The
Cats N Jammers to wspaniała nazwa dla grupy. Pochodzi z komiksu „The
Katzenjammer Kids”, stworzonego przez Rudolpha Dirksa w 1897 r. (i
kontynuowanego do dziś).
Nie było to jednak zbyt oryginalne w przypadku grupy Bill Samuels
Mercury Records. Wszystko mogło zacząć się od Cats & Jammers programu
radiowego Jammers z początku lat 40-tych. Byli też Jerry Jerome and His Cats
and Jammers (1944-5), Ernie Lewis i jego Kats and Jammers (1946), Nate
Sussman and his Cats and Jammers (1946), Cats & Jammer Kids (1947),
Król Jordan and His Cats-N-Jammers (1948), Bob Tracey & and His Cats n'
Jammers (1949) i Kenny Cooper's Cats and Jammers (1949).
Jednak w innym sensie Cats N Jammers była okropną nazwą dla grupy.
Przetłumaczone z niemieckiego „katzenjammer” oznacza wycie wydawane
przez koty.
Chociaż grupę Mercury kojarzymy z Billem Samuelsem, naturalnie musimy zacząć od Ernesta Ashleya.
W Down Beat
z 15 listopada 1944 r. napisano: „Gitarzysta Ernest Ashley z Billem
Samuelsem na fortepianie i Sylvesterem Hickmanem na basie jest w Three
Deuces [ Chicago].” Chociaż ta konkretna notka nie zawierała nazwy
grupy, nazywano ją Three Cats „N Jammers”.
Ernest Edward Ashley
urodził się 15 grudnia 1912 w Nashville, zmarł 29 października 1984 w
Chicago. Syn Edwarda i Marty Ashley, był żonaty z Dolores,siostrą Billa Samuelsa. . Według spisu ludności z 1940 r. oni (Ernest i Dolores,
ale nie Bill) mieszkali w gospodarstwie domowym ojca Billa. Ashley grał w
orkiestrze King Kolax w 1936 roku.Sylvester Bee „Mop” Hickman
urodził się 5 lutego 1916 roku w Kansas City w stanie Missouri jako syn
Anthony'ego Hickmana i Cordelii Howard. Do 1940 r. mieszkał w Chicago,
gdzie zmarł 6 listopada 1993 r.
Hickman nauczył się grać na pianinie, klarnecie i skrzypcach jako dziecko, a grą na basie zajął się dopiero w college'u.
9 stycznia 1945 roku Hickman wziął udział w sesji Lil Armstronga w
Chicago, podczas której wyprodukował „East Town Boogie” wraz z Jonahem
Jonesem (trąbka), J.C. Higginbothamem (puzon), Alem Gibsonem (klarnet i
saksofon) oraz Baby Doddsem (perkusja). ). Później nagrywał z Johnem Lee
Hookerem w 1960 r. i saksofonistą Genem Ammonsem w 1963 r. Był także
listonoszem.
William Burll (nie „Burl”) Samuels, Jr
urodził się 21 października 1911 r. w Lumberton w stanie Mississippi i
zmarł w Minneapolis 23 marca 1964 r. Jego rodzicami byli wielebny
William B. Samuels senior i Trinile Luella Weary.
Bill pochodził z dużej rodziny, był drugim z co najmniej 11 dzieci
(była tam siostra Anita, która zmarła w 1940 roku w wieku 4 lat i
zwykle pomijana jest na listach rodzeństwa). Miało to na niego duży
wpływ, ponieważ sam miał 13 dzieci.
Zanim jego ojciec zgłosił się do poboru do I wojny światowej
(wrzesień 1918), rodzina przeniosła się do Chicago, gdzie przez
przypadek pracował inny Bill Samuels, kornecista, który zasiadał w
zarządzie związku muzyków, lokalnego 208.
Jednak w jednym z jego nekrologów podano, że w wieku 17 lat
prowadził 15-osobowy zespół jazzowy, więc prawdopodobnie to
on.
W latach 30-tych. Bill pracował w Dee Gee Club, w trio z Georgem
Iversonem Dozierem (perkusja) i Johnem Maysem (saksofon altowy). Bill był „muzykiem – orkiestrą”.
Mieszkał z żoną Angelą i trójką dzieci, z których najstarsze miało pięć
lat. Jednak dopiero 22 lipca 1940 roku on i Mary Elizabeth Angela Gives
faktycznie pobrali się.
