Enchantment

Enchantment to zespół soul/r&b założony w Detroit w stanie Michigan przez
Emanuela „EJ” Johnsona, Joe „Jobiego” Thomasa, Bobby'ego Greena, Edgara „Mickeya” Clantona i Davida Banksa. Najbardziej znani są z przebojów z połowy lat 70-tych, takich jak „Gloria”, „Sunshine” i „It's You That I Need”.

  Zespół Enchantment powstał pod koniec lat 60-tych w liceum Pershing w Detroit, a jego głównym wokalistą był niewidomy Emanuel „EJ” Johnson. W 1971 roku Enchantment zwrócił na siebie uwagę Dicka Scotta, byłego dyrektora wytwórni Motown, który kierował własną firmą rozwoju artystów, Artists International. W 1973 roku nawiązali współpracę z Michaelem Stokesem, producentem przeboju Creative Source „Who Is He (And What Is He To You)”. 

 Do 1976 roku Stokes wynegocjował kontrakt płytowy dzięki współpracy z Fredem Frankiem, ówczesnym szefem Roadshow Records, który kierował również karierą B.T. Express i Brass Construction. Po utworze „Come On And Ride” w klimacie disco zespół skupił się na pisaniu ballad. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Enchantment”, zawierał dwa single w tym stylu, które dobrze radziły sobie na liście Billboard R&B - „Gloria” na piątym miejscu i „Sunshine” na trzecim. Ich drugi album, „Once Upon a Dream”, znacznie przewyższył swojego poprzednika, zajmując 8. miejsce na liście albumów R&B i 46. miejsce na liście albumów pop. Zawierał on balladę crossoverową „It's You That I Need”, która znalazła się na szczycie list R&B.

  Ogólnie rzecz biorąc, ich próby zróżnicowania brzmienia poprzez odwołanie się do publiczności disco zakończyły się niepowodzeniem, ale ich piosenka „If You're Ready (Here It Comes)” osiągnęła 14. miejsce na listach przebojów R&B. W 1978 roku Roadshow zakończyło umowę dystrybucyjną z United Artists i nawiązało współpracę z RCA Records. W 1979 roku Enchantment wydało swój trzeci album, Journey to the Land Of... Enchantment, który był ich ostatnim nagraniem dla Roadshow Records. 

Do 1980 roku Roadshow zakończył działalność jako wytwórnia, a Enchantment podpisało kontrakt z RCA Records, gdzie nagrali swój czwarty album, Soft Lights, Sweet Music, z czołowym producentem R&B Donem Davisem. Oba single znalazły się na 47. miejscu na listach przebojów w 1981 roku. W 1982 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i wydali dwa kolejne albumy: Enchanted Lady (1982) i Utopia (1984). Pod koniec lat 80-tych rozkwit funku i rapu praktycznie położył kres grupom balladowym. Wszystkie trzy albumy ledwo zajęły miejsca na listach przebojów.

  W 2003 roku Enchantment wydało utwór „God Bless America” ku czci żołnierzy walczących w Iraku. Dochód z singla został przekazany na rzecz organizacji United Way. Jobie Thomas później opuścił zespół i założył własną grupę Enchantment z udziałem Jobiego Thomasa. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come On And Ride/Hold On	Enchantment	07.1976	-	-	Desert Moon DM 6403	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][67[6].R&B Chart]
Gloria/Dance To The Music	Enchantment	01.1977	-	25[13]	Roadshow 912	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][5[24].R&B Chart]
Sunshine/Sexy Lady	Enchantment	08.1977	-	45[10]	Roadshow 991	[written by Michael Stokes, Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][3[22].R&B Chart]
It's You That I Need/Sunny Shine Feeling	Enchantment	02.1978	-	33[11]	Roadshow 1124	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][1[1][19].R&B Chart]
If You're Ready (Here It Comes)/Angel In My Life	Enchantment	06.1978	-	-	Roadshow 1212	[written by M. Stokes, V. Lanier][produced by Michael Stokes ][14[11].R&B Chart]
Anyway You Want It/Oasis Of Love	Enchantment	03.1979	-	109[2]	Roadshow 11481	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][38[9].R&B Chart]
Where Do We Go From Here/I Wanna Boogie	Enchantment	06.1979	-	-	Roadshow 11609	[written by Emanuel Johnson][produced by Michael Stokes ][29[13].R&B Chart]
Moment Of Weakness/I Can't Fake It	Enchantment	02.1981	-	-	RCA 12163	[written by David T. Garner, Anita Jones][produced by Don Davis][47[8].R&B Chart]
I Know Your Hot Spot/Only You	Enchantment	09.1982	-	-	Columbia 03079	[written by S. Boardley][produced by William Anderson, Raymond Reid][45[10].R&B Chart]
Don't Fight The Feeling/Get It While It's Hot	Enchantment	02.1984	-	-	Columbia 04332	[written by J. Thomas, M. Stokes ][produced by Michael Stokes ][64[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Enchantment	Enchantment	03.1977	-	104[19]	United Artists 682	[produced by Michael Stokes]
Once Upon a Dream	Enchantment	01.1978	-	46[21]	Roadshow 811	[produced by Michael Stokes]
Journey to the Land Of... Enchantment	Enchantment	03.1979	-	145[8]	Roadshow 3269	[produced by Michael Stokes]

Karol G

 Karol G , właśc. Carolina Giraldo Navarro (ur. 14 lutego 1991r w Medellín) - kolumbijska
piosenkarka, autorka tekstów piosenek i producentka muzyczna.

Jest jedną z czołowych artystek latynoskiej sceny muzycznej, wielokrotnie nagradzaną prestiżowymi wyróżnieniami, w tym Latin Grammy. Zdobyła międzynarodową sławę dzięki takim piosenkom jak „Tusa”, „Ahora me llama” czy „Provenza”. W 2024 roku została pierwszą Latynoską nazwaną Kobietą Roku na Billboard Women In Music.

Carolina Giraldo Navarro urodziła się 14 lutego 1991 roku w Kolumbii w mieście Medellín jako najmłodsza z trójki dzieci córka Marty Navarro i Guillermo Giraldo.

W wieku 14 lat pojawiła się w programie El Factor X i choć nie wygrała programu to zyskała doświadczenie. Publikowała covery piosenek artystek takich jak Alicia Keys czy Lauryn Hill. W kolejnych latach Giraldo nagrywała i wydawała piosenki, w tym „En la Playa” czy „Por Ti”. Studiowała muzykę na uniwersytecie w Antioquii i śpiewała jako podkład dla innych artystów, np. dla Reykona nagrywając piosenki „Tu Juguette” w 2011 i „301” w 2012 roku. Wkrótce potem pojechała do Miami na spotkanie z wytwórnią Universal Music, która odmówiła podpisania z nią kontraktu twierdząc, że kobieta nie odniesie sukcesu w muzyce reggateon.

W odpowiedzi na odrzucenie Universal Music, Karol G i jej ojciec postanowili samodzielnie promować jej karierę, koncertując w Kolumbii w college’ach, klubach i na festiwalach. Dzięki tym występom zyskała jeszcze większy rozgłos i doprowadziło to do jej współpracy w 2013 z wokalistą Nicky Jam przy piosence „Amor de Dos”.

Wiedząc, że jej kariera muzyczna nie rozwija się wystarczająco szybko w Ameryce Południowej, Giraldo przeprowadziła się do Nowego Jorku w 2014, aby pracować i zostać z ciotką. Czując się zagubiona z powodu braku sukcesu w tym czasie, powiedziała później, że jeżdżąc codziennie metrem w Nowym Jorku do i z pracy, widziała różne reklamy oferujące kursy edukacyjne i certyfikaty dla branży muzycznej. Biorąc to za znak, Giraldo zapisała się na kursy muzyczne. Decyzja ta pomogła ożywić jej pasję do muzyki, motywując ją do kontynuowania kariery. Jej piosenka z 2014 roku „Ricos Besos” stała się hitem w Kolumbii. W 2016 roku podpisała kontrakt z Universal Music Latino.

