niedziela, 6 listopada 2016

Marti Pellow

Smile, – "Uśmiech", chichocze Marti Pellow. Starszy, mądrzejszy i w jakimś stopniu bardziej poważny niż kiedyś. "Tak zamierzam nazwać swoją pierwszą solową płytę. To dosyć ironiczne, bo przez jakiś czas w ogóle się nie śmiałem. Teraz śmieję się bardzo często"... Rzeczywiście, były chwile, w których wydawało się, że Smile, ani solowy Marti Pellow nie będą mieli racji bytu – nie mówiąc już o tak natchnionym brzmieniu. Po opuszczeniu Wet Wet Wet w maju 1999 roku, zarówno osobiste, jak i zawodowe życie artysty pogrążyło się w chaosie. W momencie, gdy zapisał się na program leczenia, przyszedł czas na kroki na polu muzycznym.
Mimo, że był głosem Wet Wet Wet – i w trudnym okresie wspaniały głos go nie zawiódł – Marti tylko czasami udzielał się kompozytorsko. Na Smile jest zarówno kompozytorem, jak producentem. "Nikt nie jest bardziej zdziwiony ode mnie" – przyznaje. "Zawsze myślałem, że jestem tylko wokalistką, że to mój fach. Obdarzono mnie darem niezłego ucha do melodii. Szybko je wychwytuję i potrafię dobrze improwizować. Komponowanie i produkcja polegają na tym, żeby wiedzieć co gdzie ma trafić. Potem trzeba zatrudnić wspaniałego muzyka, z niesamowitym słuchem, jak James Hallawell – mój kierownik muzyczny, żeby tchnął w to ducha. Trzeba pamiętać, że strasznie się ze mną pracuje: działam bardzo szybko, jestem typowym nałogowcem. Chcę coś robić tu i teraz. Na dodatek nikt nie rozumie mojego akcentu". Chris Difford, wówczas ze Squezze, napisał wspaniały tekst do utworu Love Is My Shepherd z albumu Wet Wet Wet Picture This. Gdy Pellow potrzebował autora słów do swoich własnych melodii, nie szukał daleko. Zostali przyjaciółmi i współpracownikami. "On jest dla mnie oparciem" – wyjaśnia Marti. "Zwłaszcza po całym tym piekle uzależnienia. Pod względem profesjonalnym, chciałem do swoich piosenek kogoś wartościowego i Chris Difford był moim pierwszym wyborem. Nie było nikogo innego. Kiedy zdecydowałem się na to przedsięwzięcie, poszedłem do jego domu w Rye i powiedziałem: Słuchaj, potrzebuję ciebie, twoich tekstów i muszę zostać w twoim domu. Gdzie moja fajka i pantofle?"
Marti zamieszkał tam na jakiś czas. Wspólnie napisali setki piosenek, czasami w tym samym pomieszczeniu domowego studia Chrisa, czasami oddaleni o kontynenty. "Ja miałem melodię, on miał laptopa i było po wszystkim" – mruczy. "Każdy, kto się u nas pojawił był onieśmielony – tak byliśmy szybcy. Jeśli zaczęliśmy o 10, piosenka była gotowa na 12. Nie całość, sama podstawa. Dopracowywaliśmy potem".
Płyta zarejestrowana została w różnych miejscach, między innymi duchowym domu Martiego, Willie Mitchell's Royal Studios w Memphis. Wet Wet Wet spędzili tam pamiętne lato 1986 roku, tamten duch przenika teraz Smile. Niezależnie od tego czy jest to Memphis, Londyn czy Rye, solowa kariera dobrze Martiemu służy. "Rzeczywiście" – mówi. "Wspaniale, że odzyskałem pasję do muzyki, chęć by do niej wrócić. Niezależnie w którym studiu, zawsze przychodziłem pierwszy, otwierałem drzwi i czekałem na ludzi".
Marti Pellow (urodzony jako Mark McLachlan 23 marca 1966 roku) przyznaje, że pod koniec Wet Wet Wet cechowało go lenistwo jeżeli chodzi o pracę studyjną. Ale zawsze uosabiał twarz i głos zespołu przed publicznością. Od jego założenia w Clydebank w 1983 pod nazwą Vortex Motion, gdy grali covery The Clash w lokalnych barach, dołączyli do grona największych brytyjskich grup lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Wśród dwunastu piosenek, jakie umieścili w brytyjskim Top 10, były trzy numery jeden: With A Little Help From My Friends, Goodnight Girl oraz ich wersja Love Is All Around Presleya. Grupa dorobiła się też czterech najpopularniejszych albumów – nieźle, jak na zespół singlowy. "Bycie gwiazdą pop było dokładnie takie, jak myślałem i jeszcze więcej" – wyznaje Pellow. "Wszędzie krzyczące, zachwycone kobiety, ale nam zawsze chodziło o muzykę, Wet Wet Wet tworzyło świetne piosenki pop. Kiedy ludzie zaczną wracać do naszego dorobku, zapamiętają jak dobrym byliśmy zespołem. Uwielbiam myśleć o przyszłych generacjach, które nas odkrywają. Tak będzie"...
Marti to skromny facet i nie jest do końca pewny czy starzy fani pojawią się na jego solowych koncertach. Rozważał badanie terenu za pomocą trasy klubowej. Nie musiał się martwić – przed Gwiazdką zagrał wyprzedaną trasę po największych salach Wielkiej Brytanii, w tym dwa wieczory w Royal Albert Hall. Prawie tak, jakby wcale nie zniknął. "Wiem, że miałem do dyspozycji pełno singli numer jeden" – śmieje się. "Ale bardziej obawiałem się o piosenki ze Smile, publiczność nie miała punktu odniesienia. Ważne, że je zagrałem". Jak poszło? "Och, całkiem dobrze. Wspaniale było widzieć, że fani wciąż mnie wspierają". Po czym szeroko się uśmiecha. "To było szalone i zrobiłem to na trzeźwo" – mówi z dumą. "Grałem bez niczego, żadnych dragów, żadnego alkoholu... Wcześniej zawsze wydawało mi się, że muszę się nawalić, żeby pracować. Teraz wiem, że to nieprawda. Smakowałem te chwile i już to odurzało". Smile niektórych zadziwi, wielu innych zachwyci. Pierwszy singel, Close To You ("Przypomina mi pisanie muzyki w Memphis i żonę mówiącą przez telefon: Wracaj, kiedy wyjeżdżasz jesteś biedny, trzeba umyć naczynia") oraz All Around The World, ze szczególnie osobistymi słowami napisanymi przez Martiego w Memphis, to dowody rozkwitu nowego kompozytorskiego talentu. New York Vibe i Moment Of Truth, samodzielnie wyprodukowane przez artystę, pokazują że można się po nim spodziewać wielu rzeczy. London Life, Hard To Cry, Night Of A Rhythm oraz piosenka nagrana jako ostatnia – This Moment Is OK ("Trochę w klimacie Jamesa Taylora"), brzmią lepiej z każdym przesłuchaniem. Ale tym, co wyróżnia Smile jest wyjątkowy głos. Marti Pellow, jeden z najwspanialszych wokalistów na Wyspach, nigdy nie śpiewał lepiej. Nic dziwnego, że się cieszy.
"Kiedy jestem trzeźwy, sam siebie zadziwiam. Rzeczy, które chcę osiągnąć, wydają się jaśniejsze. Chciałbym, żeby Smile dotarła do jak największej liczby słuchaczy, chciałbym mieć numery jeden. Chcę, żeby była świetna, żeby ludzie mówili: ´Marty, to wspaniały album´. Włożyłem w niego pot, krew i łzy, ale już mogę powiedzieć co dostałem w zamian: inspirację by powrócić do muzyki, by stała się ona moim życiem. Dojrzałem zarówno jako muzyk, jak i osoba. Cieszę się graniem, znów czuję że żyję. Jestem jak dziecko w sklepie ze słodyczami: wstaję rano i chcę iść do pracy, chcę być zaangażowany. Chcę wykonywać Smile przed ludźmi i zarazić ich moim entuzjazmem. Błądziłem, niszcząc swój talent, ale teraz go odzyskałem i rosnę w siłę. Chcę, by Smile miała jak największe szanse i zrobię w tym kierunku wszystko, co konieczne. Poza, oczywiście, wyjściem na scenę z rękawicą bokserską w tyłku" – uzupełnia. "Jestem z tej płyty niesamowicie dumny. Nie wiem, jak to będzie wyglądać w druku, ale mówią tak szczerze, jak to możliwe".
Oto jest. Skupiony, szczęśliwy, pełen wspaniałej muzyki i gotowy do ponownego podbicia świata. "Hej, wciąż mam mnóstwo problemów, ale sobie z nimi radzę. Jestem czysty jak łza, dbam o siebie. Postrzegam się jako projekt długoterminowy i codziennie sobą zajmuję". Uśmiech? Teraz może sobie na niego pozwolić.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz Inne listy przebojów
Close to youMarti Pellow 06.20019[12]-Mercury MERCD 532[written by Chris Difford,Marti Pellow,James Hallawell][produced by Peter Collins]
I've been around the worldMarti Pellow12.200128[8]-Mercury 5887772[written by J. Hallawell, M. Pellow, W. Mitchell][produced by Marti Pellow, Willie Mitchell]
A lot of loveMarti Pellow11.200359[2]-UMTV 9813763-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
SmileMarti Pellow07.20017[23]-Mercury 5860032[gold-UK]
Sings the hits of Wet Wet & SmileMarti Pellow11.200234[16]-UMTV 0632902[gold-UK]
Between the coversMarti Pellow11.200366[3]-UMTV 9812034-
Moonlight over MemphisMarti Pellow10.200627[4]-DMG TV DMGTV032-
Sentimental MeMarti Pellow04.2008161[1]-Rhino 51442 8137 2[produced by Marti Pellow]
Love to LoveMarti Pellow02.201127[5]-Marti Pellow MPELLCD1-
HopeMarti Pellow03.201360[1]-BK BKRCD1-

