Z archiwum...rocka

wtorek, 19 grudnia 2023

Coral

The Coral- zespół założony w 1996 roku Wielkiej Brytanii. W swojej twórczości grupa miesza muzykę country, psychodelię lat 60-tych, folk i rock&roll.; W skład zespoły wchodzą James i Ian Skelly, Bill Ryder-Jones, Nick Power, Lee Southal i Paul Duffy. Od 2003 roku gra z nimi także perkusista John Duffy.

Wszystko zaczęło się jeszcze w szkole. Przyszli członkowie The Coral spotykali się w domu jednego z nich albo w pracowni muzycznej i tam oglądali filmy, słuchali muzyki i grali na gitarach. Po skończeniu szkoły pracowali w różnych branżach, ale ostatecznie wrócili do muzyki. Wtedy też podpisali kontrakt z wytwórnią Deltasonic. Zespół zaczął koncertować w Liverpoolu, a ich styl był inspiracją m.in. dla The Zutons, The Dead 60s czy The Basement.

Niedługo potem The Coral zostali okrzyknięci pierwszym angielskim zespołem "gitarowego odrodzenia", a ich EPki "Shadows Fall", "The Oldest Path" czy "Skeleton Key" z 2001 roku zostały świetnie przyjęte.

Rok póżniej grupa miała już na swoim koncie debiutancki album "The Coral", który dostał się na 5. miejsce zestawienia najlepszych płyt w Wielkiej Brytanii i otrzymał nominację do Mercury Prize już dzień po premierze. Udana trasa koncertowa po Zjednoczonym Królestwie i występy na wielu festiwalach potwierdziły tylko popularność zespołu, a single "Goodbye" i "Dreaming of You" dostały się na listę UK Top 40.

Po tak gorącym czasie, The Coral postanowili trochę odpocząć i zajęli się tworzeniem materiału na nowy album. Tym sposobem już w 2003 roku mogliśmy posłuchać "Magic and Medicine". Promowały go single "Don’t Think You’re the First", "Pass It On", "Secret Kiss" i "Bill McCai".

W 2004 roku rozpoczęli nagrywanie The Invisible Invasion, a producentami byli Adrian Utley i Geoff Barrow z Portishead. Po wydaniu w 2005 roku The Invisible Invasion wszedł na 3. miejsce na brytyjskiej liście albumów. Do wczesnych egzemplarzy dołączona była druga płyta CD zawierająca wersje na żywo piosenek z tego i poprzednich albumów. Następnie The Coral wyruszyli w trasy koncertowe po Wielkiej Brytanii, Europie, Ameryce i Japonii, wydając także „In the Morning”, który osiągnął szóste miejsce, oraz „Something Inside of Me”, który osiągnął 41 miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. W czerwcu 2005 roku gitarzysta Bill Ryder-Jones zrobił sobie przerwę od zespołu i ogłoszono, że nie będzie już więcej koncertował, ale może nadal pomagać przy przyszłych nagraniach. Na trasie The Invisible Invasion zastąpił go David McDonnell (później członek The Sand Band).

Pod koniec 2005 roku zespół nagrał album bez Billa, zatytułowany The Curse of Love, jednak na początku 2006 roku Ryder-Jones został przekonany, aby ponownie dołączył do zespołu jako pełnoetatowy członek i zespół odłożył te piosenki na półkę, aby rozpocząć pracę na innym albumie, The Coral koncertował z Arctic Monkeys podczas ich letnich występów na festiwalu w 2007 roku, wydając 30 lipca 2007 singiel „Who's Gonna Find Me”, a następnie 6 sierpnia 2007r ukazał się album Roots & Echoes. Zespół zwrócił się do Matta Pottera o pomoc w zakresie perkusji i jazzu flet na albumie. W przeciwieństwie do szalonego wczesnego materiału, ten album był znacznie bardziej wyluzowany i pokazywał nowo odkrytą dojrzałość w pisaniu piosenek zespołu. Utwory takie jak „Rebecca You” i „Music at Night” zostały ozdobione aranżacjami smyczkowymi napisanymi przez Rydera-Jonesa. Otworzyli BBC Electric Proms 24 października 2007 r. utworem „Who's Gonna Find Me”, a na scenie dołączył do nich przyjaciel-celebryta Noel Gallagher, który grał na gitarze prowadzącej w ich utworze „In the Rain”. W styczniu 2008 Ryder-Jones opuścił Coral, najwyraźniej z powodu ataków paniki przed występem na żywo i zniknięcia jego chęci bycia częścią zespołu, który odniósł komercyjny sukces. Od tego czasu zyskał wielkie uznanie dzięki solowemu albumowi z orkiestrą.

Wyznaczając linię w ramach pierwszego rozdziału swojej kariery, 15 września 2008 roku Coral wydali składankę Singles Collection składającą się z trzech płyt winylowych i dwóch płyt CD, zawierającą wszystkie dotychczasowe single z wyjątkiem dwóch. Nowy singiel „Being Somebody Else” został wydany 8 września 2008 roku. Album zawierał także drugą płytę CD zatytułowaną Mysteries & Rarities, która zawierała 19 niepublikowanych wcześniej piosenek, dema, fragmenty i nagrania na żywo wcześniejszych piosenek. The Coral wydali swój szósty album Butterfly House 12 lipca 2010 roku. Album został wyprodukowany przez Johna Leckie, znanego z The Stone Roses i Radiohead i został nagrany w studiach RAK w Londynie oraz Rockfield w Południowej Walii. Z albumu ukazały się cztery single: „1000 Years”, „More than a Lover”, „Walking in the Winter” i „Two Faces”. Nowe piosenki powstawały przez dwa lata, podczas których zespół udoskonalał i testował materiał. Do wersji deluxe tego albumu dołączono dodatkową płytę CD z pięcioma dodatkowymi utworami. Krytyczny odbiór był w dużej mierze pozytywny.

Sześć miesięcy po wydaniu Butterfly House zespół Coral wydał Butterfly House Acoustic, limitowaną edycję akustycznego ponownego nagrania całego albumu, które ukończyli w ciągu jednego dnia, po pozytywnych recenzjach ich akustycznych występów na żywo. W lutym 2011 r. Butterfly House otrzymał tytuł Albumu Roku 2010 w Wielkiej Brytanii w konkursie Music Producers Guild Awards.

W wywiadzie z marca 2012 roku basista Paul Duffy poinformował, że w Real World Studios Petera Gabriela w Bristolu trwają prace nad nowym albumem, stwierdzając, że dźwięk jest znacznie cięższy: „Jest bardzo wielowarstwowy, to tak, jakbyś miał jedną rzecz i po prostu dodając rzeczy na wierzchu, i to po prostu brzmi świetnie, ponieważ weszliśmy w sześcioczęściowy zespół”. Wiosną 2012 roku zespół ogłosił przerwę na czas nieokreślony, aby skoncentrować się na indywidualnych projektach. Ich w połowie ukończony siódmy album został odłożony na półkę. W dniu 24 sierpnia 2014 r. Geoff Barrow ogłosił, zastępując Stuarta Maconiego w programie BBC Radio 6 Music Freak Zone, że zespół Coral wyda album The Curse of Love we wrześniu 2014. Album został nagrany mniej więcej w czasie The Invisible Invasion, albumu wyprodukowanego przez człowieka z Portishead i Beak, ale dopiero niedawno został zmasterowany i wydany w wytwórni Skeleton Key Jamesa Skelly'ego. „Wrapped in Blue” to pierwszy fragment albumu, który Barrow zagrał w programie.

23 listopada 2015 roku zespół ogłosił powrót w 2016 roku po pięcioletniej przerwie. Nowy album studyjny Distance Inbetween został wydany 4 marca 2016 r., czemu towarzyszyły trasy koncertowe po Wielkiej Brytanii i Europie wiosną 2016 r. Gitarzysta Paul Molloy dołączył do zespołu podczas nagrywania albumu, zastępując Lee Southalla, który zdecydował się zrobić sobie przerwę od zespołu, aby skupić się na życiu osobistym i solowym projekcie.

