czwartek, 16 stycznia 2025

Steam

Steam był amerykańskim zespołem muzyki pop-rockowej, najbardziej znanym z przeboju numer jeden z 1969 roku, „Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye”. Utwór został napisany i nagrany przez muzyków studyjnych Gary'ego DeCarlo (znanego również jako Garrett Scott), Dale'a Frashuera i producenta/autora Paula Lekę w studiach Mercury Records w Nowym Jorku. Singiel przypisano zespołowi Steam, chociaż w tamtym czasie nie istniał żaden zespół o takiej nazwie.
 
  Leka i grupa studyjna nagrali również pierwszy album zespołu, z którego cztery inne piosenki zostały wydane jako single w 1970 roku. 
 
Na początku lat 60-tych Frashuer i DeCarlo (urodzony jako Gary Richard DeCarlo w Bridgeport, Connecticut 5 czerwca 1942r) byli członkami grupy doo-wop z Bridgeport, Connecticut, znanej pod różnymi nazwami: Glenwoods, Citations i Chateaus, w której Leka grał na pianinie.Grupa się rozstała, ale utrzymywała kontakt. Leka został autorem tekstów piosenek w Circle Five Productions, a w 1967 roku napisał i wyprodukował „Green Tambourine” Lemon Pipers i inne piosenki Pipers z Shelley Pinz.  W 1969 roku Leka pracował w Mercury Records i przekonał A&R wytwórni do nagrania DeCarlo. Pod przewodnictwem Leki, DeCarlo (pod profesjonalnym pseudonimem Garrett Scott) nagrał cztery single, z których wszystkie Bob Reno, szef wytwórni, uważał za dobrze wydane jako strona A. 
 
Pierwszym singlem DeCarlo miał być „Workin' On a Groovy Thing”, ale został pobity przez wersję 5th Dimension wydaną tydzień wcześniej. Następnie firma i Leka zdecydowali, że kolejnym singlem będzie „Sweet Laura Lee”, a strona B była potrzebna. DeCarlo i Leka zostali poproszeni o nagranie strony B razem z Frashuerem. Trio zdecydowało się na wykorzystanie wcześniej nienagranej piosenki z czasów Chateaus, która stała się „Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye”. Ku zaskoczeniu muzyków, Reno zdecydował, że „Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye” powinno być stroną A. Leka uważał, że piosenka była „żenującym nagraniem... Nie żeby Gary źle ją zaśpiewał. Ale w porównaniu do jego czterech piosenek, była to zniewaga”. 
 
Aby uniknąć konfliktu z planowaną solową karierą DeCarlo, Mercury wydał singiel w swojej filii Fontana pod nazwą „Steam”. Leka powiedział, że nazwa powstała po tym, jak zobaczył parę unoszącą się z pokrywy studzienki na ulicy przed studiem nagraniowym.  Wydany pod koniec 1969 roku „Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye” osiągnął pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych przez dwa tygodnie w grudniu 1969 roku.  Piosenka była również hitem w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii i Kanadzie. Leka pośpiesznie zorganizował grupę koncertową, aby promować przebój, z której żaden członek nie grał na nagraniu.  Grupę koncertową tworzyli: Bill Steer (wokal), Jay Babina i Tom Zuke (gitary), Mike Daniels (gitara basowa), Hank Schorz (klawisze) i Ray Corriea (perkusja). Leka, DeCarlo i Frashuer nie brali udziału w grupie koncertowej, chociaż wszyscy trzej zostali wymienieni jako autorzy piosenek do albumu Steam o tym samym tytule.  
 
Drugi singiel z albumu, „I've Gotta Make You Love Me”, osiągnął 46. miejsce na liście Billboard w USA i 44. miejsce w Kanadzie w lutym 1970 r. Steam jest również zespołem koncertowym od 3 dekad i w kilku reinkarnacjach sięgających 1970 roku aż do rozpadu w 2006 roku. Niektórzy członkowie trasy to: Tommy Scott Freda na wokalu (1970–1996) i basie, Paul Freda na gitarze (1970–1996), Alan Tebaldi na perkusji (1997–2006), Bruce Herring na instrumentach perkusyjnych (1978), Howie Rose na basie (1997), Greg Bravo na wokalu (1997–2006) i Bill Pascali na wokalu i instrumentach klawiszowych (lata 70., 80. i 90.). 
 
 Frashuer wycofał się z życia publicznego.  Zmarł w 1998 roku w wieku 59 lat. Leka stał się odnoszącym sukcesy autorem tekstów piosenek i producentem przed śmiercią w 2011r. DeCarlo, którego solowa kariera jako Garrett Scott nie odniosła sukcesu na listach przebojów, opuścił przemysł muzyczny, aż do powrotu w 2014 r., występując na koncertach oldies. Na początku XXI wieku sprzedaż „Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye” przekroczyła 6,5 ​​miliona płyt.W 1977 r. Nancy Faust, organistka Chicago White Sox, zaczęła grać tę piosenkę, aby drwić z drużyny gości. Od tego czasu była używana w świecie sportu (szczególnie w odniesieniu do wyrzucania graczy i paradowania po zwycięskich obchodach) i polityki (na wiecach, aby wyśmiewać przeciwników politycznych). W 2014 r. DeCarlo wydał album Long Time Comin', który zawierał nową wersję jego przeboju, 23 dni po swoich 75. urodzinach.Zmarł 28 czerwca 2017 r. po walce z rakiem płuc, Bill Pascali był filarem zespołu Steam, który koncertował na żywo. Obecnie jest ostatnim żyjącym członkiem zespołu Steam.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye/It's The Magic In You GirlSteam10.19699[14]1[2][16]Fontana 1667[gold-UK][written by G. De Carlo, D. Frashuer, P. Leka][produced by Paul Leka][20[8].R&B Chart]
I've Gotta Make You Love Me/One Good WomanSteam01.1970-46[7]Mercury 73020[written by G. De Carlo, D. Frashuer, P. Leka][produced by Paul Leka]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
SteamSteam01.1970-84[13]Mercury 61 254[produced by Paul Leka]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 15 stycznia 2025

Staxx

Staxx of Joy to brytyjski projekt studyjny muzyki house, założony przez producentów Simona Thorne'a i Toma Jonesa. W połowie lat 90-tych mieli cztery hity w pierwszej dziesiątce na liście przebojów US Billboard Hot Dance Music/Club Play, z czego dwa dotarły na pierwsze miejsce: „Joy” i „You”.

