Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Warwickshire. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Warwickshire. Pokaż wszystkie posty

piątek, 20 grudnia 2024

Spiritualized

 Kiedy bardzo wpływowi angielscy psychodeliczni rockerzy Spacemen 3 się rozstali, wokalista/gitarzysta Jason Pierce (znany również jako J. Spaceman) założył swój zespół Spiritualized, wydobywając bardziej melodyjne i żałosne teksty piosenek z monotonnego minimalizmu swojego poprzedniego zespołu. Spiritualized rozwinęło się z narkotycznych, inspirowanych Velvet Underground dźwięków ich najwcześniejszego materiału, aby włączyć zarówno wpływy gospel i bluesa, jak i melancholijne orkiestrowe akcenty popowe, które czerpały inspirację z nastoletnich symfonii dla Boga Briana Wilsona i Phila Spectora. Zespół osiągnął nowy poziom dzięki bujnej atmosferze i smutnemu pięknu swojego klasycznego albumu z 1997 roku Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space i odniósł międzynarodowy sukces na listach przebojów dzięki albumowi Let It Come Down z 2001 roku.
  

Dzięki kreatywnemu procesowi obejmującemu wymagającą kompozycję, nagrywanie i miksowanie, albumy Spiritualized pojawiały się powoli w latach 2010. i 2020., z wydłużonymi przerwami między albumami, takimi jak Sweet Heart, Sweet Light z 2012 r., And Nothing Hurt z 2018 r. i Everything Was Beautiful z 2022 r. Chociaż Spiritualized w pełni wyłoniło się po pełnym goryczy rozpadzie Spacemen 3, korzenie zespołu sięgały ostatniej płyty tej grupy, Recurring z 1990 r. Album Spacemen 3 tylko z nazwy, Recurring został podzielony równo między niezależnie nagraną pracę Pierce'a i odseparowanego partnera Pete'a „Sonic Boom” Kembera; w rezultacie, podczas gdy strona Kembera zapowiadała jego ostateczną współpracę ze Spectrum, połowa Pierce'a, nagrana z większością muzyków, którzy później pojawili się w Spiritualized (w tym gitarzysta Mark Refoy, basista Willie B. Carruthers i perkusista Jon Mattock), wyprzedziła orkiestrowe drony, które stały się znakiem rozpoznawczym zespołu. 

Pierwszy prawdziwy singiel Spiritualized, dramatyczna interpretacja „Anyway That You Want Me” Troggsów, był ostatnim gwoździem do trumny - podobno Kember był tak wściekły na logo Spacemen 3 pojawiające się na okładce płyty, że rozwiązał grupę na dobre. W 1991 roku Spiritualized powrócił z serią EP-ek - Feel So Sad, Run/I Want You i Smile/Sway - zanim ich długo oczekiwany debiut, Lazer Guided Melodies, w końcu ukazał się w następnym roku. Mistrzowski, błogi wynik obsesyjnego dostrajania studyjnego Pierce'a i niekończących się remiksów, album był promowany przez Spiritualized w ramach prestiżowej trasy Rollercoaster, gdzie wystąpili z Jesus and Mary Chain i Curve. W 1993 r. ukazał się limitowany dokument na żywo Fucked Up Inside, a później w tym samym roku kolejna EP-ka Electric Mainline. 

W 1995 r. Spiritualized - teraz trio składające się z Pierce'a, klawiszowca/gitarzysty Kate Radley i basisty Seana Cooka - wydało Pure Phase, odurzającą, gęstą produkcję, która szczyciła się oddzielnymi miksami dla każdego kanału stereo. W 1997 r. z platynowym certyfikatem Ladies and Gentlemen We Are Floating in Space Pierce celowo odrzucił wiele typowych punktów wyjścia zespołu, w tym drony, tremola i dźwięki fazowe; nagrany z nowym perkusistą Damonem Reece, zawierał epizodyczną obecność legendarnego pianisty z Nowego Orleanu, Dr. Johna, w jednym utworze, podczas gdy legenda studia Memphis, Jim Dickinson, pojawił się w innym. Inni goście to Balanescu Quartet (również występujący w Pure Phase), London Community Gospel Choir i Spring Heel Jack. Dwupłytowy album koncertowy Royal Albert Hall z 10 października 1997 r. ukazał się pod koniec 1998 r. W następnym roku Pierce wyrzucił ze składu Spiritualized, zwalniając Cooka, Reece'a i Mike'a Mooneya, którzy utworzyli Lupine Howl po ich zwolnieniu; Radley odeszła po ślubie z frontmanem Verve i artystą solowym Richardem Ashcroftem. W zespole pozostali tylko saksofonista Ray Dickaty i okazjonalny klawiszowiec Thighpaulsandra (znany również jako Tim Lewis).  

Pierce zaczął pisać i nagrywać materiał na kolejny album Spiritualized w Air Studios George'a Martina i zwerbował perkusistę Toma Edwardsa, basistę Martina Shallardsa, perkusistę Echoboy Keva Balesa i gitarzystę Dogana (z zespołu Juliana Cope'a) do sesji. Czwarty album, Let It Come Down, który zyskał uznanie krytyków - który charakteryzował się jeszcze bardziej soczystym, bardziej złożonym brzmieniem niż Ladies and Gentlemen - ukazał się w połowie 2001 roku. Był to ich najlepiej sprzedający się album do tej pory, osiągając trzecie miejsce w Wielkiej Brytanii i oznaczając pierwsze pojawienie się zespołu na listach przebojów we Francji i USA.

  Następca, Amazing Grace z 2003 roku (Dedicated/Arista), był bardziej płytą powrotu do podstaw. Chociaż wszedł na listy przebojów w Wielkiej Brytanii na 25. miejscu, nie zrobił wrażenia na rynkach międzynarodowych. Ich szósty album, Songs in A and E (Universal/Sanctuary), ukazał się wiosną 2008 roku i Spiritualized powrócił na szczyty list przebojów. W 2010 roku zespół wyruszył w trasę koncertową, wykonując w całości Ladies and Gentlemen, pisząc nowe piosenki inspirowane tym albumem- a także Beach Boys i Peterem Brötzmannem - podczas trasy. Pierce i spółka nagrywali piosenki w studiach w Los Angeles, Walii i Reykjaviku przez dwa lata; w rezultacie, Sweet Heart, Sweet Light (Double Six/Fat Possum), został wydany w kwietniu 2012 roku. 