Pod koniec 2016 roku do zespołu dołączył Jack Prince jako perkusista trasy koncertowej. W kwietniu 2018 roku zespół ogłosił wydanie dziewiątego albumu studyjnego Move Through the Dawn, który następnie ukazał się 10 sierpnia 2018 roku. Został nagrany w Parr Street Studios w Liverpoolu i został wyprodukowany przez zespół i Richa Turveya. 28 stycznia 2021 roku The Coral zadebiutował singlem „Faceless Angel” z ich podwójnego albumu inspirowanego wesołymi miasteczkami Coral Island , który ukazał się 30 kwietnia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shadows Fall EP.	Coral	07.2001	180[1]	-	Run On RO-002	[written by The Coral][produced by Mike Hunter,Pat O'Shaunessy]
Goodbye	Coral	07.2002	21[10]	-	Deltasonic DLT 005	[written by James Skelly, Nick Power][produced by King Bird]
Dreaming Of You	Coral	10.2001	13[16]	-	Deltasonic DLT 008	[platinum-UK][written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie]
Don't Think You're The First	Coral	03.2003	10[18]	-	Deltasonic DLTCDC 010	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
Pass It On	Coral	07.2003	5[10]	-	Deltasonic DLTCD 013	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
Secret Kiss Deltasonic	Coral	10.2003	25[2]	-	Deltasonic DLTCD 015	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
Bill Mccai	Coral	12.2003	23[4]	-	Deltasonic DLTCD 017	[written by James Skelly][ Producer - Ian Broudie & The Coral]
In The Morning	Coral	05.2005	6[31]	-	Deltasonic DLT 033	[silver-UK][written by James Skelly][ Producer - Geoff Barrow & Adrian Utley ]
Something Inside Of Me	Coral	09.2005	41[4]	-	Deltasonic DLT 039	[written by James Skelly][ Producer - Geoff Barrow & Adrian Utley ]
Who's Gonna Find Me/Ghostriders In The Sky	Coral	08.2007	25[4]	-	Deltasonic DLT 068	[written by James Skelly , Nick Power][ Producer - Craig Silvey & The Coral ]
Jacqueline	Coral	10.2007	44[2]	-	Deltasonic DLTCD 072	[written by James Skelly , Nick Power][ Producer - Craig Silvey & The Coral ]
Put the Sun Back/ The Dance Lingers On	Coral	02.2008	64[1]	-	Deltasonic DLT 1074	[written by James Skelly][ Producer - Craig Silvey & The Coral ]
1000 Years	Coral	09.2010	188	-	Deltasonic	[ Producer - John Leckie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Coral	Coral	07.2002	5[74]	189[1]	Deltasonic DLTLP 006	[platinum-UK][ Producer - Ian Broudie]
Magic and Medicine	Coral	07.2003	1[36]	-	Deltasonic 512560 2	[gold-UK][ Producer - Ian Broudie]
Nightfreak and the Sons of Becker	Coral	01.2004	5[6]	-	Deltasonic DLTLP 018	[ Producer - Ian Broudie]
The Invisible Invasion	Coral	05.2005	3[15]	-	Deltasonic DLTLP 036	[gold-UK][ Producer - Adrian Utley, Geoff Barrow]
Roots and echoes	Coral	08.2007	8[7]	-	Deltasonic DLTLP 069	[ Producer - Ian Broudie, Craig Silvey]
The Singles Collection	Coral	09.2008	13[5]	-	Deltasonic DELTCD 083	[ Producer - The Coral, Ian Broudie, Adrain Utley, Geoff Barrow, Craig Silvey, Mike Hunter, Dan Hulme]
Butterfly House	Coral	07.2010	16[3]	-	Deltasonic DLTCD 086	[ Producer - John Leckie]
The Curse of Love	Coral	10.2014	127	-	Skeleton Key SKLCD 006	[ Producer - The Coral]
Distance Inbetween	Coral	03.2016	13[3]	-	Ignition IGNCD 71	[ Producer -Richard Turvey, The Coral]
Move Through the Dawn	Coral	08.2018	14[2]	-	Ignition 5052946148020	[ Producer - The Coral, Rich Turvey]
Coral Island	Coral	05.2021	2[2]	-	Run On R O1CD	[ Producer - The Coral, Chris Taylor]
Sea of Mirrors	Coral	09.2023	3[1]	-	Modern Sky/Run On M 9482UKCD	[ Producer - Sean O'Hagan]
Holy Joe's Coral Island Medicine Show	Coral	09.2023	36[1]	-	Modern Sky/Run On M 9582UKCDHJ	-

poniedziałek, 18 grudnia 2023

Ray Cash

Wardell Raymond Cheeks (urodzony 14 stycznia 1980r), lepiej znany pod pseudonimem Ray Cash, to amerykański raper z Cleveland w stanie Ohio.

Cheeks dorastał w Cleveland. W szkole średniej rapował w stylu freestyle ze swoimi przyjaciółmi, zapewniając rytmy, uderzając w stoły w jadalni. Po tym, jak Cheeks zobaczył Jay-Z na koncercie podczas trasy Hard Knock Life, zdecydował się zostać profesjonalistą.

Pierwszy album Jako Ray Cash Cheeks wydał w 2005 roku single „Sex Appeal (Pimp in My own mind)” i „Smokin' and Leanin'”; te piosenki były odtwarzane w lokalnym radiu. W 2006 roku hitowy singiel „Sex Appeal” pojawił się na platformach teledysków, takich jak; MTV Jams, BET 106 i Park, a także wpis w magazynie XXL. Ze swoim debiutanckim albumem Cash on Delivery odbył trasę koncertową z Mobb Deep od 3 do 31 maja. Cash wydał Cash on Delivery w ramach Sony Urban Music/Columbia 27 czerwca 2006. Album ten osiągnął 41. miejsce na liście Billboard 200. XXL pochwalił album.

Drugi singiel major wydany przez Raya Casha zawierał legendarnego artystę hiphopowego Scarface (raper) zatytułowany „Bumpin` my Music”. W 2006 roku ten singiel zadebiutował na listach przebojów Billboardu, osiągając 56. miejsce. Po niewielkim sukcesie „C.O.D.” Cash od razu zaczął pracować nad swoim drugim albumem „Rosé Ray”, który został wydany pod wytwórnią M. Stacks Music 30 września 2009 roku. Zawiera uliczny singiel „Certified”, na którym występują inni Clevelander, Darren Anthony i Curren$y.

Album został w całości wyprodukowany przez M. Stacksa. Album zawiera także utwór „Darren Anthony” w utworze zatytułowanym „Let me”. Niedawno wydał ostatni utwór zatytułowany „Bitch I'm Wrong”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bumpin' My Music	Ray Cash feat. Scarface	04.2006	-	-	Ghet-O-Vision	[produced by Rick Rock][56[15].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cash on Delivery	Ray Cash	06.2012	-	41	Ghet-O-Vision Entertainment 82796 92685 2	[produced by Ray Cash,Scarface,Chad "Wes" Hamilton,Knoxxx,Rick Rock,The Kickdrums,Cooly C,JakPot]

Cristian Castro

Christian Sáinz Valdés Castro (znany jako Cristian Castro lub Cristian; ur. 8 grudnia 1974r w Meksyku) - meksykański piosenkarz, kompozytor, producent muzyczny i aktor. Jest jednym z najlepiej sprzedających się artystów latynoskich. Współpracował z latynoskimi producentami takimi jak: Kike Santander, Rudy Pérez i Richard Daniel Roman.

Urodził się 8 grudnia 1974 w mieście Meksyk jak syn aktorki i piosenkarki Veróniki Castro oraz komika Manuela Valdésa. Ma młodszego brata - Michelle'a Sáinza Castro. Jego wujkiem jest José Alberto Castro, a ciotką Beatriz Castro. Oboje są producentami muzycznymi. Jako dziecko swój debiut aktorski miał w telenoweli Prawo do narodzin (El Derecho de nacer). Wkrótce później pojawił się z nią w reklamie telewizyjnej oraz w meksykańskiej wersji broadwayowskiego spektaklu Mame z aktorką Silvią Pinal.

