Z archiwum...rocka

wtorek, 13 stycznia 2026

Takoma Records

Takoma Records była małą, ale wpływową wytwórnią płytową założoną przez
gitarzystę Johna Faheya pod koniec lat 50-tych. XX wieku. Nazwa pochodzi od rodzinnego miasta Faheya, Takoma Park w stanie Maryland, na przedmieściach Waszyngtonu.

Takoma Records rozpoczęła działalność od wydania 100 egzemplarzy albumu „John Fahey/Blind Joe Death”, na którym Fahey prezentował grę na gitarze fingerstyle, wydanego około 1959 roku. Fahey nie miał własnej dystrybucji i sprzedawał ten album znajomym oraz na imprezach muzycznych. Jeden z egzemplarzy tej płyty sprzedał się na eBayu za kilka tysięcy dolarów. Fahey przeprowadził się do Berkeley w Kalifornii. Na nowo odkrył bluesmana country Bukkę White'a. Z Eugene'em „ED” Densonem Fahey pojechał do Memphis w stanie Tennessee, gdzie wyprodukowali pierwsze od 23 lat nagranie White'a. Zostało ono wydane w 1963 roku wraz z drugim albumem Faheya.

Takoma rozszerzyła działalność o innych gitarzystów, takich jak Robbie Basho, i inne gatunki muzyki folkowej. Kompilacja „Contemporary Guitar” została nagrana w 1966 roku i zawierała utwory Faheya, Basho, White'a, Maxa Ochsa i Harry'ego Taussiga. Świadczyło to o zainteresowaniu Faheya różnorodnymi stylami gitarowymi, od bluesa plantacyjnego po ragę. Chociaż w tym samym czasie Takoma wydała awangardowy album „The Psychedelic Saxophone of Charlie Nothing”, jej głównym tematem była muzyka gitary akustycznej, zwłaszcza Faheya.

Fahey zapoczątkował gatunek muzyki gitarowej, znany później jako American Primitive Guitar, w którym zastosował tradycyjny fingerpicking do kompozycji neoklasycznych. Wśród muzyków Takoma stosujących tę technikę byli Leo Kottke, Peter Lang, Mike Auldridge, Robbie Basho i Max Ochs. Wytwórnia produkowała również płyty pianisty New Age George'a Winstona, Mike'a Bloomfielda i muzyka elektronicznego Josepha Byrda. Kiedy Denson został menedżerem zespołu rockowego Country Joe and the Fish, Fahey został jedynym właścicielem Takoma.

Przeniósł wytwórnię do Los Angeles, gdzie studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles pod kierunkiem D.K. Wilgusa. Album „6- and 12-String Guitar” Leo Kottkego okazał się niespodziewanym hitem, a zysk z niego sfinansował rozbudowę wytwórni, która teraz miała już zespół. W 1970 roku Jon Monday dołączył do wytwórni jako kierownik ds. promocji, a ostatecznie został dyrektorem generalnym. Wytwórnia rozwijała się, gdy stacje radiowe odtwarzały nowe wydawnictwa Faheya i innych artystów Takoma. W 1973 roku Charlie Mitchell został prezesem Takoma. Takoma była jedną z firm założycielskich Krajowego Stowarzyszenia Niezależnych Dystrybutorów Płyt (NAIRD).

W 1979 roku Fahey sprzedał Takoma Chrysalis Records, firmie należącej do Terry'ego Ellisa i Chrisa Wrighta, która wyprodukowała płyty Blondie, Pat Benatar i Huey Lewisa. W okresie działalności Chrysalis, Takoma wydała albumy The Fabulous Thunderbirds, Canned Heat i T-Bone Burnett. Jon Monday był dyrektorem generalnym do 1982 roku, kiedy to Chrysalis sprzedał katalog Takoma. Został on sprzedany amerykańskiej firmie Essex Entertainment. Później, w 1995 roku, został zakupiony przez Fantasy Records.W 2004 roku Fantasy została kupiona przez Concord Music Group. Wytwórnia Takoma Records jest obecnie kontrolowana przez Concord w USA i posiada licencję na Ace Records.

Najlepiej sprzedającym się albumem Takoma był album Kottke'a „6- and 12-String Guitar”, często nazywany „The Armadillo Album” ze względu na okładkę. Innym wpływowym albumem był album Leo Kottke, Peter Lang & John Fahey z 1974 roku. ED Denson był współzałożycielem i zarządcą Kicking Mule Records, w którym grali również gitarzyści akustyczni. W 1995 roku porzucił branżę muzyczną i został adwokatem specjalizującym się w prawie karnym. Robbie Basho zmarł w 1986 roku, John Fahey w 2001 roku, a Charlie Nothing zmarł na raka 23 października 2007 roku.

Sierra Records

Sierra Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Etiwandzie w Kalifornii.
Założyciel Sierra Records, John Delgatto, założył Briar Records, która wydawała muzykę folkową i bluegrass takich artystów jak Leslie Keith, Doc Watson Family, Toulouse Engelhardt, Bluegrass Cardinals, Earl Collins i Kentucky Colonels.

W 1977 roku Delgatto założył Sierra Records, aby wydawać nagrania członków i byłych członków The Byrds, nową muzykę innych artystów oraz reedycje nagrań archiwalnych. Początkowo Delgatto wydawał albumy pod szyldem Sierra/Briar. Sierra Records zyskała szerokie uznanie w 1982 roku wraz z wydaniem albumu Gram Parsons and the Fallen Angels Live 1973, który otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepszy występ country duetu/grupy” za utwór „Love Hurts”.

Na przestrzeni lat Sierra Records rozszerzyła swoją ofertę o płyty DVD, książki i plakaty, budując kolekcję rzadkiego materiału poprzez licencjonowanie poszczególnych utworów od innych firm oraz wydając wysokiej jakości płyty winylowe pod szyldem Sierra High Fidelity[. Sierra Records znacząco poszerzyła repertuar takich artystów jak Gram Parsons, Gene Clark i Clarence White. W 2019 roku Sierra Records została sprzedana 43 North Broadway LLC.

Finley Quaye

Finley Quaye po raz pierwszy pojawił się na scenie muzycznej w 1997 roku
wraz z ukazaniem sie jego debiutanckiej płyty "Maverick A Strike". Nie minęło wiele czasu, aby zyskał sobie opinię jednego z najoryginalniejszych brytyjskich artystów, który jednocześnie ma ogromne predyspozycje by zostać gwiazdą.

