Fu Manchu

 FU MANCHU, grupa amerykańska. Powstała w 1988r w San Clemente w Orange County w Kalifornii. Pierwszy skład: Glen Chivens - voc, Scott Hill - g, Greg McCaughey - b, Ruben Romano - dr. W 1991r McCaugheya zastąpił Mark Abshire - b.

Gdy w tym samym roku odszedł Chivens, wokalistą został Hill. W 1992r na krótko dołączył Scott Votaw - g. W 1993r zamiast niego pojawił się Eddie Glass - g z All Of One. W 1995r Abshire'a zastąpił Brad Davis - b. W październiku 1996r zrezygnowali Glas i Romano; zmienili ich Mike Coopersmith -  g i Brant Bjork - dr, były muzyk Kyuss. Na początku 1977r Coopersmitha zastąpił Bob Balch - g. W listopadzie 2001r Bjork odszedł. Jego miejsce zajął Scott Reeder - dr ze Smile.
 

Pierwszymi świadectwami działalności Fu Manchu Lyły single Kept Between The Trees/Bouillabaisse/Jr. High Sc hob I Ring (7 Karat), wydany w  1990r przez Slap-A-Ham, Seniori- tis/Pinbuster/El Don, wydany w grudniu 1991r przez niemiecką wytwórnię Zuma, oraz Pick-Up Summer/Vankhana (Rollin' Rooms), wydany w maju 1992r przez Elastic i Don't Bon ther Knockin' (If This Van's Rockin')/Space Sucker, wydany w listopadzie tego roku przez tę samą firmę. Dla Bong Long grupa zrealizowała albumy „No One Rides For Free" z 1994r (współproducent wraz z muzykami: Brant Bjork, jeszcze wówczas muzyk Kyuss; w repertuarze m.in. utwory Superbird, Mega-Bumpers i Ojo Rojo) oraz „Daredevil" z 1995r współproducenci wraz z muzykami: Tom Rothrock i Rob Schnapf; w repertuarze m.in. utwory Wurkin', Travel Agent, Coyote Duster, Tilt, Trapeze Freak, Push Button Magic). Już na tych wczesnych płytach określiła się stylistycznie. Przedstawiła muzykę łączącą w sobie miażdżącą moc hardrockowego grania Blue Cheer czy MC5 z jednej strony i Black Sabbath czy  Budgie z drugiej, pierwotną siłę klasycznych dokonań dokonań praojców punk rocka, chociażby Iggy'ego Popa i The , Stooges, energię kalifornijskiego hardcore'u, zwłaszcza tego w wydaniu Circle Jerks, a także   smak psychodelii, przede wszystkim w ujęciu Jimiego Hendrixa. Trochę ha wyrost porównywano formację do gigantów stoner rocka, jak Kyuss czy Monster Magnet, zaprezentowała się wszakże w repertuarze pozbawionym ich pretensji (o czym świadczyły teksty utworów - o samochodach i motorach oraz urokach surfingu i skateboardingu), zdecydowanie prostszym, jedynie ożywionym elementami psychodelii, a nie naznaczonym jej piętnem. 
 

W1995 grupa podpisała kontrakt z firmą Mammoth i dla niej nagrała większość późniejszych płyt, poczynając od albumu „In Search Of..." z marca 1996r i towarzyszących mu singli Asphalt Risin'/Chevy Van z maja i Missing Link/Ojo Rojo z sierpnia tego roku, owoców współpracy z Brianem Jenkinsem jako współproducentem. Wierna dawnemu stylowi (np. Regal Begal, niemal hołd dla Blue Cheer), śmielej niż dawniej sięgnęła .w tym okresie do psychodelii (np. Asphalt Risin i Neptune & Convoy). Nieco zaskakującą pozycją w jej dyskografii byl wypuszczony w lutym 1997r przez firmę Man's Ruin Franka Kozika,  wydany na zielonym winylu, dziesięciocalowy maksisingel z przeróbką piosenki Godzilla zespołu Blue Oyster Cult oraz własnymi kompozycjami Module Overload i Living Legend. Wydawał się krokiem wstecz; zawierał znowu muzykę bardzo prostą i gwałtowną, niemal jednoznacznie hardrockową, o surowym, garażowym brzmieniu. Równo dwa lata później rozrósł się do wymiarów minialbumu „Eatin' Dust", wzbogaconego dodatkowymi nagraniami o podobnym charakterze, być może z tej samej sesji,np. Eatin' Dust, Mangoose i Pigeon Tow.
 

Powrotem na ścieżkę wytyczoną przez „In Search Of..." okazała się płyta „The Action Is Go" z listopada 1997r, promowana singlem Evil Eye Module Overload/Swami's Last Command. Nagrana przy pomocy  Yuengera z White Zombie jako producenta i muzyka grającego na różnych instrumentach klawiszowych, zwracała uwagę bogatszym, bardziej klarownym i nowocześniejszym brzmieniem niż wszystkie poprzednie. Niespecjalnie natomiast zmieniła się sama muzyka, jak dawniej ujawniająca fascynacje dokonaniami Blue Cheer (Anodizer, Strolling Astronomer), The Stooges (The Action Is Go) czy Black Sabbath (Saturn III).
W programie znalazła się też przeróbka Nothing Done hardcore'owcow z S.S.D. Formacja promowała dzieło nie tylko w Stanach, ale też w Europie i Australii.
W marcu 1998r nakładem firmy Sessions ukazał się singel, który przynosił po jednym nagraniu Fu Manchu i Fatso Jetson. A utwór Jailbreak grupy Fu Manchu powtórzono we wrześniu tego roku na stronie A płytki należącej już wyłącznie do jej dyskografii i zawierającej także dwie dalsze kompozycje - Urethane i Coyote Duster (w wersji koncertowej). Dopiero w lutym 2000r trafił na rynek kolejny album formacji, „King Of The Road", wyprodukowany przez samych muzyków i Joe Barresiego, współpracownika Queens Of  The Stone Age. Był najwspanialszym dokonaniem Fu Manchu do tamtej pory. Zawierał bogatszy repertuar, ożywiony m.in. elementami nu metalu, zwracający uwagę bardziej efektownym brzmieniem, urozmaicony pod względem klimatu, np. Hell On Wheels, Blue Tile Fever, Boogie Van,Over The Edge, King Of The Road, Drive, Hotdoggin'. W programie i tym razem znalazła się przeróbka znanej kompozycji sprzed lat - Freedom Of Choice z repertuaru Devo. Promując dzieło, formacja po raz pierwszy dotarła z koncertami do Japonii.  

