Good Boy, Blame It On Me, Brian Wilson, New Kid On The Block, King Of Bedside Manner czy This Is Me In Grade 9, wprowadził ją na szczyty kanadyjskich list bestsellerów (rozszedł się w dziewięciuset tysiącach egzemplarzy).

U szczytu popularności grunge, producent Ben Mink pojawił się na pokładzie, by sterować albumem Maybe You Should Drive z 1994 roku, łagodnym folkowo-popowym albumem. Piosenki takie jak „Alternative Girlfriend” i „Jane” stały się ulubionymi utworami studenckiego radia, ale na horyzoncie pojawiły się zmiany. Zanim koledzy z zespołu mogli zebrać się do wydania trzeciego albumu, Andy Creeggan opuścił skład, aby ukończyć studia za granicą, a gitarzysta/klawiszowiec Look People, Kevin Hearn, wskoczył na pokład na wspólną trasę koncertową BNL z Billym Braggiem.

Hearn dołączył do grupy jako stały członek na czas przed obscuro-popowym albumem Born on a Pirate Ship z 1996 roku, a zespół wytyczył nowe terytorium celebrytów, pojawiając się w odcinku Beverly Hills 90210, aby wykonać swój przebój z listy Top 40 „The Old Apartment”. Sukces w USA przyszedł szybko, a BNL zaczęło wyprzedawać swoje letnie koncerty. Wybrane fragmenty trasy zostały utrwalone na pierwszym albumie koncertowym zespołu, Rock Spectacle, nieskrępowanym wysiłku (wraz z improwizowanym rapowaniem i przekomarzaniem się na scenie), który przedstawił nowej publiczności jeden z najmocniejszych atutów BNL: ich występy na żywo.

Rock Spectacle stał się pierwszą płytą BNL, która uzyskała status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych i utorowała drogę dla ich największego jak dotąd albumu.

Disc One: All Their Greatest Hits (1991-2001) Stunt, czwarty album studyjny grupy, został wydany w lipcu 1998 roku i przekształcił Barenaked Ladies w gwiazdy zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i Wielkiej Brytanii. Zachęcony przebojowym singlem „One Week”, album zadebiutował na trzecim miejscu listy przebojów Billboardu i poszedł na sprzedaż w ponad czterech milionach egzemplarzy. BNL przeszło na występy na stadionach podczas kolejnej trasy koncertowej po Ameryce Północnej, pozostawiając za sobą teatry i kluby, w których odbywały się ich poprzednie występy.

W międzyczasie Hearn zrobił półroczną przerwę, aby wyleczyć się z białaczki, którą zdiagnozowano wcześniej tej wiosny. Greg Kurstin z Geggy Tah i multiinstrumentalista Chris Brown zastąpili Hearna na the Stunt tour. Po przeszczepie szpiku kostnego w październiku, Hearn był wolny od wszystkich komórek rakowych, a BNL ponownie połączyło się w szczytowym okresie komercyjnym.

Maroon podążył za nim dwa lata później i osiągnął status platyny dzięki sukcesowi „Pinch Me”; przyniosło to również zespołowi dwie nagrody Juno dla najlepszego albumu pop i najlepszej grupy, a także nominację do nagrody Grammy. Kolekcja największych hitów, Disc One: All Their Greatest Hits (1991-2001), została wydana jesienią 2001 roku, aby uczcić pierwszą dekadę istnienia zespołu.

Dwa lata później BNL wydali Everything to Everyone i skutecznie wywiązali się z kontraktu z Reprise Records. Album sprzedawał się stosunkowo słabo, a Reprise zaniedbał zaoferowanie przedłużonej umowy, przywracając tym samym zespołowi status niezależności po raz pierwszy od 1992 roku. BNL odpowiedziało, tworząc własną wytwórnię Desperation Records, z której wydali kolejne cztery albumy.

Wakacyjna płyta, Barenaked for the Holidays, pojawiła się w 2004 roku, podczas gdy albumy towarzyszące Barenaked Ladies Are Me i Barenaked Ladies Are Men zostały wydane odpowiednio w 2006 i 2007 roku. Album dla dzieci zatytułowany Snacktime! nastąpił w 2008 roku, ale trasa koncertowa, która nastąpiła po jego wydaniu, została zakłócona przez aresztowanie Steve'a Page'a za posiadanie kokainy. W odpowiedzi zespół odwołał kilka koncertów i chociaż zarzuty zostały później zredukowane do wykroczeń, Page mimo to ogłosił swoją decyzję o opuszczeniu grupy na początku 2009 roku.

