Them

Zespół założony w 1963 r. w Belfaście w Irlandii Północnej. W ciągu swojej
burzliwej kariery nagrał kilka z najlepszych płyt tamtego okresu. W pierwszym składzie znaleźli się: Van Morrison (właśc. George Ivan. ur. 31. 08. 1945 r. w Belfaście, Irlandia Północna: śpiew, harmonijka ustna), Billy Harrison(ur. 14.10.1942 r. w Belfaście; gitara), Eric Wrixen (lub Wickson: instr. klawiszowe), Alan Henderson (ur. 26.11.1944 r. w Belfaście: bas) i Ronnie Millings (perkusja).
 

Początkowo występowali w Hotelu Maritime, gdzie grali dynamicznego, ostrego rhythm'n'bluesa. Taśma demo, zawierająca wydłużoną wersję utworu "Lovelight", zwróciła uwagę znanego menedżera Phila Solomona, który zdecydował się reprezentować interesy zespołu. Solomon nakłonił Dicka Rowe z Decca Records do podpisania kontraktu z grupą. Członkowie Them przenieśli się wtedy do Londynu. W lipcu 1964 r. Wrixena i Millingsa zastąpili bracia Patrick (ur. 17.03.1944 r.: perkusja) i Jackie (ur. 14.12.1946 r. w Coleraine, Północna Irlandia; fortepian) McAuley.
Dwa miesiące później ukazał się debiutancki singel formacji "Don't Start Crying Now" - nie odniósł on jednak komercyjnego sukcesu. Inny los spotkał kolejną małą płytę "Baby Please Don't Go" wydaną w lutym 1965 r. W jej nagraniu wzięło udział kilku muzyków sesyjnych, m.in. Jimmy Page i Peter Bardens. Utwór brzmiał znakomicie, stając się na krótko tematem przewodnim znanego brytyjskiego programu telewizyjnego "Ready Steady Go". Wszedł też do brytyjskiej Top 10.
K.olejna kompozycja, "Gloria", napisana przez Vana Morrisona była opartym na hipnotycznym riffie peanem na cześć młodzieńczej namiętności. Następny singel, "Here Comes The Night" - napisany i wyprodukowany przez weterana rhythm'n'bluesa, Berta Bernsa - dotarł do 2. miejsca listy bestsellerów.
 

Chociaż zespołowi wróżono długą i pełną sukcesów karierę, wewnętrzne nieporozumienia między członkami grupy wpłynęły negatyw nie na jej dalszy rozwój. W ich rezultacie Jackie McAuleya zastąpił Peter Bardens jeszcze przed nagraniem debiutanckiego albumu. Płyta zawierała zarówno nagrania autorstwa członków formacji m.in. "Mystic Eyes" i "You Just Can't Win", jak i przeróbki znanych kompozycji.
 

Kolejne single nic zdołały utrwalić popularności grupy i przed ukazaniem się nowego longplaya, Them Again, zespół po raz kolejny zmienił skład. Wyglądał wtedy następująco: Morrison, Henderson, Jim Armstrong (ur. 24.07.1944 r.: gitara), Ray Elliot (ur. 13.09.1943 r.: saksofon, klawisze) i John Wilson (ur. 6.11.1947 r.: perkusja). Na albumie znalazło się kilka prawdziwych perełek, m.in. pełna ekspresji wersja kompozycji Boba Dylana "It's All Over Now, Baby Blue". Miejsce Wilsona w zespole zajął potem Dave Harvey, ale ten skład Them rozpadł się w 1966 r. po wyczerpującej trasie koncertowej w USA i konflikcie z Solomonem.
 

Morrison poświęcił się karierze solowej, która przyniosła mu wiele sukcesów. Bracia McAuley sformowali konkurencyjny skład, używający różnych nazw: Them, Them Belfast Gypsies, The Freaks Of Nature lub The Belfast Gypsies. W tzw. międzyczasie były wokalista Mad Lads, Kenny McDowell, dołączył do Hendersona, Armstronga, Elliotta i Harveya. którzy po reaktywowaniu Them przenieśli się za namową producenta Raya Ruffa do Los Angeles. Album Now And Them łączył w sobie wpływy garażowego rhythm'n'bluesa i brzmienia charakterystycznego dla Zachodniego Wybrzeża (np. długa kompozycja "Square Room").
 