Jego debiutancki album "Maverick A Strike" zadebiutował na trzecim miejscu angielskiej listy bestsellerów, dostarczając takich hitów jak "Sunday Shining", "Even After All", czy znakomitego "Ultra Stimulation". Wkrótce okazało się, że lato 1997 należało właśnie do Finley’a, co podczas rozdania nagród BRIT AWARDS w 1998 roku zaowocowało statuetką w kategorii Najlepszy Artysta, a także potrójną Platynową Płytą. Kolejny, wydany w 2000 roku album zatytułowany "Vanguard", wyróżniał się zdecydowanie mroczniejszym klimatem i spotkał się ze znakomitym przyjęciem krytyków muzycznych. Płyta doskonale odzwierciedlała ówczesne zamieszanie w życiu artysty, problemy związane z życiem w trasie, a także blaski i cienie sławy.

Już we wrześniu 2003 roku ukaże się kolejny, otwierający nowy rozdział w karierze Finley’a, album zatytułowany "Much More Than Much Love". Płyta została zarejestrowana w studiach w Londynie, Sheffield i Leeds w ciągu 18 miesięcy. Produkcją zajęli się długoletni współpracownicy artysty: Bacon i Quarmby. Muzyka na płycie niepostrzeżenie przechodzi z charakterystycznego dub reggae, przez hip hop, aż po wspaniały country rock z Zachodnieggo Wybrzeża. Od prostego, niczym nie upiększonego country, do muzyki folk, zainspirowanych twórczością takich artystów jak Joe Tex, Brooke Benton, czy The Carter Family. Także lista gości zaproszonych do udziału w nagraniach przedstawia się imponująco.
Na pierwszego singla promującego album wybrano utwór "Dice", elektro-folkową, wprawiającą w błogostan kompozycję, wyprodukowaną po części przez Williama Orbita i z gościnnym udziałem Beth Orton.
Muzyka Finleya Quaye jest zawsze gwarancją czegoś nowego, a zarazem głęboko naznaczonego indywidualnością i szczerym spojrzeniem na siebie. Na "Much More Than Much Love" Quaye dokładnie analizuje swoją przeszłość i terażniejszość, żeby móc stworzyć dżwięki będące tłem dla jaśniejszej przyszłości.

W 2008 roku wydał EP-kę „Pound for Pound” nakładem Intune Records, z Normanem Grantem z Twinkle Brothers oraz Sly'em Dunbarem i Lloydem Parksem. W latach 2019-2023 powstały trzy albumy, które zostały wycofane z dystrybucji i sprzedaży z powodu braku uznania, zainteresowania lub wsparcia w Wielkiej Brytanii ze strony agentów koncertowych, wytwórni i wydawców. Był to jedyny powód usunięcia materiału.

W 2021 roku królowa Elżbieta II przyznała Finleyowi Nagrodę Królowej za Wolontariat w ramach akcji Food For All za przygotowywanie posiłków i prowadzenie kampanii, a także rozdawanie darmowych i ciepłych posiłków bezdomnym w Londynie w latach 2000-2024.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sunday shining /Mashing up Lucifer:Stone the devil	Finley Quaye	06.1997	16[13]	-	Epic 6644552	[written by Bob Marley,Finley Quaye][produced by Kevin Bacon,Jonathan Quarmby,Finley Quaye]
Even after all/Burning	Finley Quaye	09.1997	10[13]	-	Epic 6649712	[written by Finley Quaye]
It' s great when we' re together/Morning practice	Finley Quaye	11.1997	29[13]	-	Epic 6653382	[written by Finley Quaye][produced by Kevin Bacon,Jonathan Quarmby,Finley Quaye]
Your love gets sweeter/Everybody knows	Finley Quaye	02.1998	16[10]	-	Epic 666606	[written by Finley Quaye][produced by Kevin Bacon,Jonathan Quarmby]
Ultra simulation/White paper	Finley Quaye	08.1998	51[4]	-	Epic 6660792	[written by Finley Quaye,George Oban][produced by Kevin Bacon,Jonathan Quarmby,Finley Quaye]
Spiritualized /Think for yourself/Tribal war	Finley Quaye	09.2000	26[10]	-	Epic 6698032	[written by Finley Quaye][produced by Kevin Bacon,Jonathan Quarmby,Finley Quaye]
When i burn off into the distance	Finley Quaye	12.2000	86[2]	-	Epic 6705662	[written by Finley Quaye][produced by Kevin Bacon,Jonathan Quarmby,Finley Quaye]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Maverick a strike	Finley Quaye	09.1997	3[92]	-	Epic 4887582	[2x-platinum-UK][produced by Finley Quaye, Kevin Bacon]
Vanguard	Finley Quaye	10.2000	35[5]	-	Epic 4997102	[produced by Finley Quaye, Jonathan Quarmby, Kevin Bacon, Tommy D.]
Much more than much love	Finley Quaye	10.2003	56[3]	-	Sony Music Entertainment 5425492	-

Tommy Quickly

Tommy Quickly (urodzony jako Thomas Quigley, 7 lipca 1945r)
to angielski piosenkarz rock and rollowy, który nagrywał głównie na początku lat 60-tych. Później dołączył do grona artystów zatrudnionych przez Briana Epsteina, którego największym zespołem byli Beatlesi. Urodził się jako syn Patricka Quigleya i Dorothy Gower. Jest bratem bliźniakiem Patricii Quigley.

Dostrzeżony jako wokalista lokalnego zespołu Challengers, Epstein polubił Quigleya, ale nie sam zespół. Zasugerował najpierw zmianę nazwy (na „Tommy Quickly and the Stops”), a następnie połączenie go z Remo Four. Kolejną zmianą był wybór piosenek; głos Quickly'ego najlepiej pasował do rhythm and bluesa, ale Epstein skierował go w stronę popu, zaczynając od swojego pierwszego singla „Tip of My Tongue”, napisanego przez Johna Lennona i Paula McCartneya z Beatlesów. Następnie wystąpił regularnie na scenie i publicznie, a Epstein promował go jako członka swojej stajni artystycznej NEMS Enterprises. „Tip of My Tongue” okazał się klapą, podobnie jak trzy kolejne single.

Jego piąty singiel, „Wild Side of Life”, trafił do Top 40 brytyjskiej listy przebojów, gdzie spędził osiem tygodni. Quickly otrzymał propozycję nagrania utworu Lennona i McCartneya „No Reply”, ale gdy nie udało mu się go wydać, Beatlesi zabrali go i sami nagrali. Opisywany jako młody, naiwny i impulsywny, pozornie przytłoczony sprawami po rozstaniu z The Challengers, Quickly był nieprzygotowany do sławy. Gdy kolejne przeboje nie nadeszły, a menedżer Epstein nie był w stanie go dalej motywować, Quickly wycofał się z branży muzycznej w 1965 roku.

Po przejściu do telewizji, Quickly był współprowadzącym programu rozrywkowego „The Five O'Clock Club” skierowanego do dzieci poniżej dwunastego roku życia, od stycznia 1965 do stycznia 1966 roku. Później tego samego roku spędził czas w szpitalu Walton w Liverpoolu, cierpiąc na załamanie nerwowe; od tamtej pory pozostaje poza centrum uwagi. Tommy'ego Quickly'ego i zespół Remo Four można zobaczyć wykonującego utwór „Humpty Dumpty” w filmie „Pop Gear” z 1965 roku (wydanym w Stanach Zjednoczonych pod tytułem „Go Go Mania”).