W styczniu 2017 artystka dołączyła do reality talent show Pequeños Gigantes USA jako sędzia. W lutym wydała piosenkę „A Ella”, inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami z życia. W maju jej singiel z portorykańskim raperem Bad Bunnym „Ahora me llama” został uznany za przełomowy hit, zdobył ponad miliard wyświetleń na YouTube i uplasował się na liście Billboard Hot Latin Songs jako miejsce 10. Piosenka ta znalazła się również na liście „Alt. Latino’s Favorites: The Songs of 2017” jako jedna z najlepszych latynoskich piosenek 2017 roku.

„Ahora me llama” służył jako główny singiel (w tym remiks z udziałem Quavo z zespołu Migos) na jej debiutanckiej płycie, Unstoppable; płyta zawierała również trzy wyżej wymienione single i została wydana w październiku 2017 roku, lądując na 2 miejscu listy Billboard Top Latin Albums. W marcu 2018 piosenkarka wydała teledysk do singla „Pineapple”. W tym samym miesiącu została nominowana do Billboard Top Latin Awards.

6 kwietnia 2018 Karol G współpracowała z argentyńską piosenkarką Tini przy piosence „Princesa” z drugiego albumu studyjnego Tini Quiero Volver].

W maju 2018 wydała utwór „Mi Cama”, który odniósł sukces komercyjny. Następnie wydała piosenkę „Culpables” z udziałem rapera Anuela AA, która osiągnęła ósme miejsce na liście Billboard Hot Latin Song.
W styczniu 2019 Karol G z wyżej wspomnianym raperem wydała singiel „Secreto”, który osiągnął 68. miejsce na liście Billboard Hot 100 i piąte miejsce na amerykańskich listach przebojów Hot Latin Songs. 3 maja tego samego roku artystka wydała album Ocean. Elias Leight z Rolling Stone zrecenzował album, stwierdzając: „Moc jaką posiada ten album została osłabiona przez fakt, że 1/3 tych piosenek jest już dostępna”, ale wyraził opinię, że „pozostałe utwory są imponująco zróżnicowane”.


W lipcu 2019 Karol G współpracowała z Anuelem AA, Daddy Yankee, Ozuną i J Balvinem przy piosence „China”, która zadebiutowała na drugim miejscu listy Billboard’s Hot Latin Songs] i znalazła się na szczycie Latin Digital Songs i Latin Streaming Songs. „China” znalazł się na liście 10 najlepszych latynoskich teledysków w lipcu przez Rolling Stone. 7 listopada 2019 roku Karol G wydała utwór „Tusa” z gościnnym udziałem trynidadzkiej raperki Nicki Minaj, który osiągnął komercyjny sukces i został nominowany do nagrody za Najlepszy Utwór Muzyczny i Piosenki Roku na 21. corocznym rozdaniu nagród Latin Grammy.

17 marca 2021 Karol G ogłosiła wydanie jej drugiego albumu KG0516,, a także datę premiery i okładkę. Lista utworów została ogłoszona 22 marca, a 25 marca album został wydany. Singiel „Sejodioto”, który wypuściła 21 września 2021 odniósł sukces i został nominowany do tytułu Piosenka Roku.
 W kwietniu 2022 roku Karol G wydała „Provenza” jako główny singiel z niezapowiedzianego wówczas albumu Mañana Será Bonito, który stał się viralem w internecie. W sierpniu tego samego roku artystka wydała „Gatúbela” z udziałem portorykańskiego rapera Maldy. Teledysk do tej piosenki został początkowo zakazany w niektórych krajach za to, że był prowokujący seksualnie, chociaż później został udostępniony.

19 lutego 2023 Karol G była jedną z głównych artystów słynnego Międzynarodowego Festiwalu Viña del Mar w Viña del Mar w Chile, gdzie wystąpiła na żywo przed 15 000 fanów. 24 lutego tego samego roku ukazał się jej album Mañana Será Bonito oraz piosenka „TQG” z udziałem piosenkarki Shakiry. Album osiągnął pierwsze miejsce na liście Billboard 200, stając się pierwszym w historii hiszpańskojęzycznym albumem kobiety, który zadebiutował na pierwszym miejscu, uzyskał także siedem nominacji na 24. coroczne rozdanie nagród Latin Grammy, zdobywając aż trzy nagrody, w tym za Album Roku i Najlepszy Album Muzyki Miejskiej. Singiel „TQG” osiągnął siódme miejsce na liście Billboard Hot 100, tym samym wygrywając nagrodę za Najlepsze Wykonanie Muzyki Miejskiej. To uczyniło Karol G pierwszą kobietą, która zdobyła nagrodę Latin Grammy za Najlepszy Album Muzyki Miejskiej. Na kolejnych 66. corocznych rozdaniach nagród Grammy album zdobył nagrodę za Najlepszy Album Muzyki Miejskiej.

W czerwcu 2023 Karol G podpisała kontrakt z wytwórnią Interscope Records. 2 czerwca wydała „Watati”, promocyjny singiel z Barbie the Album, w którym wystąpił panamski artysta Aldo Ranks. Teledysk został wydany 15 czerwca. 13 lipca wypuściła piosenkę „S91” wraz z teledyskiem. 11 sierpnia wydała mixtape Mañana Será Bonito (Bichota Season), który zawiera główny singiel „S91” oraz drugi singiel „Mi Ex Tenía Razón”. Album posiada utwory z artystami takimi jak Peso Pluma czy Kali Uchis.

W sierpniu 2018 roku poznała portorykańskiego rapera Anuela AA na planie teledysku do piosenki „Culpables”. W styczniu 2019 para potwierdziła swój związek. 25 kwietnia 2021 raper potwierdził, że on i Karol G zakończyli swój związek.

