Ovations

The Ovations to amerykański zespół wokalny grający rhythm and bluesa,
który nagrywał w latach 60. i 70-tych. Ich największy hit, remake utworu Sama Cooke'a „Having a Party”, osiągnął 7. miejsce na liście Billboard R&B w 1973 roku. 

 

Zespół założyli pochodzący z Memphis w stanie Tennessee Louis Williams Jr. (ur. 24 lutego 1941r - zm. 13 października 2002r), Nathan „Pedro” Lewis (ur. 30 lipca 1943r) i Elvin Lee Jones (ur. 24 marca 1942r- zm. 10 marca 2012r). Zarówno wokalista Williams, który wzorował swój styl wokalny na stylu swojego idola Sama Cooke'a, jak i Lewis, śpiewali wcześniej z zespołem Del-Rios, który nagrywał dla Stax Records w 1962 roku, gdy liderem zespołu był William Bell.

 

  W 1964 roku autor tekstów piosenek Roosevelt Jamison polecił zespół Ovations Quintonowi Claunchowi i Docowi Russellowi z Goldwax Records, którzy podpisali kontrakt na nagranie swojego pierwszego singla, „Pretty Little Angel”. Nie był to hit, ale ich drugi album, „It's Wonderful To Be In Love”, napisany przez członków zespołu, dotarł do 22. miejsca na liście Billboard R&B i 61. miejsca na liście przebojów pop.  Ovations koncertowali intensywnie z Jamesem Brownem, Jamesem Carrem, Gladys Knight & the Pips, Percym Sledge'em i innymi, zanim wydali kolejny singiel „I'm Living Good”, napisany przez Dana Penna i Spoonera Oldhama, a nagrany w Muscle Shoals.  

 

Nie odniósł on jednak sukcesu komercyjnego. Jones opuścił zespół w 1966 roku, a jego miejsce zajął Billy Young, członek grupy Avantis. Kilka późniejszych płyt Ovations wydanych przez Goldwax nie znalazło się na listach przebojów, w tym „I Need A Lot Of Loving”, również napisany przez Penna i Oldhama, oraz „I Believe I'll Go Back Home”, współtworzony przez George'a Jacksona, zanim grupa odniosła swój drugi sukces -„Me And My Imagination”, napisany przez Clauncha z Billem Cantrellem, który dotarł do 40. miejsca na liście R&B. 

 

Grupa kontynuowała nagrywanie dla Goldwax, aż do upadku wytwórni w 1969 roku, po sporze o tantiemy. Wtedy Ovations się rozpadli. W 1971 roku Williams utworzył nową wersję zespołu z wokalistami Rochesterem Nealem, Billem Davisem i Quincym Billopsem Jr., wcześniej członkiem The Nightingales. Następnie nagrywali dla wytwórni Sounds of Memphis, będącej filią MGM Records, i w 1972 roku osiągnęli 19. miejsce na listach przebojów dzięki przebojowi „Touching Me”, wyprodukowanemu przez Dana Greera. 

 

Pod koniec 1973 roku zespół osiągnął swój największy przebój, grając „Having a Party”, wersję utworu Sama Cooke'a, wzbogaconą o medley innych soulowych hitów. Singiel, nagrany przez Williamsa z wokalistami wspierającymi, osiągnął 7. miejsce na liście R&B i 56. miejsce na liście przebojów pop. Grupa wydała również album „Having a Party” dla MGM, ale wkrótce potem się rozpadła. W 2009 roku ich nagranie „They Say” znalazło się na składance Goldwax Northern soul.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's Wonderful To Be In Love/Dance Party	Ovations	05.1965	-	61[6]	Goldwax 113	[written by Louis Williams,Elvin Lee Jones,Nathaniel Lewis][22[5].R&B; Chart]
Me And My Imagination/They Say	Ovations	02.1967	-	-	Goldwax 314	[written by Claunch, Cantrell][40[2].R&B; Chart]
Touching Me/Don't Break Your Promise	Ovations	08.1972	-	104[3]	MGM Sounds Of Memphis 708	[written by Dan Greer][produced by Dan Greer, George Jackson][19[10].R&B; Chart]
Having A Party (Medley)/Just Too Good To Be True	Ovations	10.1973	-	56[9]	MGM 14623	[written by Sam Cook][produced by Dan Greer, George Jackson][7[17].R&B; Chart]

Dean Parrish

Dean Parrish (ur. jako Philip Anastasi lub Anastasia; 30 grudnia 1942r - zm. 8 czerwca 2021r) był
amerykańskim wokalistą z Nowego Jorku, najbardziej znanym z utworu „I'm on My Way”, który zasłynął jako przedostatni utwór zagrany podczas ostatniego całonocnego koncertu muzyki soul w kasynie Wigan. W latach 2000., we współpracy z Lordem Large'em, nagrał niewielki przebój „Left Right & Centre”. 

