Tak naprawdę w wieku 23 lat miał dziesięcioletnie doświadczenie jako profesjonalny muzyk. Ojciec White'a był pianistą amatorem, a jego pierwszym instrumentem był fortepian. Jednak skłaniał się ku perkusji i w wieku 12 lat dostał od wujka, który również był perkusistą, własny zestaw perkusyjny. Szybko porzucił lekcje na rzecz wypracowania własnego stylu i podejścia. W wieku 13 lat grał w grupie Downbeats i ze względu na swój wiek stał się tematem artykułów w lokalnej prasie. Jako nastolatek White dawał koncerty siedem razy w tygodniu przez większą część roku, wykonując głównie covery Beatlesów i innych brytyjskich utworów beatowych z początku i połowy lat 60-tych.
White próbował studiować rysunek techniczny z nadzieją na karierę architekta, ale sukces muzyczny przeszkodził mu, gdy jego grupa, przemianowana na Blue Chips, podpisała kontrakt z Polygram Records po wygraniu konkursu zespołu Melody Maker w Londynie. W 1965 nagrali singiel, a jakiś czas potem White dołączył do zespołu Billy'ego Fury'ego, The Gamblers, i spędził z nimi trzy miesiące grając z nimi w Niemczech w 1966 roku. White przeszedł przez składy wielu krótkotrwałych zespołów z końca lat 60-tych, w tym Ginger Baker’s Airforce (grał tam też na kilku klawiszach), gdzie znalazł się w niefortunnej sytuacji, w której współpracował z legendarnym perkusistą Philem Seamanem, któremu na każdym kroku przyćmił swojego młodszego kolegę. Z tej grupy przeszedł do krótkiego stażu w Balls u boku Denny’ego Laine’a i Trevora Burtona, odpowiednio Moody Blues i the Move, oraz Grahama Bonda, a następnie grał z Joe Cockerem. Spędził także dwa lata jako członek zespołu Terry'ego Reida.
Jednak największy rozgłos zyskał w 1969 roku jako członek Plastic Ono Band Johna Lennona. Lennon najpierw namówił White'a do współpracy podczas występu w Toronto Rock 'n Roll Revival, który stał się albumem Live: Peace in Toronto, chociaż w tamtym czasie nie planowano żadnego albumu LP - szczęśliwym zbiegiem okoliczności istnienie bootlegowego wydania zaowocowało oficjalnym wydaniem Apple Records, który sprzedał się w milionach egzemplarzy i którego nazwisko White'a znalazło się na równi z Lennonem i Erikiem Claptonem. Zagrał także na singlu „Instant Karma” i na albumie Imagine, które były jednymi z najgorętszych płyt tamtej epoki.
White grał na albumach George'a Harrisona, Doris Troy, Gary'ego Wrighta i Alana Price'a w latach 1969-1972. Ponadto Price współpracował jako producent z zespołem White's o nazwie Griffin, w skład którego wchodzili Graham Bell, Ken Craddock, Pete Kirtley i Colin Gibson, który nagrał płytę LP w 1969 roku. Zyskał taką samą popularność, jak każdy brytyjski perkusista epoki, w której dołączył do Yes. Pierwotny perkusista grupy, Bill Bruford, wyrobił sobie już sławę w ciągu czterech lat pracy w grupie, która uczyniła go idolem dziesiątek tysięcy aspirujących perkusistów na całym świecie. Znany ze swoich złożonych rytmów i bardzo jazzowego podejścia do gry, Bruford stał się zarówno popularny, jak i szanowany jako członek Yes. Jednak był także niezadowolony z niektórych utworów muzycznych, które grupa generowała na swoim piątym albumie, Close to the Edge.
