Cheynes

The Cheynes to gorący brytyjski zespół beatowy o mocnym brzmieniu inspirowanym bluesem. Założony przez Pete'a Bardensa (który również zarządzał grupą) w Londynie w 1963 roku, był jednym z tysięcy aspirujących brytyjskich zespołów beatowych działających we wczesnych latach 60-tych. The Cheynes cieszyli się doskonałą reputacją jako występy na żywo i nagrali kilka dobrych płyt, ale w historiach grupy zwykle pojawia się wzmianka o grupie po 30 latach ze względu na obecność Micka Fleetwooda w ich składzie.  

 

Grupa grała już przez większą część roku, kiedy Bardens poprosił Fleetwooda, aby do niej dołączył. Nagrali trzy single: „Respectable” z „It's Gonna Happen to You”. „Going to the River” z „Cheyne-Re-La” i „Down and Out” z „Stop Running Around” dla wytwórni EMI Columbia, odpowiednio w 1963, 1964 i 1965 roku. „Down and Out” z „Stop Running Around” został wyprodukowany przez Glyna Johnsa i Billa Wymana, a Wyman był współautorem (a także grał na basie) „Stop Running Around” z Brianem Cade'em. Jednak żaden z tych singli nie znalazł się na listach przebojów. 

 

 To właśnie podczas grania w klubach z The Cheynes Fleetwood po raz pierwszy spotkał basistę Johna McVie. W 1964 roku Cheynes zostali zwerbowani przez producenta i reżysera Kennetha Hume'a, znanego głównie jako menadżer, a czasami mąż Shirley Bassey, do zagrania serii piosenek Beatlesów w krótkim filmie baletowym Mods and Rockers w choreografii Petera Darrella. Ich występy były wystarczająco dobre, choć nie odpowiadały dokładnie takiemu repertuarowi, jaki wybrałby zespół, ale film stał się znany w kręgach muzyki pop ze względu na swój homoerotyczny podtekst i jako przedmiot działań prawnych, gdy został włączony do pełnometrażowy amalgamatowy film Go-Go, Big Beat w kampanii reklamowej, w której nazwisko Beatlesów wydawało się większe niż nazwisko Cheynes. Fragment filmu, nad którym pracowali Cheynes, został usunięty z wydania Go-Go, Big Beat w Rhino Video. 

 

 The Cheynes rozpadli się w 1965 roku, ale stali się pierwszym z kilku zespołów, które były „zespołami korzennymi” Fleetwood Mac. Sam Bardens zrobił godną uwagi, choć mniej znakomitą karierę, najpierw przyjmując ofertę dołączenia do grupy Van Morrisona Them, która przechodziła poważne zmiany w składzie. Przeszedł przez ich szeregi krótko, wystarczająco długo, aby znaleźć wzmiankę na albumie Them (tym z „Here Comes the Night” i „Gloria”), ale w 1966 roku założył własną nową grupę, Peter B's Looners, która w skład którego wchodzili Mick Fleetwood na perkusji i Peter Green (a także były Cheyne Phil Sawyer, który również przeszedł przez Fleur de Lys i grupę po Steve'ie Winwood Spencer Davis) na gitarze, a ewoluował - wraz z dodatkiem Roda Stewarta i Beryl Marsden na wokalu - w Shotgun Express. Później prowadził zespół Village, a w latach 70-tych stał się założycielem Camel. Roger Peacock był później następcą Marka Leehmana w The Mark Leehman Five. A Mick Fleetwood przeszedł do grup, które sprzedały więcej płyt w ciągu roku niż wszystkie wyżej wymienione zespoły przez całe swoje istnienie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Respectable/It's Going To Happen To You	Cheynes	11.1963	-	-	Columbia DB 7153	[written by R. Isley, O. Isley, R. Isley]
Goin' To The River/ Cheyne-Re-La	Cheynes	09.1964	-	-	Columbia DB 7368	[written by Riley, Sasser, Willis]
Down And Out/Stop Running Around	Cheynes	01.1965	-	-	Columbia DB 7464	[written by Peter Bardens]

Nick Mason

 Właśc. Nicholas Berkeley Mason, ur. 27.01.1945 r. w Birmingham, Anglia. Studiując architekturę na londyńskiej Regent Street Polytechnic dołączył w 1965 r. w roli perkusisty do zespołu Pink Floyd, który miał później stać się prawdziwą legendą. Szesnaście lat później jako ostatni z członków tej grupy wydał swój album solowy Nick Mason's Fictitious Sports, zdradzający wszelkie cechy charakterystyczne dla pianistki i kompozytorki materiału Carli Bley. Do powstania tej płyty przyczynili się również Robert Wyatt, Chris Spedding i mąż Bley, Michael Mantler.

 Okazało się jednak, że dla Masona o wiele ważniejsze od płyt są wyścigi Formuły l i stare samochody. Echem tych zainteresowań stał się nagrany z Rickiein Fennem (eks-10cc) w 1985 r. album Profiles, na którym zamieszczono m.in. nową wersję kompozycji „Sh-boom" z reperturaru Crew-Cuts (śpiewaną przez Erika Stewarta z 10cc) oraz utwory znane wcześniej z półgodzinnego filmu dokumentalnego „Life Could Be Dream" (reż. Mike Shackleton), opowiadającego o zainteresowaniach i pasjach Masona. 