 Anastasi urodził się we włoskiej rodzinie i wychował się w nowojorskiej dzielnicy Little Italy. Mieszkał przy torach kolejowych na Brooklynie. Anastasi śpiewał jako drugi tenor w ulicznej grupie doo-wop i uczęszczał do School of Industrial Arts. Został zauważony przez tego samego menedżera, który opiekował się zespołami The Mystics i The Passions, i który próbował przekonać Anastasiego, aby przeszedł z drugiego tenora na wokalistę prowadzącego/solowego. 

Lata 60. i 90-te XX wieku Peppermint Lounge był czołowym klubem nocnym Nowego Jorku na początku lat 60-tych. Anastasi często bywał w tym lokalu i ostatecznie pojawił się na liście gości. Za radą wokalisty The Ronettes, Ronniego Spectora, zmienił nazwisko na Dean Parrish i rozpoczął własną karierę nagraniową w 1964 roku. Podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Laurie. W latach 1964–1967 Parrish nagrywał dla czterech głównych amerykańskich wytwórni: Laurie, Warner Bros., Musicor Records i Boom. 

Parrish odniósł pewien sukces dzięki singlom soulowym „I'm On My Way”, „Tell Her”, „Determination”, „Skate” i „Bricks, Broken Bottles and Sticks”. Brał udział w trasie koncertowej Dicka Clarka z programem „Caravan of Stars”, występując u boku takich gwiazd jak Mitch Ryder i Detroit Wheels, The Capitols i Lou Christie; pojawił się nawet w rewii Motown z The Supremes. Jednak jego kariera wokalna zaczęła zanikać. W 1967 roku Parrish powrócił do swojego pierwotnego nazwiska i został aktorem, który zaczął pojawiać się w telewizji i filmach. Utrzymywał się z muzycznego punktu widzenia, grając na gitarze z Herbie Mannem, a czasami jako frontman The Rosecrucians i Steeplechase.  

W 1970 roku pracował jako muzyk sesyjny z Jimim Hendrixem i Santaną, a w 1972 roku grał na gitarze z Bobem Marleyem. Scena northern soulowa mocno zakorzeniła się w klubach nocnych w połowie lat 70-tych w Wielkiej Brytanii, gdzie grano rzadkie nagrania amerykańskiej muzyki soul. Nagranie Parrisha „I'm On My Way” zwróciło uwagę Russa Winstanleya, didżeja w Wigan Casino. Zaczął grać na płycie gramofonowej, która wkrótce stała się jedną z najpopularniejszych płyt w tym miejscu. Została ponownie wydana w 1975 roku przez wytwórnię UK Records i sprzedała się w nakładzie około 200 000 egzemplarzy. W lutym 1975 roku utwór osiągnął 38. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W rezultacie sprzedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. 

 Zainteresowanie karierą nagraniową Parrisha z połowy lat 60. XX wieku zaczęło rosnąć, ale sam Parrish aż do początku XXI wieku nie zdawał sobie sprawy ze swojej popularności po drugiej stronie Atlantyku i w samym Wigan Casino. Zmienił nazwisko z powrotem na Phil Anastasi i nikt nie był w stanie go namierzyć, ponieważ jego poprzednie amerykańskie wytwórnie płytowe nie utrzymywały już z nim kontaktu. Jednak w 2001 roku Parrish skontaktował się z Winstanleyem, który po raz pierwszy wyjechał do Wielkiej Brytanii, około trzydzieści lat po swoim ostatnim koncercie. Parrish wystąpił przed tysiącami ludzi podczas weekendu Northern soul w Prestatyn w Walii. Po tym nastąpiły kolejne podróże do Europy, a także coraz więcej ról aktorskich. 

