Norrie Paramour

Ur. w 1913 r. w Londynie, Anglia, zm. 9.09.1979 r.
Najpłodniejszy producent i aranżer brytyjskich przebojów z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Na co dzień skromny, ukryty za okularami dżentelmen, z wykształcenia pianista, którego młodość upłynęła w londyńskich orkiestrach tanecznych. Popularność jako kompozytor zdobył po trzydziestce, a na szersze wody wypłynął jako kierownik działu promocji wytwórni Columbia, filii koncernu EMI. W 1954 r. zabłysnął w roli producenta nagrań przebojami Eddy'ego Calverta i Ruby Murray, które trafiły na szczyt brytyjskiej Top 20. Rock'n'roll traktował początkowo chłodno, uważając go za "przelotny amerykański wynalazek, w którym i tak tamci będą lepsi od nas", co nie przeszkodziło mu podsunąć Columbii dość lichej kapeli Tony Crombie's Rockets. Zdecydowanie lepiej powiodło się innym lansowanym przez Paramora tradycyjnym wykonawcom: Michaelowi Hollidayowi i grupie Mudlarks, wspieranych na płytach przez orkiestrę Kena Jonesa.
Przełom nastąpił w 1958 r., gdy taśmę demo dostarczyła mu amatorska grupa Cliff Richard And The Drifters. Paramor - z braku lepszych rock'n'rollowych ofert - przystał na wokalistę gotowego nagrać pierwszy lepszy amerykański temat, choćby i z Kenem Jonesem. Norrie okazał się bardziej przewidujący; kupił Cliffa wraz z Drifters (przemianowanymi wkrótce na The Shadows) i zaryzykował wydanie debiutanckiego tematu "Move It" na pierwszej stronie singla. Dzięki zręcznej, zaaranżowanej przez Paramora kampanii prasowej, "Move It" stało się przebojem, a Richardowi polecono nagrywać jeden za drugim kolejne single, w tym narzuconą mu przez Paramora kompozycję Lionela Barta, "Living Doll".
Columbia wyszła też nieźle na instrumentalnych tematach gitarowego kwartetu choć producent zamierzał początkowo umieścić ich największy przebój, "Apache", na drugiej stronie małej płyty. Z czasem popadł w niełaskę fanów, gdy wzbogacił brzmienie grupy o instrumenty dęte i przesłodzone smyczkowe aranżacje (np. w "Geronimo" i "Guitar Tango" ).
Pod względem stopnia samodzielności, innym wylansowanym przez Paramora gwiazdom powiodło się gorzej. Ricky Valance wprowadził na listy przebojów tylko jeden singel ("Tell Laura I Love Her" ), będący w dodatku wersją amerykańskiego szlagieru, Helen Shapiro zaś uważano za brytyjską kopię Brendy Lee; Paramor nadzorował nawet w 1963 r. jej nagrania w Nashville. Z podopiecznych producenta największe sukcesy przypadły w tym okresie Frankowi Ifieldowi, którego trzy przeboje trafiły na początku lat sześćdziesiątych na szczyt Top 20.
Z nadejściem niezależnych grup beatowych, Paramora zaczęto uważać za relikt epoki Tin Pan Alley (pierwotnie, ulica w Nowym Jorku; w latach czterdziestych i pięćdziesiątych siedziba agencji autorskich i koncertowych; potocznie, synonim komponowanej i aranżowanej na poczekaniu muzyki rozrywkowej ). Powrócił wbrew malkontentom w 1968 r:, promując na pierwsze miejsce list brytyjskich przebój "Lily The Pink" grupy The Scaffold.
Od 1970 r. udzielał się rzadko. Jako niezależny producent współpracował z zespołem The Excaliburs, a jego wydawnictwo muzyczne dostarczało regularnie piosenek Cliffowi Richardowi. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej nie docenionych postaci w dziejach brytyjskiej pop music, a pośmiertne pochwały jego dorobku przyszły zdecydowanie za późno.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In London,in love...	Norrie Paramour His Strings and Orchestra	09.1956	-	18[3]	Capitol International 10 025	-
Theme from "Summer place"	Norrie Paramour Orchestra	03.1960	36[2]	-	Columbia	-

Noel Pointer

Noel Pointer (ur.26.12.1954r Brooklyn-zm.19.12.1994r) był amerykańskim skrzypkiem jazzowym i producentem muzycznym.Był nominowany do nagrody Grammy w 1981r.Zyskał uznanie jako wybitny muzyk jazzowy co owocowało przyznaniem mu honorowego obywatelstwa w różnych miastach Stanów Zjednoczonych. Zadebiutował w wieku 13-tu lat wykonując Vivaldiego z Symphony of the New World Orchestra,a nastepnie dając solowe koncerty z Chicago Chamber Orchestra i Detroit Symphony Orchestra.Zaczął grać jazz na skrzypcach jako student nowojorskiej High School of Music and Art. W czasie studiów zyskuje uznanie jako muzyk sesyjny.
Mając 19 lat,miał już takie doświadczenie,że dostał posadę w The Apollo Theatre Orchestra, The Unlimited Orchestra, The Westbury Music Fair Orchestra, The Radio City Music Hall Symphony, The Love Unlimited Orchestra , The Dance Theater of Harlem Orchestra, The Symphony of the New World Orchaestra.Występuje jako członek orkiestry w kilku przedstawieniach na Broadway'u minn.Guys and Dolls i Dreamgirls.
W latach 1977-1981 Noel Pointer nagrał siedem solowych albumów,z których cztery znalazły się w Top10 listy jazzowych albumów Billboardu.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phantazia	Noel Pointer	06.1977	-	144[8]	Blue Note 736	[produced by Dave Grusin , Larry Rosen ][45.R&B Chart;8.Jazz Albums ]
Hold On	Noel Pointer	03.1978	-	95[13]	United Artists 848	[produced by Dave Grusin , Larry Rosen ][5.Jazz Albums ]
Feel It	Noel Pointer	09.1979	-	138[7]	United Artists 973	[produced by Dave Grusin , Larry Rosen ][59.R&B Chart;6.Jazz Albums ]
Calling	Noel Pointer	08.1980	-	167[4]	United Artists 1050	[21.Jazz Albums ]
All My Reason	Noel Pointer	06.1981	-	-	Liberty LT-1094	[produced by Dave Grusin , Larry Rosen ][53.R&B Chart;22.Jazz Albums ]

