Cut Copy

Cut Copy- pochodzi z Melbourne.Jest określany jako zespół grający dance punk i electropop,pozostajacy pod wpływem nowej fali lat 80-tych.Managementem zespołu zajmuje się Punkdafunk.Grupa ma kontrakt płytowy z Modular Recordings,gdzie nagrywają Wolfmother, The Presets, New Young Pony Club and The Avalanches.

 

Na swoim koncie ma już m.in. absolutnie kultowy album "Bright Like Neon Love" oraz udaną kompilację "FabricLive.29". W marcu 2008 nakładem Modular Recordings ukaże się najnowsza płyta Cut Copy "In Ghost Colours", wyprodukowana we współpracy z Timem Goldsworthym z legendarnej wytwórni DFA.
 

Album nagrywano przez 6 tygodni w Plantain Studio w Nowym Jorku. Aktualnie promowany jest disco-popowym singlem "Lights & Music" oraz rozdawanym na koncertach i udostępnionym w Internecie miksem "So Cosmic".
 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Glittering Clouds	Cut Copy	10.2001	-	-	Rex REKD 18T	[written by Bennett Foddy, Dan Whitford][produced by Bennett Foddy, Dan Whitford]
I Thought Of Numbers	Cut Copy	.2001	-	-	Modular Recordings MODVL 006 [US]	-
Rendezvous	Cut Copy	10.2001	-	-	Modular Recordings MODCDS 019 [Aus]	[written by Dan Whitford][produced by Dan Whitford]
Future	Cut Copy	12.2003	-	-	Rex REKD 18T	[written by Bennett Foddy, Dan Whitford][produced by Bennett Foddy, Dan Whitford]
Future/Rendezvous	Cut Copy	07.2005	137[2]	-	Modular Recordings MODUK7005	-
Going Nowhere	Cut Copy	02.2006	90[2]	-	Universal Music MCSTDJ 40437	-
Hearts On Fire	Cut Copy	05.2007	-	-	Modular Recordings MODVL 094	[written by Cut Copy][produced by Tim Goldsworthy]
Lights & Music	Cut Copy	03.2008	-	-	Modular Recordings MODVL 081	[written by Cut Copy][produced by Tim Goldsworthy,Cut Copy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bright Like Neon Love	Cut Copy	04.2004	-	-	Modular Recordings MODUSCD 001	[produced by Dan Whitford]
In Ghost Colours	Cut Copy	03.2008	-	167	Modular Recordings MODCD 050	[produced by Cut Copy , Tim Goldsworthy]

Curved Air

Grupa brytyjska, założona z początkiem 1970 r. przez muzyków z zespołu Sisyphus, łączącego progresywne brzmienie z fascynacjami muzyką klasyczną. W jej skład wchodzili: Sonja Kristina (ur. 14.04.1949 r. w Brentwood w hrabstwie Essex, Anglia; śpiew), Darryl Way (ur. 17.12.1948 r. w Taunton w hrabstwie Somerset, Anglia; skrzypce), Florian Pilkington-Miksa (ur. 3.06.1950 r. w Roehampton w Londynie; perkusja), Francis Monkman (ur. 9.06.1949 r. Hampstead w Londynie; instr. klawiszowe) oraz Robert Martin (bas).

 

Po sukcesach w klubach, zespół podpisał intratny kontrakt nagraniowy z wytwórnią Warner Brothers. Wkrótce z dużym zainteresowaniem przyjęto ich pierwszy album, Air Conditioning, któremu towarzyszył awangardowy jak na owe czasy teledysk. Latem 1971 r. singel "Back Street Luv", promujący kolejną płytę długogrającą trafił do pierwszej piątki brytyjskich przebojów. W tym czasie Roberta Martina zastąpił Ian Eyre.
Longplay Second Album, łączący umiejętnie elektronikę z klasyką, idealnie trafił w gusta miłośników progresywnego rocka. Przed nagraniem kolejnej płyty długogrającej, Phantasmagoria, Eyre zastąpił Mike Wedgewood (ur. 19.05.1956 r. w Derby, Anglia). Monkman, Way i Pilkington- -Miksa niezadowoleni z kierunku, w jakim zmierza zespół, opuścili go w październiku 1972 r. Z oryginalnego składu pozostała jedynie Kristina, do której dołączyli: Jim Russell (perkusja), Kirby (gitara) i Eddie Jobson (ur. 28.04.1955 r. w Billingham, Anglia; instr. klawiszowe, skrzypce). Spore nadzieje wzbudzał zwłaszcza ten ostatni, ale i on odszedł szybko do Roxy Music, gdzie zastąpił Briana Eno (jeszcze później założył U.K.).
 