W jednym z nagrań - wydanym na singlu „Lie For A Lie" - zaśpiewał i zagrał na gitarze David Gilmour. Założywszy firmę Bamboo Music, Mason i Fenn współpracowali z Donaldem Camillem przy jego albumie White Of The Eye oraz napisali muzykę do reklam banku Barclays i sieci sklepów muzycznych HMV. 

Jako producent Mason pracował z grupą Gong, Steve'em Hillage'em i The Damned. W 1986 r. po serii procesów sądowych z Rogerem Watersem reaktywował wraz z Davidem Gilmourem Pink Floyd. W 1991 r. obaj wzięli udział w sześciodniowym rajdzie starych samochodów w Meksyku. Pamiątką po tej imprezie była kaseta wideo „La Carrera Panamericana", ilustrowana muzyką Pink Floyd (oprócz już znanej, także premierową). Nie można zapominać, że Nick Mason jest jedynym członkiem Pink Floyd, który zagrał na wszystkich płytach tej grupy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nick Mason's Fictitious Sports	Nick Mason	07.1981	-	170[3]	Columbia 37 307	[produced by Nick Mason, Carla Bley]
Profiles	Nick Mason with Rick Fenn	08.1985	-	154[5]	Columbia 40 142	[produced by Nick Mason,Rick Fenn]
Unattended Luggage	Nick Mason	09.2018	94[1]	-	Rhino 0190295660147 [UK]	-

Dave Mason

Ur. 10.05.1946 r. w Worcester w Anglii. Mason, były gitarzysta lokalnej grupy The Hellions, pracując jako kierownik trasy The Spencer Davis Group, poznał Steve'a Winwooda. Ta legendarna rhythm'n'bluesowa grupa lat 60-tych została poważnie osłabiona, gdy Winwood razem z Masonem postanowił założyć formację Traffic. Pod koniec lat 60-tych odnieśli natychmiastowy sukces, a w latach 70-tych kontynuowali  karierę jako jeden  z  wiodących zespołów grających progresywną muzykę pop. Sam Mason wiele razy opuszczał i powracał do Traffic.
  

 Po   ostatecznym   rozstaniu  zamieszkał w Stanach Zjednoczonych, gdzie odniósł spory sukces jako artysta solowy. Doskonały debiutancki   album   Alone   Together  spotkał   się  z jak najlepszym przyjęciem krytyków, a gościnnie wystąpili na nim Leon Russell, Rita Coolidge i były kolega z Traffic - Jim Capaldi. We wszystkich ośmiu utworach uwidocznił się w pełni melodyczny talent Masona i jego doskonała gra na gitarze. Oryginalna,  potrójnie   składana   okładka   płyty z licznymi dziurami miała zachęcić słuchaczy do powieszenia jej na ścianie. Jego drugim nie związanym  z Traffic  przedsięwzięciem  była   współpraca z „Mamą" Cass Elliot. Z powodu słabej reklamy i  raczej  obojętnych  recenzji  płyta  nie odniosła spodziewanego sukcesu. 

W 1973 r. Mason już na stałe osiedlił się w USA, gdzie podpisał długoterminowy kontrakt z wytwórnią CBS. Pierwszą nagraną dla tej firmy płytą powrócił do łask zarówno krytyków, jak i publiczności. Współpraca z wieloma znanymi muzykami z Los Angeles nadała  albumowi  bogate i zróżnicowane brzmienie. Gościnnie zagrali na nim m.in. Graham Nash, Greg Reeves, Jim Keltner, Carl Radle, Lonnie Turner i Stevie Wonder. W nowej ojczyźnie Mason odnosił o wiele większe sukcesy i w latach 70-tych zaproponował całą serię bardzo udanych płyt.

 Wszystkie układały się według ustalonego wzoru, zawierając głównie oryginalne kompozycje Masona, przyprawione od czasu do czasu nowymi wersjami starszych przebojów. „All Along The Watchtower",   „Bring  It  On  Home  To  Me" i „Cryin', Waitin', Hopin'" to tylko trzy z wielu, które niezwykle sympatycznie zinterpretował na swój własny sposób. 