W 1984 roku Castro po raz pierwszy pojawił się w telewizji Televisa jako piosenkarz w konkursie dziecięcym Juguemos a Cantar, ale nie zakwalifikował się do finału ze względu na swój młody wiek. W wieku dwunastu lat wystąpił z Juanem Pablo Manzanero i Enrique Guzmanem w zespole rockowym Deca.

Profesjonalną karierę rozpoczął jako osiemnastolatek w 1992 roku wraz z wydaniem Agua Nueva. Album ten odniósł ogromny sukces w Meksyku i przyniósł mu nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Latin Album. Po pojawieniu się w kilku telenowelach i nagraniu kilku albumów rozpoczął karierę międzynarodową, zaczynając w Puerto Rico. Jako wyraz podziękowania za wsparcie, zadedykował temu krajowi piosenkę w swoim drugim albumie Un Segundo En El Tiempo. Wtedy też zmienił swój śpiew z głębokiego głosu, którego używał w Agua Nueva, na łagodniejszy.

Jego piosenka Nunca Voy a Olvidarte stała się jego pierwszym hitem numer jeden na liście Hot Latin Tracks w 1993 roku. Po rozpoczęciu koncertowania stał się międzynarodowym idolem nastolatków i symbolem seksu. W 1993 roku otrzymał nominację do Nagrody Pop New Artist of the Year na Lo Nuestro Awards.

W 1994 roku Cristian wydał El Camino del Alma. Utwór Mañana został skomponowany przez meksykańskiego piosenkarza Juana Gabriela. W 1995 roku współtworzył album Boleros: Por Amor y Desamor wyprodukowany przez Jorge Avendaño Luhrsa, nagrywając piosenkę Vuélveme a Querer, która trafiła na 2 miejsce Hot Latin Songs (ustąpiła miejsca debiutanckiemu singlowi Enrique Iglesiasa Si Tú Te Vas). W 1996 roku Cristian wydał El Deseo De Oir Tu Voz, który zawierał takie hity jak Morelia, Amor, Amarte a Ti i utwór tytułowy. Na 9. rozdaniu nagród Lo Nuestro otrzymał nominację do nagrody Męskiego Artysty Pop Roku. Wykonał również piosenki otwierające telenowele, takie jak Morelia (1994), Angela (1998) i Mujer De Madera (2004).

W 1997 roku opuścił Fonovisa Records i podpisał kontrakt z BMG, który wydał Lo Mejor De Mi. Razem z pianistą Raulem di Blasio wydał duet Despues De Ti...Que?, który został nominowany do nagrody Best Latin Pop Album of the Year. Po sukcesie albumu Castro śpiewał w duetach z Olgą Tañón, Grupo Limite i José Alfredo Jiménezem. W 1999 roku wydał Mi Vida Sin Tu Amor, który miał cztery single w pierwszej dziesiątce listy Billboard Hot Latin Tracks - Alguna Vez nr. 2, Por Amarte Asi nr. 3, Mi Vida Sin Tu Amor nr. 3 i Volver a Amar nr. 4.

W 2001 roku wydał album Azul, który zdobył nagrodę najlepszego albumu roku Latin Pop. W 2002 roku zaśpiewał w duecie z irlandzkim boysbandem Westlife w piosence Flying Without Wings. W 2005 roku wydał Galltio Feliz -zbiór swoich piosenek z dzieciństwa, Nunca Voy A Olvidarte... Los Exitos - największy album przebojowy, który zawiera zarówno utwory Fonovisa, jak i BMG.

W 2005 roku wydał Días Felices, z Amor Eterno i Sin Tu Amor jako hit albumu, pod szyldem Universal Music Latino. 26 czerwca 2007 roku wydał swój pierwszy album mariachi, El Indomable, który został wyprodukowany przez Vicente Fernándeza i wydał singiel Tu Retirada. Album El culpable soy yo został wydany 28 kwietnia 2009 roku. Śpiewał podczas ceremonii Latin Grammy Celebra José José. 28 września 2010 roku wydał single La Nave del Olvido i Amor, Amor w ramach albumu Viva el Príncipe. W 2011 roku powstała kontynuacja albumu pod tytułem Mi Amigo El Príncipe.

Po rozczarowującej sprzedaży albumów z Universal Latin Entertainment, Castro powrócił do Sony Music. Na swój pierwszy album z Sony od czasu Hoy Quiero Soñar, Castro nagrał album koncertowy zatytułowany Primera Fila: Día 1. Album został stworzony przy współpracy z kilkoma wykonawcami, w tym Reika, Ha*Asha, Leonela Garcíi i Veróniki Castro. Album został wydany przez wytwórnię Sony Music Latin 2 kwietnia 2013 roku.

Na początku 2014 roku wraz z byłym gitarzystą Maná, Césarem "Vampiro" Lópezem utworzyli zespół La Esfinge i wydali album El cantar de la muerte. 1 kwietnia 2014 roku wydał Primera fila: Día 2. Piosenka Déjame conmigo skomponowana przez Mario Domma, członka zespołu Camila, została wydana jako promocja albumu, a jej teledysk został opublikowany 14 lutego.

W 2015 roku we współpracy z Aleksem Syntekiem zaprezentował piosenkę Tan cerquita, która była w Top 20 rankingu Latin Monitor.

30 września 2016 roku wydał album Dicen... Został wyprodukowany przez Anglika Warrena Huarta i Kubańczyka Yotuela Romero. Decirte adiós, pierwszy singiel z albumu, został wydany pod koniec sierpnia 2016 roku. Natomiast drugim singlem był Simplemente tú, wybrany również jako utwór przewodni telenoweli Simplemente María (Po prostu Maria), emitowanej przez Televisa.

W 2003 roku w Asunción ożenił się z Gabrielą Bo. Krótko później rozwiódł się z nią i ożenił z byłą dziewczyną, Valerią Liberman. Mają dwójkę dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Volver a Amar	Cristian Castro	04.2000	-	122[3]	album cut	[written by Flavio Santander][produced by Kike Santander]
Azul	Cristian	06.2001	-	105[11]	album cut	[written by Kike Santander,Gustavo Santander,Cristian Castro][produced by Kike Santander]
Te buscaría	Cristian Castro	12.2004	-	110[4]	album cut	-
Amor Eterno	Cristian Castro	12.2005	-	78[1]	Universal Latino	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Azul	Cristian Castro	06.2001	-	193[1]	BMG U.S. Latin 85324	[produced by Kike Santander]
El Indomable	Cristian Castro	07.2007	-	114[9]	Universal Music Latino 1735658	[produced by Pedro Ramírez, Vicente Fernández]
Viva el Principe	Cristian Castro	12.2010	-	49[21]	Universal Music Latino 2753726	[produced by Rafael Pérez-Botija]
Mi Amigo El Príncipe	Cristian Castro	11.2011	-	57[3]	Universal Music Latino B0016240	[produced by Rafael Perez-Botija, José José]

Cashflow

W 1986 roku kwartet funkowy CA$HFLOW z Atlanty wydał swój debiutancki album zatytułowany Atlanta Artists, założony przez lidera Cameo Larry'ego Blackmona. W czasach, gdy muzyka pop i soul przeszła syntezę nowofalową dzięki pojawieniu się elektronicznych klawiatur i automatów perkusyjnych, CA$HFLOW zapewnił fanom funku solidne rytmy i rytmy dzięki członkom grupy Gaylordowi Parsonsowi (perkusja), Jamesowi Duffiemu (instrumenty klawiszowe ), Regis Ferguson (instrumenty klawiszowe) i Kary Hubbert - których ognisty wokal o zabarwieniu gospel uświetnił ich twórczość.