 Parrish spotkał się ze Stevem Cradockiem, gitarzystą Paula Wellera i członkiem Ocean Colour Scene. Cradock był przyjacielem Winstanleya i wręczył Parrishowi utwór „Left Right and Centre”, który Weller skomponował w wieku piętnastu lat. Parrish nagrał ten utwór z Lordem Largem w 2006 roku. Utwór znalazł się na płycie Large'a The Lord's First XI, na której znalazły się również nagrania Glenna Tilbrooka, Clema Curtisa, Roya Phillipsa i Lindy Lewis.Płyta, przypisana Lord Large Feat. Dean Parrish, okazała się niewielkim przebojem. W tygodniu 19 sierpnia zajęła 4. miejsce na liście Top Ten magazynu Music Week Townsend i 7. miejsce na liście Top 10 Indie Singles.

  W tym samym tygodniu piosenka znalazła się również na liście National UK, osiągając 93. miejsce.Dalsze działania Po powrocie do Nowego Jorku zwerbował kilku starych przyjaciół (w tym członków Santany) i stworzył nowy singiel, cover utworu Timi Yuro „It'll Never Be Over for Me”, swój pierwszy solowy singiel od 41 lat. Jego debiutancki album, „Determination - The Northern Soul Sound of Dean Parrish”, miał ukazać się w 2008 roku.  Pod pseudonimem „Philip J. Anastasia” wystąpił jako konferansjer w odcinku serialu „Rodzina Soprano”.   Program „I'm On My Way - The Dean Parrish Story” został wyemitowany w sobotę 12 stycznia 2008 roku w BBC Radio 2. Zapowiedziano go jako „Gwiazdę północnego soulu, która sprzedała ponad milion płyt, ale ledwo zarobiła na swojej pracy. Pete Mitchell udaje się do Nowego Jorku, aby odszukać Parrisha, ujawniając niezwykłą historię, która obejmuje po drodze „Rodzinę Soprano” i Jimiego Hendrixa”. 

 Zmarł 8 czerwca 2021 roku o godzinie 18:00. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell Her/Fall On Me	Dean Parrish	07.1966	-	97[2]	Boom 60,012	[written by Bert Russell][produced by Richie Gottehrer]
I'm On My Way/Watch Out!	Dean Parrish	02.1975	38[5]	-	UK American 2	[written by Elliot Greenberg, Doug Morris][produced by Elliot Greenberg, Doug Morris]
Left Right And Centre/Sun In The Sands [Lord Large]	Lord Large Featuring Dean Parrish	08.2006	93[1]	-	Acid Jazz AJX 185 [UK]	[written by Paul Weller][produced by Andy Jones]

Felice Taylor

Felice Taylor (ur. jako Florain Corella Flanagan, ur. 29 stycznia 1944r  - zm. 12 czerwca 2017r)[1] była amerykańską wokalistka soul i pop, najbardziej znaną z nagrań z końca lat 60-tych.

 

  Urodzona w Richmond w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych, Taylor zaczęła śpiewać z siostrami Normą i Darlene Flanagan w trio The Sweets, które nagrało dwa single: „The Richest Girl” dla wytwórni Valiant w 1965 roku oraz „Satisfy Me Baby” dla wytwórni Soul Town. 

 

Pierwszy solowy singiel Taylor, „Think About Me” dla wytwórni Groovy, został przypisany Florainowi Taylorowi. Jej największy sukces przyszedł po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Mustang Boba Keane'a, filią Bronco Records. Tam współpracowała z autorami tekstów i producentami muzycznymi, Barrym White'em i Paulem Politim, którzy wspólnie napisali „It May Be Winter Outside (But in My Heart It's Spring)”, niewielki przebój, który osiągnął 42. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 44. miejsce na liście R&B na początku 1967 roku, oraz jego kontynuację „I'm Under the Influence of Love”. Trzeci singiel, „I Feel Love Comin' On”, również napisany i wyprodukowany przez White'a i Politiego, nie został wydany w Stanach Zjednoczonych, ale osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, gdy został wydzierżawiony wytwórni President Records pod koniec 1967 roku. 

 

Po opuszczeniu Bronco, Taylor nagrywała dla Kent Records, a później w Wielkiej Brytanii z członkami The Equals. W 1973 roku podopieczni White'a, Love Unlimited, nagrali nowe wersje utworów „It May Be Winter Outside” i „Under the Influence of Love”, a Barry White nagrał „I Feel Love Comin' On” na albumie Love Unlimited Orchestra, Rhapsody in White, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów.Wydaje się, że sama Taylor nie nagrywała po początku lat 70-tych. 