Zredukowany do odchudzonego kwartetu, zespół założył nową wytwórnię Raisin' Records i powrócił w 2010 roku z albumem All in Good Time, na którym wokale prowadzili Robertson, Hearn i basista Jim Creeggan. W 2011 roku ukazała się kompilacja największych przebojów Hits from Yesterday & the Day Before, a w 2012 roku ukazała się płyta Stop Us If You've Heard This One Before!, na której zebrano dziesięć niewydanych utworów (dema, odrzuty, nagrania na żywo i nagrania studyjne B- side) wraz z parą wcześniej wydanych rarytasów, z których wszystkie zostały nagrane w latach 1992-2003.

W następnym roku BNL powróciło z drugim albumem studyjnym od czasu odejścia Page'a, dopracowanym i dojrzałym albumem Grinning Streak. W 2015 roku, zainspirowani miłością Robertsona do automatów do gry w pinball, Barenaked Ladies wydali swój 12. pełnometrażowy album Silverball, w którym ponownie spotkali się z producentem Grinning Streak, Gavinem Brownem. Na albumie znalazł się singiel „Say What You Want”.

Zespół koncertował w Stanach Zjednoczonych w ramach trasy Last Summer on Earth 2015 z Colinem Hayem z Violent Femmes i Men at Work. Album koncertowy nagrany podczas trasy, BNL Rocks Red Rocks, ukazał się wiosną 2016 roku. Następnie BNL rozpoczął drugą trasę Last Summer on Earth w 2016 roku, tym razem z Orchestral Maneuvers in the Dark i Howardem Jonesem. Podczas trasy krótko dzielili scenę z długo działającym nowojorskim zespołem a cappella The Persuasions.

Ożywiony ich wspólną chemią, BNL zaprosił grupę do współpracy nad nowym albumem studyjnym. Wynikowy wysiłek, wyprodukowany przez Gavina Browna w 2017 roku Ladies i Gentlemen: Barenaked Ladies & the Persuasions zaprezentowali przerobione piosenki z poprzedniego katalogu BNL wraz z coverem przeboju The Persuasions z 1972 roku „Good Times”.

Później tego samego roku zapracowana grupa wydaje swój 13. studyjny LP (i ogólnie 15. album), Fake Nudes, zawierający singiel „Lookin' Up”. Wrócili w 2021 roku z Detour de Force, który zawierał produkcję Erica Ratza i Marka Howarda, a także współpracę w zakresie pisania piosenek z długoletnim współpracownikiem piosenkarza Better Than Ezra, Kevina Griffina.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The old apartment/Lovers in a dangerous time	Barenaked Ladies	04.1997	-	88[6]	Reprise 17 499	[written by Steven Page,Ed Robertson][produced by Barenaked Ladies, Michael Phillip Wojewoda]
Brian Wilson/Break your heart/Back	Barenaked Ladies	10.1997	-	68[20]	Reprise 17 290	[written by Steven Page][produced by Barenaked Ladies, Michael Phillip Wojewoda]
One week/When you dream/Shoebox [live]	Barenaked Ladies	02.1999	5[15]	1[1][20][09.98]	Reprise 17 174	[platinum-UK][written by Ed Robertson][produced by Barenaked Ladies, David Leonard, Susan Rogers]
It' s all been done/Brian Wilson [live]/The old apartment [live]	Barenaked Ladies	05.1999	28[5]	44[12][12.98]	Reprise W 0476 [UK]	[written by Steven Page][produced by Barenaked Ladies, David Leonard, Susan Rogers]
Call and answer/If i had $ 1.000.000 [live]/Jane [live]	Barenaked Ladies	07.1999	52[3]	121[2]	Reprise 16 936	[written by Stephen Duffy, Steven Page][produced by Barenaked Ladies, David Leonard, Susan Rogers]
Brian Wilson [mixex 2000]	Barenaked Ladies	11.1999	73[1]	-	Reprise W 0511 [UK]
Pinch me/Powder blue	Barenaked Ladies	11.2000	-	15[21][08.2000]	Reprise 16 827	[written by Steven Page,Ed Robertson][produced by Don Was]
Too little too late/Pinch me	Barenaked Ladies	04.2001	122[1]	86[4]	Reprise 16 774	[written by Steven Page,Ed Robertson][produced by Don Was]
Another postcard [Chimps]	Barenaked Ladies	09.2003	-	82[12]	Reprise 16 537	[written by Steven Page,Ed Robertson][produced by Ron Aniello]
Celebrity	Barenaked Ladies	05.2004	81[1]	-	Reprise W642CD	[written by Steven Page,Ed Robertson,Kevin Hearn][produced by Ron Aniello]
Easy	Barenaked Ladies	05.2004	-	122[1]	Reprise	[written by Steven Page,Ed Robertson][produced by Barenaked Ladies]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maybe you should drive	Barenaked Ladies	09.1994	57[1]	175[1]	Reprise 45 709	[produced by Ben Mink]
Born on a pirate ship	Barenaked Ladies	04.1996	-	111[2]	Reprise 46 128	[gold-US][produced by Barenaked Ladies, Michael Phillip Wojewoda]
Rock spectacle	Barenaked Ladies	07.1997	-	86[56]	Reprise 46 393	[platinium-US][produced by Michael Phillip Wojewoda]
Stunt	Barenaked Ladies	07.1998	20[35]	3[63]	Reprise 46 963	[4x-platinium-US][gold-UK][produced by Barenaked Ladies, David Leonard, Susan Rogers]
Gordon	Barenaked Ladies	07.1998	-	36[13]	Reprise 26 956	[gold-US][produced by Michael Phillip Wojewoda]
Maroon	Barenaked Ladies	09.2000	64[2]	5[27]	Reprise 47 814	[platinium-US][produced by Don Was]
Disc one:All their Greatest Hits [1991-2001]	Barenaked Ladies	11.2001	-	38	Reprise 48075	[gold-US][produced by Barenaked Ladies, Dan Durbin, David Kahne, David Leonard, Ben Mink, Susan Rogers, Jim Scott, Don Was, Aubrey Winfield, Michael Phillip Wojewoda]
Everything to everyone	Barenaked Ladies	10.2003	176[1]	10[10]	Reprise 48 209	[produced by Ron Aniello]
Barenaked for the holidays	Barenaked Ladies	12.2004	-	64[7]	Desperation 40 015	[produced by Barenaked Ladies]
Barenaked Ladies Are Me	Barenaked Ladies	09.2006	-	17[2]	Desperation 44351	[produced by Barenaked Ladies]
Barenaked Ladies Are Men	Barenaked Ladies	02.2007	-	102[2]	Desperation 43247	[produced by Barenaked Ladies]
Snacktime!	Barenaked Ladies	05.2008	-	61[8]	Desperation 422588	[produced by Michael Phillip Wojewoda]
All In Good Time	Barenaked Ladies	04.2010	169[1]	23[3]	Raisin' RR 28917	[produced by Michael Phillip Wojewoda]
Grinning Streak	Barenaked Ladies	06.2013	101[1]	10 [1]	Vanguard Records 78294	[produced by Howie Beck, Gavin Brown]
Silverball	Barenaked Ladies	06.2015	-	46[1]	Welk 784582	[produced by Gavin Brown]
BNL Rocks Red Rocks	Barenaked Ladies	06.2016	-	101[1]	Vanguard	[produced by Barenaked Ladies]