  Oba te utwory, a także trzeci singiel „Shout”, zawierały wokal Carol Leeming. Piosenki są oficjalnie przypisywane Staxx of Joy z udziałem Carol Leeming. Czwarty hit taneczny w pierwszej dziesiątce, „Temptation”, został przypisany Staxx.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
JoyStaxx10.199325[6]-Champion CHAMPCD 303[written by Simon Thorne, Tom Jones][produced by Simon Thorne, Tom Jones]
YouStaxx05.199550[2]-Champion CHAMPCD 316[written by Simon Thorne, Tom Jones, Carol Leeming][produced by Simon Thorne, Tom Jones]
ShoutStaxx08.1996125[1]-Champion CHAMPCD 323[written by Simon Thorne, Tom Jones][produced by Simon Thorne, Tom Jones]
Joy '97Staxx09.199714[4]-Champion CHAMPCD 328[written by Simon Thorne, Tom Jones][produced by Simon Thorne, Tom Jones]
TemptationStaxx04.199879[1]-Champion CHAMPCD 332[written by Simon Thorne, Steve Burton, Tom Jones][produced by Simon Thorne, Steve Burton, Tom Jones]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Postcard Records

Wytwórnię Postcard Records założył Alan Horne w Glasgow w 1979 roku. Zainspirowany etosem DIY punku i sfrustrowany londyńską stronniczością brytyjskiego przemysłu muzycznego, Alan założył wytwórnię, aby wydawać muzykę Orange Juice, zespołu założonego przez szkolnych przyjaciół w Bearsden Academy, którego liderem był enigmatyczny Edwyn Collins. Wytwórnia była prowadzona z szafy Alana w jego małym mieszkaniu w Glasgow's West End. 

W latach 70-tych scena muzyczna Glasgow miała reputację ostrego picia i ostrego rocka. Postcard zmieniło to dzięki zespołom, które były szalone, dowcipne, inteligentne i czyste, a ich brzmienie było inspirowane popem lat 60-tych i Northern Soul. Każdy z 13 singli wytwórni był ozdobiony hasłem The Sound of Young Scotland, hołdem dla amerykańskiej wytwórni popowej lat 60-tych Motown The Sound of Young America. 

Debiutancki singiel Orange Juice od razu stał się hitem brytyjskiej londyńskiej prasy muzycznej, pomimo że wyprodukowano tylko 1000 egzemplarzy, z których wszystkie zostały sprzedane bezpośrednio do szkockich sklepów muzycznych z tyłu samochodu Alana. Zostali nagrodzeni singlem tygodnia, a Edwyn Collins wkrótce zdobił okładkę NME. Wpływowy pisarz i dziennikarz Simon Reynolds przypisuje ten sukces temu, że krytycy i fani muzyki szukali czegoś, co potwierdza życie po depresji spowodowanej samobójstwem Iana Curtisa z Joy Division. 

Oprócz Orange Juice, Alan podpisał kontrakt z: post punkowymi popowcami Aztec Camera mrocznie melancholijnymi popowymi twórcami Josef K australijskimi indie popowcami The Go-Betweens. Podobnie jak Orange Juice, wszystkie podpisy wytwórni były fetowane przez prasę muzyczną, ale nigdy nie przeszkadzały listom przebojów. 

 Postcard padł ofiarą własnego sukcesu, gdy Glasgow zostało zalane przez ludzi z A'n'R, którzy chcieli podpisać kontrakt z każdym w Glasgow z gitarą. Zespoły takie jak Altered Images odrzuciły Postcard „Gdy tylko zorientowaliśmy się, że EMI i Columbia są nami zainteresowane, nie było mowy, żebyśmy poszli do Postcard” mówi Clare Grogan z Altered Images „Zamierzaliśmy sprzedać nasze dusze i znaleźć się w Top of the Pops za rok, i tak się stało”. Orange Juice podpisało umowę z dużą wytwórnią Polydor, a sam Alan został wyłowiony przez London Records jako menedżer A'n'R. Po zaledwie dwóch latach i 13 wydawnictwach Postcard Records upadło. 

 Postcard Records zmieniło oblicze szkockiej i brytyjskiej sceny muzycznej. Można powiedzieć, że zapowiadało odrodzenie szkockiej kultury. Orange Juice, Aztec Camera i The Go Betweens odnieśli sukces na listach przebojów, a w ślad za Postcardem podpisało kontrakty wiele szkockich zespołów, takich jak: Deacon Blue, Simple Minds ,Wet Wet Wet. Brzmienie Postcarda miało ogromny wpływ na indie-pop lat 80., 90-tych i dziś, inspirując takie zespoły jak: The Smiths, The Wedding Present ,Franz Ferdinand, Belle and Sebastian.Sukces Postcarda sprawił, że skauci A'n'R szukają poza Londynem i nieustannie poszukują „nowego Glasgow”. 

Alan wskrzesił nazwę Postcard na potrzeby serii wydawnictw na początku lat 90-tych, w tym kolekcji wczesnych nagrań i sesji Orange Juice oraz nowego zespołu frontmana Fire Engines, Daveya Hendersona, The Nectarine No. Ostatnia wersja ukazała się w 1997 r. i nie ma planów na kolejne wydawnictwa Postcard.

Single na listach przebojów  

Radio Drill Time/Crazy To Exist (Live)	Josef K	08.1980	27.UK Indie Chart
It's Kinda Funny/Final Request	Josef K	11.1980	12.UK Indie Chart
Chance Meeting/Pictures (of Cindy)	Josef K	06.1981	12.UK Indie Chart
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dwele

Andwele Gardner (ur. 14 lutego 1978r),  znany zawodowo jako Dwele, jest amerykańskim piosenkarzem R&B, raperem, autorem tekstów i producentem muzycznym z Detroit w stanie Michigan. Najbardziej znany jest z gościnnego występu w singlu Kanye Westa z 2007 r. „Flashing Lights”, a także z często niewymienionego w czołówce występu w singlu Westa z 2010 r. „Power”, z których oba znalazły się w pierwszej trzydziestce listy Billboard Hot 100.
 
 Debiutancki solowy singiel Gardnera z 2003 r. „Find a Way” ledwo znalazł się na liście przebojów i poprowadził jego debiutancki album studyjny Subject (2003), wydany przez Virgin Records. 
 