Wcześniej cała nowa ekipa zdążyła zarejestrować album Air Cut. Po dwóch latach przerwy, spowodowanej występami wokalistki w musicalu "Hair", zespół wznowił działalność, głównie z myślą o trasie koncertowej. W jego składzie znaleźli się wtedy: Kristina, Way, Monkman, Pilkington-Miksa i Philip Kohn (bas). W tym zestawieniu zarejestrowano album Live, ale już na następnym, Midnight Wire, Monkmana, Kohna i Pilkingtona- -Miksę zastąpili Stewart Copeland (ur. 16.07.1952 r. w Alexandrii w stanie Wirginia, USA; perkusja), Mike Jacques (gitara), John Perry (bas) i Peter Wood (instr. klawiszowe).
 

Grupa rozwiązała się w 1977 r., zdążywszy jeszcze wcześniej nagrać ostatnią płytę Airborne. Obok Kristiny, Waya, Jacąuesa i Copelanda, zagrał na niej Tony Reeves (instr. klawiszowe, bas). Kristina próbowała bez powodzenia kariery piosenkarskiej i aktorskiej, chociaż jej album Songs From The Acid Folk z 1991 r. zapowiadał powrót do dawnej formy. Monkman założył zespół Sky, a perkusista Stewart Copeland zyskał sławę w The Police (w lipcu 1983 r. Stewart i Sonja pobrali się, by rozstać się 11 lat później).
 

W 1990 r. na rynku ukazał się kolejny album "Curved Air, Lovechild", z utworami zarejestrowanymi w 1973 r. po sesjach do albumu Air Cut, lecz wcześniej nie opublikowanymi na płycie. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It Happened Today/What Happiness When You Blow Yourself Up	Curved Air	.1971	-	-	Warner Bros WB 8023	[written by Francis Monkman/Sonja Kristina Linwood]
Back Street Luv / Everdance	Curved Air	08.1971	4[12]	-	Warner Bros. UK WB 8029	[written by Darryl Way/Sonja Kristina Linwood/Ian Eyre][produced by Curved Air/Colin Caldwell ]
Sarah's Concern / Phantasmagoria	Curved Air	.1972	-	-	Warner Bros. UK K 16164	[written by Darryl Way/Sonja Kristina Linwood]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Airconditioning	Curved Air	11.1970	8[21]	-	Warner Bros. UK WS 3012	[Produced by Mark Edwards]
Second Album	Curved Air	09.1971	11[6]	-	Warner Bros. UK K 46092	[Produced by Curved Air and Colin Caldwell]
Phantasmagoria	Curved Air	04.1972	20[5]	-	Warner Bros. UK K 46158	[Produced by Curved Air and Colin Caldwell]
Air Cut	Curved Air	04.1973	-	-	Warner Bros. UK K 46224	[Produced by Martin Rushent]
Midnight Wire	Curved Air	10.1975	-	-	BTM BTM 1005	[Produced by Ron Albert & Howard Albert]
Curved Air Live	Curved Air	02.1975	-	-	Deram SML 1119	[Produced by David Hitchcock]
Airborne	Curved Air	05.1976	-	-	BTM BTM 1008	[Produced by Dennis MacKay & Curved Air]

Curve

 CURVE, grupa brytyjska. Powstała w 1990 w Londynie. Założyła ją Toni Halliday (właśc. Tony Halliday; 1965, Sunderland) - voc, wokalistka porównywana do Elizabeth Fraser z Cocteau Twins i Kate Bush, wyglądem przypominająca Joeya Ramone z The Ramones, znana z zespołu State Of Play (zostawił po sobie płytę "Balancing The Scales", Virgin, 1986) oraz z solowych nagrań.

