poniedziałek, 15 lutego 2016

Lovin' Spoonful

Amerykańska grupa doceniana przez długie lata bardziej przez słuchaczy niż krytyków. Jej renoma trwa do dziś w miarę pojawiania się coraz to nowych reedycji i kompilacji obfitej muzycznej spuścizny. Zespół założyli w 1965 r. John Sebastian (ur. 17.03.1944 r. w Nowym Jorku, USA; śpiew, gitara, harmonijka ustna) i Zalman Yanowsky (ur. 19.12.1944 r. w Toronto, Kanada; gitara, śpiew), występujący poprzednio w grupie The Mugwumps wspomnianej w tekście przeboju the Mamas And The Papas "Creeque Alley". Skład uzupełnili: Steve Boone (ur. 23.09.1943 r. w Camp Lejeune w stanie Północna Karolina, USA; bas) oraz Joe Butler (ur. 19.01.1943 r. w Glen Cove na Long Island, Nowy Jork, USA; perkusja, śpiew). Specy ficzne połączenie rytmów jug-bandowych, folku, bluesa i rock'n'rolla złożyło się na wyróżniające Lovin' Spoonful spośród innych amerykańskich grup popowych brzmienie, określane często mianem "elektrycznej muzyki na dobre i złe chwile" (electric good-time music). W okresie dwu lat wprowadzili do amerykańskiej Top 20 dziesięć przebojów, wszystkie autorstwa Johna Sebastiana; poczynając od pobrzękiwania w "Do You Believe In Magic?", poprzez refleksyjny "You Didn't Have To Be So Nice", aż po nucony leniwie "Daydream".
Barwności muzyki odpowiadała różnorodność tekstów. "Summer In The City" opisywało doznania fizyczne: "Lato w skwarnym mieście, niebywała heca, ciarki na karku, cieknie pot po plecach" ("Hot town summer in the city, back on my neck getting dirt and gritty"), a "Rain On The Roof" ulotność romantycznej chwili: "Ja i ty i deszcz na dachu, uchwyceni w letniej burzy, dobry dla nas i dla kwiatów, może zostaniemy dłużej" ("You and me and the rain on the roof, caught up in a summer shower, drying while it soaks the flowers, maybe we'll be caught for hours").
Cztery studyjne albumy zespołu prezentowały oprócz singlowych przebojów liczne klejnoty twórczej inwencji muzyków. Sebastian był też autorem muzyki do dwóch filmów: "What's Up Tiger Lily" Woody'ego Allena i "Jesteś już mężczyzną" Francisa Forda Coppoli z urzekającym tematem "Darling Be Home Soon". Niestety nieustające party zakończyło się w 1967 r. odejściem Yanowsky'ego, zastąpionego na krótko przez Jerry'ego Lestera. Rok później zespół opuścił Sebastian. Muzyczne i poetyckie uzdolnienia Sebastiana uczyniły zeń jednego z najciekawszych amerykańskich autorów piosenek. Do dziś kontynuuje działalność solową, wystąpił też podczas obu festiwali w Woodstock. W 1991 r. Steve Boone, Joe Butler i bracia Yesterowie reaktywowali grupę z myślą o trasie koncertowej, jednak brak dwóch założycieli Lovin' Spoonful spowodował, iż ranga tego wydarzenia nie była zbyt wielka.

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Do You Believe In Magic/On The Road AgainLovin' Spoonful08.1965-9[13]Kama Sutra KA-201[Written by: John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
You Didn't Have To Be So Nice/My GalLovin' Spoonful11.1965-10[12]Kama Sutra KA-205[Written by: Steve Boone/John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
Daydream/Night Owl BluesLovin' Spoonful02.19662[13]2[12]Kama Sutra KA-208[Written by: John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
Did you ever have to make up your mind?/Didn' t want to have to do itLovin' Spoonful05.1966-2[211]Kama Sutra KA-209[Written by: John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
Summer In The City/Fishin' BluesLovin' Spoonful07.19668[11]1[3][11]Kama Sutra KA-211[gold][Written by: Steve Boone/John Sebastian/Mark Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
Rain On The Roof/PowLovin' Spoonful10.1966-10[10]Kama Sutra KA-216[Written by: John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
Nashville Cats/Full MeasureLovin' Spoonful12.196626[7]8[10] side B:87[3]Kama Sutra KA-219[Written by: John Sebastian][side B:Written by: Steve Boone/John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
Darling Be Home Soon/Darlin' CompanionLovin' Spoonful02.196744[2]15[8]Kama Sutra KA-220[piosenka z filmu You' re a big boy now][Written by: John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
Six O'Clock/The FinaleLovin' Spoonful04.1967-18[8]Kama Sutra KA-225[Written by: John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
You're A Big Boy Now/Lonely (Amy's Theme)Lovin' Spoonful.1967--Kama Sutra KA-231[Written by: John Sebastian][produced by Erik Jacobsen]
She Is Still A Mystery/Only Pretty, What A PityLovin' Spoonful10.1967-27[6]Kama Sutra KA-239[Written by: John Sebastian][produced by Joe Wissert]
Money/Close Your EyesLovin' Spoonful01.1968-48[6]Kama Sutra KA-241[Written by: John Sebastian][produced by The Lovin' Spoonful, Joe Wissert]
Never Going Back/ForeverLovin' Spoonful07.1968-73[5]Kama Sutra KA-250[Written by: John Stewart][produced by Chip Douglas]
[Till I] Run with you/Revelation Revolution '69Lovin' Spoonful feat Joe Butler09.1968-128[2]Kama Sutra KA-251[Written by: John Stewart][produced by Bob Finiz]
Me about you/Amazing airLovin' Spoonful02.1969-91[2]Kama Sutra KA-255[Written by: Garry Bonner/Alan Gordon][produced by Bob Finiz]
EP' s
Did you ever have to make up your mind?Lovin' Spoonful06.19663[12]-Kama Sutra KEP 300[produced by Erik Jacobsen]
Jug band musicLovin' Spoonful08.19667[3]-Kama Sutra KEP 301[produced by Erik Jacobsen]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Do you believe in magicLovin' Spoonful12.1965-32[35]Kama Sutra 8050[produced by Erik Jacobsen]
DaydreamLovin' Spoonful04.19668[11]10[31]Kama Sutra 8051[produced by Erik Jacobsen]
What' s up,Tiger Lily?Lovin' Spoonful09.1966-126[9]Kama Sutra 8053
Hums of The Lovin' SpoonfulLovin' Spoonful12.1966-14[26]Kama Sutra 8054[produced by Erik Jacobsen]
The best of The Lovin' SpoonfulLovin' Spoonful03.1967-3[52]Kama Sutra 8056[gold]
You' re a big boy nowLovin' Spoonful04.1967-160[5]Kama Sutra 8058[produced by Erik Jacobsen]
Everything playingLovin' Spoonful01.1968-118[7]Kama Sutra 8061[produced by Joe Wissert,The Lovin' Spoonful]
The best of The Lovin' Spoonful,Volume 2Lovin' Spoonful03.1968-156[5]Kama Sutra 8064
The best...Lovin' SpoonfulLovin' Spoonful04.1976-183[3]Kama Sutra 2608
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Love Battery

LOVE BATTERY, grupa amerykańska. Powstała w 1988r w Seattle. Z początku tworzyli ją Ron Nine (właśc. Ronald Rudzitis) —voc,g, KevinWhitworth-g, Bruce Fairweather- b, Jason Finn - dr.
 Wcześniej wszyscy występowali w innych miejscowych zespołach - Ron w Room Nine, Kevin w Rodeo,
Crisis Party, Crotch Rockets i On The Rocks, Bruce w Green River, Jason w Rodeo, Skin Yard, Feast, Vexed i Helios Creed.
Niebawem Fairweathera, który odszedł do Mother Love Bone, zastąpił Tommy Bonehead - b z Crisis Party, a w 1990r jego z kolei Jim Tillman - b z U-Men. W 1993r na miejsce Tillmana wrócił Fairweather.

Nazwę wzięła z utworu zespołu Buzzcocks. Po podpisaniu kontraktu z Sub Pop zadebiutowała w sierpniu 1989r singlem Between The Eyes. Dla tej samej firmy zrealizowała w 1990 minialbum Between The Eyes, w 1991r czwórkę „Out Of Focus", w 1992r pierwszy właściwy album- Dayglo, a rok później następny -Far Gone.
Przedstawiła własną odmianę stylu grunge, wywodzącego się z Seattle, a spopularyzowanego przede wszystkim przez Nirvanę. Podobnie jak inni przedstawiciele nurtu przetrawiła różne elementy muzyki lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, przede wszystkim rocka psychodelicznego, ale też blues rocka
czy punk rocka. Inspirowała się wprost nagraniami takich artystów, jak Jimi Hendrix, MC5, Blue Cheer czy Pink Floyd (na Between The Eyes przedstawiła przeróbkę piosenki Ibiza Bar tego zespołu).