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tip of My Tongue/Heaven Only Knows	Tommy Quickly	08.1963	-	-	Piccadilly 7N 35 137	[written by John Lennon/Paul McCartney][produced by Les Reed,Ivor Raymonde]
Kiss Me Now/No Other Love	Tommy Quickly And The Remo Four	10.1963	-	-	Piccadilly 7N 35 151	[written by Martin][produced by Ivor Raymonde]
Prove It/Haven't You Noticed	Tommy Quickly & The Remo Four	02.1964	-	-	Piccadilly 7N 35 167	[written by Gerry Marsden][produced by Ivor Raymonde]
You Might As Well Forget Him/It's As Simple As That	Tommy Quickly	05.1964	-	-	Piccadilly 7N 35 183	[written by Tommy Roe][produced by Ivor Raymonde]
Wild Side Of Life/Forget The Other Guy	Tommy Quickly And The Remo 4	10.1964	33[8]	-	Pye 7N 15 708	[written by Arlie Carter/William Warren][produced by Ivor Raymonde]
Humpty Dumpty/I'll Go Crazy	Tommy Quickly With The Remo 4	12.1964	-	-	Pye 7N 15 748	[written by trad.][produced by Ivor Raymonde]

Lakeside

W 1969 roku Stephen Shockley, pochodzący z Dayton w stanie Ohio,
założył Young Underground po odejściu z Monterreys. Wokalista Mark Woods, członek lokalnego zespołu Nomads, połączył siły z Shockleyem, tworząc dojrzalszy skład Young Underground. Grupa początkowo podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Curtom Records, wygrywając konkurs talentów w Chicago. Jednak Curtom wkrótce potem upadł.

Podczas pobytu w Chicago grupa zmieniła nazwę na Lakeside Express, na cześć gazety Lakeside Express. W 1974 roku, w tym samym czasie, do Los Angeles przybyły Lakeside Express i kolejny zespół o nazwie Liquid Funk, w którym perkusistą był pochodzący z Dallas Fred Alexander Jr. Przez kolejne kilka lat zespoły występowały na imprezach w całym Los Angeles, od czasu do czasu się krzyżując. Członkowie Liquid Funk wrócili do Dallas, ale Alexander pozostał w Los Angeles. Lakeside, który już wtedy usunął Express ze swojej nazwy, poszukiwał dodatkowych członków, aby wzmocnić swój zespół. Po dwóch przesłuchaniach Alexander został przyjęty do zespołu. Lakeside podpisało umowę z Motown, ale bez powodzenia.

W rezultacie wydali balladę w ABC Records, ale wytwórnia ta upadła. Szczęście, którego szukali, okazało się być w Solar Records Dicka Griffeya. Grupa podpisała umowę z Griffeyem i wydała swój pierwszy hit, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów, „It's All the Way Live”, który dotarł do czwartego miejsca na liście Billboard R&B. Lakeside wydało wiele utworów, które podbiły listy R&B, ale nie zagroziły pozycji żadnego innego artysty. Jednak w 1980 roku ponownie szturmem podbili listy przebojów swoim przebojowym singlem „Fantastic Voyage”, który znalazł się na pierwszym miejscu listy, wyprodukowanym przez ten sam zespół.

Po sukcesie „Fantastic Voyage” wydali kolejny singiel R&B z pierwszej dziesiątki, remake klasycznego utworu Paula McCartneya i Johna Lennona „I Want to Hold Your Hand”. Grupa kontynuowała sukcesy dzięki singlom, które znalazły się w pierwszej dziesiątce listy Billboardu, takim jak „Raid” i „Outrageous” oraz całej serii piosenek imprezowych i ballad R&B.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's All The Way Live (Part 1)/It's All The Way Live (Part 2)	Lakeside	11.1978	-	-	Solar 11380	[written by F. Lewis][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][4[22].R&B; Chart]
Given In To Love/One Minute After Midnight	Lakeside	06.1979	-	-	Solar 11589	[written by S. Shockley][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][73[9].R&B; Chart]
Pull My Strings/Visions Of My Mind	Lakeside	11.1979	-	-	Solar 11746	[written by F. Lewis][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][31[15].R&B; Chart]
From 9:00 Until/All In My Mind	Lakeside	03.1980	-	-	Solar 11931	[written by Otis Stokes][produced by Dick Griffey, Leon Sylvers, Lakeside][44[10].R&B; Chart][73[6].Hot Disco/Dance;Solar 11 931 12"]
Fantastic Voyage/I Can't Get You Out Of My Head	Lakeside	01.1981	-	55[8]	Solar 12129	[written by F. Alexander, Jr., M. Beavers, M. Craig, T. McCain, T. Shelby, S. Shockley, O. Stokes, M. A. Wood, Jr., F. Lewis][produced by Lakeside][1[2][22].R&B; Chart][12[26].Hot Disco/Dance;Solar 12 130 12"]
Your Love Is On The One/I Love Everything You Do	Lakeside	03.1981	-	-	Solar 12188	[written by S. Shockley, F. Alexander Jr.][produced by Lakeside][14[15].R&B; Chart]
We Want You (On The Floor)/All For You	Lakeside	11.1981	-	-	Solar 112334	[written by F. Lewis][produced by Lakeside][44[8].R&B; Chart]
I Want To Hold Your Hand	Lakeside	01.1982	-	102[4]	Solar 47954	[written by J. Lennon, P. McCartney][produced by Lakeside][5[18].R&B; Chart]
Something About That Woman/The Songwriter	Lakeside	05.1982	-	110[1]	Solar 48009	[written by S. Shockley, Lakeside][produced by Lakeside][25[13].R&B; Chart]
Raid/The Urban Man	Lakeside	04.1983	-	-	Solar 69836	[written by F. Alexander Jr., N. Beavers, M. Craig, F. Lewis, T. McCain, S. Shockley, T. Shelby, O. Stokes, M. Wood Jr.][produced by Lakeside][8[16].R&B; Chart]
Turn The Music Up/Alibi	Lakeside	07.1983	-	-	Solar 69816	[written by Lakeside][produced by ][38[12].R&B; Chart]
Real Love/Tinsel Town Theory (AKA: The Hollywood Story)	Lakeside	09.1983	-	-	Solar 69796	[written by Otis Stokes][produced by Lakeside][17[13].R&B; Chart]
Outrageous/So Let's Love	Lakeside	06.1984	-	101[5]	Solar 69716	[written by Lakeside][produced by Lakeside][7[14].R&B; Chart][42[7].Hot Disco/Dance;Solar 66 957 12"]
Make My Day/I'll Be Standing By	Lakeside	09.1984	-	-	Solar 69695	[written by S. Shockley, F. Alexander Jr., R. Shelby][produced by Lakeside][37[11].R&B; Chart]
Relationship/Homewrecker	Lakeside	04.1987	-	-	Solar 70005	[written by Mark Brown][produced by Stephen Shockley ][24[12].R&B; Chart]
Bullseye/Sensations	Lakeside	07.1987	-	-	Solar 70010	[written by Kenny Nolan][produced by Stephen Shockley][33[14].R&B; Chart]
Money	Lakeside	07.1990	-	-	Solar 74601	[written by D. Nelson, M. Amick, R. Daniels][produced by Dennis Nelson][62[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shot of Love	Lakeside	01.1979	-	74[19]	Solar 2937	[produced by Dick Griffey, Lakeside, Leon Sylvers, Keith Warfield]
Rough Riders	Lakeside	11.1979	-	141[18]	Solar 3490	[produced by Dick Griffey, Lakeside, Leon Sylvers III]
Fantastic Voyage	Lakeside	11.1980	-	16[35]	Solar 3720	[gold-US][produced by Lakeside]
Keep on Moving Straight Ahead	Lakeside	12.1981	-	109[10]	Solar 3974	[produced by Lakeside]
Your Wish Is My Command	Lakeside	01.1982	-	58[23]	Solar 26	[produced by Lakeside]
Untouchables	Lakeside	05.1983	-	42[18]	Solar 60 204	[produced by Lakeside]
Outrageous	Lakeside	07.1984	-	68[15]	Solar 60 355	[produced by Lakeside]