Gardner wychował się w zachodniej części Detroit w rodzinie muzycznej. Grał na pianinie od szóstego roku życia, później zaczął grać na trąbce, basie i gitarze. Był głęboko poruszony śmiertelnym postrzeleniem ojca przed domem, gdy miał dziesięć lat, później stwierdzając: „Nauczyłem się przekładać swoje emocje na muzykę; to była moja terapia”. Jako ulubionych artystów wymienia Steviego Wondera, Donny'ego Hathawaya, Roya Ayersa, Milesa Davisa i Freddiego Hubbarda, a inspirację czerpał z hiphopowej grupy A Tribe Called Quest, zostając MC i pracując ze Slum Village.
 
 Gardner nagrał demo w swojej sypialni, zatytułowane The Rize, i sprzedawał je z bagażnika swojego samochodu.Miał około 100 kopii, które wyprzedały się w ciągu tygodnia. Zwrócił uwagę lokalnej hiphopowej grupy Slum Village i jej producenta J Dilli. Slum Village zaprosiło Dwele'a do zaśpiewania refrenu piosenki „Tainted” z ich albumu Trinity (Past, Present and Future). Odniósł sukces i doprowadził do bardziej znanej współpracy z raperem Bahamadią, grupą Lucy Pearl i londyńskim New Sector Movement.
 
 Dwele podpisał kontrakt z Virgin Records w 2001 roku, a wytwórnia wydała jego debiutancki album Subject wiosną 2003 roku, który łączył neo soul i hip hop. W recenzji z 2005 roku w The Independent jego styl został podsumowany następująco: „Dwele ma korzenie w soulu vintage, ale nie tkwi w przeszłości, nie jest przesadnie nabożny ani nie jest ćwiczeniem w pastiszu - jest w nim duży hip-hopowy sznyt, który zdradza jego pierwotne wcielenie jako rapera”.
 
 Drugi album Some Kinda... ukazał się w 2005 roku.Później podpisał kontrakt z RT Music Group i KOCH records w marcu 2008 roku. Wydał swój czwarty album zatytułowany W.ants W.orld W.omen 29 czerwca 2010 roku. Dwele pojawił się w pierwszym singlu z piątego albumu studyjnego Kanye Westa, My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Piosenka nosi tytuł „Power”. Występuje również w „Flashing Lights” z albumu Westa z 2007 roku Graduation. 
 
Dwele wydał pierwszy singiel „What Profit” ze swojego piątego albumu studyjnego Greater Than One. Piosenkę napisał i wyprodukował Mike City - ten sam producent, który stoi za jego innymi singlami „I Think I Love U” i „What's Not to Love”. Piosenka została wysłana do radia 22 maja 2012 roku.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tainted Slum Village Featuring Dwele 07.200279[1]87[11]Barak/Priority 77 750[written by Andwele Gardner, Jason "Elzhi" Powers,RL "T-3" Altman,Titus "Baatin" Glover][produced by Karieem Riggins][31[19].R&B Chart]
Find a WayDwele09.2003-93[12]Virgin 38 865[written by Andwele Gardner, George Archie][produced by G-One][42[26].R&B Chart]
Hold OnDwele feat. Kanye West03.2004--Virgin [written by Dwayne Bastiany, Eric Robertson,Keith Brown][produced by G-One][53[17].R&B Chart]
I Think I Love UDwele09.2005--Virgin 31 412[written by Mike Flowers][produced by Mike Flowers][53[20].R&B Chart]
Flashing Lights Kanye West Featuring Dwele 12.200729[15]29[20]Roc-A-Fella[written by Kanye West,Eric Hudson][produced by Kanye West,Eric Hudson][12[27].R&B Chart]
More Than A Love SongPryslezz Featuring Dwele12.2007--King Ape 3886[88[5].R&B Chart]
I'm Cheatin'Dwele05.2008--Koch[29[20].R&B Chart]
A Few Reasons (Truth Pt.2)Dwele11.2008--RT[75[5].R&B Chart]
What's Not To LoveDwele05.2010--RT[25[21].R&B Chart]
What ProfitDwele06.2012--RT[38[18].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
SubjectDwele06.2003-108[11]Virgin 80 919[produced by Ronald "Ron E." Estill,Dwayne Bastiany,Dwele,G-One,Jake and the Phatman,Pete Kuzma,Joint Custody,Eric Roberson ,Kelvin Wooten]
Some Kinda...Dwele10.2005-54[6]Virgin 71 410[produced by Ronald "Ron E." Estill,Timothy Maynor,DweleG-One,J Dilla,Mike City]
Sketches of a ManDwele07.2008-35[6]Koch 5049[produced by Ronald "Ron E." Estill,Timothy Maynor,DweleG-One,Mr. Lee,Nottz]
W.ants W.orld W.omenDwele07.2010-28[3] RTMG 5051[produced by Ronald "Ron E." Estill,Timothy Maynor ,DweleG-One,Mike City,Nottz]
Greater Than OneDwele09.2012-30[3] RTMG 2434[produced by Dwele,G-One,Mike City,Prince "BikMagic" Damons,Rek]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Gotham Records

Gotham Records była amerykańską wytwórnią płytową założoną przez Sama Goode'a (Goody'ego) i Ivina Ballena w Nowym Jorku w 1946 roku. W styczniu 1948 roku Ballen przejął udziały Goode'a i został jedynym właścicielem. Następnie przeniósł firmę do Filadelfii w Pensylwanii, gdzie wytwórnia miała siedzibę do końca swojego istnienia do 1956 roku. Wytwórnia specjalizowała się w rythm and bluesie. Ivin Ballen zmarł w Miami Beach na Florydzie w lutym 1978 roku.
 
 Najbardziej znaczącym wkładem Gotham w muzykę amerykańską było wydanie nagrań akustycznego bluesmana Dana Picketta, pierwotnie nagranych w 1949 roku.  Innym artystą, który nagrywał dla Gotham, był Doug Quattlebaum. Jego piosenka „Lizzie Lou” była jedną z ostatnich płyt wydanych przez wytwórnię. Doris Browne była piosenkarką, która w latach 1949/1950 występowała w cotygodniowym programie nadawanym przez stację WPEN-AM w Filadelfii. Godzinny program nazywał się „Parisian Tailor Kiddie Hour”.
 