Trapt

Początek grupy miał miejsce w połowie lat 90. w sennej, podmiejskiej enklawie Los Gatos w Kalifornii. Tam członkowie Chris Brown i Peter Charell, przechodzili na dietę składającą się z Korn'a, Soundgarden, Pink Floyd, 311 i Metalliki, założyli zaimprowizowany zespół, który zagrał swój pierwszy występ w szkole średniej "Tłum od razu się w to wkręcił" komentuje Chris. W następne lato, para zrekrutowała Simon'a Ormandy, ćwiczyli w domu gitarzysty w imprezowej atmosferze, w której spędzili więcej wesołych chwil niż poważnych intencji. Nie było jeszcze późnego roku 1997 gdy świeżo upieczona grupa rozpoczęła poszukiwania swej muzycznej równowagi, nagrywając płytę metodą "zrób to sam", na której znalazły się originalne utwory z tekstami Chris'a i aranżacjami zespołu i sprzedawali ją na lokalnych występach. Jednak wcześniej tego roku wylądowali w regularnym klubie The Cactus Club, lokalnym miejscu występów, które dostarczyło im bezcennych doświadczeń w rozwijaniu ich elektryzujących koncertów dla szybko rosnącej rzeszy przyjaciół i fanów.
Ta publiczność znacznie wzrosła w połowie 1998 roku gdy członkowie zespołu, który otwierał występy Papa Roach, Dredg i Spike 1000, zostali absolwenatmi szkoły średniej i stanęli przed decydującą decyzją kontunuowania swego muzycznego partnerstwa, lub też rozejścia się w swoje ścieżki za pogonią na studia i karierą.
Przez jakiś czas próbowali pogodzić oba te zajęcia. Po nagraniu drugiej niezależnej płytki "Amalgamation", która składała się z materiału z poprzednich demówek oraz najnowszych nagrań, kontunuowali grając na lokalnych występach wzdłuż centralnego wybrzeża nawet jeśli musieli rezygnować z planów dalszej edukacji. Na jesieni 1999 roku, porozjeżdżali się - Chris i Simon zapisali się na UC Santa Barbara, Peter setki mil dalej na UC Santa Cruz a ich originalny perkusista przeniósł się do San Luis Obispo.
To rozproszenie się mogło oznaczać koniec Trapt, gdyby nie jedna decydująca uwaga: wściekłe zaangażowanie się grupy w ich muzykę. "Pete mógł przyjeżdżać na próby i koncerty," mówi Chris, "i podrodze zabierał z sobą perkusistę. Chęć trzymania się razem mimo dzielących nas odległości to było szaleństwo, ale naprawdę wierzyliśmy w to co robiliśmy. Spędzaliśmy ze sobą czas chcąc by, coś się wydarzyło."
Był to dla grupy wysiłek, który przetestował ich wiarę w siebie i w muzykę. W ciągu następnego roku, nieubłagalnie pukali do wszystkich drzwi, dzięki którym mogli uzykać dostęp do podpisania umowy i utrzymania swej wizji przy życiu. Wysyłali utwory na internetowe pojedynki zespołów, nagrywali nowy materiał zawsze gdy mieli ku temu okazję, (włącznie z trzecią płytą "Glimpse", która poprzedzała "Enigma" i "Hollowman", dwa kawałki z ich nowej płyty) grali na żywca na przesiąkniętych od piwa, mocnych imprezach w miasteczku uniwersyteckim UCSB.
W drugiej połowie 2000 roku zrobili sobie długą przerwę, po tym jak ukazali się na legendarnym Troubadour w Los Angeles, gdzie zbliżyli się do nich ludzie z Immortal Records. "Zatkało nas, lepszego słowa do określenia naszego stanu mi brakuje," komentuje Chris z charakterystycznym niedomówieniem.
Jednak wytwórnia szybko straciła swe zainteresowanie, oznaczałoby to koniec dla mniej zdeterminowanego zespołu, a Trapt tylko zachęciło do szukania czegoś innego.