 Po sześcioletniej przerwie, najdłuższej jak dotąd dla jego zespołu, Pierce chciał nagrać to, co uważał za ostatni album Spiritualized. Nie mając budżetu na nagrywanie w dużym studiu, zdecydował się zamiast tego na zbudowanie tego dzieła na laptopie, „grając” wszystko sam (bujne smyczki są samplowane) z wyjątkiem instrumentów dętych, kontrabasu i kotłów; był to proces, który początkowo uważał za irytujący. Końcowy wynik, And Nothing Hurt, został wydany we wrześniu 2018 roku, po którym nastąpiła trasa koncertowa całego zespołu, a także przyznanie, że oferta nie będzie ostatnią w historii grupy. Album osiągnął szanowane wyniki na listach przebojów w całej Europie i dotarł do pierwszej dwudziestki listy Top Modern Rock/Alternative Albums w USA. Cztery lata później ukazał się Everything Was Beautiful, który był równie medytacyjny i obszerny jak zawsze, a główny singiel „Always Together with You” ponownie nawiązywał do Spectora i Velvet Underground.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Anyway That You Want Me/Step Into The BreezeSpiritualized06.199075[3]-Dedicated SPIRT 002[written by J.J. Cale, J. Pierce][produced by J. Pierce]
Run from love/I Want YouSpiritualized08.199159[1]-Dedicated SPIRT 002[written by Chip Taylor][produced by J. Spaceman]
Medication/SmilesSpiritualized07.199255[1]-Dedicated SPIRT 005[written by J. Pierce][produced by J. Spaceman, Keith Cleversley]
Electric Mainline/Lay Back In The SunSpiritualized10.199349[1]-Dedicated SPIRT 007[written by J.Pierce][produced by J. Spaceman]
Let It FlowSpiritualized Electric Mainline02.199530[2]-Dedicated SPIRT 009[written by J. Spaceman][produced by J. Spaceman]
Electricity/Cool Waves Inst.Spiritualized08.199732[2]-Dedicated SPIRT 012[written by J. Spaceman][produced by J. Spaceman]
I Think I'm in LoveSpiritualized02.199827[2]-Dedicated Spirt 014[written by J. Spaceman][produced by J. Spaceman]
Abbey Road EPSpiritualized06.199839[2]-Dedicated SPIRT 015[produced by J. Spaceman]
Stop Your CryingSpiritualized09.200118[4]-Arista OPM 002[written by J. Spaceman][produced by J. Spaceman, J. Coxon]
Out of SightSpiritualized12.200165[1]-Arista OPM 005[written by J. Spaceman][produced by J. Spaceman, J. Coxon]
Do It All Over Again/Rock & RollSpiritualized02.200231[2]-Arista OPM 004[written by J. Spaceman][produced by J. Spaceman, J. Coxon]
She Kissed Me (It Felt Like a Hit)Spiritualized09.200338[2]-Sanctuary/Spaceman SANXD 222-
Soul on FireSpiritualized05.200880[1]-Sanctuary 1768441[written by J. Spaceman][produced by J. Spaceman]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Lazer Guided MelodiesSpiritualized04.199227[2]-Dedicated DEDCD 004[produced by Jason Pierce, Barry Clempson]
Pure PhaseSpiritualized Electric Mainline02.199520[2]-Dedicated DEDCD 017[produced by J. Spaceman]
Ladies and Gentlemen We Are Floating in SpaceSpiritualized06.19974[25]-Dedicated DEDCD 034[gold-UK][produced by Jason Pierce,John Coxon]
Royal Albert Hall October 10 1997Spiritualized11.199838[2]-Dedicated 74321622852[produced by J. Spaceman]
Let It Come DownSpiritualized09.20013[5]133[1]Arista OPM 001CD[silver-UK][produced by Jason Pierce]
The Complete Works: Volume OneSpiritualized04.200381[1]-Arista OPM 009-
Amazing GraceSpiritualized09.200325[2]-Dedicated DEDCD 004[produced by Jason Pierce, Barry Clempson]
Songs in A&ESpiritualized06.200815[2]157[1]Sanctuary 1765583[produced by Jason Pierce]
Sweet Heart Sweet LightSpiritualized04.201219[2]60[2]Double Six DS 045[produced by Jason Pierce]
And Nothing HurtSpiritualized09.201811[2]-Bella Union BELLACD 800HZ[produced by Jason Pierce]
Everything Was BeautifulSpiritualized05.20225[1]-Bella Union BELLA 1270-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 13 marca 2024

Nick Mason

 Właśc. Nicholas Berkeley Mason, ur. 27.01.1945 r. w Birmingham, Anglia. Studiując architekturę na londyńskiej Regent Street Polytechnic dołączył w 1965 r. w roli perkusisty do zespołu Pink Floyd, który miał później stać się prawdziwą legendą. Szesnaście lat później jako ostatni z członków tej grupy wydał swój album solowy Nick Mason's Fictitious Sports, zdradzający wszelkie cechy charakterystyczne dla pianistki i kompozytorki materiału Carli Bley. Do powstania tej płyty przyczynili się również Robert Wyatt, Chris Spedding i mąż Bley, Michael Mantler.

 Okazało się jednak, że dla Masona o wiele ważniejsze od płyt są wyścigi Formuły l i stare samochody. Echem tych zainteresowań stał się nagrany z Rickiein Fennem (eks-10cc) w 1985 r. album Profiles, na którym zamieszczono m.in. nową wersję kompozycji „Sh-boom" z reperturaru Crew-Cuts (śpiewaną przez Erika Stewarta z 10cc) oraz utwory znane wcześniej z półgodzinnego filmu dokumentalnego „Life Could Be Dream" (reż. Mike Shackleton), opowiadającego o zainteresowaniach i pasjach Masona. 

W jednym z nagrań - wydanym na singlu „Lie For A Lie" - zaśpiewał i zagrał na gitarze David Gilmour. Założywszy firmę Bamboo Music, Mason i Fenn współpracowali z Donaldem Camillem przy jego albumie White Of The Eye oraz napisali muzykę do reklam banku Barclays i sieci sklepów muzycznych HMV. 

Jako producent Mason pracował z grupą Gong, Steve'em Hillage'em i The Damned. W 1986 r. po serii procesów sądowych z Rogerem Watersem reaktywował wraz z Davidem Gilmourem Pink Floyd. W 1991 r. obaj wzięli udział w sześciodniowym rajdzie starych samochodów w Meksyku. Pamiątką po tej imprezie była kaseta wideo „La Carrera Panamericana", ilustrowana muzyką Pink Floyd (oprócz już znanej, także premierową). Nie można zapominać, że Nick Mason jest jedynym członkiem Pink Floyd, który zagrał na wszystkich płytach tej grupy.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Nick Mason's Fictitious Sports Nick Mason07.1981-170[3]Columbia 37 307[produced by Nick Mason, Carla Bley]
Profiles Nick Mason with Rick Fenn08.1985-154[5]Columbia 40 142[produced by Nick Mason,Rick Fenn]
Unattended LuggageNick Mason09.201894[1]-Rhino 0190295660147 [UK]-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 16 października 2023

Edgar Broughton Band

The Edgar Broughton Band, założony w Warwick w 1968 roku, był angielskim zespołem rockowym.  Zespół rozpoczął karierę jako grupa bluesowa pod nazwą The Edgar Broughton Blues Band, grając dla małej publiczności w regionie wokół ich rodzinnego miasta Warwick. Jednak kiedy zespół zaczął skłaniać się w stronę rodzącego się ruchu psychodelicznego, porzucił „Blues” ze swojej nazwy i muzyki.  

W 1968 roku zespół Edgar Broughton Band przeniósł się do Notting Hill Gate w Londynie w poszukiwaniu kontraktu nagraniowego i szerszej publiczności i został odebrany przez Blackhill Enterprises. Blackhill podpisał z nimi pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią rocka progresywnego EMI Harvest Records w grudniu 1968 roku. Ich pierwszym singlem był „Evil”/„Death of an Electric Citizen”, wydany w czerwcu 1969 roku, który był także pierwszym singlem wydanym przez Harvest . Po pierwszym singlu ukazał się pierwszy album Edgar Broughton Band, Wasa Wasa. 

 Wasa Wasa zachowała brzmienie mocno inspirowane bluesem, które było mocne i napędzane szorstkim stylem wokalnym Edgara Broughtona, podobnym do stylu Captain Beefheart i Howlin' Wolfa. The Broughtons podjęli próbę uchwycenia na płycie swojego brzmienia na żywo, organizując występ na Abbey Road 9 grudnia 1969 r. W tamtym czasie wydano tylko jeden utwór: wykonanie „Out Demons Out”, adaptacja piosenki The Fugs „Exorcising the Demons Out Of the Pentagon”, który stał się hymnem i zapowiedzią zespołu. Reszta nagrania zaginęła aż do ponownego odkrycia i wydania w zremiksowanej formie w 2004 roku jako Keep Them Freaks a Rollin': Live at Abbey Road 1969.  

Trasa koncertowa zespołu wzbudziła pewne kontrowersje ze względu na serię bezpłatnych koncertów w miejscach takich jak place zabaw dla dzieci oraz szereg przypadków zamieszek społecznych, które miały miejsce podczas ich występów. Do najbardziej znanych incydentów należał występ w Redcar, podczas którego między publicznością doszło do bójki, która zakończyła się brutalną interwencją policji, oraz występ w Keele, podczas którego publiczność zdewastowała salę farbą podarowaną jej przez zespół. Choć zespół zaprzeczył, jakoby zrobił cokolwiek, co mogłoby podżegać do któregokolwiek z tych incydentów (w przypadku Keele Edgar Broughton przyznał się do rozdawania publiczności farby, ale argumentował, że „nie kazaliśmy im nic z tym robić”), kilka miast zakazało koncerty grupy.

  Zespół Edgara Broughtona kontynuował nagrywanie, wydając wykonanie na żywo utworu „Out Demons, Out!” jako singiel (b/w „Momma's Reward (Keep These Freaks a Rollin')”), a następnie w czerwcu 1970 roku album Sing Brother Sing. Towarzyszył temu singiel „Up Yours!” / „Oficer Dan”), polemika na temat wyborów powszechnych w 1970 r., w której zadeklarowano zamiar wycofania się. Piosenka zawierała aranżację smyczkową Davida Bedforda. Ich kolejny singiel, „Apache Dropout”, był połączeniem „Apache” The Shadows z „Drop Out Boogie” Captain Beefheart. Jerry Lordan, kompozytor „Apache”, nalegał, aby tytuł brzmiał „Apache Dropout” zamiast oryginalnego „Dropout Apache”. Singiel osiągnął 33. miejsce  na brytyjskiej liście przebojów singli. 