Na początku 2023 związek artystki z kolumbijskim muzykiem Feidem został potwierdzony po tym, jak razem wzięli udział w wydarzeniu Billboard Women in Music 2024.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mi Cama	Karol G & J Balvin Featuring Nicky Jam	07.2018	-	105[8]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Andy Clay, Antonio Rayo Gibo, Omar Sabino, Rene Cano][produced by Andy Clay, Antonio Rayo Gibo]
Dame Tu Cosita	Pitbull x El Chombo x Karol G Featuring Cutty Ranks	05.2018	-	36[9]	Ultra	[produced by Afro Bros]
Culpables	Karol G & Anuel AA	10.2018	-	117[4]	Universal Music Latino	[written by Karol G,Anuel AA,Daniel Echavarria Oviedo,Chris Jedi,Juan G. Rivera Vazquez,Luis E. Ortiz Rivera][produced by Chris Jedi,Gaby Music]
Creeme	Karol G & Maluma	03.2019	-	120[1]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Juan Luis, Londoño Arias, Rene Cano, Filly Andrés, Kevyn Cruz ,Juan Camilo Vargas ,Lenin Yorney][produced by Rene Cano, Kevyn Cruz, Lexuz, Shakal]
Secreto	Anuel AA & Karol G	02.2019	-	68[11]	Universal Latino	[produced by Ezequiel Rivera,Henry de la Prida]
China	Anuel AA, Daddy Yankee, Karol G, Ozuna & J Balvin	08.2019	-	43[18]	Real Hasta la Muerte	[written by Emmanuel Gazmey, Ramón Ayala, Carolina Giraldo, Juan Carlos Ozuna, José Osorio, Orville Burrell ,Rickardo Ducent, Shaun Pizzonia, Brian Thompson, Harold Ray Brown, Le Roy Lonnie Jordan, Charles William Miller, Lee Oskar, Howard E. Scott, B.B. Dickerson][produced by Tainy, DJ Snake, Max Borghetti]
Tusa	Karol G & Nicki Minaj	11.2019	-	42[21]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo, Onika Maraj, Daniel Echavarría, Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
X	Jonas Brothers Featuring Karol G	05.2020	69[1]	33[7]	Republic USUG 12001286 [UK]	[written by Nicholas Jonas, Carolina Giraldo ,Ryan Tedder, Shellback, Ali Tamposi][produced by Shellback]
Ay, Dios Mio!	Karol G	10.2020	-	94[1]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Daniel Alejandro Morales Reyes, Daniel Echavarría Oviedo][produced by Ovy on the Drums]
Caramelo	Ozuna x Karol G x Myke Towers	08.2020	-	76[10]	Sony Latin	[written by Alexis Gotay, Eduardo Alfonso Vargas Berrios ,Juan Carlos Ozuna Rosado ,Michael Masis, Starlin Rivas Batista ,Yazid Rivera López][produced by Tainy, Yazid, Hi Flow, Gotay]
Bichota	Karol G	12.2020	-	72[13]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Julio González ,Justin Quiles, Cristian Salazar, Daniel Echavarría ,Emmanuel Gazmey][produced by Ovy on the Drums]
Location	Karol G, Anuel AA & J Balvin	02.2021	-	103[5]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Daniel Echavarria, Emmanuel Gazmey, José Osorio][produced by Ovy on the Drums]
El Makinon	Karol G & Mariah Angeliq	05.2021	-	104[14]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo ,Mariah Pérez, Gabriel Mora, Freddy Montalvo ,Jose Cruz][produced by Neo]
Poblado (Remix)	Karol G with J Balvin and Nicky Jam, featuring Crissin, Totoy El Frio and Natan & Shander	07.2021	-	105[8]	Universal Music Latino	-
Don't Be Shy	Tiesto & Karol G	08.2021	-	124[1]	Atlantic	[gold-US][written by Tijs Verwest,Carolina Giraldo,Teemu Brunila,Jonas David Kröper,Yoshi Breen][produced by Tiësto,Teemu Brunila]
Sejodioto	Karol G	02.2022	-	108[4]	Universal Music Latino	[written by Carolina Giraldo, Justin Quiles ,Lenny Tavárez ,Cristian Salazar ,Ovy on the Drums][produced by Ovy on the Drums]
MAMIII	Karol G with Becky G	02.2022	-	15[20]	RCA	[written by Daniel Echavarría Oviedo ,Justin Quiles, Luis Miguel Gomez Castaño, Daniel Uribe,Rebbeca Marie Gomez, Elena Rose, Carolina Giraldo Navarro][produced by Ovy on the Drums]
Provenza	Karol G	05.2022	-	25[21]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo,Daniel Echavarria,Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
Gatubela	Karol G x Maldy	09.2022	-	37[11]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Edwin Vázquez, Justin Quiles ,Julio González ,Marvin Hawkins][produced by Karol G, DJ Maff]
Cairo	Karol G & Ovy On The Drums	03.2023	-	82[1]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Daniel Echavarría, Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
X Si Volvemos	Karol G x Romeo Santos	02.2023	-	48[6]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo ,Navarro Anthony Santos, Daniel Echaverría, Ernesto Padilla, Josías de la Cruz ,Juan Luis Morena ,Llandel Veguilla, Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
Besties	Karol G	03.2023	-	96[1]	Universal Latino	-
Mercurio	Karol G	03.2023	-	118[1]	Universal Latino	-
Karmika	Karol G, Bad Gyal & Sean Paul	03.2023	-	117[1]	Universal Latino	-
Manana Sera Bonito	Karol G & Carla Morrison	03.2023	-	98[1]	Universal Latino	-
Gucci Los Panos	Karol G	03.2023	-	71[1]	Universal Latino	-
Tus Gafitas	Karol G	03.2023	-	73[1]	Universal Latino	-
Ojos Ferrari	Karol G, Justin Quiles & Angel Dior	03.2023	-	95[1]	Universal Latino	-
TQG	Karol G x Shakira	03.2023	88[1]	7[20]	Universal Music Latino USUM 72222541 [UK]	[written by Carolina Giraldo,Shakira Mebarak,Daniel Echavarría,Kevyn Cruz][produced by Ovy on the Drums]
Pero Tu	Karol G & Quevedo	03.2023	-	86[1]	Universal Latino	[gold-US]-
Mientras Me Curo del Cora	Karol G	03.2023	-	68[1]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo,Daniel Echavarria,Kevyn Cruz,Robert McFerrin Jr.][produced by Ovy on the Drums]
Amargura	Karol G	08.2023	-	85[6]	Universal Latino	[written by Carolina Giraldo,Daniel Echavarria,Kevyn Cruz,Alonso Catalino Curet][produced by Ovy on the Drums]
S91	Karol G	07.2023	-	45[6]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Daniel Echavarria Oviedo , Kevyn Mauricio Cruz Moreno][produced by Ovy on the Drums]
WATATI	Karol G Featuring Aldo Ranks	08.2023	-	125[1]	Atlantic	[written by Carolina Giraldo,Aldo Vargas,Daniel Echavarría][produced by Ovy on the Drums]
Mi Ex Tenia Razon	Karol G	08.2023	-	22[16]	Interscope	[written by Édgar Barrera ,Carolina Giraldo Navarro ,Andrés Jael Correa Ríos, Kevyn Mauricio Cruz Moreno, Marco Daniel Borrero][produced by MAG, Édgar Barrera]
Qlona	Karol G & Peso Pluma	08.2023	-	28[21]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Hassan Emilio Kabande Laija, Daniel Echavarria Oviedo, Daniel Esteban Gutiérrez][produced by Ovy on the Drums]
Una Noche En Medellin (Remix)	Karol G, Cris Mj & Ryan Castro	08.2023	-	68[1]	Nabru Records	[written by Cristopher Álvarez][produced by Fran C]
Bichotag	Karol G	08.2023	-	109[1]	Interscope	-
Oki Doki	Karol G	08.2023	-	83[1]	Interscope	-
Gatita Gangster	Karol G & Dei V	08.2023	-	112[1]	Interscope	-
Dispo	Karol G & Young Miko	08.2023	-	103[1]	Interscope	-
Me Tengo Que Ir	Karol G & Kali Uchis	08.2023	-	101[1]	Interscope	-
Labios Mordidos	Kali Uchis & Karol G	12.2023	-	97[1]	Geffen	[written by Karly Loaiza, Manuel Lara, Alberto Meléndez, Brandon Cores, Carolina Giraldo ,Cristina Chiluiza][produced by Lara ,Albert Hype, Austen Jux-Chandler]
Contigo	Karol G & Tiesto	03.2024	-	61[4]	Interscope	[written by Ryan Tedder, Björn Djupström ,Tyler Spry, Tijs Michiel Verwest, Carolina Giraldo Navarro ,Yasmani Luis Bandera Clark, Jesse McCartney][produced by Karol G, Tiësto, Ryan Tedder, Björn Djupström, Tyler Spry]
Si Antes Te Hubiera Conocido	Karol G	07.2024	-	32[20]	Interscope	[written by Carolina Giraldo, Édgar Barrera, Alejandro Ramírez, Andrés Correa][produced by Édgar Barrera ,Sky Rompiendo, Karol G]
+57	Karol G Feid and DFZM featuring Ovy on the Drums, J Balvin, Maluma, Ryan Castro and Blessd	11.2024	-	62[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Salomón Villada Hoyos ,Dylan Ferney Zambrano Montaño, Daniel Echavarría Oviedo, José Álvaro Osorio Balvin, Juan Luis Londoño Arias, Bryan David Castro Sosa, Stiven Mesa Londoño, Kevyn Mauricio Cruz Moreno][produced by Ovy on the Drums]
Milagros	Karol G	05.2025	-	119[1]	Universal Latino	-
Latina Foreva	Karol G	06.2025	-	66[5]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro,Misha Pihlakka,Daniela Aponte,Alvaro Jose Arroyo Gonzalez,Eliel Lind,Leonardo Vasquez,Natalie Albino,Nicole Albino,Ramón Ayala,Victor Santiago,Edwin Almonte,Ralphy Ramirez,Hector Mazzarri][produced by Mazzarri,Misha]
Dile Luna	Karol G & Eddy Lover	07.2025	-	117[1]	Interscope	[written by Edgar Barrera, Andres Jael Correa Rios, Carolina Giraldo Navarro, Eduardo Mosquera][produced by Edgar Barrera, Sky Rompiendo, Joel Iglesias, Karol G]
Coleccionando Heridas	Karol G & Marco Antonio Solis	07.2025	-	103[2]	Interscope	-
Papasito	Karol G	07.2025	-	74[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro,Daniel Echavarría Oviedo,Dani Raw,Daniel Uribe][produced by Ovy on the Drums]
Ivonny Bonita	Karol G	07.2025	-	111[1]	Universal Latino	-
Verano Rosa	Karol G & Feid	07.2025	-	96[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro, Salomón Villada, Alejandro Ramírez, Nicolás Jaña][produced by Sky Rompiendo, Taiko]
Despues de Ti	Karol G & Greg Gonzalez	05.2026	-	96[1]	Interscope	[written by Carolina Giraldo Navarro ,Gregory Steven Gonzalez, Andrés Jael Correa Ríos, Édgar Barrera][produced by Karol G,Greg Gonzalez]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Unstoppable	Karol G	11.2017	-	192[1]	Universal Music Latino 027743	[produced by Andrés Torres,DJ Luian,Mauricio Rengifo,Montana The Producer,Mosty,Mueka,Ovy on the Drums]
Ocean	Karol G	05.2019	-	54[4]	Universal Music Latino 030208	[produced by Andrés Torres,Andy Clay,Bull Nene,Chris Jedi,Cristian Colon,Danay Suárez,DJ Luian,EQ el Equalizer,Gaby Music,Jumbo,Keityn,Lexuz,Mambo Kingz,Mauricio Rengifo,Miguel Perez,Ovy on the Drums,Rayito,Shakal,Sky Rompiendo]
KG0516	Karol G	04.2021	-	20[44]	Universal Music Latino 033495	[produced by Ovy on the Drums]
Mañana Será Bonito	Karol G	03.2023	-	1[1][96]	Interscope 038496	[produced by Alejandro Jiménez,Dímelo Flow,DJ Maff,Edgar Barrera,Finneas O'Connell,Jowan,Juan Andrés Ospina,Linda Goldstein,Los Brasileros,Ovy on the Drums,Sech,Tainy,Wain]
Manana Sera Bonito (Bichota Season)	Karol G	08.2023	-	3[60]	Interscope 038497	[gold-US][produced by Édgar Barrera,Eduardo Burgos,Fran C,MagOvy on the Drums,Sky Rompiendo,Taiko,Tiësto]
Tropicoqueta	Karol G	07.2025	-	3[43]	Interscope 602475949220	[produced by Karol G,Édgar Barrera,Pharrell Williams,Ovy on the Drums,Mazzarri,Misha,Joel Iglesias,Sky Rompiendo,Axel Caram,Tropkillaz,Taiko,Tainy]