 

Pomysłodawcą Curve był wszakże ktoś inny - Alan Moulder, realizator i producent nagrań współpracujący z The Jesus And Mary Chain i My Bloody Valentine, przekonany, że Halliday świetnie by się sprawdziła w podobnym zespole. To on namówił wokalistkę na utworzenie formacji (Halliday w późniejszych wywiadach prasowych wyjaśniała, że działalność Curve miała być dla niej rodzajem terapii w zmaganiach z zaburzeniami psychicznymi). Pierwszy dołączył były muzyk State Of Play, pochodzący z Hawajów Dean Garcia-g, b, k. W składzie znaleźli się też Chris Śheehan -g i Monti - dr. W 1991 odszedł Sheehan, a dołączyli ciemnoskóra Debbie Smith - g i Alex Mitchell - g. 

Latem 1994 formacja zawiesiła działalność. W 1996 wznowiła ją jako duet: Halliday, Garcia.
Zaczęła od nagrania własnym kosztem jednego utworu -Ten Little Girls. Przedstawiła go Dave'owi Stewartowi z Eurythmics (Garcia współpracował z tym zespołem). A ten zachwycił się tak bardzo, że bez wahania zdecydował się wydawać płyty Curve we własnej firmie Anxious. W pierwszym okresie działalności formacji powstały m.in. czwórki: "Blindfold" z marca 1991, "Frozen" z maja i "Cherry" z października tego roku, "Fait Accompli" z lutego 1992 i "Horror Head" z lipca tego roku, "Blackerthreetracker" z sierpnia 1993 i "Blackerthreetrackertwo" z tego samego roku, a także albumy "Doppelganger" z marca 1992 i "Cuckoo" z września 1993.
 

Wszystkie te płyty zostały odnotowane na wysokich pozycjach niezależnych list przebojów i zyskały uznanie prasy muzycznej. Zawierały piosenki o pięknych, urzekających, nieco onirycznych melodiach, ale ostrym, dysonansowym, zgrzytliwym brzmieniu, podejmujące takie tematy, jak utrata niewinności i naiwności, koszmary i obsesje dorosłego życia, obłęd, porównywane nie tylko do dokonań wymienionych zespołów, ale też np. do twórczości Cocteau Twins czy Siouxsie And The Banshees, np. Lillie's Dying, Doppelganger, Ice That Melts The Tips, Think And Act, Sandpit, Unreadable Communication, Left Of Mother, Sweetest Pie, Turkey Crossing, Missing Link, Crystal.
Tytuł "Cuckoo" był wyrazem fascynacji powieścią Lot nad kukulczym gniazdem Kena Keseya. Pomiędzy poszczególnymi utworami Halliday chciała wprowadzić krótkie wypowiedzi pisarza i uzyskała nawet jego ustną zgodę, ale firma Anxious zażądała ustaleń na piśmie. Kesey odpowiedział, że nigdy nie podpisuje żadnych umów, i do współpracy nie doszło.
 

Reaktywowana w 1996 grupa związała się najpierw z firmą Fatlip i dla niej nagrała singel Pink Girl With The Blues/Recovery, wydany we wrześniu 1996, a później trafiła pod skrzydła wytwórni Universal i zrealizowała m.in. czwórkę "Chinese Burn", wydaną w grudniu 1997, oraz album "Come Clean", wydany w maju 1998. Wszystkie te płyty potwierdzały wcześniejszy zwrot Curve w stronę muzyki z pogranicza , techno i rocka industrialnego (np. Chinese Burn, Dog Bone, Alligators Getting Up, Dirty High, Killer Baby, Forgotten Sanity, Cotton Candy). Bardzo udane, nie zdobyły niestety takiego uznania publiczności jak wcześniejsze.
 