 W 1953 roku wytwórnia wydawała się być zainteresowana promowaniem Browne za pomocą jej singla „Please Believe Me”/„Oh, Baby!”. W tym nagraniu wspierał ją Doc Bagby. Wspierał ją również w jej singlu „Until The End Of Time” / „Why Don't You Love Me Now, Now, Now?” (Gotham G-296) i innym nagraniu „The Game Of Love”/ „My Cherie”, które zostało wydane przez Gotham G-298 jako singiel 45 rpm. Singiel „Until The End Of Time”/„Why Don't You Love Me Now”, pierwotnie przypisywany Doris Browne, Doc Bagby Orchestra, został ponownie wydany przez Collectables Records, ale tym razem przypisany Doris Browne & The Capris.
 
  Gotham Records miało również własną grupę Capris, która wydała swój debiutancki singiel „God Only Knows”/„That's What You're Doing To Me” (Gotham 304) w 1954 roku. Wydali również dwa inne single; „It Was Moonglow” / „Too Poor To Love” (Gotham 306) i „It's A Miracle”/ „Let's Linger A While” (Gotham 308).
 
To w zasadzie historia Gotham, filadelfijskiej wytwórni R&B, która przez dekadę ciężko pracowała bez większych sukcesów, ale po prostu brnęła dalej, prezentując amerykańskiej publiczności brzmienie R&B i muzyki gospel. Dzisiaj to w zasadzie fani grup wokalnych podtrzymują pamięć o wytwórni, poszukując stron Capris i Hearts. Na przykład na początku lat 80-tych w Gotham pojawiły się reedycje materiału Lee Andrews & The Hearts („Sipping A Cup Of Coffee”/„Suppose” na #323; „Window Eyes” i alternatywna wersja „Long Lonely Nights” na #324; i „I Miss My Baby”/„Boom” na #325). Pomyśl o Filadelfii i R&B w latach kształtowania się, a punktem odniesienia będzie Gotham Records.

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Ruben Wright

Ruben Wright (ur. 1937/8)[1] jest muzykiem i byłym liderem zespołu z Filadelfii. Miał hit R&B w Top 30 z piosenką „I'm Walking Out On You”. Jest również autorem piosenek. Napisał również regionalny hit „God Only Knows” dla The Capris w 1954 roku. 
 
 Wright był członkiem grupy z początku lat 50-tych o nazwie The Uniques, w której grał na pianinie. Wszyscy członkowie pochodzili z tej samej dzielnicy.Grupa później przekształciła się w Capris. W tym czasie wiek członków grupy wahał się od 15 do 16 lat. W czerwcu 1954 roku grupa podpisała kontrakt z Gotham Records i nagrała napisany przez Wrighta utwór „God Only Knows” z wokalistką Renee Hinton na czele.Capris rozpadli się po wydaniu ostatniego singla w 1958 roku, a Wright rozpoczął karierę solową. 
 
 Singiel „Girls Make Me Nervous” / „Love Is Gone” został wydany przez wytwórnię Wynne w 1958 roku. Stronę B „Love Is Gone” skomponował Eddie Warner, a niektórzy z wokalistów wspierających byli członkami The Capris. Jego kolejny singiel „To You” bw „Bye Bye” został wydany przez wytwórnię Lancer. Na początku lat 60-tych był członkiem grupy wspierającej o nazwie The Manhattans. Wspierali grupę o nazwie The Larks w singlu „It's Unbelievable”/ „I Can't Believe It”, który został wydany przez wytwórnię Sheryl. Wright nagrał 5 singli dla wytwórni Capitol, zaczynając od „Where Was I” / „Bye Bye” w 1964 roku. W 1966 roku „I'm Walking Out On You” został wydany z „Hey Girl”. Do 7 maja tego roku „I'm Walking Out On You” utrzymywał swój drugi tydzień w Baltimore Top 40. Do 14 maja znalazł się w National R&B Top 40 i był na 37. miejscu. Wydanie Billboard z 18 czerwca opisało jego singiel jako Regional Breakout w Nowym Jorku.
 
 Jednak jego postępy na listach przebojów R&B były dobre, ponieważ singiel spędził tam 6 tygodni, docierając do 29. miejsca w poprzednim tygodniu. W lutym 1967 roku magazyn Billboard poinformował, że jego singiel Capitol „I'll Be There” ma szansę znaleźć się na liście przebojów R&B.Skomponował „That's All That Counts” dla The Four Larks, który został wydany w wytwórni Uptown w tym samym roku. Jego ostatnim wydanym singlem był „I'm Gonna Have My Day” z „La La La”   wytwórni  Virtue.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I'm Walking Out On You/Hey GirlRuben Wright 05.1966--Capitol 5588[written by Ruben Wright]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Huelyn Duvall

Huelyn Wayne Duvall (ur. 18 sierpnia 1939r- zm. 15 maja 2019r) był amerykańskim muzykiem rock and rollowym i rockabilly.
 
  Huelyn Duvall urodził się 18 sierpnia 1939 roku w Garner w Teksasie jako syn Williama Daniela Duvalla i Ili Lee Measures Duvall. Duvall jest znany z nagrań z lat 50-tych, takich jak „Little Boy Blue”, „Boom Boom Baby”, „Three Months To Kill”, „Pucker Paint” i „Double Talkin' Baby”, między innymi. Występował z Eddiem Cochranem, Johnnym Hortonem, Bobbym Darinem, Dale'em Hawkinsem, The Champs i innymi.  
 
„Little Boy Blue” znalazł się na liście Billboard w 1958 roku, a Eddie Cochran powiedział mu, że jest to jedna z jego ulubionych piosenek.  Duvall nagrał „Boom Boom Baby” dwa lata przed Billym „Crash” Craddockiem, a jego wersja „Double Talkin' Baby” została wysłana do Gene'a Vincenta, podobnie jak „Modern Romance” do Sanforda Clarka.
 
  Duvall zmarł 15 maja 2019 roku w wieku 79 lat.  Robert Plant wymienił Huelyna Duvalla jako swoją inspirację.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Little Boy Blue/Three Months To KillHuelyn Duvall06.1959-88[3]Challenge 59014[written by Jerry Arnold, Doyle Turner]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 14 stycznia 2025

Joe Jackson

 Ur. (11.08.1954, Burton-on-Trent, Wielka Brytania) - voc, k, vib, s, hca; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Po ukończeniu w 1974 studiów pianistycznych w londyńskim Royal College of Music zrealizował kilka singli dla firmy MAM z grupa rockową Arms And Legs (m.in. Mark Andrews - voc). Od 1978 nagrywa dla A and M z towarzyszeniem różnych zespołów: rockowego combo The Jackson Band (najsłynniejszy skład współtworzyli wraz z nim Graham Maby - b i Larry Tolfree - dr), jazzowego big bandu Joe Jackson's Jumpin' Jive oraz orkiestry.