Jednak nowy skład nie zdołał całkowicie odciąć się od stylu swojego poprzednika. Elliott opuścił grupę w 1967 r., a pozostały kwartet opublikował psychodeliczny album Time Out, Time In For Them. Wkrótce potem McDowell i Armstrong wrócili do Belfastu i założyli grupę Sk'Boo. Henderson nagrał pod nazwą Them dwa słabe longplaye, zarejestrowane przy pomocy anonimowych muzyków sesyjnych, a później wspólnie z Ruffem opublikował płytę Tlirulh Of Thruths (z rock operą o tematyce religijnej). Potem całkowicie wycofał się z branży muzycznej.
 

Dopiero w wyniku wzrostu zainteresowania starszymi nagraniami Them, w 1979 r. basista namówił do współpracy Billy'ego Harrisona,Erica Wrixena, Mela Austina (śpiew) i Billy'ego Bella (perkusja), a jej owocem był album Shut Your Mouth. Harrison i Wrixen zostali wyrzuceni z zespołu przed serią koncertów w Niemczech, a nazwa Them była później używana przez pozostałych członków grupy.  

Single
Tytul	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don' t start crying now/One two brown eyes	Them	08.1964	-	-	Decca F 11 973	[written by James Moore/Jerry West][produced by Bert Berns,Tommy Scott]
Baby please don' t go/Gloria	Them	12.1964	10[8]	102[8]	Decca F 12 018	[written by Big Joe Williams][produced by Lester Melrose]
Here comes the night/All for myself	Them	03.1965	2[12]	24[10]	Decca F 12 094	[written by Bert Berns][produced by Bert Berns]
One more time/How long baby?	Them	06.1965	-	-	Decca F 12 175	[written by Van Morrison][produced by Tommy Scott]
[It won' t hurt] Half as much/I' m gonna dress in black	Them	08.1965	-	-	Decca F 12 215	[written by Bert Berns]
Mystic eyes/If you and I could be as two	Them	11.1965	-	33[8]	Decca F 12 281	[written by Van Morrison][produced by Tommy Scott]
Call my name/Bring' em on in	Them	03.1966	-	-	Decca F 12 355	[written by Tommy Scott][produced by Tommy Scott, Bert Berns]
Richard Cory/Don' t you know	Them	05.1966	-	-	Decca F 12 403	[written by Paul Simon][produced by Tommy Scott, Bert Berns]
Baby please don' t go [1991]	Them	02.1991	65[3]	-	London LON 292	[written by Big Joe Williams][produced by Lester Melrose]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Them again	Them	01.1966	-	138[6]	Decca LK 4751	[produced by Tommy Scott]

Therapy?

Therapy?, wszechstronny północnoirlandzki zespół rockowy, skorzystał na wzroście popularności
Nirvany i grunge'u na początku lat 90-tych, ale udowodnił swoją wartość, przetrwawszy ten trend i liczne podgatunki, które pojawiły się w kolejnych dekadach. Nieustannie rozwijając wachlarz wpływowych odniesień, obejmujący zarówno znanych i lubianych wykonawców (Black Sabbath, Judas Priest), jak i mniej typowych dla zespołu metalowego (Killing Joke, Hüsker Dü, Buzzcocks), Therapy? wydał albumy, które zdefiniowały jego karierę, takie jak Troublegum (1994), Infernal Love (1995) i Semi-Detached (1998), nieustannie stawiając sobie i swoim fanom wyzwania. 

 Pomimo swojej reputacji pełnej decybeli, zespół posiada melodyjną wrażliwość, która wyróżnia go na tle innych przedstawicieli alternatywnego metalu. Tę skłonność przenieśli w nowe tysiąclecie, grając takie albumy jak Disquiet (2015), Cleave (2018) i Hard Cold Fire (2023). Jako pomost między Metalliką a Nirvaną, nigdy nie grają prosto ani bezpiecznie.  Po nagraniu krótkiego, wstępnego dema, wokalista/gitarzysta Andy Cairns i perkusista Fyfe Ewing zrekrutowali basistę Michaela McKeegana. Trio nagrało singiel „Meat Abstract”, wydając limitowaną liczbę egzemplarzy na winylu i wydając go we własnej wytwórni Multifuckingnational. DJ BBC John Peel zagrał go w swoim programie wkrótce po jego otrzymaniu, a szef Wiija, Gary Walker, zainteresował się nim po usłyszeniu singla przez Lesley Rankine z Silverfish.  