Garcia z własnym zespołem Headcase i z gościnnym udziałem Halliday nagrał album "Mushiness" (Mushi, 1999). Smith kontynuowała karierę w Echobelly.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blindfold EP.	Curve	03.1991	68[1]	-	Anxious ANX T 27	[produced by Curve , Steve Osborne]
Coast Is Clear / Frozen	Curve	05.1991	34[3]	-	Anxious ANX 30	[written by Garcia, Halliday][produced by Curve , Steve Osborne]
Cherry EP.	Curve	11.1991	36[2]	-	Anxious ANX T 35	[produced by Curve , Steve Osborne]
Faît Accompli	Curve	03.1992	22[3]	-	Anxious ANXT 36	[written by Garcia, Halliday][produced by Curve ,Flood][27[7].Hot Disco/Dance;Anxious 36 12"]
Horror Head	Curve	07.1992	31[2]	-	Anxious ANXT 38	[written by Garcia, Halliday][produced by Curve , Steve Osborne]
Blackerthreetracker EP.	Curve	09.1993	39[2]	-	Anxious ANXT 42	[written by Garcia, Halliday][produced by Curve ,Flood]
Pink Girl White Blues	Curve	09.1996	97[2]	-	Fatlip Recordings LIP 001	[written by Dean Garcia , Toni Halliday][produced by Dean Garcia , Toni Halliday ]
Coming Up Roses	Curve	05.1998	51[3]	-	Universal Records UMT80489	[written by Dean Garcia , Toni Halliday][produced by Blue Amazon]
Perish	Curve	11.2002	168[1]	-	Artful CD45ARTFUL	[written by Dean Garcia , Toni Halliday][produced by Ben Grosse , Curve ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Doppelgänger	Curve	03.1992	11[3]	-	Anxious ANXLP 77	[produced by Curve and Flood]
Radio Sessions	Curve	06.1993	72[1]	-	Anxious ANXLP 80	[produced by Dale Griffin, Mike Robinson]
Cuckoo	Curve	09.1993	23[2]	-	Anxious ANXLP 81	[produced by Flood, Steve Osborne]
Come Clean	Curve	05.1998	103[1]	-	Universal 380 475-2	[produced by Tim Simenon, Steve Osborne]
The Way of Curve	Curve	05.2004	197[1]	-	Anxious 82876622402	-

Joe Cain

 Joe Cain-prawdziwe nazwisko Joe Caiani,ur.  31.01.1929r w Filadelfii, Pennsylvania ,
zm.  12.02.2007r w Nowym Jorku.

Trębacz muzyki latynoskiej, lider orkiestry i producent. Pochodzi z Filadelfii, pochodzi z włosko-amerykańskiej rodziny, ale dorastał w Bronksie. był częścią ważnych zespołów muzycznych i orkiestr jak Dizzy Gillespie, Xavier Cugat, Noro Morales i Miguelito Valdes. 

 

 Do lat 60-tych. pracował jako producent wykonawczy dla Alegre Records, MGM, Caytronics, RCA, Mercury i promował takie talenty, jak Charlie i Eddie Palmieri, La Lupe i Vicentico Valdés. W swojej karierze zaangażował się w produkcję i nadzorował ponad 400 albumów. W latach 80-tych był dyrektorem muzycznym  The Red Parrot Orchestra. W latach 90-tych Cain zajmował się głównie aranżacją dla artystów popowych.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Perez Prado-Tito Puente Latin Medley	Joe Cain And The Red Parrot Orchestra	02.1983	-	-	Zoo York Recordz 03 504	[produced by Joe Cain]

Rue Caldwell

Amerykański muzyk, producent i autor tekstów. Urodzony w Woodlands w Kalifornii. Jako autor tekstów i wokalista dwukrotnie znalazł się na listach przebojów z „The Party Starts When I'm with You” (1983, nr 21 dance, nr 77 R&B) (współautorem   jest Bill Pfordresher) i „I Need Your Loving” (1987). , nr 84 R&B).  

Założył także i wyprodukował Danielle , żeńskie trio disco z lat 80-tych. W 1984 roku założył własną wytwórnię Rudini Records. Związany także z Rudini, Inc., Rubotics Entertainment i Hookology Music.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Party Starts When I'm With You	Rue Caldwell	12.1983	-	-	Critique 703	[written by R. Caldwell, B. Pfordresher][produced by Bill Pfordresher][77[6].R&B Chart][21[10].Hot Disco/Dance;Critique 1203 12"]
I Need Your Loving/I Just Wanna Make Love	Rue	03.1987	-	-	Asiana 1002	[written by Rue][produced by Rue][84[4].R&B Chart]

Calhoon

Zespół nazywał się Calhoon i jeśli go znasz, z pewnością jesteś fanatykiem disco. Nie żeby nie byli popularni w swoich małych zakątkach świata: byli gorącym zespołem imprezowym na Long Island, a następnie współprowadzili i byli zespołem domowym w jeszcze gorętszym klubie nocnym w hrabstwie Broward, zwanym Rum Bottoms. Stewart śpiewał i grał na klawiszach. Był zdeterminowany, aby grać muzykę, odkąd w wieku 12 lat obejrzał Beatlesów w programie Eda Sullivana, w szkole średniej zrobił tyle, by ukończyć szkołę średnią, i od tego czasu żyje życiem muzyka. 