 Umiejętnie połączyła atrakcyjne, dość chwytliwe melodie z hałaśliwym, brudnym, niepokojącym  brzmieniem, np. w Between The Eyes, Before I Crawl i Orange z Between The Eyes, Dayglo, Sometimes, Foot, Damaged i Side (With You) z Dayglo, Head Of Ringo i Rust Belt z Far Gone.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Between the Eyes/EasterLove Battery10.1989--Sub Pop SP 45 [written by J. Finn, K. Whitworth, R. Nine, T. Bonehead]
Foot/Mr. SoulLove Battery11.1991--Sub Pop SP 135 [written by J. Finn, K. Whitworth, R. Nine, T. Bonehead]
Out Of Focus EP.Love Battery.1991--Sub Pop -
Nehru Jacket EP.Love Battery.1994--Atlas 69712 4034 2 [produced by Bruce Calder, Love Battery]
Snipe HuntLove Battery03.1998--Let Down Records LD 103-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Between the EyesLove Battery02.1992--Sub Pop SP 69b [produced by Jack Endino, Steve Fisk, Conrad Uno, Jon Auer]
DaygloLove Battery01.1992--Sub Pop SP 131b [produced by Conrad Uno and John Auer]
Far GoneLove Battery.1993--Sub Pop SP 208b [produced by Michael Beinhorn]
Straight Freak TicketLove Battery02.1995--Atlas 31452 7152 2 [produced by Bruce Calder, Love Battery]
Confusion Au Go GoLove Battery.1999--C/Z CZ092 -
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , ,

niedziela, 14 lutego 2016

Camron

Camron, właśc. Cameron Gilles (ur. 04.02. 1976, Nowy Jork, Nowy Jork, USA).
Raper, pochodzący z okrytego złą sławą nowojorskiego Harlemu, Cameron Gilles, starający się z powodzeniem łączyć w swojej twórczości twarde, uliczne teksty z brzmieniem ocierającym się o słodkie R&B, a nawet pop. Jest to sztuka zapoczątkowana m.in. przez - Jay-Z i Nasa, którymi Cam'ron wyraźnie się inspiruje. Poważna przygoda artysty z muzyką zaczęła się, gdy powrócił do Harlemu po krótkim pobycie w college'u znajdującym się w Teksasie. Po przerwaniu edukacji, by móc związać koniec z końcem, zajął się sprzedażą narkotyków. Odnowił wówczas znajomość z popularnym raperem obozu Bad Boy - Masem, którego znał z wspólnego grania w koszykówkę w liceum na Manhattanie. Właśnie on wprowadził Sam'ro-na w świat hiphopowego biznesu, pronając z The Notoriousem B.I.G i Puff Daddym. Dzięki pomocy tego drugiego raper podpisał umowę z labelem Untertainment, prowadzonym przez Lance'a 'On' Rivere.
Pierwszym utworem Cam'rona, który dostał się na radiową rotację w maju 1998, był "Pull Out". Niedługo potem ogromną popularność zdobył pierwszy oficjalny singiel rapera "3-5-7". Pochodzący ze ścieżki dźwiękowej do filmu "Woo" (reż. Daisy von Scherler Mayer, 1998), oparty na tytułowym motywie z serialu "Magnum" kawałek, wraz z wydanym miesiąc później singlem "Horse & Carriage" (gościnny udział Mase'a) doskonale przygotowały grunt pod debiutancki krążek artysty - "Confessions Of Fire".
Osiągnął on status złotej płyty, przyniósł jeszcze dwa przeboje - "Feels Good" i "Let Me Know". Choć album nie został wysoko ocenionych przez krytyków, zarzucających raperowi korzystanie z cudzych pomysłów, brak własnego, oryginalnego stylu, pozwolił on Camronowi znaleźć się w grupie najlepiej zarabiających osób na nowojorskiej scenie. Od tego czasu trzymał się sprawdzonego schematu nagrywania albumów opartych na trzech, czterech przebojowych singlach i bardzo przeciętnej reszcie. To wystarczyło, by wydane w 2000 r. "S.D.E." (pełna nazwa -"Sports, Drugs And Entertainment") i "Come Home With Me" z 2002 r. dotarły do bardzo wysokich miejsc na liście "Billboardu".
Od trzeciej solowej płyty Camron jest związany z labelem Roc-A-Fella, współprowadzonym przez Jay-Z. W 2003 pomógł grupie swoich podopiecznych - The Diplomats (Freekey Zeekey, Jim Jones i Juelz Santana) w wydaniu albumu "Diplomatic Immunity". Premiera kolejnej autonomicznej produkcji rapera "Purple Haze", zapowiadanej na luty 2004 r., odbyła się ostatecznie na początku grudnia tego roku. Na koncie Camrona znajduje się jeszcze składanka wydana w 2002 r. przez Epic "Harlem's Greatest". Na płycie kończącej jego kontrakt z Untertainment (które podlegało Epic) znalazły się hity z pierwszych dwóch krążków rapera.
W lipcu 2005 artysta został aresztowany, a następnie wypuszczony bez wpłacania kaucji, za jazdę po raz kolejny bez ważnego prawa jazdy.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Pull itCam'ron05.1998--Epic Street[66[2].R&B Chart]
357Cam'ron06.1998--Untertainment 78936[written by C. Giles, D. Branch, Post, Carpenter][produced by Darrell "Digga" Branch][88[2].R&B Chart][piosenka z filmu "Woo"]
Horse & Carriage/F**ck youCam'ron feat. Mase07.199812[11]41[17]Untertainment 78 938[written by Cameron Giles][produced by Trackmasters][9[20].R&B Chart]
Feels Good/GloryCam'ron feat. Usher12.1998--Untertainment 79 073[produced by Darrell "Digga" Branch][54[5].R&B Chart][sample z "When Somebody Loves You Back"-Teddy Pendergrass]
Let Me KnowCam'ron06.1999-99[2]Untertainment 79 170[written by C. Giles, D. Branch][produced by Darrell "Digga" Branch][22[15].R&B Chart][sample z theme to "Monday night football"-Johnny Pearson]
What Means the World to You/That's meCam'ron10.2000-83[10]Epic 79 434[produced by Armando Colon][30[21].R&B Chart][sample z "Roxanne"-The Police]
Oh,boy/The Roc [Just fire]Cam'ron feat. Juelz Santana04.200213[24]4[21]Roc-A-Fella 5828648[silver-UK][produced by Just Blaze][written by Justin Smith, Cameron Giles, Juelz Santana][A:1[5][32].R&B Chart][B:77[5].R&B Chart][sample z "I'm going down"-Rose Royce]
Welcome to New York CityCam'ron feat. Juelz Santana & Jay-Z06.2002-35[6].Hot 100 Singles SalesRoc-A-Fella 582970[produced by Just Blaze][written by Justin Smith,Sean Carter,Cameron Giles][55[11].R&B Chart]
Hey Ma/Boy boyCam'ron feat. Juelz Santana08.20028[10]3[21]Roc-A-Fella 063 958[platinum-US][silver-UK][written by L. James,L. Richie,Cameron Giles,Daryl Pittman[produced by DR Period , Mafia Boy][7[25].R&B Chart][sample z "Easy"-Commodores]
SnakeR.Kelly feat. Cam'ron and Big Tigger03.2003-16Jive 40 108[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][9[21].R&B Chart]
Boy (I Need You)Mariah Carey feat. Cam'ron04.200317[6]57[2].Hot 100 Singles SalesMonarc 063794[written by Mariah Carey, Justin Smith, Norman Whitfield, Cameron Giles][produced by Mariah Carey, Just Blaze][68[8].R&B Chart][sample z "I'm going down"-Rose Royce]
Dipset (Santana's Town)Juelz Santana featuring Cam'ron08.2003--Roc-A-Fella 000 807[written by E. Hanson, Cameron Giles, LaRon James][produced by Edward Hinson][70[10].R&B Chart]
ShakeCam'ron feat. J.R. Writer04.2004--Roc-A-Fella [74[6].R&B Chart]
Hey Lady/Get 'Em GirlsCam'ron featuring Freekey Zekey04.2004--Roc-A-Fella 002 305[A:produced by Frank Visosky, Victor Babb][B:produced by Skitzo][A:sample z "I wantto be your man"-Roger][A:84[1].R&B Chart][B:99[1].R&B Chart]
Lord You Know / Shake / Hey LadyCam'ron feat. Jaheim05.2004162[1]-Roc-A-Fella 0002668[produced by Nasty Beat Makers][81[4].R&B Chart]
Certified GangstasJim Jones featuring Game and Cam'ron07.2004--Diplomats 5777[written by Joseph Guillermo Jones, Cameron Giles, P. Corley III,Dwayne Holmes][produced by Dwayne Holmes][80[12].R&B Chart]
Crunk MuzikJim Jones featuring Juelz Santana and Cam'ron11.2004--Diplomats 5793[produced by The Blackout Movement][84[13].R&B Chart]
GirlsCam'ron featr. Mona Lisa11.200425[3]-Roc-A-Fella 003 821[77[7].R&B Chart]
Down And OutCam'ron feat. Kanye West01.2005-94[1]Roc-A-Fella 004122[written by Cameron Giles, Fred Briggs, Brian Miller, Kanye West][produced by Brian "Allday" Miller , Kanye West][29[20].R&B Chart][sample z "Strung out"-William Bell]
Do Ya ThingCam'ron featuring Nicole Wray12.2005--Diplomatic Man[65[6].R&B Chart]]
Touch It or Not/Wet WipesCam'ron feat. Lil Wayne05.2006-71Diplomatic Man 68016[produced by Headbangaz Entertainment] [62[9].R&B Chart]
Popular Demand (Popeyes)Clipse featuring Pharrell and Cam'ron12.2009--Columbia[90[2].R&B Chart]
Speaking in TungsCam'ron with Vado07.2010--Diplomatic Man [82[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Confessions of FireCam'ron08.199895[2]6[10]Untertainment 68 976[gold-US][produced by Darrell Branch, Jacob Yor, Lance "Un" Rivera][2.R&B Chart]
S.D.E.Cam'ron10.2000-14[9]Untertainment 69 873[produced by Cam'ron, Jacob York][2.R&B Chart]
Come Home with MeCam'ron05.200287[16]2[28]Roc-A-Fella 586876[platinum-US][silver-UK][produced by Just Blaze,Kanye West,Ty Fyffe,The Heatmakerz,DR Period,Mafia Boy,BPM,Ray Watkins,LeLan Robinson,Mike T.][1.R&B Chart]
Purple HazeCam'ron12.2004187[1]20[14]Roc-A-Fella 002728[gold-US][produced by The Heatmakerz,Kanye West,Just Blaze,Chad Wes Hamilton,Nasty Beat Makers][4.R&B Chart]
Killa SeasonCam'ron05.2006-2[5] Diplomatic Man 68589-2[produced by The Alchemist,Pro-V For Treetown Entertainment,Charlmagne,Blackout Movement,Ty Fyffe,Jonathan Dugger,Headbangaz Entertainment,Nova,The Heatmakerz,Big Tyme,The Beat Firm,Stay Gettin' Productions,Chad Hamilton,I.N.F.O.,Boola[1.R&B Chart]
Crime PaysCam'ron05.2009-3[4] Diplomatic Man 518073-2[produced by Skitzo ][1.R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , , ,