Płyta „California Crossing" z października 2001r, wynik współpracy z producentem Mattem Hyde'em, jednych zachwyciła, a innych odrzuciła muzyką bardziej przebojową niż dawniej i brzmieniem wypolerowanym jak nigdy, np. Thinkin' Out Loud, Wiz Kid, Squash That Fly. W nagraniu Bultaco gościnnie wziął udział jeden z idoli Fu Manchu, wokalista Keith Morris z Circle Jerks. Podczas koncertów w Stanach w 2002r grupa nadała album „Go For It... Live!", wydany w lipcu następnego roku przez niemiecką firmę Steamhammer (wytwórnia Mammoth upadła). Wypełniły go nieuładzone, pełnie nieokiełznanej energii wykonania utworów z wszystkich okresów działalności formacji, m.in. Ojo Rojo, Wurkin', Asphalt Risin', Godzilla, Evil Eye, King Of The Road i Squash That Fly.
 

W styczniu 2004r grupa przypomniała się płytką „Something Beyond", wydaną przez Elastic i zawierającą dwie nowe kompozycje, So Far Behind i Something Beyond, oraz przeróbkę Six Pack Black Flag. A we wrześniu tego roku, po podpisaniu kontraktu z DRT Entertainment, dorobiła się pierwszego studyjnego albumu od trzech lat, „Start The Machine", nagranego przy pomocy Briana Josepha Dobbsa jako producenta. Oprócz świetnych utworów w dawnym stylu, jak Written In Stone, Open Your Eyes i  I Wanna Be, zaproponowała też rzeczy odmienne, jak punkrockowa miniatura I Can't Hear You czy nastrojowe interludium Out To Sea.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jailbreak/Urethane	Fu Manchu	10.1998	138[1]	-	Mammoth 567750	[written by Phil Lynott][produced by J. Yuenger]

Fabulous Poodles

 The Fabulous Poodles to brytyjski zespół pre-new wave założony w 1975 roku. Znany z dziwacznych wybryków scenicznych, takich jak eksplodujące ukulele, a także piosenek ze śmiesznymi tekstami. The Fabulous Poodles koncertowali z Meat Loaf, Sha Na Na, Tomem Petty, Billem Brufordem i Chuckiem Berry (jako zespół wspierający). Wystąpili na Old Grey Whistle Test i przez długi czas byli ulubioną grupą krytyka muzycznego Johna Peela. Zespół wydał trzy albumy w latach 1977-1979 w Pye Records. 

 Historia Fabulous Poodles zaczęło się tak samo jak The Poodles. Oryginalny Fabulous Poodles składał się z Tony'ego de Meura na wokalu i gitarze, Richiego Robertsona na basie i wokalu, Bobby'ego Valentino na skrzypcach, mandolinie i wokalu, Bryna Burrowsa na perkusji i Boba Suffolka na fortepianie. Wiele tekstów zespołu zostało napisanych przez Johna Parsonsa, artystę/poetę, który napisał „Chicago Boxcar” o strzyżeniu włosów, aby deMeur mógł do niego dołączyć muzykę. Suffolk rozpoznał możliwy przebój i poprosił de Meura o dołączenie do zespołu. Piosenka trafiła do wytwórni Private Stock Records, która wydała ją jako singiel w związku z Davem Woodsem. 

 The Poodles rozpoczęli tournee po Anglii i na kontynencie. Bob Suffolk opuścił zespół i zajął się projektowaniem studiów nagraniowych (Suffolk Studio Design), podczas gdy ostatni skład osiadł na drodze z Parsonsem jako kierowcą furgonetki, kierownikiem touru . Parsons zaprojektował wszystkie materiały promocyjne i towary. W 1979 roku Fabulous Poodles wyruszyli w amerykańską trasę koncertową, wspierając tak znane zespoły jak Ramones i Tom Petty and the Heartbreakers. The Fabulous Poodles były pod silnym wpływem takich brytyjskich zespołów z lat 60-tych, jak The Who i The Kinks. Ich pierwszy album, Fabulous Poodles, został wyprodukowany przez Johna Entwistle'a, basistę The Who, który w kilku utworach grał także na ośmiostrunowym basie. Ich drugi LP, Unsuitable, zawierał ich dwie najbardziej znane piosenki, „Mirror Star” i „Chicago Boxcar (Boston Back)” i został wyprodukowany przez Muffa Winwooda. 

W 1978 roku odbyli tournée po Wielkiej Brytanii ze specjalnym gościem Tomem Sorahanem. Ich menadżerem był Brian Lane, menadżer Yes. W 1979 roku nagrano i wydano ostatni album Think Pink, którego tytuł był jedynym tekstem jednej z piosenek, „Pink City Twist”. Początkowe ilości albumu zostały wysłane z bardzo dużymi zewnętrznymi okładkami, 24 cale (60 cm) z boku. W 1980 roku Fabulous Poodles wydali swój ostatni singiel "Stompin' on the Cat"/"Anna Rexia" i "Don't You Lie To Me". Bryn Burrows później dołączył do Freur  i był w pierwotnym składzie Underworld.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mirror Star/Tit Photographer Blues	Fabulous Poodles	04.1979	-	81[4]	Epic 50666	[written by T. DeMeur, J. Parsons][produced by Muff Winwood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mirror Stars	Fabulous Poodles	02.1979	-	61[17]	Epic 35 666	[produced by John Entwistle, Muff Winwood, Fabulous Poodles, Howard Kilgour]
Think Pink	Fabulous Poodles	12.1979	-	185[3]	Epic 36 256	[produced by Muff Winwood]

Fabulous Counts

 The Fabulous Counts to amerykańska grupa soul/funk z Detroit w stanie Michigan. Zdobyli lokalne uznanie jako grupa instrumentalna i jako zespół wspierający, odwiedzający występy solowe po ich powstaniu w 1968 roku. Współpracując z producentem Richardem „Popcornem” Wylie, wydali instrumentalny singiel „Jan, Jan” w  Moira Records, który rok wcześniej   o mały włos nie trafił na amerykańskie listy przebojów R&B tamtej zimy.