Byrds

Zespół utworzony w 1964 r. i działający pierwotnie jako trio The Jet Set, w składzie: Jim (Roger) Me Guinn (właśc. James Joseph Me Guinn III ur. 13.07.1942 r. w Chicago w stanie Illinois, USA; śpiew, gitara prowadząca), Gene Clark (właśc. Harold Eugene Clark, ur. 17.11.1941 r. w Tipton w stanie Missouri, USA, zm. 24.05.1991 r. w Sherman Oaks koło Los Angeles w stanie Kalifornia, USA; śpiew, tamburyn, gitara rytmiczna) i David Crosby (właśc. David Van Cortland ur. 14.08.1941 roku w Los Angeles; śpiew, gitara rytmiczna). Eks-folkowcy, porwani przez beatlesowskie szaleństwo roku 1964 r., podpisali kontrakt na jeden singel z wytwórnią Elektra Records. W rezultacie powstała nagrana pod szyldem Beefeaters piosenka "Please Let Me Love You", nie przynosząc sukcesu komercyjnego.
Pod koniec 1964 r. zespół powiększył się o Chrisa Hillmana (ur. 4.12.1942 r. w Los Angeles), byłego muzyka bluegrassowego, który z konieczności przerzucił się na gitarę basową, oraz perkusistę Michaela Clarke'a (właśc. Michael Dick, ur. 3.06.1944 r. w Nowym Jorku; zm. 19.12.1993 r. na Treasure Island w stanie Floryda, USA). Pod nadzorem menedżera i producenta Jima Dicksona nagrywali w studiach Hollywood World Pacific, powoli i w bólach wypracowując swoją unikatową odmianę folk-rocka. W listopadzie 1964 r., już jako The Byrds, podpisali kontrakt z wytwórnią CBS i znaleźli się w rękach nowego producenta - Terry'ego Melchera (syna aktorki Doris Day). Ich debiutancki singel - "Mr Tambourine Man" - był utworem przepięknym, łączącym geniusz liryczny autora kompozycji Boba Dylana z harmonicznym i melodycznym artyzmem Beatlesów. W lecie 1965 roku nagranie to znalazło się na szczycie notowań, zarówno w USA jak i Wielkiej Brytanii, a The Byrds stali się idolami nastolatków. Dobrze pasowali wyglądem do tej roli - ze swoimi nieskazitelnie wypielęgnowanymi fryzurami z grzywką i ozdobami takimi jak zielona, zamszowa peleryna Crosby'ego czy prostokątne binokle McGuinna.
Aby zdyskontować ich brytyjski sukces, czym prędzej zorganizowano tournee w tym kraju, lecz wkrótce okazało się, ze pośpiech jest złym doradcą. Dodatkowo promowano ich jako "odpowiedź Ameryki na Beatlesów". Tak buńczuczne i przedwczesne określenie obróciło się przeciw nim i podczas tej wyczerpującej wizyty padli ofiarą nadmiernych oczekiwań fanów i surowości krytyków. Do tego jeszcze ich drugi singel "All I Really Want To Do" (kolejna kompozycja Dylana), pomimo dobrej pozycji na listach brytyjskich, w USA sprzedawał się słabo, gdyż dokładnie w tym samym czasie swoją' wersję tej piosenki nagrała także Cher. Menedżerowie grupy starali się zrekompensować ten zawód przez jednoczesną promocję strony B tego krążka - "Feel A Whole Lot Better". Ten urzekający utwór pełen cynicznego romantyzmu szybko stał się ulubionym numerem koncertowym.
Debiutancki album The Byrds, Mr Tambourine Man, był dziełem zaskakująco dojrzałym, na którym znalazły się cztery interpretacje utworów Dylana, uderzająca przeróbka "Bells Of Rhymney" Pete'a Seegera oraz kilka wyjątkowo udanych, sztandarowych piosenek Clarka, w tym "I Knew I'd Want You", "Here Without You" i "You Won't Have To Cry". Znalazła się tam też zaskakująca wersja szlagieru z czasów wojny "We'll Meet Again", kończąca album osobliwym, choć zabawnym akcentem.
Po powrocie do USA zespół spędził całe miesiące w studiu przed wydaniem trzeciego, nawiązującego do Biblii singla "Turn! Turn! Turn!", dzięki któremu dotarli na l. miejsce list w USA. Album a tym samym tytule znów pokazał, że płodny Gene Clark pnie się w górę; dowodziły tego takie utwory, jak czarujący "The World Turns All Around Her" czy "Set You Free This Time", w którego tekście chyba najdobitniej ujęli swoje folkowo-rockowe przesłanie. Obecność McGuinna wyczuwa się w dynamicznym "It Won't Be Wrong" i elegijnym "He Was A Friend Of Mine", którego tekst odnosił się lo zabójstwa Kennedy'ego. Album zamknął dziwaczny hołd złożony legendarnemu XIX-wiecznemu amerykańskiemu balladziście Stephenowi Fosterowi w formie sarkastycznego utworu "Oh! Susanah".
Na początku 1966 r. zespół rozstał się ze swoim producentem Terrym Melcherem i odszedł od stylizowanego repertuaru folk-rockowego w kierunku muzyki raga i jazzu. Świetne nagranie "Eight Miles High" inspirowane muzyką Johna Coltrane'a ze swym enigmatycznym tekstem skutecznie wzniosło ich na artystyczny poziom The Beatles i The Rolling Stones. Powodzenie na listach przebojów zostało jednak poważnie zmniejszone przez zakaz prezentacji grupy w radiu, na skutek pomówień, że jej ostatni singel zachęca do brania narkotyków. W rzeczywistości tekst tego nagrania powstał po ich wizycie w Anglii, a jego niezwykła fantazyjność wzięła się z uczucia szoku kulturowego. Niepowodzenie związane z powyższym zakazem pogłębiło się na skutek nagłego odejścia głównego autora piosenek, Gene'a Clarka, którego strach przed podróżami samolotem i niechęć do życia w trasie często były przyczyną różnych utrudnień. Jako kwartet The Byrds nagrali Fifth Dimension, udaną mieszankę ostrego, zabarwionego psychedelią popu ("I See You" i "What's Happening?!?!") i bogatych aranżacyjnie folkowo-rockowych numerów ("Wild Mountain Thyme" i "John Riley"). Ich sukcesy singlowe zaczęły jednak maleć i ani zagadkowo filozoficzne nagranie "5-D (Fifth Dimension)" ani chwytliwe "Mr Spaceman" nie zrobiły większego wrażenia. Zamiast promować swój najnowszy album na serii koncertów The Byrds odseparowali się, wywołując pogłoski o rychłym rozpadzie grupy.
Rok 1967 okazał się decydujący dla ich kariery. Rozpoczęło go wydanie przebojowego singla "So You Want To Be A Rock 'N' Roll Star", będącego cierpką obserwacją na temat kreacji gwiazd pop. Nagrania dopełniały wrzaski fanów z ich nieudanego brytyjskiego tournee oraz gościnny występ Hugh Masekeli na trąbce. Strona B - "Everybody's Been Burned" ukazała kompozytorską i wokalną wrażliwość Crosby'ego, nadzwyczajne solo gitarowe McGuinna oraz zdumiewające, inspirowane jazzem partie basowe Hillmana. Ich czwarty album Younger Than Yesterday okazał się najlepszy z wszystkich dotychczasowych, w umiejętny sposób oddając wszechstronne kompozytorskie umiejętności Crosby'ego, McGuinna i Hillmana. Zawierał różnorodny materiał, od zabarwionego stylem raga "Mind Gardens" do nawiązującego do country "Time Between", tajemniczo kosmicznego rocka "CTA 102" i ironiczno retrospektywnej przeróbki piosenki "My Back Pages" Dylana. Szczyt ich osiągnięć twórczych zbiegł się z ostrymi tarciami wewnątrz zespołu, doprowadzając do zwolnienia Davida Crosby'ego, który wkrótce wypłynął jako członek cieszącej się dużym powodzeniem grupy Crosby, Stills And Nash. The Byrds zaangażowali tymczasem dawnego kolegę Gene'a Clarka, który wytrzymał zaledwie trzy miesiące i znów uległ swojej aerofobii.
Wkrótce z zespołu zwolniono też perkusistę Michaela Clarke'a. McGuinn i Hillman sami opracowali więc zdumiewający swoim poziomem album The Notorious Byrd Brothers. W trakcie jego rejestracji The Byrds wykorzystali ze świetnym rezultatem możliwości studia nagraniowego. Dla osiągnięcia zamierzonego brzmienia stosowali fazowanie, technikę bliskiego mikrofonu i różne eksperymenty dźwiękowe. Producent Gary Usher, jeden z najśmielszych i najbardziej nowatorskich artystów rocka, pracujący nad tym jak i nad poprzednim albumem miał znaczny udział w ich sukcesie. Znów jednak piosenki, a nie sztuczki studyjne robiły największe wrażenie. Udane interpretacje utworów Gerry Goffina i Carole King - "Goin' Back" oraz "Wasn't Born To Follow" sąsiadowały z oryginalnymi utworami The Byrds: "Change Is Now", "Dolphin's Smile", "Tribal Gathering" oraz "Draft Morning".
Na początku 1968 r. kuzyn Hillmana - Kevin Kelley (ur. w 1945 r. w Kalifornii) przejął rolę perkusisty, a utalentowany Gram Parsons (właśc. Cecil Connor, ur. 5.11.1946 r. w Winter Havena na Florydzie; zm. 19.09.1973 r. w Joshua Tree w Kalifornii) wzmocnił grupę jako wokalista, kompozytor i gitarzysta. Pod kierownictwem Parsonsa grupa oddala się stylowi country, nagrywając przyjęty z aplauzem album Sweetheart Of The Rodeo. Była to świetnie zaplanowana w czasie reakcja na psychodeliczny przesyt roku 1967. Longplay ten poprzedził o rok wydanie Nashville Skyline Dylana i uważany jest ogólnie za zwiastuna ekspansji country rocka. Choć wkład Parsonsa w powstanie albumu był olbrzymi i znalazła się na nim jedna zjego najlepszych kompozycji - "Hickory Wind", partie wokalne w takich standardach country jak "You Don't Miss Your Water" i "You're Still On My Mind" zastąpiono z powodu zawiłości kontraktu śpiewem McGuinna. Dopiero w 1990 r. słuchacze mieli okazję poznać te utwory w oryginalnym brzmieniu, kiedy włączono je do wydanego w specjalnym pudełku zestawu retrospektywnego. Na Sweetheart Of The Rodeo Me Guinn powrócił do związków z Bobem Dylanem wykonując dwie piosenki z nie wydanego jeszcze wówczas albumu Basement Tapes - "You Ain't Going Nowhere" i "Nothing Was Delivered". Zachwyty krytyki nad The Byrds nie przełożyły się jednak na wyniki sprzedaży płyty. Do tego doszedł jeszcze konflikt, gdy Gram Parsons odmówił w ostatniej chwili wyjazdu na niefortunne tournee do Republiki Południowej Afryki w lecie 1968 r. Zastąpił go Carlos Bernal. Między 1965 a 1968 rokiem The Byrds nagrali jedne z największych i najbardziej pamiętnych dzieł w historii muzyki popularnej. Posiadali niezwykłą umiejętność wpasowania się w nowe trendy i różnorodne style, od folk i country do raga, jazzu, i space-rocka. Demonstrowali głęboką wyobraźnię muzyczną, zdumiewającego ducha przygody i chęć poszukiwania nowych dró o jakich wielu współczesnych im wykonawco mogło tylko pomarzyć. Ich utwory z tego okres nadal brzmią świeżo i współcześnie, stanowi; testament ich pionierskiej pracy. Sukces zespo jest tym większy, że w ciągu tych lat odeszło z nieg kilku kluczowych muzyków. Częste i nieraz gwa towne wewnętrzne spory między członkami n niszczyły grupy, a działały czasem jak twórcz katalizator wywołując ducha walki i współzawo nictwa. Wśród im współczesnych tylko Beatle mogli pochwalić się podobnie spójną twórczości! choć muzyczna wszechstronność i eklektyzm Th Byrds nie miały chyba sobie równych.
Pod koniec 1968 r. zespół przeżywał kryzys. Po kłótni z nowym menedżerem Larrym Spectorem z grupy odszedł Hillman. Zgorzkniały basista wkrótce nawiązał współpracę z Gramem Parsonsem, tworząc nową grupę - The Flying Burriti Brothers. McGuinn tymczasem przejął pełną kontrolę nad The Byrds i skomponował zupełnie nowy skład z Clarencem Whitem (ur. 6.06.1944 r. w Lewiston w stanie Maine; zm. 14.07.1973 r. w Palmdale w Kalifornii; śpiew, gitara), Johnem Yorkiem (ur. 3.08.1946 r. w White Plains w stanie Nowy Jork śpiew, bas) i Genem Parsonsem (ur. 9.04.1944 r. śpiew, perkusja). Nowy etap zaczął się obiecują co singlem "Bad Night At The Whiskey", z piosenką McGuinna i Grama Parsonsa "Drug Store Truck Driving Man" na stronie B. York zdąży wziąć udział w nagraniu dwóch albumów: Dr Byrd. & Mr Hyde oraz Ballad Of Easy Rider, po czym został zastąpiony przez pracującego dorywczo Skipa Battina. Skład ten utrzymał się w latach 1969-72 odnawiając reputację The Byrds przebojowym singlem "Chestnut Mare" i podwojonym, bestsellerowym albumem Untitled.
Dzięki regulamyn koncertom grupa zyskała mocne wsparcie u fanów, ale na początku lat 70. nie potrafiła utrzymać wysokiej klasy swych nagrań. Po trzech albumach zarejestrowanych we współpracy ze swym pierwszym producentem Melcherem ich związek znów uległ zerwaniu na skutek decyzji o zaangażowaniu orkiestry podczas sesji do longplaya Byrdmaniax. Dla zatarcia złego wrażenia The Byrds pośpiesznie przygotowali płytę Farther Along, która jednak podkreśliła rozbicie grupy. McGuinn w końcu postanowił rozwiązać formację, ale wcześniej zgodził się wziąć udział w reaktywowaniu pierwszego składu The Byrds i nagraniu dużej płyty dla wytwórni Asylum Records. Longplay Byrds, o którym mowa, ukazał się w 1973 r. zbierając mieszane recenzje. Po jego wydaniu członkowie grupy powrócili do swych różnych solowych przedsięwzięć, będących w części pochodną działalności zespołu. W tym samym roku doszło do tragedii- eks-Byrd Clarence White padł ofiarą pijanego kierowcy, a niecałe trzy miesiące potem Gram Parsons zmarł z przedawkowania narkotyków. Dziedzictwo The Byrds kontynuowało wiele zespołów, które bądź to pożyczały sobie ich wagabundowe brzmienie bądź też nawiązywały do ich folkowo-countrowych korzeni. Poszczególni członkowie grupy występowali później w wielu innych formacjach takich jak Dillard And Clark, różnych permutacjach zespołu The Flying Burrito Brothers, Manassas, Southern Hillman Furay i, przede wszystkim, Crosby, Stills, Nash And Young. Jak na ironię, eks-członkowie The Byrds (z wyjątkiem Cros-by'ego) nie zdołali wykorzystać swych potencjałów supergwiazd, nawet po ponownym zejściu się w zespole McGuinn, Dark And Hillman.
W latach 80. poszczególni muzycy nagrywali dla małych wytwórni lub odbywali trasy bez kontraktów nagraniowych. Crosby tymczasem ciążył w stronę narkotykowego piekła i po kilku zatrzymaniach i aresztowaniach trafił do więzienia. Powrócił odmieniony, korpulentny i pełen entuzjazmu. Na fali aktywności zabrał się z McGuinnem i Hillmanem do wskrzeszania The Byrds. Gorzki proces sądowy z Michaelem Clarke'em zakończył się jednak przyznaniem praw do nazwy grupy perkusiście. Crosby, McGuinn i Hillman odzyskali jednak to prawo w 1989 r. Trójka ta w sierpniu 1990 r. nagrała w Nashville cztery piosenki włączone póź niej do wspomnianego już zestawu 90 utworów wydanych w specjalnym 4-kompaktowym zestawie. Nazwa The Byrds ponownie pojawiła się na plakatach 16 stycznia 1991 r., kiedy to wystąpili w hotelu Waldorf-Astoria w Nowym Jorku na szóstej już dorocznej imprezie "Rock And Roll Of Fame".
W tym samym roku, 24 maja, w swoim domu w Sherman Oaks zmarł Gene Clark. Ponad dwa lata później, 19 grudnia, świat opuścił kolejny Byrd - Michel Clarke. Śmierć nastąpiła na Treasure Island u brzegów Florydy w następstwie niewydolności wątroby.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr Tambourine man/I knew i' d want you	Byrds	05.1965	1[2][14]	1[1][13]	Columbia 43 271	[written by Bob Dylan][ Producer : Terry Melcher]
All i really want to do/I' ll feel a whole lot better	Byrds	07.1965	4[10]	40[10] side B:103[3]	Columbia 43 332	[written by Bob Dylan][ Producer : Terry Melcher]
Turn! Turn! Turn! [To everything there is a season]/She don' t care about time	Byrds	10.1965	26[8]	1[3][14]	Columbia 43 424	[Writer : Pete Seeger][ Producer : Terry Melcher]
It won' t be wrong/Set you free this time	Byrds	02.1966	-	63[5] side B:79[4]	Columbia 43 501	[Written by: Harvey Gerst/Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher][side B:Written by: Gene Clark]
Eight miles high/Why	Byrds	04.1966	24[9]	14[9]	Columbia 43 578	[Writers : Gene Clark / Roger McGuinn / David Crosby][ Producer : Terry Melcher]
5 D [Fifth Dimension]/Captain soul	Byrds	07.1966	-	44[5]	Columbia 43 702	[Written by: Roger McGuinn][ Producer : Allen Stanton]
Mr Spaceman/What' s happening	Byrds	09.1966	-	36[7]	Columbia 43 766	[Written by: Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher]
So you want to be a rock' n' roll star/Everybody' s been bumed	Byrds	01.1967	-	29[7]	Columbia 43 987	[Written by: Chris Hillman/Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher,Gary Usher]
My back pages/Renaissance fair	Byrds	04.1967	-	30[7]	Columbia 44 054	[written by Bob Dylan][ Producer :Gary Usher]
Have you seen her face/Don' t make waves	Byrds	06.1967	-	74[4]	Columbia 44 157	[Written by: Chris Hillman][ Producer :Gary Usher]
Lady friend/Old John Robertson	Byrds	08.1967	-	82[2]	Columbia 44 230	[Written by: David Crosby][ Producer : Terry Melcher]
Goin' back/Change is now	Byrds	11.1967	-	89[3]	Columbia 44 362	[Written by: Gerry Goffin/Carole King][ Producer :Gary Usher]
You ain' t going nowhere/Artifical energy	Byrds	05.1968	45[3]	74[5]	Columbia 44 499	[written by Bob Dylan][ Producer :Gary Usher]
Lay Lady Lay/Old blue	Byrds	06.1969	-	132[2]	Columbia 44 868	[written by Bob Dylan][ Producer : Terry Melcher][#7 hit for Bob Dylan in 1969]
Ballad of easy rider/Oil in my lamp	Byrds	11.1969	-	65[6]	Columbia 44 990	[piosenka z filmu "Easy rider"][Written by: Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher]
Jesus is just alright/I' ts all over now,baby blue	Byrds	02.1970	-	97[1]	Columbia 45 071	[Written by: Arthur Reynolds][ Producer : Terry Melcher]
Chestnut mare/Just a season	Byrds	02.1971	19[8]	121[1]	Columbia 45 259	[Written by:Roger McGuinn,Jacques Levy][ Producer : Terry Melcher]
Glory,glory/Citizen kane	Byrds	10.1971	-	110[1]	Columbia 45 440	[Written by: Arthur Reynolds][ Producer : Terry Melcher]
Full circle/Long live the king	Byrds	05.1973	-	109[2]	Asylum 11 016	[Written by: Gene Clark][ Producer : David Crosby]
Four dimensions EP.	Byrds	12.1993	78[3]	-	CBS 656544 7 [UK]
EP' s
The times they are a' changin'	Byrds	02.1966	15[4]	-	CBS EP 6069
Eight miles height	Byrds	10.1966	8[1]	-	CBS EP 6077