poniedziałek, 12 stycznia 2026

Lorraine Chandler

Lorraine Chandler (ur. jako Ermastine Lewis, ur. 29 kwietnia 1946r- zm. 2 stycznia 2020r)
była amerykańską wokalistką soulową, autorką tekstów i producentką muzyczną. Urodziła się i wychowała w Detroit w stanie Michigan, jako sąsiadka perkusisty Eddiego „Bongo” Browna i przyjaciółka rodziny Otisa Williamsa z zespołu The Temptations. Uczęszczała do Northern High School, ale przerwała studia, aby rozpocząć karierę w przemyśle muzycznym.

Zaczęła pisać piosenki z Jackiem Ashfordem, w tym „I'm Gone” nagrane przez Eddiego Parkera i „I'll Never Forget You” nagrane przez The O'Jays. Podpisała kontrakt z wytwórnią Pied Piper Productions należącą do Ashforda jako autorka tekstów i wykonawczyni, a jej pierwszy singiel „What Can I Do” został wydany w 1966 roku, stając się regionalnym hitem. Został wydany w całym kraju przez wytwórnię RCA, podobnie jak jej kolejny utwór „I Can't Hold On”, którego była współautorką, ale żaden z nich nie znalazł się na listach przebojów.

Była jedną z pierwszych czarnoskórych autorek tekstów i producentek. Nadal nagrywała i pisała, a wiele jej utworów ukazało się w wytwórniach RCA i Kapp.W 1968 roku wraz z Ashford założyli krótkotrwałą wytwórnię Ashford, która wydała utwór Eddiego Parkera „Love You Baby”, później popularny na brytyjskiej scenie soulowej. Po upadku wytwórni, ona i Ashford kontynuowali współpracę, pisząc przebój Billy'ego Sha-Rae z 1971 roku „Do It”. Ashford był również współautorem przeboju Baby Washington z 1974 roku „I've Got to Break Away”, który dotarł do 32. miejsca na liście R&B. Po przeprowadzce Ashforda do Los Angeles w 1976 roku, Chandler pozostała w Detroit.

W połowie lat 80-tych brytyjski DJ i dyrektor wytwórni płytowej Ady Croasdell odkrył kilka jej niewydanych nagrań w Pied Piper, które wydał w tym czasie w formie demo z prawdopodobnym motywem przewodnim filmu „Żyje się tylko dwa razy”. Chandler kontynuowała współpracę z Eddiem Parkerem, śpiewając na jego albumie z 1989 roku „The Old... The New... The Blues”, a także aranżując i produkując go. Powróciła również do okazjonalnych występów, zarówno w Detroit, jak i na brytyjskich festiwalach muzyki soul. Wiele jej nagrań zostało wznowionych na płytach CD przez wytwórnię Ace Records

. Lorraine Chandler zmarła w Detroit 2 stycznia 2020 roku w wieku 73 lat z nieujawnionych przyczyn.

Kompozycje Lorraine Chandler na listach przebojów

  [with  George "King" Scott, Joe Hunter, Jack Ashford ]
01/1967 Soul Superman The Hesitations 42.R&B Chart 


[with  Jimmy Coleman & Jack Ashford]
05/1975 Love You Baby Lorraine Chandler 54.UK

[with   Baby Washington, Big Dee Irwin]
  .1974 I've Got to Break Away Baby Washington 32.R&B Chart

[with Jack Ashford ]
04/1971 Do It Billy Sha-Rae 50.R&B Chart

Hesitations

The Hesitations to amerykański zespół R&B z Cleveland w stanie Ohio.
Tło Założeni w 1965 roku, w latach 1967 i 1968 odnieśli kilka hitów, z których największym był inspirowany gospel utwór tytułowy z filmu „Born Free”. Po tym, jak jeden z wokalistów zespołu, George „King” Scott, został przypadkowo postrzelony i zabity w lutym 1968 roku, zespół się rozpadł. The Hesitations reaktywowali się w 2006 roku z nowymi członkami i ponownie koncertują i nagrywają.

The Hesitations nagrali singiel „Soul Superman” z utworem „I'm Not Built That Way”, który ukazał się nakładem wytwórni Kapp 790 w listopadzie 1966 roku. Utwór otrzymał cztery gwiazdki w numerze Record World z 12 listopada. W tygodniu rozpoczynającym się 19 grudnia 1966 roku singiel The Hesitations, „Soul Superman”, znalazł się na liście Billboard Chart Spotlight, gdzie przewidywano, że singiel trafi na listę R&B Singles.Ostatecznie osiągnął 42. miejsce.Ich album „Soul Superman” został zrecenzowany w numerze Record World z 3 czerwca 1967 roku. Wśród ich hitów znalazły się utwory „Soul Kind of Love” i „She Won't Come Back”. Recenzent stwierdził, że zespół powinien zabłysnąć z tym pakietem. Zespół nagrał piosenkę „Love is Everywhere”, której autorami byli Ray Lewis, LeCharles Harper, Richard i Robert Poindexter. Singiel był wspierany utworem „Born Free” i wydany nakładem wytwórni Kapp K-878.