Kiedy wypełniał swoją rejestrację poborową z 16 października 1940 r. II wojny światowej,
pracował dla Johna Drowery’ego (który twierdził, że jest muzykiem na
własnej rejestracji). Proces rejestracji wymagał powiadomienia komisji
poborowej w przypadku przeprowadzki lub planowanego wyjazdu poza miasto
na dłuższy czas. Na marginesie formularza widnieje adres w Joplin w
stanie Missouri, gdzie Bill mieszkał (kierując zespołem w hotelu Connor)
pod koniec 1941 i przez cały 1942 rok.
Z 2 grudnia 1944 r. Billboard
podano nam, że Three Cats 'N' Jammers są teraz jako Three Deuces.” Mamy
już nazwę grupy. Byli tam nadal, gdy 20 stycznia 1945 roku Detroit Tribune
napisał: „Na krawędzi pętli, Three Cats 'N' Jammers wraz z Laurą
Rucker to ulubieńcy nocujących bywalców. Dzieje się to w ośrodku
swingowym Three Deuces.”
Żebyście wiedzieli, kto nadal rządzi, było to 3 lutego 1945 roku Chicago Defender:
„Trio Ernesta Ashleya jest gotowe na początku lutego udać się do nowego
klubu Tailspin w Chicago, gdzie National Records spiera się o kontrakt
nagraniowy.”
Domyślam się, że Three Cats 'N' Jammers okazała się niezdarną nazwą, gdyż kiedy Billboard recenzował grupę w 3 Deuces (10 lutego 1945), było to Ernest Ashley Trio :
Kombinacje fortepianu, basu i gitary elektrycznej są obecnie
wszechobecne, ale trójka Ashley oferuje bardziej zróżnicowany program
rozrywkowy niż większość zespołów w stylu King Cole'a. Oferują dobry
skok i słodkie instrumenty; harmonijne wokale solowe i trio w oparciu o
standardy i nowości oraz całą widowiskowość, jaką może wnieść trio
pracujące na ciasnej scenie za barem.
W Billboardzie
z 11 sierpnia powiedziano nam: „Bill Samuels ma swój nowy zestaw, Three
Smoke Rings (fortepian, gitara i bas) w Tailspin w Chicago.
Sylvester Hickman nie tylko występował z Ashley i Samuelsem, ale
także współpracował z Sonnym Thompsonem, gdzie poznał Adama Lamberta.
Zatem Ashley opuścił Trio, aby dołączyć do Sonny’ego Thompsona, a
Lambert opuścił Sonny’ego Thompsona, aby dołączyć do Trio. Trio Ernesta Ashleya się rozpadło, a Bill
Samuels, pianista i wokalista, stoi na czele tria w Tailspin, w skład
którego wchodzą Sylvester Hickman na basie i Adam Lambert na gitarze. ”Down Beat
Nie podano członków Three Smoke Rings, ale 1 września 1945 roku Ernest Ashley porzucił swoje combo i gra na gitarze z Sonny’m Thompsonem w El Grotto w Chicago.”.. . .
Sylvester Hickman nie tylko występował z Ashley'em i Samuelsem, ale także współpracował z Sonnym Thompsonem, gdzie poznał Adama Lamberta. Zatem Ashley opuścił Trio, aby dołączyć do Sonny’ego Thompsona, a Lambert opuścił Sonny’ego Thompsona, aby dołączyć do Trio.
Adam Lambert Jr. urodził się 5 kwietnia 1917 r. w Thibodeaux w Luizjanie jako syn Adama Lamberta seniora (również muzyka) i Laili Williams. W 1940 roku przebywał jeszcze w Nowym Orleanie. Lambert zmarł w Luizjanie w dniu 2 sierpnia 1979 r.
Lambert miał w 1943 roku grupę o nazwie 6 Brown Cats, która grała w St. Louis i Chicago. Na trąbce grał m.in. Miles Davis. W 1944 roku Lambert grał w Club Silhouette (Chicago) ze swoim Rockin' Rhythm Band (Joe Williams był śpiewającym MC w klubie).
Na początku 1951 roku Adam Lambert zastąpił Claude'a Williamsa w 4 Shades Of Rhythm.
Nie minęło dużo czasu, zanim grupa została zauważona, po czym powróciła do nazwy Cats 'N Jammer (tym razem „Cats 'N Jammer Three”). Podpisali kontrakt z wytwórnią Mercury Records z Chicago, stosunkowo nowa wytwórnia, której prezesem był Irving Green, który akurat był synem Ala Greena z National.