 W 1971 roku zespół zdecydował, że istnienie potężnego trio jest ograniczone i poprosił Victora Unitta, który w międzyczasie grał w The Pretty Things, aby ponownie dołączył do zespołu. W maju w nowym składzie wydali swój trzeci album o tej samej nazwie, na którym znalazł się „Evening Over Rooftops” (ponownie ze smyczkami Davida Bedforda). Edgar Broughton Band zawierał ciężki blues, a nawet wpływy country. Po albumie ukazał się podwójnysingiel „Hotel Room” / „Call Me A Liar” na stronie A. Singiel nie znalazł się na listach przebojów, ale album sprzedawał się dobrze w całej Europie, zwłaszcza w Niemczech. 

 Po sukcesie trzeciego albumu Edgar Broughton Band przeniósł się do Devon, aby rozpocząć nagrywanie kolejnego albumu, In Side Out. Następnie w 1972 roku zespół nagrał swój piąty album, Oora; po wydaniu tego albumu Unitt opuścił zespół. W 1975 roku zespół podpisał kontrakt z NEMS. W tym samym roku John Thomas dołączył do zespołu na gitarze i nagrywał szósty album Broughtons, Bandages. Zawierało łagodniejszy dźwięk niż w poprzednich wydaniach. Krótko po wydaniu Bandages John Thomas odszedł i został zastąpiony przez Terry'ego Cottama. 

W 1976 roku, po nagraniu albumu koncertowego Live Hits Harder (który ukazał się dopiero w 1979r), zespół Edgar Broughton Band uległ rozwiązaniu. Jednak Edgar i Steve Broughton wraz z Grantem przegrupowali się jako The Broughtons, aby wydać Parlez-Vous English? w 1979 roku, z Tomem Nordonem i Petem Tolsonem (ex-Pretty Things) grającymi na gitarze oraz Richardem de Bastionem na klawiszach. Była to pierwsza przygoda zespołu z pełniejszym, bardziej orkiestrowym stylem ciężkiego rocka. Pete Tolson nie został zatrudniony po wydaniu albumu i został zastąpiony przez Johna Thomasa na następne dwa lata europejskiego tournee. Tom Nordon pojawia się ponownie wraz z klawiszowcami Duncanem Bridgemanem i Dennisem Haynesem na płycie Superchip wydanej w 1982 roku.  

Potem zespół ponownie się rozwiązał; nie nagrywał więcej materiałów studyjnych, ale rzadko koncertował w latach 80. i 90-tych. Mini-trasa koncertowa w 1989 roku obejmowała występ w The Oval w Londynie. Zespół ponownie się zreformował w 2006 roku, kiedy dołączył syn Edgara Luke, grający na klawiszach i gitarze, po tym, jak ponowne wydanie ich wcześniejszego katalogu pobudziło nowe zainteresowanie ich twórczością. Odbyli mini trasę koncertową po Anglii i Niemczech, a następnie w 2007 roku zakończyli europejską trasę koncertową, obejmującą występ na niemieckim festiwalu Burg Herzberg . Zespół Edgar Broughton Band rozpadł się ponownie w 2010 roku, a Edgar Broughton zdecydował się nadal występować jako artysta solowy. Steve Broughton zmarł 29 maja 2022 r.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Evil / Death of an Electric CitizenEdgar Broughton Band06.1969--Harvest HAR 5001[written by R. E. Broughton][produced by Peter Jenner]
Out Demons Out / Momma's Reward (Keep Them Freaks A-Rollin')Edgar Broughton Band03.197039[5]-Harvest HAR 5015[written by R. E. Broughton][produced by Peter Jenner]
Up Yours! / Officer DanEdgar Broughton Band06.1970--Harvest HAR 5021-
Apache Drop Out / FreedomEdgar Broughton Band01.197133[5]-Harvest HAR 5032[written by Jerry Lordan, Edgar Broughton]
Hotel Room / Call Me a LiarEdgar Broughton Band06.1971--Harvest HAR 5040[written by Edgar Broughton][produced by Peter Jenner]
Gone Blue/SomethingEdgar Broughton Band.1972--Harvest HAR 5049[produced by Edgar Broughton Band]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Wasa WasaEdgar Broughton Band.1969--Harvest SHVL 757[produced by Peter Jenner]
Sing Brother SingEdgar Broughton Band06.197018[4]-Harvest SHVL 772[produced by Peter Jenner]
Edgar Broughton BandEdgar Broughton Band06.197128[2]-Harvest SHVL 791[produced by Peter Jenner]
In Side OutEdgar Broughton Band.1972--Harvest SHTC 252[produced by Edgar Broughton Band]
OoraEdgar Broughton Band.1973--Harvest SHVL 810[produced by Edgar Broughton Band]
BandagesEdgar Broughton Band05.1976--NEMS NEL 6006[produced by Edgar Broughton Band]
Parlez-Vous English?Edgar Broughton Band.1979-- Infinity[produced by The Broughtons]
Superchip: The Final Silicon Solution?Edgar Broughton Band.1982--Sheet[produced by Edgar Broughton Band]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

wtorek, 16 maja 2023

Applejacks

Applejacks- grupa brytyjska. Powstała na początku 1961 w Solihull w Warwickshire. Najpierw przyjęła nazwę The Crestas, w końcu roku zmieniła ją na The Jaguars, a ostatecznie, w 1962, na The Applejacks.
Założyli ją dwaj uczniowie:
Martin Baggott (właśc. Martin Thomas Baggott; 20.10.1947, Birmingham) - g i
Phil Cash (właśc. Philip Peter Cash; 10.10.1947, Birmingham) - g, voc,
oraz urzędnik ubezpieczeniowy Gerry Freeman (wtasc. Gerald Ernest Freeman; 5.05.1943, Solihull) - dr.

 

W następnych miesiącach i latach stopniowo się rozrastała. Niemal natychmiast zaangażowano pielęgniarkę Megan Davies (wtaśc. Megan Kelso Davies; 20.03.1944, Sheffield) - b, g, w grudniu 1961 w składzie pojawił się jeszcze jeden uczeń Don Could (właśc. Donald Peter Could; 23.03.1947, Solihull) -o/-g, a w lipcu 1962 dołączył fryzjer Al Jackson (właśc. Harry Llewellyn Jackson; 21.04.1945, Birmingham) - voc, p. Działała do końca lat sześćdziesiątych.
Debiutowała w rodzinnym mieście w klubie młodzieżowym przy kościele, w którym Freeman uczył w szkółce niedzielnej, później z powodzeniem występowała w Solihull's Civic Hali.
Z początku, jeszcze jako The Crestas, wykonywała muzykę instrumentalną w stylu The Shadows i The Tornados.
Później, po zmianie nazwy na The Applejacks, sięgnęła po przeboje Chucka Berry'ego, Little Richarda, Raya Charlesa i The Coasters.
 

W końcu 1963r zwróciła na siebie uwagę Mike'a Smitha, jednego z kierowników repertuarowych wytwórni Decca. Podpisała z nią kontrakt, a Smith został producentem jej nagrań, już pierwszy singel, wydany w lutym 1964, w dniu św. Walentego, i zawierający beatową wersję piosenki Tell Me When Lesa Reeda i Geoffa Stephensa (na stronie B utwór Baby lane), przyniósł jej popularność.
Ugruntowała sukces dwoma następnymi płytkami,Like Dreamers Do (piosenka Paula McCartneya, nie wydana na płytach The Beatles w tym czasie)Everybody Fall Down z czerwca i Three Little Words /You're The One For Me z września tego roku.
 

Niestety, nagrany między czerwcem a wrześniem i wydany w październiku 1964 album "The Applejacks", zawierający m.in. blade przeróbki przebojów doby rock'n'rolla i rhythm'n'bluesa, jak Too Much Monkey Business Chucka Berry'ego, Kansas City Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera, What'd I Say Raya Charlesa, Hello Josephine Fatsa Domino i I Wonder Cliffa Richarda i Hanka B. Marvina, przeszedł bez echa.
 