Ich drugi singiel, „Dirty Red”, przeszedł bez śladu, ale trzeci singiel, „Get Down People”, trafił na 32 miejsce R&B i 88 na amerykańskich listach przebojów.Pełna płyta Jan, Jan (wyprodukowana przez Ollie McLaughlin) została wydana w 1969 roku przez Cotillion Records, ale grupa opuściła wytwórnię w 1970 roku. Podpisując w tym roku kontrakt z Westbound Records, grupa zmieniła nazwę po prostu na The Counts. Zmieniony przez Westbound Records na rzecz The Ohio Players i Funkadelic, wielu pierwotnych członków zespołu odeszło, a zespół przeniósł się do Atlanty w stanie Georgia, podpisując kontrakt z Aware Records Michaela Thevisa, gdzie wcześniej wydali swoje ostatnie LP Love Sign i Funk Pump grupa  rozstaje się w 1976 roku. Wszystkie trzy albumy funkowe, które wydali pod nową nazwą, znalazły się na listach przebojów.

 Największy hit zespołu „Mr. Penguin - Pt. 1” pojawił się w 1972 roku pod pseudonimem  Lunar Funk, nagrany i wydany przez Bell Records, gdy byli jeszcze w Westbound.  Osiągnął 29. miejsce R&B i 63. miejsce na Hot 100.  Mose Davis rozpoczął karierę solową, wydając w 1978 roku album zatytułowany The Coming of Moses w wytwórni Pure Silk Records. Tuż przed ponownym zjednoczeniem w 2009 roku Mose Davis grał na fortepianie  w Atlancie z Mose Davis Trio, Leroy Emmanuel grał w kanadyjskim zespole funkowym LMT Connection i Demo Cates działającym w Kanadzie, gdzie otrzymał dwie nominacje do Juno Award za R&B/Soul Nagranie roku i wystąpił jako aktor w telewizji i filmach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jan Jan/Girl From Kenya	Fabulous Counts	01.1969	-	-	Moira 103	[written by Mose Davis][produced by Popcorn Wylie][42[5].R&B Chart]
Get Down People/Lunar Funk	Fabulous Counts	04.1970	-	88[4]	Moira 108	[written by M. Davis, L. Emanuel, D. Cates][produced by Ollie McLaughlin, The Fabulous Counts ][32[9].R&B Chart]
Mr. Penguin - Pt. I/Mr. Penguin - Pt. II	Lunar Funk	02.1972	-	63[8]	Bell 45,172	[written by Linda Williams, Janice David, William Flemister][produced by Tedrolee Productions][29[8].R&B Chart]

Fabu

 Fabu to duet R&B składający się z wokalistek Christiny Hayes i Janine Williams z Detroit w stanie Michigan. Nie podano zbyt wielu informacji na ich temat, ale podpisali kontrakt z wytwórnią Big Beat Records. W 1995 roku duet wydał swój pierwszy i jedyny singiel „Just Roll”, który osiągnął   88 miejsce na liście Billboard Hot 100 i 20 na liście Billboard Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 20 tygodni. Po tym wydaje się, że Fabu odszedł w zapomnienie. Od tamtej pory niewiele słychać o dziewczynach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just Roll	Fabu	05.1995	-	88[2]	Big Beat 98 175	[written by Lathun Grady][produced by Young Lathun][20[20].R&B Chart]

Fabulous Five

 Fab 5 to grupa hip-hopowa, w skład której wchodzili Heltah Skeltah (Rock and Ruck) i O.G.C. (Starang Wondah, Louieville Sluggah i Top Dog). Grupa dołączyła do Boot Camp Clik i podpisała kontrakt z wytwórnią Duck Down Records w 1995 roku. W tym samym roku wydali swój debiutancki singiel „Blah”/ „Leflaur Leflah Eshkoshka”, a B-Side „Leflah” stał się niespodzianką Billboard Hot 100 przebił się w 1995 roku. Obie grupy rozdzieliły się, by w 1996 roku wydać oddzielne debiutanckie albumy, wydaając Da Storm w październiku. 

Da Storm nie zawierało utworu Fab 5, podobnie jak drugi album Heltah Skeltah z 1998 roku, Magnum Force. Kolejny utwór „Fab 5” pojawił się na drugim albumie O.G.C. The M-Pire Shrikez Back z 1999 roku, w piosence „Dirtiest Players in the Game”, która miała służyć jako wstęp do pełnowymiarowego albumu Fab 5. Wiele wydawnictw Duck Down Records odnotowało plany dotyczące albumu Fab 5 we wkładce, z albumem nazwanym Simply Fabulous lub Without the Freddy. Album nigdy nie został wydany, ponieważ Rock opuścił Duck Down Records w 1999 roku w poszukiwaniu kariery solowej. 

Cała piątka wzięła udział w najnowszym albumie Boot Camp Clik The Last Stand, wydanym 18 lipca 2006 roku. 8 sierpnia 2015 roku, członek grupy Sean Price zmarł we śnie w swoim mieszkaniu na Brooklynie w wieku 43 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leflaur Leflah Eshkoshka /Blah	Fabulous Five	02.1996	-	A:75[8];B:103[3]	Priority 53 223	[produced by Baby Paul]

Fox

FOX, grupa brytyjska. Powstała w 1974 w Londynie z inicjatywy znanych muzyków. Noosha Fox (właśc. Susan Traynor; 8.12.1949r, Australia) - voc wcześniej występowała w zespole Wooden Horse. Herbie Armstrong (14.05.1944r, Belfast, Irlandia Północna) - g, voc dał się poznać jako gitarzysta The Manhattan Showband (z Vanem Morrisonem jako wokalistą) i Wheels, współpracował ze Screaming Lordem Sutchem oraz działał w duecie z Rodem Demickiem. Amerykanin Kenny Young - g, perc, voc tworzył m.in. dla The Drifters, Herman's Hermitts i Status Quo oraz próbował trudów kariery solowej; nagrał płyty "Clever Dog Chase The Sun" (Warner Brothers, 1972; z udziałem Dave'a Edmundsa i Chrisa Speddinga) i "Last Stage For Silverwood" (Warner Brothers, 1973; z udziałem Nooshy Fox). Pete Solley (19.10.1948, Hampstead, Londyn) - k, voc grał w Snafu. Gary Taylor (właśc. Graham Taylor; 28.11.1947r, Walton-on-Thames) - b, g, k, voc, poznał smak sławy jako muzyk The Herd. A Jim Frank (10.04.1949r, Los Angeles, Stany Zjednoczone) - dr, perc, voc krótko wspomagał w studiu i na scenie Slim Chance Ronniego Lane'a. Po kilku miesiącach dołączył jeszcze jeden instrumentalista, Jim Gannon (4.03.1948r, Londyn) - g, voc, wywodzący się z Pesky Gee i Black Widow. W lipcu 1976 odeszli Armstrong i Solley. Gdy na początku 1977 zrezygnowała również Noosha Fox, formacja przestała istnieć.