Przedstawił urozmaicony repertuar: chwytliwe przeboje (np. Is She Really Going Out With Him?, It's A Different For Girls, Stepping Out, Breaking Us In Two , You Can't Get What You Want), wyrafinowane ballady (np. Real Men z programo wego cyklu Night And Day, obrazującego codzienne życie mieszkańców Nowego Jorku), stylizacje na muzykę południowoamerykańska i karaibską (Fools in love), standardy z lat czterdziestych (m.in. utwory Caba Callowaya i Louisa Jordana) oraz kompozycje orkiestrowe inspirowane twórczością Claude'a Debussy'ego i Maurice'a Ravela (np. Symphony In One Movement, Nocturne, No pasaran , Solitude).
Jest twórca oprawy dźwiękowej kilku filmów, np. Mike's Murder (1983, reż. James Bridges; na wideokasetach pt. Zabójstwo Mike'a) i Tucker (1988, reż. Francis Ford Coppola). Jako producent nagrań współpracował najczęściej z wykonawcami muzyki reggae (m.in. Prince Lincoln Thompson, The Rasses i The Toasters).
**

Ur. 11.08.1955 w Burton Upon-Trent w hr. Straffordshire (Anglia). Muzyczny samouk (skrzypce, pianino) kontynuował naukę gry na fortepianie w London Royal College of Music. Współpraca z grupami Arms and Legs i Coffee and Cream zaowocowała podpisanym w 1978 kontraktem z wytwórnią A&M;.
Singlowy debiut "Is She Really Going Out With Him" nie był przebojem, ale utorował drogę pierwszemu albumowi Jacksona Look Sharp. Dwa pierwsze longplaye potwierdziły wyrastające z kręgu new wave poetyckie i muzyczne zdolności autora. Już pierwsze wersy "Is She Really Going Out With Him" opisujące codzienny spacer młodej damy w obstawie dwóch goryli łączyły dowcip z nie pozbawioną zawiści ironią.
Na trzecim albumie, Beat Crazy, Jackson, zachowując rytm reggae, próbował nowych rozwiązań. Płyta Jumpin'Jive nawracała do klasyki lat 40. (tematy Caba Callowaya i Louisa Jordana). Ciekawym przedsięwzięciem był album Night And Day, nagrany w 1982 w Nowym Jorku, gdzie autor osiadł po rozwodzie z żoną. Zawierał tematy łączące intymność z optymizmem ("Stepping Out"), a ciekawe basowe linie melodyczne z przebojowością.
Kolejny longplay Body and Soul zyskał równie przychylne recenzje. Gorzej powiodło się nieco przegadanej płycie Big World, opartej w większości na basowych popisach Grahama Maby'ego. Instrumentalne i nagraniowe popisy zdominowały też kolejną płytę Will Power, Wydany w 1988 album koncertowy i drugi zawierający muzykę do filmu "Tucker" cieszyły się większym uznaniem wśród krytyków niż wśród nabywców, co w połączeniu z komercyjną klęską Blaze of Glory (1989) spowodowało nieprzedłużenie kontraktu z Jacksonem przez A&M.;
Po dwóch latach niebytu ciekawie zapowiadający się muzyk podpisał umowę z Virgin, ale płyta Laughterand Lust nie była rynkowym sukcesem. Wzloty i upadki Jacksona są klasycznym przykładem losu muzyka wykraczającego poza popularny w pewnym okresie nurt (new wave). O jego klasie świadczą nie tyle nakłady płyt, ile arażacyjne i kompozytorskie umiejętności.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Is she really going out with him/[Do the]Instant mash Joe Jackson 06.1979 13[9] 21[15] A&M; AMS 2132 [written by Joe Jackson][written by David Kershenbaum]
It' s different for girls/Come on Joe Jackson 01.1980 5[9] 101[5] A&M; 2186 [written by Joe Jackson][produced by David Kershenbaum,Joe Jackson]
Jumpin' jive/Knock Me A Kiss Joe Jackson 07.1981 43[5] - A&M; 2365 [written by Cab Calloway,Jack Palmer,Frank Froeba][produced by Joe Jackson][oryginalnie nagrana przez Caba Calloway'a w 1939r]
Steppin' out/Chinatown Joe Jackson 08.1982 6[8] 6[27] A& M AMS 2428 [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum]
Real Men/ Chinatown Joe Jackson 06.1982 89 - A& M AMS 8231 [UK] [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum]
Breaking us in two/Target Joe Jackson 01.1983 59[4] 18[16] A& M 2510 [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum]
Memphis/Breakdown Joe Jackson 11.1983 - 85[4] A & M 2601 [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum][piosenka z filmu "Mike's murder"]
Happy ending/Loisaida Joe Jackson feat Elaine Caswell 07.1984 58[5] 57[8] A & M 2635
You can' t get what you want [Till you know what you want]/Cha cha loco Joe Jackson 04.1984 77[2] 15[16] A & M 2628 [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum]
Be my number two/Heart Of Ice Joe Jackson 07.1984 70[4] - A & M AM 200 [UK] [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum]
Right And Wrong/Breaking Us In Two Joe Jackson 04.1986 90[1] - A & M AM 312 [UK] [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum]
Left of center Suzanne Vega feat Joe Jackson 06.1986 32[9] - A & M AM 320 [UK] [written by Suzanne Vega, Steve Addabbo][produced by Steve Addabbo, Arthur Baker]
Steppin' Out Joe Jackson 08.1990 97[1] - A & M AM 583 [UK] [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson,David Kershenbaum]
Stranger Than Fiction/Drowning Joe Jackson 04.1991 112 - Virgin America VUS 40 [UK] [written by Joe Jackson][produced by Joe Jackson, Ed Roynesdal]