Madeleine Peyroux

Madeleine Peyroux (ur. 1974 w Athens w stanie Georgia) – amerykańska wokalistka jazzowa, gitarzystka i autorka utworów muzycznych. Śpiewa w charakterystycznym stylu, przypominającym Billie Holiday. Peyroux urodziła się w stanie Georgia, a dorastała w Kalifornii, Nowym Jorku i Paryżu. Zaczęła śpiewać w wieku piętnastu lat, po "odkryciu" muzyków ulicznych w Dzielnicy Łacińskiej w Paryżu. Przyłączyła się do grupy zwanej Riverboat Shufflers, najpierw chodząc wśród publiczności z kapeluszem na datki, a następnie śpiewając. W wieku szesnastu lat dołączyła do grupy Lost Wandering Blues and Jazz Band, wraz z którą jeździła po Europie wykonując utwory Fatsa Wallera, Billie Holiday, Elli Fitzgerald i innych, co stanowiło później bazę dla jej debiutanckiego albumu Dreamland.
Dreamland wydany został w 1996 i zyskał szeroką popularność. Tygodnik "Time" określił go jako "najbardziej ekscytujące i przykuwające uwagę wykonanie wokalne artysty-debiutanta w tym roku". W nagraniach do albumu wzięła udział cała plejada doborowych muzyków, m.in. Cyrus Chestnut, Leon Parker, Vernon Reid, Marc Ribot i James Carter. Peyroux wkrótce zaczęła dawać występy poprzedzające koncerty Sarah McLachlan i Cesarii Evory, pojawiała się również na festiwalach jazzowych i podczas serii koncertów wokalistek pod nazwą Lilith Fair firmowanej przez Sarę McLachlan.
Kolejne sześć lat Peyroux spędziła muzykując na ulicach paryskich i niekiedy występując w Stanach Zjednoczonych w klubach, pędząc dość spokojne życie z dala od centrum uwagi. Nadal brała udział w nagraniach innych artystów, lecz w klubach pojawiała się rzadko pod własnym nazwiskiem. W maju 2002 roku przyłączyła się do multiinstrumentalisty Williama Galisona i wspólnie zaczęli koncertować. W 2003 nagrali wspólnie EPkę zatytułowaną Got You on My Mind, którą sprzedawali podczas koncertów oraz w Internecie.
Następny firmowany własnym nazwiskiem album, Careless Love (zawierający z jednym wyjątkiem covery m.in. Cohena, Williamsa, Dylana), Peyroux nagrała dopiero w 2004 roku we wrześniu. Zyskał on również bardzo przychylne recenzje i sprzedał się w milionie egzemplarzy (do marca 2006). Pojawiła się również na wydanej w tym samym miesiącu, a wzbogaconej o cztery nagrania Galisona, wersji EP Got You on My Mind. We wrześniu 2006 wydała kolejny album pt. Half the Perfect World.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
You're Gonna Make Me Lonesome When You GoMadeleine Peyroux08.2005114[5]-Rounder [written by Bob Dylan]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Careless LoveMadeleine Peyroux01.20057[52]71[18]Rounder 9823583[gold-UK][produced by Larry Klein]
Half the Perfect WorldMadeleine Peyroux09.200612[19]33[6]Rounder 1703279[gold-UK][produced by Larry Klein]
Bare BonesMadeleine Peyroux03.200912[5]71[2]Rounder 6132732[produced by Larry Klein]
Standing on the RooftopMadeleine Peyroux07.201156[1]-Emarcy 2773466[produced by Craig Street]
The Blue RoomMadeleine Peyroux04.201343[2]62[2]Emarcy 3724268-
Secular HymnsMadeleine Peyroux09.201696[1]-Impulse 5701701-

sobota, 5 listopada 2016

Ellie Greenwich

Ellie Greenwich ur.23 pażdziernika 1940r w Nowym Jorku,kompozytorka,wokalistka.Jej zasługą jest kształtowanie i popularyzacja brzmienia grup dziewczęcych ["girl group"] we wczesnych latach 60-tych,takich jak Ronettes, The Shangri-Las czy the Crystals.
Jedna z najbardziej szanowanych kompozytorów pop music w tym okresie.Jak większość jej generacji była porażona rock'n'rollem,w czasie lekcji w collegu wymykała się do miejscowego sklepu z płytami koło jej domu w Hicksville.Jego właściciel zafundował dla niej nagranie singla w MCA pod pseudonimem Ellie Gaye.Singiel przepadł na rynku,ale los uśmiechnął się do niej,spotkawszy na jednym z przyjęć w 1962r kompozytora Jeffa Barry'ego,który zaproponował jej najpierw wspólne komponowanie piosenek, a póżniej małżeństwo.Już po kilku miesiącach byli uznawanymi członkami znanej fabryki przebojów tzw. Brill Building obok takich par autorsko-kompozytorskich jak;Leiber i Stoller, King i Goffin czy Mann i Weill.Greenwich i Barry zastąpili duet Leiber-Stoller piszących dla Phila Spectora pracującego wówczas przez krótki czas w Philly Records.
To był okres w którym powstawały jej najbardziej popularne kompozycje jak chociażby,"Da Do Ron Ron" i "Be My Baby".Ellie Greenwich i Jeff Barry nagrali razem album "The Kind of Boy You Won't Forget" jako Raindrops.Razem z Leiberem i Stollerem ,oraz producentem George "Shadow" Mortonem w 1964r stworzyli team znany jako Red Bird,który pisał minn. dla Dixie Cups ("Chapel of Love") ,Shangri-Las ("Leader of the Pack").
Greenwich kontynuuje z mężem pisanie piosenek ,czego wyrazem jest "River Deep, Mountain High" wykonywany przez wielu wykonawców,czy też napisany w 1969 hit Beach Boys -"I Can Hear Music".W 1973r po wielu małżeńskich perypetiach nagrywa dla Verve album ,Let It Be Written, Let It Be Sung.Udziela się też jako wokalistka towarzysząca w chórkach wielu wykonawcom,tak róznym jak Jim Croce i Blondie.W 1984r była zaangażowana w musical Leader of the pack oparty na jej życiu. 


Filmografia
1990 Coupe De Ville / 1990 GoodFellas / 1990 Betsy's Wedding / 1987 Dirty Dancing / 1987 Full Metal Jacket / 1984 Twist and Shout
 


Piosenki na listach przebojów
 
 
     
         [with Phil Spector, Ellie Greenwich  & Tony Powers]

(Today I Met) The Boy I'm Gonna Marry   Darlene Love  04.1963 39.US
Why Do Lovers Break Each Other's Heart?  Bob B. Soxx & the Blue Jeans 02.1963 38.US
Why Do Lovers Break Each Other's Heart?  Showaddywaddy  09.1980 22.UK



[with Ellie Greenwich  & Tony Powers]
He's Got the Power  The Exciters  03.1963 57.US
This Is It   Jay & the Americans 07.1962  109.US
One Boy Too Late   Mike Clifford 05.1963 96.US
Didn't Mean to Hurt You   The Rockin' Berries 10.1964 43.UK