Grupa związała się z małą firmą GTO i w kwietniu 1975 zadebiutowała albumem "Fox", nagranym w Stanach przy współudziale wielu znanych muzyków, jak Jim Horn -s, B.J. Cole - g, Leland Lee Sklar - b i Russ Kunkel - dr. Głównymi twórcami repertuaru byli Young i Armstrong, producentem - Young. Powstało błyskotliwe dzieło poprockowe, urzekające subtelnymi nawiązaniami do muzyki okresu międzywojennego, np. Love Letters, Imagine Me Imagine You, The juggler, Only You Can, He's Got Magic. Towarzyszyły mu trzy single: Only You Can/Out Of My Body z lutego, Imagine Me Imagine You/If I Point At The Moon z maja i He's Got The Magic/Love Ship z sierpnia tego samego roku; zaśpiewane przez Nooshę w zmysłowy sposób piosenki Only You Can i Imagine Me Imagine You odniosły spory sukces na listach przebojów.
Niestety, nagrany pośpiesznie, z gościnnym udziałem Rogera Taylora - voc z Queen, następny album, "Tails Of Illusion" z października 1975, promowany płytką Strange Ships/Little Brown Box, nie miał uroku debiutu i przepadł na rynku. Nieoczekiwanie więc kolejny singel, S-ssingle Bed/Silk Milk z kwietnia 1976, znowu wprowadził Fox na listy.
Ale nagrany z gościnnym udziałem m.in. Andy'ego Robertsa - g, bnjo, mand, Buda Beadle'a - s, Jaya Gurdena - g, Ann Odell - k i Johna "Rabbita" Bundricka - k, trzeci album, "Blue Hotel" z maja 1977, promowany singlem My Old Man's Away, był dziełem wymęczonym i nie powtórzył jego sukcesu. Wcześniej doszło do konfliktu między Noosha a pozostałymi muzykami i formacja się rozsypała.
Noosha Fox próbowała kontynuować karierę jako solistka, ale dorobiła się tylko kilku singli, w tym przebojowego Georgina Bailey/Pretty Boy (GTO, 1977). Gościnnie uczestniczyła w nagraniach m.in. Tima Renwicka. Armstrong i Young kierowali zespołem Yellow Dog (w studiu pomagali im m.in. Solley, Demick, Peter Bardens - k i Simon Phillips -dr), znanym z płyt "Yellow Dog" (Virgin, 1977), "Beware Of The Dog" (Virgin, 1978) i "Strangers In Paradise" (Escape, 1981). W późniejszych latach Armstrong występował u boku Vana Morrisona. Jako solista nagrał m.in. album "Back Against The Wall" (MMC, 1983). W końcu jednak zrezygnował z kariery i otworzył restaurację Fountain Inn And Thai w Hampshire.
Young zainicjował w 1989 powstanie Earth Love Found, organizacji ekologicznej, której celem jest m.in. ochrona lasów równikowych. Aby wesprzeć jej działalność finansowo, nagrało wieloma gwiazdami rocka płytę "Transmissions", sygnowaną: Gentlemen Without Weapons (A&M;, 1987). Solley grał m.in. w Whitesnake i Procol Harum, a jako producent nagrań wspomagał w studiu m.in. Motórhead.
Taylor nawiązał współpracę z Gerrym Raffertym. Frank, znany z nagrań m.in. Matthew Fishera, Claire Hamill, Gravy Train i Cafe Society, dołączył do Gambler. Później został realizatorem dźwięku i w tej roli miał udział w powstaniu płyt m.in. Alice Coopera i Petera Gabriela. Gannon wspomagał w studiu m.in. Alice Coopera, działał w popularnej grupie Sherbet, a później przeniósł się do Australii i tam założył Bop Till You Drop.
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Only You Can / Out Of My Body	Fox	02.1975	3[11]	53[8]	GTO GT 8	[written by Kenny Young][produced by Kenny Young]
Imagine Me, Imagine You / If I Point At The Moon	Fox	05.1975	15[8]	-	GTO GT 21	[written by Kenny Young][produced by Kenny Young]
S-S-S-Single Bed / Silk Milk	Fox	04.1976	4[10]	-	GTO GT 57	[written by Kenny Young][produced by Kenny Young]
Georgina Bailey / Pretty Boy	Noosha Fox	11.1977	31[6]	-	GTO GT 106	-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fox	Fox	05.1975	7[8]	-	GTO GTLP 001	[produced by Kenny Young]

Fountain of Youth

 Fountain of Youth była grupą nastolatków z Fredericksburg,w Teksasie, która wcześniej nagrywała jako Crossfires w okresie 1966-1969r wydając singiel: "Who'll Be The One'/'Making Love Is Fun" (Tower 278) ... Zwrócili na siebie uwagę wytwórni Colgems ,która podpisała z nimi kontrakt w marcu 1968r .
Ich wczesny singel Day Don't Come ,był gładkim , dobrze przygotowanym utworem pop - będący coverem grupy Cherry Slush Michigan.

Singiel "Liza Jane" został wydany w kwietniu 1969 roku i jest typowym produktem bubblegum tego okresu. Perełką jest ciężki psychodeliczny utwór ze strony B, "Witness People" ,co ciekawe partie wokalne wykonuje perkusista.Skład grupy w tym czasie tworzyli:Jimmy Panza (lead vocal & perkusja),Gary Itri (bass & vocals),Gary Jenschke (lead guitar & vocals) oraz Ken Molberg (rhythm guitar & vocals).
Richard Podolor produkował ich single wydawane dla Colgems.On pracował także z The Glass Family, The Starfires, The Standells, The Chocolate Watch Band.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Angie, Love Me) Make The Hurt Go Away/Livin' Too Fast	Fountain of Youth	03.1968	-	-	Colgems 1020	[written by Miller, Raleigh][produced by Richard Podolor]
Take A Giant Step/Don't Blame Me (For Trying)	Fountain of Youth	06.1968	-	-	Colgems 1024	[written by Goffin, King][produced by Richard Podolor]
Sunshine On A Cold Morning/Day Don't Come	Fountain of Youth	10.1968	-	-	Colgems 1032	[written by Stone][produced by Richard Podolor]
Liza Jane/Witness People	Fountain of Youth	05.1969	-	-	Colgems 5033	[written by Gabriel Mekler][produced by Richard Podolor]

 