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr Tambourine man	Byrds	06.1965	7[12]	6[38]	Columbia 2372/9172	[produced by Terry Melcher]
Turn! Turn! Turn!	Byrds	01.1966	11[5]	17[40]	Columbia 2454/9254	[produced by Terry Melcher]
Fifth Dimension	Byrds	08.1966	27[2]	24[28]	Columbia 2549/9349	[produced by Allen Stanton]
Younger than yesterday	Byrds	03.1967	37[4]	24[24]	Columbia 2642/9442	[produced by Gary Usher]
The Byrds' Greatest Hits	Byrds	09.1967	-	6[29]	Columbia 2716/9516	[platinium][produced by Terry Melcher, Allen Stanton, and Gary Usher]
The notorious Byrd Brothers	Byrds	02.1968	12[11]	47[19]	Columbia 2775/9575	[produced by Gary Usher]
Sweetheart of the rodeo	Byrds	08.1968	-	77[10]	Columbia 9670	[produced by Gary Usher]
Dr Byrds & Mr Hyde	Byrds	03.1969	15[1]	153[7]	Columbia 9755	[produced by Bob Johnston]
Preflyte	Byrds	09.1969	-	84[12]	Together 1001
Ballad of easy rider	Byrds	12.1969	41[1]	36[17]	Columbia 9942	[produced by Terry Melcher]
The Byrds [Untitled]	Byrds	10.1970	11[4]	40[21]	Columbia 30 127	[produced by Terry Melcher]
Byrdmaniax	Byrds	07.1971	-	46[10]	Columbia 30 640	[produced by Terry Melcher]
Farther along	Byrds	12.1971	-	152[7]	Columbia 31 050	[produced by Byrds]
The best of The Byrds [Greatest Hits,Volume II]	Byrds	12.1972	-	114[13]	Columbia 31 795	[produced by Byrds]
Byrds	Byrds	03.1973	31[1]	20[17]	Asylum 5058	[produced by David Crosby]
History of The Byrds	Byrds	05.1973	47[1]	-	CBS 68 242 [UK]
Preflyte [re-issue]	Byrds	09.1973	-	183[3]	Columbia 32 183
The Byrds	Byrds	11.1990	-	151[4]	Columbia 46 773	[produced by Terry Melcher, Allen Stanton, Gary Usher, Bob Johnston, The Byrds, and Don DeVito]
The very best of The Byrds	Byrds	07.1997	82[10]	-	-