W latach 80-tych nieco spuścił z tonu, nagrywając tylko jeden album w 1987 r. dla małej wytwórni Voyager. Później słyszano go w amerykańskiej telewizji, gdy śpiewał w reklamie
piwa. Na początku lat 90-tych zasilił grupę Fleetwood Mac, z którą wyruszył w trasę europejską w 1994 r. W trakcie jej trwania zawitał także do Polski.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only You Know And I Know/Sad And Deep As You	Dave Mason	08.1970	-	42[10]	Blue Thumb BLU 114	[written by D. Mason][produced by Tommy LiPuma, Dave Mason]
Satin Red And Black Velvet Woman/Shouldn't Have Took More Than You Gave	Dave Mason	12.1970	-	97[2]	Blue Thumb BLU 117	[written by D. Mason][produced by Tommy LiPuma, Dave Mason]
So High (Rock Me Baby And Roll Me Away)	Dave Mason	05.1977	-	89[3]	Columbia 10 509	[written byM. Williams, J. Conrad][produced by M. Williams, J. Conrad]
We Just Disagree/Mystic Traveler	Dave Mason	09.1977	-	12[19]	Columbia 10575	[written by J. Krueger][produced by Dave Mason, Ron Nevison]
Let It Go, Let It Flow/Takin' The Time To Find	Dave Mason	01.1978	-	45[8]	Columbia 10662	[written by D. Mason][produced by Dave Mason, Ron Nevison]
Will You Still Love Me Tomorrow/Mystic Traveler	Dave Mason	06.1978	-	39[12]	Columbia 10749	[written by G. Goffin, C. King][produced by Dave Mason, Ron Nevison ]
Save Me/Tryin' To Get Back To You	Dave Mason	07.1980	-	71[3]	Columbia 11289	[written by J. Kreuger][produced by Joe Wissert, Dave Mason][70[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alone Together	Dave Mason	07.1970	-	22[25]	Blue Thumb 19	[gold-US][produced by Dave Mason, Tommy LiPuma]
Dave Mason & Cass Elliot	Dave Mason	03.1971	-	49[7]	Blue Thumb 25	[produced by Dave Mason, Cass Elliot]
Headkeeper	Dave Mason	02.1972	-	51[14]	Blue Thumb 34	[produced by Dave Mason, Tommy LiPuma]
Dave Mason Is Alive	Dave Mason	04.1973	-	116[11]	Blue Thumb 54	[produced by Dave Mason, Tommy LiPuma]
It's Like You Never Left	Dave Mason	11.1973	-	50[28]	Columbia 31 721	[produced by Dave Mason]
The Best of Dave Mason	Dave Mason	06.1974	-	183[9]	Blue Thumb 6013	-
Dave Mason	Dave Mason	11.1974	-	25[25]	Columbia 33 096	[gold-US][produced by Dave Mason]
At His Best	Dave Mason	03.1975	-	133[3]	Blue Thumb 880	-
Split Coconut	Dave Mason	10.1975	-	27[17]	Columbia 33 698	[gold-US][produced by Bruce Botnick, Dave Mason]
Certified Live	Dave Mason	11.1976	-	78[17]	Columbia 34 174	[produced by Dave Mason]
Let It Flow	Dave Mason	04.1977	-	37[49]	Columbia 34 680	[platinum-US][produced by Dave Mason, Ron Nevison]
Mariposa de Oro	Dave Mason	07.1978	-	41[19]	Columbia 35 285	[gold-US][produced by Dave Mason, Ron Nevison]
The Very Best of Dave Mason	Dave Mason	10.1978	-	179[4]	Blue Thumb 6032	-
Old Crest on a New Wave	Dave Mason	06.1980	-	74[10]	Columbia 36 144	[produced by Dave Mason,Joe Wissert]

Lena Martell

Lena Martell (ur. Helen Thomson; 15 maja 1940r) to szkocka piosenkarka z długą karierą w teatrze, telewizji i musicalach.. Wygładzone interpretacje współczesnych, wpadających w ucho utworów oscylujących wokół muzyki country, spopularyzowanych przez innych wykonawców, zapewniły jej 13 wydanych przez wytwórnię Pye albumów. Płyty te w latach 70-tych wspinały się coraz wyżej w zestawieniach brytyjskich, a ich kulminacją był wydany w 1979 r. i obdarzony prozaicznym tytułem longplay Lena's Music Album, na którym zamieszczono m.in. kompozycję Krisa Kristoffersona „One Day At A Time". Producentem tego nagrania, podobnie jak wszystkich albumów wokalistki, był szef akompaniującego jej zespołu George Elrick. 

Wydane na singlu, pojawiało się często na antenie BBC Radio 2 i spędziło trzy tygodnie na 1.
miejscu brytyjskiej listy przebojów (jako jedyne w karierze artystki). Próba zmierzenia się z międzynarodowym przebojem ,,Don't cry For Me Argentina" i tytułowy utwór albumu z 1980 r. Beautiful Sunday - nowa wersja hitu Daniela Boone'a - przyniosły Lenie porażkę, lecz jej albumy nadal trafiały do Top 50 zestawień aż do czasu zakończenia przez nią kariery pod koniec lat 80-tych.
 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One Day At A Time/ Hello Misty Morning	Lena Martell	09.1979	1[3][18]	-	Pye 7N 46021	[gold-UK][written by Wilkin, Kristofferson][produced by George Elrick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
That Wonderful Sound of Lena Martell	Lena Martell	05.1974	35[2]	-	Pye SPL 18427	[produced by George Elrick]
The Best of Lena Martell	Lena Martell	01.1977	13[15]	-	Pye NSPL 18506	[gold-UK][produced by George Elrick]
The Lena Martell Collection	Lena Martell	05.1978	12[20]	-	Ronco RTL 2028	[gold-UK][produced by George Elrick]
Lena's Music Album	Lena Martell	10.1979	4[18]	-	Pye N 123	[platinum-UK][produced by George Elrick]
By Request	Lena Martell	04.1980	9[9]	-	Ronco RTL 2046	[gold-UK][produced by George Elrick]
Beautiful Sunday	Lena Martell	11.1980	23[7]	-	Ronco RTL 2052	[gold-UK][produced by Gordon Smith]

Steve Marriott

Ur. 30.01.1947 r. w Londynie, zm. 20.04.1991 r. w Essex, Anglia. Pod koniec lat 50-tych Marriott wystąpił jako aktor dziecięcy w telewizyjnym serialu „The Famous Five", a w 1962 r. zadebiutował na londyńskim West Endzie jako Artful Dodger w musicalu ,,Oliver!" Lionela Barta. W tym samym roku wytwórnia Decca zaangażo wała go jako naśladowcę Adama Faitha. Jednak dwa nagrane przez niego single przeszły zupełnie bez echa. Wkrótce jako śpiewający gitarzysta zespołu The Moments, poniósł kolejną porażkę rejestrując przeznaczony na rynek amerykański utwór „You Really Got Me" z repertuaru The Kinks. 