[Jeff Barry & Ellie Greenwich]
When the Boy's Happy (the Girl's Happy Too)  The Chiffons .1963 95.US
What a Guy   The Raindrops 04.1963 41.US 
Give Us Your Blessing  Ray Peterson  06.1963 70.US
The Kind of Boy You Can't Forget  The Raindrops 08.1963 17.US
When the Boy's Happy   The Four Pennies 11.1963 95.US
That Boy John  The Raindrops  11.1963 64.US
Do-Wah-Diddy   The Exciters  01.1964 78.US
Let's Go Together   The Raindrops 05.1964 109.US
I Wanna Love Him So Bad  The Jelly Beans 06.1964 9.US
Do Wah Diddy Diddy   Manfred Mann 07.1964 1.US/1.UK 
People Say   Dixie Cups 07.1964 12.US
Maybe I Know   Lesley Gore 07.1964 14.US/20.UK
One More Tear   The Raindrops  09.1964 97.US
I Don't Ever Leave Me   Connie Francis 10.1964 42.US
You Should Have Seen the Way He Looked at Me   The Dixie Cups 10.1964 39.US
Little Bell   The Dixie Cups  12.1964 51.US
Look Of Love   Lesley Gore 12.1964 27.US
Out in the Streets   The Shangri-Las 04.1965 53.US
He Ain't No Angel   The Ad Libs 05.1965 100.US
Give Us Your Blessings   The Shangri-Las 05.1965 29.US
Hold on Baby   Sam Hawkins  06.1965 133.US
I'll Take You Where the Music's Playing   The Drifters 08.1965 51.US
I Know It's All Right   Sam Hawkins 11.1965 117.US	 
Maybe I Know   The Seashells 09.1972 32.UK
Hanky Panky   Tommy James and The Shondells ˛06.1966 1.US/38.UK 
Maybe I Know   Ellie Greenwich 05.1973 122.US
Do-Wah-Diddy   The Blue Melons  06.1996 70.UK
Do-Wah-Diddy   DJ Ötzi  12.2001 9.UK



[Phil Spector, Jeff Barry & Ellie Greenwich]
Da Doo Ron Ron   Crystals  04.1963  3.US/5.UK
Not Too Young to Get Married   Bob B. Soxx & the Blue Jeans 06.1963 63.US
Wait 'Till My Bobby Gets Home   Darlene Love 07.1963 26.US
Then He Kissed Me   Crystals  08.1963  6.US/2.UK
Be My Baby   Ronettes 08.1963 2.US/4.UK
A Fine Fine Boy   Darlene Love	10.1963 53.US
Baby, I Love You   Ronettes 12.1963 24.US/11.UK
Little Boy  The Crystals  01.1964 92.US
I Wonder  The Crystals 03.1964 36.UK
Chapel Of Love   Dixie Cups 05.1964 1.US/22.UK
All Grown Up   The Crystals  07.1964 98.US	
I Wonder  The Butterflys 01.1965 117.US
Gee the Moon Is Shining Bright   The Dixie Cups 07.1965 102.US
I Can Hear Music   The Ronettes 10.1966 100.US
Then I Kissed Her   Beach Boys 05.1967  4.UK
I'll Never Need More Than This   Ike & Tina Turner  07.1967 114.US/64.UK
River Deep - Mountain High   Ike & Tina Turner 05.1966 88.US/3.UK
River Deep - Mountain High   Deep Purple 01.1969 53.UK
I Can Hear Music   Beach Boys 03.1969 24.US/10.UK
Baby I Love You Andy Kim 05.1969 9.US
Be My Baby  Andy Kim  11.1970 17.US
River Deep - Mountain High   The Supremes & Four Tops 11.1970 14.US/11.UK
Be My Baby  Cissy Houston  04.1971 92.US
Da Doo Ron Ron   Ian Matthews  02.1972  96.US
Baby I Love You Dave Edmunds 01.1973 8.UK 
Christmas (Baby Please Come Home)   Darlene Love 12.1974 51.UK
Christmas (Baby Please Come Home)   Michael Bublé 12.2011 47.UK
Da Doo Ron Ron   Shaun Cassidy  05.1977  1.US
Then I Kissed Her   Kiss 09.1977  51.UK
Baby I Love You The Ramones 01.1980 8.UK
Then I Kissed Her   Gary Glitter 10.1981  39.UK
Baby I Love You TSD 03.1996 64.UK 
Be My Baby  Glitzzi Girlz  03.2005 95.US


[Jeff Barry, Ellie Greenwich  & The Tokens  ]
I Have a Boyfriend  The Chiffons  11.1963 36.US

[Jeff Barry, Ellie Greenwich  & Steve Venet]
Good Night Baby   The Butterflys 09.1964 51.US
Baby Be Mine   The Jelly Beans 09.1964 51.US

[Jeff Barry, Ellie Greenwich  & Shadow Morton]
Leader Of The Pack   Shangri-Las 10.1964 1.US/11.UK
Leader Of The Pack   Twisted Sister 11.1985 53.US/47.UK


[Shadow Morton,Jeff Barry ,Ellie Greenwich,Paul Vance & Lee Pockriss]
 Leader of the Laundromat   The Detergents 12.1964 19.US

[Ellie Greenwich]
Sunshine After the Rain   Elkie Brooks 08.1977 10.UK
The Sunshine After the Rain   New Atlantic / U4EA 11.1994 26.UK
The Sunshine After the Rain   New Atlantic / U4EA 11.1994 26.UK
      
[Ellie Greenwich , Jeff Kent & Ellen Foley]      
Keep It Confidential   Berri  09.1995 4.UK    
     
[Mike Leeson, Peter Vale, Ellie Greenwich , Jeff Barry & Phil Spector]      
Take Me Home Tonight   Eddie Money 08.1986 4.US 
     
[ Eamon , Ellie Greenwich  & Jeff Barry]        
Fuck It (I Don't Want You Back)  Eamon 12.2003  16.US/1.UK
     
[  Phil Spector, Ellie Greenwich , Jeff Barry & Angela Hunte]             
B Boy Baby  Mutya Buena 12.2007 73.UK
 

piątek, 4 listopada 2016

Pebbles

Perri Reid (ur. jako Perri Arlette McKissack ; 29 sierpnia 1964r), znana pod swoim pseudonimem, Pebbles, amerykańska wokalistka dance-pop i urban ,a także kompozytorka . Założyła grupę TLC specjalizującą się w contemporary R & B  . Obecnie rezyduje w Atlancie -  znana jako "Sister Perri".
 Perri Arnette McKissack urodziła się w dniu 29 sierpnia 1964 roku jako jedna z czwórki rodzeństwa. Jej rozwiedziona matka utrzymywała rodzinę pracując jako kelnerka i gospodyni.Gdy miała 16 lat, lokalny muzyk zaproponował jej   umowę produkcyjną, która zdezaktualizowała się kilka miesięcy później, kiedy jej córka Ashley zaszła z nim w ciążę . Pebbles poślubiła ojca dziecka ale związek trwał tylko jeden rok.


Pebbles rozpoczęła karierę w 1981 roku jako wokalista w chórkach dla perkusisty, lidera  zespołu Billa Summersa i zespołu funkowego Con Funk Shun . Reid był współautorem jednego z singli Con Funk Shun , "Lovers Body".
Pracując w Oakland, Kalifornia w biurze nieruchomości,gdzie poznała   George L. Smitha. Smith sfinansował  Pebbles  80.000$  na taśmę demo i wideo dla " Mercedes Boy ". Demo i wideo doprowadziło do kontraktu z MCA. Smith i Pebbles pobrali się w 1985 roku i zamieszkali w San Francisco .
Nagrała kilka singli na własną rękę pod koniec lat 80-tych i na początku 90-tych (w tym " Girlfriend ", "Mercedes Boy", "Giving You The Benefit" i "Love Makes Things Happen").
W lipcu 1989 Pebbles poślubiła LA Reida . Założyła w Atlancie  firmę produkcyjną Pebbitone i założyła własną wytwórnię płytową,Savvy Records.
Pebbitone kierowała TLC , która podpisała kontrakt z LaFace Records , wytwórni LA Reida. Gdy TLC ogłosiła upadłość w 1995 roku, z powodu rzekomej niegospodarności Pebbles dotyczących ich funduszy,  konflikt spowodował też rozpad małżeństwa. Rozwiodła się z Reidem i Pebbitone pozwała LaFace na $ 10 milionów dolarów.
W 1997 Pebbles przeszła religijną przemianę. Pod swoim nowym pseudonimem "Sister Perri"   założyła fundację Women of God Changing Lives (WOGCL) Ministries.
W 2008 roku, po trzynastoletniej przerwie muzycznej, Reid wydała swój czwarty album i debiutancki album gospel,Prophetic Flows Vol I & II , który zadebiutował jako # 12 na Billboard Chart Gospel Album. Pebbles była związana z LA Reidem od 1989 do 1996r. W 2000 roku poślubiła byłego gracza MLB  Otisa Nixona .  Rozwiedli się w 2004. Następnie poślubiła Excela Sharieffa w 2010 roku .


Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
GirlfriendPebbles01.19888[11]5[20]MCA 53 185[written by Babyface/L.A. Reid][produced by Babyface/L.A. Reid][1[2][21].R&B Chart][24[7].Hot Disco/Dance;MCA 23 794 12"]
Mercedes BoyPebbles05.198842[4]2[18]MCA 53 279[written by Pebbles][produced by Charlie Wilson][1[1][18].R&B Chart][2[13].Hot Disco/Dance;MCA 23 838 12"]
Take Your TimePebbles07.1988--MCA 53 362[written by Danny Sembello, Donnell Spencer][produced by Charlie Wilson, Danny Sembello][3[15].R&B Chart]
Do Me RightPebbles10.1988--MCA 53 406[written by Michael Cooper, Gerald Lamar][produced by Charlie Wilson, Pebbles][67[6].R&B Chart]
Giving You The BenefitPebbles08.199073[4]4[22]MCA 53 891[written by Babyface/L.A. Reid][produced by Babyface/L.A. Reid][1[3][16].R&B Chart][10[8].Hot Disco/Dance;MCA 24 075 12"]
Love Makes Things HappenPebbles with Babyface12.1990-13[19]MCA 53 973[written by Babyface/L.A. Reid][produced by Babyface/L.A. Reid][1[2][22].R&B Chart]
BackyardPebbles with Salt-n-Pepa04.1991111[2]73[7]MCA 53 982[written by Babyface/Cheryl James/L.A. Reid][produced by Babyface/L.A. Reid][4[16].R&B Chart]
AlwaysPebbles06.1991--MCA 54 099[written by Danny Sembello, Pebbles][produced by Babyface/L.A. Reid][13[6].R&B Chart]
Are You Ready?Pebbles09.1995--MCA 54 993[written by Alex Richbourg, Artie Hoyle, Debra Killings, Jason Sylvain, Mario Winans, Pebbles][produced by Mario Winans][38[14].R&B Chart]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
PebblesPebbles02.198856[4]14[38]MCA 42 094[platinum-US][produced by L.A. Reid & Babyface for LaFace Productions, Charlie Wilson, Alex Brown, Andre Cymone, Paul Jackson Jr., Pebbles, Danny Sembello][5.R&B Chart]
AlwaysPebbles09.1990-37[36]MCA 10 025[gold-US][produced by L.A. Reid & Babyface, Pebbles, Daryl Simmons & Kayo][12.R&B Chart]

Ladysmith Black Mambazo

Wokalna grupa z RPA o skomplikowanym i sięgającym w daleką przeszłość rodowodzie. W 1986 przebojowy album Paula Simona Graceland wypromował czarną muzykę z Afryki Południowej, a wraz z nią występujący na płycie chór Mambazo. Jego założycielem (1960) był Joseph Shabalala. Nazwa zespołu łączyła miejsce urodzenia lidera (Ladysmith), nawiązując też do grupy Black Mambazo (Czarny Topór), pamiętanej przez brytyjskich szperaczy jako singel "Tom Hark" (1958), sygnowany EliasAndHisZigZag Flutes. (Elias był bratem kierującego muzykami Aarona Lerole'a). Ladysmith Black Mambazo zajęli się poważnie muzyką w 1971. Fascynowała ich autorska wersja ignoma ebusukuk ("muzyka nocna"), wzbogaconej o cothoza mfana ("chodzenie na palcach"), gdzie intensywny rytm przechodzi w ułamku sekundy w intymny szept. Do 1975 płyty Mambazo łączyły folklor z wyrażaną za pomocą aluzji i metafor krytyką apartheidu. Przejście Shabalali na religię chrześcijańską wniosło nowe motywy, odczytywane tylko przez znających język zulu słuchaczy.
W 1987 po sukcesie Gracelandu wytwórnia Warner Brothers wydała album grupy Shaka Zulu w reżyserii Paula Simona. Płyta cieszyła się uznaniem w USA i w Europie. Kolejna, Two Worlds One Heart ("Dwa światy, jedno serce"), nagrana z udziałem czarnych i białych muzyków (George Clinton and the Winans), doprowadziła do tragedii. Shabalala został zastrzelony 10.11.1991 w Durbanie. Według oficjalnej wersji przyczyną był spowodowany przez "nieznanych sprawców" wypadek drogowy.

Można bez cienia przesady powiedzieć, ze "Graceland" otworzyło grupie Ladysmith Black Mambazo drzwi do światowej kariery. Natychmiast przyszły zaproszenia na koncerty i festiwale na całym świecie, programy radiowe i telewizyjne oraz kontrakty płytowe. Pierwszą autorską płytą Ladysmith Black Mambazo wydaną w USA i dystrybuowaną na całym świecie był album "Shaka Zulu" (1987). Przesłanie Zulusów dotarło do wszystkich zakatków ziemi. Album otrzymał nagrodę w kategorii Best Traditional Folk Album, czyli najlepsza płyta folkowa.
Od tamtego czasu Mambazo otrzymało kilkanaście nominacji do nagrody Grammy (w tym 7 w kategorii najlepsza płyta world music). Sukces albumu "Shaka Zulu" grupa powtórzyła w 2005 roku uzyskując nagrodę Grammy za album "Raise Your Spirit Higher" - najlepszy płyta world music.
Ladysmith Black Mambazo koncertowali na wszystkich kontynentach, byli gwiazdami słynnych festiwali (niektórych z nich kilkakrotnie, np. Montreux Jazz Festival, North Sea Jazz Festival) oraz prestiżowych sal koncertowych całego świata (Carnegie Hall, Royal Albert Hall).
Grupa w swojej karierze miała okazję współpracować i nagrywać z wieloma sławami, m.in.: Steve Wonder, Dolly Parton, George Clinton, The Corrs. Grupa pojawiła się w słynnym wideoklipie Michaela Jacksona ” Moonwalker”, a słynny reżyser Spike Lee zrealizował o nich film "Do It A Cappella".
Uczestniczyli w nagraniu ścieżek dźwiękowych do wielu filmów, m.in.: "Król Lew 2" (Disney) ,Coming to America (Eddie Murphy), "A Dry White Season" (Marlon Brando), "League Of Extraordinary Gentlemen" (Sean Connery).
Grupa Ladysmith Black Mambazo uświetniała swoimi występami wyjątkowe wydarzenia - Nelson Mandela zaprosił ich do występu w Oslo podczas uroczystej gali wręczenia mu pokojowej nagrody Nobla, śpiewali też dla Królowej Elżbiety oraz rodziny królewskiej w Royal Albert Hall w Londynie, wystąpili na specjalnym koncercie dla Papieża Jana Pawła II, a także podczas ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1996 roku.
Dzielili scenę z największymi, m.in. kiedy wspólnie z Paulem McCartney`em, Rodem Stewardem, Erikiem Claptonem i Philem Collinsem wykonali klasyczne kompozycje The Beatles "Hey Jude" i "All You Need Is Love".
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Swing Low Sweet ChariotLadysmith Black Mambazo feat. China Black06.199515[11]-PolyGram TV SWLOW2[written by China Black,Shabalala, Blaskey, Skarbek][produced by Charlie Skarbek]
World In Union `95Ladysmith Black Mambazo feat. PJ Powers06.199547[7]-PolyGram TV RUGBY2[written by Charlie Skarbek, Gustav Holst, Shabalala][produced by Charlie Skarbek, Charlie Skarbek][hymn na Puchar Świata w rugby]
Inkanyezi Nezazi (The Star & The Wiseman)Ladysmith Black Mambazo11.199733[14]-A&M 5823892[written by Joseph Shabalala][produced by Joseph Shabalala]
AbezizweLadysmith Black Mambazo07.1999194[1]-Universal TV 5475042 -
Ain't No SunshineLadysmith Black Mambazo feat. Des'ree10.199942[8]-Universal TV 1564332-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Shaka ZuluLadysmith Black Mambazo04.198734[11]-Warner Brothers WX94[produced by Paul Simon]
Inkanyezi Nezazi..Ladysmith Black Mambazo06.199784[7]-Timbuktu FLTRCD52[produced by Joseph Shabalala]
HeavenlyLadysmith Black Mambazo09.199753[46]-A&M 5407902[gold-UK][produced by Joseph Shabalala, Alan Abrahams]
The star & the wiseman-The best of...Ladysmith Black Mambazo10.19982[63]-PolyGram TV 5652982[3x-platinum-UK]
Gospel songsLadysmith Black Mambazo04.1999131[3]-Wrasse 5-
In harmonyLadysmith Black Mambazo10.199915[13]-Universal Music TV 1537392-
The ultimate collectionLadysmith Black Mambazo05.200137[4]-Universal Music TV 5566822-
The chillout sessionLadysmith Black Mambazo06.2002105[2]-Wrasse 067 [US]-

czwartek, 3 listopada 2016

Lady Of Rage

Lady Of Rage, właśc. Robin Yvette Allen (ur. 1970r, Farmville, Wirginia, USA).
Uważana jest jednogłośnie za najlepszą kobiecą raperkę związaną z rapową sceną Zachodniego Wybrzeża, a konkretnie jej G-funkowym odłamem.Robin Yvette Allen urodziła się w Farmville (Wirginia) i tam stawiała pierwsze kroki na ra-powej scenie. Została dostrzeżona przez -Dr. Dre, który na początku lat 90-tych namówił ją do przeprowadzki do Los Angeles.