W tygodniu rozpoczynającym się 13 stycznia 1968 roku wersja „Born Free” w wykonaniu zespołu zadebiutowała na 13. miejscu. Singiel osiągnął 44. miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli R&B magazynu Billboard. W tygodniu 24 lutego osiągnął 4. miejsce. Utrzymał tę pozycję przez kolejny tydzień.Ich album „New Born Free” został zrecenzowany w numerze magazynu „Billboard” z 27 stycznia 1968 roku. Recenzent napisał, że zespół zachwycił się utworami „Overworked and Underpaid” i „Push a Little Bit Harder”. Ballady „I Wish it Could Me” i „Believe in Love” również były świetne. Recenzent stwierdził również, że wszystkie utwory były dobre. Album zadebiutował na 30. miejscu listy najlepiej sprzedających się albumów R&B magazynu Billboard w tygodniu 24 lutego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Superman/I'm Not Built That Way	Hesitations	01.1967	-	-	Kapp 790	[written by Ermastine Lewis,George "King" Scott,Jack Ashford,Joe Hunter][42[2].R&B; Chart]
Born Free/Love Is Everywhere	Hesitations	01.1968	-	38[10]	Kapp 878	[written by John Barry,Don Black][produced by GWP][4[11].R&B; Chart][tytułowa pioenka z filmu]
The Impossible Dream/Nobody Knows You When You're Down And Out	Hesitations	03.1968	-	42[8]	Kapp 899	[written by Joe Darion, Mitch Leigh][produced by Larry Banks,George Wiltshire][14[9].R&B; Chart][piosenka z musicalu na Broadway'u " Man Of La Mancha"]
Climb Every Mountain/My World	Hesitations	05.1968	-	90[3]	Kapp 911	[written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein][produced by Wiltshire, Banks, Victor]
Who Will Answer/If You Ever Need A Hand	Hesitations	07.1968	-	112[4]	Kapp 926	[written by S. Davis, L. E. Aute][produced by Wiltshire, Banks, Victor ][#19 hit for Ed Ames in 1968]
A Whiter Shade Of Pale/With Pen In Hand	Hesitations	11.1968	-	100[2]	Kapp 948	[written by Gary Brooker,Keith Reid][produced by P. Robinson, T. Wiltshire, L. Banks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The New Born Free	Hesitations	02.1968	-	193[3]	Kapp 3548	[produced by L. Banks, T. Wiltshire]

Sons of Champlin

Sons of Champlin nie plasowali się w czołówce psychodelicznych zespołów rockowych z San
Francisco lat 60-tych, takich jak Grateful Dead i Jefferson Airplane, ale zakwalifikowali się do drugiej kategorii, wraz z Moby Grape i Quicksilver Messenger Service, grając muzykę bardziej inspirowaną soulem i R&B niż ich koledzy. Pomimo nieco nonszalanckiego podejścia do wymagań kariery zawodowej, udało im się umieścić na listach przebojów kilka albumów pod koniec lat 60. i 70-tych.

Grupa powstała z pozostałości Opposite Six, wcześniejszego zespołu prowadzonego przez wokalistę i klawiszowca Billa Champlina, który zagrał swój pierwszy koncert w College of Marin w hrabstwie Marin w Kalifornii wiosną 1965 roku. W składzie znaleźli się również saksofonista Tim Caine, gitarzysta Terry Haggerty, basista Al Strong i perkusista Jim Myers, później zastąpiony przez Billa Bowena. (Chociaż Champlin był jeszcze nastolatkiem, był żonaty i ojcem, co zainspirowało nazwę zespołu). W lipcu 1966 roku grali w Fillmore Auditorium w San Francisco. Wydali swój debiutancki singiel „Sing Me a Rainbow” w Verve Records w marcu 1967 roku, ale ponieważ nie znalazł się na listach przebojów, pełnowymiarowy LP został odłożony na półkę. (Później ukazał się pod tytułem Fat City). Niezrażony, zespół dodał dwóch dęciaków, Geoffa Palmera i Jima Beema (który odszedł w 1969 roku), i zwrócił się ku stylowi bardziej zorientowanemu na R&B/jazz.

Minął ponad rok, zanim dostali kolejną szansę na nagranie, podpisując kontrakt z Capitol Records w 1968 roku i wydając swój debiutancki, podwójny LP Loosen Up Naturally, w kwietniu 1969 roku. Osiągnął on szczyt na 137. miejscu. Zespół szybko nagrał drugi album, na którym tymczasowo skrócili nazwę do Sons; LP, wydany w październiku, nosił tę samą nazwę. Album osiągnął 171. miejsce na liście przebojów. Tim Caine opuścił zespół po wydaniu. The Sons koncertowali promując swój drugi album i grali w Bay Area zimą 1970 roku, ale potem rozpadli się. Członkowie grupy grali w innych zespołach aż do jesieni, kiedy to Capitol wezwał ich z powrotem do studia, żądając kolejnego albumu w kontrakcie. W ten sposób ich trzeci album (ponownie jako Sons of Champlin), „Follow Your Heart”, ukazał się w kwietniu 1971 roku. Nie znalazł się na listach przebojów, a zespół ponownie się rozpadł po kilku koncertach promocyjnych.

Champlin, Haggerty i Palmer kontynuowali jednak wspólną działalność, dodając basistę Davida Schallocka i perkusistę Jima Prestona. Początkowo niechętnie używali starej nazwy zespołu, ale ostatecznie zmienili zdanie i w 1972 roku powrócili do nazwy „Sons of Champlin”. W 1973 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i nagrali czwarty album, „Welcome to the Dance”, który ukazał się w kwietniu. Okrzyknięty przez wielu ich najlepszym albumem, niestety zagubił się w korporacyjnej polityce, gdy prezes Clive Davis został zwolniony; osiągnął 186. miejsce.

The Sons odpowiedzieli na tę katastrofę, zakładając własną wytwórnię, Gold Mine Records, dla której wydali kolejny album, zatytułowany po prostu „The Sons of Champlin”, w 1975 roku. Do tego czasu dołączyli do niego sekcję dętą, w skład której weszli Phil Woods, Mark Isham i Michael Andreas. Niezależne wydawnictwo przyciągnęło na tyle duże zainteresowanie, że Sons mogli podpisać stały kontrakt płytowy z Ariola America, co zapewniło albumowi ogólnokrajową premierę. W okresie poprzedzającym wydanie kolejnego albumu, Schallock opuścił zespół wraz z sekcją dętą. Nowym basistą został Rob Moitoza (dawniej członek Opposite Six), a do składu dołączył również saksofonista Steve Frediani, a następnie trębacz David Farey, gdy w maju 1976 roku ukazał się szósty album „A Circle Filled with Love”.