"Potem wszyscy opuściliśmy college i przeprowadziliśmy się do L.A.," przypomina sobie Chris. "Pojechaliśmy tak daleko i każdy z nas zdecydował, w tym samym czasie, że muzyka jest tym co mamy tu robić. Nic nie mogło nas powstrzymać." Były to słowa brzemienne w skutki, uwzględniające przemierzanie wyboistej drogi zespołu. Po nagraniu czterech dodatkowych utworów, z nagrodzonym Grammy inżynierem Warren'em Riker'em, Trapt uzyskał ofertę od wiodącej wytwórni co, osiem tygodni później, rowiązało różnice w kreatywności. Jednak utrapienia Trapt dopiero się zaczęły. Latem 2001, wieloletni perkusista zespołu oddzielił swą drogę od drogi grupy. "Rzuciliśmy szkołę, podpisaliśmy kontrakt i ku zwieńczeniu tego - straciliśmy perkusistę," opowiada Chris. "Ale trzeba było iść dalej."
Zespół zaczął poszukiwać zastępcy, szybko zrekrutował Aaron'a Montgomery, mieszkańca Seattle z szeroką wrażliwością muzyczną i z dużym podobieństwem do muzycznych zainteresowań grupy. Dzięki swej kreatywności Trapt poskładał do kupy swój pokaz 11 września ubiegłego roku i natychmiast uzyskał propozycję umowy z Warner Bros. Records.
Ich wytrwałość się opłaciła. Trzymając się przeciw wszystkim trudnościom, zespół utrzymał równowagę: szansę zrobienia muzyki, która jest dla nich ważna, oraz pozyskanie sobie publiczności, o której wiedzieli, że gdzieś tam na nich czeka. Była to szansa, którą unieśli obiema rękoma. Wcześniej w tym roku, po napisaniu wiązanki nowego materiału, zaczęli nagrywać z Warner Bros. Records swój debiutancki album w Vancouver B.C. z producentem Garth'em Richardson'em, sławnym ze swej pracy z Rage Against The Machine.
Rezultatem tego jest "Trapt", zawierający dwanaście utworów, od poruszającego "Echo" i parzącego "Still Frame," poprzez "Enigma" do szlagieru "Headstrong." Trapt, w skrócie, to zespół z albumem, który zdecydowanie udowadnia, że gdy przychodzi do zrobienia czegoś bezpośredniego, nowego i zawierającego muzykę, trzeba być upartym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Headstrong	Trapt	09.2003	106[2]	16[43]	Warner Bros WBS 16534	[platinum-US][written by Chris Brown/Peter Charell/Aaron Montgomery/Simon Ormandy][produced by Gggarth/Trapt]
Still frame	Trapt	10.2003	-	69[20]	Warner Bros WB 101132	[written by Chris Brown/Peter Charell/Simon Ormandy][produced by Gggarth/Trapt]
Echo	Trapt	07.2004	-	125[1]	Warner Bros WB 101275	[written by Chris Brown/Peter Charell/Simon Ormandy][produced by Gggarth/Trapt]
Stand up	Trapt	10.2005	-	104[8]	Warner Bros	[written by Chris Brown/Peter Charell/Simon Ormandy,Aaron Montgomery][produced by Gggarth/Trapt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trapt	Trapt	02.2003	-	42[81]	Warner Bros 48 296	[platinum-US][Producers: GGGarth/Warren Riker/Trapt/Anthony Valcic ]
Someone in control	Trapt	10.2005	-	14[8]	Warner Bros 49 445	[Producers: Don Gilmore/Trapt]
Only Through the Pain	Trapt	08.2008	-	19[6]	Eleven Seven Music ESM 230	[Producers: Garth Richardson]
No Apologies	Trapt	10.2010	-	25[3]	Eleven Seven Music ESM 791	[Producers: Trapt/Johnny K]
Reborn	Trapt	02.2013	-	44[2]	Epochal Artist EPC 105	[Producers: Chris Taylor Brown/Matt Thorne]
DNA	Trapt	09.2016	-	148[1]	Crash Collide TE-724-2	[Producers: Chris Taylor Brown/Matt Thorne]