Planet Soul

Planet Soul to duet muzyki house dance z Miami na Florydzie, w skład którego wchodzili producent George Acosta i wokalistka Nadine Renee (ur. Renee Shamir 9 lutego 1972 roku w Nowym Jorku). Nadine miała karierę solową na początku lat 90-tych, a nawet wydała album. 

W 1995 roku duet wydał swój debiutancki singiel „Set U Free”, który zajął 26. miejsce na liście Billboard Hot 100, 10. miejsce na liście Billboard's Rhythmic Top 40, 3. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales, 35. na liście Top 40 Mainstream Billboard i nr 57 na liście Hot R&B Singles Billboard, pozostając na liście przez 14 tygodni.  

Rok później, w 1996 roku, Planet Soul wydali swój debiutancki album „Energy + Harmony”, który osiągnął 165 miejsce na liście Billboard 200 i 6 miejsce na liście Billboard’s Heatseekers Albums.  Drugi singiel z albumu „Feel the Music” zajął 73. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 10. miejsce na liście Billboard’s Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Ostatni singiel z albumu „Look Into My Eyes” osiągnął 47. miejsce na liście Billboard’s Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales.

 W 1999 roku Planet Soul wydało singiel „Music is My Life”, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów Billboardu.  Pod koniec lat 90-tych Nadine koncertowała w Europie i nagrała płytę dla MCA Records (gdzie pracowała również jako recepcjonistka), ale album został odłożony na półkę, a następnie przerobiony i wydany w 2000 roku pod nazwą „Oasis of Love”.  

Nadine nadal tworzyła muzykę, malowała i pisała scenariusze, ale zaczęła skupiać się na życiu osobistym. W 2000 roku wydała swoją muzykę na MP3.com i zdobyła kilka hitów numer jeden. W 2002 roku Nadine pracowała z DJ Bad Boyem nad piosenką „Costa Del Sol”. W styczniu 2003 roku wyszła za mąż za Jona Shamira, a 1 grudnia 2004 roku Nadine urodziła córkę Liat Nadine Shamir. Niestety, Nadine zmarła następnego dnia w wieku 32 lat w wyniku komplikacji porodowych.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Set U FreePlanet Soul10.1995-26[26]Strictly Rhythm 12 362[gold-US][written by George Acosta,Nadine Renee][produced by George Acosta ][57[14].R&B Chart]
Feel The MusicPlanet Soul feat Brenda Dee04.1996-73[10]Strictly Rhythm 12 430[written by George Acosta, B. Deleon][produced by B. Deleon , George Acosta ]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Energy and HarmonyPlanet Soul05.1996-165[3]Strictly Rhythm 325[produced by George Acosta]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,

sobota, 13 lutego 2016

Love & Money

LOVE AND MONEY - grupa szkocka. Powstała w połowie lat osiemdziesiątych w Glasgow z inicjatywy Jamesa Granta - voc, g, Paula McGeehana -k i Stuarta Kerra - dr, byłych muzyków zespołu Friends Again. Składu dopełnił Bobby Patterson - b. W 1987 Kerr odszedł do formacji Texas . Nieco później dołączyli Douglas Mclntyre-g, voc i Gordon Wilson - dr. W pierwszych miesiącach posługiwała się nazwą Moonboot.
Zadebiutowała w 1985 i 1986 singlami Honey At The Core (sygnowany jeszcze: Moonboot), Candy bar Express i Dear John oraz albumem All you need is ..., wydanymi przez wytwórnię Mercury; przeszły one bez echa. Nieco większe powodzenie zyskały następne płyty, nagrane już dla firmy Fontana, jak single River Of People, Love And Money, Hallelujah Man, Strange Kind Of Love, Looking For Angelina, Jocelyn Square i Up Escalator oraz album Strange kind of love.
Zaprezentowała się w tym okresie w repertuarze z pogranicza muzyki pop i funku, przypominającym nieco dokonania zespołu Level 42. Przełomem w jej karierze miała być następna płyta, "The Mother's Boy", zawierająca muzykę o wiele bardziej ambitną, ale szefowie Fontany uznali ukończone już nagrania za zbyt pretensjonalne i nie dopuścili do ich wydania. Grupa musiała wrócić do studia, a owocem był album Dogs in the traffic z nowymi utworami, powtórzono tylko jedną piosenkę z "The Mother's Boy" - Papa Death (produkcji wraz z Love And Money podjęli się Tony Phillips, współpracownik Joni Mitchell i Prefab Sprout, oraz Steve Nye, współpracownik Japan). Było to mimo wszystko dzieło ujawniające o wiele większe aspiracje artystyczne niż płyty poprzednie.
Efektowne, melancholijne, często przejmujące piosenki przywodziły na myśl skojarzenia z twórczością R.E.M., Toma Waitsa czy duetu Simon And Garfunkel. Literackie teksty o seksie i śmierci powstały pod wrażeniem lektury utworów Rimbauda, Celine'a, Bukowskiego. Oprócz wybranych na single piosenek My Love Lives In A Dead House, Looking For Angel (nowa wersja) i Winter wyróżniały się utwory Johnnie's Not Here, Lips Like Ether, Cheap Pearls. Płyta nie odniosła jednak sukcesu, na jaki zasługiwała.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Candybar express/Love and moneyLove & Money03.198656[4]-Mercury/ Phonogram MONEY 1[written by James Grant][produced by Andy Taylor]
Dear John/JaneLove & Money07.1986--Mercury/ Phonogram MER 228[written by James Grant][produced by Tom Dowd]
River of people/DesireLove & Money01.1987--Mercury/ Phonogram MONEY 3[written by James Grant][produced by Tom Dowd]
Love and money/Home is wherethe heart isLove & Money03.198768[4]-Mercury/ Phonogram MONEY 4[written by James Grant][produced by Love And Money]
Halleluiah man/Love is a million miles awayLove & Money09.198863[4]75[7]Fontana/ Phonogram MONEY 5[written by James Grant][produced by Gary Katz]
Strange kind of love/Looking for AngelineLove & Money01.198945[5]-Fontana/ Phonogram MONEY 6[written by James Grant][produced by Gary Katz]
Jocelyn square/Saint HenryLove & Money03.198951[4]-Fontana/ Phonogram MONEY 7[written by James Grant, Bobby Paterson][produced by Gary Katz]
Up escalator/SoonLove & Money10.1989--Fontana/ Phonogram MONEY 8[written by James Grant][produced by Gary Katz]
Winter /Blue eyed worldLove & Money11.199152[2]-Fontana/ Phonogram MONEY 9[written by James Grant][produced by Steve Nye]
My love lives in a dead house/RustLove & Money06.1991--Fontana/ Phonogram MONEY 10[written by James Grant][produced by Steve Nye]
Looking for Angeline/True BelieverLove & Money08.1991--Fontana/ Phonogram MONEY 12[written by James Grant][produced by Love And Money]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
All you need is ...Love & Money.1986--Mercury MERHC 89[produced by Tom Dowd]
Strange kind of loveLove & Money10.198871[1]175[7]Fontana SFLP7[produced by Gary Katz]
Dogs in the trafficLove & Money08.199141[1]-Fontana 8489931[produced by Love And Money, Steve Nye, Tony Phillips ]
LittledeathLove & Money12.1993--Iona Gold IGCD 206[produced by Love And Money]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,