Oddzielnie nagrane EP-ki „Baby Teeth” i „Pleasure Death” ukazały się nakładem wytwórni Wiija w 1991 roku i obie odniosły ogromny sukces na brytyjskiej liście przebojów indie. Quarterstick, amerykańska niezależna wytwórnia dystrybuowana przez Touch & Go, wydała kompilację EP-ek pod tytułem „Caucasian Psychosis”.  Duże wytwórnie zaczęły pukać do drzwi, po tych fatalnych wydawnictwach, a ostatecznie zwyciężyła A&M. Wytwórnia spodziewała się czegoś bliższego grunge'owemu albumowi, ale Therapy? ostatecznie wydała coś, co nie odbiegało zbytnio od ich wcześniejszych płyt. Nurse ostatecznie poprawił brzmienie zespołu, kładąc większy nacisk na rytm i rozwijając rozwijające się melodyjne wokale Cairnsa. 

EP-ka „Hats Off to the Insane” stanowiła przejściówkę do czasu wydania w 1994 roku albumu „Troublegum”, który przyniósł więcej melodii i proste riffy, co dało dobry efekt. Zespół cieszył się wówczas największym zainteresowaniem komercyjnym, dzięki młodzieńczemu, buntowniczemu utworowi „Screamager”, hymnicznej odie do brzydoty i niezręczności, jeśli w ogóle takie istniały. Niejeden rozczarowany nastolatek prawdopodobnie uwieńczył ten okres mixtape'ami z utworem „Smells Like Teen Spirit”. Infernal Love ukazał się w 1995 roku, tuż po „Troublegum” i długiej trasie koncertowej. Ten ponury, kinowy album, przy którym reszta płyt Therapy? wydawała się radosna, zrujnował wizję zespołu, który kiedykolwiek zdobył popularność. 

Ewing opuścił zespół wkrótce po premierze. Zastąpił go Graham Hopkins, a do składu dołączył znakomity wiolonczelista sesyjny Martin McCarrick, który w razie potrzeby dołączył do zespołu jako drugi gitarzysta, dodając również instrumenty smyczkowe. Album „Semi-Detached” z 1998 roku wyprowadził zespół z emocjonalnego mroku „Infernal Love”, przywracając mu melodyjność, którą po „Troublegum” porzucono. Amerykański oddział A&M niestety odrzucił wydanie niedocenionego albumu. Zespół został ostatecznie całkowicie odcięty od wytwórni po tym, jak masowa fuzja z Seagramem pozostawiła go bez dachu nad głową w wyniku rozpadu wytwórni. 

Wytwórnia Milesa Copelanda, Ark 21, przejęła ich, wydając w 2000 roku album Suicide Pact: You First. Choć nie był to ich najlepszy album, zespół przeżył w trakcie nagrywania swoiste odrodzenie, odzyskując entuzjazm, który odczuwali na początku. Później tego samego roku Ark 21 wydało album So Much for the Ten Year Plan, kompilację najlepszych momentów zespołu. Tytuł był wymierzony w bardziej ambitnych artystów alternatywnych, którzy na początku lat 90-tych podążali rozbudowaną ścieżką kariery, ale ostatecznie odeszli w zapomnienie. W 2001 roku ukazał się wyprodukowany przez Jacka Endino album Shameless; Hopkins nie był jednak zadowolony z kierunku, w jakim podążał zespół i wkrótce po jego wydaniu opuścił skład.  