Hawthorne Heights

Hawthorne Heights jest post hardcore'ową kapelą powstałą w Dayton, Ohio w czerwcu 2001r. W jego skład wchodzi obecnie JT Woodruff (wokal, gitara rytmiczna), Matt Ridenour (gitara basowa, wokal), Mark McMillon (gitara prowadząca, wokal ) i Chris Popadak (perkusja).
Zespół początkowo nosił nazwę A Day in the Life, ale zmienił swoją nazwę wraz z tym jak zmieniała się ich muzyka i skład kapeli.
Ich pierwszy album The Silence in Black and White został wydany w 2004 roku. Album na początku słabo się sprzedawał, lecz przez teledysk do piosenki "Ohio Is for Lovers", który niebawem zaczął być puszczany w MTV, zespół odniósł sukces w radiu.
24 listopada 2007 roku Casey Calvert został znaleziony martwy we własnej koi w busie zespołu podczas trasy koncertowej. Pomimo oficjalnej wersji rodziny Caseya o zawale, pojawiły się informacje o rzekomej śmierci z powodu przedawkowania i złego samopoczucia psychicznego. Zespół poświęcił mu kawałek "For Become One" na swojej nowej płycie, jednocześnie dodając, że pozostaną w obecnym składzie. "We don't need another guitarist. We don't need another screamer. If the fans want screaming, they can provide it themselves" - mówi perkusista zespołu. Casey miał 26 lat.
 W czerwcu 2014 roku ogłoszono odejście oryginalnego perkusisty Erona Bucciarelliego. W dniu 20 stycznia 2015 roku ogłoszono, że Micah Carli (gitara prowadząca) opuścił zespół.

 Zespół odniósł sukces za sprawą dwóch pierwszych albumów, wydanego w 2004r, The Silence in Black and White ,i w 2006r,  If Only You Were Lonely , które zdobyły certyfikat Złotej Płyty .Ich drugi album   zadebiutował jako nr 1 na liście Billboard Independent Albums chart i nr 3 na liście Billboard 200.Są oni   również dobrze znani ze swojego   singla  z 2006r "Saying Sorry", który osiągnął status złotego, i zadebiutował jako nr 7 na Billboard Hot Modern Rock Tracks.
Trzeci album zespołu  , Fragile Future , został wydany w  dniu 5 sierpnia 2008 roku   przez Victory Records ponownie po długiej batalii prawnej między dwoma stronami. Hawthorne Heights wydał swój czwarty album w Wind-up Records (którzy reprezentują również popularne zespoły takie jak Evanescence , Creed i Cartel ) w dniu 1 czerwca 2010 roku ,zatytułowany Skeletons ,   zadebiutował na   50 pozycji na liście Billboard 200 .
Następnie wytwórnia Victory, wydała album  "greatest hits", zatytułowany  Midwesterners: The Hits , w dniu 9 listopada 2010 roku .Wkrótce potem, Hawthorne Heights opuszcza Wind-up Records, aby otworzyć własną wytwórnię płytową, Cardboard Empire. Za pośrednictwem tej nowej wytwórni, zespół wydał  trylogię EP-ek, począwszy od Hate wydanego 23 sierpnia 2011r, a następnie Hope wydany  5 czerwca 2012r.