Robert Plant

Urodził się 20.08.1948 r. w West Bromwich w hrabstwie Staffordshire (Anglia) jako Robert Anthony Plant. Na początku kariery związany był z kilkoma zespołami rhythm'n'bluesowymi działającymi w jego rodzinnych stronach, takimi jak The Delta Blues Band, The New Memphis Bluesbreakers, The Black Snake Moan, The Banned i The Crawling King Snakes.
W ostatnim z wymienionych występował perkusista John Bonham. W 1965 r. Plant dołączył do Lee Johna Crutchleya, Geoffa Thompsona i Rogera Beamera tworząc zespół The Tennessee Teens (później zmienił nazwę na Listen), pozostający pod wpływem artystów Tamla Motown. Ich wersja utworu "You Better Run", pierwotnie nagranego przez Young Rascals, nie zdobyła wielkiego powodzenia, toteż Plant zdecydował się na karierę solową.
W 1968 r. udało mu się podpisać kontrakt z wytwórnią CBS i nagrać dwa single "Our Song" i "Long Time Corning". Po powrocie do Birmingham wokalista założył zespół The Band Of Joy, w którym rozkwitło jego rosnące zainteresowanie muzyką amerykańskiego zachodniego wybrzeża. Ta obiecująca grupa rozpadła się w 1968 r., a Robert przystąpił do innego miejscowego zespołu o nazwie Hobstweedle, występując jednocześnie z legendarnym angielskim bluesmanem Alexisem Kornerem. To w tym okresie gitarzysta Jimmy Page zaprosił go do The New Yardbirds, szybko przemianowanych na Led Zeppelin. W latach 1968 - 80 zespół ten był najbardziej wpływową i kasową formacją rockową.
Po śmierci Johna Bonhama w 1980 r. i zawieszeniu działalności przez Led Zeppelin Robert Plant powrócił do kariery solowej. Rozpoczął ją wydanym w 1982 r. albumem Pictures At Eleven, na którym wspomagali go Robbie Blunt (gitara), Paul Martinez (bas), Jezz Woodroffe (klawisze), Phil Collins (perkusja) i Cozy Powell (perkusja). Rok później ukazał się kolejny longplay wokalisty Principle Of Moments, zawierający m.in. utwór "Big Log", który wydany na singlu, dotarł do pierwszej dwudziestki angielskich i amerykańskich list przebojów. Trzon zespołu Planta pozostał ten sam, jedynie na perkusji obok Collinsa pojawił się tym razem Barriemore Barlow.
W 1984 r. artysta postanowił powrócić do źródeł i stworzył grupę-efemerydę nazwaną The Honeydrippers. W jej składzie znaleźli się m.in. Jeff Beck, Jimmy Page i Nile Rogers. Muzycy zarejestrowali i wydali rok później w formie mini-albumu The Honeydrippers Vol. 1 pięć standardów rhythm'-n'bluesowych, z których jeden - "Sea Of Love" -dotarł aż do 3. miejsca na angielskiej liście przebojów.
W latach 1985-1988r aktywność Planta spadła. Kolejny solowy album Shaken 'n 'Stirred, pochodzący z 1985 r., poniósł klapę. Wokalista zwolnił wówczas dotychczasowych współpracowników i niewiele brakowało, by doszło do reaktywowania Led Zeppelin (z Tonym Thompsonem na perkusji). Tak się jednak nie stało i w 1988 r. Plant wspierany przez młodych muzyków w osobach Douga Boyle'a (gitara), Phila Scragga (bas), Phila Johnstone'a (klawisze) i Chrisa Blackwella (perkusja), powrócił udanym albumem Now And Zen. W jednym z utworów z tej płyty -"Tall Cool One" - gościnnie zagrał Jimmy Page. a w nagraniu wykorzystano fragmenty trzech klasyków Led Zeppelin "Black Dog", "Whole Lotta Love" i "The Ocean".
Artystyczne odrodzenie Roberta Planta podtrzymał w 1990 r. kolejny wysoko oceniony longplay Manic Nirvana. Po jego wydaniu znów nastąpiła trzyletnia przerwa w karierze artysty, ale długie oczekiwanie na nowe nagrania z nawiązką wynagrodziła płyta Pale Of Nations, zdaniem wielu krytyków najlepsze solowe osiągnięcie wokalisty.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Burning Down One Side / Moonlight in Samosa Robert Plant09.198273[1]64[6]Swan Song 99 979[written by Robert Plant, Robbie Blunt, Jezz Woodroffe][produced by Robert Plant]
Pledge Pin / Fat Lip Robert Plant11.1982-74[5]Swan Song 99 952[written by Robert Plant, Robbie Blunt][produced by Robert Plant]
Big Log / Messin' With the MekonRobert Plant08.198311[10]20[16]Es Paranza 99 844[written by Robert Plant, Robbie Blunt, Jezz Woodroffe][produced by Robert Plant, Benji LeFevre, Pat Moran]
In the Mood / Horizontal DepartureRobert Plant11.198381[2]39[12]Es Paranza 99 820[written by Robbie Blunt/Paul Martinez/Robert Plant ][produced by Robert Plant]
Pink and Black / Trouble Your MoneyRobert Plant05.198595[2]-Es Paranza B 9640 [UK][written by Plant, Blunt, Martinez, Woodroffe, Hayward][produced by Robert Plant, Benji Lefevre, Tim Palmer ]
Little by Little / Trouble Your MoneyRobert Plant05.198583[2]36[11]Es Paranza 99 644[written by Robert Plant, Jezz Woodroffe][produced by Robert Plant,Benji Lefevre , Tim Palmer ]
Too Loud / Kallalou KallalouRobert Plant08.1985-108[2]Es Paranza 99 622[written by R. Plant, P. Blunt, P. Martinez, J. Woodroffe, R. Hayward][produced by Benji Lefevre , Robert Plant , Tim Palmer]
Heaven Knows / Walking Towards Paradise Robert Plant01.198833[5]-Es Paranza 99373[written by David Barratt Phil Johnstone][produced by Phil Johnstone , Robert Plant , Tim Palmer]
Tall Cool One / White, Clean and NeatRobert Plant04.198887[1]25[18]Es Paranza 99 348[written by Robert Plant, Phil Johnstone][produced by Phil Johnstone , Robert Plant , Tim Palmer]
Ship of Fools / Helen of TroyRobert Plant08.198876[2]84[4]Es Paranza 99 333[written by Robert Plant,Phil Johnstone][produced by Tim Palmer,Robert Plant,Phil Johnstone]
Hurting Kind (I've Got My Eyes on You) / I CriedRobert Plant04.199045[3]46[10]Es Paranza 98 985[written by Christopher Blackwell/Doug Boyle/Phil Johnstone/Steve Jones/Robert Plant ][produced by Robert Plant, Phil Johnstone, Mark Stent]
Your Ma Said You Cried in Your Sleep Last Night / She SaidRobert Plant07.199090[1]-Es Paranza A 8945 [UK][written by Schlaks, Glazer][produced by Phil Johnstone , Robert Plant]
29 Palms /Whole Lotta Love (You Need Love)Robert Plant05.199321[5]111[4]Fontana FATED 1[written by Jones,Blackwell Robert Plant,Boyle,Phil Johnstone][produced by Chris Hughes,Robert Plant]
I Believe / Great SpiritRobert Plant07.199364[2]-Fontana FATED 2[written by Robert Plant,Phil Johnstone][produced by Chris Hughes,Robert Plant]
Calling to You/Naked if I want toRobert Plant09.199380[3]-Fontana FATED 3[written by Robert Plant,Blackwell][produced by Chris Hughes,Robert Plant][3.Mainstream Rock Tracks]
If I Were a Carpenter / I BelieveRobert Plant12.199363[4]-Fontana FATED 4[written by Tim Hardin][produced by Chris Hughes,Robert Plant]