Neil Cooper (założyciel progresywnego zespołu metalowego Beyond) dołączył do Hopkinsa jako następca, ale nowy skład przetrwał tylko do wydania albumu „High Anxiety” z 2003 roku, ponieważ McCarrick zdecydował się odejść z zespołu, aby wyleczyć uszkodzoną błonę bębenkową. Od początku marca Therapy? dzielnie walczył o przetrwanie jako trzyosobowy zespół. „Never Apologise Never Explain” był pierwszym albumem z udziałem odchudzonego składu, a następnie w 2006 roku ukazał się „One Cure Fits All”. Trasa koncertowa trwała przez kolejne lata, a zespół ostatecznie wrócił do studia, aby nagrać swój dziesiąty album studyjny, „Crooked Timber” z 2009 roku. W 2012 roku ukazał się dobrze przyjęty, inspirowany Nabokovem album „A Brief Crack of Light”, a w 2015 roku „Disquiet”, który stał się najlepiej sprzedającym się albumem zespołu od czasu „Suicide Pact: You First” z 2000 roku. Cleave, piętnasty studyjny album zespołu, został wydany w 2018 roku przez Marshall Records   i znalazł się na wielu listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Za uznany album Hard Cold Fire z 2023 r. odpowiadał wieloletni producent Chris Sheldon, a zespół zaprezentował potężny zestaw utworów, w których umiejętnie połączono potężną intensywność z melodyjnymi chwytliwymi fragmentami. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Teethgrinder/Summer of Hate	Therapy?	10.1992	30[2]	-	A&M; AM 097	[written by Andy Cairns, Fyfe Ewing, Michael McKeegan][produced by Harvey Birrell]
Shortsharpshock EP. [Screamager, Auto Surgery, Totally Random Man, Accelerator]	Therapy?	03.1993	9[4]	-	A&M; AM 208	[produced by Chris Sheldon]
Face the strange EP. [Turn, Speedball, Bloody Blue, Neckfreak]	Therapy?	06.1993	18[3]	-	A&M; 5803052	[produced by Chris Sheldon,Therapy?]
Opal mantra/Innocent X [live]/Potato junkie [live]/Nausea [live]	Therapy?	08.1993	13[3]	-	A&M; 5803612	[written by Andy Cairns, Fyfe Ewing, Michael McKeegan][produced by Chris Sheldon]
Nowhere/Pantapon Rose/Breaking the Law	Therapy?	01.1994	18[4]	-	A&M; 5805052	[written by Andy Cairns][produced by Chris Sheldon]
Trigger Inside/Nice 'N' Sleazy/Reuters/Tatty Seaside Town	Therapy?	02.1994	22[3]	-	A&M; 5805352	[written by Andy Cairns][produced by Chris Sheldon]
Die Laughing/Stop it You're Killing Me (live)/Trigger Inside (live)	Therapy?	05.1994	29[2]	-	A&M; 5805892	[written by Andy Cairns, Fyfe Ewing, Michael McKeegan][produced by Chris Sheldon]
Stories/Stories (Cello version)	Therapy?	05.1995	14[4]	-	A&M; 5811052	[written by Andy Cairns, Michael McKeegan][produced by Al Clay]
Belfast / Innocent X	Orbital/Therapy?	05.1995	53[2]	-	Volume VOLCD 1
Loose /Our love must die/Nice guys	Therapy?	07.1995	25[4]	-	A&M; 5811652	[written by Andy Cairns][produced by Al Clay]
Diane/Jude the Obscene (acoustic) /Loose (acoustic)/30 Seconds (acoustic)	Therapy?	11.1995	26[2]	-	A&M; 5812912	[written by Grant Hart][produced by Al Clay]
Church of Noise/60 Watt Bulb/Church of Noise (Messenger Mix)	Therapy?	03.1998	29[2]	-	A&M; 5825392	[written by Andy Cairns][produced by Chris Sheldon]
Lonely, Cryin' Only /Skyward	Therapy?	05.1998	32[2]	-	A&M; 0441212	[written by Cairns, McCarrick][produced by Chris Sheldon]
I am the money/Tango Romeo	Therapy?	09.2001	84[1]	-	Ark 21 ARKCDS 2A07	[written by Therapy?][produced by Jack Endino]
If It Kills Me/Rust	Therapy?	05.2003	76[1]	-	Spitfire SPITXS 245	[written by Therapy?]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Babyteeth	Therapy?	07.1991	-	-	Wiija WIJ 9	[produced by Mudd Wallace]
Pleasure death	Therapy?	01.1992	52[1]	-	Wiija WIJ 11	[produced by Harvey Birrell, Therapy?]
Nurse	Therapy?	11.1992	38[3]	-	A&M; 5400442	[produced by Harvey Birrell]
Troublegum	Therapy?	02.1994	5[21]	-	A&M; 5401962	[produced by Chris Sheldon]
Infernal love	Therapy?	06.1995	9[9]	-	A&M; 5403792	[silver-UK][produced by Al Clay]
Semi-Detached	Therapy?	03.1998	21[2]	-	A&M; 5408912	[produced by Chris Sheldon, Therapy?, Matt Sime]
Suicide pact-You first	Therapy?	10.1999	61[1]	-	Ark21 1539722	[produced by Head]
So much for the ten year plan:A retrospective 1990-2000	Therapy?	10.2000	111	-	Ark21 ARKCD 1001	[produced by Harvey Birrell, Al Clay, Chris Sheldon, Mudd Wallace, Therapy?]
Shameless	Therapy?	10.2001	196	-	Ark21 ARKCD 1007	[produced by Jack Endino]
High Anxiety	Therapy?	05.2003	113	-	Spitfire SPT 15143	[produced by Pete Bartlett, Therapy?]
One Cure Fits All	Therapy?	04.2006	152	-	Spitfire SPITCD 265	[produced by Pedro Ferreira]
Crooked Timber	Therapy?	03.2009	124	-	DR2 DR2LP 009	[produced by Andy Gill]
Disquiet	Therapy?	04.2015	79[1]	-	Amazing AM 006	[produced by Tom Dalgety]
Cleave	Therapy?	10.2018	43[1]	-	Marshall 0190296953415	[produced by Chris Sheldon]
Greatest Hits (The Abbey Road Session)	Therapy?	03.2020	40[1]	-	Marshall R 910032	[produced by Chris Sheldon]
Hard Cold Fire	Therapy?	05.2023	29[1]	-	Marshall ACCS 10578	[produced by Chris Sheldon]