Podczas gdy CA$HFLOW'S miał na koncie hity „Party Freak” i „Mine All Mine” (ten ostatni znalazł się na liście Top 20 w Wielkiej Brytanii) oraz wydał drugi album, na drodze do potencjalnego przyszłego sukcesu stanęła polityka branży muzycznej - doprawdy szkoda, zwłaszcza, że zespół miał wszystko, czego potrzeba, aby stworzyć więcej hitowych płyt.

Historia CA$HFLOW rozpoczyna się w 1980 roku, kiedy Kary Hubbert przeprowadził się ze swojego rodzinnego miasta Macon , aby studiować w Morris Brown College w Atlancie. Kary: „Gaylord usłyszał, jak śpiewam na terenie kampusu i zapytał, czy jestem zainteresowany założeniem zespołu. Śpiewałem w kościele w moim domu od dziecka, a jako nastolatek byłem nawet liderem grupy Jackson 5. Więc tak, podczas studiów chciałam śpiewać w zespole. Założyliśmy South Side Coalition z Jamesem Duffie, Edselem Robinsonem (instrumenty klawiszowe), Jackiem Campbellem (gitara), Stanleyem Hackettem (saksofon) i Kennethem Brownem (współliderem). Śpiewaliśmy wtedy covery popularnych utworów, ale po kilku koncertach Gaylord - który był liderem zespołu-stwierdził, że powinniśmy wymyślić oryginalny materiał. Członkowie grupy zaczęli pisać piosenki i z czasem powstało kilka naprawdę solidnych utworów.”

Po dwóch latach koncertowania South Side Coalition nagrało demo składające się z czterech utworów i zaczęło kupować wytwórnie. Grupa zmieniła również nazwę na CA$HFLOW, ponieważ była krótsza niż ich poprzedni pseudonim. Na szczęście szczęście było (dosłownie) tuż za rogiem. „James Duffie mieszkał kilka domów dalej od Larry’ego Blackmona” - wyjaśnił Kary. „Widział Larry'ego jadącego po okolicy swoim Ferrari. Któregoś dnia James podszedł do Larry’ego i dał mu nasze demo. Niedługo potem Larry skontaktował się z nami i powiedział, że podoba mu się to, co usłyszał. Następnie zaproponował nam podpisanie umowy ze swoją wytwórnią Atlanta Artists”.

Aby się wycofać, Blackmon zredukował swój mega-funkowy zespół Cameo z dziesięciu do pięciu członków z powodu kryzysu gospodarczego, przed którym stanął przemysł muzyczny w 1980 roku. Przeniósł się także z Nowego Jorku do Atlanty. Częściowo dzięki długiej historii Atlanty, która stanowiła wylęgarnię talentów, od twórców pop-soulowych hitów z lat 60-tych, Tams, po zespół funkowy Brick z lat 70-tych, Polygram Records pomogła finansować wytwórnię Atlanta Artists z Blackmon, mając nadzieję na wydobycie złota muzycznego w Peach-Tree City . CA$HFLOW podpisał kontrakt z Atlanta Artists/Polygram w 1982 roku, ale musiał czekać cztery lata, zanim mogli nagrać swój pierwszy album. Było to częściowo spowodowane sukcesem Cameo z hitami „Alligator Woman”, „She’s Strange” i „Single Life” - wszystkie wydane w tym okresie.

W rezultacie Blackmon skupił wszystkie wysiłki marketingowe i promocyjne na własnym zespole. Czekanie odbiło się na CA$HFLOW. Kary: „Jeden po drugim - Stanley, Edsel, Kenneth, Jack- opuszczali zespół. Po prostu stracili cierpliwość. W tym samym czasie zyskaliśmy członka - Regis dołączył do grupy, aby grać na klawiszach.” Wreszcie na początku 1986 roku Larry był gotowy do wyprodukowania debiutanckiego albumu CA$HFLOW - i nie chciał tracić czasu. „Przywiózł nas do Nowego Jorku, abyśmy ukończyli album w cztery dni” – wyjaśnił Kary. Larry, gitarzysta Charlie Singleton i (nieżyjący już) Michael Burnett (a/k/a „Calamari”) - wspaniały basista - wycięli podkłady, więc wszystko, co musieliśmy zrobić, to wyciąć wokale i zrobić trochę dogrywanie instrumentów. Larry wyprodukował naszą pierwszą płytę, ale to Michael wykonał większość pracy w studiu.” Cashflow to grupa stworzona przez Cameo wraz z wieloma innymi, takimi jak la Connection. Brat Larry'ego Blackmana (lidera Cameo) był członkiem Cashflow.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Party Freak/It's Just A Dream	Cashflow	02.1986	15[9]	-	Mercury 884 454	[written by T. Greene][produced by Larry Blackmon, Mike Burnett][8[17].R&B Chart]
Mine All Mine/Spending Money	Cashflow	05.1986	-	-	Atlanta Artists 884 722	[written by K. Beck][produced by Larry Blackmon, Mike Burnett]12[16].R&B Chart]
Reach Out/Can't Let Love Pass Us By	Cashflow	09.1986	B:88[2]	-	Atlanta Artists 888 005	[written by J. Campbell][produced by Larry Blackmon][64[8].R&B Chart]
That's The Ticket/I Need Your Love	Cashflow	07.1988	-	-	Atlanta Artists 888 917	[written by G. Parsons, J. Duffie][produced by Larry Blackmon][25[11].R&B Chart]
Love Education	Cashflow	12.1988	-	-	Atlanta Artists 872 050	[written by G. Parsons, J. Duffie][produced by Larry Blackmon][59[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cashflow	Cashflow	05.1986	33[3]	144[11]	Atlanta Artists 826 028	[produced by Larry Blackmon]

Cash Money & Marvelous

Jerome Hewlett (ur. 9 sierpnia 1964r), lepiej znany pod pseudonimem DJ Cash Money, to amerykański turntablista, artysta hiphopowy i producent muzyczny mieszkający w Filadelfii. Był pierwszym członkiem DJ Hall of Fame.

Hewlett studiował inżynierię na uniwersytecie, ale wkrótce skupił się na gramofonach. Swój pseudonim DJ-a przyjął od wyrażenia „There's the Money Shot”, które ludzie krzyczeli, gdy podczas gry w koszykówkę wrzucał piłkę do siatki. Wśród swoich inspiracji Cash Money wymienia Grandmastera Flasha i Grand Wizzarda Theodore'a, których poznał na początku lat 80-tych, zaś do artystów, którzy zaliczają go do swoich własnych inspiracji, należy brytyjski DJ Fatboy Slim.

Zarówno on, jak i Jazzy Jeff wyszli z filadelfijskiej sceny hiphopowej pod koniec lat 80-tych. Wspólnie rywalizowali i organizowali wspólne imprezy z DJ-ami jako Kings of Spin. Cash Money udoskonalił skrecz Transform (wraz z Jazzym Jeffem), który naśladował efekty dźwiękowe robotów z telewizyjnego serialu animowanego z połowy lat 80-tych pod tym samym tytułem. Przypisuje mu się także stworzenie podstawki Pee Wee Herman i pionierską podstawkę Chirp (znaną również jako podstawka Babuggamas).

W 1987 roku nawiązał współpracę z MC Marvelous (ur. Marvin Berryman) i wydał singiel „Ugly People be Quiet” (współprodukowany przez Herbiego „Love Bug” Azor) oraz album Where's The Party At? w Sleeping Bag Records. Cash Money wyprodukował także i zremiksował utwory dla takich artystów jak Snoop Dogg, Busta Rhymes, Mantronix, P.M. Dawn i Public Enemy.

Osiągnięcia Cash Money wygrał New Music Seminar Supermen DJ Battle w 1987 r. i DMC World DJ Championships w 1988 r. W 1998 roku producent gramofonów Technics uczynił Cash Money pierwszą osobą wprowadzoną do DJ Hall of Fame.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Find An Ugly Woman/The Mighty Hard Rocker	Cash Money & Marvelous	01.1989	84[2]	-	Sleeping Bag 40 143	[written by Marvin Berryman][40[9].R&B Chart]

Eva Cassidy

Eva Cassidy (ur. 2 lutego 1963r w Oxon Hill w stanie Maryland w USA - zm. 2 listopada 1996r w miejscowości Bowie w stanie Maryland), amerykańska piosenkarka.
Chociaż posiadała doskonałe możliwości wokalne, sprawdzone w szerokim repertuarze (pop, jazz, folk), przez całe swoje życie nie była szerzej znana poza okolicami Waszyngtonu.