Tony Rivers

 

Douglas Anthony Thompson (ur. 21 grudnia 1940r -zm. 30 marca 2026r), znany zawodowo
jako Tony Rivers, był angielskim piosenkarzem i autorem tekstów, znanym przede wszystkim z występów w zespołach Tony Rivers and the Castaways oraz Harmony Grass. Rivers śpiewał na albumach Steve'a Harleya & Cockney Rebel, Rogera Daltreya, Shakin' Stevensa i Cliffa Richarda, a także w piosence przewodniej serialu BBC „Whatever Happened to the Likely Lads?”. 

 Douglas Anthony Thompson urodził się 21 grudnia 1940 roku w Shildon w hrabstwie Durham. Jako dziecko jego rodzina przeprowadziła się do East Ham. Rivers uczęszczał do Raine's Foundation Grammar School for Boys w Arbour Square w Stepney. Jako nastolatek pobierał lekcje gry na gitarze po usłyszeniu utworu „That'll Be the Day” Buddy'ego Holly'ego.

  Po pracy w obozie wakacyjnym Butlinsa w Clacton, dołączył do grupy o nazwie „The Cutaways”, która przyjęła nazwę „Tony Rivers and the Castaways”. Zespół supportował takie zespoły jak The Beatles i The Rolling Stones.Nagrali sześć singli dla EMI i Columbia Records w latach 1963–1966, ale jedynym hitem zespołu był cover utworu „God Only Knows” zespołu Beach Boys, który w sierpniu 1966 roku zajął 46. miejsce na liście przebojów Melody Maker. Columbia miała wrażenie, że oryginał nie zostanie wydany jako singiel. Według Riversa, zaprzyjaźnił się z Beach Boys podczas ich wizyty w Wielkiej Brytanii w 1964 roku i zainspirował się do wykonania coveru „God Only Knows” po tym, jak zespół zagrał mu album „Pet Sounds”.

  W 1968 roku zespół The Castaways rozpadł się, a Rivers wraz z byłymi członkami zespołu założył Harmony Grass. Ich singiel „Move in a Little Closer, Baby” osiągnął 24. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 1969 roku. Wydali jeden album „This Is Us” w wytwórni RCA i koncertowali w Wielkiej Brytanii, m.in. w londyńskim klubie Marquee. Rivers odszedł, aby rozpocząć karierę solową w lipcu/sierpniu 1970 roku, a jego miejsce zajął Joe Williams. Jednak pod koniec roku Harmony Grass rozpadło się.

  Zaczął pracować jako muzyk sesyjny i wykonał wiele coverów na płytach z programu „Top of the Pops”. Wspominał, jak śpiewał Alvina Stardusta, Donny'ego Osmonda, Johnny'ego Rottena, a w pewnym momencie musiał powtórzyć harmonie wokalne z utworu „Bohemian Rhapsody” zespołu Queen. Rivers później powiedział o pracy nad płytami Top of the Pops: „Trzeba było nagrać trzy piosenki w trzy godziny, a potem już było po wszystkim”, a o konieczności naśladowania Johnny'ego Rottena: „Johnny Rotten brzmiał dla mnie jak Norman Wisdom, więc tak to zrobiłem”. Praca Riversa z Cliffem Richardem rozpoczęła się w połowie lat 70-tych, po tym jak odebrał telefon od Bruce'a Welcha, gitarzysty rytmicznego zespołu The Shadows, który towarzyszył Richardowi.

  Śpiewał i aranżował utwory dla Cliffa Richarda i z nim w latach 70-tych, aż do końca lat 80-tych. W tym okresie odbywał światowe trasy koncertowe i pomagał Richardowi w produkcji nagrań, między innymi aranżując harmonie i śpiewając chórki w takich hitach jak „Miss You Nights” i „Devil Woman”. Później pracował nad nagraniami i hitami dla tak różnych muzyków, jak Steve Harley, Shakin' Stevens, Sheena Easton, Soft Machine, UFO, Pink Floyd (The Final Cut), The Who i innych. Rivers występował również jako wokalista i/lub kompozytor na płytach wydanych przez Mike'a Hugga, Dana McCafferty'ego, Jackie Wilson, Maxine Nightingale, Ralpha McTella, Ala Stewarta, The Alan Parsons Project, Briana Bennetta, Lindę Lewis, Kirby'ego Gregory'ego, Tarney/Spencer Band, Berniego Marsdena, Danny'ego Kirwana, Bryn Haworth, Danę Rosemary Scallon, Partners in Crime, Strangeways, Jeffa Becka, Nicka Heywarda, Rogera Daltreya, Marka Wirtza, The Shadows, Grahama Bonneta, Autumn i Annie and the Caldwells.Był głosem West Ham United F.C. za ich przebojową wersję „I'm Forever Blowing Bubbles” i głos prowadzący do piosenki przewodniej z albumu „Whatever Happened to the Likely Lads?”.

  Rivers śpiewał chórki dla Eltona Johna, gdy ten występował na Live Aid w 1985 roku.Rivers śpiewał na albumie Saint Etienne z 2005 roku „Tales from Turnpike House”, wykonując harmonie z synem Anthonym Riversem. Jego autobiografia „I'm Nearly Famous (The Tales of a Likely Lad)” została opublikowana w 2019 roku.