 

 Była żoną Johnny'ego B. Taylora i miała czworo dzieci.  Zmarła w czerwcu 2017 roku w wieku 73 lat. Została pochowana na Cmentarzu Narodowym Riverside w Riverside w Kalifornii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It May Be Winter Outside (But In My Heart It's Spring)/Winter Again	Felice Taylor	01.1967	-	42[6]	Mustang 3024	[written by P. Politi, B. White][produced by Keene, White][44[5].R&B; Chart]
I Feel Love Comin' On/Comin' On Again [Bob Keene Orchestra]	Felice Taylor	10.1967	11[13]	-	President PT 155	[written by P. Politi, B. White]

Jamo Thomas

Jamo Thomas to amerykański piosenkarz soulowo-funkowy,
najbardziej znany z przeboju z 1966 roku „I Spy (For the FBI)”. Urodzony na Bahamach  lub w Chicago , nagrywał dla kilku różnych wytwórni płytowych w latach 1965–1976.  Na jego liście artystów często pojawiało się jego nazwisko obok muzyków towarzyszących, znanych jako Party Brothers Orchestra  lub po prostu Mr. Jamo. 

 

Jego największymi sukcesami były „Bahama Mama” i cover utworu „I Spy (For the FBI)”.

 

  Po okresie gry na perkusji w kwintecie Bobby'ego Petersona z Pensylwanii pod koniec lat 50-tych XX wieku, Thomas przeniósł się do Chicago na początku lat 60-tych.  Swój debiutancki singiel „Stop the Baby” nagrał w 1965 roku dla małej wytwórni Conlo Records, a producentem utworu był Jerry Butler.Thomas pracował wówczas dla piosenkarza jako jego kamerdyner i kierowca, a także grał na perkusji w jego zespole supportującym. Jego kolejny utwór, „I Spy (For the FBI)”, wyprodukowany przez Monka Higginsa i Burgessa Gardnera i wydany przez małą wytwórnię Thomas (należącą do Eddiego Thomasa), osiągnął 98. miejsce na liście Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych w 1966 roku. Został ponownie wydany przez Polydor w Wielkiej Brytanii w 1969 roku, osiągając 44. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

 

 Utwór okazał się jego jedynym występem na obu listach przebojów. Piosenkę napisali Herman Kelley i Richard „Popcorn” Wylie, a pierwotnie nagrał ją Luther Ingram kilka miesięcy przed wersją Thomasa. Thomas później przeniósł się do Filadelfii i nagrywał dla Perception Records.  W 1972 roku działał w charakterze promotora Stax Records.  Jego kariera nagraniowa zakończyła się mniej więcej w połowie lat 70-tych, choć Thomas został później uznany za aranżera albumu gospel Elli Washington.  

 

Powrócił w 1983 roku na 12-calowym krążku dla małej wytwórni Emerald International zatytułowanym „(My Jive) Backstabbing Friend”. Jego krzyk został wykorzystany na początku utworu „Scream” na albumie Graham Central Station z 1979 roku, „Star Walk” dla Warner Bros Jego twórczość pojawiała się na różnych albumach kompilacyjnych na przestrzeni lat, w tym „Spy Magazine Presents: Spy Music, Vol. 1” (1994), „Chess Club Rhythm & Soul” (1996) i „Shake What You Brought!” (2005).  Oprócz wersji „I Spy (For the FBI)” w wykonaniu Ingrama i Thomasa, piosenkę nagrali również The Untouchables , Blue Rondo à la Turk  i John Hiatt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Spy (For The FBI)/Snake Hip Mama	Jamo Thomas And His Party Brothers Orchestra	03.1966	44[2]	98[2]	Thomas 303	[written by R. Wylie, H. Kelly][produced by M. Higgins, B. Gardner]

Richard "Popcorn" Wylie

Richard Wayne Wylie (ur. 6 czerwca 1939r - zm. 7 września 2008r), 
często znany jako Popcorn Wylie, był amerykańskim pianistą, liderem zespołu, autorem tekstów piosenek, okazjonalnym piosenkarzem i producentem muzycznym, który wywarł wpływ na wczesne lata działalności wytwórni Motown Records, a później zasłynął z pracy nad wieloma płytami z gatunku Northern soul. 