Kolejnym przedsięwzięciem było założenie zespołu Steve Marriott and The Frantic Ones (nazwę wkrótce skrócono do The Frantics). Okazało się ono jednak o wiele mniej lukratywne niż praca w sklepie ze sprzętem muzycznym w East Ham, gdzie poznał grającego na basie Ronniego Lane'a. Wkrótce obaj założyli formację The Small Faces. Jej skład uzupełnili Kenney Jones (perkusja) i Jimmy Winston - były klawiszowiec grupy Moment. 

Drobny, w czasie koncertów stojący z ugiętymi i wykrzywionymi kolanami Steve, wściekle atakował swoją gitarę, prezentując mieszaninę rhythm'n'bluesa i emocjonująco pogmatwanego stylu, dobrze maskującego cukierkową słodycz takich kompozycji jak m.in. „Sha-La-La--La-Lee" i „My Mind's Eye". Razem z Lane'em skomponował cały późniejszy materiał formacji, jak również kilka mniejszych przebojów dla Chrisa Farlowe'a i P.P. Arnold. 

Po odejściu w 1969 r. z The Small Faces Marriott jako podpora kolejnej grupy - Humble Pie zanotował na swoim koncie jedyny przebój z Top 20 brytyjskiej listy przebojów. Zasłynął też ze swego skandalicznego zachowania w programie telewizji BBC „Top Of The Pops". W Ameryce Północnej stał się prawdziwą gwiazdą hard rocka, po odbyciu z Humble Pie 22 tras koncertowych po Stanach Zjednoczonych. 

Po rozwiązaniu tej formacji zgłosił swoją kandydaturę jako następca Micka Taylora w The Rolling Stones, zagrał kilka koncertów z własnym zespołem AH-Stars (w szeregach którego znalazł się Alexis Korner) i nagrał przeciętny album solowy. Wkrótce potem reaktywował działalność The Small Faces, ale słabe wyniki sprzedaży dwóch „comebackowych" albumów stanęły na drodze dalszego rozwoju tej grupy. Niedługo potem doszło do rozmów z Leslie Western, po których nowa edycja Humble Pie nagrała dwa albumy, lecz na początku lat 80-tych Marriotta można było spotkać głównie w klubach europejskich, gdzie stał na czele różnych, działających krótko zespołów, m.in. Packet Of Three. 

Repertuar wszystkich tych formacji nawiązywał do dni minionej chwały. Tuż przed tragiczną śmiercią w płomieniach swego domu w Essex, Marriott prowadził rozmowy z Peterem Framptonem dotyczące ponownego powołania do życia Humble Pie. Frampton obok wielu innych słynnych przyjaciół zjawił się na pogrzebie Steve'a, na którym jako requiem odegrano „All Or Nothing" z repertuaru The Small Faces.
 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Steve Marriott's Moments EP	Steve Marriott / The Moments	10.2008	41[4]	-	Acid Jazz AJX 210S	-
Give All She's Got	Steve Marriott	09.2013	23[8]	-	Wapping Wharf DWWLP 009	-

DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince

 Kiedy w dzieciństwie słucha się płyt takich doskonałoŚci jak Jimmy Smith czy Wes Montgomery, prędzej czy póżniej trzeba załapać bakcyla. Szczęściarzom udaje się to póżniej przełożyć na całe życie a także na kierunek, w jakim się ono potoczy. Urodzony 22 stycznia 1965 roku w Zachodniej Filadelfii, Jeffrey Townes już jako młody chłopak przejawiał wyjątkowe zainteresowanie muzyką i jak nie trudno się domyślić, wyszło mu to na dobre. Rodzice skutecznie zaszczepili w potomku miłość do szlachetnych dżwięków, grając w domu przede wszystkim wykonawców z najwyższej artystycznej półki. 

Póżniejszym efektem wyniesionego z dzieciństwa zamiłowania do jazzu i wszelkich pochodnych gatunków była wybrana przez niego chwytliwa ksywa.
Dj Jazzy Jeff od najmłodszych lat zainteresował się parą gramofonów i mikserem. Jako dziewięcioletni chłopak jeżdził rowerem po osiedlowych prywatkach i podpatrywał grających na nich dj-ów. Podziwiał władzę jaką posiadali, kontrolując bawiących się ludzi tylko za pomocą płyt. Następny krok był jasno sprecyzowany - chciał do nich dołączyć. Nie musiał czekać bardzo długo, bo już po roku dane mu było spróbować swoich sił za konsoletą. Jego brat Jimmy, będący basistą w grupie The Intruders, zwykł ćwiczyć wraz z zespołem w piwnicy ich domu. Tam też młody Jeffrey zaczął szlifować swoją technikę, co jakiś czas grając na miejscowych imprezach. Z początku były to co prawda tylko sąsiedzkie potańcówki, jednak z czasem zyskał on sobie należytą reputację i zaczął poszerzać pole działania na całe miasto. Za sprzętem stawał też na szkolnych balach, co uchodziło wówczas za najbardziej prestiżowe miejsce do pokazania swoich umiejętności.
 