  Rivers poślubił swoją żonę Pat w 1966 roku, która zmarła w 2019 roku.Przez pewien czas mieszkali w Hiszpanii. Rivers cierpiał na chorobę Alzheimera i w 2024 roku trafił do domu opieki. W lutym 2026 roku zachorował na sepsę i został przeniesiony do szpitala, gdzie zmarł miesiąc później, 30 marca 2026 roku, w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake, Shake, Shake/Row, Row, Row	Tony Rivers And The Castaways	10.1963	-	-	Columbia DB 7135	[written by Bobby Stevenson,Bobby Adams]
I Love The Way You Walk/I Love You	Tony Rivers And The Castaways	02.1964	-	-	Columbia DB 7224	[written by Paul Smith]
Life's Too Short/(Don't You Ever) Tell On Me	Tony Rivers And The Castaways	08.1964	-	-	Columbia DB 7336	[written by Lee Bonner,Phil Huth]
She/'Till We Get Home	Tony Rivers And The Castaways	01.1965	-	-	Columbia DB 7448	[written by Paul Jones]
Come Back/What To Do	Tony Rivers And The Castaways	04.1965	-	-	Columbia DB 7536	[written by Brian Fahey,Norman Newell]
Girl Don't Tell Me/The Girl From Salt Lake City	Tony Rivers And The Castaways	02.1966	-	-	Immediate IM 027	[written by Brian Wilson][produced by Andrew Loog Oldham]
God Only Knows/Charade	Tony Rivers And The Castaways	07.1966	-	-	Columbia DB 7971	[written by Brian Wilson, Tony Asher]
I Can Guarantee You Love/Pantomime	Tony Rivers And The Castaways	04.1968	-	-	Polydor 56245	[written by Brian Potter,Brian Potter][produced by Tony Rivers]
A Little Thing Like Love/I Like It Like That	Tony Rivers	09.1972	-	-	CBS CBS S 8317	[written by A. Clarke, T. Macaulay][produced by Eric Woolfson, Tony Rivers]
You Are The Song (That I Can't Stop Singing)/Everything You Do Is Magic	Tony Rivers	04.1975	-	-	Epic EPC 3168	[written by Tony Rivers, Ken Gold][produced by Tony Rivers, Dan Loggins]
Come A Little Closer/I Wanna Run Away	Tony Rivers	07.1975	-	-	Epic EPC 3454	[written by J. Perry][produced by Dan Loggins, John Perry]
The Shape I'm In Tonight/It's Much Too Late Tonight	Tony Rivers	11.1979	-	-	WEA K 18092	[written by Alan Tarney][produced by Alan Tarney]

Cross

Projekt poboczny perkusisty Queen Rogera Taylora z końca lat 80-tych, The Cross, był pierwotnie
klasycznym zespołem rockowym z wpływami tanecznymi, następnie porzucił taneczny aspekt swojego brzmienia i wydał dwa proste rockowe albumy. Chociaż Taylor stwierdził podczas powstawania zespołu w 1987 roku, że grupa stanie się siłą, z którą trzeba się liczyć w ciągu sześciu miesięcy, grupa nigdy nie wystartowała na żadnym rynku, z wyjątkiem Niemiec i rozpadła się w 1993 roku. 

Po zakończeniu trasy Queen Magic Tour w 1986 roku, Roger Taylor wykorzystał brak aktywności na froncie Queen, aby założyć własny zespół, który nazwał Cross. Zostawiając swój zestaw perkusyjny, Taylor przejął obowiązki gitarzysty rytmicznego i głównego wokalisty grupy. Poza rekrutacją klawiszowca Queen, Spike'a Edneya, reszta nowego zespołu Taylora została znaleziona poprzez ogłoszenie zamieszczone w prasie muzycznej. Była to grupa nieznanych osób, składająca się z Claytona Mossa (gitara), Petera Noone'a (gitara basowa) i Josha Macrae (perkusja). 

Mając już napisany zestaw piosenek, Taylor postanowił nagrać pierwszy album Cross, „Shove It”, w dużej mierze samodzielnie, a następnie ruszyć w trasę koncertową ze swoim nowym zespołem. Album, będący hybrydą klasycznego rocka i wpływów dance, spotkał się z pewnym uznaniem brytyjskiej prasy muzycznej, ale nie zdołał znaleźć się wyżej na listach przebojów, podobnie jak trzy single z niego pochodzące. W Ameryce album nie znalazł się na listach przebojów i zespół nie wydał tam kolejnego albumu. Zespół wznowił działalność po kolejnym albumie Queen, „Mad, Bad and Dangerous to Know”, napisanym przez wszystkich członków zespołu i utrzymanym w klasycznym rockowym brzmieniu. Pierwszy singiel, „Power to Love”, jedynie zahaczył o dno brytyjskich list przebojów, podczas gdy album w ogóle nie znalazł się na listach przebojów.  

Zespół nadal jednak radził sobie dobrze w Niemczech i, bez wsparcia płytowego w Anglii, wydał swój trzeci album, „Blue Rock”, tylko w tym kraju. Po ostatnim koncercie w 1993 roku zespół zakończył działalność. Taylor nagrywał solowe albumy i współpracowała z zespołem Queen, Edney później pomógł założyć zespół S. A. S. Band, a Peter Noone dołączył do programu Miss World. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cowboys And Indians/Love Lies Bleeding (She's A Wicked Wily Waitress)	Cross	10.1987	74[4]	-	Virgin VS 1007	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Shove It/Rough Justice	Cross	01.1988	82[4]	-	Virgin VS 1026	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Heaven For Everyone/Love On A Tightrope (Like An Animal)	Cross	04.1988	84[2]	-	Virgin VS 1062	[written by Roger Taylor][produced by Roger Taylor, David Richards]
Power To Love/Passion For Trash	Cross	05.1990	83[1]	-	Parlophone R 6251	[written by Clayton Moss,Joshua J. Macrae,Peter Noone][produced by The Cross, Justin Shirley-Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shove It	Cross	02.1988	58[2]	-	Virgin V 2477	[produced by Roger Taylor, David Richards, John "Teddy Bear" Brough]

Tony Crombie

 Angielski perkusista jazzowy, pianista, lider zespołu, wibrafonista i kompozytor.
Urodzony 27 sierpnia 1925 roku w Bishopsgate w Londynie w Anglii. Zmarł 18 października 1999 roku w północno-zachodnim Londynie w Anglii. Crombie był samoukiem, który zaczął grać na perkusji w wieku czternastu lat. Należał do grupy młodych mężczyzn z londyńskiego East Endu, którzy ostatecznie założyli spółdzielnię Club Eleven, wprowadzając do Wielkiej Brytanii nowoczesny jazz. Po podróży do Nowego Jorku ze swoim przyjacielem Ronniem Scottem w 1947 roku, gdzie był świadkiem występów Charliego Parkera i Dizzy'ego Gillespiego, on i podobnie myślący muzycy, tacy jak Johnny Dankworth, Scott i Dennis Rose, sprowadzili be-bop do Wielkiej Brytanii. 

W 1948 roku Crombie odbył tournée po Wielkiej Brytanii i Europie z Duke'iem Ellingtonem, który nie mógł zabrać ze sobą własnych muzyków, z wyjątkiem Raya Nance'a i Kay Davis. Zaczynając pracę w sekcji rytmicznej w Londynie, wybrał Crombiego z polecenia Leny Horne, z którą współpracował, gdy występowała w Palladium. W sierpniu 1956 roku Crombie założył zespół rockandrollowy The Rockets, w którym grał również przyszły basista Shadows, Jet Harris. Grupa wzorowana była na zespołach Comets Billa Haleya i Freddie Bell & the Bellboys. Crombie and His Rockets wydali kilka singli dla wytwórni Decca i Columbia, w tym „Teach You to Rock” wyprodukowany przez Norrie Paramora, który w październiku 1956 roku znalazł się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów.