Gallows Pole/City don't cryPage & Plant12.199435[8]-Fontana PPCD 2 [UK][written by Trad.][produced by Jimmy Page, Robert Plant]
Most High / Upon a Golden Horse / The WindowPage & Plant04.199826[4]-Fontana PPCD 3 [UK][written by Jimmy Page,Robert Plant,Charlie Jones,Michael Lee][produced by Jimmy Page,Robert Plant]
Last Time I Saw Her / Song to the SirenRobert Plant04.200384[3]-Universal 77 933 2 [UK][written by Robert Plant,Porl Thompson, Justin Adams,Charlie Jones,Bukka White,John Baggott][produced by Phill Brown]
Shine it All Around/All the money in the worldRobert Plant & The Strange Sensation05.200532[5]-Sanctuary SANXD 369 [UK][written by Robert Plant,Justin Adams,John Baggott,Clive Deamer,Billy Fuller,Skin Tyson][produced by Robert Plant][18.Mainstream Rock Tracks]
Gone, Gone, Gone (Done Moved On)Robert Plant / Alison Krauss11.2007109[3]-Rounder DINT0231 [UK][written by Don Everly, Phil Everly][produced by T Bone Burnett]
Please Read the LetterRobert Plant / Alison Krauss02.2008102[2]120Rounder[written by Charlie Jones, Michael Lee, Jimmy Page, Robert Plant][produced by T Bone Burnett]
Rich WomanRobert Plant / Alison Krauss.2008-118Rounder DINT0173 [UK][written by Dorothy LaBostrie, McKinley Millet][produced by T Bone Burnett]
Angel DanceRobert Plant 09.2010133[2]-Rounder [written by David Hidalgo, Louis Perez][produced by Buddy Miller, Robert Plant]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Pictures at ElevenRobert Plant06.19822[15]5[53]Swan Song 8512[platinum-US][silver-UK][produced by Robert Plant]
The Principle of MomentsRobert Plant07.19837[14]8[40]Es Paranza 90 101[platinum-US][gold-UK][produced by Robert Plant, Benji LeFevre, Pat Moran]
Shaken 'n' StirredRobert Plant05.198519[4]20[19]Es Paranza 90 265[gold-US][produced by Robert Plant, Tim Palmer & Benji Le Fevre]
Now and ZenRobert Plant02.198810[7]6[48]Es Paranza 90 863[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Robert Plant,Tim Palmer,Phil Johnstone]
Manic NirvanaRobert Plant03.199015[9]13[25]Es Paranza 91 366[gold-US][silver-UK][produced by Robert Plant, Phil Johnstone, Mark "Spike" Stent]
Fate of NationsRobert Plant05.19936[12]34[24]Es Paranza 92 264[gold-US][silver-UK][produced by Chris Hughes, Robert Plant]
No QuarterJimmy Page & Robert Plant10.19947[16]4[23]Atlantic 82 706[platinum-US][gold-UK][produced by Jimmy Page and Robert Plant]
Walking into ClarksdaleJimmy Page & Robert Plant04.19983[11]8[13]Atlantic 83 092[gold-US][silver-UK][produced by Jimmy Page and Robert Plant]
DreamlandRobert Plant07.200220[8]40[4]Universal 586962[produced by Phil Brown, Robert Plant]
Sixty Six to TimbuktuRobert Plant and Alison Krauss11.200327[7]134[1]Atlantic 83 626[produced by Gary Nicholson, Nugetre, Tim Palmer, Martin Russell, Jon Tiven, Simon Emmerson, Danny Kessler, Benji Lefevre, Sally Tiven, The Pat Moran Quartet, Roger Bolton, Phil Andrews, Charlie Jones, Phil Brown, Donnie Fritts, Robin George, The Fabulous Brill Brothers, Chris Hughes, Phil Johnstone, Laurie Latham, Robert Plant, Alexis Korner]
Mighty ReArrangerRobert Plant & The Strange Sensation04.20054[8]22[6]Es Paranza 84 747[silver-UK][produced by Steve Evans]
Raising SandRobert Plant / Alison Krauss10.20072[63]2[72]Decca/Rounder 4759382 [UK][platinum-US][platinum-UK][produced by T-Bone Burnett]
Band of JoyRobert Plant with the Band of Joy10.20073[16]5[16]Decca 2748331 [UK][gold-UK][produced by Robert Plant, Buddy Miller]
Lullaby and... The Ceaseless RoarRobert Plant with Sensational Space Shifters09.20142[15]10[7]East West 0075597953732 [UK][gold-UK][produced by Robert Plant]
Carry FireRobert Plant with Sensational Space Shifters11.20173[8]14[4]East West/Rhino 0075597934939 [UK][silver-UK][produced by Robert Plant]
Digging Deep: SubterraneaRobert Plant 10.202033[1]-Rhino 0190295211950 [UK][silver-UK][produced by Robert Plant]
Raise the RoofRobert Plant with Alison Krauss12.20215[8]7[6]East West/Rhino 0190296548857 [UK]-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , , , , ,

piątek, 12 lutego 2016

Rare Bird

Grupa została założona pod koniec lat 60-tych XX wieku (jakoś to dziwnie brzmi :) przez wokalistę Steve'a Goulda, który grał również na basie i saksofonie, oraz klawiszowca Dave'a Kaffinetti. Zespół tworzyli także Graham Field (organy, śpiew) oraz Mark Ashton (perkusja).
 Ci panowie stworzyli coś niezwyklego, prawdziwego "rzadkiego ptaka", z perspektywy lat powiedziałbym że ten ptak to "biały kruk". Dotyczy to zwłaszcza niewątpliwie trzeciego albumu "Epic Forest", który wydany został na dwóch białych płytach winylowych, z czego ta druga była wytłoczona tylko z jednej strony. Dzieło niezwykłe, pełne dynamiki, przeplatanej delikatnymi kompozycjami, takimi jak np. przecudowne "Fears Of The Night".
Godne uwagi są także "Baby Listen", wielowątkowy utwór tytułowy "Epic Forest", "Turn It All Around", "You're Lost" oraz najdłuzszy utwór na płycie "Title No.1 (Birdman)".
 Album został nagrany bez Grahama Fielda, ale z nowym muzykiem - Andy Curtisem, wzbogacającym brzmienie grupy o gitarę, której do tej pory w zespole nie było !!! Brak ten wcale jednak nie przeszkadzał i był praktycznie niezauważalny czego dowodzą piękne dwa pierwsze albumy - debiutancki "Rare Bird" oraz "As Your Mind Flies By". Zamiast gitary mamy tu szaloną gonitwę basu, perkusji oraz analogowymi instrumentami klawiszowymi. Wszystko to oczywiście przeplatane fragmentami dającycymi wyciszenie - taki właśnie był to zespół.
 Charakterystyczną cechą grupy Rare Bird byli dwaj wokaliści, tzn. ich głosy - jeden delikatny, a drugi niezwykle mocny, wręcz drapieżny. dobrym przykładem tej "walki" wokalistów jest utwór "Baby Listen" otwierajacy płytę "Epic Forest".
Późniejszy materiał Rare Bird jest już o wiele mniej ciekawy. Od 1973 roku kolejne płyty prezentowały dość niski poziom, nawet mimo tego, że w nagraniu "Somebody's Watching" brali udział tacy znakomici muzycy jak John Wetton i Nic Potter.
Muzyka Rare Bird zginęła więc w masie innych niezwykle ciekawych płyt. Rare Bird stał się zespołem na tyle zapomnianym, że od 1977 roku nie ukazała się nawet jedna składanka z muzyką grupy. I pomyśleć, że w latach 70-tych był to zespół na tyle wpływowy, że wraz z Van der Graaf Generator pomogli praktycznie nieznanej wówczas grupie Genesis wkroczyć w świat muzycznego show-bussinesu. I nie kto inny jak właśnie grupa Rare Bird jest autorem kultowego wręcz utworu "Sympathy".