 

 Wylie urodził się w Detroit w stanie Michigan, w rodzinie muzyków i uczył się gry na fortepianie. Przydomek „Popcorn” zyskał dzięki swojemu zwyczajowi szybkiego wyskakiwania z grupy drużyny futbolowej w Northwestern High School. W szkole założył zespół Popcorn and the Mohawks, w którego skład weszli również późniejsi muzycy i producenci Motown: James Jamerson, Clifford Mack, Eddie Willis, Mike Terry, Lamont Dozier i Norman Whitfield. Zespół występował w lokalnych klubach, gdzie Wylie występował na czele zespołu, nosząc własnoręcznie wykonany irokez.

 

 W 1960 roku wydał solowy singiel „Pretty Girl” w lokalnej wytwórni Northern. Występował również w klubie Twenty Grand w Detroit, gdzie poznał Roberta Batemana, który pracował jako inżynier dźwięku w nowo powstałej wytwórni Motown, należącej do Berry'ego Gordy'ego. Wylie zaczął nagrywać dla Motown, wydając trzy nieudane single pod pseudonimem Popcorn and the Mohawks: „Custer's Last Man” / „Shimmy Gully”, a następnie cover utworu Barretta Stronga „Money (That's What I Want)” i „Real Good Lovin'”. Nagrywał również z Janie Bradford w duecie Janard  i zaczął pracować jako muzyk akompaniujący. Grał na pianinie w hicie The Miracles z 1961 roku „Shop Around” i The Marvelettes „Please Mr. Postman”, a dodatkowo współpracował z The Contours, Marvinem Gaye, Marvem Johnsonem, The Supremes, Martha & the Vandellas i Mary Wells.

 

  Był pierwszym szefem A&R w Motown i pełnił funkcję lidera zespołu podczas pierwszej trasy Motortown Revue w 1962 roku. W 1962 roku opuścił Motown po nieporozumieniu z Gordym, który nie wspomniał o nim w swojej późniejszej autobiografii. Wylie podpisał kontrakt z Epic Records, wydając cztery single w latach 1962-1964, na których podobno wspierali go Sun Ra i członkowie jego zespołu Arkestra.

 

 Później pracował jako niezależny autor tekstów, producent i muzyk sesyjny dla różnych lokalnych wytwórni, w tym SonBert, Ric-Tic, Correc-tone, Continental i Golden World. W 1966 roku założył również własne wytwórnie płytowe, Pameline (połączenie imion jego córek) i SoulHawk. W tym okresie intensywnie współpracował z piosenkarzami Edwinem Starrem i J.J. Barnesem, a także współtworzył niewielki przebój Jamo Thomasa „I Spy (For the FBI)”. Kilka płyt, w których brał udział, w tym „The Cool Off” Detroit Executives, wydany po raz pierwszy w 1967 roku, i „Nothing No Sweeter Than Love” Carla Carltona, później stało się ulubionymi utworami północnej sceny soulowej w Wielkiej Brytanii.

 

 Był również współautorem przeboju The Platters z 1967 roku, „With This Ring”. W 1968 roku ponownie zaczął nagrywać pod pseudonimem Popcorn Wylie, wydając „Rosemary, What Happened?” - kolejny ulubieniec północnej sceny soulowej - w wytwórni Karen oraz „Move Over Babe (Here Comes Henry)” w wytwórni Carla. W 1971 roku na krótko powrócił do wytwórni Motown i wydał swój najpopularniejszy solowy singiel „Funky Rubber Band” w ich wytwórni Soul. Ten instrumentalny utwór osiągnął 40. miejsce na liście Billboard R&B i 109. miejsce na amerykańskiej liście przebojów pop

 

  W 1974 roku nagrał album „Extrasensory Perception” dla ABC Records, współpracując z aranżerami McKinleyem Jacksonem i Gene'em Page'em.  W 1975 roku z albumu ukazały się dwa single: „Lost Time” i „Georgia's After Hours”.  Przez kilka lat Wylie nie zdawał sobie sprawy z popularności swoich wcześniejszych płyt na brytyjskiej scenie soulowej i podobno pozwalał swoim dzieciom grać we frisbee, używając wyprodukowanych i wydanych przez siebie niezwykle popularnych singli.