A i późniejsze single dla Dekki, wszystkie z 196r, Chim Chim Cheree (piosenka z musicalu Mary Poppins It's Not A Game Anymore ze stycznia, Bye Bye Girl/It's Not A Came Anymore z czerwca, I Go To Sleep (utwór z repertuaru The Kinks/Make Up Or Break Up z sierpnia i I'm Through/We Colta Cet Together z listopada, nie zdobyły popularności.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Tell Me When/Baby JaneApplejacks03.19647[13]135[1]Decca F 11833[written by Les Reed ,Geoff Stephens][produced by Mike Smith]
Like Dreamers Do/(Boom, Boom, Boom, Boom) Everybody Fall DownApplejacks06.196420[11]-Decca F 11916[written by Lennon, McCartney][produced by Mike Smith]
Three Little Words (I Love You)/You're The One For MeApplejacks10.196423[5]-Decca F 11981[written by Gordon Mills][produced by Mike Smith]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

środa, 25 stycznia 2023

Vince Hill

Ur. 16.04.1939 r. w Coventry, Anglia. Imał się rozmaitych zajęć, w tym paszteciarstwa, kołodziejstwa i górnictwa. Odbył służbę wojskową w Royal Signals, podczas której śpiewał z pułkową orkiestrą w Europie i na Dalekim Wschodzie.

 

Zdemobilizowany, występował w dziewiętnastowiecznej komedii muzycznej Lesliego Stuarta "Floradora", po czym przyłączył się jako refrenista do orkiestry trębacza Teddy'ego Fostera. W 1958 r. wraz z dwoma rówieśnikami i dziewczyną założył grupę The Raindrops, z którą przez dwa lata pojawiał się regularnie w radiowym programie BBC "Parade Of The Pops".
 

Prawdziwą szansę stworzył mu występ w telewizyjnym programie "Stars And Garters". Samodzielnie zadebiutował w 1962 r. singlem "The River's Run Dry" cieszącym się umiarkowaną popularnością. W 1966 r. podpisał kontrakt z Columbią, a nagrania "Take Me To Your Heart Again", "Heartaches" i "Merci Cheri" odniosły znaczące sukcesy. Rok 1967 był najlepszym w karierze Hilla. Temat z musicalu "Sound Of Music", "Edelweiss", znalazł się na drugim miejscu brytyjskiej Top 20, a single "Roses Of Picardy" i "Love Letters In The Sand" również weszły na listy przebojów.
 

W 1970 r. reprezentując Wielką Brytanię na festiwalu w Rio De Janeiro, został uznany najpopularniejszym piosenkarzem. W 1971 r. temat "Look Around" z filmu "Love Story" przyniósł mu kolejny płytowy sukces. W 1973 r. doczekał się własnego programu telewizyjnego "They Sold A Million" goszczącego na antenie przez piętnaście tygodni. Wysoko oceniony za występy kabaretowe, występował też w 1984 r. podczas światowego rejsu statku Queen Elizabeth 2. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The River's Run Dry/ Not Any MoreVince Hill06.196241[2]-Piccadilly 7N 35 043[written by Vandyke]
Take Me To Your Heart Again/ Push PushVince Hill01.196613[11]-Columbia DB 7781[written by Frank Eyton, Louiguy]
Heartaches/ She's EverythingVince Hill03.196628[5]-Columbia DB 7852[written by John Klenner, Al Hoffman]
Merci Cheri/ Can't Believe My EyesVince Hill06.196636[6]-Columbia DB 7924[written by U. Jurgens, T. Horbiger, B. Cavendish ]
Edelweiss/ Woman Needs LoveVince Hill02.19672[17]-Columbia DB 8127[written by Richard Rodgers,Oscar Hammerstein II]
Roses Of Picardy/ Micky DunneVince Hill05.196713[11]-Columbia DB 8185[written by Frederic E. Weatherly/Haydn Wood]
Love Letters In The Sand/ My Favourite Colour Is BlueVince Hill09.196723[9]-Columbia DB 8268[written by J. Fred Coots/Nick Kenny/Charles Kenny]
The Importance Of Your Love/ Dream Dream A DreamVince Hill06.196832[12]-Columbia DB 8414[written by Amade/Gilbert Bécaud/Norman Newell]
Doesn't Anyone Know My Name/ Dream Of TomorrowVince Hill02.196950[1]-Columbia DB 8515[written by Rod McKuen]
Little Bluebird/ Alouette AlouetteVince Hill10.196942[1]-Columbia DB 8616[written by Vince Hill]
Look AroundVince Hill09.197112[16]-[PIOSENKA Z FILMU "LOVE STORY"][written by Francis Lai]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
EdelweissVince Hill05.196723[9]-Columbia SCX 6141[produced by Bob Barratt]
That loving feelingVince Hill04.197851[1]-K-Tel NE 1017[produced by Barrie Guard, David Mackay]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 9 stycznia 2023

Frank Ifield

Ur. 30.11.1936 r. w Coventry w hrabstwie Warwickshire, Anglia. Na początku lat sześćdziesiątych jeden z najpopularniejszych brytyjskich piosenkarzy. Z czasem jeden z najbardziej nieocenionych. W 1945 r. jego rodzice przenieśli się do Australii i tu zadebiutował jako nastolatek. Popularność zdobył w 1957 r. piosenką "Whiplash" (Strzał z bata), poświęconą australijskiej gorączce złota w 1851 roku, wykorzystaną później jako temat przewodni popularnego telewizyjnego serialu.

 

Do Anglii powrócił pod koniec lat pięćdziesiątych, podpisując kontrakt z Columbią, filią wytwórni EMI. Pierwsze sukcesy odniósł dzięki współpracy z producentem Norrie Paramorem (również kompozytorem, twórcą licznych instrumentalnych przebojów The Shadows ). Nagrania "Lucky Devil" i "Gotta Get A Date" były wstępem do wielkiego przeboju "I Remember You". Nostalgicznemu tekstowi towarzyszyła bezpretensjonalna wokaliza Ifielda wsparta krótkim solo na harmonijce ustnej. Temat okupował szczyt listy przebojów przez siedem tygodni i był pierwszym brytyjskim singlem sprzedanym w milionowym nakładzie. Trafił też na listy amerykańskie, co w tamtych czasach udało się niewielu brytyjskim muzykom.
 

Na czoło Top 20 artysta powrócił pod koniec 1962 r. piosenką "Lovesick Blues", zdradzającą jego fascynację mu zyką country. Aksamitny falset stał się znakiem firmowym Ifielda, łatwo wyróżniającym go z grona brytyjskich rywali. Dzięki utworowi "The Wayward Wind", wersji starego szlagieru Gogi Grant, trafił do ksiąg rekordów. Żadnemu z brytyjskich wykonawców nie udało się wcześniej wprowadzić trzech kolejnych singli na szczyt Top 20. Ifield uczynił to w styczniu 1963 r. -jak na ironię losu, dzieląc pierwsze miejsce z "Please, Please Me" Beatlesów.
 

Początek epoki czwórki z Liverpoolu zwiastował koniec epoki Ifielda. Piosenkarz był jednak o krok od pobicia własnego rekordu radosnym singlem "Confessing", który jednak musiał zadowolić się drugim miejscem. Niefortunny wybór materiału na kolejne nagrania spowodował zmierzch kariery Ifielda. Frank był pierwszą koronowaną głową, która miała spaść na fali brytyjskiej eksplozji beatowej lat sześćdziesiątych i nigdy nie odzyskał swego pozornie nie zagrożonego królestwa z początku dekady. 