 Zespół zaczynał od grania British Invasion i południowego rocka, ale menadżer namówił ich, aby włączyli do swojego składu trochę więcej soulu, trochę więcej funku i trochę więcej popu. Był początek lat 70-tych i nadszedł właściwy czas na nowy wygląd i brzmienie. Ubrani byli w buty na platformach i dopasowane garnitury „jak białe Temptations”, pływając z falą, która jeszcze nie zaczęła się wznosić.

„To była scena dyskotekowa, chociaż do tego brakowało jeszcze trzech lat” - powiedział. „W klubach gejowskich puszczali płyty, o których nikt nigdy nie słyszał i o których nadal nie słyszał. Nigdy nie dotarli do radia. Ale w klubach pojawiali się na listach przebojów. Naprawdę świetne płyty i nikt ich nie zna”. Menedżer przeniósł zespół na Florydę, gdzie dzielili mieszkania i każdego wieczoru grali w pałacu tanecznym o powierzchni 20 000 stóp kwadratowych, dawnej niemieckiej restauracji obok wybiegu dla psów pod Hollywood. Zaczęli napływać artyści tacy jak Gloria Gaynor i Patti LaBelle, a Calhoon zyskał grono zwolenników. „Wczesny Prince, jeśli widziałeś go podczas występu, to był nasz zespół” – powiedział gitarzysta Tony Aliperti, wciąż bliski przyjaciel Stewarta. „Trochę wyprzedziliśmy nasze czasy. Zasadniczo to, co ostatecznie przekształciło się w to, co zrobił Prince, robiliśmy wtedy”.

 

Singiel, którym zaistniał Calhoon, był pospolitym, ale skutecznym numerem boogie zatytułowanym (Do You Wanna) Dance Dance Dance. To było coś więcej niż regionalny hit, wdzierający się do dolnej połowy listy R&B magazynu Billboard. Przyciągnęło to uwagę producenta Phila Spectora, który przyszedł zobaczyć zespół i pozostawił pod takim wrażeniem, że podpisał kontrakt ze swoim nowym wydawnictwem Warner Brothers, Warner-Spector. Calhoon oficjalnie należał do tej samej wytwórni co Cher i Dion, koncertując z takimi artystami jak Isaac Hayes, B.B. King i The Temptations.

Ale album ze Spectorem nigdy nie powstał. Grali i koncertowali za dużo i odkryli, że ich menadżer był w zmowie z podejrzanymi partnerami, wysysając pieniądze zarówno z klubu, jak i Calhoon. Album z muzyką, którą wówczas nagrali, nigdy nie ujrzał światła dziennego. „Jeśli spojrzeć na niego jak na menedżera, był świetnym menedżerem” - powiedział Stewart. „Brudny, skorumpowany, czy co tam – w każdym razie taki jest biznes. Ale tak naprawdę przeniósł nas stąd tam w dwa lata”. To powiedziawszy: „Wiedział, że jesteśmy dziećmi, nie mieliśmy w tym żadnego doświadczenia. Mieliśmy z nim kontrakty. W zasadzie postawił wszystko na nazwisko Calhoon, aby wszystkie pieniądze trafiły w pierwszej kolejności do niego”. „Nasza historia niekoniecznie jest niezwykła” – powiedział Aliperti. „To prawdopodobnie zdarza się częściej niż rzadziej. Smutne jest dla nas to, że faktycznie zapukaliśmy do drzwi nieba i prawie dostaliśmy się do środka. Ale i tak mieliśmy bardzo dobry występ. Żyliśmy życiem gwiazdy rocka przez prawie dekadę i zostaliśmy tak potraktowani.” 

 

 Gdy dyskoteka umarła, umarł też Calhoon. Stewart wrócił do Nowego Jorku w 1980 roku i kręcił się po scenie rockowej, pisząc własną muzykę i grając z innymi. Angażujący i skromny, wszędzie szybko zdobywał przyjaciół. Ma historie o graniu z Kurtisem Blowem, spotkaniu z Freddiem Mercurym na after party i uczestnictwie w dziewiątych urodzinach Seana Lennona. Któregoś dnia w jadłodajni Bloomingdale's spotkał niejakiego Jamesa Wendela. Byli razem przez 30 lat, najpierw w Nowym Jorku, potem z powrotem na Florydzie, gdzie Stewart występował i rezerwował muzykę na rejsy do kasyn z Melbourne, a Wendel zarządzał firmą realizującą czeki.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
(Do You Wanna) Dance Dance Dance/Rain 2000	Calhoon	10.1975	-	-	Warner Spector 0405	[written by Calhoon][produced by Walt Kahn][92[3].R&B Chart][16[5].Hot Disco/Dance;Warner 601 12"]