Albumy
Data wydania Tytuł UK
US Wytwórnia
/UK/ 		Komentarze
17.03.1979 Look sharp! 40[11] 20[39] A & M AMLH 64 743 [silver-UK][gold-US][produced by David Kershenbaum]
13.10.1979 I' m the man 12[16] 22[25] A & M AMLH 64 794 [silver-UK][produced by David Kershenbaum]
18.10.1980 Beat crazy 42[3] 41[16] A & M AMLH 64 837 [produced by Joe Jackson]
4.07.1981 Jumpin' jive 14[14] 42[13] A & M AMLH 68 530 [produced by Joe Jackson]
3.07.1982 Night and day 3[27] 4[57] A & M AMLH 64 906 [gold-UK][gold-US][produced by David Kershenbaum,Joe Jackson]
24.09.1983 Mike' s murder - 64[13] A&M; AMLX 64931 [produced by Joe Jackson]
7.04.1984 Body and soul 14[14] 20[29] A & M AMLX 65 000 [silver-UK][produced by David Kershenbaum,Joe Jackson]
5.04.1986 Big world 41[5] 34[25] A & M JWA 3 [produced by David Kershenbaum,Joe Jackson]
2.05.1987 Will power - 131[8] A&M; CDA 3908 [produced by Joe Jackson]
7.05.1988 Live 1980/86 66[2] 91[12] A & M AMA 6706 [produced by David Kershenbaum,Joe Jackson]
29.04.1989 Blaze of glory 36[13] 61[21] A & M AMA 5249 [produced by Joe Jackson]
15.09.1990 Stepping out-The best of 7[9] - A & M 3970521 [gold-UK][produced by Steve Jensen and Martin Kirkup]
11.05.1991 Laughter and lust 41[2] 116[4] Virgin VUSLP 34 [produced by Joe Jackson, Ed Roynesdal]
03.2003 Volume 4 116[1] - Rykodisc RCD 10638 [produced by Joe Jackson]
06.2007 Very Best of Joe Jackson 60[1] - UMTV 9842273 -
02.2008 Rain 154[1] 133[1] Rykodisc RCD 10921 [produced by Joe Jackson]
07.2012 The Duke - 93[1] Ear Music 0208000 [produced by Joe Jackson]
10.2015 Fast Forward 168 - Ear Music 0210662 [produced by Joe Jackson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Johnna

Johnna ,[prawdziwe nazwisko Johnna Lee Cummings] była członkini  amerykańskiej dziewczęcej grupy Boy Krazy,która odnosiła sukcesy na klubowych i tanecznych listach bestsellerów w latach 1991-1993.Po opuszczeniu macierzystego zespołu podpisała w 1995r kontrakt nagraniowy z PWL International (Opus III, 2 Unlimited, Undercover).

 

Cummings urodziła się i wychował w Filadelfii, a w wieku 17 lat przeprowadził się do Nowego Jorku.

  Boy Krazy Boy Krazy odnieśli znaczący sukces w klubach tanecznych dzięki swoim singlom w Wielkiej Brytanii, USA i Kanadzie. „That's What Love Can Do” to ich najsłynniejszy utwór, który osiągnął 18. miejsce w Ameryce w 1993 r., prawie 2 lata po wydaniu. Piosenka znalazła się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii po pierwszym wydaniu na 86. miejscu w 1991 r. Ponownie weszła na listy przebojów na 80. miejscu, co zbiegło się ze wzrostem popularności w Ameryce. 

Amerykański następca, „Good Times With Bad Boys”, osiągnął  59. miejsce w USA. W Wielkiej Brytanii drugi singiel grupy wydany na tym terytorium, „All You Have To Do”, osiągnął szczyt na 91. miejscu. 

 Po opuszczeniu zespołu Cummings podpisała solowy kontrakt płytowy w połowie lat 90. z PWL International Ltd. Używając tylko swojego imienia Johnna, jej debiutancki singiel z 1996 r. „Do What You Feel” przykuł uwagę i zawierał remiksy producenta muzyki tanecznej Matta Dareya. Edycja radiowa osiągnęła szczyt tuż poza Top 40 na UK Singles Chart, jako #43. Następny, kolejny utwór house-popowy w szybkim tempie, „In My Dreams”, osiągnął    66 miejsce na UK chart. Trzeci album zatytułowany Pride został wydany w 1996 r., ale nie dotarł na UK Albums Chart.  

Niemniej jednak wytwórnia Cummings wydała tytułowy utwór jako singiel. Został on wyprodukowany przez Motiv 8. Singiel osiągnął   75 miejsce na UK Singles Chart, a to samo dotyczyło jej kolejnego singla, „Let The Spirit Move You”.

  Cummings była krótko zaręczona z byłym kickboxerem z Florydy, Mike'iem Vieirą. W 2007 roku ówczesny styl życia Johnny został opisany w krótkim filmie dokumentalnym Kimberly Craig, Expect Less.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Do What You FeelJohnna02.199643[3]- PWL International PWL 323 T[written by Topham Twigg][produced by TTW ]
In My DreamsJohnna05.199666[2]- PWL International PWL 325 T[written by Miller, Barry, Waterman, Torch][produced by Miller/Waterman]
PrideJohnna07.199685[2]- PWL International PWL 326 T[written by Miller, Barry, Waterman, Torch][produced by Steve Rodway]
Let The Spirit Move YouJohnna11.1996126[1]- PWL International PWL 321 T[written by Miller, Barry, Waterman, Torch][produced by Miller/Waterman ]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

John' s Children

Grupa założona w 1964 r. w Leatherhead w hrabstwie Surrey, Anglia, pod nazwq The Clockwork Onions.
Przez krótki czas występowała w składzie: Louie Crooner (śpiew), Andy Ellison (organki), Geoff McClelland (gitara), Chris Dawsett (bas) i Chris Townson (perkusja).
W 1965 r. zmieniła nazwe na The Silence. Ellison przejął funkcję wokalisty, a nowym basistą został John Hewlett. Ostateczną nazwę The John's Children, przyjęto w 1966 r. za radą nowego producenta i menedżera, Simona Napier-Bella.

 

Zadebiutowała w pażdzierniku 1966 r. nagraniem "The Love I Thought I'd Found", eksperymentalnym tematem wykonywanym w szarpanym tempie staccato. W Ameryce i w Europie utwór znany był pod oryginalnym tytułem "Smashed Blocked". Grupa zdążyła równoczesnie nagrać pierwszy album Orgasm, wydany dopiero w 1970 r. Longplay zawierał wczesne tematy zmiksowane z imitacją żywo reagujacej widowni. Przyczyną zwłoki była wątpliwa jakość płyty i jej kontrowersyjny tytuł. Drugi singel grupy, "Just What You Want, Just What You Get", odnosi niewielki sukces. Wkrotce potem z zespołu odszedł McClelland, zastąpiony przez protegowanego Napiera-Bella, obiecujacego wokalistę i kompozytora Marka Bolana.
 