Ned's Atomic Dustbin

Ned's Atomic Dustbin, grupa brytyjska. Powstała w 1988r w Stourbridge. Nazwę wzięła od jednego ze skeczów w zwariowanym kabarecie radiowym The Goon Show z udziałem m.in. Petera Sellersa i Spike'a Milligana.
 Skład: Jonn Penney (ur. 17.09.1968r, Birmingham) - voc. Rat (właśc. Gareth Pring;ur. 8.11.1970r,  Walsall) - g. Mat Cheslin (ur. 28.11.1970r, Wordsley) - b, Alex Griffin (ur.29.08.1971r, Wordsley) - b. Dan Dan The Drumming Man (właśc. Dan Worton; (ur.28.07.1972r, Wordsley) - dr.
Niemal wszyscy występowali wcześniej w innych zespołach - Penney w The White Rabbits., Rat w Iron
Lung i Poetic Justice (w obu jako basista), Griffin w Martin's Overcoat, Popism i High Position (w tym ostatnim jako pianista). Dan Dan w Northern Invasion (jako basista). Imali się zarazem różnych zajęć, np. Penney był piekarzem. Rat roznosicielem mleka, Cheslin kelnerem, Griffin kucharzem. Dan Dan doręczycielem prasy.
W pierwszych miesiącach działalności nieudolnie imitowała gwiazdy rocka gotyckiego, zwłaszcza The Sisters Of Mercy. Wsty dzi się tych naiwnych początków i w notach biograficznych czy wywiadach pomija je milczeniem. Za właściwy debiut uważa występ wczesną wiosną 1990 przed publicznością klubu Upstairs At The Mitre Inn w rodzinnym mieście.
W tym czasie podpisała kontrakt z małą niezależną wytwórnią Chapter 22 i dla niej nagrała pierwsze płyty: czwórkę „Ingredients EP" w kwietniu oraz single Kit/ Your Television w lipcu i UntiI You Find Out w październiku. Zwróciła już wówczas na siebie uwagę, a zdobytą popularność zdyskontowała tworząc własną firmę płytową Furtive w ramach wydawnictwa Sony Soho Square przy koncernie Sony.

 Ugruntowała sukces m.in. singlami Happy z lutego 1991r, Trust z września 1991 i Not Sleeping Around z września 1992 oraz albumami God Fodder z kwietnia 1991r (współproducentka: Jessica Cocoran) i Are You Normal? z października 1992r (producent: Andy Wallace). Promowała je koncertując intensywnie zarówno w Wielkiej Brytanii (m.in. na festiwalu w Reading w sierpniu 1991r), jak i poza krajem, nawet w Stanach Zjednoczonych i Japonii, u boku sław, jak The Wonder Stuff, Pop Will Eat Itself czy  Jesus Jones.
Przedstawiła repertuar ujawniający wiele wpływów, od The Kinks i The Who przez The Jam i The Teardrop Explodes po The Cult i The Wonder Stuff, adresowany wszakże do młodzieży początku lat  dziewięćdziesiątych, nowocześnie opracowany, urozmaicony m.in. elementami muzyki rave, np. Kill Your Television, Less Than Usefull, Throwing Things,  i Your Complex  oraz Suave And Suffocated, Walking Through Syrup, Legland, Two And Two Made Five i Legoland.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Ingredients EP	Ned's Atomic Dustbin	05.1990	92[2]	-	No-Label MIUCT2382	-
Kill Your Television/Sentence	Ned's Atomic Dustbin	07.1990	53[3]	-	Chapter 22 CHAP 48	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat] [produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Until You Find Out	Ned's Atomic Dustbin	10.1990	51[2]	-	Chapter 22 CHAP 52	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Happy	Ned's Atomic Dustbin	03.1991	16[5]	-	Columbia 6566807	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Trust	Ned's Atomic Dustbin	09.1991	21[4]	-	Furtive 6574627	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Not Sleeping Around	Ned's Atomic Dustbin	10.1992	19[3]	-	Furtive 6583866	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Intact	Ned's Atomic Dustbin	12.1992	36[6]	-	Furtive 6588166	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
All I Ask of Myself Is That I Hold Together	Ned's Atomic Dustbin	03.1995	33[2]	-	Sony S2 6613565	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Stuck	Ned's Atomic Dustbin	07.1995	64[2]	-	Furtive 6620562	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Hibernation	Ned's Atomic Dustbin	06.2006	92[1]	-	Spitfirepink SFPORG 001	[written by Jonn Penney , Alex Griffin , Dan Warton , Matt Cheslin & Rat][produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bite	Ned's Atomic Dustbin	02.1991	72[1]	-	Rough Trade Germany RTD 14011831	-
God Fodder	Ned's Atomic Dustbin	04.1991	4[5]	-	Furtive 4681121	[produced by Ned's Atomic Dustbin, Jessica Cocoran]
Are You Normal?	Ned's Atomic Dustbin	10.1992	13[2]	-	Furtive 4726332	[produced by Andy Wallace]

David Peaston

David Peaston (ur.13 marca 1957r - zm. 1 lutego 2012r) był amerykańskim wokalistą r & b i gospel  , który w 1990 roku zdobył Soul Train Music Awards w kategorii R & B / Soul lub Rap New Artist .
Był znany głównie z singli , "Two Wrongs (Don't Make it Right)" i "Can I?" , z których ostatni został oryginalnie nagrany przez Eddie Kendricksa.
Był rodem z Saint Louis, Missouri . Jako dziecko uczęszczał do Pleasant Green Missionary Baptist Church wraz z matką, Marthą Bass , członkinią grupy gospel  The Clara Ward Singers. Jej siostra była wokalistką rhythm'n'bluesową znana jako Fontella Bass .
Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel w szkole, ale po tym jak zwolniono w 1981 roku, przeniósł się do Nowego Jorku i rozpoczął pracę jako wokalista podczas sesji nagraniowych,  w tym z Lesterem Bowie na jego albumie z  1982r albumu,  The One and Only (ECM ).
 Pod koniec lat 80-tych wygrał kilka konkursów telewizyjnego show Showtime at the Apollo , wygrywając z mocnym wydaniem " God Bless the Child ".Podpisał kontrakt z Geffen Records , a jego pierwszy singiel "Two Wrongs (Don't Make It Right)" doszedł do  3 pozycji na liście Billboard Black Singles   w 1989 roku. Miał kolejne hity na liście R & B z "Can I?" i "We're All In This Together" i wydał album, Introducing...David Peaston.
On także koncertował z Geraldem Alstonem w Europie, a także z Gladys Knight w USA, przed przejściem do wytwórni MCA   w 1991 roku, gdzie został wydany album Mixed Emotions . W 1993 roku nagrał album gospel z Fontella i Marthą Bass zatytułowany Promises: A Family Portrait Of Faith .