Zasłynął on przede wszystkim niezwykłymi umiejętnościami w skreczowaniu, posiadając przy tym doskonałą zdolność dobierania następujących po sobie płyt, które serwował publicznosci z niebywałą wręcz precyzją. Jego znakiem rozpoznawczym, o ile można to tak nazwać, był brak popełniania błędów. Jeśli już jakieś mu się zdarzały, to bardzo rzadko. Do perfekcji opanował on technikę zwaną "precision percussive scratching", co w wolnym tłumaczeniu można przedstawić jako doskonały timing i zachowanie konkretnej tonacji podczas skreczowania. Osoby zorientowane w temacie wiedzą, że wypracowanie tej umiejętnosci jest wyjątkowo trudne. Dużym atutem Jeffa było to, iż swoją wiedzę odnośnie muzyki, z powodzeniem mógł przenieść do prezentowanych tricków. Była to znajomość tematów modulowania wysokości dżwięku (ang. pitch alternation) , budowania rytmu oraz struktury rozmaitych akordów. Ten sprytny zabieg umożliwił młodemu chłopakowi piąć się w górę i opracowywać nowatorskie sztuczki, których pozostali mogli mu tylko zazdrościć.
 

Niezwykle sprzyjającym był fakt, iż imprezy rozkręcane przez Jazzy Jeffa na pobliskich osiedlach były swego czasu jedynymi w okolicy. Jako pierwszy stał się on też posiadaczem gramofonów marki Pioneer, modelu 1200, co wówczas dawało mu status osoby godnej uwagi. Zwykł rozstawiać swój sprzęt przed wejsciami do bloków, gdzie zbierali się znajomi i wszyscy razem imprezowali do dżwięków Earth, Wind and Fire czy Brass Construction. Jeffrey szybko posiadł cenną umiejętność posługiwania się dżwiękiem w celu wyrażania samego siebie. Nigdy nie był typem showmana, a jednak umiał poruszać tłumy prezentowaną muzyką. Z czasem nasz bohater osiągnął prawdziwą wirtuozerię w swoim fachu. Stawał za deckami podczas występów wielu grup oraz MC będąc podporą, której poszukiwali na swoje eventy.
 

W 1985 roku nastąpił znaczący moment w jego karierze. Podczas jednej z imprez poznał Willa Smitha, który stanął za mikrofonem, zajmując miejsce nieobecnego tego wieczoru MC grającego regularnie z Jeffem. Chłopaki od razu znależli wspólny język i ich dalsza współpraca przy nagrywaniu była tylko kwestią czasu.
Okazało się, że mają podobne poczucie humoru, co też znalazło swoje odzwierciedlenie na wspólnych występach. Bardzo szybko, bo już w 1986 roku, pod nazwą Dj Jazzy Jeff & The Fresh Prince nagrali pierwszy singiel "Girl’s Ain’t Nothin’ But Trouble", który szybko zaczął zdobywać miejsca na listach przebojów. W dużej mierze stało się to za sprawą charakterystycznego sampla użytego w produkcji. Utwór tytułowy zasłynął bowiem jako pierwsze nagranie z gatunku hip hop, które zawierało wycięty fragment motywu przewodniego do "I Dream of Jeannie". Był to program telewizyjny emitowany w Stanach Zjednoczonych w latach 1965-1970.
 

W tym samym roku Jeffrey wziął udział w DMC New Music Seminar. Jego umiejętności podczas wykonywanych rutyn były tak imponujące, że udało mu się zdobyć tytuł mistrzowski.Zaledwie po roku od założenia duet osiągnął rozpoznawalny status oraz muzyczny styl, co zaowocowało podpisaniem kontraktu dla cenionego Jive Records (wchodzi on w skład Zomba Recods, obecnie pod dowodzeniem Sony BMG). W 1987 panowie zdołali wypuścić pierwszy album "Rock The House", który z kilku względów był wydawnictwem znaczącym dla całej sceny hip hopowej. Nagranie "A Touch Of Jazz" było jednym z pierwszych na rynku, w którym z powodzeniem połączono dwa odrębne style - jazz i rap. Natomiast kawałek "The Magnificent Jazzy Jeff" był jednym z pierwszych, dedykowanych stricte dla dj’ów. Jeff zaprezentował w nim wszystkie swoje umiejętności, a także, co dla znacznej części fanów mogło być jeszcze ważniejsze, spopularyzował dwie techniki skreczu. Pierwszą z nich był "transformer scratch". W żadnym wydawnictwie nikt wcześniej nie umieścił tego tricku na płycie. Drugą była technika skreczu autorstwa samego Jazzy Jeffa - "chirp scratch". Nadał on jej taką nazwę ze względu na charakterystyczny dżwięk przypominający odgłosy ćwierkających ptaków. Uzyskiwało się go przez odwrotne niż zazwyczaj zsynchronizowanie ruchów płyty i crossfadera. Należałoby również wspomnieć, iż oryginalne brzmienie duetu miało ogromne przebicie, co też pozwoliło "Rock The House" osiągnąć status złotej płyty.
 