Lady Of Rage związała się z Death Row Records. Zanim udzieliła się na wszystkich przełomowych dla hip-hopu wydawnictwach z labelu    Suge'a Knighta, jeszcze w 1991 r. ukazała swój talent dogrywając kilka zwrotek na płytę „They Come In All Colors" L.A. Posse.
W 1994 r. listy przebojów podbił pochodzący z soundtracku do filmu „Nad Obręczą" (reż. Jeff Pollack) pierwszy singiel Lady Of Rage - „Afro Puffs" (nagrany z Dr. Dre i   Snoop Doggiem).
Na pełną płytę raperki czekano do 1997 r., gdy nakładem Death Row ukazał się doskonały krążek „Necessary Roughness". Przy produkcji krążka udzielili się m.in. - DJ Premier i   Easy Mo Bee. Został on uznany za jeden z najważniejszych materiałów w historii kobiecego rapu i na stale zapewnił Lady Of Rage miesce w panteonie najlepszych kobiecych emce.
Po jego wydaniu artystka usunęła się w cień z rzadka nagrywając gościnne zwrotki dla swych przyjaciół,
Nate Dogga,Snoop Dogga czy DJ Premiera i Gang Starra.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Afro PuffsLady of Rage08.199472[2]57[11]Death Row 98 233[written by Dat Nigga Daz, The Lady Of Rage][produced by Dat Nigga Daz, Dr. Dre][31[15].R&B Chart][piosenka z filmu "Above The Rim"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Necessary Roughness Lady Of Rage07.1997-32[6]Death Row 90 109[produced by Suge Knight), Daz Dillinger, Soopafly, DJ Premier, Easy Mo Bee, Kenny Parker, Lady of Rage, Reg Flair, Sean "Barney" Thomas]

Smiths

- Drżę na samą myśl potęgi, którą posiadamy. Właśnie tak czuję się, gdy myślę o The Smiths - prorokował Morrissey w rozmowie dla magazynu "Sounds" w 1983 roku. Wtórował mu gitarzysta The Smiths, Johnny Marr - Utkniemy w "scenie manchesterskiej", ale to, co myślimy na jej temat nawet nie mieści się w kategorii ogólnokrajowej - widzimy ją w kategorii ogólnoświatowej.


Krótka, aczkolwiek bogata w treść, historia pochodzącej z Manchesteru formacji The Smiths, rozpoczęła się w 1982 roku. Grupa została powołana do życia przez bezrobotnego pisarza, Stevena Patricka Morrisseya, który dość krótko udzielał się wokalnie w zespole The Nosebleeds oraz jego kolegę, gitarzystę i autora tekstów Johna Mahera, który, aby uniknąć kojarzenia z perkusistą punk rockowego bandu Buzzcocks, zmienił nazwisko na Johnny Marr. Po kilku zmianach personalnych w ostateczny skład grupy poza wspomnianymi weszli basista Andy Rourke, z którym Marr grał w grupie The Paris Valentinos, a także Mike Joyce, który wcześniej zasiadał za bębnami w formacji The Hoaks and Victim.

Za nazwą The Smiths trudno doszukiwać się głębszej ideologii. Zespół przyjął ją jako znak sprzeciwu wymierzony w cukierkowe formacje pokroju OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark), czy Spandau Ballet. W rozmowie dla magazynu "Id" z lutego 1983 roku Morrissey mówił: "Nazwa nie ma żadnego znaczenia. To zwyczajne słowo. Istotnym jest, aby nie dać się zaszufladkować. Jak tylko cię zdefiniują stajesz się ograniczony muzycznie i to przeraża mnie najbardziej". W innym, pochodzących z 1984 roku wywiadzie, Morrissey przyznał, że razem z Marrem zgodzili się na nazwę The Smiths, ponieważ była ona najprostsza. Jak to ujął wokalista: "Czas, aby najzwyklejsi w świecie ludzie pokazali swoje oblicze".

Początki jak zazwyczaj nie były łatwe. Nie od razu grupa zdobyła serca fanów. Po podpisaniu kontraktu z niezależną wytwórnią Rough Trade, The Smiths wydali pierwszy singel "Hand In Glove", który nijak radził sobie w Wielkiej Brytanii. Nie pomagało też częste granie piosenki przez legendarnego DJ-a radia BBC, Johna Peela. Kolejne małe płytki "This Charming Man" i "What Difference Does It Make" zwróciły na zespół szerszą uwagę słuchaczy. Ponadto częste występy u Peela oraz innego radiowego DJ-a, Davida Jensena w rozgłośni BBC przyniosły spodziewany efekt. The Smiths zaczęli zyskiwać oczekiwaną popularność.

Debiutancki album The Smiths zatytułowany "The Smiths" ukazał się w lutym 1984 roku. Longplay z miejsca wywołał ogólnokrajowy skandal, głównie za sprawą dwóch piosenek "Reel Around the Fountain" oraz "The Hand That Rocks the Cradle", w których doszukiwano się afirmacji pedofilii. Ponadto, nie mniejsza wrzawa wybuchła również wokół piosenki "Suffer Little Children", która poruszała temat morderstw dokonanych w latach 60. na pięciorgu nieletnich. Grupie zarzucono próbę komercjalizacji problemu. W tym samym roku The Smiths opublikowali jeszcze kilka singli, jak "Heaven Knows I'm Miserable Now" i "William, It Was Really Nothing", gdzie na stronie B singla zamieścili "How Soon Is Now", jeden z większych przebojów w kilkuletniej karierze. Koniec roku przyniósł premierę "Hatful Of Hollow", zbiór stron B singli, jak również piosenek zarejestrowanych podczas występów w programach Peela i Jensena.

Rok później, w lutym 1985 roku, w sprzedaży ukazał się kolejny album The Smiths, "Meat Is Murder". Pomimo późniejszej ogromnej popularności zespołu longplay był jedynym w historii grupy, który zdołał dotrzeć na szczyt brytyjskiej listy bestsellerów. Premierze płyty tradycyjnie towarzyszył skandal. W tych czasach Morrissey mocno krytykował premier Wielkiej Brytanii, Margaret Thatcher, rodzinę królewską, organizację Band Aid i samego Boba Geldofa. - Jestem niebezpieczny przede wszystkim, dlatego, że mówię to, co myślę - wyjaśniał Morrissey w rozmowie dla pisma "Time Out" w marcu 1985 roku. - Nie boję się mówić, że Band Aid było diabelsko złe! A na myśl o Bobie Geldofie chce mi się rzygać! Można współczuć mieszkańcom Etiopii, ale czymś innym jest codzienne torturowanie Anglików. W tej samej rozmowie Morrissey skrytykował też brytyjską królową: "W chwili, gdy jednych nie stać na jedzenie, noszenie sukni wartej 6 tysięcy funtów, jest dla mnie czymś obrzydliwym".

Wydanie kolejnego albumu The Smiths, zatytułowanego "The Queen Is Dead", przypadło na czerwiec 1986 roku. Chociaż płyta gotowa była już w listopadzie poprzedniego roku, jej wydanie opóźniły kłopoty z wytwórnią. Grupa zaczęła rozglądać się za nowym kontraktem, a jej wybór ostatecznie padł na EMI. W międzyczasie z zespołu - z powodu uzależnienia od heroiny - wyleciał Rourke. - Andy, odchodzisz z The Smiths. Żegnaj i powodzenia, Morrissey - brzmiała wiadomość, którą wokalista napisał na żółtej karteczce i przykleił do szyby samochodu basisty. The Smiths zamieścili na "The Queen Is Dead" jeden z największych swoich przebojów "There's A Light That Never Goes Out", jednakże piosenka nigdy nie ukazała się na singlu za czasów świetności zespołu. Pomimo planów co do wydania utworu na małej płytce, szef ówczesnej wytwórni grupy, Geoff Travis, wybrał "Bigmouth Strikes Again".

Z początkiem 87. roku The Smiths wypuścili na rynek kolejny z wielkich hitów, singel zatytułowany "Shoplifters of the World Unite", który ukazał się również na składance "The World Won't Listen". Album pojawił się w sprzedaży w lutym. Miesiąc później, z myślą o rynku amerykańskim, grupa wydała kompilację "Louder Than Bombs" składającą się z "The World Won't Listen" i "Hatful of Hollow". Tuż przed premierą ostatniego studyjnego albumu The Smiths zatytułowanego "Strangeways, Here We Come", który również cieszył się ogromną popularnością, grupę niespodziewanie opuścił Marr. Za główną przyczynę końca jego przyjaźni z Morrisseyem uważa się irytację Morrisseya wywołaną współpracą Marra z innymi artystami. Z drugiej zaś strony, podobno Marr obwiniał wokalistę o brak muzycznej elastyczności. Poszukiwania nowego gitarzysty okazały się bezowocne.