W kwestii płyty Sons zwrócili się do producenta Keitha Olsena, który właśnie wyprodukował bestsellerowy album Fleetwood Mac o tym samym tytule, poszukując bardziej komercyjnego brzmienia. Płyta osiągnęła 117. miejsce, najwyższą pozycję zespołu na listach przebojów, a singiel „Hold On” dotarł do połowy listy Hot 100, a „Here Is Where Your Love Belongs” również się tam znalazł. Sons wydali swój siódmy album „Loving Is Why” w kwietniu 1977 roku, a kiedy okazał się komercyjnym rozczarowaniem, osiągając 188. miejsce, Bill Champlin, który pracował sesyjnie w Los Angeles, zdecydował się opuścić zespół i uczynił to po zakończeniu trasy promującej płytę. Na żywo Synowie Champlina próbowali kontynuować działalność z innymi wokalistami, ale wkrótce się rozstali. Przez lata zdarzały się sporadyczne, jednorazowe reaktywacje, a pod koniec lat 90-tych grupa ostatecznie zreorganizowała się, działając w niepełnym wymiarze godzin, ponieważ Champlinowi udało się pogodzić karierę solową i członkostwo w Chicago. Album koncertowy, trafnie zatytułowany „Live”, został wydany w 1998 roku przez Arista Records. W 2002 roku Haggerty zrezygnował z zespołu, a jego miejsce zajął Tal Morris, który pojawił się na drugim albumie koncertowym (z towarzyszącym DVD) „Secret”. W 2005 roku wytwórnia DIG Music wydała nowy album studyjny Sons of Champlin, „Hip Li'l Dreams”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sing Me A Rainbow/Fat City	Sons of Champlin	06.1967	-	124[1]	Verve 10500	[written by Lou Stallman,Estelle Levitt,Randy Steirling][produced by Randy Sterling]
Lookout/Queen Of The Rain	Sons of Champlin	10.1975	-	103[6]	Ariola America 7606	[written by Bill Champlin][produced by Bruce Walford]
Hold On/Still In Love With You	Sons of Champlin	06.1976	-	47[10]	Ariola America 7627	[written by B. Champlin, L. Allan][produced by Keith Olsen]
Imagination's Sake/You	Sons of Champlin	09.1976	-	107[1]	Ariola America 7633	[written by B. Champlin, R. Moitzola][produced by Keith Olsen]
Here Is Where Your Love Belongs/Follow Your Heart	Sons of Champlin	02.1977	-	80[6]	Ariola America 7653	[written by B. Champlin][produced by Keith Olsen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Loosen Up Naturally	Sons of Champlin	06.1969	-	137[9]	Capitol 200	[produced by Bruce Walford, David Shallock]
The Sons	Sons of Champlin	11.1969	-	171[6]	Capitol 332	[produced by John Palladino]
Welcome to the Dance	Sons of Champlin	06.1973	-	186[5]	Columbia 32 341	[produced by Sons Of Champlin]
A Circle Filled with Love	Sons of Champlin	06.1976	-	117[10]	Ariola America 50 007	[produced by Keith Olsen]
Loving Is Why	Sons of Champlin	05.1977	-	188[4]	Ariola America 50 017	[produced by Christopher Bond]

niedziela, 11 stycznia 2026

Albert King

Obok B.B. i Freddiego Kinga, Albert King jest jednym z głównych inspiratorów gitarzystów
bluesowych i rockowych. Bez niego współczesna muzyka gitarowa nie brzmiałaby tak, jak brzmi -jego styl inspirował bluesmanów od Otisa Rusha i Roberta Craya po Erica Claptona i Steviego Raya Vaughana. Od samego początku King miał swój własny styl i unikalne brzmienie. Grał lewą ręką, bez przepinania strun z praworęcznego ustawienia; to „odwrócone” granie tłumaczy jego odmienne brzmienie, ponieważ ciągnie w dół te same struny, które większość gitarzystów podciąga w górę, podciągając bluesowe nuty.

Jego pierwszy album dla Stax, zbiór singli z 1967 roku „Born Under a Bad Sign”, stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Potężne brzmienie Kinga i jego unikalny sposób wydobywania podciągnięć ze strun gitary wywarły ogromny wpływ na fanów, zwłaszcza w rock & rollu, gdzie wielu muzyków naśladujących jego styl mogło nigdy nie słyszeć o Albercie Kingu, a co dopiero słyszeć jego muzykę. Jego styl od razu wyróżnia się spośród wszystkich innych gitarzystów bluesowych, a on sam cieszy się statusem jednego z najważniejszych gitarzystów bluesowych, którzy kiedykolwiek sięgnęli po gitarę elektryczną.

Urodzony w Indianoli w stanie Missisipi, ale wychowany w Forrest City w stanie Arkansas, Albert King (urodzony jako Albert Nelson) nauczył się grać na gitarze w dzieciństwie, budując własny instrument z pudełka po cygarach. Początkowo grał z zespołami gospel - przede wszystkim z Harmony Kings - ale po wysłuchaniu Blind Lemon Jeffersona, Lonniego Johnsona i kilku innych muzyków bluesowych, zaczął grać wyłącznie bluesa. W 1950 roku poznał MC Reedera, właściciela klubu nocnego T-99 w Osceoli w stanie Arkansas. Wkrótce potem King przeniósł się do Osceoli, dołączając do zespołu The T-99, In the Groove Boys. Zespół zagrał kilka lokalnych koncertów w Arkansas, oprócz The T-99, w tym kilka audycji dla lokalnej stacji radiowej.

Po odniesieniu sukcesu w Arkansas, King w 1953 roku przeniósł się do Gary w stanie Indiana, gdzie dołączył do zespołu, w którym grali również Jimmy Reed i John Brim. Zarówno Reed, jak i Brim byli gitarzystami, co zmusiło Kinga do gry na perkusji. W tym czasie przyjął imię Albert King, które przyjął po tym, jak utwór B.B. Kinga „Three O'Clock Blues” stał się wielkim hitem. Albert poznał Willie Dixona wkrótce po przeprowadzce do Gary, a basista i autor tekstów pomógł gitarzyście zorganizować przesłuchanie w Parrot Records. King przeszedł przesłuchanie i nagrał swoją pierwszą sesję pod koniec 1953 roku. Podczas sesji nagrano pięć utworów i wydano tylko jeden singiel, „Be on Your Merry Way/Bad Luck Blues”. Pozostałe utwory pojawiły się na różnych kompilacjach w ciągu następnych czterech dekad. Chociaż singiel sprzedawał się przyzwoicie, nie zyskał wystarczającej popularności, aby zapewnić mu kolejną sesję z Parrot.