Po śmierci jej nagrania zostały wydane i okazały się znaczącym sukcesem, osiągając łączną sprzedaż ponad 4 mln egzemplarzy. Na początku 2001 roku album Songbird dotarł do 1. miejsca brytyjskiej listy najlepiej sprzedających się albumów (nakład łączny 1 mln egzemplarzy).
Eva Cassidy urodziła się jako trzecie z czwórki dzieci Hugh i Barbary Cassidy. Od lat dziecinnych wykazywała wyjątkowe zdolności artystyczne i muzyczne. W wieku 9 lat otrzymała od ojca gitarę i zaczęła występować z rodzeństwem na spotkaniach rodzinnych.

Kiedy Eva Cassidy była nastolatką nie zdawała sobie sprawy ze swego talentu wokalnego i nigdy nie myślała o karierze piosenkarki. Jednak okazjonalnie występowała ze szkolnym zespołem i uzyskiwała bardzo pochlebne opinie o swojej twórczości. Ze względu na znaczną wrodzoną nieśmiałość miała duże problemy przy występach przed publicznością szerszą niż rodzina czy grono znajomych.

W wieku 18 lat Cassidy zaczęła karierę profesjonalną występując z zespołem o nazwie Easy Street z okolic Waszyngtonu. Zespół występował w różnych miejscach na weselach, przyjęciach i w pubach.
Podczas lata 1983 roku, Eva Cassidy śpiewała akompaniując sobie na gitarze w Wild World Theme Park w stanie Maryland. W tym czasie współpracowała ze swoim bratem Danem i razem opracowali wiele z repertuaru, który Cassidy wykorzystywała w swojej późniejszej karierze piosenkarskiej.

W latach 80-tych XX wieku Eva Cassidy współpracowała z kilkoma zespołami między innymi soulowym zespołem The Honeybees i zespołem Characters Without Names. Cassidy była współautorką wielu utworów wraz z innymi członkami tych zespołów, a były one nagrywane w różnych domowych studiach nagraniowych.

Po zakończeniu szkoły Eva Cassidy, przez pewien czas studiowała sztuki piękne, lecz rozczarowana zaczęła pracować w szkółce ogrodniczej i przy produkcji mebli w miejscowości Annapolis. W 1986 roku, wieloletni przyjaciel Dave Lourim przekonał Cassidy do nagrania partii wokalnych dla jego pop-rockowej grupy Method Actor (utwory z tej sesji nagraniowej zostały wydane dopiero w 2002 roku).

W studiu poznała basistę i producenta dźwięku Chrisa Biondo, który zachęcił ją do zajęcia się śpiewaniem i pomógł jej znaleźć pracę w chórkach różnych wykonawców. W roku 1990 Biondo udało się przekonać Cassidy, by utworzyć kwintet Eva Cassidy Band i zespół ten zaczął występy w okolicach Waszyngtonu. Mimo problemów Evy Cassidy z występami przed publicznością zespół ten zaczął zdobywać w okolicy coraz szerszą grupę fanów.

W roku 1992 Biondo przedstawił nagrania demo Evy Cassidy znanemu wokaliście jazzowemu i bluesowemu Chuckowi Brownowi. W wyniku tego powstało pierwsze komercyjne nagranie tej piosenkarki wspólny album pt. The Other Side, na którym Cassidy wykonywała standardy takie jak "Fever", "God Bless the Child" Billie Holliday, a także wybitną interpretację utworu "Somewhere Over the Rainbow".

Od tego czasu Cassidy zaczęły interesować się różne wytwórnie płytowe, lecz wymagało to zawężenia repertuaru do jednego gatunku muzycznego np. pop lub jazz, no co wokalistka się nie zgadzała.
W styczniu 1996 roku Cassidy nagrała album koncertowy Live at Blues Alley, który zebrał pochlebne recenzje. Np. Washington Post pisał "She could sing anything and make it sound like the only music that mattered". Jednak Cassidy nie była zadowolona z tego nagrania i rozpoczęła nagrywanie albumu studyjnego, który ostatecznie został wydany w 1997 roku pod tytułem Eva By Heart. Latem Cassidy wyjechała do Annapolis i pracowała tworząc malowidła ścienne dla szkół podstawowych.

Podczas koncertu promującego ten album w lipcu 1996 Eva Cassidy zaczęła odczuwać bóle w biodrze, które przypisywała pracy przy malowaniu sufitu. Ból jednak nie mijał i u piosenkarki rozpoznano zaawansowaną postać nowotworu, czerniaka złośliwego. Okazało się że we wrześniu 1993 roku Cassidy usunięto znamię, które wykazywało cechy nowotworu złośliwego. Jednak artystka zaniedbała wizyty kontrolne, co spowodowało nawrót choroby.

Stan zdrowia Evy Cassidy szybko się pogarszał i we wrześniu, poruszając się z pomocą sprzętu rehabilitacyjnego dała ostatni koncert-benefis dla grupy przyjaciół i wielbicieli jej talentu. Podczas tego koncertu zaśpiewała utwór "What a Wonderful World". Zmarła 2 listopada 1996 roku w wieku 33 lat.

W roku 1998 wydano kompilację nagrań z trzech poprzednich albumów pod tytułem Songbird. Ten album pozostawał praktycznie nieznany przez kilka następnych lat. Dopiero kiedy prezenter muzyczny Terry Wogan z BBC Radio 2 odkrył artystkę, rozpoczęła się fala zainteresowania tą płytą CD. W 2001 roku zarówno album jak i singel Fields of Gold dotarły do 1. miejsca brytyjskich list przebojów. Sting autor piosenki Fields of Gold wzruszył się do łez słuchając wersji zaśpiewanej przez Evę Cassidy. Później album Songbird zyskał dużą popularność także w wielu krajach europejskich, a w USA uzyskał miano złotej płyty.

Od tego czasu ukazały się dwie inne płyty-kompilacje Time After Time (2000) i Imagine (2002). W roku 2001 została wydana książka o życiu i twórczości Evy Cassidy, która powstała w oparciu o wywiady z rodziną, przyjaciółmi i współpracownikami. Wersja tej książki w twardej oprawie rozeszła się w nakładzie ponad 100 tys. egzemplarzy. Do tej pory nie ukazała się w USA.

W marcu 2001 roku w amerykańskiej stacji telewizyjnej ABC w programie "Nightline" pokazano udany film dokumentalny o Evie Cassidy, podobnie brytyjska ITV pokazała ten film w programie "Tonight with Trevor McDonald" w maju 2001 roku.
Amerykańska łyżwiarka figurowa Michelle Kwan przedstawiła muzykę Evy Cassidy (utwór Fields of Gold) publiczności podczas występów pokazowych w czasie Zimowych Igrzysk Olimpijskich w roku 2002.