Billy Gillies

 Billy Gillies (ur. 1989 lub 1990) to brytyjski didżej i producent muzyki trance z Belfastu w Irlandii
Północnej. Jego singiel z 2023 roku, wydany z Hannah Boleyn, „DNA (Loving You)”, osiągnął dziewiąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów w styczniu 2024 roku, a jego singiel „Lagoon” z 2022 roku jest znany jako „wielki ulubieniec fanów”

  Gillies wydał kilka singli w wytwórni Afterdark i podpisał kontrakt z Atlantic Records w 2023 roku. Gillies znany jest również z występów na żywo i tras koncertowych.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
DNA (Loving You)	Billy Gillies featuring Hannah Boleyn	08.2023	9[37]]	-	Atlantic USAT 22307750	[platinum-UK][written by Billy Gillies, Hannah Boleyn ,Leon Bolier, Frederik D Freek Geuze ,Nathan Nicholson][produced by Billy Gillies]

Divine Comedy

 Divine Comedy- grupa irlandzka. Powstała latem 1989 w Londonderry w Irlandii Północnej, ale na miejsce działalności wybrała Londyn. Nazwę wzięła od arcydzieła literatury włoskiej - Boskiej komedii Dantego Alighieri. Założył ją Neil Hannon (7.11.1970, Londonderry) - voc, g, b, k, syn biskupa Clogher. W pierwszym składzie znaleźli się też John McCullagh - b, voc i Kevin Traynor - dr, perc, ale w 1991 obaj odeszli (wrócili do Irlandii Północnej, aby kontynuować przerwane studia).
Hannon zdecydował wówczas, że nie będzie angażował żadnych muzyków na stałe, ale w rzeczywistości dobrał sobie kilku bliskich współpracowników. Znaleźli się wśród nich: Ivor Talbot - g, Stuart "Pinkie" Bates - k, acc, Joby Talbot - k, Bryan Mills - b, Miggy Barradas - dr i Rob Farrer - perc.