Po rozpadzie The Smiths jego członkowie skupili się na rozwijaniu indywidualnych karier. Morrissey rozpoczął nagrywanie płyt pod własnym nazwiskiem. Wokalista ma na koncie 10 albumów. Marr wziął udział w kilku projektach jak Electronic, gdzie wraz z nim udzielali się dodatkowo Bernard Sumner z New Order oraz Neil Tennant z Pet Shop Boys. Grał także w The The, z którymi wydał dwa albumy. W 2000 roku gitarzysta powołał do życia formację Johnny Marr and The Healers. W 2006 roku nagrał z Modest Mouse krążek "We Were Dead Before the Ship Even Sank". W 2008 roku muzyk stał się formalnym członkiem grupy The Cribs.

Od rozpadu grupy jej fani stale żywią nadzieję na powrót The Smiths w oryginalnym składzie. Niestety żaden z członków zespołu nie wykazuje zainteresowania reaktywacją. Morrissey odrzucił nawet ofertę zagrania 50 koncertów, za które zarobiłby 40 milionów funtów. W jednym z wywiadów udzielonych w 2009 roku radiu BBC wokalista zapytany o reaktywację The Smiths odpowiedział: "Ludzie ciągle zadają mi pytanie odnośnie pojednania. Nie wiem dlaczego. Przeszłość wydaje się być dla mnie tak odległa, dobrze mi z tym...". W innym z wywiadów zapytany przez dziennikarza Morrissey powiedział o pojednaniu z gitarzystą The Smiths następująco: "Zbyt wiele się wydarzyło. Naprawdę. Właściwie, to my nie lubimy się, w ogóle".
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Hand in glove/Handsome devilSmiths15.1983124-Rough Trade RT 131[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
This charming man/JeaneSmiths11.198325[14]-Rough Trade RT 136[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
What difference does it make/Back to the old houseSmiths01.198412[9]-Rough Trade RT 146[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
Heaven knows i' m miserable now/Suffer little childrenSmiths05.198410[8]-Rough Trade RT 156[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
William it was really nothing/Please please please let me get what i wantSmiths08.198417[6]-Rough Trade RT 166[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
How soon is now/Well i wonderSmiths02.198524[14]-Rough Trade RT 176[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
Shakespeare' s sister/What she saidSmiths03.198526[4]-Rough Trade RT 181[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
That joke it' s funny anymore/Meat is murder [live]Smiths07.198549[3]-Rough Trade RT 186[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
The boy with the thorn in his side/AsleepSmiths10.198523[5]-Rough Trade RT 191[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by The Smiths]
Big mouth strikes again/Money changes everythingSmiths05.198626[4]-Rough Trade RT 192[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Johnny Marr, Morrissey]
Panic/Vicar in a tatuSmiths07.198611[8]-Rough Trade RT 193[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter]
Ask/Cemetery gatesSmiths10.198614[5]-Rough Trade RT 194[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by John Porter, Steve Lillywhite]
Shoplifters of the world unite/Half a personSmiths02.198712[4]-Rough Trade RT 195[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Johnny Marr]
Sheila take a bow/Is it really so strange?Smiths04.198710[5]-Rough Trade RT 196[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
Girlfriend in a coma/Work is a four-letter wordSmiths08.198713[5]-Rough Trade RT 197[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
I started something i couldn' t finish/Pretty girls make gravesSmiths11.198723[4]-Rough Trade RT 198[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
Last night i dreamed that somebody loved me/Nowhere fastSmiths12.198730[4]-Rough Trade RT 200[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr, Stephen Street]
This charming man [reissue]/Wonderful woman/Accept yourselfSmiths08.19928[5]-WEA YZ 0001
How soon is now [reissue]/Hand in gloveSmiths09.199216[4]-WEA YZ 0002
There is a light that never goes out/Handsome devil [live]Smiths10.199225[3]-WEA YZ 0003[written by Johnny Marr, Morrissey][produced by Morrissey, Johnny Marr]
Ask [reissue]/Cemetary gatesSmiths02.199562[1]-WEA YZ 0001

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
The SmithsSmiths03.19842[37]150[11]Rough Trade ROUGH 61[gold-UK][produced by John Porter]
Hatful of hollowSmiths11.19847[54]-Rough Trade ROUGH 76[platinum-UK][produced by John Porter, The Smiths, Roger Pusey, Dale "Buffin" Griffin]
Meat is murderSmiths02.19851[1][20]110[32]Rough Trade ROUGH 81[gold-UK][produced by The Smiths]
The Queen is deadSmiths06.19862[48]70[37]Rough Trade ROUGH 96[gold-US][platinum-UK][produced by Morrissey, Johnny Marr]
The world won' t listenSmiths03.19872[18]Rough Trade ROUGH 101[gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Roger Pusey]
Louder than bombs [import]Smiths05.198738[14]62[25]Rough Trade ROUGH 255[gold-US][gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Smiths,The/Roger Pusey/Stephen Street]
Strangeways here we comeSmiths10.19872[21]55[27]Rough Trade ROUGH 106[gold-US][gold-UK][produced by Morrissey, Johnny Marr,Stephen Street]
RankSmiths09.19882[7]77[8]Rough Trade ROUGH 126[gold-UK][produced by Pete Dauncey and Grant Showbiz]
Best ...ISmiths08.19921[1][38]139[3]WEA 4509903272[gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Stephen Street]
Best ...IISmiths11.199229[20]-WEA 4509904062 [gold-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Stephen Street]
SinglesSmiths03.19955[60]-WEA 4509990902[platinum-UK][produced by John Porter/Johnny Marr/Morrissey/Stephen Street]
The very best of...Smiths06.200130[87]-WEA 8573889482[platinum-UK][produced by John Porter/Morrissey/Johnny Marr/Stephen Street/Smiths]
The Sound of The SmithsSmiths11.200821[89]115[1]Rhino 2564693709[platinum-UK][produced by John Porter/The Smiths/Roger Pusey/Dale Griffin/Stephen Street]
CompleteSmiths09.201163[2]-Rhino 2564665907-

St. Louis Union

Zespół założony w Manchesterze w składzie: Tony Cassiday (śpiew), Keith Miller (gitara), Alex Kirby (saksofon tenorowy), John Nichols (bas) i Dave Webb (perkusja). Zwrócił na siebie uwagę jako zwycięzca festiwalu grup beatowych magazynu Melody Maker w 1965 r. Nagrodę stanowił kontrakt nagraniowy z Decca Records, którego pierwszym owocem była nowa wersja piosenki "Girl" z albumu Beatlesów Rubber Soul. Sekstet umieścił ten utwór w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy przebojów, pomimo współzawodnictwa z grupą The Truth.
Później zespół otrzymał rolę w filmie "The Ghost Goes Gear", w którym wystąpiła również formacja Spencer Davis Group. Jednak słabe pozycje singli "Behind The Door" i "East Side Story" doprowadziły krótką karierę zespołu do końca.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Girl/RespectSt. Louis Union01.196611[10]-Decca F 12 318[written by Lennon, McCartney][produced by Peter Sullivan][piosenka oryginalnie nagrana przez The Beatles]
Behind The Door/English TeaSt. Louis Union04.1966--Decca F 12 386[written by G.Gouldman][produced by Peter Sullivan]
East Side Story/Think About MeSt. Louis Union10.1966--Decca F 12 508[written by Seger][produced by Tony Clarke]