Po podpisaniu kontraktu z Red River Entertainment w 2013 roku, zespół odroczył wydanie trzeciej EP-ki w trylogii i wydał  album koncepcyjny długogrający zatytułowany " Zero " w dniu 25 czerwca 2013 roku .Zespół zagrał na Vans Warped Tour 2013. We wrześniu 2015 roku zespół wydał Hurt, trzecią  EP-kę z trylogii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ohio Is for Lovers	Hawthorne Heights	.2004	-	-	Victory	[produced by Jay Orpin][34.Alternative Songs]
Niki FM	Hawthorne Heights	10.2005	-	-	Victory	[written by JT Woodruff][40.Alternative Songs]
Saying Sorry	Hawthorne Heights	06.2006	-	87[2]	Victory	[produced by David Bendeth][7.Alternative Songs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Silence in Black and White	Hawthorne Heights	01.2005	-	57[59]	Victory 220	[platinum-US][produced by Sean O'Keefe/Dan Duszynski]
If Only You Were Lonely	Hawthorne Heights	03.2006	85[2]	3[15]	Victory VR 266	[gold-US][produced by David Bendeth]
Fragile Future	Hawthorne Heights	08.2008	-	24[4]	Victory VR 456	[produced by Jeff Schneeweis]
Skeletons	Hawthorne Heights	06.2010	-	50[1]	Wind-up 60150-13162-2	[produced by Howard Benson]
Zero	Hawthorne Heights	07.2013	-	118[1]	Red River RRE-CD-055	[produced by Brian Virtue]

Loop

LOOP -grupa brytyjska. Powstała w 1986 w Croydon w południowej części Londynu. Założył ją Robert Hampton - voc. g. W pierwszym składzie znaleźli się też Glenn Ray - b i Bex - dr. W 1987 odeszła Bex. Zastąpił ją John Wills - dr. W tym samym roku dołączył James Endicott-g. Wkrótce potem miejsce Raya zajął Neil Mackay - b. W 1988 z formacją rozstał się Endicott. W 1989 w składzie pojawił się Scott Dowson - g. W 1991 zawiesiła działalność.
Debiutowała w klubach Londynu. Niebawem związała się z małą firmą płytową Head. Dla niej zrealizowała single Sixteen Dreams w styczniu 1987 i Spinning w maju tego roku oraz album Heaven' s end z takimi utworami, jak Soundhead, Straight To Your Heart, Too Real To Feel, Carry Me czy przeróbka Rocket USA duetu Suicide, w listopadzie 1987. Później, w sierpniu 1988, ukazała się jeszcze przekrojowa płyta The world in your eyes, w czerwcu 1991 wznowiona we własnej wytwórni Reactor z poszerzonym programem.
Promowała swoje pierwsze nagrania m.in. na wspólnych trasach po Wielkiej Brytanii z zespołami POP WILL EAT ITSELF i PRIMAL SCREAM. Na początku 1988 podpisała kontrakt z inną firmą - Chapter 22. W tym czasie ukazały się: w maju 1988 czwórka "Collision", zawierająca m.in. opracowanie utworu Thief Of Fire formacji The Pop Group, w grudniu 1988 singel Black Sun z kompozycją Mother Sky zespołu Can na stronie B, w lutym 1 989 album Fade out, a nieco później, w październiku tego roku, jeszcze jedna składanka - Eternal -The singles 1988. W 1989 znowu zmieniła firmę - tym razem na Situation Two, filię Beggars Banquet. Dyskografia Loop powiększyła się latem 1989 o singel Arc-Lite, a rok później o album A gilded eternity - dwie płyty na 45 obrotów - zawierający m.in. Vapour, Afterglow, Blood, Breathe On Me, Be Here Now.
Dorobek formacji dopełnił zestaw nagrań radiowych Wolf flow. Wszystkie te płyty zawierały utwory inspirowane dokonaniami rockowych zespołów MC5 i The Stooges Iggy'ego Popa, a także Can i Faust, jazzem, muzyką new age, muzyką awangardową, a także filmami Stanleya Kubricka, niepokojąco monotonne, intrygujące pod względem dźwiękowym, z początku hałaśliwe, z czasem coraz bardziej eteryczne. Po rozwiązaniu Loop powstały dwa nowe zespoły: Hampton i Dawson założyli MAIN, a Wills i Mackay - HAIR AND SKIN TRADING COMPANY.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
16 dreams	Loop	.1987	-	-	Head HEAD 5	[35.Indie UK][written by Robert, Loop][produced by Loop, Simon Milton]
Spinning	Loop	.1987	-	-	Head HEAD 7	[written by Robert, Loop][produced by John Wills ][7.Indie UK]
Collision	Loop	.1988	-	-	Chapter 22 LCHAP 27	[written by Robert, Loop][produced by Loop][4.Indie UK]
Black sun	Loop	.1988	-	-	Chapter 22 12 CHAP32	[written by Robert, Loop][produced by Paul Kendall ][5.Indie UK]
Arc -Lite	Loop	.1989	-	-	Situation Two SIT 64	[written by Robert, Loop][produced by Paul Kendall,Loop ][6.Indie UK]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heaven' s end	Loop	11.1987	-	-	Head HEAD LP 1	[produced by Loop][4.Indie UK]
The world in your eyes	Loop	09.1988	-	-	Head HEAD LP 2	[4.Indie UK]
Fade out	Loop	02.1989	51[1]	-	Chapter 22 CHAPLP 34	[produced by Loop][1.Indie UK]
Eternal -The singles 1988	Loop	09.1989	-	-	Chapter 22 CHAPLP 44
A gilded eternity	Loop	02.1990	39[1]	-	Situation Two SITU 27	[produced by Loop][1.Indie UK]
Wolf flow	Loop	.1991	-	-	Reactor REACTOR LP 3
Dual	Loop	.1992	-	-	Reactor REACTOR LP 5