W latach 90-tych u Peastona zdiagnozowano cukrzycę , a w 2004r miał amputowane nogi  , zmuszające go do używania protez .
Peaston zmarł  z powodu powikłań cukrzycy w St. Louis, Missouri , w dniu 1 lutego 2012 roku, w wieku lat 54.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Wrongs (Don't Make It Right)/Thank You For The Moment	David Peaston	06.1989	-	-	Geffen 27518	[written by Ralph Hawkins Jr., David Jones][produced by Michael J. Powell, Ralph Hawkins Jr., David Jones][3[17].R&B Chart]
Can I?/Eyes Of Love	David Peaston	10.1989	-	-	Geffen 22 795	[written by H. Griffith, H. Davis][produced by Michael J. Powell][14[15].R&B Chart]
We're All In This Together/Don't Say No	David Peaston	01.1990	-	-	Geffen 19 950	[written by L. Pardini, J. Pescetto, R. Vertelney][produced by Michael J. Powell][11[14].R&B Chart]
Take Me Now	David Peaston	06.1990	-	-	Geffen 19 965	[77[6].R&B Chart]
String	David Peaston	10.1991	-	-	MCA 54 215	[69[4].R&B Chart]
Luxury of Love	David Peaston	01.1992	-	-	MCA 54 314	[41[10].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Introducing...David Peaston	David Peaston	08.1989	-	113[18]	Geffen 24 228	-

Mica Paris

Mica Paris-właściwie Michelle Wallen; ur. 27.01.1969r w Londynie (Wielka Brytania). Uznana na brytyjskim i amerykańskim rynku muzycznym wokalistka, łącząca w swojej muzyce elementy gospel, r&b, soulu i popu. Poza charakterystycznym wokalem wyróżnia się oryginalnym, wyzywającym image'em i odważnymi tekstami, w których bez żadnego skrępowania porusza również bardzo intymne tematy. Zanim artystka rozpoczęła karierę solową, występowała w formacji gospel Spirit of Watts. Kilka nagranych w jej ramach singli i koncertowych popisów wystarczyło, aby do Miki Paris zgłosili się przedstawiciele wytwórni płytowych.
Jako 17-latka podpisała umowę wydawniczą z oficyną 4TH & Broadway, podległą Island RECORDS. Tam też wydała trzy doskonale przyjęte i sprzedające się albumy w latach 1988-1993. To był najbardziej udany okres w karierze artystki.
Po pięcioletniej przerwie Mica powróciła w 1998 r. albumem Black Angel, który miał być wielkim comebackiem artystki, a okazał się sporym zawodem. Paris nigdy już nie wróciła na szczyty popularności. Jej miejsce na scenie brytyjskich czarnych brzmień przejęły takie artystki, jak Jamelia, Beverley Knight, a później Estelle, Amy Winehouse i Joss Stone.
Paris jest matką dwójki dziewczynek - urodzonej w 1991 r. Monet i urodzonej w 2006 r. Russii. Artystka napisała i wydała też częściowo opartą na własnej biografii książkę "Beautiful Within: Finding Happiness and Confidence in Your Own Skin", która ukazała się w 2007 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My One Temptation/Wicked	Mica Paris	06.1988	7[11]	97[4][06.89]	4th & Broadway 12 BRW 85	[written by Peter Vale,Mick Leeson,Stephen Waters][produced by l'Equipe][15[16].R&B Chart][36[4].Hot Disco/Dance;Island 96 584 12"]
Like Dreamers Do	Mica Paris featuring Courtney Pine	07.1988	26[5]	-	4th & Broadway 12 BRW 108	[written by P. Vale, M. Waters, S. Shifrin][produced by l'Equipe]
Breathe Life Into Me/In The City	Mica Paris	10.1988	26[10]	-	4th & Broadway 12 BRW 115	[written by Peter Vale,Mick Leeson][produced by l'Equipe][24[11].R&B Chart]
Where Is the Love/Same Feeling	Mica Paris with Will Downing	01.1989	19[7]	-	4th & Broadway BRW 112	[written by Ralph MacDonald,William Salter][produced by Will Downing]
Don't Give Me Up	Mica Paris	12.1989	-	-	Island 99 137	[87[3].R&B Chart]
Contribution/Showers Of Love	Mica Paris	10.1990	33[4]	-	4th & Broadway BRW 188	[written by Camus Mare Celli,M. Vice,Andrés Levin,M. Roman,W. Griffin][produced by Andres Levin,Camus Celli][39[10].R&B Chart][20[9].Hot Disco/Dance;Island 878923 12"]
South Of The River	Mica Paris	12.1990	50[2]	-	4th & Broadway 12 BRW 199	[written by Peter Vale,Mick Leeson][produced by Blacksmith,Camus Mare Celli,Andrés Levin][59[8].R&B Chart]
If I Love U 2 Nite/I Wish I'd Never Met You	Mica Paris	02.1991	43[3]	-	4th & Broadway 12 BRW 85	[written by Prince][produced by Camus Mare Celli,Andrés Levin]
Young Soul Rebels	Mica Paris	08.1991	61[3]	-	Big Life BLR 57	[written by Morrison, Newton][produced by Juni Morrison]
I Never Felt Like This Before/I Should've Known Better	Mica Paris	04.1993	15[5]	-	4th & Broadway 12 BRW 263	[written by Narada Michael Walden,Sally Jo Dakota][produced by Frankie Knuckles]
I Wanna Hold On To You/Say You Will	Mica Paris	06.1993	27[3]	-	4th & Broadway 12 BRW 275	[written by Narada Michael Walden, Mica Paris, Jo Dakota][produced by Narada Michael Walden][46.R&B Chart]
Two In A Million/Love Bizarre	Mica Paris	08.1993	51[2]	-	4th & Broadway 12 BRW 285	[written by Rod Temperton][produced by Rod Temperton]
Whisper A Prayer/You	Mica Paris	12.1993	65[1]	-	4th & Broadway 12 BRW 287	-
One	Mica Paris	04.1995	29[9]	-	Cooltempo 12COOL 304	[written by U2,Paul Hewson][produced by Mike Peden]
Stay	Mica Paris	058.1998	40[4]	-	Cooltempo 12COOL 334	[written by S. Stewart][produced by Julian Jackson ]
Black Angel	Mica Paris	11.1998	72[2]	-	Cooltempo 12COOL 341	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Good	Mica Paris	08.1988	6[32]	86[23]	4th & Broadway BRLP 525	[produced by L'Equipe ][29.R&B Chart]
Contribution	Mica Paris	10.1990	26[3]	-	4th & Broadway BRLP 558	[produced by Andres Levin , Camus Celli][58.R&B Chart]
Whisper A Prayer	Mica Paris	06.1993	20[4]	-	4th & Broadway BRLP 591	[produced by Narada Michael Walden, Rod Temperton][99.R&B Chart]
Black Angel	Mica Paris	08.1998	59[3]	-	Chrysalis 7243 4 95813 2 6	[produced by Richie Stevens, Stephen Simmonds, Julian Jackson, Mica Paris, Boy George, Guy Farley]