Na początku 1954 roku King wrócił do Osceoli i ponownie dołączył do In the Groove Boys; pozostał w Arkansas przez kolejne dwa lata. W 1956 roku Albert przeprowadził się do St. Louis, gdzie początkowo grał z lokalnymi zespołami. Jesienią 1956 roku King był gwiazdą kilku klubów w okolicy. King kontynuował występy w St. Louis, doskonaląc swój styl. W tym czasie zaczął grać na swoim firmowym Gibsonie Flying V, któremu nadał nazwę Lucy. W 1958 roku Albert cieszył się sporą popularnością w St. Louis, co doprowadziło do podpisania kontraktu z dopiero rozwijającą się wytwórnią Bobbin Records latem 1959 roku. Na swoich pierwszych nagraniach dla Bobbin, King nagrywał z pianistą i niewielką sekcją dętą, co sprawiło, że muzyka brzmiała bliżej jump bluesa niż bluesa delta czy chicagowskiego. Niemniej jednak, jego gitara zajmowała centralne miejsce i było jasne, że wypracował unikalne, mocne brzmienie. Płyty Kinga dla Bobbin sprzedawały się dobrze w okolicach St. Louis, na tyle dobrze, że King Records wypożyczyło singiel „Don't Throw Your Love on Me So Strong” od mniejszej wytwórni.

Kiedy singiel został wydany w całym kraju pod koniec 1961 roku, stał się hitem, osiągając 14. miejsce na listach przebojów R&B. King Records nadal wypożyczało od Bobbin kolejne materiały- w tym pełny album „Big Blues”, który ukazał się w 1963 roku - ale nic innego nie zbliżyło się do początkowego sukcesu „Don't Throw Your Love on Me So Strong”. Bobbin wydzierżawił również materiał wytwórni Chess, który ukazał się pod koniec lat 60-tych. Albert King opuścił Bobbin pod koniec 1962 roku i nagrał jedną sesję dla King Records wiosną 1963 roku, która była znacznie bardziej zorientowana na pop niż jego poprzednie prace; single wydane podczas tej sesji nie sprzedały się. W ciągu roku nagrał cztery utwory dla lokalnej, niezależnej wytwórni Coun-Tree w St. Louis, prowadzonej przez wokalistę jazzowego Leo Goodena. Chociaż single te nie ukazały się w wielu miastach - St. Louis, Chicago i Kansas City były jedynymi trzema, które odnotowały sprzedaż - zapowiadały jego nadchodzącą współpracę ze Stax Records. Co więcej, cieszyły się dużą popularnością w St. Louis, tak dużą, że Gooden nie pochwalił sukcesu Kinga i odsunął go od wytwórni.

Po okresie pracy w Coun-Tree, Albert King podpisał w 1966 roku kontrakt z wytwórnią Stax Records. Nagrania Alberta dla Stax przyniosły mu sławę, zarówno w bluesie, jak i rockowych kręgach. Wszystkie jego single Stax z lat 60-tych zostały nagrane z zespołem domowym wytwórni, Booker T. & the MG's, co nadało jego bluesowi eleganckie, pełne duszy brzmienie. Ten soulowy fundament nadał Kingowi atrakcyjność crossoverową, o czym świadczą jego przeboje R&B - „Laundromat Blues” (1966) i „Cross Cut Saw” (1967) znalazły się w pierwszej czterdziestce, a „Born Under a Bad Sign” (1967) w pierwszej pięćdziesiątce. Co więcej, styl Kinga został zapożyczony przez kilku rockandrollowców, w tym Jimiego Hendrixa i Erica Claptona, którzy skopiowali gitarowe solo Alberta z „Personal Manager” w utworze „Strange Brew” zespołu Cream.

Pierwszy album Alberta Kinga dla Stax, „Born Under a Bad Sign” z 1967 roku, był zbiorem jego singli dla tej wytwórni i stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Od 1968 roku Albert King grał nie tylko przed bluesową publicznością, ale także przed tłumami młodych rockandrollowców. Często występował w Fillmore West w San Francisco, a latem 1968 roku nagrał tam nawet album „Live Wire/Blues Power”.

Na początku 1969 roku King nagrał „Years Gone By”, swój pierwszy prawdziwy album studyjny. Później tego samego roku nagrał album w hołdzie Elvisowi Presleyowi („Blues for Elvis: Albert King Does the King's Things”) oraz jam session ze Stevem Cropperem i Popsem Staplesem („Jammed Together”), a także zagrał koncert z Orkiestrą Symfoniczną St. Louis. Przez kolejne kilka lat Albert koncertował w Ameryce i Europie, wracając do studia w 1971 roku, aby nagrać album Lovejoy. W 1972 roku nagrał „I'll Play the Blues for You”, na którym akompaniowali muzycy Bar-Kays, Memphis Horns i Movement. Album miał korzenie w bluesie, ale zawierał wyraźne akcenty współczesnego soulu i funku.

W połowie lat 70-tych Stax borykał się z poważnymi problemami finansowymi, więc King opuścił wytwórnię i przeszedł do Utopii, małej filii RCA Records. Albert wydał w Utopii dwa albumy, które zawierały pewne ustępstwa wobec ograniczeń komercyjnych produkcji soulowych. Chociaż miał kilka hitów w Utopii, jego czas tam był w zasadzie okresem przejściowym, w którym odkrył, że lepiej podążać za czystym bluesem i porzucić współczesne crossovery soulowe. Subtelna zmiana stylu Kinga była widoczna na jego pierwszych albumach dla Tomato Records, wytwórni, z którą podpisał kontrakt w 1978 roku. Albert pozostał w Tomato przez kilka lat, przechodząc do Fantasy w 1983 roku, wydając dla tej wytwórni dwa albumy.