Występował nadal w widowiskach pantomimicznych i w musicalach, m.in. "Up Jumped A Swagman" (na motywach "Waltzin' Matilda", australijskiej pieśni narodowej o kłusownikach i traperach, wykonywanej przez Ifielda we wczesnym okresie twórczości ), a z czasem ograniczył się do recitali w kabaretach. Obecnie mieszka w Kornwalii i występuje tylko sporadycznie.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Lucky devil/ Nobody Else But YouFrank Ifield02.196022[6]-Columbia DB 4399[written by Wally Gold/Aaron Schroeder]
Gotta get a date/ No Love TonightFrank Ifield09.196049[1]-Columbia DB 4496[written by Van Strickland]
I remember you/ I Listen To My HeartFrank Ifield07.19621[8][28]5[11]Columbia DB 4856[gold-UK][42 hit-Jimmy Dorsey][written by Johnny Mercer & Victor Schertzinger][produced by Johnny Mercer]
Lovesick blues/ She Taught Me How To YodelFrank Ifield10.19621[5][17]44[7]Columbia DB 4913[gold-UK][49 hit-Hank Williams][written by Cliff Friend & Irving Mills][oryginalnie nagrana przez Elsie Clark w 1922r]
Wayward wind/ I'm Smiling NowFrank Ifield01.19631[1][13]104[2]Columbia DB 4960[56 hit-Gogi Grant][written by Stanley Lebowsky/Herb Newman]
Nobody' s darlin' but mine/ You Don't Have To Be A Baby To CryFrank Ifield04.19634[16]-Columbia DB 7007[written by Jimmie Davis][60 country hits-Johnny Sea][oryginalnie nagrana przez Jimmy Davisa]
Confessin'/ Waltzing MatildaFrank Ifield06.19631[3][16]58[7]Columbia DB 7062[30 hit-Guy Lombardo][written by Doc Daugherty, Ellis Reynolds & Al Neiburg]
Mule train/ One Man's LoveFrank Ifield10.196322[6]-Columbia DB 7131[written by Johnny Lange, Hy Heath & Fred Glickman]
Please/Mule trainFrank Ifield12.1963-71[6]Capitol 5089 [US][written by Ralph Rainger & Leo Robin][#4 hit for Bing Crosby in 1932]
Don' t blame me/ One Man's LoveFrank Ifield01.19648[13]128[1]Columbia DB 7184[33 hit-Ethel Waters][written by Dorothy Fields & Jimmy McHugh][oryginalnie nagrana przez Jeanette Loff in 1933]
Angry at the big oak tree/ Go Tell It On The MountainFrank Ifield04.196425[8]-Columbia DB 7263[written by Bob Hilliard & Paul Hampton]
I should care/ Another Cup Of CoffeeFrank Ifield07.196433[3]-Columbia DB 7319[written by Axel Stordahl, Paul Weston & Sammy Cahn]
Summer is over/ True Love WaysFrank Ifield10.196425[5]-Columbia DB 7355[written by Clive Westlake & Tom Springfield]
Paradise/ Goodbye NowFrank Ifield08.196526[9]-Columbia DB 7655[written by Gordon Clifford & Nacio Brown]
No one will ever know/ I'm Saving All My Love For YouFrank Ifield06.196625[4]-Columbia DB 7940[written by Fred Rose & Mel Foree]
Call her your sweetheart/ All My DaydreamingFrank Ifield12.196624[11]-Columbia DB 8078[written by Leon Payne]
Out of nowhere/Kaw-LigaFrank Ifield07.1967-132[2]Hickory 1454 [US][written by Edward Heyman & Johnny Green][#1 hit for Bing Crosby in 1931]
The yodelling songFrank Ifield with Backroom Boys12.199140[4]-EMI 7Y ODEL 1[written by Tom Emerson, Paul Roberts & Esther Van Sciver]
EP's
"Ifield's Hits"Frank Ifield12.19621[8][59]- Columbia SEG 8211-
"Ifield's Hits"Frank Ifield12.19621[8][59]- Columbia SEG 8254-
More Of Ifield's HitsFrank Ifield06.19634[15]- Columbia SEG 8211-
Just One More ChanceFrank Ifield09.19635[13]- Columbia SEG 8262-
Viva Ifield!Frank Ifield10.196311[11]- Columbia SEG 8270-
PleaseFrank Ifield01.196418[3]- Columbia SEG 8288-
Don't Blame MeFrank Ifield04.196419[2]- Columbia SEG 8300-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I' ll remember youFrank Ifield02.19633[36]-Columbia 33SX 1467
Born freeFrank Ifield09.19633[32]-Columbia 33SX 1462
Blue skiesFrank Ifield03.196410[12]-Columbia 33SX 1588
Greatest hitsFrank Ifield12.19649[3]-Columbia 33SX 1633
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 16 października 2022

James Morrison

 James Morrison (właśc.: James Morrison Catchpole, ur. 13 sierpnia 1984r w Rugby) - angielski piosenkarz i twórca tekstów. Wykonawca muzyki z pogranicza rocka, southern rocka, rocka alternatywnego i popu. Jego muzyczne inspiracje to Al Green, Otis Redding, The Kinks. Zadebiutował singlem „You Give Me Something”, który stał się hitem w Europie i Japonii. Jego debiutancki album „Undiscovered”, wydany 31 lipca 2006, od razu stał się numerem jeden w Wielkiej Brytanii i od 24 grudnia 2006 sprzedał się na świecie w liczbie 1 mln egzemplarzy.

 

W wieku 13 lat zaczął uczyć się gry na gitarze po tym, jak wujek Will pokazał mu, jak grać bluesowe riffy na tym instrumencie. Zdolności doskonalił również wtedy, kiedy zamieszkał w miejscowości Porth, w Konrnwalii, z dala od rodzinnego domu. Po latach prób, graniu utworów innych wykonawców, zaczął tworzyć swoją własną muzykę. W karierze artystycznej postanowił odrzucić nazwisko rodowe i pozostawić - James Morrison, zaś wytwórnia płytowa Polydor zdecydowała się dać mu szansę i podpisać kontrakt. "Undiscovered" zebrało fantastyczne recenzje. "Na tej płycie nie ma złej piosenki" (The Sun). Album w chwili obecnej zdobył status platynowej płyty na rynku brytyjskim.

Zdecydowanie najmocniejszą stroną Jamesa jest jego głos. Często porównywany jest do brzmienia czarnych piosenkarzy z kręgu R&B. Jego niepowtarzalność to efekt choroby - krztuśca, który prawie odebrał mu życie we wczesnym dzieciństwie. Jego soulowa muzyka zawiera pełną gamę uczuć.

Jego drugi album "Songs For You, Truths For Me" oraz singiel "You Make It Real" ukazały się pod koniec września 2008r. Album zawiera 12 utworów utrzymanych w stylu pop z elementami rocka, jazzu, chillout. W wydanym 8 grudnia 2008r singlu "Broken Strings" w duecie z Jamesem śpiewa Nelly Furtado. James pracował również z Jessie J. Owocem tej pracy jest piosenka "Up".
Artysta od dawna jest związany ze swoją dziewczyną, Gill. 30 września 2008 roku urodziło się pierwsze dziecko pary, dziewczynka Elsie.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
You give me somethingJames Morrison07.20065[22]-Polydor 9858670[platinum-UK][written by James Morrison, Eg White][produced by Eg White]
Wonderful worldJames Morrison10.20068[22]-Polydor 1709432[silver-UK][written by James Morrison, Eg White][produced by Martin Terefe]
The pieces don't fit anymoreJames Morrison12.200630[12]-Polydor 1717533[written by Martin Brammer, Steve Robson, James Morrison][produced by Steve Robson]
The undiscoveredJames Morrison03.200763[6]-Polydor CATCO 123402154[written by Martin Brammer,Steve Robson, James Morrison][produced by Steve Robson]
You Make It RealJames Morrison10.20087[12]-Polydor 1783983[silver-UK][written by Paul Barry ,James Morrison][produced by Mark Taylor]
Sitting On A PlatformJames Morrison10.2008136[1]-Polydor [written by James Morrison,Francis White]
Broken StringsJames Morrison featuring Nelly Furtado11.20082[42]-Polydor 1792152[2x-platinum-UK][written by Nina Woodford ,James Morrison ][produced by Mark Taylor]
Please Don't Stop the RainJames Morrison04.200933[15]-Polydor CATCO 147775279[written by James Morrison,Ryan Tedder][produced by Ryan Tedder]
Nothing Ever Hurt Like YouJames Morrison07.2009149[4]-Polydor [written by Paul Barry,Mark Taylor,James Morrison][produced by Mark Taylor]
Get to YouJames Morrison11.2009104[2]-Polydor[written by James Morrison,Fraser T Smith,Nina Woodford][produced by Mark Taylor]
I Won't Let You GoJames Morrison10.20115[19]-Island GBUM 71104692[platinum-UK][written by James Morrison ,Steve Robson, Martin Brammer][produced by Mark Taylor]
UpJames Morrison featuring Jessie J10.201130[9]-Island GBUM 71104710[written by James Morrison, Toby Gad][produced by Mark Taylor]
One LifeJames Morrison.2012159-Island [written by Toby Gad,James Morrison][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
UndiscoveredJames Morrison08.20061[2][97]24[9]Polydor 9878240[5x-platinum-UK][produced by Jimmy Hogarth,Steve Robson,Martin Terefe,Eg White]
Songs for You, Truths for MeJames Morrison10.20083[73]49[6]Polydor 1779250[3x-platinum-UK][produced by Eg White,Steve Robson,John Shanks,Mark Taylor,Ryan Tedder,Martin Terefe]
The AwakeningJames Morrison10.20111[2][31]49[2]Island 2778944[platinum-UK][produced by Bernard Butler]
Higher Than HereJames Morrison11.20157[9]49[6]Island 4756933[silver-UK][produced by Tim Bran,Fred Cox,Jim Eliot,Jon Green,LL BLU,Roy Kerr,Malay,Reuben Morgan,MyRiot,Steve Robson,Jarrad Rogers,Martin Terefe]
You're Stronger Than You KnowJames Morrison3.201914[4]49[6]Stanley Park 0190296915017[produced by Mark Taylor]
Greatest HitsJames Morrison02.20226[1]-Believe Recordings BELIEVE 013CD-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 26 czerwca 2022