Maxi Priest

Właśc. Max Elliot, ur. 10.06 1962 w Lewisham w Londynie (Anglia). Imię nadała mu matka na pamiątkę swego idola Maxa Bygravesa, a pseudonim przybrał po przejściu na rastafarianizm (od kapłana Lewiego, protoplasty jednego z dwunastu pokoleń Izraela). Na scenę muzyczną wkroczył jako konstruktor systemów nagłośnieniowych. Podczas tras koncertowych z Saxon International poznał m.in. Petera Kinga, Phillipa Leviego, Smileya Culture i Ashera Senatora. Jako "śpiewający DJ" Priest zyskał sobie grono fanatycznych słuchaczy. Szybko wzbogacił swoje brzmienie o soul, co zwróciło nań uwagę producenta Paula Robinsona (pseud. Barry Boom), czego efektem longplay You're Safe.
W latach 1986-87 wylansował liczne przeboje ("Strollin' On", "In The Springtine", "Crazy Love") oraz mniej udaną wersję "Some Guys Have All The Luck" Roberta Palmera. Największym sukcesem była wersja "Wild World" Cata Stevensa z 1988, nawiązująca jednak bardziej do interpretacji reggae Jimmy'ego Cliffa. Powodzeniem cieszyły się też "Close To You", "Peace Throughout The World" i "Human Work Of Art". Longplay Bona Fide z 1990 nagrał z udziałem grupy Soul II Soul zawdzięczającej wiele jego nastrojowej, intymnej wokalizie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strollin' On/Dancing Mood	Maxi Priest	03.1986	32[9]	-	10 Records TEN 84	[written by Paul Robinson,Maxi Elliott][produced by Paul Robinson]
In the Springtime (The Summertime Remix)/Bubble (We Ah Go Bubble)	Maxi Priest	07.1986	54[3]	-	10 Records TEN 127	[produced by Paul Robinson]
Crazy Love/Pretty Little Girl	Maxi Priest	11.1986	67[5]	-	10 Records TEN 135	[written by Van Morrison][produced by Drummie Zeb]
Let Me Know / I Dream	Maxi Priest	04.1987	49[4]	-	10 Records TEN 156	[written by A. Gaye, M. Elliott , T. Robinson][produced by Drummie Zeb ]
Some Guys Have All The Luck	Maxi Priest	10.1987	12[12]	-	10 Records TENT 198	[written by J. Fortang][produced by Sly Dunbar And Robbie Shakespeare, Willie Lindo ]
How Can We Ease The Pain?	Maxi Priest feat. Beres Hammond	02.1988	41[6]	-	10 Records TENR 207	-
Wild World/On And On	Maxi Priest	06.1988	5[9]	25[18]	10 Records TEN 221	[written by Cat Stevens][produced by Sly & Robbie , Willie Lindo ][oryginalnie nagrana przez Cata Stevensa]
Goodbye To Love Again/Angel	Maxi Priest	08.1988	57[3]	-	10 Records TEN 238	[written by G. Jones ][produced by Sly & Robbie , Willie Lindo ]
Close To You/I Know Love	Maxi Priest	06.1990	7[10]	1[1][30]	10 Records TEN 294	[gold][written by G. Benson, M. Elliott, W. Sela] [produced by Geoffrey Chung , Handel Tucker , Sly Dunbar ][12[7].Hot Dance/Disco;Charisma 96 463 12"][2[27].R&B Chart]
Peace Throughout The World/Close To You	Maxi Priest feat Jazzie B.	09.1990	41[4]	-	10 Records TEN 317	[written by J.P. Maunick][produced by Jazzie B ,Nellee Hooper ]
Human Work Of Art	Maxi Priest	12.1990	71[4]	-	10 Records TEN 328	[written by M. Leeson, P. Vale][produced by Carlton "Bubblers" Ogilvie ]
Just A Little Bit Longer	Maxi Priest	12.1990	-	62[11]	10 Records TEN 343	[produced by Augustus "Gussie" Clark][30[16].R&B Chart]
Space in My Heart	Maxi Priest	03.1991	-	-	Charisma 98826	[76[5].R&B Chart]
Housecall	Shabba Ranks feat Maxi Priest	08.1991	31[7]	-	Epic 6573477	[written by Brian Thompson , Maxi Priest , Mikey Bennett , Rexton Gordon ][produced by Clifton Dillon , Mikey Bennett ][4[24].R&B Chart]
The Maxi Priest E.P	Maxi Priest	10.1991	62[3]	-	10 Records TEN 343	-
Groovin' In The Midnight/ Dreaming	Maxi Priest	09.1992	50[2]	63[8]	10 Records TEN 412	[written by D. Morales , H. Tucker , M. Bennett , M. Elliott ][produced by David Morales , Handel Tucker , Maxi Priest , Mikey Bennett , Sly Dunbar ][26[12].R&B Chart]
Just Wanna Know/Fe Real	Maxi Priest	11.1992	33[3]	-	10 Records TEN 328	[written by M. Elliott, M. Bennett, R. Simpson][produced by Handel Tucker , Maxi Priest , Mikey Bennett , Sly Dunbar ]
One More Chance	Maxi Priest	03.1993	40[3]	-	10 Records TEN 420	[written by L. Hamblin, M. Elliott, S. Law, T. Davy][produced by Lee "Patches" Hamblin, Simon Law ][77[7].R&B Chart]
Housecall	Shabba Ranks feat Maxi Priest	05.1993	8[8]	-	Epic 659284 6	[written by Brian Thompson , Maxi Priest , Mikey Bennett , Rexton Gordon ][produced by Clifton Dillon , Mikey Bennett ]
Waiting In Vain	Lee Ritenour featuring Maxi Priest	07.1993	65[2]	-	GRP GRZ 5116	[written by Bob Marley][produced by Lee Ritenour ][54[10].R&B Chart]
That Girl	Maxi Priest feat Shaggy	06.1996	15[12]	20[20]	Virgin VUSCD 106	[written by G.Benson / M.Elliott / R.Livingstone / S.Pizzonia / O.Burrell / B.T.Jones / S.Cropper / L.Steinberg / Al Jackson][produced by Robert Livingstone, Sting International][sample z "Green Onions"-Booker T. & MG's][34[20].R&B Chart]
Watching The World Go By/Lion In The Jungle	Maxi Priest	09.1996	36[5]	105[9]	Virgin VUSCD 108	[written by A. Marvel, G. Benson, M. Elliot][produced by Andy Marvel ]
Back Together Again	Maxi Priest	05.2000	156[1]	-	Virgin VUSTX 157	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Intentions	Maxi Priest	12.1986	96[1]	-	Ten Records DIX 32	-
Maxi	Maxi Priest	12.1987	25[15]	-	Ten Records DIX 64	[produced by Robbie Shakespeare , Sly Dunbar , Willie Lindo]
Maxi Priest	Maxi Priest	12.1988	-	108[17]	Virgin 90 957	-
Bonafide	Maxi Priest	07.1990	11[13]	47[37]	Ten Records DIX 92	[gold][produced by Geoffrey Chung, Handel Tucker, Sly Dunbar]
Best Of Me	Maxi Priest	11.1991	23[5]	189[2]	Ten Records DIX 111	-
Fe Real	Maxi Priest	11.1992	60[1]	191[1]	Ten Records DIX 113	-
Man With The Fun	Maxi Priest	07.1996	135[1]	108[10]	Virgin 41 612 [US]	-

Beverley Knight

Beverley Knight- (Beverley Anne Smith), ur.22.03.1973r Wolverhampton (Wielka Brytania). Jedna z największych brytyjskich gwiazd muzyki r&b. Niezwykle szanowana za swe dokonania muzyczne oraz życiową postawę, dzięki której została odznaczona orderem imperium brytyjskiego.
Jej kariera w znacznym stopniu ułatwiła muzyczny start takim artystkom, jak  Joss Stone czy Amy Winehouse.
Beverley wychowała się w bardzo uduchowionej i żyjącej w zgodzie z religijnym kanonem rodzinie jamajskich imigrantów. Od najmłodszych lat była blisko związana z Kościołem, stąd też fascynacja muzyką gospel i śpiewanie w chórze. Już jako nastolatka Knight wiedziała, iż chce zostać piosenkarką, nigdy jednak nie zaniedbała edukacji.
W wieku siedemnastu lat artystka zaczęła śpiewać w lokalnych klubach, a jej glos pojawiał się też w dżinglach miejscowej stacji radiowej. Tym sposobem zwróciła na siebie uwagę włodarzy wielu wytwórni płytowych, którzy za wszelką cenę chcieli pozyskać wokalistkę w swoje szeregi. Ta jednak konsekwentnie odmawiała, tłumacząc, że najpierw musi skończyć studia, które podjęta (filozofię i teologię).
Dopiero w 1994 r. podpisała kontrakt, wiążąc się z niedużą, lecz bardzo szanowaną na scenie brytyjskiego soulu i r&b, wytwórnią Dome Records.
W listopadzie 1995 r. trafił do sklepów debiutancki krążek artystki, doskonale przyjęte przez krytyków wydawnictwo TheB-Funk. Produkcji albumu podjęli się m.in. londyńskie crew 2B3, Don E (prywatnie
kuzyn Beverley) i hiphopowy Blak Twang. Rezultatem tego był materiał, jaki wcześniej na Wyspach
się nie ukazał - doskonała wypadkowa klasycznego, bujającego hip-hopu, r&b, soulu i funku z rockowym zacięciem. TheB-Funk przyniosło Knight kilka nagród i mnóstwo pozytywnych recenzji, niestety z powodu kiepskiej promocji okazało się komercyjną klapą. W związku z tym piosenkarka zdecydowała się opuścić Dome Records, uznając, że to wytwórnia za małego kalibru jak na jej aspiracje i podpisała umowę z podległym gigantowi EMI labelem Parlophone.
Po parafowaniu satysfakcjonującego ją kontraktu, jesienią 1997 r. Beverley rozpoczęła pracę nad kolejnym albumem, pozyskując do współpracy m.in. gwiazdę rapu Redmana i utalentowanych brytyjskich producentów Dodgea i Carla Mcintosha.
 Płyta Prodigal Sista ukazała się ostatecznie w sierpniu 1998 r., stając się bestsellerem. Doskonale przyjęty
przez krytyków i fanów materiał, długo nie opuszczał czołówek list przebojów i sprzedaży, znajdując na Wyspach ponad sto pięćdziesiąt tysięcy nabywców. Hitami okazały się nagrania „Greatest Day" i „Made It Back 99" (z raperem Redmanem), które doszły do pierwszej dwudziestki najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii.
 Prodigal Sista było dowodem artystycznego rozwoju wokalistki, która nie rezygnując ze swoich ambicji nagrywania wysmakowanej, ciekawej muzyki, potrafiła nadać jej komercyjne brzmienie przyjazne przeciętnemu odbiorcy. To zaważyło nie tylko na jej popularności, ale też szacunku ze strony krytyków i dziennikarzy.
Knight za Prodigal Sista została uhonorowana trzema bardzo prestiżowymi statuetkami Mobo.
Kolejne lata byty podtrzymaniem doskonałej passy wokalistki. Płyty Who I Am (2002) i Affirmation
(2004) zaznaczyły swą obecność nie tylko w czołówce listy brytyjskiej sprzedaży, lecz również zyskały
pewien rozgłos za Oceanem. Przyczyniła się do tego współpraca Beverley z tak uznanymi artystami, jak
Guy Chambers,  Wyclef Jean, Al Di Meola,  Musiq, czy  James Poyser.
W marcu 2006 r. do sklepów trafiła kompilacja Voice the Best of Beverley Knight, na której znalazło się
podsumowanie dotychczasowej kariery artystki. Poza popularnymi singlami, umieszczono na krążku
również remiksy, nagrania live, a całość promował singiel „Piece of My Heart", czyli cover utworu z repertuaru Janis Joplin (oryginalnie śpiewany przez Ermę Franklin).
Jeszcze jesienią tego samego roku Knight nagrała w ciągu pięciu dni w Nashville kolejną płytę Music City Soul, która ukazała się w maju 2007 r. Ten materiał był zdecydowanym ukłonem wokalistki w stronę
brzmień bluesowych, funky rockowych, a nawet country. Mało komercyjny charakter wydawnictwa nie
przeszkodził wcale promocji płyty, która dotarła do ósmej pozycji na brytyjskiej liście sprzedaży.
W swoich tekstach Beverley Knight podkreśla zawsze dumę z racji swojego pochodzenia, podejmuje
też często problematykę społeczną. Na płycie Affirmation wyraźnie słychać echa śmierci na AIDS jej
przyjaciela Tyronea Jamisona. Artystka była wtedy bardzo załamana, a ta tragedia popchnęła ją w kierunku szeroko zakrojonej działalności charytatywnej.