Żródło: www.pejzaze.trojka.info/skarbiec/rarebird.htm
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Sympathy/Devil's High ConcernRare Bird02.197027[8]121[3]Charisma CB 120[written by Rare Bird][produced by John Anthony]
Birdman - Part 1 Rare Bird09.1973-122[1]Polydor 15 079[written by Kaffinetti, Karas, Curtis, Kelly, Gould][produced by Rare Bird, Paul Holland]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Rare BirdRare Bird03.1970-117[13]Probe 4514[produced by John Anthony]
Epic ForestRare Bird08.1973-194[2]Polydor 5530[produced by Paul Holland, Rare Bird]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,

(I Can't Get No) Satisfaction



written by: Mick Jagger,Keith Richards
oryginalne wykonanie:Rolling Stones





Rozmiar: 1059 bajtówHistoria


W kwietniu 1965 roku Rolling Stones rozpoczęli swoją trzecią trasę koncertową w Ameryce. Pierwsze dwa koncerty odbyły się w Kanadzie, a następne poczynając od Nowego Jorku na terenie USA. 6 maja odbył się koncert w Jack Russell Stadium w mieście Clearwater na Florydzie. Podczas tego występu około 200 fanów zespołu wszczęło przepychanki z policją. W trakcie czterech piosenek na widowni panował wielki chaos. Wreszcie policji udało się zaprowadzić porządek. Stonesi nie byli zachwyceni tym co widzieli.
Keith Richards udał się do Jack Tar Harrison Hotel. Zmęczony położył się spać. W nocy obudził się z ideą nowej piosenki, która mu się przyśniła. Wstał z łóżka i nagrał na magnetofon riff gitarowy i główny motyw melodii. Położył się do łóżka z powrotem i zasnął. Zachowała się taśma, na której słychać dosyć krótkie nagranie i smaczne chrapanie do końca. Richards nie wyłączył magnetofonu. Zaśpiewał tylko jedną linijkę tekstu: "(I Can't Get No) Satisf ".
Rankiem siedli wspólnie z Mickiem Jaggerem i dokończyli piosenkę. Większość tekstu napisał Jagger. W tym tekście Jagger wyrzucił z siebie wszystkie złe odczucia, które wzbierały w nim od początku touru. Był bardzo zniesmaczony konformizmem i konsumpcjonizmem amerykańskiego społeczeństwa. Te mocne wrażenia pokazują jaka różnica była w tamtych latach między podejściem do życia w Europie w stosunku do Ameryki. Ale wtedy nie było jeszcze słychać o globalizacji.
W każdym razie był to jeden z pierwszych tekstów, które były wyrazem buntu przeciw kulturze mieszczańskiej. Tym samym stał się przełomowym w kształtowaniu nowego oblicza rock’n’rolla.

Tekst ten został podkreślony sławnym riffem otwierającym piosenkę. Ten wyśniony riff nie był tak całkiem oryginalny. Richards przyznawał, że mógł zasugerować się riffem z piosenki "Dancing in The Street" zespołu Martha and the Vandellas. Tytuł zaś pochodził z utworu Chucka Berry - "If I don't get no satisf from the judge". Jak powiedział Jagger, żaden biały nie mógł tego napisać gdyż nie mógł czegoś podobnego odczuć.
9 maja grali koncert w Chicago. Następnego dnia udali się do Chess Studio na nagranie. W 1968 roku Jagger w jednym z wywiadów powiedział, że riff ten "brzmiał jak jakiś folk song kiedy rozpoczęliśmy pracę i Keith nie był zadowolony i nie chciał by to nagrywać na singlu; nie sądził by to był dobry pomysł. Ja sądzę, że Keith myślał zbyt zasadniczo. Nie uważam by Keith słuchał właściwie. Twierdził, że to głupi rodzaj riffu".
Nie dokończyli nagrania. Zabrali taśmę i wyjechali na kalifornijską część touru.
Z rozpoczętym w Chicago nagraniem udali się do studia w Los Angeles. Tam czekała ich niespodzianka – urządzenie Gibson Maestro Fuzzbox. Dalszy ciąg opowiedział Richards w 1992 roku. "Pierwszy raz pracowaliśmy z pudełkiem Gibsona. Dostawałem histerii z powodu zniekształceń. Ten riff rzeczywiście brzmiał ostro i długo, ale nawet gdy przewróciliśmy wzmacniacze do góry nogami, to wciąż nie brzmiało dobrze. I wtedy Ian Stewart przeszedł się na róg do Eli Wallach's Music City. Wrócił z jakimś distortion box (chodzi chyba o coś eliminujące zniekształcenia). Było to zrobione od ręki. Wypróbuj to powiedział. Nigdy nie widziałem czegoś podobnego przedtem. To miało bardzo wąskie zastosowanie ale to było właśnie to, choć nadawało się tylko do tego jednego nagrania.
Richards myślał przedtem by ten riff zagrać na rogu, ale uzyskany efekt gitary bardzo go usatysfakcjonował. Nagranie zakończyło się 12 maja w RCA Studios, Hollywood. Wydane zostało na singlu 6 czerwca 1965 roku w USA, a dopiero 20 sierpnia w Wielkiej Brytanii.
Opóźnienie wydania brytyjskiego było spowodowane najpierw przez samych Rolling Stones, którzy nie chcieli by płyta wyszła podczas ich nieobecności. Potem okazało się, że angielscy cenzorzy mają dużo zastrzeżeń do tekstu i wstrzymywali edycję. Piosenka była "odbierana jako atak na status quo". Mieli również za złe seksualne, wyuzdane fragmenty tekstu – zwłaszcza "trying to make some girl, pregnant" (pregnant – ciężarna). Ostatecznie słowo ‘pregnant’ zostało usunięte z tekstu. Reszta został bez zmian ponieważ utwór był już obecny w eterze, nadawany przez popularne wówczas tzw. pirackie stacje radiowe.
Utwór pod nazwą (I can’t get no) Satisf uzyskał wielkie powodzenie. W USA na liście Billboard Hot 100 wskoczył na pierwsze miejsce 10 lipca 1965 roku i utrzymywał się na nim przez 4 tygodnie. Był to pierwszy hit Rolling Stones, który wspiął się na top. Ogółem na liście przebywał przez 14 tygodni. Podobnie sprawa wyglądała w Anglii we wrześniu 1965 roku, z tym, że był to już czwarty top Stonesów na Wyspach.
Na tym się nie skończyło, na utwór spadały kolejne zaszczyty. Singel otrzymał certyfikat "złotego nagrania" nadanego przez RIAA (Recording Industry Association of America) – czyli sprzedano ponad milion płyt. W 1976 roku brytyjski New Musical Express umieścił Satisf na siódmym miejscu 100 najlepszych singli w historii, Vox na liście stu utworów, które zaszokowały świat. VH1 uznał, że jest to najlepsza piosenka rockowa w historii.
Najbardziej prestiżowy magazyn Rolling Stone na liście 500 Największych Utworów Wszechczasów ulokował Satisf na miejscu drugim.
Praktycznie w każdym rankingu sporządzonym przez pisma muzyczne, stacje radiowe czy TV utwór ten jest blisko czoła.
Mick Jagger w 1995 roku wyraził taką opinię:

"Ludzie bardzo nadymają swoje wielkie hity. To była piosenka, która naprawdę stworzyła Rolling Stones, zmieniła nas z zwykłego zespołu w wielki, monstrualny zespół. Zawsze potrzebne są piosenki. Nie byliśmy Amerykaninami, ale zawsze chcieliśmy zrobić coś wielkiego w Ameryce. To było bardzo imponujące gdy piosenka i zespół zrobiły rzecz o światowym zasięgu. To jest nasza flagowa piosenka, naprawdę, bardziej niż wielki klasyczny obraz, ponieważ jest tylko jedna podobna rzecz – rodzaj sygnatury, którą wszyscy znają. Miała chwytliwy tytuł. Miała wciągający gitarowy riff. Miała wspaniałe gitarowe brzmienie, bardzo oryginalne w tamtym czasie. No i złapała ducha czasu, co jest najważniejszy przy tego rodzaju piosenkach… które były alienacją. Może trochę więcej, były seksualnym rodzajem alienacji. Alienacja to nie jest całkiem odpowiednie słowo, ale tu akurat nie mam innego."