 Przypisuje mu się wprowadzenie muzyki rockandrollowej na Islandię, występując tam w maju 1957 roku. Do 1958 roku Rockets stali się zespołem jazzowym ze Scottem i Tubbym Hayesem. W następnym roku Crombie założył Jazz Inc. z pianistą Stanem Traceyem. W 1960 roku skomponował muzykę do filmu „The Tell-Tale Heart” i odbył rezydenturę w hotelu w Monte Carlo. W maju 1960 roku odbył tournée po Wielkiej Brytanii z Conwayem Twittym, Freddym Cannonem, Johnnym Prestonem i Wee Willie Harrisem. Na początku lat sześćdziesiątych przyjaciel Crombiego, Victor Feldman, przekazał jedną ze swoich kompozycji Milesowi Davisowi, który nagrał ją na swoim albumie „Seven Steps to Heaven”. Utwór „So Near, So Far” został nagrany przez innych artystów, w tym przez Joe Hendersona, który nadał tytuł albumowi poświęconemu Milesowi Davisowi. 

W ciągu następnych trzydziestu lat Crombie występował z wieloma innymi amerykańskimi muzykami jazzowymi, takimi jak Ben Webster, Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Joe Pass, Mark Murphy i Eddie „Lockjaw” Davis. W połowie lat 90-tych, po złamaniu ręki w wyniku upadku, przestał grać na perkusji, ale komponował aż do śmierci w 1999 roku. Crombie był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa miał syna i córkę, a z drugiego córkę. Jednym z jego wnuków jest perkusista, producent muzyczny i kompozytor Dylan Freed.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teach You To Rock/Short'nin' Bread Rock	Tony Crombie And His Rockets	10.1956	25[2]	-	Columbia DB 3822	[written by Eddie Brandt, Freddy Morgan]

Bernard Cribbins

Urodzony. 29 grudnia 1928r, Oldham, Lancashire, Anglia. Cribbins został aktorem w wieku
nastoletnim jako członek lokalnej grupy repertuarowej. W wieku dwudziestu lat był już w Londynie, regularnie występując na scenie. Od późnych lat 50-tych zaczął pojawiać się w filmach, dokonując licznych występów w kolejnych dekadach. Chociaż zazwyczaj w rolach drugoplanowych, jego obecność na ekranie była taka, że ​​zawsze był imponującym atutem. Od lat 60-tych można go było również zobaczyć w telewizji w wielu popularnych programach. Cribbins odniósł również zaskakujący sukces z nowymi płytami w 1962 roku. 

 

Skomponowane przez autorów piosenek Teda Dicksa i Mylesa Rudge'a, „The Hole In The Ground” i „Right Said Fred” znalazły się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów, a „Gossip Calypso” Trevora Peacocka dotarło do 25. miejsca. „Right Said Fred” później zainspirowało nazwę campowego popowego zespołu lat 90-tych. Jedynym innym singlem Cribbinsa był   „When I’m Sixty-Four”/„Oh My Word” z 1967 roku. 

 

 Pierwszym filmem Cribbinsa była nieopisana w obsadzie epizodyczna rola w „Incydencie na Jangcy” (1957), po której nastąpiły liczne role, w tym w „Dunkierce” (1959), „Make Mine A Million” (1959), „Two Way Stretch” (1960), „Mysz na księżycu” (1963), „Carry On Jack” (1963), „Carry On Spying” (1964), „You Must Be Joking!” (1965), „Daleks’ Invasion Earth 2150: A.D.” (1966), „Casino Royale” (1967), „The Railway Children” (1970), „The Water Babies” (1978), „Carry On Columbus” (1992) i „Blackball” (2003).  

 

Jego występy telewizyjne obejmują The Night Of The Big Heat, Interpol Calling (oba z 1960 r.), kilka odcinków Comedy Playhouse (1963-66), rolę stałego gawędziarza w Jackanory (1965), The Avengers (1968), jego własnym serialu Cribbins (1969), narratora w The Wombles (1973), Hotelu Zacisze (1975), Simon In The Land Of Chalk Drawings (1976), The Plank (1979), Tales Of The Unexpected, tytułową rolę w Cuffy (oba z 1983 r.) i był narratorem Original Sylvanian Families (1988).  

 

W latach 90-tych regularnie pojawiał się w Noel’s House Party (1991), a także w pojedynczych odcinkach brytyjskich programów, takich jak Dalziel And Pascoe (1999). W 2003 roku zagrał rolę Wally’ego Bannistera w popularnym brytyjskim serialu komediowym Coronation Street.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Hole In The Ground/Winkle Picker Shoes	Bernard Cribbins	02.1962	9[13]	-	Parlophone R 4869	[written by Ted Dicks, Myles Rudge][produced by George Martin]
Right, Said Fred/Quietly Bonkers	Bernard Cribbins	07.1962	10[10]	-	Parlophone R 4923	[written by Ted Dicks,Myles Rudge][produced by George Martin]
Gossip Calypso/One Man Band	Bernard Cribbins	12.1962	25[6]	-	Parlophone R 4961	[written by Trevor Peacock][produced by George Martin]

Creation

Jeden z najpotężniejszych i najbardziej nowatorskich brytyjskich zespołów lat 60-tych,
The Creation połączył styl mod z brzmieniem freakbeat w sposób, który zapowiadał psychodelię i szczycił się brzmieniem, które w ich czasach dorównywał tylko The Who. Zakorzeniony w awangardowej grze na gitarze Eddiego Phillipsa, którego orzeźwiające wykorzystanie sprzężenia zwrotnego i pracy smyczkiem skrzypcowym dało mu unikalne brzmienie, oraz w namiętnym wokalu Kenny'ego Picketta, The Creation włączył również wpływy pop-artu do swojej muzyki i zyskał lojalną rzeszę fanów. Jednak popularność grupy w Europie znacznie przewyższyła ich popularność w Anglii i Stanach Zjednoczonych, a jedynym LP, jaki wydali w swoim pierwotnym wcieleniu, był zbiór We Are Paintermen, który ukazał się tylko w Niemczech i Danii. Rozpadli się w 1968 roku, ale nagrali dwa solidne albumy reaktywacyjne w latach 90-tych, Lay the Ghost z 1993 roku i Power Surge z 1996 roku. 

 Historia zespołu rozpoczęła się w 1963 roku od grupy Blue Jacks w Cheshunt w Hertfordshire, na północ od Londynu. Zespół właśnie zyskał nowego wokalistę, Kenny'ego Picketta (który wcześniej prowadził furgonetkę Neila Christiana i Crusaders), a wraz z dodaniem nowego gitarzysty prowadzącego, Eddiego Phillipsa, zmienił nazwę na Mark Four. Zespół podpisał kontrakt z brytyjskim oddziałem Mercury Records w 1964 roku, ale dwa single, które powstały w wyniku tego kontraktu, nie sprzedały się. Chociaż publiczność w Wielkiej Brytanii nie przepadała za ich muzyką, niemiecka publiczność witała ich występy w klubie Big Ben w Wilhelmshaven z ogromnym entuzjazmem. To właśnie podczas dłuższego pobytu w Niemczech zespół przypadkowo natknął się na lokalny zespół Roadrunners, który zachwycał fanów wykorzystaniem gitarowych sprzężeń zwrotnych w swoich utworach. Eddie Phillips zauważył ten efekt i zaczął zastanawiać się, jak mógłby go wykorzystać w swojej grze. 

Mark Four po raz drugi spróbowali swoich sił w nagrywaniu z Decca Records, czego efektem był singiel „Hurt Me (If You Will)” z utworem „I'm Leaving”. Sprzedaż była rozczarowująca, ale zapoczątkował on nowe brzmienie; na tym albumie Phillips zastosował własne podejście do sprzężenia zwrotnego gitary. Było to nieco zbyt szalone jak na Deccę, co umieściło utwór na stronie B, ale był to obiecujący początek. Zbiegło się to również z końcem, ponieważ gitarzysta rytmiczny zespołu, Mick Thompson, i basista John Dalton odeszli (wkrótce dołączając do The Kinks, zastępując Petera Quaife'a). Mark Four zakończyli swoją historię w tymczasowym składzie i z ostatnim singlem na początku 1966 roku. 