Przyszły idol rocka miał odegrać w John's Children role krótkotrwałą i dwuznaczną. Jego pierwsza kompozycja, "Desdemona", doczekała się zakazu emisji w BBC na skutek kontrowersyjnych słów: "lift up your skirt and fly" ("podnieś kieckę i odleć"). Po nieudanym nagraniu "A Midsummer Night's Scene", Bolan porzucił grupę, zakładając własną, Tyrannosaurus Rex. Pozostali czionkowie John's Children nagrali chwytiiwy temat "Come And Play With Me In The Garden", ktory w Wielkiej Brytanii stat sie hymnem ruchu flower-power, po czym raz jeszcze sięgnęli po kompozycję Bolana, "Go Go Girl" zarejestrowaną podczas wcześniejszej sesji nagraniowej.
 

W ostatecznym składzie: Ellison, Hewlett, Townson (tym razem w roli gitarzysty) i Chris Colville (perkusja), grupa po serii udanych koncertów rozwiązała się. W 1974 r. po krótkotrwałych występach solowych Ellison dołączył do Townsona w zespole Jet, a póżniej związał się z grupą Radio Stars. John Hewlett z powodzeniem pełnił funkcję menedżera grupy The Sparks, promując równoczesnie mniej znaną formację Jook, w skład której wchodził Chris Townson. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The love i thought i' d found/Strange affairJohn' s Children10.1966--Columbia DB 8030[written by Simon Napier-Bell][produced by Simon Napier-Bell]
Just what you want-Just what you' ll get/But she' s mineJohn' s Children02.1967--Columbia DB 8124[written by Hewlett, Townsen, Ellison, McClelland][produced by Simon Napier-Bell]
Desdemona/Remember Thomas A' BeckettJohn' s Children05.1967--Track 604 003[written by M.Bolan]
Midsummer night' s scene/Sara crazy childJohn' s Children07.1967--Track 604 005[tylko 50 kopii][written by M.Bolan]
Come and play with me in the garden/Sara crazy childJohn' s Children08.1967--Track 604 005[written by Ellison, Hewlett ]
Go go girl/Jagged time lapseJohn' s Children10.1967--Track 604 010[written by M.Bolan]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

J.S.D. Band

Szkocki folk-rockowy zespół, który był na początku lat 70. jedną z głównych sensacji w tym gatunku. Jego skład tworzyli: Des Coffield (gitara, instrumenty klawiszowe, śpiew), Sean O'Rouke (gitara), Chuck Fleming (skrzypce), Jim Divers (gitara basowa) i Colin Finn (perkusja).

 

Zadebiutowali mało wyrazistym albumem Country Of The Blind. Później jednak zaczęli grać z większą ekspresją (przypominając nieco zespoły Fairport Convention i Steeleye Span), której podstawę stanowiły widowiskowa gra i umiejętności Fleminga. Płyta JSD Band ukazująca dynamikę ich występów na żywo pozostaje najpopularniejszym albumem zespołu, podczas gdy Travelling Days został odebrany z rozczarowaniem. Odejście kilku członków, w tym Fleminga, okazało się fatalne. Pomimo przyjścia do zespołu, który zmienił pod koniec istnienia nazwę na The New JSD, Iaina Lyona (poprzednio grupa My Dear Watson) grupa rozpadła się w 1974 r.
 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Sarah Jane/Paddy SticksJ.S.D. Band .1973--Cube BUG 29[written by trad.][produced by Rodger Bain]
Sunshine Life For Me/Reel CoolJ.S.D. Band .1974--Cube BUG 40[written by George Harrison][produced by Phil Wainman]
Hayes And Harlington Blues/CuckooJ.S.D. Band .1974--Cube BUG 49[written by Des Coffield][produced by Phil Wainman]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Country of the blindJ.S.D. Band.1971--Regal Zonophone SLRZ 1018[produced by Brian Ferguson]
J.S.D. BandJ.S.D. Band.1972--Cube HIFLY 11[produced by Roger MacBain]
Travelling daysJ.S.D. Band.1973--Cube HIFLY 14[produced by Rodger Bain]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sounds

Szwedzcy reaktywiści nowej fali, Sounds, dostarczają lśniącego, synth-washed rocka, który jest bezkompromisowo zapożyczony u popowych, punkowych zespołów z lat 80-tych, takich jak Blondie i Missing Persons. Przełom nastąpił w 2002 r. wraz z debiutem Living in America, który był hitem zarówno w ich ojczystej Szwecji, jak i po drugiej stronie Atlantyku. Kolejne wysiłki z lat 2000. - Dying to Say This to You z 2006 r. i Crossing the Rubicon z 2009 r. - utrzymały swoją obecność na listach przebojów w całej Europie, wzmocnione przez single takie jak „No One Sleeps When I'm Awake” i „Song with a Mission”. 
 
Z każdym wydaniem taneczne rytmy i polerowanie produkcji nabierały intensywności, czego przykładem jest ich czwarty electro/synth popowy album z 2011 r. Something to Die For. Podczas gdy reszta lat 2010. była stosunkowo spokojna dla grupy, odzyskali ducha na początku kolejnej dekady dzięki albumowi Things We Do for Love z 2020 r. Z talentem wokalistki Mai Ivarsson, klawiszowca Jespera Anderberga, basisty Johana Bengtssona, perkusisty Fredrika Nilssona i gitarzysty Felixa Rodrigueza, powrót do nowej fali po raz pierwszy zjednoczył się w 1999 r. w Sztokholmie, gdzie nagrali większość swojego debiutanckiego albumu Living in America.  
 
Platynowa płyta znalazła się na czwartym miejscu na liście przebojów tydzień po wydaniu w Szwecji w 2002 r., a w maju 2003 r. ukazała się w Ameryce, przebijając ich w USA dzięki ulubionym przez MTV singlom „Living in America” i „Rock & Roll”. Drugi album studyjny Dying to Say This to You ukazał się trzy lata później, prezentując dopracowaną mieszankę hymnicznego, inspirowanego latami 80-tymi rocka i nowej fali, co jeszcze bardziej poszerzyło widownię zespołu za granicą. Album znalazł się tuż za pierwszą setką na liście Billboard 200, a znalazły się na nim przeboje „Song with a Mission” i ulubieniec brytyjskich klubów „Tony the Beat (Push It)”. 
 