Jagger nie powiedział wprost tego, że ten utwór nie jest aż tak dobry. Mogę wymienić kilka lepszych piosenek Rolling Stones bez większego kłopotu. Owszem riff był szokujący, ale przede wszystkich to zaszokował fuzzbox. Jagger miał rację – utwór trafił w idealny moment na rynku muzycznym. Wyrażony w tekście bunt przeciw mieszczuchom trafił bowiem w samo sedno odczuć ówczesnej młodzieży, co wkrótce zaowocowało ruchami kontestacyjnymi z hippiesowskim na czele.
Wykonanie Satisf przez Rolling Stones było tak bardzo charakterystyczne, że piosenka nie doczekała tak wielu coverów, jak by można było sądzić po jej sławie.
Znana i ceniona jest wersja Otisa Reddinga, który spełnił pomysł Richarda i zamiast gitary w głównym riffie zastąpił je rogami i trąbkami. Reading był jednym z pierwszych czarnych muzyków, który nagrał utwór białych. Z reguły występuje odwrotna sytuacja.
Znane jest też nagranie Britney Spears. Dzięki temu Satisf poznała młoda generacja fanów rocka, która 40 lat do tyłu nigdy nie sięga.
W Polsce jest w obiegu opinia, którą miał wyrazić muzykolog i krytyk Jan Weber. Przyrównał on Satisf do V Symfonii Beethovena, tzn. że oba te utwory mają taką samą rangę, jeden dla rocka a drugi dla klasycznej symfonii. Nie wiem kiedy Weber mógł taki osąd wypowiedzieć, wiem jednak, że to nie była jego własna myśl. Taka opinia pojawiła się w USA wkrótce po wydaniu singla w 1965 roku.

Covery piosenki na listach przebojów:

Rolling Stones   6.06.1965r  	London 45-LON 9766 (US)/Decca F12220 (UK)
 1[4][14][gold].US/1[12].UK
producent:Andrew Loog Oldham;nagrywany 12 maja 1965r , RCA Studios, Hollywood.
Otis Redding  03.1966  Volt 132   31[8].US/33.UK
Aretha Franklin  .1967r  Atlantic 584 157   37[5].UK
Bubblerock .1973  UK Records UK 53   29.UK   producent:Jonathan King
Vanilla Ice 02.1991   SBK Records SBK 29     63[6].US/22.UK;
 producent:Khayree  , Vanilla Ice  
Devo .1978   Stiff Records BOY 1    41.UK producent:Devo




inne wykonania
 

Dino,Desi and Billy (1965) LP.I'm a Fool 
The Invictas (1965) LP.The Invictas a Go-Go
Quincy Jones and His Orchestra (1965)  LP.Quincy Plays for Pussycats
Paul Revere & The Raiders (1965) LP.Just like Us!
Sandy Nelson (1965) LP.Drums a` Go-Go  LP.The Ventures a` Go-Go
The Strangeloves (1965) LP.I Want Candy 
Newbeats (1965) LP.Run Baby Run
Chris Farlowe (1965) LP.Farlowe in the Midnight Hour
Eliminators (1966) LP.Guitars & Percussion
T-Bones (1966) LP.Sippin' 'N Chippin'
Mary Wells (1966) LP.The Two Sides of Mary Wells
Chuck Jackson (1966) LP.A Tribute to Rhythm and Blues 
Bill Cosby (1968) LP.Hooray for the Salvation Army Band!
Blue Cheer (08.1968) LP.Outsideinside
Ken Boothe (1970) LP.Freedom Street
CCS (1970) LP.CCS
José Feliciano (1970) LP.Fireworks 
The Shadows (24.10.1970) LP.Shades of Rock
Herbie Mann (1972) LP.Mississippi Gambler
Jimi Hendrix (1972) LP.Early Jimi Hendrix Volume 2 [26.12.1965]
Mountain (1974) LP.Avalanche 
Residents (1976) SP. Ralph RR 0776  
Television (1982) LP.The Blow-Up
Samantha Fox (1987) LP.Samantha Fox
Alien Sex Fiend (1988) LP.Another Planet
Count Five (1991) LP.Psychotic Reunion Live
Britney Spears (2000) LP.Oops!...I Did It Again
Sly And Robbie  (1998) LP.Friends

Tekst piosenki:
I can't get no satisfaction
I can't get no satisfaction
'Cause I try and I try and I try and I try
I can't get no, I can't get no

When I'm drivin' in my car
And a man comes on the radio
He's telling me more and more
About some useless information
Supposed to fire my imagination
I can't get no, oh no no no
Hey hey hey, that's what I say

I can't get no satisfaction
I can't get no satisfaction
'Cause I try and I try and I try and I try
I can't get no, I can't get no

When I'm watchin' my TV
And a man comes on to tell me
How white my shirts can be
But he can't be a man 'cause he doesn't smoke
The same cigarrettes as me
I can't get no, oh no no no
Hey hey hey, that's what I say

I can't get no satisfaction
I can't get no girlie action
'Cause I try and I try and I try and I try
I can't get no, I can't get no

When I'm ridin' round the world
And I'm doin' this and I'm signing that
And I'm tryin' to make some girl
Who tells me baby better come back later next week
'Cause you see I'm on losing streak
I can't get no, a no no no
Hey hey hey, that's what I say

I can't get no, I can't get no
I can't get no satisfaction
No satisfaction, no satisfaction, no satisfaction
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Plasmatics

The Plasmatics to aktywny w latach 1977-1988 amerykański zespół punkowy założony przez absolwenta Yale University i radykalnego antyartystę Roda Swensona oraz Wendy O. Williams.
Plasmatics byli kontrowersyjną grupą znaną z dzikich występów, które złamały liczne tabu obecne w tamtych czasach w amerykańskiej kulturze popularnej. Oprócz cięcia gitar piłą mechaniczną, wysadzania elementów nagłośnienia i rozbijania młotem telewizorów, Williams i Plasmatics wysadzali na scenie w powietrze samochody. Williams była wielokrotnie aresztowana, a pewnego razu w Milwaukee także poważnie pobita przez policję podczas aresztowania za nieprzyzwoite zachowania.
Występy grupy były zakazane w Londynie. Owocami kariery Wendy i Plasmatics jest siedem albumów, z których część to solowe wydawnictwa Williams. Za jedno z nich wokalistka otrzymała nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepsza Wokalistka Rockowa.W trakcie działalności zespół wydał cztery albumy studyjne oraz jeden minialbum: New Hope for the Wretched (1980), Beyond the Valley of 1984 (1981), Metal Priestess (EP, 1981), Coup d'Etat (1982) oraz Maggots: The Record (1987). Zespół z każdym albumem zmieniał przynajmniej połowę składu i miał ponad 17 różnych muzyków, którzy grali w nim przez 10 lat aktywności scenicznej Williams.Zespół istniał w latach 1977-1983 oraz krótko w 1987 roku. Jedynym członkiem pozostającym nieprzerwanie w składzie zespołu na przestrzeni działalności była wokalistka – Wendy O. Williams, a także Rod Swenson pełniący funkcję menedżera. Po rozwiązaniu grupy Williams podjęła się solowej działalności artystyczne. W 1998 roku wokalistka zmarła popełniwszy samobójstwo.Wpływ twórczości grupy jest zauważalny w przypadku wielu zespołów z żeńskim wokalem, które powstały w ciągu ubiegłych dwudziestu lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Butcher Baby/Tight Black Pants [live]Plasmatics07.198055[4]-Stiff Records BUY 76[written by Richard Stotts/Rod Swenson ][produced by Jimmy Miller]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
New Hope for the WretchedPlasmatics02.198155[3]134[10]Stiff 9[produced by Jimmy Miller,Rod Swenson]
Beyond the Valley of 1984Plasmatics06.1981-142[9]Stiff 11[produced by The Plasmatics,Rod Swenson]
Metal PriestessPlasmatics12.1981-177[3]Stiff 666-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , ,

Charlie Puth

 Charlie Puth, właśc. Charles Otto Charlie Puth Jr. (ur. 2 grudnia 1991r w Rumson w New Jersey) – amerykański piosenkarz, kompozytor i producent muzyczny.