W roku 2003, American Tune stał się trzecią z kolei płytą Evy Cassidy, która dotarła do 1. miejsca na liście najlepiej sprzedających się albumów w Wielkiej Brytanii. Dotąd żaden inny wykonawca pośmiertnie nie osiągnął tego, nawet Elvis Presley.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Over the rainbow	Eva Cassidy	03.1999	138[2]	-	Blix Street/Hot HIT 16	[written by Harold Arlen,Edgar "Yip" Harburg][produced by Chris Biondo]
Over the rainbow	Eva Cassidy	04.2001	42[36]	-	Blix Street/Hot HIT 16	[written by Harold Arlen,Edgar "Yip" Harburg][produced by Chris Biondo]
People Get Ready	Eva Cassidy	03.2002	113[3]	-	Blix Street/Hot HIT 22	[written by Curtis Mayfield][produced by Chris Biondo, Eva Cassidy]
Imagine	Eva Cassidy	08.2002	118[2]	-	Blix Street/Hot HIT	[written by John Lennon,Yoko Ono]
You take my breath away	Eva Cassidy	10.2003	54[2]	-	Blix Street/Hot HIT 27	[written by Claire Hamill][produced by Eva Cassidy,Chris Biondo,Lenny Williams]
What A Wonderful World	Eva Cassidy And Katie Melua	12.2007	1[1][5]	-	Street/Dramatico TD001	[written by Bob Thiele,George David Weiss][produced by Mike Batt]
Fields Of Gold	Eva Cassidy	12.2007	112[5]	-	Hot Hit 15	[written by Sting][produced by Chris Biondo, Eva Cassidy]
Songbird	Eva Cassidy	09.2009	56[3]	-	Blix Street MIUCT 4611	[written by Christine McVie][produced by Chris Biondo]
Time After Time	Eva Cassidy	06.2012	79[1]	-	Hot USA 440073005	[written by Cyndi Lauper,Rob Hyman][produced by Chris Biondo]

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Songbird	Eva Cassidy	11.1998	1[2][263]	1[9][46]	Blix Street G2-10045	[platinum-US]][6x-platinum-UK][ Producers: Eva Cassidy/Biondo ]
Time after time	Eva Cassidy	06.2000	25[65]	161[1]	Blix Street G2-10073	[gold-UK][ Producers: Eva Cassidy/Biondo ]
Live at Blues Alley	Eva Cassidy	06.2001	86[18]	2[7]	Blix Street 10046	[gold-UK][ Producers: Eva Cassidy/Chris Biondo]
Eva by heart	Eva Cassidy	04.2001	95[12]	-	Blix Street 10047	[gold-UK][ Producers: Chris Biondo]
Imagine	Eva Cassidy	08.2002	1[1][52]	32[11]	Blix Street G2-10075	[platinum-UK][ Producer - Chris Biondo ]
American tune	Eva Cassidy	08.2003	1[2][20]	112[5]	Blix Street G2-10079	[gold-UK][ Producer -Chris Biondo/McCulley ]
Wonderful world	Eva Cassidy	07.2004	11[12]	-	Blix Street/Hot G2 10082	[silver-UK][ Producer -Eva Cassidy,Chris Biondo,Lenny Williams]
Somewhere	Eva Cassidy	08.2008	4[15]	136	Blix Street G2 10090	[gold-UK][ Producer - Chris Biondo,Steve Lima]
Simply Eva	Eva Cassidy	02.2011	4[24]	-	Blix Street G2 10199	[gold-UK][ Producer -Chris Biondo, Eva Cassidy]
The Best of Eva Cassidy	Eva Cassidy	11.2012	22[25]	-	Blix Street G2 10206	[platinum-UK]
Nightbird	Eva Cassidy	11.2015	17[8]	-	Blix Street G2 10209	[gold-UK][ Producer -Chris Biondo, Eva Cassidy]
I Can Only Be Me	Eva Cassidy	03.2023	9[1]	-	Blix Street 0739341012129	[gold-UK][ Producer -Chris Biondo, Eva Cassidy]

Coburn

Dosłownie na dniach ukaże się debiutancki album duetu Coburn. Na codzień tworzą go Pete Martin i Tim Healey. Samodzielnie nagrywali muzykę pod wieloma pseudonimami. Poznali się w 2002 roku. Ale głośno o nich zrobiło się 3 lata później kiedy wydali "We Interrupt This Programme", to był prawdziwy hit.

Ten kawałek otrzymał ogromne wsparcie m.in. od Mylo, Audio Bullys, Carla Coxa. W 2006 poszli za ciosem i nagrali "Give Me Love" (doskonały remix Andrea Doria).
Ich filozofią jest jak najwięcej żywych głosów, a nie kolejne zapętlanie samplowanych wokali. Toteż starają się zapraszać jak największą ilość wokalistów i wokalistek. Przykładem niech będzie "Give Me Love", "Supersonic" czy "Superstar" powstałe przy współpracy z Robbie Riviera.

Na swoim koncie mają również niezbyt udany występ na prywatnej imprezie u Paris Hilton. Nazwę wzięli od nazwiska znanego amerykańskiego aktora Jamesa Coburna. Na nadchodzącym albumie znajdzie się 19 utworów, większość będa stanowić nowe produkcje, ale nie zabraknie też ich najlepszych numerów.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Interrupt This Programme	Coburn	11.2005	81[8]	-	Data DATA 95CDS	[written by Pete Martin, Tim Healey][produced by Pete Martin, Tim Healey]

Rich Cason And The Galactic Orchestra

Rich Cason i jego pełny zespół muzyczny, Rich Cason and The Galactic Orchestra, uważani są za pionierów electro-hopu i założycieli starej szkoły hip-hopu na zachodnim wybrzeżu. Sam Rich Cason współpracował z Duffy Hooks i Rappers Rapp Disco Co. przy współprodukcji i napisaniu większości materiałów wydanych przez tę wytwórnię.

W tym samym czasie z Galactic Orchestra lub innymi MC związanymi z wytwórnią Cason wydawał solowy materiał. Jeśli Disco Daddy i Captain Rapp byli pierwszymi raperami na zachodnim wybrzeżu, to Rich Cason i Duffy Hooks byli pierwszymi producentami, promotorami i autorami piosenek na zachodnim wybrzeżu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Year 2001 Boogie	Rich Cason And The Galactic Orchestra	09.1983	-	-	LARC 81029	[written by Richard Cason][produced by Richard Cason][46[9].R&B Chart]
Street Symphony	Rich Cason And The Galactic Orchestra	03.1984	-	-	Private I 04403	[written by Richard Cason][produced by Richard Cason][64[6].R&B Chart]

Casserine

Casserine [ur.3.01.1975r jako Casserine Young], piosenkarka od trzeciego roku życia, ukończyła High School of Performing Arts w Nowym Jorku i odrzuciła stypendium operowe na Uniwersytecie Howarda, aby zostać piosenkarką funk-r&b. Jej debiutancki album Gotta Get to Know Me zawiera osiem piosenek wyprodukowanych i napisanych przez Cato; album wywarł na Patti LaBelle wrażenie na tyle, że zaprosiła Casserine do duetu z nią na przedstawieniu w Apollo Theatre.

Wiele osób wyczuwało potencjał, jaki posiada Casserine, aby stać się kimś niezapomnianym i trwałym w branży. Szczególną osobą była piosenkarka Patti Labelle, która zaprosiła Casserine do występu z nią w duecie w Apollo Theatre. Niestety, minęło 10 lat od jej ostatniego albumu i nie ma żadnych dowodów na muzyczny rozwój i dojrzałość Casserine. W 1995 roku Casserine pojawił się na singlu zatytułowanym „Freedom” na ścieżce dźwiękowej „Panther” wraz z innymi popularnymi zespołami R&B, takimi jak Aaliyah, Brownstone i Jade.

Casserine zginęła podczas ataków z 11 września w budynku WTC.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why Not Take All Of Me	Casserine Featuring Cato	10.1994	-	-	Warner 18 101	[written by Cato][produced by Cato][33[19].R&B Chart]
We Gotta Run	Casserine	03.1995	-	-	Warner 17 985	[written by Cato][produced by Cato][75[6].R&B Chart]

Peter Zizzo

Peter Eric Zizzo (urodzony 22 lutego 1966r) to amerykański autor tekstów, producent muzyczny, muzyk i pisarz. Zizzo jest także aktorem teatralnym i telewizyjnym, występując w serialu Showtime Billions w 2021 roku. Zizzo napisał hity dla takich artystów jak Celine Dion, Avril Lavigne, Jennifer Lopez, Marit Larsen, O.A.R, Jason Mraz, Donna Summer, Diana Ross, M2M, Cliff Richard, Clay Aiken, Howie Day, Kate Voegele, Jackie Evancho, Pixie Lott, Vanessa Carlton i wielu innych.