Levellers

LEVELLERS - grupa brytyjska. Powstała w 1988 w Brighton w hrabstwie Sussex. Pierwszy skład: Mark Chadwick— voc, g, bnjo (syn kornecistyw orkiestrze wojskowej), Jon Sevink - viol, Jeremy Cunningham - b, Charlie Heather - dr. W 1989 dołączył Alan Leveller - g, mand, voc. W kwietniu 1990 zastąpił go Simon Friend - voc, g, mand, bnjo, hca. Nazwą oddała hołd ruchowi lewellerów. Od marca 1988 koncertowała intensywnie w klubach na terenie całej Anglii. W 1989 wydała w firmie Hag, należącej do jej menażera Phila Nelsona, pierwsze czwórki - w maju "Carry Me", a w październiku "Outside Inside". W tym czasie dotarła z koncertami m.in. do Irlandii i Holandii. W listopadzie podpisała kontrakt z francuską firmą płytową Musicdisc. Dla niej nagrała w Walii przy pomocy producenta Phila Tennanta (współpracownika The Waterboys) album A Weapon called the world, wydany w kwietniu 1990, oraz single World Freak Show z czerwca i Together All The Way z października tego roku. Promowała płyty m.in. na wspólnych koncertach z New Model Army w Anglii, Francji, Holandii i Belgii.
W 1991 odbyła krótka trasę po kraju, zwieńczoną triumfalnym występem w londyńskim teatrze Astoria. Zainteresowała szefów firmy China i podpisała z nią kontrakt. Owocami sesji w wiejskich Ridge Farm Studios w hrabstwie Surrey były album Levelling the land, wydany w październiku tego roku, sprzedany w sześćdziesięciu tysiącach egzemplarzy, i równie popularne single One Way i Far From Home. Potwierdzeniem sukcesu grupy było wprowadzenie jej nagrań na rynek amerykański przez Elektrę. W ślad za tym udała się w podróż koncertową po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, ale wróciła do Anglii zniechęcona egocentryzmem i głupotą Amerykanów.
W czerwcu 1992 była jedną z gwiazd festiwalu w Glastonbury. Z tego okresu pochodzi popularna czwórka "15 Years EP". Dopiero wiosną i latem 1993 nagrała w Walii, Bath i Surrey płytę Levellers, wydaną we wrześniu tego roku, zawierającą przeboje Belaruse i This Garden. Produkcji podjął się Marcus Deane, wśród muzyków zaproszonych do udziału w sesji znaleźli się Jem Finer z The Pogues oraz sekcja instrumentów dętych The Kick Horns.
Stworzyła muzykę niełatwo poddającą się klasyfikacjom, czerpiącą z celtyckiej trydycji ludowej, aranżowaną z użyciem akustycznych instrumentów, ale o sile emocjonalnej punku, np. The Road, The Game, Sell Out, One Way, Far From Home, Warning, 100 Years Of Solitude, Broken Circles, The Likes Of You And I. W tekstach, ujawniających dużą wrażliwość społeczną, opowiadała się z jednej strony za swoiście rozumianym, idealizowanym socjalizmem, z drugiej dawała wyraz postawie anarchizującej. Była porównywana do The Clash i The Pogues. W tworzących ją muzykach widziano rzeczników młodzieży nazywającej siebie crusts - żyjącej w zgodzie z naturą, głoszącej hasła zbliżone do hippisowskich. Wypowiedziała w ojnp dwóm popularnym brytyjskim tygodniko muzycznym - "New Musical Express" i "Metody Maker". W sierpniu 1993 opuh likowała na łamach drugiego z nich artykuł w którym oskarżyła dziennikarzy związanych z obydwoma o nierzetelność i karierowiczostwo (współautorem był niezależny publicysta George Berger).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One way/Hard fight	Levellers	09.1991	51[2]	-	China WOK 2008	[written by Chadwick, Cunningham, Friend, Sevink, Heather][produced by Al Scott]
Far from home/World freak show [live]	Levellers	12.1991	71[1]	-	China WOK 2010	[written by Chadwick, Cunningham, Friend, Sevink, Heather][produced by Craig Leon]