Puth urodził się i wychował w Rumson w New Jersey jako syn Debry Goldstein i Chucka Putha. Jego ojciec ma niemieckie korzenie, zaś matka jest Żydówką. Ma dwójkę rodzeństwa: Stephena i Mikaelę].

W 2010 roku Puth ukończył Rumson-Fair Haven Regional High School. W siódmej klasie, a także po ukończeniu nauki w Count Basie Theatre, zaczął uczęszczać do Manhattańskiej Szkoły Muzycznej, w której uczył się w klasie fortepianu jazzowego oraz klasycznego. W 2013 roku ukończył naukę w Berklee College of Music w Bostonie w Massachusetts.

We wrześniu 2009 roku Puth zaczął publikować swoje nagrania muzyczne w serwisie YouTube. W grudniu 2010 roku wydał niezależnie swoją debiutancką płytę studyjną zatytułowaną The Otto Tunes.

W 2011 roku razem z Emily Luther, koleżanką z Berklee College of Music, nagrał swoją wersję przeboju „Someone Like You” z repertuaru Adele. Nowa wersja piosenki wygrała konkurs coverowy organizowany przez Pereza Hiltona. W październiku duet podpisał kontrakt z wytwórnią eleveneleven założoną przez Ellen DeGeneres. Niedługo potem oboje wystąpili gościnnie w jednym z odcinków talk-show prowadzonego przez DeGeneres. 
Pod koniec stycznia 2012 roku ponownie pojawili się jako goście muzyczni w programie, tym razem wykonując swoją wersję przeboju „Need You Now” zespołu Lady Antebellum, a także autorską piosenkę „Break Again”, którą Puth napisał we współpracy z Robertem Gilliesem. Po pewnym czasie Charlie opuścił eleveneleven i podpisał umowę z wytwórnią Atlantic Records.

W 2013 roku wydał niezależnie swoją drugą płytę studyjną zatytułowaną Ego.
W lutym 2015 roku artysta wydał singiel „Marvin Gaye”, który nagrał w duecie z Meghan Trainor. W tym samym roku napisał, współpracował i zaśpiewał gościnnie w utworze „See You Again” razem z Wizem Khalifą. Piosenka znalazła się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej do filmu Szybcy i wściekli 7. Numer został napisany w hołdzie aktorowi Paulowi Walkerowi i dotarł do pierwszego miejsca list przebojów w Australii, Austrii, Belgii, Szwecji, Kanadzie, Niemczech, Nowej Zelandii, Szwajcarii, Stanach Zjednoczonych i Francji.

Puth odpowiadał także m.in. za produkcję utworu „Slow Motion” Treya Songza.

W maju premierę miał debiutancki minialbum Putha zatytułowany Some Type of Love. W czerwcu ukazał się utwór „Nothing but Trouble”, który piosenkarz nagrał razem z Lil Waynem. Piosenka znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu dokumentalnego 808: The Movie.

W sierpniu ruszyła przedsprzedaż jego debiutanckiego albumu studyjnego zatytułowanego Nine Track Mind, który ukaże się 29 stycznia 2016 roku.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
See You AgainWiz Khalifa featuring Charlie Puth04.20151[2][38]1[12][52]Atlantic USAT 21500313[11x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by DJ Frank E, Charlie Puth, Cameron Thomaz, Andrew Cedar][produced by DJ Frank E ,Charlie Puth ,Andrew Cedar]
Nothing but TroubleCharlie Puth with Lil Wayne06.2015-86Atlantic [written by Dwayne Michael Carter, Charles Otto Puth, Will Lobban-Bean][produced by Cook Classics, Puth]
Marvin GayeCharlie Puth featuring Meghan Trainor08.20151[1][27]21[20]Atlantic USAT 21500254[4x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Charlie Puth, Julie Frost][produced by Charlie Puth]
One Call AwayCharlie Puth12.201529[8]12[26]Atlantic USAT 21502703[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Charlie Puth, DJ Frank E, MoZella, Matt Prime,Breyan Isaac, Shy Carter][produced by DJ Frank E ,Matt Prime]
We Don't Talk AnymoreCharlie Puth Featuring Selena Gomez02.201614[25]9[24]Atlantic USAT 21502918[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Charlie Puth, Jacob Kasher Hindlin, Selena Gomez][produced by Charlie Puth]
OopsLittle Mix featuring Charlie Puth12.201641[13]-Syco Music GBHMU 1600076[written by Michael Caren,Jacob Luttrell,Charles Puth][produced by Charlie Puth]
AttentionCharlie Puth 05.20179[31]5[40]Atlantic USAT 21700928[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Charlie Puth,Jacob Kasher][produced by Charlie Puth]
How LongCharlie Puth 10.20179[18]21[24]Atlantic USAT 21702298[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Charlie Puth, Jacob Kasher, Justin Franks][produced by Charlie Puth]
SoberG-Eazy Featuring Charlie Puth01.2018-106[1]RCA 886446895826[gold-US][written by Gerald Gillum,Charlie Puth,Dakarai Gwitira,Joe Khajadourian,Breyan Isaac,Ester Dean,Alex Schwartz,Matt Dragstrem,Edgar Machuca][produced by Dakari,Charlie Puth,The Futuristics]
Done for MeCharlie Puth Featuring Kehlani 03.201845[12]53[9]Atlantic USAT 21702279[platinum-US][silver-UK][written by Charlie Puth,Kehlani Ashley Parrish,Jacob Kasher,John Ryan][produced by Charlie Puth]
The Way I AmCharlie Puth09.2018-61[7]Atlantic [gold-US][written by Charlie Puth, Jacob Kasher Hindlin][produced by Charlie Puth]
I HopeGabby Barrett Featuring Charlie Puth 01.202084[3]3[62]Warner USWB 12000842 [5x-platinum-US][silver-UK][written by Gabby Barrett, Zach Kale ,Jon Nite][produced by Zach Kale ,Ross Copperman]
Summer FeelingsLennon Stella featuring Charlie Puth06.202070[7]-Atlantic USAT 22001243[written by Simon Wilcox,Alexander Izquierdo,Elizabeth Lowell Boland,Charlie Puth,Lennon Stella,Charles L. Brown,Vince Watson][produced by Invincible]
Light SwitchCharlie Puth02.202226[16]27[15]Atlantic USATV 2200290[platinum-US][silver-UK][written by Charlie Puth, Jacob Kasher Hindlin, Jake Torrey][produced by Charlie Puth]
That's HilariousCharlie Puth04.2022100[1]109[1]Atlantic USAT 22202621[written by Charlie Puth, Jacob Kasher Hindlin][produced by Charlie Puth]
Left and RightCharlie Puth Featuring Jung Kook07.202241[6]22[17]Atlantic USAT 22205563[gold-US][written by Charlie Puth, Jacob Kasher Hindlin][produced by Charlie Puth]
ObsessedCharlie Puth with Calvin Harris and Shenseea08.202271[1]-Atlantic/Columbia GBARL 2201567-
LoserCharlie Puth10.2022-121[1]Atlantic [written by Charlie Puth, Jacob Kasher Hindlin][produced by Charlie Puth]
That's Not How This WorksCharlie Puth Featuring Dan + Shay04.2023-120[1]Atlantic [written by Charlie Puth, Dan Smyers ,Jordan Reynolds][produced by Charlie Puth]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Some Type Of Love EPCharlie Puth08.2015-37[3]Artist Partner Group, Inc.[produced by Charlie Puth]
Nine Track MindCharlie Puth02.20166[50]6[97]Atlantic 0075678666933[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Charlie Puth, DJ Frank E, Matt Prime, Red Triangle, Breyan Isaac, J.R. Rotem, Infamous, Geoffro Cause, Johan Carlsson, Jesse Shatkin]
VoicenotesCharlie Puth05.20184[9]4[27]Atlantic 0075678660115[platinum-US][silver-UK][produced by Charlie Puth, Rickard Göransson]
CharlieCharlie Puth10.20229[2]10[6]Atlantic 0075678634666[produced by Charlie Puth]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)