Cali Swag District

 

Cali Swag District to amerykańska grupa hiphopowa z Inglewood w Kalifornii założona przez byłych artystów Death Row Records, Big Wy i Dairolda Pottsa. Najbardziej znani są ze swojego komercyjnego debiutu singlowego „Teach Me How to Dougie” z 2010 roku, który zajął 28. miejsce na liście US Billboard Hot 100 i uzyskał podwójną platynę od Recording Industry Association of America (RIAA).  

 

 Po podpisaniu kontraktu z Capitol Records, Cali Swag District zaczęło nagrywać swój debiutancki album, The Kickback. Wydali swój debiutancki singiel „Teach Me How to Dougie”, wyprodukowany przez zespół produkcyjny Runway Star z The Makerz  13 kwietnia 2010 roku. Stał się on komercyjnym sukcesem, osiągając 28 miejsce na amerykańskiej liście Billboard Hot 100, dziewiąty na amerykańskiej liście przebojów Hot R&B/Hip-Hop Songs i szósty na amerykańskiej liście przebojów rapowych.  

 

Sukces piosenki sprawił, że „Dougie” stał się jednym z najpopularniejszych tańców 2010 roku. Następca utworu, „Where You Are”, został wydany 7 września 2010 roku. Zawiera próbki hitu Michaela Jacksona z 1972 roku „I Wanna Be Gdzie jesteś”. Piosenka osiągnęła szczyt dopiero na czterdziestym piątym miejscu na amerykańskich listach przebojów R&B i dwudziestym drugim na amerykańskich listach przebojów rapowych. Trzeci singiel grupy, „Kickback”, został wydany 18 stycznia 2011 roku. Singiel osiągnął 91. miejsce na liście przebojów US Hot R&B/Hip-Hop Songs. 

 

Ze względu na krytykę albumu znaczna część The Kickback została przerobiona, w wyniku czego wycięto z niego „Where You Are”, dzięki czemu „Teach Me How to Dougie” i utwór tytułowy stały się pierwszymi dwoma singlami. W związku z opóźnieniem albumu i niejasną przyszłością spółki-matki Capitol Records, EMI, CSD zażądało zwolnienia z kontraktu z Capitolem. Ostatecznie grupa podpisała kontrakt ze Sphinx Music Entertainment/319 Music Group, a dystrybucja The Kickback przez Sony/RED odbyła się 12 lipca 2011 roku. 

 

Montae Talbert, znany w grupie jako „M-Bone”, został zastrzelony 15 maja 2011 roku. 22-letni raper padł ofiarą strzelaniny w Inglewood. M-Bone był w swoim samochodzie po wizycie w lokalnym sklepie monopolowym, kiedy został dwukrotnie postrzelony w głowę. Przewieziono go do szpitala, gdzie stwierdzono zgon. Trzy dni po śmierci M-Bone’a w Cali Swag District odbyła się premiera utworu „How to Do That” na jego cześć. Piosenka znalazła się na ich składance Deeper Than the Dougie.  

 

24 października 2010r Cahron Childs, znany w grupie jako „JayAre”, zmarł 6 czerwca 2014 r. Według źródła raper JayAre cierpiał na anemię sierpowatą. Do szpitala trafił po tym, jak podczas snu dostał ataku padaczki. Podczas pobytu w szpitalu JayAre doznał zatrzymania akcji serca i zmarł w wieku 25 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teach Me How to Dougie	Cali Swag District	05.2010	49[1]	28[20]	319 Records TCABH 1281752 [UK]	[2x-platinum-UK][written by Yung, JayAre, Smoove Da General, Runway Star][produced by RunWay Star][9[25].R&B Chart]
Where You Are	Cali Swag District	09.2010	-	-	Capitol	[written by A. Ross, C. Childs, C. Glee, C. Fowler, L. Ware, M. Holmes, M. Lane][produced by Mico Wave, Sanchez][45[10].R&B Chart]
Kickback	Cali Swag District	02.2011	-	-	Sphinx Music	[91[5].R&B Chart]
Burn Out (Drive Fast)	Cali Swag District	09.2011	-	-	-	[98[4].R&B Chart]