15 września 1945 roku grupa odbyła swoją pierwszą sesję w Mercury, nagrywając „I Cover The Waterfront” i „Jockey Blues”. Podpisanie kontraktu z Mercury zostało ogłoszone na Billboardzie z 13 października. W Billboardzie z 3 listopada napisano, że „Bill Samuels jest teraz w Club Silhouette w Chicago, na zmianę z Musical Playboys Dave'a Pritcharda”. Chociaż nie wspomnieli o grupie, Jammers też tam byli.
Również w listopadzie 1945 r. (dokładna data nieznana) odbyli kolejną sesję Merkurego: „I'm Coming Home To Stay”, „My Bicycle Tillie”, „One Hundred Years From Today” i „This Will Make You Laugh”.
Po zakończeniu wojny ludzie zaczęli częściej wychodzić z domu, a ponieważ wielu muzyków wracało z zagranicy, było mnóstwo zespołów, które mogły sprostać nowemu zapotrzebowaniu. Mając to na uwadze i ponieważ wydali już płytę, dziennik Billboard z 24 listopada 1945 roku doniósł, że „Bill Samuels, trio Negro King Colish, podwoił swoją pensję [to znaczy cenę wywoławczą tria] ze względu na wokale zespołu .” W tym samym numerze napisano, że Jammers byli teraz w McCarthy's w Milwaukee.
Ponieważ nic wielkiego się nie działo (jeszcze) w związku z „I Cover The Waterfront”, Mercury wydał w grudniu kolejną płytę: „One Hundred Years From Today” z utworem „I'm Coming Home To Stay” . „Hundred” to kolejny przebój, nagrany po raz pierwszy przez Ethel Waters z Orkiestrą Benny'ego Goodmana (Kolumbia) w 1933 roku.
Również 15 grudnia Jammers odbyli sesję w Mercury, którego podstawą był „Candy Store Jump”; i „That Chick's Too Young To Fry”. W tym samym czasie ponownie nagrali „I Cover The Waterfront” i „Jockey Blues” (podano numery główne odpowiednio 199 i 200).
Nie rozumiem, dlaczego ponownie nagraj „Waterfront” i „Jokej” zaledwie trzy miesiące po ich pierwszym nagraniu i dwa miesiące po już ich wydaniu. „I Cover The Waterfront”; pojawia się na listach przebojów tylko przez jeden tydzień (6 kwietnia 1946), na 5. miejscu najczęściej odtwarzanych Billboard Juke Box Race Records. W dniach 10–11 kwietnia firma Automatic Instrument Company (producenci szaf grających) zorganizowała w Chicago konwencję, a jednym z rozrywkowych występów był występ „Bill Samuels i jego trio, występujący w Paolella's Cafe”..
W 1946 roku Jammers odbyli sesję w Mercury, podczas której nagrali : „Port Wine”, „Ghost Of A Chance”, „I'm Falling For You”, „I Surrender Dear” i „Nobody Could Tell You Nothin'”. W maju Mercury wydało „I'm Falling For You” wraz z " That Chick's Too Young To Fry”. W czerwcu Mercury wydał „Port Wine” wspierany przez „Ghost Of A Chance”. 21 czerwca 1946 roku był przez tydzień występują z gwiazdami w Apollo Theatre wraz z Tiny Bradshawem, Edwards Sisters i Pigmeat Markham. Na Billboardzie z 15 czerwca podano, że za swój występ po raz kolejny otrzymano 1000 dolarów. Tuż wcześniej byli w Paolella's Cafe.
O
nowym zespole po raz pierwszy zrobiło się głośno w Chicago kilka
miesięcy temu. Wzbudził on zainteresowanie i uwagę wszystkich
miłośników muzyki swingowej w sposób przywodzący na myśl jedynie
przeżycia, jakie cieszą wspomniane wyżej małe zestawienia muzyczne. Ich
pierwsze dwa nagrania - „I Cover The Waterfront” i „Jockey Blues”
osiągnęły granicę pięciuset tysięcy płyt w sprzedaży tak szybko, jak
tylko mogły to przynieść nagrania Mercury. Płyty te natychmiast
ugruntowały pozycję Billa Samuelsa jako jednego z najlepszych
współczesnych wokalistów. Ich najbardziej udane nagrania to „The Chicks
Too Young To Fry”; [sic!] i „I'm Falling For You”.