Uznano, że odegrał kluczową rolę w rozwoju karier artystów Avril Lavigne, Vanessy Carlton w USA i Pixie Lott w Wielkiej Brytanii. Nagrania jego piosenek sprzedały się łącznie w ponad 100 milionach egzemplarzy na całym świecie. Zizzo wyprodukował także piosenki dla Nickelodeon i Nick Jr. Channel, w tym programy Middle School Moguls, The Fresh Beat Band, Blue's Clues & You! oraz wznowienie Winx Club w Nickelodeon. Dla Winx Club skomponował wiele epizodycznych piosenek, a także singiel „We Are Believix”, który śpiewała gwiazda Victorious, Elizabeth Gillies.

W 2013 roku Zizzo zdobył nagrodę Daytime Emmy za najlepszą reżyserię muzyczną i kompozycję za muzykę do filmu The Fresh Beat Band.

Urodzony w Nowym Jorku w rodzinie muzyków, Zizzo był początkowo cudownym nastoletnim gitarzystą rockowym, opisywanym w magazynie Guitar Player. Jako autor tekstów dostał swój pierwszy utwór „March” od The Weather Girls w wieku 18 lat. Uczęszczał do college'u na Uniwersytecie Tufts, który ukończył z tytułem licencjata z języka angielskiego. Wkrótce potem zdobył nagrodę BMI dla najlepszego nowego autora piosenek zaraz po swoim pierwszym przeboju, tanecznym utworze „Whispers” Coriny.

Zizzo odniósł większy sukces współpracując z czołowym producentem lat 80-tych. Riciem Wake'em przy płytach Celine Dion i Jennifer Lopez. To dzięki firmie Wake'a podpisał kontrakt ze swoim pierwszym rozwijającym się artystą, Billym Porterem, którego debiutancki album A&M „Untitled” został w dużej mierze napisany i wyprodukowany przez Zizzo i zawierał „Love Is On The Way”, główną balladę z przebojowego filmu The First Wives Club.

Porter zdobył nagrodę Tony za główną rolę w przedstawieniu Kinky Boots na Broadwayu. Pełniąc rolę działu rozwoju artystów, Zizzo odkrywał, rozwijał, produkował i pomagał wprowadzać na rynek wybitnych artystów, takich jak Avril Lavigne, Vanessa Carlton, Pixie Lott, a ostatnio Hailey Knox z People’s. Zizzo przemawiał i prowadził seminaria na South by Southwest i innych wydarzeniach branży muzycznej.

Piosenki i produkcje Zizzo sprzedały się w ponad 100 milionach egzemplarzy na całym świecie. W 2010 roku produkcja i scenariusz Zizzo do utworu „Still” BeBe i CeCe Winans zdobyły nagrodę Grammy w kategorii Najlepszy Album Gospel. Zizzo napisał także i wyprodukował piosenki do kilku programów w Nickelodeon, w tym Middle School Moguls, Winx Club, The Fresh Beat Band oraz muzykę tytułową do Blue's Clues & You! (ponowne uruchomienie Blue's Clues).

Jego praca nad The Fresh Beat Band w 2013 roku przyniosła mu nagrodę Emmy za najlepszą kompozycję muzyczną. W następnym roku został ponownie nominowany w kategorii Najlepsza oryginalna piosenka za „Spring Has Sprung” z programu Peter Rabbit. Zizzo jest także autorem krótkich opowiadań i napisał kilka scenariuszy, z których jeden, Timmy Tilson, znalazł się w finale międzynarodowego konkursu scenariuszowego Creative World Awards.

Kompozycje Petera Zizzo na listach przebojów

[solo]
09/1991 Whispers Corina 51.US
11/1994 Only One Road Céline Dion 93.US/8.UK

[with Jimmy Bralower]
04/1994 Misled Céline Dion 23.US/15.UK

[with Marit Larsen, Marion Raven, Jimmy Bralower]
11/1999 Don't Say You Love Me M2M 21.US/16.UK

[with Daniel James & Leah Haywood]
07/2011 Lovesick Beverly McClellan 111.US

Casting Crowns

Casting Crowns to jeden z najtrwalszych i najbardziej utytułowanych zespołów w społeczności CCM, zdobywca nagród Grammy i Dove Award, założony i prowadzony przez młodzieżowego pastora Marka Halla. Charakteryzujący się gorącą pracą gitary, podnoszącymi na duchu melodiami i wielkoformatową produkcją, zespół podbił serca świeckiej i wierzącej publiczności dzięki uznanym płytom LP, takim jak The Altar and the Door (2007), Come to the Well (2011), The Very Next Thing (2016) i Scars in Heaven (2021).

Od czasu powstania pod koniec lat 90-tych zespół Casting Crowns sprzedał ponad dziesięć milionów albumów i zdominował chrześcijańskie radio dzięki singlom, które zajmowały czołowe miejsca na listach przebojów, takich jak „Lifesong”, „Until the Whole World Hears” i „Courageous”. Zespół powstał w 1999 roku jako studencka grupa uwielbienia w Daytona Beach na Florydzie.

W początkowym składzie grupy, prowadzonej przez piosenkarza, autora tekstów i pastora młodzieżowego Marka Halla, znaleźli się także skrzypaczka Melodee DeVevo oraz para gitarzystów, Juan DeVevo i Hector Cervantes. Muzycy przenieśli się do McDonough w stanie Georgia w 2001 roku i poszerzyli swój skład o basistę Chrisa Huffmana, klawiszowca Megan Garrett i perkusistę Andy'ego Williamsa. Ta rozszerzona wersja Casting Crowns wydała dwa niezależne albumy, oba zostały dobrze przyjęte w rejonie Atlanty. Jeden z albumów trafił następnie w ręce Marka Millera, wokalisty country grupy Sawyer Brown, który był pod wrażeniem popowo-rockowego stylu Casting Crowns oraz wokalu Halla w jego mocnych, ale nabożnych piosenkach.

Miller podpisał kontrakt z Casting Crowns ze swoją raczkującą wytwórnią Beach Street Records, oddziałem Reunion Records z dystrybucją przez Provident Label Group, i zaprosił grupę do studia wraz z koproducentem Stevenem Curtisem Chapmanem, który sam jest popularnym artystą na scenie muzycznej CCM. Powstały w ten sposób album Casting Crowns ukazał się w 2003 roku nakładem wydawnictwa Beach Street. Wypadł wyjątkowo dobrze na rynkach chrześcijańskich, ostatecznie zdobywając platynę i zajmując drugie miejsce na listach przebojów CCM. Sampler zawierający pięć piosenek, Live from Atlanta, został wydany przez Reunion Records w 2004 roku wraz z dodatkowym DVD zawierającym wywiady z zespołami i teledysk.

Wydana w sierpniu 2005 roku płyta Lifesong stała się płytą, która odniosła największy sukces w dotychczasowej historii, zdobywając pierwszą dziesiątkę na świeckim rynku, utrzymując jednocześnie rzeszę fanów religijnych. Podobnie jak jego poprzednik, płyta pokryła się platyną, a zwiększona popularność Casting Crowns pomogła ich kolejnemu albumowi, The Altar and the Door z 2007 roku, na drugim miejscu listy albumów Billboard. Tymczasem singiel „East to West” spędził rekordowe 16 kolejnych tygodni na szczycie chrześcijańskich list przebojów. Świąteczny album Peace on Earth ukazał się w 2008 roku, wzbudzając zachwyt fanów grupy (i przynosząc hit numer jeden „I Heard the Bells on Christmas Day”), podczas gdy Casting Crowns przygotowywało kolejny album z oryginalnym materiałem, Until the Whole World Hears, który przybył pod koniec 2009 roku.