Ozzy Osbourne

Naprawdę nazywa się John Michael Osbourne. Urodził się 3.12.1948 r. w Aston, położonym na przedmieściach Birmingham (Anglia). W młodości przesiedział dwa miesiące w więzieniu za włamania, pracował też w miejskiej rzeźni. Karierę muzyczną rozpoczynał w bluesowej grupie Rare Breed. W 1967 r., wraz z trzema innymi bezrobotnymi, założył grupę Polka Tulk, która z biegiem czasu przekształciła się w Black Sabbath. Był jednym z twórców jej image'u i oryginalnego kierunku muzycznego, w jakim podążała.

 

W listopadzie 1977 r. opuścił zespół po raz pierwszy, by poddać się leczeniu antyalkoholowemu. Później powrócił na krótko, by ostatecznie rozstać się z kolegami w sierpniu 1979 r. Szybko pozbierał się i założył własną grupę w składzie Lee Kerslake (perkusja, wcześniej w Uriah Heep), Bob Daisley (bas, wcześniej w Rainbow) i Randy Rhoads (gitara, poprzednio w Quiet Riot). Na pierwszym solowym albumie Blizzard Of Oz, wydanym w 1980 r. przez wytwórnię Jet Records, duże wrażenie sprawiała niezwykle nowatorska gra Rhoadsa. Album odniósł duży sukces w USA, gdzie szybko stal się "platynową płytą". Przed nagraniem drugiego longplaya miejsce Daisleya i Kerslake'a zajęli Amerykanin Tommy Aldridge (były perkusista formacji Pat Travers Band, Black Oak Arkansas i Gary Moore'a) i Kubańczyk Rudy Sarzo (bas, eks-Quiet Riot).
 

LP. Diary Of A Madman cieszył się sporym powodzeniem zarówno w Europie, jak i USA, gdzie podobnie jak poprzednik zdobył tytuł "platynowej płyty". Na początku 1982 r. skład grupy na stałe powiększył się o klawiszowca Dona Aireya (eks-Rainbow). 19 marca w wypadku samolotowym w Orlando (stan Floryda) zginął utalentowany, 25-letni Randy Rhoads. Tymczasowo zastąpił go Bemie Tomie (eks-Gillan), a ostatecznie wakujące miejsce zajął Brad Gillis, były gitarzysta Night Ranger. Panowało jednak ogólne przekonanie, że Rhoads jest niezastąpiony ze względu na wyjątkowy talent oraz bliską przyjaźń łączącą go z Osbournem. W lipcu wokalista poślubił swą menedżer Sharon Arden. Pod koniec 1982 r. na rynku ukazał się podwójny, koncertowy album Talk Of The Devil, zawierający nowe wersje starych klasyków z repertuaru Black Sabbath. W tym czasie Sarzo i Gillis zdecydowali się odejść z zespołu, a zastąpili ich Bob Daisley (powrócił po trzyletniej przerwie) i Jake E. Lee (naprawdę Jakey Low Williams, eks-gitarzysta Ratt).
 

Ta zreformowana ekipa nagrała w 1983 r. album Bark At The Moon - pierwszy dla wytwórni CBS/Epic - który umocnił pozycję Osboume'a na metalowym rynku, zwłaszcza w USA. Jednak w towarzyszącej mu grupie nadal dochodziło do przetasowań personalnych. Odszedł Aldridge, a na jego miejscu pojawił się uznany wirtuoz perkusji Carmine Appice (eks-Vanilla Fudge). Jednak i ten skład nie przetrwał długo. Na początku 1984 r. Appice'a zastąpił ponownie Aldridge. Po kolejnym intensywnym tournee Osboume za radą żony poddał się leczeniu w słynnej klinice Betty Ford, gdzie walczył z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Rok później powrócił do muzycznego życia, ale już z nowymi muzykami; Aldridge'a zastąpił Randy Castillo (eks-Lita Ford), a Phil Soussan przejął gitarę basową, choć Daisley pojawiał się podczas nagrań studyjnych. 13 lipca 1985 r. podczas koncertu Live Aid w Filadelfii doszło do jednorazowego reaktywowania się Black Sabbath z Osbournem jako wokalistą.
W 1986 r. ukazał się jego kolejny longplay The Ultimate Sin, który dotarł aż do 8. miejsca na liście najpopularniejszych płyt długogrających w Anglii i 8. w USA. Rok później wydany został koncertowy album Tribute, nagrany jeszcze w 1981 r. z udziałem Randy'ego Rhoadsa i będący hołdem złożonym temu gitarzyście. Na początku 1988 r. w składzie grupy Osboume'a pojawił się 21-letni gitarzysta Zakk Wylde (właśc. Zach Adams). W czasie przygotowań do nagrania płyty No Rest For The Wicked odszedł Soussan. Zastąpił go tymczasowo Daisley, a podczas trasy promującej ten album dołączył stary kumpel Osbourne'a z Black Sabbath... Geezer Butler. Long-play, którego producentem był słynny Roy Thomas Baker, szybko osiągnął status "złotej płyty" i okrzyknięty został jednym z najlepszych w dorobku wokalisty.
 

Lata 80-te były dla Osbourne'a czasem próby. W Ameryce wytoczono mu proces za rzekome wykorzystywanie tekstów utworów mówiących o diable i satanizmie do nakłaniania młodych ludzi do popełnienia samobójstwa. Ostatecznie został oczyszczony z tych zarzutów. Teksty jego utworów często mówiły o alkoholu, cierpieniu wywołanym obłędem albo, jak np. na albumie The Ultimate Sin, prawie wyłącznie zajmowały się kwestią zbrojeń nuklearnych. W późniejszych latach Osbourne trzymał się bardziej współczesnych spraw, odrzucając w pewnym stopniu sataniczny, wilkołaczy image, jaki stworzył na początku lat 80-tych. Jednak kłopoty nadal były jego specjalnością. W 1989 r. stanął przed sądem pod zarzutem próby zabójstwa żony, ale po odbyciu kolejnej kuracji odwykowej małżonkowie pogodzili się. Rok później rodzice kolejnych dwóch nastoletnich fanów Osbourne'a, którzy zastrzelili się, wnieśli przeciwko wokaliście i jego wytwórni sprawę sądową, domagając się wysokiego odszkodowania. Twierdzili bowiem, iż ich synów do takiego kroku popchnęły teksty utworów wokalisty.
 

Po wydaniu w 1990 r. koncertowego albumu Just Say Ozzy odszedł Butler, a zastąpił go Michael Inez. Z jego udziałem powstał wydany dwa lata później longplay No More Tears, który udowodnił, iż Osbourne nadal jest w wybornej formie. Jednak wkrótce Ozzy oficjalnie ogłosił, że jest to ostatnia studyjna płyta w jego karierze. "Mam już ponad 40 lat, jestem ojcem piątki dzieci, czas więc przestać się wygłupiać". Nic więc dziwnego, że album - podobnie jak większość jego poprzednich płyt - sprzedawał się znakomicie. Równocześnie wokalista wyruszył na długie tournee przebiegające pod hasłem "No More Tours Tour". Jednak tuż przed jego zakończeniem Ozzy znów znalazł się w studiu, by nagrać ze swym zespołem (Wylde, Castillo i nowy basista James Lomenzo) kilka nowych utworów. 