Zobowiązania związane z trasą koncertową zajęły Sounds do października 2007 r., kiedy to powrócili do studia z szeregiem producentów, w tym Markiem Saundersem (który niedawno współpracował z towarzyszami trasy Sounds, Shiny Toy Guns), założycielem Fountains of Wayne, Adamem Schlesingerem, i gitarzystą Smashing Pumpkins, Jamesem Ihą. Sounds wycofali się ze swojego poprzedniego kontraktu płytowego, woląc wytyczać własną ścieżkę. Sesje nagraniowe trzeciego studyjnego albumu grupy, Crossing the Rubicon, odbyły się w Szwecji, Los Angeles i Nowym Jorku, a powstały album został wydany w czerwcu 2009 roku. Ich najlepiej notowany do tej pory album w USA, Rubicon, zawierał hałaśliwy „No One Sleeps When I'm Awake” i w stylu Blondie „Beatbox”. Zespół spędził większą część 2009 roku na trasie koncertowej promującej album, zdobywając nawet miejsce supportu z No Doubt. 
 
 W 2011 roku Sounds wydali czwarty studyjny album, Something to Die For, zawierający singiel „Better Off Dead”. Chociaż LP znalazł się na listach przebojów w większości krajów spośród wszystkich dotychczasowych albumów Sounds, wkrótce zniknął z pola widzenia, pomimo ewolucji stylu i kunsztu. Dwa lata później powrócili z piątym albumem studyjnym, Weekend, który zawierał tytułowy singiel i piosenkę „Shake Shake Shake”. Ich najniższy jak dotąd występ, Weekend, pokazał zespół zahartowany, introspektywny i mniej wylewny niż w poprzednich projektach.  
 
Przez resztę dekady niewiele było słychać o Sounds, poza szybką EP-ką, The Tales That We Tell, wydaną w 2017 roku. The Sounds powrócili w 2020 roku, odświeżeni i naładowani, ze swoim szóstym pełnometrażowym albumem, Things We Do for Love (Arnioki Records). Z przepełnionym syntezatorami singlem „Safe and Sound”, dojrzały zestaw eksplorował próby i udręki dorosłych związków, dodając świeże wybory produkcyjne do swojego arsenału, jednocześnie zachowując znajomą formułę syntezatorów i linii basowych.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Tony The Beat Sounds03.2007143[1]-Korova KOW 1016T[written by F. Rodriguez, F. Nilsson, J. Anderberg, J. Bengtsson, M. Ivarsson][produced by Jeff Saltzman ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dying to Say This to YouSounds04.200689[1]107[2]Korova KODE 1012[produced by Jeff Saltzman]
Crossing the RubiconSounds06.2009-64[2]WEA 5051865-4511-2-9 [produced by The Sounds, Adam Schlesinger, James Iha, Matt Mahaffey, Jeff Turzo, Tim Anderson, Mark Saunders, Daniel Johannson]
Something to Die ForSounds04.2011-140[1]SideOneDummy SD 1439-2[produced by The Sounds]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 13 stycznia 2025

South

South to angielski zespół rockowy. W skład zespołu wchodzili wokalista Joel Cadbury, Brett Shaw i Jamie McDonald. Każdy z członków był multiinstrumentalistą i dzielili się obowiązkami na gitarach, basie, perkusji i klawiszach. 
 
South powstał w Haverstock School w Chalk Farm w Londynie w 1998 roku. Początkowo zespół był postrzegany jako zespół elektroniczny. Mentorem zespołu był były frontman Stone Roses Ian Brown. Później zespół pracował pod okiem Jamesa Lavelle'a z UNKLE, który podpisał kontrakt z zespołem w swojej wytwórni płytowej. Po albumie promocyjnym Overused wydanym w USA, South wydał swój pierwszy oficjalny album studyjny zatytułowany From Here On In. Zagrali również „Paint the Silence”, który znalazł się w OC. 
 
 Następnie w 2003 roku ukazał się ich drugi album With the Tides, na którym znalazły się „Colours in Waves” i „Loosen Your Hold”, zanim zespół miał kilkuletnią przerwę. „A Place in Displacement”, pierwszy singiel z ich trzeciego albumu, został wydany na początku 2006 roku, po nim ukazał się album Adventures in the Underground Journey to the Stars, który ukazał się 3 kwietnia 2006 roku. Wydanie w Wielkiej Brytanii nastąpiło 9 października tego samego roku. Ich czwarty album, You Are Here, został wydany w kwietniu 2008 roku. 
 
 Na stronie Jamiego Macdonalda na MySpace ogłoszono, że zespół robi sobie przerwę i nie ma planów ponownego spotkania się, nagrania lub grania na żywo. Macdonald założył nowy zespół o nazwie The Hug z Joelem Cadbury na basie. Brett Shaw jest obecnie producentem z własnym studiem w Londynie i współpracował z Florence and the Machine (Island), Rufusem Wainwrightem (Decca), Paulem Banksem (Interpol), Daughter (4D), Still Corners (sub pop), Elizą Doolittle (EMI), Hawk House (Virgin EMI), Swim Deep (Chess Club), Clean Bandit z udziałem Jess Glynne (Atlantic). 
 
 Macdonald wydał od tego czasu dwie solowe EP-ki zatytułowane The Head On Collider EP i The Shelf Life EP, obie w 2010 roku. Ich piąty album, From Here on Out, ukazał się 26 marca 2021 roku.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Paint The SilenceSouth03.200169[1]-Mo Wax MWR 134CDS1[written by Brett Shaw, Jamie McDonald, Joel Cadbury][produced by South,James Lavelle]
Keep CloseSouth06.200188[1]-Mo Wax MWR 144[produced by South,James Lavelle]
Loosen Your HoldSouth08.200373[1]-Double Dragon DD 2010[written by South][produced by Dave Eringa]
Colours In WavesSouth04.200460[2]-Sanctuary SAN 249[written by South, Dave Eringa][produced by Dave Eringa]
Motiveless CrimeSouth08.200472[1]-Sanctuary SAN 286[written by South][produced by Dave Eringa]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Posty (Atom)