Zainspirowany historią Jezusa i Samarytanki przy studni, w październiku 2011 roku ukazał się piąty studyjny album zespołu Come to the Well. W następnym roku gitarzysta Josh Mix zastąpił Cervantesa, a na początku 2013 roku zespół wydał The Acoustic Sessions, Vol. 1. Album Thrive z pierwszej dziesiątki ukazał się rok później. W 2015 roku Casting Crowns wydało kompilację singli, coverów hymnów i alternatywnych wersji akustycznych zatytułowaną Glorious Day: Hymns of Faith, a także A Live Worship Experience, która została nagrana tego lata w Eagle's Landing Baptist Church, gdzie Hall pracował jako duszpasterz młodzieżowy. We wrześniu 2016 roku ukazał się album The Very Next Thing, studyjna kontynuacja albumu Thrive, autorstwa Casting Crowns.

W ramach swojego kolejnego wydawnictwa pod koniec 2017 roku zaproponowali świąteczną EP-kę It's Final Christmas. W listopadzie 2018 roku doświadczony zespół powrócił z płytą Only Jesus, która zajęła drugie miejsce na chrześcijańskich listach przebojów i zdobyła nominacje do nagród Dove i Grammy. Dwunasty album studyjny grupy, Scars in Heaven, ukazał się w 2021 roku i zawierał teksty piosenek autorstwa Matthew Westa oraz produkcję frontmana Sawyera Browna, Marka Millera, wieloletniego współpracownika zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
East to West	Casting Crowns	09.2007	-	125[1]	Reunion	[platinum-US][written by Mark Hall, Bernie Herms][produced by Mark A. Miller]
Glorious Day (Living He Loved Me	Casting Crowns	04.2011	-	102[11]	Beach Street / Reunion	[platinum-US][written by John Wilbur Chapman, Mark Hall, Michael Bleecker][produced by Mark A. Miller]
Courageous	Casting Crowns	10.2011	-	104[7]	Reunion	[gold-US][written by Mark Hall, Matthew West][produced by Mark A. Miller]
Scars in Heaven	Casting Crowns	10.2021	-	108[7]	Reunion 88644962497	[gold-US][written by Mark Hall,Matthew West]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Casting Crowns	Casting Crowns	10.2003	-	59[90]	Beach Street 83061-0723-2	[2x-platinum-US][produced by Mark A. Miller, Steven Curtis Chapman]
Lifesong	Casting Crowns	09.2005	-	9[75]	Beach Street 83061-0770-2	[platinum-US][produced by Mark A. Miller]
The Altar and the Door	Casting Crowns	09.2007	-	2[91]	Beach Street 02341-0117-2	[platinum-US][produced by Mark A. Miller]
The Altar And The Door: Live	Casting Crowns	09.2008	-	114[4]	Beach Street 10131	[gold-US][produced by Mark Adam Miller, Erwin Brothers]
Peace On Earth	Casting Crowns	10.2008	-	15[44]	Beach Street 02341-0129-2	[platinum-US][produced by Mark Hall, Mark A. Miller]
Until The Whole World Hears	Casting Crowns	12.2009	-	4[69]	Beach Street 02341-0129-2	[platinum-US][produced by Mark A. Miller]
Until the Whole World Hears... Live	Casting Crowns	09.2010	-	162[1]	Beach Street 60234101562	[platinum-US][produced by Mark A. Miller]
Come to the Well	Casting Crowns	11.2011	-	2[83]	Beach Street 02341-0162-2	[gold-US][produced by Mark A. Miller]
The Acoustic Sessions {Volume One}	Casting Crowns	02.2013	-	35[13]	Beach Street 02341-0178-2	[produced by Mark A. Miller]
Thrive	Casting Crowns	02.2014	-	6[73]	Beach Street 02341-0184-2	[gold-US][produced by Mark A. Miller]
Glorious Day: Hymns Of Faith	Casting Crowns	03.2015	-	52[5]	Cracker Barrel Old Country Store 02341-0205-2	[produced by Mark A. Miller]
A Live Worship Experience	Casting Crowns	12.2015	-	53[8]	Provident Label Group 02341-0207-2	[produced by Mark A. Miller]
The Very Next Thing	Casting Crowns	10.2016	-	9[14]	Beach Street 83061-1498-0	-
It's Finally Christmas (EP)	Casting Crowns	12.2017	-	180[2]	Provident Label Group 02341-0216-2	-
Only Jesus	Casting Crowns	12.2018	-	42[5]	Sony Music 02341-0221-2	-
Healer	Casting Crowns	01.2022	-	76[2]	Beach Street 9439886902	-

niedziela, 17 grudnia 2023

Casual

Jonathan Owens (ur. 19 grudnia 1975r), znany pod pseudonimem Casual, to amerykański raper, producent i jeden z członków założycieli alternatywnego kolektywu hiphopowego Hieroglyphics. Od wielu lat czyta i studiuje egipskie hieroglify, nagrywa filmy na ten temat na swoim kanale YouTube Smash Rockwell, a także pisze o tym na swoim blogu rap God.

Jako raper Casual początkowo zasłynął ze swoich freestylowych rymów bitewnych na scenie hiphopowej w Bay Area, a później stał się artystą solowym. Jest znany z różnorodnych tekstów i złożonego, wielosylabowego nurtu inspirowanego Wschodnim Wybrzeżem, ale z charakterystycznym akcentem z Oakland. Debiutancki album Casuala Fear Itself wydany przez Jive Records w 1994 roku, gdy miał 17 lat, odniósł sukces zarówno krytyczny, jak i komercyjny.

Wraz z Del tha Funkee Homosapien Casual stał się jedną z najbardziej znanych i rozpoznawalnych twarzy ekipy Hieroglyphics, wydając trzy albumy, wszystkie we własnej wytwórni Hierogliphics, Hiero Imperium. Do 2023 roku wydał trzynaście albumów solowych.

Po głośnych występach na albumach Del tha Funky Homosapien i Souls of Mischief, w 1994 roku Casual wydał Fear Itself. Album był drugim co do wielkości albumem na listach przebojów w historii Hieroglyphics. Casual miał typową strukturę zwrotka-refren-wersja, ale wyróżniał się dzikimi, ale zabawnymi tekstami bitewnymi. Casual został doceniony za „posługiwanie się metaforami i muskularny przekaz ze śmiercionośnym wdziękiem”. Po wydaniu Fear Itself, Casual (podobnie jak inni członkowie Hieroglyphics, Souls of Mischief) został usunięty z Jive Records.

Casual dokumentuje to doświadczenie w książce Hip Hop in America: A Regional Guide: Tom 1: East Coast and West Coast: To wynikło z tego, że odpadliśmy z dużych wytwórni i zamiast się poddać i poddać się porażce, twardo stąpaliśmy po ziemi. Wzięliśmy, co mieliśmy i biegliśmy z tym, zagospodarowaliśmy teren i coś zbudowaliśmy. Musieliśmy wykazać się zaradnością, kreatywnością i sprytem, aby zdobyć naszą niszę, ale teraz… minęło 10 lat, odkąd wyszliśmy na niezależność

W 1994 roku Casual wdał się w głośną bitwę z raperem Saafirem. Spór rozpoczął się, gdy Saafir pojawił się na debiutanckim albumie Casual, a Casual nie pojawił się na Saafir's. To zapoczątkowało niesławną bitwę „Hiero vs Hobo Junction”, która wywołała pewne kontrowersje, gdy pojawiły się plotki, że Saafir używał wcześniej napisanych rapów, a nie stylu swobodnego i hieroglificznego. Mimo to uważa się ją za wpływową bitwę w historii undergroundowego hip-hopu. Casual, podobnie jak reszta ekipy Hierogliphics, wyraził znaczenie rywalizacji w hip hopie, stwierdzając: „Uważam, że MCing powinien być czymś w rodzaju rywalizacji, prawie jak sport. Jedynym sposobem, w jaki MC może stale doskonalić i doskonalić swoje umiejętności, jest aby przetestować ich w porównaniu z konkurencją i wschodzącymi młodą krwią.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fear Itself	Casual	02.1994	-	108[2]	Jive 41 520	[produced by Casual,Del the Funky Homosapien,Domino,Jay Biz]