Formula 3

 Jeden z najpopularniejszych zespołów we Włoszech na początku 70-tych, nie tylko wśród fanów rocka ,ale też z powodu długiej współpracy z piosenkarzem Lucio Battisti, który wziął ich do nowo utworzonej wytwórni Numero Uno przy nagrywaniu pierwszego albumu.Dies irae,mieszczący się w formule psychodelicznej,przedstawił typowe dla zespołu brzmienie oparte na gitarze,bez używania basu [tę rolę spełniały klawisze Lorenzi]

i subtelnym wokalem perkusisty Cicco.Ich muzyka była mieszanką pop, prog rocka i hard rocka, która doprowadziła ich do najważniejszych rock band przed erą Banco / PFM. Godny uwagi jest mroczny utwór tytułowy [Dies Irae pierwotnie została wydana na singlu w 1967 roku przez grupę Samurai w której grał Gabriele Lorenzi ] i jeden z najważniejszych utworów włoskiego rocka-Questo folle sentimento.
Drugi album, zatytułowany po prostu w Formula 3, był całkowicie oparty na piosenkach Lucio Battisti z jego tekstami oraz Mogola i zawierał dwa klasyki, Eppur mi syna scordato di te i długi kawałek Nessuno Nessuno, również wydany jako singiel w skróconej postaci .Reszta płyty była na miernym poziomie zdominowanym przez spółkę Battisti-Mogol.
Kolejny album Sognando e risognando wydany w 1972r zawiera oryginalne kompozycje zespołu wraz z utworami spółki Battisti-Mogol a wynikiem jest prawdopodobnie ich najlepsze dzieło w historii.W 1973r grał w Brazylii na "Festival Internacional da Cançao 1972".Czwarty i ostatni album La casa grande, nie zawiera kompozycji Lucio Battisti , album jest produkowany przez Mogola z oryginalną muzyką napisaną przez Alberto Radiusa.Zespół przestał oficjalnie istnieć pod koniec 1973r.
Gabriele Lorenzi i Alberto Radius dołączyli na krótko do supergrupy Il Volo natomiast Tony Cicco rozpoczął karierę solową pod szyldem Cico.Radius był cenionym muzykiem sesyjnym już w latach 60-tych.Wydał wiele albumów solowych do początku lat 80-tych.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Questo folle sentimento/Bambola una Avevo	Formula 3	09.1969	5	-	Numero Uno ZN 50001	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Sole giallo sole nero/ Se non e` amore cos'e`	Formula 3	05.1970	18	-	Numero Uno ZN 50023	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Io ritorno solo/ Nananano`	Formula 3	10.1970	6	-	Numero Uno ZN 50035	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
La folle corsa (pt.I)/ La folle corsa (pt.II)	Formula 3	02.1971	12	-	Numero Uno ZN 50115	[written by C. Donida, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Nessuno nessuno/ Eppur mi son scordato di te	Formula 3	05.1971	2	-	Numero Uno ZN 50117	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Sognando e risognando/ Storia di un uomo e di una donna	Formula 3	05.1972	A:48;B:24	-	Numero Uno ZN 50148	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
La ciliegia non e` di plastica/ Cara Giovanna	Formula 3	.1973	-	-	Numero Uno ZN 50303	-
Bambina sbagliata/Rapsodia di Radius	Formula 3	09.1973	A:27;B:24	-	Numero Uno ZN 50317	[A:written by Lorenzi, Mogol][B:written by A. Radius, Mogol][produced by Mogol]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Dies irae	Formula 3	.1970	-	-	Numero Uno ZSLN 55010	-
Formula 3	Formula 3	.1971	-	-	Numero Uno ZSLN 55013	-
Sognando e risognando	Formula 3	.1972	-	-	Numero Uno ZSLN 55152	-
La grande casa	Formula 3	.1973	-	-	Numero Uno ZSLN 55655	-

Involve Records

 Involve Records -jedna z bardziej popularnych wytwórni na półkuli południowej [N.Zelandia],która przeniosła swoją siedzibę [Londyn] i zainteresowania eksplorując muzykę elektroniczną i nu-indie.Te zmiany na obu frontach dokonały się w 2002 roku.Odzwierciedleniem tego są ostatnie nagrania Slow Moe i Voicechanger. 

Kluczem tych zmian nie była zmiana siedziby a raczej uzyskanie własnego brzmienia opartego na elektronice.Różne są drogi uzyskiwania przez wytwórnie płytowe wysokiej rangi.Jedne wybierają komercyjny sukces,inne inowacje artystyczne,poprzez używanie nowych technologii,albo odpowiednich producentów rewolucjonizujących brzmienie.Oczywiście,jest to trudne dla jednej wyizolowanej wytwórni.Wielkie wytwórnie potrzebują być czymś więcej niż sumą indywidualnych dokonań.

Jedną z takich firm była nowozeladzka Involve pod kierownictwem Bevana Smitha.Jedną z przyczyn sukcesu wytwórni było połączenie muzycznej wizji z niezwykłą uwagą na detale.Jednym z nich było staranne budowanie koncepcji dystrybucji swoich płyt na obu półkulach;Australii,Europie,Japonii i USA,poprzez kompanie-Baked Goods,Lowlands w Europie,Safety w USA,Flying w Nowej Zelandii i Rough Trade w Japonii.

Wybrani artyści

Aspen
Jet Jaguar
Loscil
Mandrake
Patio
Slow Moe
Voicechanger

 

Ritchie Cordell

 Ritchie Cordell (ur. Richard Joel Rosenblatt; 10 marca 1943r - zm. 13 kwietnia 2004r), amerykański autor tekstów, wokalista i producent muzyczny. Napisał i wyprodukował kilka hitów dla Tommy'ego Jamesa i The Shondells, w tym „I Think We're Alone Now” (później nagrane również przez Lene Lovich, Tiffany i Girls Aloud) i „Mony Mony” (później również nagrany przez Billy'ego Idola), i współprodukował  I Love Rock 'n' Roll Joan Jett. 

 Rosenblatt urodził się na Brooklynie w Nowym Jorku, a jako nastolatek zaczął śpiewać i grać na gitarze. W 1961 roku został przedstawiony Sidowi Prosenowi, który z kolei przedstawił go młodemu autorowi piosenek Paulowi Simonowi, używającemu wówczas pseudonimu Jerry Landis. Rosenblatt zaczął używać nazwiska Ritchie Cordell, początkowo jako wykonawca, a „Landis” napisał piosenkę „Tick Tock”, która stała się pierwszym singlem Cordella, wydanym w wytwórni Rori w 1962 roku. 