 To zaangażowanie przyniosło jej wiele pozytywnych słów ze strony najważniejszych osób na WyspachBrytyjskich, a najbardziej dobitnym docenieniem jej postawy było przyznanie w lutym 2007 r. z rąk
Elżbiety II orderu imperium brytyjskiego za wkład do brytyjskiej muzyki i działalność charytatywną. Wcześniej, w 2005 r., została honorowym doktorem muzyki na uniwersytecie w Wolverhampton.
Knight wystąpiła w nitowym programie muzycznym „Just the Two of Us" w telewizji bbc one, a w Radio
2 prowadzi audycję „Beverley's Gospel Nights", przybliżając słuchaczom mało znanych artystów i nurty
brzmień gospel.
Za swe dokonania muzyczne Beverley nagrodzono trzema statuetkami Mobo, dwoma Black Music
Awards, jedną EMMA  award, a w 2004 r. otrzymała prestiżową Urban Music Award w dowód
docenienia jej dotychczasowej kariery.
Bardzo niewiele mówi się o życiu osobistym artystki. Unika ona rozmów na tematy osobiste, starannie
chroniąc prywatność. Podkreśla się jej skromność, twardy charakter i wielkie serce. Przez cały okres
kariery Knight nie uwikłała się w żadne skandale i konflikty.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flavour of the Old School	Beverley Knight	04.1995	33[11]	-	Dome TCDOME 101	[written by Neville Thomas, Pule Pheto, Beverley Knight][produced by Neville Thomas, Pule Pheto]
Down for the One	Beverley Knight	09.1995	55[4]	-	Dome TCDOME 102	[written by Neville Thomas, Pule Pheto, Beverley Knight][produced by Neville Thomas, Pule Pheto]
Moving on Up (On the Right Side)	Beverley Knight	03.1996	42[3]	-	Dome TCDOME 107	[written by Westley][produced by The Ethnic Boyz]
Mutual Feeling	Beverley Knight	11.1996	124[1]	-	Dome	[written by Beverley Knight, Tony Olabode, Victor Redwood-Sawyer][produced by Tony Olabode, Victor Redwood-Sawyer]
Made It Back	Beverley Knight featuring Redman	05.1998	21[5]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 11	[written by Knight, Drakes, Shorten, Noble][produced by Dj Dodge]
Rewind (Find a Way)	Beverley Knight	08.1998	40[7]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 13	[written by Neville Thomas, Pule Pheto, Beverley Knight][produced by Neville Thomas, Pule Pheto]
Made It Back 99	Beverley Knight	04.1999	19[12]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 18	[written by Knight, Drakes, Shorten, Noble][produced by Mike Spencer]
Greatest Day	Beverley Knight	07.1999	14[12]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 22	[written by Neville Thomas, Pule Pheto, Beverley Knight][produced by Mike Spencer]
Sista Sista	Beverley Knight	12.1999	31[5]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 26	[written by Beverley Knight,Hawk Wolinski,Rod Gammons][produced by Hawk Wolinski,Rod Gammons]
Get Up!	Beverley Knight	11.2001	17[13]	-	Parlophone Rhythm CDRS 6564	[written by Beverley Knight,Derrick Joshua,Derrick Martin][produced by Beverley Knight,Derrick Joshua,Derrick Martin,BJ,Mike Soul]
Shoulda Woulda Coulda	Beverley Knight	03.2002	10[17]	-	Parlophone CDR 6570	[written by Craig Wiseman, Beverley Knight][produced by Mike Spencer,Tony Briscoe]
Gold	Beverley Knight	07.2002	27[5]	-	Parlophone CDRS 6580	[written by Beverley Knight][produced by Mike 'Spike' Drake]
Come As You Are	Beverley Knight	07.2004	9[12]	-	Parlophone CDRS 6636	[written by Beverley Knight, Guy Chambers][produced by Guy Chambers, Richard Flack]
Not Too Late For Love	Beverley Knight	10.2004	31[5]	-	Parlophone CDRS 6645	[written by Chris Braide, Beverley Knight][produced by Chris Braide]
Keep This Fire Burning	Beverley Knight	03.2005	16[18]	-	Parlophone CDRS 6657	[written by Robyn, Remee, Ulf Lindström, Johan Ekhé][produced by Ghost]
Piece Of My Heart	Beverley Knight	03.2006	16[22]	-	Parlophone CDRS 6684	[written by Jerry Ragovoy, Bert Berns][produced by Jimmy Hogarth]
No Man's Land	Beverley Knight	04.2007	43[5]	-	Parlophone CDRS 6737	[written by Beverley Knight,Eg White,Jimmy Hogarth][produced by Eg White,Jimmy Hogarth]
After You	Beverley Knight	07.2007	131[2]	-	Parlophone	[written by M. Leeson,P. Vale][produced by P. Vale]
Beautiful Night	Beverley Knight	09.2009	96[2]	-	Hurricane CATCO 153492315	[written by Beverley Knight, Amanda Ghost, Ian Dench, James Diring, Jody Street][produced by The Rural]
Soul Survivor	Beverley Knight with Chaka Khan	03.2010	183[1]	-	Parlophone	[written by Beverley Knight, Guy Chambers, Chaka Khan][produced by Kevin Bacon & Jonathan Quarmby]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The B-Funk	Beverley Knight	11.1995	145[1]	-	Dome DOME CD 6	[produced by The Ethnic Boyz,Tony Olabode,Victor Redwood-Sawyerr,Neville Thomas,Pule Pheto,Dwayne Burke,Colin Burke,Irmgard Klarmann,Felix Weber]
Prodigal Sista	Beverley Knight	09.1999	42[52]	-	Parlophone 4982832	[gold-UK][produced by Dodge, Neville Thomas, Pule Pheto, Carl McIntosh, Hawk Wolinski, Rod Gammons, Ayatollah, Don-E, TNT, Mike Spencer, Jus Bounce]
Who I Am	Beverley Knight	03.2002	7[32]	-	Parlophone 5360320	[gold-UK][produced by Beverley Knight,Derrick Martin,Derrick Joshua,Mike Spencer,Tony Briscoe,D'Influence,Mike 'Spike' Drake,James Poyser,Colin Emmanuel,Dodge,Wyclef Jean,Jerry Duplessis]
Affirmation	Beverley Knight	07.2004	11[25]	-	Parlophone 4733102	[gold-UK][produced by Dodge, Neville Thomas, Pule Pheto, Carl McIntosh, Hawk Wolinski, Rod Gammons, Ayatollah, Don-E, TNT, Mike Spencer, Jus Bounce]
Voice – The Best of Beverley Knight	Beverley Knight	04.2006	9[38]	-	Parlophone 3545662	[platinum-UK][produced by Beverley Knight, Mike Spencer, Chris Braide, G.H.O.S.T., Guy Chambers, Jimmy Hogarth, TNT, Neville Thomas, Pule Pheto, Hawk Wolinski, Rod Gammons, Tony Briscoe, Dodge, Ben Walker, Sarah Gaston]
Music City Soul	Beverley Knight	05.2007	9[38]	-	Parlophone 3886172	[silver-UK][produced by Mark Nevers,Eg White,Jimmy Hogarth, Paul Reid]
100%	Beverley Knight	09.2009	17[5]	-	Hurricane HURRCD 1	[produced by The Rural, DJ Munro & DC Joseph, Jimmy Jam and Terry Lewis, Bobby Ross Avila, Issiah "IV" Avila, Kevin Bacon, Jonathan Quarmby]
Soul UK	Beverley Knight	07.2011	13[5]	-	Hurricane HURRCDDVD 6	[produced by Future Cut, Martin Terefe]
Soulsville	Beverley Knight	06.2016	9[5]	-	East West 0190295962654	-