 

Grupa już w pierwszych miesiącach działalności zwróciła na siebie uwagę Keitha Cullena, założyciela małej firmy płytowej Setanta, i niebawem podpisała z nią kontrakt na nagrania. A w lipcu 1990 wystartowała albumem "Fanfare For The Comic Muse". Było to jeszcze dzieło niedojrzałe, chaotyczne i wtórne, ujawniające zwłaszcza wpływ zespołu R.E.M.. W następnych miesiącach ukazało się tylko kilka singli, m.in. w październiku 1991 Timewatch/Jerusalem/The Rise And Fall, a w styczniu 1992 także minialbum "Euro-pop". Za właściwy debiut formacji uważa się następna dużą płytę - "Liberation" z sierpnia 1993. Głównym źródłem inspiracji stała się dla Hannona w tym czasie twórczość Scotta Walkera i Michaela Nymana. Wynikiem były intrygujące pieśni, opracowane z wykorzystaniem m.in. fortepianu, organów, klawesynu i waltorni, zaskakujące niezwykłymi tematami (np. Pop Singer's Fear Of The Pollen Count o zmaganiach z katarem siennym, Festive Rd o programach telewizyjnych dla dzieci oraz oparta na prozie Francisa Scotta Fitzgeralda Bernice Bobs Her Hair o podlotkach ery jazzu).
 

Popularność przyniósł The Divine Comedy concept album "Promenade" z marca 1994 z opracowanymi z orkiestrowym rozmachem, urzekającymi piosenkami wpisanymi w nadmorską scenerię, np. Bath, A Seafood Song, The Summerhouse, Neptune's Daughter, Ten Seconds To Midnight i Tonight We Fly. Z tego samego okresu pochodzą dwie małe płytki: "Indulgence No. 1" z listopada 1993 i "Indulgence No. 2" z czerwca 1994. W tym też czasie grupa stworzyła muzykę do filmu telewizyjnego Father Ted (1995).
 

Pierwszym w pełni dojrzałym dziełem formacji był album "Casanova" z kwietnia 1996, promowany singlami Something For The Weekend/Songs Of Love (Theme From Father Ted) z czerwca 1996, Becoming More Like Alfie/Your Daddy's Car z sierpnia i The Frog Princess/Motorway To Damascus z listopada tego roku. Sięgając do twórczości Scotta Walkera, ale też Burta Bacharacha czy Kurta Weilla, Hannon stworzył Już w tym czasie całkowicie własną muzykę, bezwstydnie staroświecką, przesadnie melodramatyczną, przeładowaną brzmieniowo, a jednak fascynującą, np. Something For The Weekend, Becoming More Like Alfie, Middle-Class Heroes, A Woman Of The World, The Dogs And The Horses.
 

Sukces grupy ugruntował nagrany w dwa dni z towarzyszeniem orkiestry Brunei Ensemble (aranżacje - Joby Talbot) walentynkowy "A Short Album About Love" z lutego 1997 z takimi piosenkami, jak In Pursuit Of Happiness, Everybody Knows (Except You), Someone i i'm All You Need. Towarzyszyła mu czwórka "Everybody Knows (Except You)" (wydana w trzech różnych wersjach, zawierających po trzy koncertowe nagrania).
 

Formacja promowała swoje dzieło w wielu krajach świata, m.in. na wspólnych trasach z orkiestrą po Wielkiej Brytanii i Francji oraz na specjalnym występie w Japonii. W tym czasie Hannon miał sposobność współpracować ze swoim idolem - Michaelem Nymanem, został bowiem poproszony o zaaranżowanie kilku jego kompozycji na festiwal w Edynburgu. Wynikiem spotkania był też wspólny utwór - Grizzly Knife Attack.
 