W połowie lat 80-tych Albert King ogłosił przejście na emeryturę, ale nie trwała ona długo - Albert kontynuował regularne koncerty i festiwale w Ameryce i Europie przez resztę dekady. King występował aż do nagłej śmierci w 1992 roku, kiedy to 21 grudnia doznał zawału serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Throw Your Love On Me So Strong/This Morning	Albert King	12.1961	-	-	King 5575	[written by Albert King][14[9].R&B; Chart]
Laundromat Blues/Overall Junction	Albert King	06.1966	-	-	Stax 190	[written by Sandy Jones][29[5].R&B; Chart]
Crosscut Saw/Down Don't Bother Me	Albert King	01.1967	-	-	Stax 201	[written by R. G. Ford][34[6].R&B; Chart]
Born Under A Bad Sign/Personal Manager	Albert King	06.1967	-	-	Stax 217	[written by Booker T. Jones, William Bell][49[2].R&B; Chart]
Cold Feet/You Sure Drive A Hard Bargain	Albert King	02.1968	-	67[4]	Stax 241	[written by Albert King, Al Jackson Jr.][produced by Al Jackson Jr.][20[8].R&B; Chart]
(I Love) Lucy/You're Gonna Need Me	Albert King	05.1968	-	-	Stax 252	[written by Booker T. Jones, William Bell][produced by Al Jackson Jr.][46[3].R&B; Chart]
As The Years Go Passing By/The Hunter	Albert King	03.1969	-	132[2]	Atlantic 2604	[written by Deadric Malone]
Can't You See What You're Doing To Me/Cold Sweat	Albert King	07.1970	-	127[1]	Stax 0069	[written by Albert King][produced by Albert King][50[2].R&B; Chart]
Everybody Wants To Go To Heaven/Lovejoy, Ill.	Albert King	10.1971	-	103[2]	Stax 0101	[written by Don Nix][produced by Don Nix][38[6].R&B; Chart]
Angel Of Mercy/Funky London (Instrumental)	Albert King	04.1972	-	-	Stax 0121	[written by Homer Banks, Raymond Jackson][produced by Henry Bush, Allen Jones][42[3].R&B; Chart]
I'll Play The Blues For You (Part I)/I'll Play The Blues For You (Part II)	Albert King	08.1972	-	-	Stax 0135	[written by Jerry Beach][produced by Henry Bush, Allen Jones][31[8].R&B; Chart]
Breaking Up Somebody's Home/Little Brother (Make A Way)	Albert King	02.1973	-	91[2]	Stax 0147	[written by Al Jackson, Timothy Matthews][produced by Henry Bush, Allen Jones][35[8].R&B; Chart]
That's What The Blues Is All About/I Wanna Get Funky	Albert King	01.1974	-	-	Stax 0189	[written by Jerry Strickland, Bobby Patterson][produced by Henry Bush, Allen Jones][15[12].R&B; Chart]
Cadillac Assembly Line/Nobody Wants A Loser	Albert King	03.1976	-	-	Utopia 10544	[written by Mack Rise][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][40[10].R&B; Chart]
Sensation, Communication Together/Gonna Make It Somehow	Albert King	07.1976	-	-	Utopia 10682	[written by Mack Rise, Mary Davis ][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][80[5].R&B; Chart]
Guitar Man/Rub My Back	Albert King	11.1976	-	-	Utopia 10770	[written by Norbert De Coteaux, Edith Cherry][produced by Bert De Coteaux][79[4].R&B; Chart]
Ain't Nothing You Can Do/I Don't Care What My Baby Do	Albert King	04.1977	-	-	Utopia 10879	[written by Chuck Brooks][produced by Bert De Coteaux][95[4].R&B; Chart]
Call My Job/Love Shock	Albert King	01.1978	-	-	Tomato 10001	[written by Don Davis][produced by Bernie Worrell][79[4].R&B; Chart]
Chump Change/Good Time Charlie	Albert King	05.1978	-	-	Tomato 10002	[written by Don Davis][produced by Rudy Robinson][72[8].R&B; Chart]
The Very Thought Of You/I Get Evil	Albert King	04.1979	-	-	Tomato 10009	[written by Roy Noble][produced by Allen Toussaint][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Live Wire/Blues Power	Albert King	11.1968	-	150[10]	Stax 2003	[produced by Al Jackson Jr.]
King of the Blues Guitar	Albert King	03.1969	-	194[5]	Atlantic 8213	[produced by Jim Stewart]
Years Gone By	Albert King	05.1969	-	133[4]	Stax 2010	[produced by Al Jackson Jr.]
Jammed Together	Albert King with Steve Cropper & Pops Staples	07.1969	-	171[5]	Stax 2020	[produced by Al Bell,Al Jackson,Albert King,B. T. Jones,David Porter,Homer Banks,Isaac Hayes,Marvell Thomas,Raymond Jackson,Steve Cropper,Terry Manning]
Lovejoy	Albert King	07.1971	-	188[6]	Stax 2040	[produced by Don Nix]
I'll Play the Blues for You	Albert King	10.1972	-	140[8]	Stax 3009	[produced by Allen Jones, Henry Bush]
Truckload of Lovin'	Albert King	03.1976	-	166[6]	Utopia 1387	[produced by Bert DeCoteaux, Tony Silvester]
Albert Live	Albert King	03.1977	-	182[3]	Utopia 2205	[produced by Giorgio Gomelsky, Kevin Eggers, Phil Lawrence]

Sly Stone

Sly Stone wł. Sylvester Stewart (ur. 15 marca 1943r w Denton, zm. 9 czerwca 2025r w Los Angeles[1]) – amerykański muzyk, autor tekstów, producent muzyczny.

Sly Stone był frontmanem Sly and the Family Stone, odgrywając kluczową rolę w rozwoju psychodelicznego soulu i funku dzięki swojej pionierskiej fuzji soulu, rocka, psychodelii i gospel w latach 60. i 70-tych XX wieku. AllMusic stwierdził, że „James Brown wynalazł funk, ale Sly Stone go udoskonalił” i przypisał mu „stworzenie serii euforycznych, ale naładowanych politycznie płyt, które wywarły ogromny wpływ na artystów ze wszystkich środowisk muzycznych i kulturowych”. Crawdaddy! uznał go za założyciela ruchu „postępowej duszy”.

Urodzony w Denton w Teksasie i wychowany w mieście Vallejo w północnej Kalifornii w Bay Area, Stone już w młodym wieku opanował kilka instrumentów i jako dziecko wykonywał muzykę gospel ze swoim rodzeństwem (i przyszłymi członkami zespołu) Freddiem i Rose. W połowie lat 60-tych pracował zarówno jako producent muzyczny dla Autumn Records, jak i disc jockey dla stacji radiowej KDIA w San Francisco. W 1966 roku Stone i jego brat Freddie połączyli swoje zespoły, tworząc Sly and the Family Stone, zintegrowany rasowo zespół mieszany płci. Grupa nagrała takie hity, jak „Dance to the Music” (1968), „Everyday People” (1968), „Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)” (1969), „I Want to Take You Higher” (1969), „Family Affair” (1971) i „If You Want Me to Stay” (1973) oraz uznane albumy, w tym Stand! (1969), There’s a Riot Goin’ On (1971) i Fresh (1973).

W połowie lat 70-tych zażywanie narkotyków i nieobliczalne zachowanie Stone’a skutecznie zakończyły działalność grupy, pozostawiając go z nagraniem kilku nieudanych solowych albumów. Koncertował lub współpracował z takimi artystami jak Parliament-Funkadelic, Bobby Womack i Jesse Johnson. W 1993 roku jako członek grupy został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Wziął udział w hołdzie dla Sly and the Family Stone podczas rozdania nagród Grammy w 2006 roku, co było jego pierwszym występem na żywo od 1987 roku.

Wydał swoją autobiografię „Thank You” (Falettinme Be Mice Elf Agin) w 2023 roku.

Zmarł w 9 czerwca 2025 roku w Los Angeles w wieku 82 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Get High On You/That's Lovin' You	Sly Stone	09.1975	-	52[9]	Epic 50135	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][3[15].R&B; Chart]
Le Lo Li/Who Do You Love?	Sly Stone	12.1975	-	-	Epic 50175	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][75[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
High on You	Sly Stone	11.1975	-	45[10]	Epic 33 835	[produced by Sly Stone]