Personel jednostki składa się z Billa Samuelsa, pianisty i lidera,
znanego obecnie popularnie jako „Voice”. Gitarzyści Adam Lambert oraz Sylvester Hickman basista i
wokalista. Cała trójka tworzyła w przeszłości doskonałe kombinacje, a
razem stworzyli jednostkę, która może dorównać co najmniej dowolnej
grupie nagraniowej w dzisiejszym teatrze.
Od końca sierpnia wyruszyli w trasę koncertową z trębaczem Miltonem
Larkinem i jego orkiestrą. Z jakiegoś powodu Adam Lambert odszedł, a
na jego miejsce zatrudniono Ernesta Ashleya. Lambert wrócił po trasie.
29 sierpnia zagrali w Textile Hall w Greenville w Południowej
Karolinie. 1 września było to Atlanta Auditorium (wraz z Tinym
Bradshawem). 13 września zastali ich na nowym kolorowym lodowisku w
Jackson w stanie Mississippi oraz 24 września w City Auditorium w
Galveston w Teksasie. W
październiku 1946 roku Mercury wydał „My Bicycle Tillie”,
wspierany przez „I Surrender Dear”. Tillie zostanie wskrzeszona
przez Pata Besta & 4 Tunes z grudnia 1948 r. (jako „I'm Gonna Ride Tillie Tonight”). Został napisany przez Tommy'ego
Edwardsa (chociaż Henry Glover przypisał sobie autorstwo wersji
Swallows). I
tak, to ten sam Tommy Edwards, który stworzył hit z 1958 roku „It’s All
In The Game”.
W Billboardzie
z 9 listopada podano, że grupa (określana jako „Bill Samuels Trio”
wystąpi w listopadzie w chicagowskim Silver Frolics 8.
W styczniu 1947 roku Jammers odbyli dwie sesje dla Mercury. Chociaż
wiele źródeł umieszcza perkusistę Hillarda Browna na większości sesji
Mercury, był on tylko na tych dwóch
(jak sam powiedział w późniejszym wywiadzie). Sprowadził go producent
sesyjny Berle Adams, który stwierdził, że ma słabość do perkusistów.
Hillard Lee Brown
urodził się 12 maja 1913 w Birmingham w Alabamie. Choć był dość dobrze
znany, nigdzie nie ma wzmianki o jego śmierci (w 1993 r. żył jeszcze w
Chicago).
Pod koniec lat 30-tych. był w King Kolax; w 1944 z Duke'em
Ellingtonem i Billym Eckstine'em; w 1945 r. z Benem Websterem i Dallas
Bartley'em. W styczniu 1945 był na sesji Billie Holiday. Potem miał swój
własny zespół. W czasie sesji Brown miał swój własny 6-częściowy zestaw.
W 1946 roku on i trębacz Bill Martin posiadali prawa autorskie do
dwóch piosenek: „Discharged Blues”; i „She Sticks Way Out”.
W 1950 roku Hillard Brown grał w zespole z Erniem Ashleyem i Kingiem Kolaxem.
Podczas sesji na początku stycznia 1947 r. powstała „Open The Door, Richard” ( vocal Sylvester Hickman ), oraz „For You” i „My
Baby Didn't Even Say Goodbye”. .Mercury wydała błędny tytuł „Open Up That Door
Richard!”, wspierany przez „Candy Store Jump”; w tym samym miesiącu.
27 stycznia 1947 r. podczas drugiej sesji z Hillardem Brownem
zarejestrowano nagranie utworu „I Know What You're Puttin' Down” i
„Lilacs In The Rain”.
Kolejna
sesja odbyła się 16 lipca 1947 r., ale tym razem w Nowym Jorku i Bill
Samuels był tam sam. Wspierany przez Rogelio „Ram” Ramirez Orchestra
nagrał cztery piosenki: „When I Closed My Eyes”, „Where’s My Baby”, „If I
Had Another Chance” i „One For The Money”. (wersja niepublikowana).
W rezultacie podczas swojej ostatniej sesji w Mercury w Nowym Jorku dwa tygodnie temu Samuelsa wspierał skład, w skład którego wchodzili: Ram Ramirez, pianista Cab Calloway; Mundell Lowe, gitara; Billy Taylor, bas; Morey Feld, kiedyś perkusista Benny'ego Goodmana; i William (Bill) Coleman, trąbka. Samuels nagrał dwa własne utwory: CLOSE YOUR EYES [sic!] i WHERE'S MY BABY.
28 lipca 1947 roku bawili się na pikniku w Winona w stanie Minnesota dla stowarzyszenia Winona Musicians w Izaak Walton Cabin. Jest to prawdopodobnie istotne, ponieważ za kilka lat Bill Samuels przeniósł się do Winony.