W kolejnych tygodniach Pickett i Phillips, wraz z perkusistą Jackiem Jonesem, utrzymywali grupę w całości i zaczęli na nowo definiować swój wizerunek i kierunek - przez krótki czas dołączył do nich nawet przyszły basista-supergwiazda Herbie Flowers. Wiosną tego roku grupa przekształciła się w Creation, a były basista Merseybeats, Bob Garner, uzupełnił skład. Podpisali również kontrakt z ambitnym, młodym menedżerem urodzonym w Australii (wówczas blisko związanym z Brianem Epsteinem) o imieniu Robert Stigwood. The Creation wdarli się na brytyjską scenę pop/rockową w czerwcu tego roku utworem „Making Time”, singlem, który zdawał się mieć wszystko, czego potrzeba - zabójczy bit po krótkim (ale chwytliwym) wstępie z zatrzymywaniem i ruszaniem, świetny refren i efektowną, ostrą, chrupiącą partię gitary prowadzącej Eddiego Phillipsa, która rozwinęła brzmienie, jakie The Who wnieśli wysoko na listy przebojów. To podobieństwo nie było przypadkowe, ponieważ singiel ten został wyprodukowany przez Shela Talmy'ego, który pracował również nad wieloma wczesnymi partiami The Who. Zapowiadając przyszłość, „Making Time” poszybował na piąte miejsce na listach przebojów w Niemczech, ale w Anglii osiągnął anemiczne 49. miejsce, nawet gdy Creation zbierał entuzjastyczne recenzje za swoje występy sceniczne, w tym tworzenie i niszczenie „obrazów akcji” na scenie. Przewidując, co Jimmy Page będzie kiedyś robił z Yardbirds, Phillips zaczął grać na gitarze elektrycznej smyczkiem do skrzypiec. 

 Grupa w końcu zaliczyła nieco znaczący sukces na rodzimych listach przebojów jesienią 1966 roku dzięki „Painter Man”, radosnemu, psychodelicznemu hymnowi popowemu z przesyconą sprzężeniami gitarą, który trafił do Top 40; przewidywalnie, ten sam singiel trafił na pierwsze miejsce w Niemczech. Strona B, „Biff Bang Pow”, rozpoczynała się gitarowym riffem z „My Generation” i wskakiwała w popowo-rockowy idiom z psychodelicznym akcentem, który powinien zapewnić jej samodzielną emisję w radiu. Na początku 1967 roku Creation osiągnęło jednak punkt krytyczny, ponieważ Kenny Pickett odszedł z powodu różnic twórczych i frustracji związanej z ciągłymi trasami koncertowymi po Europie, gdzie zakorzeniła się ich największa publiczność. Ostatecznie zastąpił go Kim Gardner, były członek zespołu The Birds.  

Z Phillipsem wciąż na gitarze, brzmienie zespołu początkowo niewiele się zmieniło, ale wkrótce niespodziewanie skręcili w stronę blue eye soulu z utworem „If I Stay Too Long”, który był dobrym popisem Gardnera, ale niewiele oferował Phillips poza kilkoma energicznie zagranymi akordami; utwór ten zdezorientował najwierniejszych fanów Creation i był  całkowicie ignorowany przez mainstreamową publiczność popową. Znacznie bardziej przypominały ich ugruntowane brzmienie „Can I Join Your Band”, które jakimś cudem zostało wydane tylko we Francji, oraz strona B brytyjskiego singla „Nightmares”. 

Wciąż walcząc o komercyjny przyczółek w Anglii, mimo że byli jednym z najchętniej granych koncertów tamtych czasów, niemiecka wytwórnia zespołu zdecydowała, że ​​nadszedł czas na wydanie albumu Creation. Płyta We Are Paintermen została uświetniona tytułowym przebojem oraz zaskakująco dobrą  interpretacją „Like a Rolling Stone” i ostrą, mocną wersją „Hey Joe”. Było też porywające wykonanie „Cool Jerk”, choć większość pozostałych utworów była albo nietrafiona, albo reprezentowała wcześniejszy skład zespołu. Kolejny singiel, „Life Is Just Beginning”/ „Through My Eyes”, ukazał się jesienią 1967 roku - strona A była porywającym, psychodelicznym popisem, z elementami indyjskiej ragi i chwytliwą, śpiewną partią główną, a także z mocną gitarą i orkiestrą smyczkową. „Through My Eyes” również nie był przypadkowy-z   pięknymi refrenami i świetnym centralnym utworem, z trzyminutową zmianą przestrzennych wrażliwości, kończącą się crescendo ze sprzężeniem zwrotnym. Eddie Phillips najwyraźniej uznał ten singiel za najlepszy popis, jaki kiedykolwiek mógł dostać, i w październiku 1967 roku odszedł z Creation. Po jego odejściu Kim Gardner zdecydowała się odejść z zespołu, aby połączyć siły z Ronem Woodem, Jonem Lordem i Twinkiem w zespole, który stał się znany jako Santa Barbara Machinehead. 

 Zespół The Creation przetrwał do wiosny 1968 roku, kiedy ich brytyjska wytwórnia Polydor wydała singiel „How Does It Feel”/ „Tom Tom” po obu stronach Atlantyku, a wersję amerykańską wzbogacono o wszelkiego rodzaju psychodeliczne efekty dubbingowe. Oba utwory były imponujące, ale nie trafiły na listy przebojów, co mogłoby oznaczać koniec zespołu, gdyby nie nagłe ponowne pojawienie się Kenny'ego Picketta, który ponownie zjednoczył Gardnera i Jonesa, tworząc trzon nowego Creation. Zespół przeszedł kilka zmian w składzie, grał przez chwilę w Europie z Ronem Woodem w składzie, a następnie się rozpadł. Gdzieś w trakcie tych wszystkich zmian w składzie rozpoczęto i porzucono nowy album (i zapomniano o nim na 36 lat). „Nowy” Creation nie brzmiał znacząco inaczej niż klasyczny skład, choć brakowało mu talentu Phillipsa do ocierania się o granicę chaosu za pomocą gitarowych breaków. 

 To mógł być koniec historii zespołu, ale cztery znakomite (i bardzo wczesne) strony zostały wydane w Niemczech w 1968 roku, prawdopodobnie dema w składzie Pickett/Phillips z Herbie Flowersem gościnnie na basie. Wśród nich znalazła się świetna soulowa strona „Mercy, Mercy, Mercy” oraz zabójcza interpretacja „Bonie Maronie”, zaaranżowana w sposób niewiele różniący się od „Hey Joe” czy „Biff Bam Boom”. Tym razem jednak rozpad grupy nie osłabł, ponieważ członkowie rozeszli się w swoje strony. Phillips dołączył do zespołu soulowego wokalisty P.P. Arnolda, a Gardner do Ashton, Gardner & Dyke (który miał hit „Resurrection Shuffle”) oraz Badger zespołu Tony'ego Kaye'a. Dalton i Thompson próbowali reaktywować się pod nazwą Passtime, a Kenny Pickett, po odniesieniu pewnych sukcesów jako autor tekstów i występach w różnych kontekstach, powrócił do roli roadie, tym razem z Led Zeppelin i innymi zespołami; ostatecznie reaktywował Creation w pierwszej połowie lat 90-tych. 

 Reaktywacja Creation była odpowiedzią na długą serię wydarzeń, które z opóźnieniem przyniosły zespołowi uznanie. Na początku lat 80-tych francuska wytwórnia Eva Records wydała płytę, która łączyła single Mark Four i niektóre kluczowe utwory Creation, a angielskie Edsel Records wydało How Does It Feel to Feel?, ostateczny album Creation. Grupa zyskała reputację jednego z największych brakujących ogniw rocka lat 60-tych, swoistego angielskiego odpowiednika Moby Grape, jeśli chodzi o ogromny talent, który w niewytłumaczalny sposób znalazł się w ślepej uliczce.  