Następnie Cordell zaczął pisać własny materiał, w tym singiel „Georgiana”, który został zaaranżowany i wyprodukowany przez Landisa.  Przez pewien czas pracował w Kama Sutra Records, ale odniósł ograniczony sukces jako autor lub wykonawca, zanim w 1966 roku dołączył do Roulette Records jako autor tekstów. W Roulette rozpoczął współpracę z Tommym Jamesem & Shondells, którzy właśnie mieli swój pierwszy hit, "Hanky ​​Panky". Wraz z Salem Trimachim Cordell napisał swoją trzecią płytę „It's Only Love”; podobnie jak w przypadku wielu nagrań grupy Roulette, autorstwo pisarskie zostało udostępnione szefowi wytwórni płytowej Morrisowi Levy, który w tym czasie zbierał tantiemy. Oprócz pisania „I Think We're Alone Now” (które w 1967 roku zajęło 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA) i współtworzenia „Mony Mony” (miejsce 3. w 1968 i 1. w Wielkiej Brytanii). ), Cordell napisał również kilka pomniejszych hitów dla grupy.

 Pod koniec lat 60-tych opuścił Roulette i dołączył do Super K Productions, firmy założonej przez producentów Jerry'ego Kasenetza i Jeffry'ego Katza. Cordell był współautorem kilku hitów dla firmy, w szczególności „Gimme Gimme Good Lovin'” (napisany wspólnie z Joeyem Levine i nagrany przez Crazy Elephant, 1968); i „Indian Giver” (napisany wspólnie z Bobbym Bloomem i Bo Gentry i nagrany przez Fruitgum Co., 1969).

 W latach 70-tych kontynuował pracę jako wydawca muzyczny, autor tekstów i producent, zanim odniósł kolejny sukces w 1981 r. jako współproducent Joan Jett & Blackhearts wersji „I Love Rock 'n' Roll” , która osiągnęła nr. 1 w USA i nr 4 w Wielkiej Brytanii oraz album o tej samej nazwie. Cordell był także współproducentem albumu Ramones z 1983 roku Subterranean Jungle i współpracował z brytyjskim post-punkowym zespołem Bow Wow Wow.  W 1987 r. cieszył się rzadkim wyczynem polegającym na zastąpieniu jednej ze swoich piosenek ("I Think We're Alone Now" Tiffany ) inną ("Mony Mony" Billy'ego Idola) na szczycie US Hot 100.

 Cordell zmarł na raka trzustki w Nowym Jorku w 2004 roku w wieku 61 lat.

Piosenki na listach przebojów

[with Sal Trimachi] 02/1966 S.O.S. (Heart in Distress) Christine Cooper 101.US [with Morris Levy,Sal Trimachi] 11/1966 It's Only Love Tommy James & the Shondells 31.US 03/1969 It's Only Love Tony Blackburn 40.UK [solo] 02/1967 I Think We're Alone Now Tommy James & the Shondells 4.US 07/1967 I Like the Way Tommy James & the Shondells 25.US 08/1967 Gettin' Together Tommy James & the Shondells 18.US 03/1977 I Think We're Alone Now The Rubinoos 45.US 08/1987 I Think We're Alone Now Tiffany 1.UK/1.US 12/2002 I Think We're Alone Now Pascal 23.UK 12/2006 I Think We're Alone Now Girls Aloud 4.UK [with Bo Gentry] 04/1967 Mirage Tommy James & the Shondells 10.US 10/1967 We Gotta Go Home The Music Explosion 103.US 10/1967 Out of the Blue Tommy James & the Shondells 43.US 01/1968 Get Out Now Tommy James & the Shondells 48.US [with Tommy James, Bo Gentry, Bobby Bloom ] 04/1968 Mony Mony Tommy James & the Shondells 1.UK/3.US 09/1987 Mony Mony Billy Idol 1.US/7.UK 10/1987 Mony Mony Amazulu 38.UK 05/2000 Mony Mony Status Quo 48.UK [with Harvey Weisenfeld, Bo Gentry ] 07/1968 Somebody Cares Tommy James & the Shondells 53.US [with Robert Bloom, Bo Gentry] 01/1969 Indian Giver The 1910 Fruitgum Company 5.US [with Joey Levine] 03/1969 Gimme Gimme Good Lovin' Crazy Elephant 12.US/12.UK [with Jeff Katz, Jerry Kasenetz] 08/1969 The Train The 1910 Fruitgum Company 57.US [with J. J. Woods] 11/1969 When We Get Married The 1910 Fruitgum Company 118.US [with Tommy James ] 01/1970 Church St. Soul Revival Exile 104.US 12/1970 Church St. Soul Revival Tommy James 62.US [with Tommy James,Bob King] 02/1970 Sparkle and Shine The Clique 100.US [with Bo Gentry, Bobby Bloom, Emma Anderson,Tommy James] 10/1998 Feels Like Summer Sing-Sing 181.UK

Rachelle Ferrell

Rachelle Ferrell (ur. 21 maja 1961r) to amerykańska wokalistka i muzyk. Chociaż odniosła pewne sukcesy na głównych scenach muzyki R&B, pop, gospel i muzyki klasycznej, jest znana ze swoich talentów jako współczesna wokalistka jazzowa.  Ferrell zaczęła śpiewać w wieku sześciu lat, a w wieku dorosłym rozwinęła zakres do sześciu oktaw. 

Najwyższe dźwięki Ferrell  w „It Only Took A Minute” (1992) zostały opisane jako „zawodzenie przypominające Minnie Riperton”. zarówno na instrumentach, jak i jako wokalistka. Po zapisaniu się do Berklee College of Music i ukończeniu rok później, ucząc się aranżacji i rozwijając swoje umiejętności w zakresie śpiewu i pisania piosenek, zapewniła sobie posadę nauczyciela muzyki w Radzie Sztuki Stanu New Jersey wraz z Dizzym Gillespiem. Od 1975 do 1990 roku Ferrell śpiewała jako podkład dla Lou Rawlsa, Patti LaBelle, Vanessy Williams i George'a Duke'a. 

Debiut Ferrell, First Instrument, został wydany w 1990 roku w Japonii, pięć lat przed wydaniem w USA. Na jej płycie nagranej z basistą Tyronem Brownem, pianistą Eddie Greenem i perkusistą Dougiem Nallym, nagrało również kilku słynnych akompaniatorów jazzowych. Są wśród nich trębacz Terence Blanchard, pianiści Gil Goldstein i Michel Petrucciani, kontrabasiści Kenny Davis i Stanley Clarke, saksofonista tenorowy Wayne Shorter i klawiszowiec Pete Levin. Jej podejście do standardów, takich jak „You Send Me” Sama Cooke'a, „What Is This Thing Called Love?” Cole'a Portera oraz „My Funny Valentine” Rodgersa i Harta, przysporzyło jej pokaźnej japońskiej publiczności jazzowej. 