W sierpniu Mercury wydał „When I Closed My Eyes” uzupełniony utworem „Where” ;s My Baby”, dwa utwory „Ram” Ramireza.
Ostatnia sesja Cats N Jammer dla Mercury odbyła się pod koniec 1947 roku, kiedy wytwórnie płytowe nagrywały przez całą dobę, aby mieć wystarczającą liczbę mistrzów, aby przetrwać zbliżający się strajk muzyków, który rozpocznie się 1 stycznia 1948 roku. Utwory to „I Told Ya I Loved You, Now Get Out”, „That Some Is You” i „Stompin”; „Te Blues Away”, „Moonglow” i „Guess We Weren't Meant For Love”.
Ostatnia płyta dla Mercury wydana pod nazwą grupy z czerwca 1948 roku to „Moonglow” z dodatkiem „Stompin”. Jednakże zapisano go jako „Cats’n Jammer Three”. a na kopiach komercyjnych jego nazwisko brzmiało „Billy Samuels”. (chociaż na egzemplarzach promocyjnych widniał napis „Bill”).
4 października w Theatre Tavern w Logansport w stanie Indiana pojawił się zespół Cats 'N Jammer Three. . W grudniu grupa Rhythm-ites Jimmy’ego Bowmana, wciąż z Adamem Lambertem i Sylvesterem Hickmanem, gościła w chicagowskim Club Algiers.
Billboard z 25 grudnia poinformował, że Harry Babbitt (były wokalista Kay Kyser), Jay McShann i Bill Samuels zostali usunięci przez Mercury. W tym czasie Bill występował solo, występując w Jockey Club w Winona w stanie Minnesota.
Ostatnim wydawnictwem Mercury była płytka „It's Love Time” ze stycznia 1949 roku, uzupełniony utworem „That Someone Is You”. Chociaż na tych płytach pojawił się Cats N Jammer Three, wytwórnia przyznała jedynie autorstwo Billowi.
10 września na Billboardzie ogłoszono, że zespół Bill Samuels Trio podpisał kontrakt z wytwórnią Miracle.
Tymczasem Bill Samuels Trio (członkowie nie wymienieni) debiutowało 12 września w Hollywood Bar w Rochester w stanie Minnesota. Miracle wydało „Say It Isn't So” wraz z „Let Me” . W styczniu 1950 roku odbyła się kolejna sesja Miracle dla Bill Samuels Trio. Czy Hickman i Lambert byli na niej? Nie wiadomo, bo ich nazwiska nie pojawiały się na etykietach kolejnego wydawnictwa. Album zawierał sześć utworów: „Old Black Magic”, „The Things You Mean To Me”, „New Jockey Blues”, „I've Got the Blues”, „Because” i „Dinah”. Gdzieś na początku 1950 roku Miracle wydało „New Jockey Blues” i „I've Got The Blues”.
19 lutego 1951 roku Bill poślubił Shirlee Leonę Schuette w Chicago. W pewnym momencie przenieśli się do Winona w Minnesocie. Billboard z 29 września 1951 roku doniósł, że „Lou Simpkins, szef wytwórni United Records, podpisał kontrakt z Billem Samuelsem, piosenkarzem r&b występującym wcześniej w Mercury”. ; Ponieważ Lew (a nie „Lou”) Simpkins był jednym z właścicieli nieistniejącego już Miracle, było to naturalne przeniesienie. Jednak z jakiegoś powodu nigdy nie ukazały się żadne informacje na temat United.
14 kwietnia 1952 roku Bill i Red pojawili się w Melody Mill w La Crosse w stanie Wisconsin. Stamtąd było już Spa w Appleton w stanie Wisconsin.
W lipcu 1953 roku Mercury ponownie wydał album „I Cover The Waterfront”; oraz „Jockey Blues”, tym razem zdecydowanie wykorzystując ponownie nagrane mastery z sesji z 15 grudnia 1945 roku. Prawdopodobnie miało to konkurować z wersją Orioles , która została wydana w poprzednim miesiącu.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| I Cover The Water-Front/Jockey Blues | Cats 'N Jammer Three | 04.1946 | - | - | Mercury 2003 | [written by J. Green, E. Heyman][3[1].R&B Chart] |
| Port Wine/ Ghost Of A Chance | Bill Samuels | 11.1946 | - | - | Mercury 8012 | [written by Bill Samuels][3[1].R&B Chart] |