Jazzy Jeff wraz z Willem Smithem nie kazali długo czekać na kolejny krążek. W 1988 roku na rynek wypłynął "He’s The Dj, I’m The Rapper". Album był jednym z pierwszych w kategorii hip hop, który został wytłoczony na dwóch płytach winylowych, w tak zwanej wersji dj-friendly. Pierwsza część wydawnictwa koncentrowała się na typowym dla Willa opowiadaniu zabawnych historii. Druga część natomiast była po raz kolejny popisem dj-skiej wirtuozerii Jeffa. Nagrania obfitowały w niezliczone break-i i sample, charakterystyczne linie basowe oraz to, w czym duet się specjalizował - pozytywny nastrój i opowiadanie o życiowych sytuacjach z przymrużeniem oka. W ich muzyce od samego początku nie było słychać żadnej agresji ani wrogiego nastawienia. Wyrażnie odcinali się od takiego podejścia do sprawy, koncentrując swoje siły przede wszystkim na muzyce i przesłaniu, które nieśli za jej pomocą.
 

Dobra passa nie opuszczała naszego bohatera. Drugi singiel promujący album- "Parent’s Just Don’t Understand" stał się wielkim hitem, tworząc swego rodzaju przełom, którego efektem była regularna emisja klipu na antenie MTV. Sukces po raz kolejny stał się udziałem dwóch kumpli, kiedy "He’s The Dj, I’m The Rapper" szybko uzyskał status podwójnej platyny. Dzięki niemu skrecze Jeffa mógł usłyszeć cały świat, przez co zyskał on sobie należyty szacunek i międzynarodowe uznanie. Co więcej, artyści otrzymali w tym samym czasie nagrodę Grammy w kategorii Best Rap Performace. Żadnemu wykonawcy muzyki rap nie przyznano jej wcześniej w jakiejkolwiek kategorii. Album wspiął się również na czwarte miejsce prestiżowej listy Billboard 200.
 

Bycie dj-em stawało się w tamtych latach niezwykle popularne. Młodzi fani decydowali się na kupowanie gramofonów, aby podążać śladami swojego idola. Próbowali naśladować jego wyczyny, ucząc się w ten sposób nowych technik. Wielu z nich do dnia dzisiejszego wspomina, że to właśnie wczesne albumy Dj Jazzy Jeffa i Fresh Prince’a miały największy wpływ na ich decyzje, żeby zostać dj-ami. Paradoksalnie, kiedy tych dwoje odniosło sukces, znalazło się mnóstwo osób, które chciały iść w ich śady także ze strony artystycznej. Nie zabierali się wyłącznie za dj-ing, ale za tworzenie od podstaw. Wystarczył do tego jeden gramofon, maszyna do beat-ów oraz ktoś, kto będzie spełniał rolę MC.
 

Jeff i Will wraz z sukcesem ich drugiej płyty, uruchomili pierwszą w historii muzyki pop linię telefoniczną. Jej celem było dostarczanie najświeższych informacji o poczynaniach duetu. Fani mogli dzwonić i w wygodny sposób zdobywać ciekawostki na ich temat. Zabieg ten odniósł niesamowity sukces, gdyż już do stycznia 1989 roku udało się przekroczyć trzy miliony wykonanych połączeń. śledząc poczynania Dj Jazzy Jeffa można odnieść wrażenie, że jego sukcesy jednocześnie splatały się z uzyskiwaniem tytułów zaczynających się od słów "Jako pierwszy w historii hip hopu…". W żadnym wypadku nie jest to mylne stwierdzenie. W roku 1989 pojawiła się trzecia płyta długogrająca duetu. Efektownie zatytułowana "And In This Corner…" niedługo po ukazaniu się osiągnęła złoty status. Singiel "The Groove" był, jak nie trudno się domyślić, jedną z pierwszych kolaboracji muzyka jazzowego Grovera Washingtona Jr. i grupy hip hopowej. W międzyczasie Jeff nadal dopracowywał swój kunszt. Stał się pierwszym dj-em sponsorowanym przez dużą firmę i zaprojektował dla niej mikser dedykowany przede wszystkim do skreczu. Został on nazwany Jazzy Jeff Signature Series, znany również jako model Gemini 2200. Nigdy przedtem w historii dj nie miał wpływu na budowę oraz projektowanie sprzętu przeznaczonego dla tej profesji.
 

W 1990 roku Will Smith poznał niejakiego Quincy Jonesa, który to wraz z NBC zaproponował mu tytułową rolę w kultowym obecnie serialu "The Fresh Prince Of Bel Air". Dzięki znajomości z Willem, także Jazzyemu udało się do niego dostać. Graną przez siebie postacią szybko zdobył popularność i stał się ulubieńcem publiczności. Show był emitowany przez sześć lat w Stanach Zjednoczonych. Dzięki niemu ci dwaj Amerykanie przenieśli swoją przyjażń ze studia nagraniowego na ekrany telewizyjne w domach milionów widzów. Poprzez ogromne poczucie humoru i budowanie wokół siebie niezwykle pozytywnej atmosfery po raz kolejny wspólnie odnieśli sukces.
 