W listopadzie 1992 r. w Costa Mesa - na zakończenie trasy "No More Tours" - doszło do ponownego spotkania muzyków Black Sabbath z Osbournem jako wokalistą. Jeden utwór z tego występu ukazał się w 1993 r. na podwójnym, koncertowym albumie Ozzy'ego Live And Loud. Zapowiadane wówczas wskrzeszenie oryginalnego składu Black Sabbath z przyczyn prawnych nie doszło do skutku, a Ozzy zapowiedział wydanie kolejnej studyjnej płyty. "Nigdy nie mówiłem, że przechodzę na emeryturę. Powiedziałem jedynie, że nie będę już więcej koncertował jako Ozzy Osboume" -wyjaśnił zdumionym fanom. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Crazy train/You looking at me looking at you US side B:Steal away [The night]Ozzy Osbourne' s Blizzard Of Ozz09.198049[4]106[5]Jet JET 197[4x-platinum-US][silver-UK][written by Ozzy Osbourne, Randy Rhoads, Bob Daisley][produced by Ozzy Osbourne, Randy Rhoads, Bob Daisley, Lee Kerslake]
Mr. Crowley [live]/You said it all [live]Ozzy Osbourne' s Blizzard Of Ozz11.198046[3]-Jet JET 70003[written by Ozzy Osbourne, Randy Rhoads, Bob Daisley][produced by Ozzy Osbourne, Randy Rhoads, Bob Daisley, Lee Kerslake]
Symptom of the Universe/N.I.B.Ozzy Osbourne' s Blizzard Of Ozz01.1983100[1]-Jet JETP 7030[written by Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler, Bill Ward][produced by Black Sabbath, Mike Butcher]
Bark at the moon/One up on the b-side Ozzy Osbourne11.198321[8]109[1]Epic A 3915[written by Ozzy Osbourne, Jake E. Lee ,Bob Daisley][produced by Max Norman]
So tired/Bark at the moonOzzy Osbourne06.198420[9]104 [3]Epic A 4260[written by Ozzy Osbourne][produced by Ozzy Osbourne,Max Norman, Bob Daisley]
Shot in the dark/Crazy TrainOzzy Osbourne03.198620[6]68[9]Epic A 6859[written by Ozzy Osbourne,Phil Soussan][produced by Ron Nevison]
The ultimate sin/Lighting strikesOzzy Osbourne08.198672[2]-Epic A 7311[written by Ozzy Osbourne,Bob Daisley,Jake E. Lee][produced by Ron Nevison]
Crazy Train (Live)/I Don't KnowOzzy Osbourne07.198799[1]-Epic 650943 6 [written by Ozzy Osbourne,Bob Daisley,Randy Rhoads][produced by Ozzy Osbourne,Lee Kerslake,Bob Daisley,Randy Rhoads]
Miracle ManOzzy Osbourne11.198887[2]-Epic 653063 0[written by Ozzy Osbourne,Bob Daisley,Zakk Wylde][produced by Roy Thomas Baker, Keith Olsen]
Close my eyes forever/Under the gunLita Ford with Ozzy Osbourne05.198947[3]8[25]RCA PB 49409[gold-US][written by Lita Ford, Ozzy Osbourne][produced by Mike Chapman]
No more tearsOzzy Osbourne09.199132[3]71[9]Epic 657440 7[written by Ozzy Osbourne, Zakk Wylde, Mike Inez, Randy Castillo, John Purdell][produced by John Purdell,Duane Baron]
Mama ,i' m coming home/Don' t blame meOzzy Osbourne11.199146[2]28[17]Epic 657617 7[written by Ozzy Osbourne,Zakk Wylde,Lemmy Kilmister][produced by John Purdell,Duane Baron]
Perry Mason/Living with the enemyOzzy Osbourne11.199523[6]-Epic 662639 7[written by Ozzy Osbourne,John Purdell,Zakk Wylde][produced by Michael Beinhorn]
I just want you/Aimee/Voodoo dancerOzzy Osbourne08.199643[5]-Epic 663570 7[written by Ozzy Osbourne,Jim Vallance][produced by Michael Beinhorn]
Gets me trough/No Place for AngelsOzzy Osbourne09.2001-118[7]Epic 79 651 [US][written by Ozzy Osbourne,Tim Palmer][produced by Tim Palmer]
Dreamer /Gets me troughOzzy Osbourne06.200218[9]-Epic EPC 672341 2[written by Ozzy Osbourne,Marti Frederiksen, Mick Jones][produced by Tim Palmer]
ChangesOzzy & Kelly Osbourne12.20031[1][22]-Sanctuary SANXD 234[gold-UK][written by Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler, Bill Ward][produced by Mark Hudson]
In My LifeOzzy Osbourne12.200563[2]-Epic 82876-74312-2 [written by John Lennon,Paul McCartney][produced by Mark Hudson]
I don't wanna stopOzzy Osbourne05.2007130[2]61[3] Epic 88697 09808 2[Composed by : O.Osbourne, Z.Wylde, K.Churko][Produced by : O.Osbourne, K.Churko]
Iron ManOzzy Osbourne05.2008130[1]-Sony-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Blizzard of OzzOzzy Osbourne04.19817[8]21[104]Jet 36 812[5x-platinium-US][silver-UK][produced by Ozzy Osbourne, Randy Rhoads, Bob Daisley, Lee Kerslake]
Diary of a madmanOzzy Osbourne11.198114[12]16[73]Jet 37 492[3x-platinium-US][produced by Max Norman, Ozzy Osbourne, Randy Rhoads]
Mr Crowley Live EPOzzy Osbourne05.1982-120[18]Jet 37 640[produced by Max Norman]
Speak of the devilOzzy Osbourne12.198221[6]14[20]Jet 38 350[platinium-US][silver-UK][produced by Max Norman]
Bark at the moonOzzy Osbourne12.198324[7]19[29]CBS Associated 38 987[3x-platinium-US][silver-UK][produced by Ozzy Osbourne, Bob Daisley, Max Norman]
The ultimate sinOzzy Osbourne02.19868[10]6[39]CBS Associated 40 026[2x-platinium-US][silver-UK][produced by Ron Nevison]
TributeOzzy Osbourne/Randy Rhoads03.198713[6]6[23]CBS Associated 40 714[2x-platinium-US][produced by Max Norman, Ozzy Osbourne ]
No rest for the wickedOzzy Osbourne10.198823[4]13[27]CBS Associated 44 245[2x-platinium-US][produced by Keith Olsen and Roy Thomas Baker]
Just say OzzyOzzy Osbourne03.199069[1]58[13]CBS Associated 45 451[gold-US][produced by Andy Johns / Adam Yellin]
Ten commandementsOzzy Osbourne08.1990-163[2]Priority 57 129[produced by Ozzy Osbourne, Randy Rhoads ,Bob Daisley, Lee Kerslake, Max Norman, Ron Nevison]
No more tearsOzzy Osbourne10.199117[3]7[86]Epic/Associated 46 795[4x-platinium-US][produced by Duane Baron, John Purdell]
Live & loudOzzy Osbourne06.1993-22[14]Epic/Associated 48 973[platinium-US]
OzzmosisOzzy Osbourne10.199522[6]4[44]Epic 67 091[2x-platinium-US][produced by Michael Beinhorn]
The Ozzman cometh-The best of Ozzy OsbourneOzzy Osbourne11.199768[3]13[42]Epic 67 980[2x-platinium-US][produced by Roy Thomas Baker,Duane Baron,Michael Beinhorn,Ron Nevison,Max Norman,Keith Olsen,Ozzy Osbourne,John Purdell,Randy Rhoads]
Down to earthOzzy Osbourne10.200119[10]4[35]Sony 63 580[platinium-US][silver-UK][produced by Tim Palmer]
Live at BudokanOzzy Osbourne06.2002115[2]70[5]Epic 86 525[produced by Thom Panunzio, Ozzy Osbourne, Sharon Osbourne]
The essential Ozzy OsbourneOzzy Osbourne03.200321[7]81[6]Legacy 86 812[gold-US][2x-platinium-UK]
Prince of darknessOzzy Osbourne03.2005-36[3]Epic 92 960[gold-US][produced by Mike Muir]
Under coverOzzy Osbourne11.200567[4]134[1]Epic 97 750[Producers: Mark Hudson]
Black RainOzzy Osbourne06.20078[7]3[13]Epic 05334[gold-US][Producers: Kevin Churko,Ozzy Osbourne]
ScreamOzzy Osbourne06.201012[10]4[11]Epic 88697738262[Producers: Ozzy Osbourne, Kevin Churko]
Memoirs of a MadmanOzzy Osbourne10.201423[3]90[1]Epic 88875015621[Producers: Ozzy Osbourne, Kevin Churko]
Ordinary ManOzzy Osbourne03.20203[3]3[13]Epic 19439718452[Producers: Andrew Watt, Louis Bell]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 27 kwietnia 2020

Magnum

Grupa pompatycznych rockersów z Birmingham (Anglia) założona w 1976 r. przez Tony'ego Clarkina (gitara), Boba Catleya (śpiew), Kexa Gorina (perkusja) i Dave'a Morgana (bas).
Do 1978 r. nie udało im się podpisać kontraktu z żadną wytwórnią. Dopiero wówczas upatrzyła ich sobie firma Jet Records. Zanim się to stało, zespół opuścił Dave Morgan i został zastąpiony przez Colina "Wally" Lowe'a. Dodatkowo do pozostałych muzyków dołączył Richard Bailey (klawisze).