Późniejsza grupa cieszyła się trzema latami sukcesu, zanim śmierć Picketta z powodu zawału serca w 1996 roku zakończyła ich historię. Od tego czasu Demon Records w Anglii wydało nieco pełniejszą, lepiej zmasterowaną kompilację (Our Music Is Red - With Purple Flashes), a Retroactive Records wydało dwie płyty CD z ich twórczością, wraz z odrzutami, alternatywnymi miksami i występami telewizyjnymi, niesamowite osiągnięcie dla zespołu, który nie mógł nagrać porządnego LP w swoim czasie. W 2017 roku Numero Group wydało Action Painting, podwójny album, który zawierał nowe miksy stereo większości ich płyt, a Edsel podjął próbę przebicia tego czteropłytowym zestawem zatytułowanym Creation Theory, który zebrał nagrania z późniejszego okresu oprócz ich klasycznych stron. Edsel wrócił do studni z podwójnym wydawnictwem z 2023 roku, We Are Paintermen/How Does It Feel to Feel, zremasterowaną kolekcją, która zebrała cały materiał, który wydali w latach 60-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Making Time/Try And Stop Me	Creation	07.1966	49[1]	-	Planet PLF 116	[written by Kenny Pickett, Eddie Phillips][produced by Shel Talmy]
Painter Man/Biff Bang Pow	Creation	11.1966	36[2]	-	Planet PLF 119	[written by Kenny Pickett, Eddie Phillips][produced by Shel Talmy]

Crescent

Chłopcy z klasy robotniczej The Crescent pochodzą z biednej dzielnicy Huyton w Liverpoolu w
Anglii, jednak przypadkowe spotkanie z byłym frontmanem La's, Lee Maversem, odmieniło ich życie. The Crescent powstał jeszcze w szkole średniej. Obaj byli wielkimi fanami Oasis. Kiedy Sean Longworth (bas) i Joey Harrison (perkusja) mieli 14 lat, założyli zespół na szkolny konkurs talentów. Wkrótce dołączył do nich Karl Rowlands (gitara), który zaprzyjaźnił się z legendarnym samotnikiem, Maversem. Mavers nie był mentorem; stał się maniakiem kontroli. Ostatecznie doprowadziło to do kilkukrotnego rozpadu i powrotu The Crescent. 

W nowym tysiącleciu The Crescent porzucili szkołę i negatywny wizerunek Maversa. Do zespołu dołączył wokalista Wayne Whitfield, co dało solidny skład. W styczniu 2001 roku mieli już menedżera i podpisali kontrakt płytowy z Hut Recordings - marzenie o rock and rollu stawało się rzeczywistością, a The Crescent mieli zaledwie 21 lat. „On the Run” był debiutanckim singlem zespołu wydanym w maju 2002 roku; „The Test of Time” ukazał się miesiąc później. 

W tamtym czasie skład zespołu tworzyli Wayne Whitfield (wokal, gitara), Sean Longworth (gitara basowa), Joey Harrison (perkusja) i Karl Rowlands (gitara). Zespół rozpadł się w 2003 roku, pomimo względnego kultu fanów, ciepłego wsparcia dla debiutanckiego albumu i udanych występów z Toploader i The Bluetones. Menadżerem zespołu był Tyson z Cast. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On The Run	Crescent	05.2002	49[2]	-	Hut HUTCD 153	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Test Of Time	Crescent	07.2002	60[2]	-	Hut HUTCD 157	[written by Wayne Whitfield][produced by Lenny Franchi]
Spinnin' Wheels	Crescent	09.2002	61[2]	-	Hut HUTCD 160	[written by Spinnin' Wheels][produced by Lenny Franchi]

Crow

Crow to amerykański zespół rockowy, którego początki sięgają lat 1967-1972.
Najbardziej znany jest z utworu „Evil Woman (Don't Play Your Games with Me)”, który został coverowany m.in. przez Black Sabbath (na ich debiutanckim albumie) oraz Ike & Tina Turner pod tytułem „Evil Man”.

  Zespół Crow został założony w 1967 roku przez wokalistę Davida Wagnera, gitarzystę Dicka Wieganda, basistę Larry'ego Wieganda, klawiszowca Kinka Middlemista i perkusistę Harry'ego Nehlsa pod nazwą South 40, która obowiązywała do momentu, gdy zespół stał się ogólnokrajowy. W tym czasie Nehlsa zastąpił Denny Craswell. W 1969 roku wytwórnia Columbia Records zatrudniła ich do nagrania dema; zespół przestał istnieć, a Crow podpisał kontrakt z wytwórnią Amaret Records.

  W 1969 roku nagrano debiutancki album Crow, Crow Music. Singiel „Evil Woman (Don't Play Your Games With Me)” znalazł się w pierwszej czterdziestce listy Billboard Hot 100 tej jesieni, osiągając   19. miejsce w styczniu następnego roku. Kolejne single, wydane odpowiednio w latach 1970 i 1971, to „Crow by Crow” i „Mosaic”. Kilka kolejnych singli trafiło na listy przebojów, choć żaden nie dorównał „Evil Woman”. Ostatecznie zespół chciał przejść do Elektra Records, ale Amaret nie zezwolił na zerwanie kontraktu płytowego, zachowując jednocześnie nazwę.Wagner opuścił zespół w 1971 roku; zespół zastąpił go Mickiem Stanhope i próbował się rozwijać, ale ostatecznie rozpadł się w 1972 roku.

  David Wagner nagrał solowy album dla Amaret pod koniec 1972 roku zatytułowany „d/b/a Crow”. Zespół rozpadł się w 1972 roku, ale reaktywował się ponownie w 1980 roku. W tej wersji Crow w jego skład wchodzili oryginalny wokalista David Wagner, John Richardson i Jeff Christensen na gitarze prowadzącej i wokalu, Denny Johnson na basie i Robby Belleville na perkusji. Od września 1980 do lipca 1981 roku nagrali wiele sesji, które zaowocowały nowym albumem studyjnym zatytułowanym Crow on the Run z 1982 roku. Ta wersja Crow rozpadła się na początku 1982 roku.

  W 1988 roku Crow reaktywował się i kontynuował koncertowanie w całych Stanach Zjednoczonych. Wszyscy członkowie zdobyli nagrody Minnesota Music Awards za swoje indywidualne instrumenty. W 2005 roku zostali wprowadzeni do Galerii Sław Rocka/Country w Minnesocie, a w 2009 roku do Galerii Sław Rocka i Rocka w Iowa. Crow nadal okazjonalnie koncertuje na Środkowym Zachodzie z Dave'em Wagnerem na wokalu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Time To Make A Turn/Busy Day	Crow	08.1969	-	123[3]	Amaret 106	[written by L. Weigand][produced by Bob Monaco]
Evil Woman, Don't Play Your Games With Me/Gonna Leave A Mark	Crow	10.1969	-	19[15]	Amaret 112	[written by L. Weigand, R. Weigand, D. Waggoner][produced by Bob Monaco]
Slow Down/Cottage Cheese	Crow	03.1970	-	103[3]	Amaret 119	[written by L. Williams][produced by Bob Monaco]
Cottage Cheese/Busy Day	Crow	05.1970	-	56[14]	Amaret 119	[written by R. Wiegand, D. Waggoner, D. Craswell][produced by Bob Monaco]
Don't Try To Lay No Boogie Woogie On The "King Of Rock And Roll"/Satisfied	Crow	10.1970	-	52[9]	Amaret 125	[written by J. Thomas][produced by Bob Monaco]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crow Music	Crow	09.1969	-	69[24]	Amaret 5002	[produced by Bob Monaco]
Crow By Crow	Crow	06.1970	-	181[4]	Amaret 5006	[produced by Bob Monaco]