Wiosną 1972 roku był coraz bardziej chętny do przeniesienia się w inne rejony i ostatecznie 19 lipca 1972 roku oficjalnie odszedł. Pomógł fakt, że White był przyjacielem Eddiego Offorda, producenta Yes, i głównego wokalisty Jona Andersona. ułatwił mu wejście do grupy, a sam Bruford powitał go jako swojego następcę. Prawdę mówiąc, wszedł do studia na kilka miesięcy przed odejściem Bruforda, nieoficjalnie, słuchając i obserwując, co się dzieje, próbował odtworzyć materiał z Close to the Edge i poradził sobie z tym. Po odejściu Bruforda White w ciągu trzech dni poznał cały repertuar koncertowy grupy dotyczący nadchodzącego występu. Nigdy nie oglądał się wstecz, od tej letniej trasy koncertowej w 1972 roku, aż do XXI wieku. Fani również nie mieli nic przeciwko temu, gdy już ugruntował swoją reputację, co potwierdził podczas tej trasy koncertowej i wydanego podczas niej albumu Yessongs, który zagrał potrójnie koncerty na żywo. Bruford był reprezentowany w kilku utworach, ale White był perkusistą w większości materiału, w tym w najważniejszym (i nowym) materiale Close to the Edge.
Był idealny na stanowisko, które zajmował - inspirowana jazzem gra Bruforda wniosła ogromny wkład w rozwój pierwszych czterech albumów zespołu i osiągnął niezwykłe rzeczy pomimo swojej niechęci do muzyki z Close to the Edge, ale Yes ewoluował w większy zespół rockowy o brzmieniu wymagającym zarówno mocy, jak i elokwencji, a White ujawnił, że ma zapas mocy. Z pewnością nie wszystko, do czego White przyłożył rękę, zadziałało. On był być może mniej odpowiedzialny niż uznani kompozytorzy za ekscesy w Tales from Topographic Oceans, ale to nie sprawiło, że perkusyjne przerywniki White'a w „The Ritual” z tego albumu były łatwiejsze do słuchania. Jednak w przeważającej części White stał się podstawą brzmienia grupy w burzliwych czasach końca lat 70-tych, kiedy Yes zmagał się ze zmianami w składzie i końcem boomu na rock progresywny, co zmniejszyło sprzedaż i publiczność.
W tym okresie nagrał zaskakująco wciągający album solowy, zatytułowany Ramshackled, w połączeniu z podobnymi wysiłkami innych członków zespołu, ale jego zaangażowanie dotyczyło tylko grupy. Rzeczywiście, to złamanie kostki przez White'a (nie mniej podczas dyskoteki na rolkach) pod koniec 1979 roku spowodowało chwilowy koniec zespołu w tym samym roku, po katastrofalnej próbie nagrania nowego albumu. White wraz z Chrisem Squirem zostali jednymi z przeniesionych członków grupy w okresie, w którym dołączyli Trevor Horn i Geoff Downes, a także podczas wszystkich kolejnych nagrań Yes na początku lat 20-tych XXI wieku. Nie istniał bardziej odpowiedni hołd dla umiejętności Alana White'a niż ten, jaki złożył mu Bill Bruford, który oklaskiwał czystą siłę gry White'a i fakt, że zachował on swoją pomysłowość podczas wielu długich tras koncertowych od areny do areny. W połączeniu z jego przyziemnym podejściem, które pozwoliło mu pracować nad tak różnymi płytami, jak Tales from Topographic Oceans i Owner of a Lonely Heart, jego stałość i niezawodność sprawiły, że White stał się ostoją grupy przez trzy dekady.
Dzięki łącznej sprzedaży kilkudziesięciu milionów płyt LP, CD i singli White pozostaje jednym z najbardziej znanych i często słyszanych perkusistów muzyki rockowej, rywalizując z Ringo Starrem, Charliem Wattsem, Ginger Bakerem, Nickiem Masonem, Ianem Paice’a i Johna Bonhama. Alan White zmarł 26 maja 2022 roku w Seattle w stanie Waszyngton po krótkiej chorobie; miał 72 lata.
| Albumy | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [UK] |
Komentarz |
| Ramshackled | Alan White | 03.1976 | 41[4] | - | Atlantic K 50217 | [produced by Alan White, Bob Potter] |