 W 2014 roku Rachelle Ferrell pojawiła się w nowym serialu internetowym „Now What with Kevin E. Taylor”, gdzie miała premierę sezonu serialu. Ferrell postanowiła, poruszona, zaśpiewać cały wywiad i w pewnym momencie doprowadziła gospodarza do łez. „Niektórzy ludzie śpiewają piosenki tak, jakby nosili ubrania, zakładają je i zdejmują” - wyjaśnia w notce biograficznej towarzyszącej albumowi. „Ale kiedy ktoś wykonuje cztery sety w nocy, sześć nocy w tygodniu, to doświadczenie daje ci możliwość zaprezentowania piosenki od środka, wyrażenia jej istoty. W ten sposób śpiewak wyraża piosenkę w duchu, w jakim jest został napisany. Autor piosenek przekłada emocje na słowa. Zadaniem piosenkarza jest przetłumaczenie słów z powrotem na emocje".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Til You Come Back to Me	Rachelle Ferrell	09.1992	-	-	Capitol 44 852	[written by Harvey Geller,Karyn White,Yvette Davis][produced by George Duke][19[14].R&B Chart]
Welcome To My Love	Rachelle Ferrell	01.1993	-	-	Capitol 44 892	[written by Donald Robinson,George Duke,Rachelle Ferrell ][produced by George Duke][42[16].R&B Chart]
Nothing Has Ever Felt Like This	Rachelle Ferrell feat. Will Downing	06.1994	-	-	Capitol 58 218	[72[10].R&B Chart]
With Open Arms	Rachelle Ferrell	10.1994	-	-	Capitol 58 258	[written by Donald Robinson][produced by George Duke][68[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rachelle Ferrell	Rachelle Ferrell	07.1994	-	161[8]	Manhattan 93 769	[gold-US][produced by George Duke,Michael J. Powell,Rachelle Ferrell,Barry Eastmond]
First Instrument	Rachelle Ferrell	04.1995	-	151[8]	Blue Note 27 820	[produced by Lenny White]
Individuality (Can I Be Me?)	Rachelle Ferrell	09.2000	-	71[9]	Capitol 94 980	[produced by Rachelle Ferrell,George Duke,Jef Lee Johnson]

Lee Fields

 Elmer Lee Fields (ur. 26 kwietnia 1950 r. w Wilson w Północnej Karolinie) to amerykański wokalista soul, czasami nazywany „Little JB” ze względu na fizyczne i wokalne podobieństwo do Jamesa Browna. Pracował z Kool and the Gang, Hip Huggers, O.V. Wrightem, Darrellem Banksem i Little Royal. Fields współpracował również z muzykami, takimi jak B.B. King, Clarence Carter, Dr. John, Tyrone Davis, Johnny Taylor, Denise LaSalle, Bobby Blue Bland, Betty Wright, The Manhattans, Little Milton i Bobby Womack. 

Swój pierwszy singiel nagrał w 1969 roku i nadal jest aktywny. Jego ostatnie prace dotyczą The Expressions, w tym albumów Faithful Man (2012), Special Night (2017) i It Rains Love (2019). W 2014 roku zapewnił dodatkowe wokale do filmu biograficznego Jamesa Browna Get On Up. 

Fields urodził się w Wilson w Północnej Karolinie w Stanach Zjednoczonych jako syn Emmy Jean Fields i Johna Fieldsa. Był drugim dzieckiem sześciorga dzieci. Fields od najmłodszych lat interesował się muzyką. W wieku 17 lat zdecydował się wyjechać do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę muzyczną. Chociaż jego matka ( później nazwał album na jej cześć) próbowała go przekonać, by nie jechał, ostatecznie dała mu swoje ostatnie 20 dolarów. Dzięki ruchom i stylowi inspirowanemu przez Jamesa Browna, Fields wkrótce zyskał przydomek „Little JB”. Przeniósł się do Plainfield w New Jersey w czasie swojego małżeństwa, będąc późnym nastolatkiem.

 W 1969 roku Fields wydał swój pierwszy singiel w wytwórni Bedford, „Bewildered”/„Tell Her I Love Her”. Nagrał "Gonna Make Love" w London Records w 1973 roku. W tym samym roku Fields wydał popularny singiel "Let's Talk It Over"/"She's a Love Maker". Fields wydał „Everybody Gonna Give Your Thing Away to Somebody (Sometime)”/ „East Coast Rapper” w SoundPlus w 1975 roku. Przez większą część drugiej połowy lat 70-tych Fields spędził na nagrywaniu singli dla wytwórni Angle 3 Records, w tym „The Bull Is Coming"/"Funky Screw". W 1979 roku wydał z Angle 3 pełnowymiarowy album zatytułowany Let's Talk It Over. W latach 80-tych disco stawało się coraz bardziej popularne, kosztem soul. Miejsca, które wcześniej zarezerwowały Fieldsa, teraz zamiast tego zarezerwowały DJ-ów.Fields przeprowadził się do nieruchomości w Newark w stanie New Jersey, aby utrzymać rodzinę.

W latach 90-tych Fields powrócił śpiewając soul-blues . Podpisał kontrakt z wytwórnią Ace Records z Missisipi i zadebiutował z Enough Is Enough. W Ace Fields wydał Coming to Tear the Roof Down w 1995r i Dreaming Big Time w 1996r, w którym grał na klawiszach i syntezatorach. Później w tym samym roku Fields podpisał kontrakt z Desco Records założoną przez Gabriela Rotha i Phillipa Lehmana.

Sharon Jones, która również w tym czasie podpisała kontrakt z Desco, śpiewała jako wsparcie dla Fieldsa na wczesnym singlu. Fields pojawił się na debiutanckim albumie Gimmie the Paw zespołu The Soul Providers z wytwórni w 1997 roku. Wydał kilka singli z Desco, a w 1999 roku wydał pełnometrażowy album Let's Get a Groove On. Desco później podzielił się na Daptone Records i Soul Fire, a Fields ostatecznie nagrywał dla nich obu. „Give Me a Chance” i „Shot Down” były dwoma 7-calowymi singlami, które wydał w Daptone w latach 2001-2002, a pod koniec 2002 roku album  Problems w Soul Fire.