Meri Wilson

Meri Wilson Edgmon (ur.15 czerwca 1949r - zm. 28 grudnia 2002r), znana zawodowo jako Meri Wilson, była amerykańską piosenkarką najbardziej znaną ze śpiewania nowatorskich piosenek o podwójnym znaczeniu. „ Śpiewając kilka jingli w studiu Dallas - Fort Worth w Teksasie na początku 1977 roku, zwróciła na siebie uwagę byłego wokalisty Bloodrock, Jima Rutledge'a z Fort Worth, który przedstawił ją producentowi muzycznemu Boomerowi Castlemanowi. 

Wilson zaczęła nagrywać dla  wytwórni BNA Records i nagrała samodzielnie skomponowaną piosenkę „Telephone Man” opartą na jej krótkim romansie z technikiem telefonicznym z Dallas instalującym tam telefon w jej nowym mieszkaniu. Wypełniona sugestywnymi tekstami i oddychającym, piskliwym głosem piosenka stała się niespodziewanym hitem, wspinając się na 6. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli, spędzając dziesięć tygodni na listach a także docierając do 9. miejsca w Irlandii i Nowa Zelandia i 18. miejsce na liście przebojów US Billboard Hot 100. Osiągnął 42. miejsce w Australii, a także był niewielkim hitem w Kanadzie (nr 76). 

 Stała się złotą płytą, sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Piosenka stała się ulubioną w programie „Dr. Demento Radio Show”. „Telephone Man” i „Telephone Line”, piosenka ELO, latem 1977 roku przez dwa nie następujące po sobie tygodnie znajdowały się na liście 40 najlepszych przebojów Hot 100. Opierając się na przeboju tej piosenki, po szybkim podpisaniu kontraktu z wytwórnią GRT Records i wydaniu swojego pierwszego i jedynego albumu, szybko nagrała pełny album z piosenkami, First Take.  

Niestety, choć album zawierał dwa kolejne single, drugą nowość „Rub-A-Dub-Dub” i „Midnight In Memphis”, nie przyniósł on dalszych hitów, a gdy atrakcyjność jej nowości opadła, wróciła do śpiewania jingli, modelingiem i pisaniem piosenek. Kontynuowała także pisanie kolejnych nowatorskich piosenek, w tym „Peter The Meter Reader”, „Dick The DJ”, „Santa's Coming” i „My Valentine's Funny”, ale żadna z nich nie dorównała sukcesowi jej pierwszego wydawnictwa. Stała się znana jako „artysta jednego przeboju”.  

  Po ponad dwudziestu latach śpiewania lokalnie w Atlancie w stanie Georgia i okazjonalnych tras koncertowych w ramach nowych utworów, w 1999 roku Meri Wilson wydała zaktualizowaną wersję utworu „Telephone Man”, zatytułowaną „Internet Man”. Stała się piosenką odtwarzaną w radiu w czasie jazdy, co zaowocowało podpisaniem kontraktu z Time-Warner Records.

  Wilson zmarła 28 grudnia 2002 roku w wieku 53 lat w wypadku samochodowym na Georgia State Route 377 w Americus w stanie Georgia podczas burzy lodowej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Telephone Man/Itinerary	Meri Wilson	06.1977	6[10]	18[16]	GRT 127	[gold-US][written by M. Wilson][produced by B. Castleman, J. Rutledge][91[3].R&B Chart]

Alessandro Canino

Alessandro Canino (ur.14 września 1973r we Florencji) to włoski piosenkarz.

Zainicjowany   muzyką od najmłodszych lat dzięki ojcu, który był wykonawcą fortepianu w głębi Florencji, jego początki odbywały się pod skrzydłami maestro Giancarlo Bigazziego, dopóki nie został wybrany na Festiwal w Sanremo w 1992 roku przez ówczesnego reżysera i prezentera Pippo Baudo , który od razu dostrzegł w nim potencjał do tego stopnia, że ​​w tamtych latach często chciał go jako gościa w swoich audycjach. Z tej okazji Canino zaprezentował piosenkę Brutta, która zajęła szóste miejsce w sekcji „Aktualności” i pozwoliła wykonawcy zdobyć nagrodę Telegatto jako muzyczne objawienie roku, którą przyznano mu w Fiesole. 