Mniej więcej w tym samym czasie Jeff stwierdził, że chciałby stworzyć swoją własną markę - zespół współpracujących ze sobą producentów. Jego decyzja spowodowana była dużą iloscią utalentowanych osób z okolic Filadelfii, które nie miały szans na dalszy artystyczny rozwój oraz nie uzyskały okazji na podpisanie kontraktu. Całe przedsięwzięcie otrzymało nazwę "A Touch Of Jazz Productions" i na przestrzeni wielu lat mogło się poszczycić kooperacją z takimi osobami jak Andre Harris, James Poyser czy Vikter Duplaix. Jakby tego było mało, lata 1991-1993 przyniosły kolejne sukcesy. Doskonale znany i obecnie uważany za klasyk gatunku przebój "Summertime", pochodzący z czwartego albumu duetu "Homebase", zawędrował na czwarte miejsce listy przebojów Pop Charts. Następnym hitem okazał się "Boom! Shake The Room", który to pochodził z piątego już krążka "Code Red".
 

Nagranie szturmem zdobyło pierwsze miejsce nie tylko na Wyspach Brytyjskich, ale również w całej Europie i Azji. Podsumowując, do 1993 grupie udało się sprzedać czternaście milionów płyt, a także zapracować na dwie nagrody Grammy i trzy American Music Awards.Niestety z biegiem lat sporo zmieniło się w samym postrzeganiu muzyki przez media i słuchaczy. Sam hip hop uległ przeobrażeniu, stał się show biznesem, ewoluował w kierunku, którym duet nie mógł dalej podążać. Stało się tak ze względu na indywidualne poglądy muzyków oraz prosty fakt, iż wytwórnia płytowa nie pozwalała im realizować własnych pomysłów. Sam Jeff powiedział w jednym z wywiadów, że to publiczność i biznes muzyczny zadecydowały o rozpadzie grupy.
 

Na przestrzeni kilku kolejnych lat Filadelfijczyk rozwijał swoją działalność pod szyldem A Touch Of Jazz. W 1997 roku pracował nad pierwszą solową płytą Willa - "Big Willie Style". Zdobyty w 1998 roku solowy kontrakt z Columbia Records zaowocował wydawnictwem, w którym wzięli udział De La Soul, Masta Ace oraz Eminem. Następnie Sony (od 1987 właściciel praw do Columbia) narzuciło na niego pewne ograniczenia, szukając czegoś, jak to określono "bardziej komercyjnego". Ten mały poślizg nie wpłynął jednak na poczynania Jeffa. Nadal kontynuował on swoją działalność jako A Touch Of Jazz i wyprodukował drugą solową płytę Smitha - "Millennium". Rok 2000 przyniósł współpracę z Jill Scott, piosenkarką soulową pochodzącą z rodzinnego miasta artysty. Cały materiał do "Who Is Jill Scott" został zarejestrowany przez A Touch Of Jazz. Z czasem płyta sprzedała się w ogromnej ilości, osiągając status podwójnej platyny i zyskując Swiatowy rozgłos dla organizacji pana Townesa. W dziesięć lat po rozpoczęciu działalności, zaczął on dostawać oferty od takich sław jak Michael Jackson czy Lil Kim.
 

Kiedy od małego brytyjskiego labelu BBE wyszła propozycja nagrania autorskiego albumu, Jazzyemu bardzo spodobał się ten pomysł. Miał on być kontynuacją serii Beat Generation, skupiającej się na producentach i dawał mu pełną kontrolę nad brzmieniem nagrań mających się znależć na płycie. Efektem rozpoczętej współpracy był "The Magnificent", który ukazał się w sierpniu 2002 roku. Płyta była solowym wydawnictwem, które odznaczało się wyjątkowym brzmieniem i aranżacją utworów. Nagrania wypełnione soulem i hip hopem z najwyższej półki stwarzały niezwykłe wrażenie. Słychać w nich było ogromny postęp zarówno pod względem produkcji, jak i struktury utworów. Bogato rozbudowane, miały w sobie niespotykaną przestrzeń i swobodę. W powstawaniu krążka swój czynny udział wzięli między innymi Kev Brown oraz Oddisee, należący do znanej grupy producentów Low Budget Crew.
 

Ilość MC zaproszonych do nagrania, pierwszorzędne tricki i skrecze, a także różnorodność gatunkowa były imponujące. Na albumie znalazło się aż osiemnaście kompozycji, z czego przede wszystkim chciałbym wspomnieć o jednej, będącej moim osobistym faworytem. Kiedy usłyszałem "For Da Love Of Da Game", od pierwszych taktów wiedziałem, że to będzie często odtwarzana przeze mnie ścieżka. Jeden z kolegów podszedł do mnie kiedyś na imprezie śmiejąc się, że nie słyszał jeszcze ani jednego mojego miksu, który by nie zawierał tego właśnie utworu. To mówi samo za siebie. Na wkładce do płyty można przeczytać, że "For Da Love Of Da Game" powstało bardzo spontanicznie, kiedy to niejaki P Smoovah chwycił za bas i zaczął grac melodię, a reszta muzyków dołączyła się w międzyczasie. Wszystko trwało około godziny i hit był gotowy. Jeff wspomina, że właśnie to kocha w A Touch Of Jazz - spontaniczność; nigdy nie planują, co będą robić i zwykle wynika z tego coś pięknego.
 