 

 W połowie lat 80-tych w końcu wyjechał do Wielkiej Brytanii, aby promować swoją twórczość, pomagając w tworzeniu albumów kompilacyjnych i współpracując z producentem Ianem Levine'em. Nagrał „Love is My Middle Name” i „See This Man in Love” dla wytwórni Motorcity Levine'a, a także współtworzył utwory dla weteranów Motown, m.in. The Contours i The Elgins. Wybór jego nagrań dla wytwórni Pameline został wydany na składance Popcorn's Detroit Soul Party w 2002 roku. Brał również udział w filmie dokumentalnym z 2003 roku pt. „The Strange World of Northern Soul”.  

 

Zmarł w domu w Detroit w 2008 roku w wieku 69 lat, po długotrwałych problemach z zastoinową niewydolnością serca.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come To Me/Weddin' Bells	Richard "Popcorn" Wylie	12.1962	-	109[3]	Epic 9543	[written by R. Wylie, R. Cohen]
Funky Rubber Band	Popcorn Wylie	10.1971	-	109[1]	Soul 35087	[written by R. Wylie, R. Cohen][produced by Ollie McLaughlin][40[6].R&B; Chart]

Kompozycje na listach przebojów

[with Roy Cohen] 12/1962 Come to Me Popcorn Wylie 109.US [with Nikki Todd] 02/1964 Gotta Find a Way Theresa Lindsey 129.US [with Freddie Gorman, Bob Hamilton] 09/1964 (I'm Just) A Henpecked Guy The Reflections 124.US [with Herman Kelly] 03/1966 I Spy (For the FBI) Jamo Thomas and His Party Brothers Orchestra 98.US/44.UK [with Luther Dixon, Anthony Hester] 02/1967 With This Ring The Platters 14.US [with Anthony Hester] 07/1967 Washed Ashore (On a Lonely Island in the Sea) The Platters 56.US 05/1968 Don't Sign the Paper Baby (I Want You Back) Jimmy Delphs 96.US 08/1971 Hijackin' Love Johnnie Taylor 64.US [with Edwin Starr] 02/1970 Time Edwin Starr 117.US solo 09/1971 Funky Rubber Band Popcorn Wylie 109.US with Herman Kelly 07/1985 I Spy for the FBI The Untouchables 59.UK with Richard Butler, Lamont Dozier, Brian Holland, Edward Holland, Justin Smith, Patrick Smith 02/2005 Throwback Usher 114.US

Dynatones

Dynatones grali gatunek znany jako Northern Soul w połowie lub pod koniec lat 60-tych. Pochodzący głównie z Clarksburg, West Virginia, Dynatones składali się z Eddiego Evansa na pianinie/instrumentach klawiszowych, Raya Figlara na piszczałce/flecie/saksofonie/instrumentach dętych drewnianych, Gary'ego Van Scyoca na basie i gitarze oraz Jacka Wolfe'a na perkusji.  

Van Scyoc dołączył do zespołu jako student pierwszego roku w Salem College, Salem, West Virginia. Nagrali swój hit, „The Fife Piper”, wraz z „And I Always Will” na stronie B, w St. Clair/Gateway Studios w Pittsburg, Pensylwania. Został on później wydany przez krótkotrwałą (1965-67) wytwórnię Hannah Barbera Records. „The Fife Piper” osiągnął # 53 na liście Billboard Hot 100 po tym, jak HBR go podchwyciło.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Fife Piper	Dynatones	09.1966	-	53[8]	HBR 494	[written by Eddie Evans,Gary Van Scyoc,Ray Figlar][produced by J. J. Jules][46[2].R&B Chart]

