Jeden z najsłynniejszych piosenkarzy i autorów tekstów swojego pokolenia,
John Prine, był mistrzem opowieści, którego twórczość była często dowcipna i zawsze szczera, często oferując przebiegłe, ale szczere odbicie swoich korzeni ze Środkowego Zachodu, pisząc o życiu zwykłych ludzi w niezwykły i wnikliwy sposób.
Podczas gdy piosenki Prine'a były najczęściej zakorzenione w folkowych i country'owych klimatach, nie był on obcy rock & rollowi, R&B i rockabilly i potrafił łatwo dostosować swój szorstki, ale ekspresyjny głos do swojego muzycznego otoczenia. Prine nigdy nie osiągnął własnego wielkiego przeboju, ale jego piosenki zostały nagrane przez długą listę szanowanych artystów, wielu z nich samych było cenionymi autorami tekstów, w tym Johnny'ego Casha, Bonnie Raitt, Krisa Kristoffersona, George'a Straita, Bette Midler, Paula Westerberga i Dwighta Yoakama. Debiutancki album Prine'a, zatytułowany po prostu „Prine”, wydany w 1971 roku, został powszechnie uznany za natychmiastowy klasyk i zawierał niektóre z jego najsłynniejszych utworów, w tym „Sam Stone”, „Hello in There”, „Paradise” i „Illegal Smile”, a „Diamonds in the Rough” z 1972 roku był uważany za niemal równie mocny. „Bruised Orange” z 1978 roku był stonowanym powrotem do tonu jego debiutu, a „Pink Cadillac” z 1979 roku był hołdem dla jego miłości do rockabilly i rock & rolla pierwszej generacji.
W latach 80-tych Prine odszedł od dużych wytwórni płytowych, aby założyć własną, Oh Boy Records. Pracując we własnym tempie i podążając za własnymi upodobaniami, wyprodukował kilka znakomitych i oryginalnych albumów, w tym „The Missing Years” z 1991 roku, zbiór duetów „In Spite of Ourselves” z 1999 roku i pełen gracji album finałowy „The Tree of Forgiveness” z 2018 roku.
John Prine urodził się 10 października 1946 roku w Maywood w stanie Illinois. Wychowywany przez rodziców mocno zakorzenionych w wiejskim środowisku Kentucky, w wieku 14 lat Prine rozpoczął naukę gry na gitarze u starszego brata, czerpiąc inspirację od dziadka, który grał z Merle'em Travisem. Po dwuletniej służbie w armii Stanów Zjednoczonych Prine wrócił do Illinois i pod koniec lat 60-tych stał się ważną postacią na chicagowskiej scenie folkowej, zaprzyjaźniając się z innym młodym wykonawcą, Stevem Goodmanem, jednocześnie pracując jako listonosz. Prine po raz pierwszy zyskał rozgłos w prasie w 1970 roku, gdy krytyk filmowy Roger Ebert wpadł do baru, w którym Prine grał, szukając piwa po seansie i był oczarowany występem Prine'a. Kiedy Goodman został supportem Krisa Kristoffersona, namówił autora piosenek, aby spróbował swoich sił z jego przyjacielem Prine'em. Kristofferson dostrzegł ich talent i kiedy kilka miesięcy później odwiedzili Nowy Jork, pozwolił dwóm mieszkańcom Chicago zagrać po trzy utwory na jednym ze swoich koncertów. Wśród publiczności znajdował się dyrektor Atlantic Records, który następnego dnia zaproponował Prine'owi kontrakt płytowy.
W 1971 roku Prine udał się do Memphis, aby nagrać swój debiutancki album pod tym samym tytułem; choć nie odniósł komercyjnego sukcesu, krytycy chwalili płytę, a utwory takie jak „Sam Stone” (surowa, ale pełna współczucia opowieść o uzależnionym od narkotyków weteranie z Wietnamu) i „Hello in There” (refleksja na temat starości w pierwszej osobie) zostały szczególnie docenione. Ani „Diamonds in the Rough” z 1972 roku, ani „Sweet Revenge” z 1973 roku nie radziły sobie lepiej na listach przebojów, ale twórczość Prine'a zyskała wielki rozgłos wśród jego kolegów po fachu; Everly Brothers i Johnny Cash wykonali covery jego utworu „Paradise”, Bette Midler i Joan Baez zaśpiewały „Hello in There”, a Bonnie Raitt zapadła w pamięć interpretacja „Angel from Montgomery”.
Przy albumie Common Sense z 1975 roku Prine zwrócił się do Steve’a Croppera, niezwykle wpływowego gitarzysty house’owego wytwórni Stax; choć brzmienie albumu zszokowało społeczność folkową, opierając się na chrapliwym wokalu i dudniącej perkusji, to jednak pokazało, że Prine nie jest artystą, którego twórczość da się zaszufladkować, i było jego jedynym albumem, który dotarł do pierwszej setki w USA. Pomimo względnego sukcesu, był to jego ostatni album dla Atlantic, a Steve Goodman przejął stery nad folkowym Bruised Orange z 1978 roku, debiutanckim albumem Prine’a dla Asylum Records. Albumem „Pink Cadillac” z 1979 roku Prine ponownie skręcił w lewo i nagrał elektryczny rockabilly'owy zestaw wyprodukowany w Sun Studios przez legendarnego założyciela wytwórni, Sama Phillipsa, i jego syna Knoxa.