15 years EP.	Levellers	05.1992	11[5]	-	China DJWOK 2020	[produced by Al Scott]
Belaruse/Subvert [live]	Levellers	07.1993	12[5]	-	China WOKMC 2034	[written by Levellers][produced by Marcus Dravs]
This garden/Life	Levellers	10.1993	12[4]	-	China WOKP 2039	[written by Levellers][produced by Marcus Dravs]
Julie EP.	Levellers	05.1994	17[3]	-	China WOKP 2042	[produced by Gil Norton,Al Scott]
Hope street/Leave this town	Levellers	08.1995	12[5]	-	China WOKP 2059	[written by Levellers][produced by Al Scott]
Fantasy/Sara's beach	Levellers	10.1995	16[3]	-	China WOKP 2067	[written by Levellers][produced by Al Scott]
Just the one/A promise	Levellers feat Joe Strummer	12.1995	12[8]	-	China WOK 2076	[written by Levellers][produced by Al Scott]
Exodus-live	Levellers	07.1996	24[2]	-	China WOK 2082	[written by Levellers][produced by Levellers]
What A Beautiful day/Bar room jury	Levellers	08.1997	13[5]	-	China WOKCD 2088	[written by Levellers][produced by Jon Kelly]
Celebrate/Rain and snow	Levellers	10.1997	28[2]	-	China WOKCD 2089	[written by Levellers][produced by Jon Kelly]
Dog train/Last days of winter	Levellers	12.1997	24[5]	-	China WOKCD 2090	[written by Levellers][produced by Jon Kelly]
Too real	Levellers	03.1998	46[1]	-	China WOKCD 2091	[written by Levellers][produced by Jon Kelly]
Bozos/Don't you grieve	Levellers	10.1998	44[2]	-	China WOKCD 2096	[written by Moorshead, Travis][produced by Al Scott, The Levellers, Andrew Scarth]
One way [reissue]/Angel	Levellers	01.1999	33[2]	-	China WOKCD2102
Happy birthday revolution/Suprisingly easy!	Levellers	09.2000	57[1]		China EW218C	[written by Levellers][produced by Mark Wallis]
Come on/Welcome To Tomorrow	Levellers	09.2002	44[1]	-	Eagle EHAG7001	[written by Levellers][produced by Alan Scott]
Wild as angels EP.	Levellers	01.2003	34[2]	-	Eagle EHAG7003	[produced by Alan Scott, The Levellers]
Make U Happy	Levellers	04.2005	38[4]	-	Eagle EOTF7303	[ Composer: Mark Chadwick/Simon Friend/Jeremy Cunningham/Jon Sevink/ Charlie Heather/Savage ][ Producer: Mark Wallis/David Ruffy ]
Last Man Alive	Levellers	12.2005	147[1]	-	Eagle EOTF311	[ Producer: Mark Wallis/David Ruffy ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Weapon Called the Word	Levellers	10.1990	-	-	Musidisc 105571	[gold-UK][produced by Phil Tennant]
Levelling the land	Levellers	10.1991	14[30]	-	China WOL 1022	[gold-UK][produced by Alan Scott]
Levellers	Levellers	09.1993	2[14]	-	China WOL 1034	[gold-UK][produced by Markus Dravs]
Zeitgeist	Levellers	09.1995	1[1][14]	-	China WOL 1064	[gold-UK][produced by Al Scott]
Best live-Headlights white lines black tar rivers:Best live	Levellers	08.1996	13[4]	-	China WOLCD 1074	[produced by The Levellers, Jon Kelly]
Mouth to mouth	Levellers	09.1997	5[6]	-	China WOLCD 1084	[gold-UK][produced by Jon Kelly]
One way of life-The best of The Levellers	Levellers	11.1998	15[11]	-	China 0522152	[gold-UK]
Hello pig	Levellers	09.2000	28[2]	-	China 8573843392	[produced by Mark Wallis]
Green Blade Rising	Levellers	10.2002	77[2]	-	Eagle EHAGCD002	[produced by Phil Tennant]
Truth and Lies	Levellers	06.2005	102[1]	-	Eagle EOTFCD302	[produced by Mark Wallis]
Letters from the Underground	Levellers	08.2008	24[3]	-	On The Fiddle OTFCD003	[produced by Sean Lakeman]
Static on the Airwaves	Levellers	07.2012	36[1]	-	On The Fiddle OTFCD006	[produced by Sean Lakeman]
Greatest Hits	Levellers	10.2014	32[1]	-	On The Fiddle OTFCD019X	-
We the Collective	Levellers	04.2018	12[1]	-	On The Fiddle OTFCD 29	[produced by John Leckie]
Peace	Levellers	08.2020	8[1]	-	On The Fiddle OTFCD 31	[produced by Sean Lakeman]