Następny pełnowymiarowy album The Divine Comedy, "Fin de siecle", ukazał się w sierpniu 1998. Towarzyszyły mu single: Generation Sex/Postcard To Rosie z września i The Certainty Of Chance/Maryland Electric Rainstorm z listopada tego roku oraz National Express/The Heart Of Rock And Roll ze stycznia 1999. Nagrany z towarzyszeniem Brunei Ensemble i Crouch End Festival Chorus, był najambitniejszym dziełem grupy. Czerpiąc z różnych źródeł, od muzyki doby baroku, songów Kurta Weilla, jazzu bigbandowego, ilustracji dźwiękowych Johna Barry'ego i Michaela Nymana oraz szlagierów Scotta Walkera i Burta Bacharacha po teatr rockowy The Doors, art rock Camel oraz różne nowoczesne odmiany muzyki tanecznej, próbował oddać nastrój towarzyszący schyłkowi wieku (np. Thriffseeker, Commuter Love, Sweden, Eric The Gardener, The Certainty Of Chance, Here Comes The Flood, Sunrise).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Something for the weekend/Songs of love	Divine Comedy	06.1996	14[10]	-	Setanta SETCD 026	[written by Neil Hannon][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
Becoming more like Alfie/Your daddy's car [live]	Divine Comedy	08.1996	27[6]	-	Setanta SETCD 027	[written by Neil Hannon][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
The frog princess/Motorway to damascus	Divine Comedy	11.1996	15[8]	-	Setanta SETCD 032	[written by Neil Hannon][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
Everybody knows[except you]/Make it easy on yourself [live]	Divine Comedy	.031997	14[11]	-	Setanta SETCD 038	[written by Neil Hannon]
Someday I'll Find You / I've Been To A Marvellous Party	Shola Ama feat. Craig Armstrong / The Divine Comedy	04.1998	28[9]	-	Setanta CDTCB 001	[written by Noël Coward][produced by Craig Armstrong]
Generation sex/Postcard to Rosie	Divine Comedy	09.1998	19[9]	-	Setanta SETCD A/B 050	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs]
The certainty of chance/Maryland Electric Rainstorm	Divine Comedy	11.1998	49[3]	-	Setanta SETCD A/B 067	[written by Neil Hannon,Joby Talbot][produced by Jon Jacobs]
National expressThe heart of rock'n'roll	Divine Comedy	01.1999	8[13]	-	Setanta SETDC A/B 069	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs]
The popsinger' s fear of the pollen count/Jackie	Divine Comedy	08.1999	17[9]	-	Setanta SETCD 070	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs,Neil Hannon]
Gin soaked boy/Europop [live]	Divine Comedy	11.1999	38[5]	-	Setanta SETCD 071	[written by Neil Hannon][produced by Jon Jacobs,Neil Hannon]
Love what you do/Soul trader/Get me to a monastery	Divine Comedy	03.2001	26[10]	-	Parlophone TCR 6554	[written by Neil Hannon][produced by Nigel Godrich]
Bad ambassador/Life on earth	Divine Comedy	05.2001	34[2]	-	Parlophone R 6558	[written by Neil Hannon][produced by Nigel Godrich]
Perfect lovesong/No excuses/Les jours tristes	Divine Comedy	10.2001	42[2]	-	Parlophone CDRS 6561	[written by Neil Hannon][produced by Nigel Godrich]
Come home Billy Bird/Idaho	Divine Comedy feat. Lauren Laverne	04.2004	25[2]	-	Parlophone R 6630	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]
Absent friends	Divine Comedy	06.2004	38[2]	-	Parlophone R 6641	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]
Diva Lady	Divine Comedy	06.2006	52[3]	-	Parlophone R 6698	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]
To die a virgin	Divine Comedy	08.2006	67[2]	-	Parlophone R 6712	[written by Neil Hannon][produced by Neil Hannon]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Casanova	Divine Comedy	05.1996	48[40]	-	Setanta SETCD 025	[gold-UK][produced by Darren Allison ,Neil Hannon]
A short album about love	Divine Comedy	02.1997	13[16]	-	Setanta SETCD 036	[silver-UK]
Fin de siecle	Divine Comedy	09.1998	9[38]	-	Setanta SETCD 057	[gold-UK][produced by Jon Jacobs ,Neil Hannon]
A secret history-The best of The Divine Comedy	Divine Comedy	09.1999	3[38]	-	Setanta SETCD 100	[gold-UK]
Regeneration	Divine Comedy	03.2001	14[10]	-	Parlophone 5317612	[silver-UK][produced by Nigel Godrich]
Absent friends	Divine Comedy	04.2004	23[8]	-	Parlophone 5962802	[produced by Neil Hannon]
Victory for the Comic Muse	Divine Comedy	07.2006	43[2]	-	Parlophone 3653722	[produced by Neil Hannon]
Bang Goes the Knighthood	Divine Comedy	06.2010	20[2]	-	Divine Comedy DCRL 101CD	[produced by Neil Hannon]
Foreverland	Divine Comedy	09.2016	7[2]	-	Divine Comedy DCRL 107CD	[produced by Neil Hannon]
Office Politics	Divine Comedy	06.2019	5[2]	-	Divine Comedy DCRL 112CD	[produced by Neil Hannon]
Charmed Life – The Best of the Divine Comedy	Divine Comedy	02.2022	5[1]	-	Divine Comedy DCRL 118CD	-