Sub Sub

Popowy zespół taneczny z Manchesteru (Anglia), działający od 1989 r. Początkowo w jego skład wchodzili Melanie Williams (śpiew), Jimi Goodwin, Jezz Williams i Andy Williams. Najwcześniejsze nagrania Sub Sub utrzymane były w stylu "techno-zrób-to-sam" i raczej nie zwiastowały wejścia do "Top Of The Pops" czy pierwszej dziesiątki list przebojów. Singel Space Eace ukazał się jedynie jako tłoczenie próbne; następnie wydano instrumentalną EP-kę Coast.
Był to jedyny owoc kontraktu podpisanego z wytwórnią Virgin; grupa przeniosła się do stajni Rob's Records, prowadzonej przez menedżera grupy New Order Roba (Grettona i wydała Coast ponownie w sierpniu 1992 r.
Przełom w karierze Sub Sub nastąpił wraz z ukazaniem się "Ain't No Love (Ain't No Use)", z wyjątkowo udanym remiksem DJ-a Graema Parka. W rezultacie zespół zaczął otrzymywać prośby o remiksy od wielu wykonawców, np. Take That i Sinitta. Na singlu Respect z 1994 r. którego wydanie poprzedziło ukazanie się albumu, zaśpiewała nowa wokalistka - Nina Henchion. Jedyny album grupy Full Fathom Five ukazał się w 1995 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Space Face/Ekto-Jam-SubSub Sub.1991--Not On Label JAJ 01[Written by A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub]
Space FaceSub Sub01.1992--Ten Records TENX 373[Written by A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub]
Ain't No Love (Ain't No Use)Sub Sub04.19933[11]-Robs Records 7 ROB 9[ Written By - A. Williams , J. Goodwin , J. Williams , M. Williams][Produced by Sub Sub]
AngelSub Sub08.1994--Robs Records 12 ROB 29[Written by J.Goodwin, N.Henchion, J.Male, A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub and Andy Fuest]
RespectSub Sub02.199449[2]-Robs Records 7 ROB 19[ Producer - Adam Fuest , Sub Sub ][ Written By - Andy Williams , Bill Curtis , Gerry Thomas , Jez Williams , Jimi Goodwin , Johnny Flippin , Kenny Ballard][ sample from "Double Dutch" by the Fatback Band]
Southern Trees/JaggernathSub Sub.1994183[1]-Robs Records 12 ROB 39[written by J.Goodwin, A.Williams and J.Williams][Produced by Sub Sub and Adam Fuest]
Smoking Beagles/CrunchSub Sub12.1996--Robs Records 12 ROB 51[Written by Williams, Goodwin and Williams][Produced by Sub Sub]
This Time I'm Not Wrong/Heads Will RollSub Sub with Bernard Sumner09.199780[2]-Robs Records 12 ROB 53[Written by Williams, Goodwin, Williams and Sumner][Produced by Sub Sub]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Full Fathom FiveSub Sub.1994--Robs Records LP ROB 30[produced by J.Goodwin, A.Williams & J.Williams]
Delta TapesSub Sub.1998--Cortex CTX 099CD [Aus]-

środa, 2 listopada 2016

Napalm Death

Napalm Death - angielska grupa muzyczna powstała w 1981 roku w Meriden w pobliżu Coventry. W początkowym okresie działalności zespół wykonywał hardcore punk. W latach późniejszych zawrócił się w stronę takich gatunków jak grindcore i death metal.
 W swej twórczości zespół poruszył takie zagadnienia jak nienawiść, agresja, polityka czy religia. Z kolei wokalista Mark "Barney" Greenway oraz pozostali członkowie Napalm Death wielokrotnie wyrazili sprzeciw na temat zjawiska rasizmu i wojen.
Do 2009 roku zespół wydał czternaście albumów studyjnych oraz szereg kompilacji, albumów koncertowych i minialbumów. Według danych z 2003 roku wydawnictwa zespołu w samych Stanach Zjednoczonych sprzedały się w nakładzie 367 654 egzemplarzy. Byli i obecni członkowie grupy utworzyli lub współtworzyli liczne zespoły i projekty poboczne, m.in. takie jak: Carcass, Godflesh, Cathedral, Defecation, Jesu, Painkiller, Brujeria czy Lock Up.

Zespół Napalm Death powstał w miejscowości Meriden w pobliżu Coventry w Wielkiej Brytanii z inicjatywy nastoletnich muzyków, wokalisty i basisty Nicholasa Bullena oraz perkusisty Milesa Ratledgea. Pierwszy skład zespołu uzupełnił gitarzysta Simon Oppenheimer. W styczniu 1982 roku do grupy dołączył Graham Robertson, który objął stanowisko basisty. 25 lipca w Atherstone Miners Club muzycy dali pierwszy koncert. W sierpniu tego samego roku Oppenheimera zastąpił Darryl Fedeski. Następnie podczas koncertu w Knowle zostały zarejestrowane pierwsze nagrania Napalm Death.

Na wydanej we wrześniu kasecie magnetofonowej zatytułowanej Halloween znalazło się dziewięć utworów. Trzy miesiące później Fedeski odszedł z zespołu, a jego obowiązki przejął Graham Robertson. Natomiast jako basista i wokalista dołączył Finbarr Quinn były członek Curfew. W październiku ukazała się druga kaseta demo zespołu pt. And, Like Sheep, We Have All Gone Astray, nagrana ponownie w Knowle. Wydawnictwo, którego okładkę przygotował Nicholas Bullen było dostępne w sprzedaży wysyłkowej. Szereg recenzji kasety ukazało się w lokalnych fanzine'ach.

1 kwietnia 1983 roku zostało wydane trzecie demo pt. Kak. 6 maja 1987 roku nakładem Earache Records ukazał się debiutancki album grupy zatytułowany Scum. 16 września 1988 roku został wydany drugi album formacji pt. From Enslavement to Obliteration. 1 lipca 1990 roku ukazał się kolejny (trzeci) album Harmony Corruption.
23 czerwca 1992 roku został wydany album Utopia Banished. 2 i 3 lipca tego samego roku zespół zagrał w katowickiej Hali AWF i w poznańskiej hali Arena. 31 maja 1994 roku ukazał się album Fear, Emptiness, Despair. Natomiast 22 czerwca muzycy wystąpili w warszawskim klubie Stodoła. 26 stycznia 1996 roku został wydany album Diatribes. 25 marca tego samego roku zespół wystąpił w katowickim Mega Clubie. 3 czerwca 1997 roku ukazał się album Inside the Torn Apart. 26 października 1998 roku został wydany album Words From the Exit Wound.

25 maja 2000 roku ukazała się kompilacja pt. The Complete Radio One Sessions. Na płycie zostały wydane utwory zarejestrowane dla Radio 1 / BBC. 25 września tego samego roku roku nakładem Dream Catcher i Spitfire Records został wydany album Enemy of the Music Business. Tytuł oznaczający "wrogowie przemysłu muzycznego" wydawnictwa wzbudził kontrowersje i spekulacje dotyczące adresata. Na łamach magazynu Terrorizer, wokalista "Mark "Barney" Greenway wypowiedział się następująco:

"Najpoważniejsze problemy mieliśmy z poprzednim menedżerem. W pewnym momencie zaczęło brakować sporych ilości pieniędzy, aż obudziliśmy się, gdzieś w 1998 roku. Menedżerowi trzeba po prostu ufać, sam nie jesteś w stanie dopilnować wszystkiego, niestety sytuacja nas do tego zmusiła. Wtedy też zdaliśmy sobie sprawę, że nie odpowiada nam również praca wytwórni. Minął rok, zanim uporaliśmy się z tym wszystkimi sprawami, ale teraz mamy już nowego menedżera – Rudy'ego Reida z Absurd Management – i nową wytwórnię Dream Catcher. Wszystko znowu jest w porządku"
1 sierpnia 2001 roku zespół wystąpił w poznańskim klubie Eskulap. 15 października tego samego roku została wydana pierwsze DVD zespołu pt. The DVD. Zestaw DVD zawiera pierwszych sześć wideoklipów nakręconych w latach: 1990 – 1997 tj. do utworu Breed to Breathe, następnie zawiera dokument Live Corruption (wydany poraz pierwszy na VHS), zarejestrowany podczas koncertu Live At Salisbury, Arts Centre, 30 June 1990, zawiera też koncert Live At Nottingham, Rock City, 14 November 1989 ponadto dwa utwory tj. Scum i You Suffer, zarejestrowane na żywo podczas Live At London Kilburn National, pochodzące z archiwalnego dokumentu BBC TV 'Arena' Heavy Metal Special (wykorzystane też przez BBC TV w 1989 r. w dokumencie muzycznym pt. Napalm Death. Thrash To Death). Płyta wydana nakładem skonfliktowanej wówczas z zespołem wytwórni Earache Records powstała bez jego udziału. Napalm Death zarzucał wytwórni m.in. "pogoń za pieniędzmi". Jednakże w wystosowanym przez Earache oświadczeniu zaznaczono odmowę współpracy ze strony muzyków. Latem 2002 roku muzycy przystąpili do prac nad kolejnym albumem studyjnym. Partie perkusji zostały zarejestrowane w Parkgate Studios, natomiast pozostałe instrumenty i wokalizy w Chapel Studios. Wydawnictwo zatytułowane Order of the Leech ukazało się 22 listopada tego samego roku, nakładem wytwórni muzycznej Spitfire Records. Płyta ukazała się również w rozszerzonej wersji z interpretacjami utworów "Thaw" i "Terrorain" z repertuaru Septic Death. W ramach promocji zespół odbył europejską trasę koncertową. Występy Napalm Death poprzedzała grupa The Great Deceiver.