Antoine

Antoine [prawdziwe nazwisko Pierre-Antoine],ur.23.01.1944r w Tamatave (Madagaskar).Kompozytor,piosenkarz,autor tekstów,pisarz.
Inżynier,absolwent Centrale Paris(otrzymał dyplom w 1966), poświęcił się piosence w trakcie studiów, odniósł ogromny sukces piosenką Autoroute européenne numéro 4, a następnie przeżywa kolejny sukces utworem Élucubrations Antony,nagrana wbrew opinii producenta Christiana Fechnera i zespołu wytwórni Vogue. Maurice Chevalier powiedział potem: "Nigdy artysta nie osiągnął tak szybko szczytowego sukcesu".
Popularnośc artysty eksploduje sprzedażą jego płyt,a jego karierę przejmuje jego producent,narzucając mu tematykę piosenek.Antoine pojawia się regularnie na scenie i w telewizji aż do 1974 r.Debiutancki album zawierający minn.[Métamorphoses exceptionnelles, La loi de 1920, Une autre autoroute ...] i kolejny (Je reprends la route demain, Je l'appelle Cannelle, Madame Laure Messenger, Claude, Jérémie et l'existence de Dieu) przynosi zmianę jego stylu,siegając nawet po operetkę z lat 20-tych [Dédé],śpiewając razem z Georgette Plana.We Włoszech miał numer 1 piosenką Taxi et Pietre.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La guerre - Ne t'en fais pas / Autoroute européenne no 4 - Un jour c'est longtemps pour nous deux	Antoine	01.1966	15[5] side B1:53[7]	-	Vogue EPL 8401	[written by Antoine]
Les élucubrations d'Antoine - Qu'est-ce qui ne tourne pas rond / Pourquoi ces canons - Petite fille ne crois pas	Antoine	02.1966	1[1][19] side A2:50[8]	-	Vogue EPL 8417	[written by Antoine]
Je dis ce que je pense - Contre-élucubrations problématiques / Ce monde existe - Dodécaphonie	Antoine	04.1966	2[20]	-	Vogue EPL 8445	[written by Antoine]
Un élephant me regarde - Qu'est ce que ca peut faire / Qu'est-ce que je fous ici / Mais pas pour toi	Antoine	06.1966	14[13] ;B1:56[10]; B2:61[11]	-	Vogue EPL 8473	[written by Antoine]
Votez pour moi - Je reprends la route demain / Ma fete foraine - Nadine	Antoine	10.1966	A1:41[14];A2:56[7];B1:9[13]	-	Vogue EPL 8488	[written by Antoine]
Je l'appelle Canelle - Mon prince et ma princesse / Juste quelque flocons qui tombent - Arretez. . .	Antoine	01.1967	8[17];B1:19[14]	-	Vogue EPL 8516	[written A. Muraccioli / F. Renoult ]
Pietre - Senti' cocca mia / La felicita - Un' altra strada	Antoine	.1967	-	-	Vogue EPL 8526	-
Lolita - Je partirai bientôt / Madame Laure Messenger- L'anniversaire de Beethoven	Antoine	04.1967	9[8];B2:36[13]	-	Vogue EPL 8548	[written by Antoine]
Titine achete-moi un camion - Le marchand de temps / Chanson devant la photo de ... - Lucie a un petit chat	Antoine	07.1967	65[10];A2:49[5];B2:47[13]	-	Vogue EPL 8579	[written by Antoine]
Ramenez moi chez moi (1 et 2) / L'eau a monté les marches du petit escalier - Madame Bécassine	Antoine	10.1967	B2:73[11]	-	Vogue EPL 8604	[written by Antoine]
La tramontane - Mon auto m'attend / C'est un mal l'amour existe - Mort de petite Marie l'ensoleillée	Antoine	02.1968	47[12]	-	Vogue EPL 8612	[written by Antoine]
Bonjour salut - Mon pčre se prenait pour Fred Astaire / Le roi de Chine - Adieu ma bien aimée	Antoine	04.1968	27[18]	-	Vogue EPL 8622	[written by Antoine]
Le match de football - Les toits de mon village / Venez avec nous - Hiver	Antoine	11.1968	16[12]	-	Vogue EPL 8646	[written by Antoine]
Qu'est-ce que tu as mis dans le café - J'ai le carnaval / Tout nu devant la glace - Le poisson, le soleil et la pluie	Antoine	01.1969	58[9];A2:25[4]	-	Vogue EPL 8661	[written by Del Turco - Bigazzi / Antoine ][A2:written by Antoine]
Je t'offre un verre - Les pierres / Music-hall - Le casatschok hawaien	Antoine	03.1969	52[4]	-	Vogue EPL 8665	-
Bonsoir la France - Je resterai ton amour / Dites-moi Ma Mére - Viens frapper	Antoine	08.1969	B1:66[5]	-	Vogue EPL 8677	[B1:written by Albert Willemetz - Maurice Yvain]
Sauve-toi, Jo - La chanson qui fait la la la / Marie, Marie - Un grand amour	Antoine	11.1969	B1:78[5]	-	Vogue EPL 8678	[B1:written by Antoine - Renoult ]
Viens danser le rush/Tous les enfants du monde	Antoine	01.1970	56[4]	-	Vogue V 45 1693	[written by Antoine]
J'viens Avec Vous Non, Toi Non !/Suzette Grognette	Antoine	08.1970	9[2]	-	Vogue V45-1749	[written by Ianacci / Antoine]
Ratata/J’aime le bon vin	Antoine	10.1970	3[22]	-	Vogue V. 45. 1766	[written by C. Juwens / Heilburg / M. Simille / M. Delancray ]
La Troisie`me Roue De Ton Vélo/Quand on est du bâtiment	Antoine	01.1971	37[7]	-	Vogue V. 45.1787	[written by A. Adolfu / T. Gaspar / Pierre Delanoë ]
Le Dirigeable/le petit restaurant	Antoine	03.1971	61[9]	-	Vogue V 45 1802	[written by M. Fabrizio - L. Arbetelli / Antoine]
Un An En Amazonie(Hot love)/’Scusez-moi m’sieur Antoine	Antoine	05.1971	26[13]	-	Vogue 45. V. 4004	[written by Marc Bolan / Pierre Delanoë]
Octave	Antoine	08.1971	47[1]	-	Vogue	-
Marinheiro/Je peux t’attendre (Alem de tudo)	Antoine	08.1976	34[7]	-	RCA Victor 42098	[written by Caetano - Veloso - Adapt. : Antoine]
La Motogodille/Quel beau voyage	Antoine	10.1980	38[7]	-	Barclay 62 708	[written by Antoine - Lund - Hollande]
L'ile Bleue/Antoine fou d’îles	Antoine	01.1990	96[1]	-	Vogue Lazer Production / Vogue 134 001	[written by Antoine]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Antoine Rencontre Les Proble`mes	Antoine	12.1966	20[1]	-	Vogue LVLXS 82-30	-
Les Elucubrations D'Antoine	Antoine	12.1966	30[1]	-	Vogue LVLXS 56-30	-
Je Reprends La Route Demain	Antoine	12.1967	20[1]	-	Vogue CLD 707-30	-
Bonjour, Salut	Antoine	09.1968	10[15]	-	Vogue	-
Enregistrement Public A L'Olympia	Antoine	03.1969	3[28]	-	Vogue CLVLX 363	-

Antiloop

Antiloop - szwedzka grupa muzyczna, powstała w 1994 roku. Założyli ją dwaj przyjaciele z sąsiedztwa Robin Söderman oraz David Westerlund (pseudonim artystyczny David West).
Zespół tworzy muzykę electronic dance oraz pop-dance, robi też remixy innych wykonawców. Najbardziej znane utwory Antiloop to: Beauty & The Beast, In My Mind, Trespasser, Believe, Start Rockin oraz Nowhere to Hide. Ich pierwszy album LP w Szwecji został sprzedany w ponad 40 000 egzemplarzy i tym samym otrzymał status złotej płyty.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
In My Mind	Antiloop	01.1998	25[14]	-	Stockholm Stockholm 573 569-2	[written by Westerlund, Söderman][produced by Antiloop]
Nowhere To Hide	Antiloop	05.1998	80[3]	-	Stockholm 569 986-2	[written by Westerlund, Söderman][produced by Antiloop]

Veronica Antico

Veronica Antico to kompozytorka, piosenkarka i aktorka francusko - włoska , urodzona w Montreuil  21 września 1978r. Ona użyczyła głosu Angel  w "Zakochanym kundlu 2".
Początkowo zainteresowana baletem, Veronica  rozpoczęła treningi w wieku 9 lat. Kolejno uczęszczała do konserwatorium Mariusa Petipy ,gdzie występowała w studio Alice Dona .

Jej debiut sceniczny to występ z Michelem Galabru w La femme du Boulanger. Potem nastąpiły liczne filmy telewizyjne, seriale i dubbingi do filmów Disneya. Jej rola jako Fleur de Lys w musicalu Notre Dame de Paris , pozwalała ją poznać opinii publicznej.

Podpisała kontrakt z wytwórnią M6 ,i wydała debiutancki album Les portes du ciel zaaranżowany przez Francka Eulry ( Laurent Voulzy , Jane Birkin ...).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
J'perds Le Nord	Veronica Antico	05.2002	89[2]	-	Sony
Les Beaux Draps	Veronica Antico	10.2002	98[2]	-	Sony 801754 1	[written by Tina Harris ,Lisa Lindebergh,Doriand,Peter Månsson][produced by Frank Eulry]