W tym samym roku ukazała się pierwsza płyta Alessandro Canino, w której Irene Grandi brała udział jako chórzystka, debiutując muzycznie. Potem nastąpiły dwa kolejne udziały w tym samym wydarzeniu wokalnym w Sanremo   w następnym roku z Tu tu tu tu tu oraz w 1994 z Crescerai. W 1997 roku ukazał się album Tutte quelle cose nel . Od tego samego roku zaczął koncertować w Europie i poza nią, biorąc udział w różnych festiwalach. 

Te doświadczenia sprawiły, że w latach 1999, 2000 i 2001 powrócił do Sanremo nie jako piosenkarz, ale jako korespondent największych państwowych stacji telewizyjnych w stolicach Europy Wschodniej. Jednocześnie podjął różne działania zawsze związane ze światem muzycznym, w tym otwarcie lokalu w pobliżu Florencji, w celu umożliwienia występów wschodzącym grupom i piosenkarzom, oraz spółki zarządzającej „Brutta srl”. Jeśli chodzi o muzykę aktywną, nadal występował w klubach i miejscach prywatnych, a w 2010 roku nagrał duet z Tonyą Todisco w singlu Eco di un addio, który napisał i znalazł się na albumie piosenkarza o tym samym tytule.  

W 2011 roku ukazał się singiel 4-3, którego tytuł zaproponował Giancarlo Bigazzi. W styczniu 2012 roku wraz z innymi artystami wziął udział w Palaexpò w La Spezia w koncercie charytatywnym „Gli angeli del mud” na rzecz ofiar powodzi w Lunigiana. 4 czerwca 2013 roku ukazał się album „Io” zawierający dwanaście nowych utworów w wytwórni „ROS Group” jej producenta Rossano Eleuteri. Po powrocie na scenę 22 czerwca 2013 roku miasto Wenecja przyznało mu prestiżową nagrodę „Złotego Lwa”. Oficjalna prezentacja albumu „Io” odbyła się 30 czerwca 2013 roku w historycznym lokalu „La Capannina” w Forte dei Marmi podczas mini koncertu, podczas którego wykonano dziewięć utworów. W sierpniu 2013 roku jeden z utworów na płycie, Batte, został zaprezentowany w zremiksowanej wersji na dyskoteki. Następnie miały miejsce różne występy w telewizji: wspomnieliśmy o Uno Mattinie, „Sottovoce - Speciale San Remo” prowadzonym przez Gigi Marzullo, który również chciał, aby wystąpił w specjalnym odcinku poświęconym jego karierze w „Sette Note”.  

Na uwagę zasługuje także udział w kultowych niedzielnych programach popołudniowych, takich jak Domenica prowadzony przez Marę Venier, Quelli che il calcio prowadzony przez Nicolę Savino dla sieci Mediaset, „Avanti unaltro!” pod dyrekcją Paolo Bonolisa. Na uwagę zasługuje zdobycie nagrody „Emozione” w wydarzeniu „Sonet muzyki włoskiej”, które odbyło się 25 maja 2014 roku w Aura Theatre w Zurychu, w wydarzeniu, w którym uczestniczyli m.in. Massimo Di Cataldo i Francesco Facchinetti, świadczące o sukcesie, jaki Artysta cieszy się sukcesem w Szwajcarii. Grał w narodowej drużynie śpiewaków włoskich.  

W 2017 roku wziął udział w talent show The Winner Is prowadzonym przez Gerry'ego Scottiego w Canale 5, docierając do finału i zgarniając do domu nagrodę w wysokości 35 000 euro. W 2018 roku brał udział w programie telewizyjnym Ora o maipiù na Rai 1 prowadzonym przez Amadeus. W lutym 2019 był gościem rumuńskiej selekcji narodowej do Konkursu Piosenki Eurowizji, gdzie wystąpił w duecie ze swoją córką Guyą. Lata 20 Od 3 maja 2021 r. prowadzi w Lady Radio program Un giorno da Canino, nadawany trzy razy w tygodniu w godzinach popołudniowych. Współgospodarzami są Lorenzo Meazzini, Luca Mariani i Franceskino D

 W 1992 roku z poprzedniego małżeństwa urodziła mu się jedyna córka Guya. Jest zaręczony z Nancy Pilch.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Brutta	Alessandro Canino	.1992	10	-	Fonit Cetra SP 1907	[written by Dati,B - Zucchetti,B]