Na "The Magnificent" Jeff udowodnił, że nie jest producentem zamkniętym wyłącznie w ramach hip hopu, a także dowiódł, że niezależny label również może odnieść sukces na rynku. Wkrótce potem telefony od promotorów nie miały końca i w 2003 roku Filadelfijczyk ruszył w trasę. Było to dla niego niezwykłe uczucie, gdyż po tak długim czasie udało mu się zatoczyć pełne koło. Znów rozkręcał imprezy, zupełnie jak na samym początku swojej kariery. Dj Jazzy Jeff znany jest z muzycznej wszechstronności i sięgania po najróżniejsze style. Oprócz wielu wyprodukowanych przez siebie nagrań, w swojej karierze nagrał też kilka doskonałych miksów. Między innym składankę zbierającą mnóstwo legendarnych, klasycznych i niekiedy zapomnianych utworów, zatytułowaną "Hip Hop Forever II", wydaną oczywiście dla BBE. W listopadzie 2004 roku ukazał się też na rynku jego miks dla Defected, na którym pokazał, że potrafi zlepiać dżwięki house-u tak samo dobrze, jak idzie mu z płytami z gatunku hip hop czy funk. Życiowe motto - "nie miej ograniczeń" najlepiej przedstawia jego sylwetkę jako artysty i dj-a.
Żródło:
[http://www.promusic.pl/artykuly/artykuly-single-view/artykul/dj-jazzy-jeff-gosc-z-filadelfii/]

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Girls Ain’t Nothing But Trouble/Guys Ain't Nothing But Trouble	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	10.1986	21[8]	-	Champion CHAMP 12-18	[written by Jazz Jeff, W. Smith ][produced by Dana Goodman , S. Salaam]
Parents Just Don't Understand	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	05.1988	-	12[19]	Jive 1099	[gold][written by J. Townes , P. Harris , W. Smith][produced by DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince , Pete Q. Harris ]
A Nightmare On My Street	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	07.1988	-	15[16]	Jive 1124	[written by W. Smith - J. Townes - P. Harris][produced by Bryan "Chuck" New , DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince , Pete Q. Harris ]
Girls Ain’t Nothing But Trouble/ Brand New Funk	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	10.1988	-	57[12]	Word WD 001	[written by Jazz Jeff, W. Smith ][produced by Dana Goodman , S. Salaam][temat z filmu telewizyjnego "Dream of Jeannie"]
I Think I Can Beat Mike Tyson	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	11.1989	-	58[9]	Jive 1282	[written by Jazz Jeff, W. Smith ,P.Harris][produced by DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince , Nigel Green]
Summertime	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	06.1991	8[8]	4[18]	Jive 1465	[platinum][written by A.Taylor , C. Smith , D. Thomas , G. Brown , Hula / K.Fingers , R. Westfield , R. Bell , R. Mickens , W. Smith][produced by Hula & K. Fingers][sample z "Summer madness"-Kool & The Gang][1[1].R&B; Chart]
Ring My Bell	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	10.1991	53[2]	20[19]	Jive 42 024	[gold][written by Frederick Knight][produced by Jeff Townes]
Boom! Shake The Room/From Da South	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	08.1993	1[2][13]	13[20]	Jive 42 108	[gold][written by Will Smith,W. Williams,Keith Mayberry,Lee Haggard][produced by Lee Haggard][sample z "Funky worm"-Ohio Players
I'm Looking For The One (To Be With Me)/Get Hyped	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	12.1993	24[4]	79[7]	Jive 42 183	[written by M. Smith, T. Riley, W. Smith][produced by Markell Riley, Teddy Riley][sample z "Tell me if you still care"-S.O.S. Band]
Can't Wait To Be With You	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	02.1994	29[5]	-	Jive T 348 [UK]	[[written by Luther Vandross][produced by Will Smith ]
Twinkle Twinkle (I'm Not A Star)	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	06.1994	62[4]	-	Jive JIVE T 354	[written by Jeff Townes, Will Smith][produced by Jeff Townes]
Summertime	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	08.1994	29[5]	-	Jive	[written by A.Taylor , C. Smith , D. Thomas , G. Brown , Hula / K.Fingers , R. Westfield , R. Bell , R. Mickens , W. Smith][produced by Hula & K. Fingers]
Boom! Shake The Room	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	12.1995	40[6]	-	Jive	[written by Will Smith,W. Williams,Keith Mayberry,Lee Haggard][produced by Lee Haggard][sample z "Funky worm"-Ohio Players]
Lovely Daze	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	07.1998	37[5]	-	Jive 0581422 [UK]	[produced by Hula & K. Fingers]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rock The House	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	04.1987	97[1]	83[35]	Jive 1026	[produced by Dana Goodman]
He's The DJ, I'm The Rapper	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	04.1988	68[2]	4[55]	Jive 1091	[3x-platinum][produced by DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince , Pete Q. Harris,Bryan "Chuck" New ]
And In This Corner...	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	11.1989	-	39[20]	Jive 1188	[gold][produced by DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince , Nigel Green , Pete Q. Harris]
Homebase	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	07.1991	69[1]	12[42]	Jive 1392	[platinum][produced by C. King, Hula & K. Fingers, Jeff Townes]
Code Red	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	10.1993	50[6]	64[15]	Jive 41 489	[gold]
Greatest Hits	DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince	06.1998	20[8]	144[6]	Jive 41 640	-