 W 2006 roku francuski DJ Martin Solveig zaproponował mu wykonanie utworu tanecznego. Koncertowali we Francji i nagrali piosenki „Jealousy”, „Everybody”, „I'm a Good Man” i „I Want You”.  Truth and Soul Records nagrała z Fieldsem singiel, który później stał się „Honey Dove”. Lee Fields & The Expressions wydali „My World” dla Truth and Soul w 2009 roku. W 2011 roku wydał album zatytułowany Treacherous. Po wydaniu Faithful Man w 2012 roku w Truth and Soul wokalista koncertował  na całym świecie. Następnie wydał dwa albumy Emma Jean w 2014 roku i Special Night w 2017 roku (nakładem Big Crown Records byłego współzałożyciela Truth and Soul Leona Michelsa).  W styczniu 2019 roku Lee Fields & The Expressions wydali swój najnowszy singiel „It Rains Love”. Fields wydał album, również zatytułowany It Rains Love, w kwietniu 2019 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stop Watch	Lee Fields	10.1986	-	-	BDA 999	[written by Clark J. Smith, Lee Fields][produced by Clark Jay][91[3].R&B Chart]

Fiestas

 Kariera The Fiestas trwała prawie 20 lat i pojawili się w czasie, gdy muzyka soulowa zyskiwała na znaczeniu na scenie grup wokalnych. Ich największym hitem był „So Fine” z 1959 roku, który osiągnął trzecie miejsce na listach przebojów R&B, zanim przebił się na 11 miejsce na Hot 100.  Główny wokalista Tommy Bullock, Eddie Morris, Sam Ingalis i Preston Lane - byli pierwotnie z Newark, NJ.

 Podpisali  kontrakt z wytwórnią Old Town   właściciela Hy Weissa w 1959 po tym, jak usłyszał grupę śpiewającą „So Fine” w łazience obok jego biura (które było wybiegiem z szatni Teatru Triboro na 125th Street i Third Avenue w Harlemie ). Pojedynczy strzał na listy przebojów przyszedł natychmiast. Weiss poszedł w jego ślady z kolejnym singlem grupy, „Last Night I Dreamed”, który nie trafił na listy przebojów. 

Kontynuował jednak próby, wydając uduchowione strony R&B, które były podobne do tego, co robili artyści tacy jak Sam Cooke i Jackie Wilson. Spośród nich ulubione to „You Could Be My Girlfriend”, cover „Anna” Arthura Alexandra i jego druga strona, „Think Smart”, która jest obecnie bardzo pożądaną rzadkością w Northern Soul.

 Ballada z 1962 roku „Broken Heart” zajęła 18 miejsce na listach przebojów R&B, ale nie znalazła się na listach pop. The Fiestas w końcu przenieśli się do Strand (wytwórnia z Nowego Jorku, która zaczynała jako wytwórnia pełnopłatna, ale wkrótce zaczęła specjalizować się w wydaniach budżetowych), a następnie do Vigor, nagrywając przez lata 60. i do połowy lat 70-tych bez  jakichkolwiek przebojow.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Fine/Last Night I Dreamed	Fiestas	04.1959	-	11[16]	Old Town 1062	[written by J. Gribble][3[19].R&B Chart]
Broken Heart/The Railroad Song	Fiestas	08.1962	-	81[6]	Old Town 1122	[written by Gene Redd, R. G. Moseley][18[8].R&B Chart]
I Feel Good All Over/Look At That Girl	Fiestas	11.1962	-	123[1]	Old Town 1127	[written by Winfield Scott, Otis Blackwell]

Fidelitys

 

The Fidelitys to nowojorski kwintet doo wop  z Albany założony w 1956 roku – według profilu Marva Goldberga na jego stronie internetowej , bas Earl Thorpe zebrał założycielski skład wkrótce po przeprowadzce z Jacksonville na Florydzie. Kuzyn Thorpe'a, Emmitt Smith, został przydzielony do głównych obowiązków, Clarence Carter i Robert McCann zajęli miejsca tenorów , a Arthur Morning wszedł na pokład jako baryton. Pierwotnie nazwany Mellow-Tones, grupa przechrzciła się na Fidelitys, kiedy tenor Maurice Newton (przyjaciel Thorpe'a z Jacksonville) przeniósł się do Albany i zastąpił Cartera. 

 

W grudniu 1957 roku Fidelitys udali się do Nowego Jorku w nadziei na znalezienie się w słynnym amatorskim show Apollo Theatre.  Bart z kolei wysłał Fidelitys na przesłuchanie do Baton Records, które z miejsca podpisało kontrakt z kwintetem - ich debiutancki singiel „The Things I Love”,   Harolda Barlowa/Lewa Harrisa , ukazał się w lutym 1958r, świadomie naśladując Platters . Singiel osiągnął 60 miejsce na listach przebojów Billboard, a w czerwcu Fidelitys pojawił się ponownie z innym staroświeckim utworem Andy Razafa i Eubiego Blake'a „Memories of You” - chociaż jego wydanie uczczono tygodniowym pobytem w Apollo , singiel nie dorównał sukcesowi swojego poprzednika, nie trafiając na listy przebojów. 

 

Trzecia odsłona Baton Records Fidelitys, „Captain of My Ship”, ukazała się jesienią 1958 roku, zbiegając się z kolejnym tygodniem w Apollo, ale kiedy również nie przykuła uwagi radia i spowodowała zatrzymanie rozmachu grupy . Właściciel Baton, Sol Rabinowitz, zamknął wytwórnię wiosną 1959 roku, wkrótce potem połączył siły z Morty Craftem, aby współtworzyć nową firmę  SIR . Fidelitys nagrał w SIR utwór Irvinga Berlina "Marie" ponownie, z niewielkim wyprzedzeniem. "Walk with the Wind" pojawił się jesienią, a na początku 1960 roku grupa wystąpiła po raz ostatni w Apollo. „This Girl of Mine” pojawiła się tej wiosny, a w sierpniu Fidelitys wydały swój  łabędzi  śpiew „Wishing Star”, będącą również ostatnim tchnieniem walczącego SIR. 

Kiedy Smith został powołany do wojska w 1962 roku, lider Kenny French zapełnił jego nieobecność, a Fidelitys kontynuowali występy na żywo do końca dekady. W 2005 roku pozostali przy życiu członkowie (Thorpe, Smith, Newton i French) ożywili grupę na kilka koncertów z Albany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Things I Love/Hold On To What'Cha Got (And Get One More)	Fidelitys	06.1958	-	60[3]	Baton 252	[written by Harold Barlow,Lew Harris]