Real Thing

Brytyjska grupa z Liverpoolu sięgająca korzeniami do eksplozji brzmienia Mersey w latach 60. Jej wokalista Eddie Amoo debiutował w zespole The Chants, którego błyskotliwe beatowe single zdobyły zasłużone uznanie, choć żaden z nich nie trafił na listy przebojów.
Zmiany wytwórni nie przynosiły efektu, aż wreszcie The Chants zdecydowali się porzucić pechową nazwę. Jako The Real Thing zadebiutowali w 1976 r. singlem "You To Me Are Everything", trafiając od razu na szczyt brytyjskiej Top 20. Kolejne nagranie "Can't Get By Without You" utrzymane było w podobnej popowo-soulowej manierze, przyjmowanej coraz chłodniej przez publiczność.
Krótkotrwały powrót na listy bestsellerów nastąpi} w 1979 r. za sprawą inspirowanego filmem "Gwiezdne wojny" tematu "Can You Feel The Force", popularnym w kręgach bywalców brytyjskich dyskotek. Późniejszym nagraniom The Real Thing wiodło się gorzej, choć remiksy dwóch pierwszych przebojów powróciły do Top 10 w dziesięć lat po ich oryginalnych wersjach.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You to me are everything/Keep An Eye (On Your Best Friend)	Real Thing	06.1976	1[3][24]	64[8]	Pye 7N 25 709	[silver -UK][written by Ken Gold/Michael Denne][produced by Ken Gold]
Can' t get by without you/(He's Just A) Moneymaker	Real Thing	09.1976	2[10]	-	Pye 7N 45 618	[written by Ken Gold/Michael Denne][produced by Ken Gold]
You' ll never know what you' re missing/Love Is A Playground	Real Thing	02.1977	16[9]	-	Pye 7N 45 662	[written by Chris Amoo, Eddie Amoo][produced by Chris Amoo, Eddie Amoo, Dennis Weinreich]
Love' s such a wonderful thing/Topsy Turvy	Real Thing	08.1977	33[5]	-	Pye 7N 45 701	[written by Chris Amoo, Eddie Amoo][produced by Chris Amoo, Eddie Amoo]
Whenever you want my love/Stanhope Street	Real Thing	03.1978	18[9]	-	Pye 7N 46 045	[written by K. Gold, M. Denne][produced by Ken Gold]
Let' s go disco/Plastic Man	Real Thing	06.1978	39[7]	-	Pye 7N 46 078	[written by Biddu][produced by Biddu]
Rainin' through my sunshine/Lady I Love You All The Time	Real Thing	08.1978	40[8]	-	Pye 7N 46 113	[written by Chris Amoo, Eddie Amoo][produced by Ken Gold]
Can you feel the force/Children Of The Ghetto	Real Thing	02.1979	5[17]	-	Pye 7N 46 147	[written by Chris Amoo/Eddie Amoo][produced by Ken Gold]
Boogie down [Get funky now]	Real Thing	07.1979	33[6]	-	Pye 7P 109	[written by Chris Amoo, Eddie Amoo][produced by J. P. Iliesco, Chris Amoo, Eddie Amoo]
She' s just a groovy freak/It's The Real Thing	Real Thing	11.1980	52[4]	-	Calibre CAB 105	[written by Chris Amoo, Eddie Amoo][produced by James Mtume, Reggie Lucas]
You to me are everything [The decade remix 76-86]/Foot Tappin'	Real Thing	03.1986	5[9]	-	PRT 7P 349	[written by Ken Gold, Micky Denne][produced by Ken Gold]
Can' t get by without you [The second decade remix]/She's A Groovy Freak	Real Thing	05.1986	6[13]	-	PRT 7P 352	[written by Ken Gold, Micky Denne][produced by Ken Gold]
Can you feel the force [' 86 remix]/Love's Such A Wonderful Thing	Real Thing	08.1986	24[4]	-	PRT 7P 358	[written by Chris Amoo, Eddie Amoo][produced by Ken Gold]
Straight to the heart/Mystique	Real Thing	10.1986	71[2]	-	Jive JIVE 129	[written by R. J. Smith, M. Denner][produced by Jon Astrop]
So much love to give	Freeloaders feat Real Thing	04.2005	9[1]	-	All Around The World 12GLOBE 412	[ Producer: Longworth/O'Toole ][ Composer: Eddie Amoo/Chris Amoo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Real Thing	Real Thing	11.1976	34[3]	-	Pye NSPL 18 507	[produced by Jerome Rimson, Ken Gold]
Can you feel the force	Real Thing	04.1979	73[1]	-	Pye NSPH 18 601	[produced by Ken Gold]
20 greatest hits	Real Thing	05.1980	56[2]	-	K-Tel NE 1073	[produced by Biddu , Chris Amoo, Eddie Amoo , Jean Phillipe Iliesco, Jerome Rimson , Ken Gold]
Best Of The Real Thing	Real Thing	07.1986	24[11]	-	West Five NRT 1	[produced by Chris Amoo, Eddie Amoo , Ken Gold]