7 lipca 2003 roku ukazała się kompilacja nagrań zespołu pt. Noise For Music's Sake]. Na dwupłytowym wydawnictwie ukazały się utwory wydane w ramach współpracy z Earache Records oraz kompozycje zarejestrowane z Lee Dorrianemi Billem Steerem. Natomiast 3 listopada został wydany album koncertowy Punishment in Capitals. Wydawnictwo ukazało się na płycie CD i DVD z zapisem koncertu z 12 kwietnia 2002 roku w Londynie. 23 sierpnia 2004 roku nakładem Century Media Records został wydany album Leaders Not Followers Part. II. Na płycie znalazły się interpretacje utworów takich grup jak: Cryptic Slaughter, Discharge, Sepultura, Agnostic Front czy Hirax. Mark "Barney" Greenway o nagraniach wypowiedział się w następujący sposób:

"brzmi podobnie do oryginalnej 'Leaders Not Followers', może nawet mocniej. Oczywiście, pisanie własnych kawałków jest zawsze zajebiste, ale przerabianie utworów z przeszłości, w które mocno kiedyś wierzyłeś na maksa wyolbrzymia element zabawy. Mam zresztą nadzieję, że wpływ tych metalowych/hardcore'owych/punkowych standardów na dzisiejszą scenę ekstremalną jest widoczny jak skurwysyn".

12 marca 2005 roku muzycy wystąpili na festiwalu Metalmania w katowickim Spodku. 25 kwietnia tego samego roku został wydany album The Code Is Red... Long Live the Code. Gościnnie w nagraniach wzięli udział: wokalista Hatebreed - Jamey Jasta i wokalista Dead Kennedys - Jello Biafra. Ponadto gościnnie partie gitary basowej w utworze "Pledge Yourself To You" nagrał były członek Napalm Death - Jeff Walker. Z kolei w maju wraz z zespołami Most Precious Blood i Diecast, muzycy Napalm Death odbyli europejską trasę koncertową.
Latem 2006 roku w Foel Studios w Walii muzycy rozpoczęli prace nad kolejnym albumem studyjnym. 14 sierpnia tego samego roku zespół wystąpił na festiwalu Hunter Fest, który odbył się w Szczytnie. 18 września został wydany album Smear Campaign. Nagrania zostały wyprodukowane we współpracy z producentem muzycznym Russem Russelem. Gościnnie na płycie wystąpiła wokalistka Anneke van Giersbergen z holenderskiej grupy The Gathering, która zaśpiewała w utworze "In Deference".

1 i 2 czerwca 2008 roku w ramach europejskiej trasy koncertowej zespół wystąpił w warszawskim klubie Progresja i wrocławskim W-Z. Koncerty Napalm Death poprzedziła amerykańska formacja Suffocation. 21 i 22 stycznia 2009 roku muzycy wystąpili w warszawskim klubie Progresja i krakowskim Lochnes. Napalm Death poprzedziły następujące zespoły: szwedzki Splitter, czeski Pigsty oraz polska Antigama. Natomiast 23 stycznia został wydany album studyjny Time Waits for No Slave]. Ślady perkusji zostały nagrane w studiu Parlour w Kettering, a gitary, gitarę basową i wokale w walijskim Foel Studios. Wydawnictwo było promowane teledyskiem do tytułowego utworu. Natomiast w Stanach Zjednoczonych album uplasował się na 19. miejscu listy Top Heatseekers. We wrześniu również 2009 roku ukazał się split Napalm Death i Nasum zatytułowany Live in Japan - Grind Kaijyu Attack!. Na płycie został wydany materiał zarejestrowany przez Nasum w 2004 roku podczas koncertów w Japonii.  27 lutego 2012 roku został wydany album pt. Utilitarian.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Harmony CorruptionNapalm Death07.199067[1]-Earache MOSH 19[produced by Scott Burns, Napalm Death]
Utopia BanishedNapalm Death05.199258[1]-Earache MOSH 53[produced by Colin Richardson, Napalm Death]
DiatribesNapalm Death02.199673[1]-Earache MOSH 141[produced by Colin Richardson]
Inside the Torn ApartNapalm Death06.1997129[1]-Earache MOSH 171[produced by Colin Richardson]
UtilitarianNapalm Death02.2012157[1]- Century Media 9981652 [produced by Russ Russell]
Apex Predator – Easy MeatNapalm Death01.2015120[1]- Century Media 9985192 [produced by Russ Russell]

Naked Truth

Naked Truth, grupa amerykańska. Powstała w 1988r w Atlancie w stanie Georgia,ale osiedliła się w Londynie w Wielkiej Brytanii. Utworzyli ją Doug Watts - voc z Detroit, Jimmy Westley - g z Savannah i Bernard Dawson - dr, perc z Los Angeles.Nieco później dołączył Jeff J. - b z Nowego Jorku. W 1992r zastąpił go Anglik Kwame Boaten - b.
W końcu 1990r zwróciła uwagę Bernarda Rhodesa, byłego menażera The Clash, i na jego koszt nagrała w studiu Soundcastle w Atlancie sześć utworów. Taśmą zainteresował się Muff Winwood, szef londyńskiej
firmy Sony Soho Square, i rok później wydał minialbum Green with rage.

Płytę wypełniły porywające kompozycje heavymetalowe i thrashowe (Pan African Alive, Blood Flows), niekiedy z elementami funku (Downtown), rapu (Harem Scarem!), a nawet art rocka (Blood Flows). Reklamowano ją sloganem: thrash jazz.
 W 1992 grupa odbyła wspólną trasę po Wielkiej Brytanii z zespołem Little Angels, a wiosną następnego roku koncertowała w Europie u boku Sacred Reich. Latem 1993 dorobiła się pierwszego właściwego
albumu - Fight; kilka utworów wydała już wcześniej na czwórkach - ,,Read Between The Lines" (1992) i „Black" (1993). Nagrała płytę w Rockfield Studios w Walii z producentem Guyem Sigsworthem. Pozostała wierna dawnym fascynacjom metalem,funkiem,jazzem,ale tym razem potrafiła stworzyć z różnych elementów repertuar bardziej spójny,efektowny,dojrzały.Porownywano ja do Faith No More i the Red Chili Peppers.
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Green With Rage mini LP.Naked Truth.1991-- Sony Soho Square 469124 1 -
FightNaked Truth.1993-- Sony Soho Square 472981 2 -

My Dying Bride

My Dying Bride - brytyjski zespół wykonujący doom metal, który powstał w czerwcu 1990 roku w mieście Bradford. W latach 90-tych XX w. zespół ten należał (wraz z Paradise Lost i Anathemą) do "Wielkiej trójki" wykonawców doommetalowych. Ich muzykę charakteryzują teksty traktujące o religii, miłości i śmierci, długie i rozbudowane utwory oraz dbałość o detale.
Początek działalności grupy to fascynacje death metalem, które usłyszeć można na jedynej nagranej przez grupę kasecie demo Towards the Sinister. Na debiutanckim albumie grupy, As the Flower Withers, można usłyszeć skrzypce i klawisze, a w Turn Loose the Swans "czysty" śpiew. Na płycie The Angel and the Dark River grupa odeszła już niemal całkowicie od swoich deathmetalowych korzeni. Swoistą kontynuacją tej płyty był kolejny album, Like Gods of the Sun, na którym zarejestrowano muzykę zupełnie inną od wczesnych dokonań grupy.

Kolejnym krokiem naprzód dla zespołu był ich następny album, 34.788%... Complete. Na płycie pojawiły się sample, przesterowane wokale, co wzbudziło wiele kontrowersji zarówno wśród krytyków jak i fanów. Sami muzycy tłumaczyli, iż ta płyta jest naturalną kontynuacją ich działalności, kolejnym krokiem w ich rozwoju, a sam album zawiera bardzo typową dla zespołu muzykę. Swoistym powrotem do korzeni, a więc do początkowych lat działalności zespołu, miał być wydany w 1999 r. album The Light at the End of the World.

Następnymi wydawnictwami były dwa kompilacyjne albumy wydane z okazji 10-lecia zespołu. Były to Meisterwerk 1 i Meisterwerk 2. Wybór utworów na te kompilacyjne albumy należał do fanów zespołu, którzy dokonali selekcji piosenek, głosując za pomocą Internetu. W 2001 r zespół wydał kolejną płytę, The Dreadful Hours, na której, jako dodatek do siedmiu nowych piosenek, ponownie nagrano jeden z utworów z pierwszej płyty zespołu.

Kolejnym wydawnictwem był wydany w roku 2002 pierwszy koncertowy album grupy The Voice of the Wretched. W tym samym roku ukazała się również pierwsza płyta DVD zespołu. W roku 2005 grupa nagrała swój kolejny album - Songs of Darkness, Words of Light. Kolejne wydawnictwa w dyskografii grupy to trzypłytowy box zatytułowany Anti-Diluvian Chronicles oraz druga płyta DVD Sinamorata, na której oprócz nagrań koncertowych znalazły się wideoklipy do utworów z ostatniej płyty zespołu oraz wideoklipy i ilustracje wykonane przez fanów zespołu.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Like Gods of the SunMy Dying Bride10.1996131[1]- Peaceville VILE 65 -
A Map of All Our FailuresMy Dying Bride10.2012200[1]- Peaceville VILELP407-