Pomiędzy rokiem 1978 a 1980 Magnum nagrał trzy albumy, które odniosły umiarkowany sukces i odbył wiele tras koncertowych, razem z Judas Priest, Blue Oyster Cult i Def Leppard. W 1982 r. ukazał się jego czwarty longplay Chase The Dragon, nagrany z nowym klawiszowcem -Markiem Stanwayem. Był to pierwszy album Magnum, który dotarł do Top 20 listy najpopularniejszych płyt w Anglii. Zawierał m.in. tak efektowne utwory, jak "Sacred Hour" i "The Spirit". Oba przez wiele lat pojawiały się w ich repertuarze koncertowym.

Po wydaniu w 1983 r. longplaya Eleventh Hour zespół popadł w tarapaty; Clarkin zachorował, a na linii grupa - Jet Records powstał spór. Oba te fakty przyczyniły się do rozdźwięków w zespole. Kłopoty wkrótce zażegnano, a zamówienia z klubów na występy przekonały ich, że nadal powinni grać razem. W 1985 r. firma FM Records podpisała jednopłytowy kontrakt z grupą. Rezultatem był album On A Storyteller's Night, który wszedł do pierwszej czterdziestki na listach najlepiej sprzedawanych longplayów.

Promujące go brytyjskie tournee zakończyło się dużym sukcesem, co skłoniło wytwórnię Polydor Records do zaoferowania formacji długoterminowej umowy. Pochodzący z 1986 r. album Vigilante, na którym pojawił się nowy perkusista Mickey Barker, był pierwszym wydanym na mocy nowego kontraktu. a jego producentem został Roger Taylor z zespołu Queen.

Poparcie znaczącej wytwórni przyniosło natychmiastowe korzyści w postaci doskonałej sprzedaży płyty i koncertów w Anglii, na które waliły tłumy. Kolejny longplay Wings Of Heaven z 1988 r. posunął ten sukces o krok dalej, stając się ich pierwszą "złotą płytą". Dotarł on do angielskiej Top 10. Szczególnie dużą popularnością cieszyły się utwory "Days Of No Trust", "Start Talkin' Love" i "It Must Have Been Love", które uplasowały się w pierwszej czterdziestce najlepszych singli.
Korzystając z dużej popularności zespołu. Jet Records ponownie wydała nagrane dla niej albumy, a FM Records wypuściła składankę Mirador. W 1990 r., po dwuletniej przerwie, ukazał się wyprodukowany przez Keitha Olsena longplay Goodnight LA. Wybrany z niego na singel "Rocking Chair" osiągnął Top 40, zaś sam album znalazł się w Top 10. Fragmenty promujących go koncertów wydano rok później na podwójnym wydawnictwie The Spirit.

Po latach uporczywych starań i niepowodzeń. Magnum zdobył popularność dzięki częstym trasom koncertowym, a nagrywanie wysokiej klasy płyt przyniosło mu status jednego z najbardziej popularnych angielskich zespołów rockowych. Udowodnił to kolejnym longplayem Sleepwalking, wydanym w 1992 r., choć zabrakło na nim rasowego przeboju. Mimo iż Magnum konsekwentnie proponował wysokiej klasy komercyjnego rocka, nie udało mu się przebić w Stanach. W 1993 roku grupa nagrała album Keeping The Nightlight Burning, na którym - zgodnie z obowiązującą wówczas modą - zaprezentowała akustyczne wersje swych najciekawszych nagrań.


Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Live at Marquee EP.Magnum03.198047[6]-Jet JET 175
Just Like an ArrowMagnum03.198583[3]-FM VHF 4[written by A. Clarkin][produced by Magnum]
Lonely night/Les morts dansant[live]Magnum07.198670[3]-Polydor POSP 798[written by A. Clarkin][produced by Dave Richards , Roger Taylor]
Midnight [You won' t be sleepin']/Back Street KidMagnum10.198691[2]-Polydor POSP 833[written by A. Clarkin][produced by Dave Richards , Roger Taylor]
When the World Comes DownMagnum03.198796[1]-Polydor POSP 850[written by A. Clarkin][produced by Dave Richards , Roger Taylor]
Days of no trust/Maybe tonightMagnum03.198832[4]-Polydor POSP 910[written by A. Clarkin][produced by Joe Barbaria]
Start talking love/C' est la vieMagnum05.198822[4]-Polydor POSP 920[written by A. Clarkin][produced by Albert Boekholt, Magnum]
It must have been love/Crying timeMagnum07.198833[4]-Polydor POSP 930[written by A. Clarkin][produced by Albert Boekholt, Magnum]
Rockin' chair/MamaMagnum06.199027[4]Polydor PO 88[written by T. Clarkin, R. Ballard][produced by Keith Olsen]
Heartbroke And Busted Magnum08.199049[2]Polydor PO 94 [written by T. Clarkin][produced by Keith Olsen]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Kingdom of madnessMagnum09.197858[1]-Jet JETLP 210[produced by Jake Commander]
MarauderMagnum04.198034[5]-Jet JETLP 230[produced by Leo Lyons]
Chase the dragonMagnum03.198217[7]-Jet JETLP 235[produced by Jeff Glixman]
The eleventh hourMagnum05.198338[4]-Jet JETLP 240[produced by Tony Clarkin]
On a storyteller' s nightMagnum05.198524[7]-FM WKFM LP 34[gold-UK][produced by Kit Woolven]
VigilanteMagnum10.198624[5]-Polydor POLD 5198[produced by Roger Taylor, David Richards]
Wings of heavenMagnum04.19885[9]-Polydor POLD 5221[silver-UK][produced by Albert Boekholt,Magnum]
Goodnight L.A.Magnum07.19909[5]-Polydor 8435681[produced by Keith Olsen]
The spiritMagnum09.199150[1]-Polydor 511 1691[produced by John Halke,Magnum]
SleepwalkingMagnum10.199227[2]-Music For Nations CDMFN 143[produced by Tony Clarkin]
Rock ArtMagnum06.199457[1]-EMI CDEMD 1066[produced by Tony Clarkin]
Breath Of LifeMagnum03.2002123[1]- SPV[produced by Tony Clarkin]
Brand New MorningMagnum09.2004116[1]-SPV SPV 08569632[produced by Tony Clarkin]
Princess Alice And The Broken ArrowMagnum04.200770[1]-SPV SPV 95912[produced by Tony Clarkin]
Wings Of Heaven LiveMagnum03.2008198[1]-SPV SPV 98702[produced by Mark Stuart,Tony Clarkin]
Into the Valley of the MoonkingMagnum07.200982[1]-Steamhammer SPV306812[produced by Sheena Sear,Tony Clarkin]
The VisitationMagnum01.201155[1]-Steamhammer 308392[produced by Tony Clarkin]
On the 13th DayMagnum10.201243[1]-Steamhammer 260402-
Escape from the Shadow GardenMagnum04.201438[1]-Steamhammer 266202-
Escape from the Shadow Garden – Live 2014Magnum05.201591[1]-Steamhammer 267912-
Sacred Blood "Divine" LiesMagnum03.201631[1]-Steamhammer 268970-
Lost on the Road to EternityMagnum02.201815[1]-Steamhammer 284482-
The Serpent RingsMagnum01.202036[1]-Steamhammer 267262-


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)