Po albumie „Storm Windows” z 1980 roku Prine został porzucony przez Asylum, a on zareagował, zakładając własną wytwórnię Oh Boy Records z pomocą wieloletniego menedżera Ala Bunetty, co pozwoliło mu nagrywać bez pośredników. Pierwszym wydawnictwem wytwórni był album „Aimless Love” z 1984 roku, a pod jego własnym szyldem muzyka Prine'a rozkwitła, a album „German Afternoons” z 1986 roku, utrzymany w klimacie country, zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii Contemporary Folk. Po albumie „John Prine Live” z 1988 roku, swoim pierwszym koncercie, wydał w 1991 roku nagrodzony Grammy album „The Missing Years”; Album, współprodukowany przez Howiego Epsteina z „Heartbreakers” Toma Petty'ego, zawierał gościnne występy Bruce'a Springsteena, Bonnie Raitt i Toma Petty'ego i okazał się największym komercyjnym sukcesem Prine'a do tej pory, sprzedając się w prawie 250 000 egzemplarzy.
Po debiucie filmowym „Falling from Grace” w reżyserii Johna Mellencampa z 1992 roku, Prine powrócił w 1995 roku z albumem „Lost Dogs” i „Mixed Blessings”, również wyprodukowanym przez Epsteina, który przyniósł mu kolejną nominację do nagrody Grammy.
Souvenirs
W 1998 roku, gdy Prine pracował nad albumem z duetami country, zdiagnozowano u niego raka płaskonabłonkowego, rozwijającego się po prawej stronie szyi. Prine przeszedł operację i radioterapię, a w 1999 roku poczuł się na tyle dobrze, że mógł dokończyć album, który ukazał się pod tytułem „In Spite of Ourselves” i na którym znalazły się utwory Emmylou Harris, Lucindy Williams, Trishy Yearwood, Patty Loveless, Connie Smith i innych.
W 2000 roku Prine nagrał ponownie 15 swoich najsłynniejszych piosenek (częściowo po to, by wzmocnić głos po leczeniu, ale przede wszystkim po to, by Oh Boy mógł posiadać nagrania swoich wcześniejszych hitów) na album zatytułowany „Souvenirs”, pierwotnie wydany w Niemczech, a później w Stanach Zjednoczonych. W 2005 roku wydał „Fair & Square”, zbiór nowych piosenek, po którym odbył trasę koncertową. Dwa lata później, wraz z wokalistą i gitarzystą Macem Wisemanem, Prine wydał „Standard Songs for Average People”, zbiór interpretacji 14 klasyków folku i country w wykonaniu obu muzyków. „In Person & On Stage”, zbiór występów z różnych tras koncertowych, ukazał się w 2010 roku.
W 2016 roku Prine wydał kontynuację „In Spite of Ourselves” zatytułowaną „For Better, Or Worse”, kolejny zbiór duetów wykonujących klasyczne utwory country. Tym razem partnerami wokalnymi Prine'a byli Kacey Musgraves, Alison Krauss, Miranda Lambert, Susan Tedeschi, Lee Ann Womack, Kathy Mattea i częsta współpracowniczka Prine'a Iris DeMent. Prine połączył siły z producentem z Nashville, Dave'em Cobbem, aby nagrać w 2018 roku The Tree of Forgiveness, swój pierwszy zestaw oryginalnych piosenek od 2005 roku; album zawierał gościnne występy Brandi Carlile, Jasona Isbella i Amandy Shires. Płyta odniosła sukces komercyjny i krytyczny, awansując na piąte miejsce na liście 200 najlepszych albumów, osiągając szczyt na drugim miejscu na liście albumów country i sięgając aż na pierwsze miejsce na liście albumów folkowych. The Tree of Forgiveness okazało się ostatnim nagraniem Prine'a; zmarł 7 kwietnia 2020 roku z powodu powikłań wirusa COVID-19. Miał 73 lata.
|
Albumy |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| John Prine | John Prine | 02.1972 | - | 154[3] | Atlantic 8296 | [produced by Arif Mardin] |
| Diamonds in the Rough | John Prine | 10.1972 | - | 148[10] | Atlantic 7240 | [produced by Arif Mardin] |
| Sweet Revenge | John Prine | 11.1973 | - | 135[11] | Atlantic 7274 | [produced by Arif Mardin] |
| Common Sense | John Prine | 04.1975 | - | 58[10] | Atlantic 18 127 | [produced by Steve Cropper] |
| Prime Prine: The Best of John Prine | John Prine | 01.1977 | - | 196[2] | Atlantic 18 202 | - |
| Bruised Orange | John Prine | 07.1978 | - | 116[13] | Asylum 139 | [produced by Steve Goodman] |
| Pink Cadillac | John Prine | 09.1979 | - | 152[7] | Asylum 222 | [produced by Jerry Phillips, Knox Phillips, Sam Phillips, John Prine] |
| Storm Windows | John Prine | 08.1980 | - | 144[7] | Asylum 286 | [produced by Arif Mardin] |
| Lost Dogs and Mixed Blessings | John Prine | 04.1995 | - | 159[9] | Oh Boy 013 | [produced by Howie Epstein] |
| In Spite of Ourselves | John Prine | 10.1999 | - | 197[1] | Oh Boy 019 | [produced by Jim Rooney, John Prine] |
| Fair & Square | John Prine | 05.2005 | - | 55[9] | Oh Boy 034 | [produced by John Prine, Gary Paczosa] |
| In Person & On Stage | John Prine | 06.2010 | - | 85[1] | oh Boy 039 | [produced by Al Bunetta] |
| Singing Mailman Delivers | John Prine | 11.2011 | - | 94[1] | Oh Boy 040 | - |
| For Better, or Worse | John Prine | 10.2016 | - | 30[2] | Oh Boy 044 | [produced by Jim Rooney, John Prine] |
| The Tree of Forgiveness | John Prine | 04.2018 | - | 5[6] | Oh Boy 044 | [produced by Dave Cobb] |
