Sleeper

Na Wyspach pochód rockowych emancypantek trwa. Zbuntowane dziewczyny uzbrojone w gitary coraz częściej spychają w cień kolegów-muzyków. Poczynania Justine Frischmann z Elastiki, Sonii Aurory Madan z Echobelly czy Louise Wener z londyńskiej grupy Sleeper to brytyjska odpowiedź na działalność Courtney Love, Kristin Hersh, Tani Donnelly i innych - wciąż znacznie liczniejszych - wyemancypowcinych dam zza Oceanu.
Dwudziestosiedmioletnia Louise Jane Wener właściwie nie miała wyboru. Jeśli komponujesz melodyjne piosenki, piszesz ostre, ironiczne teksty, a ponadto dysponujesz wyglądem w rodzaju "najładniejsza dziewczyna w klasie" (ach, te oczy...), jesteś skazana na karierę. W wypadku liderki Sleepera droga do sławy rozpoczęła się na Manchester University, gdzie Miss Wener próbowała swoich sił w kilku studenckich zespołach. To było totalne gówno - ocenia dziś swoje artystyczne początki Louise. Śpiewałam cudze kawałki, wszystkie typu jesteśmy The Doors. Właśnie na studiach młoda kandydatka na gwiazdę poznała starszego o rok gitarzystę z Sheffield, Jonathana Davida Stewarta - przyszłego chłopaka i współzatożyciela Sleepera. Po ukończeniu nauki para Wener-Stewart przeniosła się do Londynu, aby po skompletowaniu składu własnej grupy (Kenadiid Osman - bas, Andy McClure - perkusja) ruszyć na podbój brytyjskiej sceny niezależnej.
Na początku 1994 roku kwartet zadebiutował singlem Alice in Vain nagranym dla londyńskiej wytwórni Indolent Records. Tytułowa kompozycja, budząca skojarzenia z dokonaniami PJ Harvey, spotkała się z przychylną reakcją prasy branżowej (dziewiąte miejsce na liście debiutów roku tygodnika "New Musical Express"). Następne single, Swallow oraz Delicious, również się podobały, przy czym dość śmiałe obyczajowo teksty Louise zagwarantowały grupie odpowiedni rozgłos. Jesienią ubiegłego roku Sleeper zaliczył dużą trasę koncertową jako dodatek do wyspiarskiej megagwiazdy Blur, a następnie, na przełomie 1994 i 1995, muzycy weszli do studia, gdzie powstał materiał na debiutancki album. W styczniu na rynku ukazał się pilotujący dużą płytę singel Inbetweener i dotarł nawet do brytyjskiej Top 40, zaś miesiąc później do sklepów trafił long-play Smart(lndolent, 1995). Płyta sprzedawała się nieźle (w pierwszym tygodniu szczyt listy niezależnych), choć tym razem recenzenci byli raczej powściągliwi w pochwałach. Ich chłodne reakcje nie zaszkodziły jednak popularności Sleepera - kolejny singel grupy, Vegas (nagrany z gościnnym udziałem gitarzysty Blur - Grahama Coxona), powtórzył sukces komercyjny Inbetweener.
Oczywiście formacji kierowanej przez Louise wciąż daleko jeszcze do sławy Suede, Oasis, czy wspomnianego wyżej Blur. Ale też propozycja artystyczna panny Wener i spółki idzie w nieco innym kierunku. Słuchając produkcji Sleepera trudno nie zauważyć, że w odróżnieniu od większości młodych brytyjskich zespołów grupa inspiruje się przede wszystkim muzyką amerykańską. Sama Louise nie ukrywała nigdy swej fascynacji dokonaniami Kim Deal (dawniej w Pixies, obecnie na czele The Breeders), co dla pamiętających The Breeders' Last Splash (4AD, 1994) będzie szczególnie oczywiste, jeśli posłuchają takich utworów, jak Poor Flying Man, Twisted albo zamykający album Sleepera Pyromania. Niektórzy krytycy zwrócili ponadto uwagę na wpływy innych rockujących Amerykanek: Blondie, Go-Go's, także Belly. Z drugiej jednak strony bardziej popowe kompozycje kwartetu mają w sobie wiele z muzyki angielskiej. Trochę tu The Pretenders (nie przypadkiem na stronie B singla Vegas znalazł się utwór pochodzący z repertuaru tej formacji -Hymn To Her), trochę PJ Harvey, chwilami słychać również... Blur (riff z Bedhead brzmi bliźniaczo podobnie do partii gitary Coxona z Coping czy Jubilee). "Wyspiarskość" Sleepera to także teksty Louise, niewątpliwie jedna z mocniejszych stron twórczości londyńskiego zespołu. Piosenki ze Smart z typowo angielską, ironiczną zjadliwością szkicują scenki z życia "typowego, szarego mieszczucha" (Inbetweener, Vegas), atakują feministyczny mit "kobiecej solidarności" (Alice In Vain), ale przede wszystkim stanowią pochwałę beztroskiego hedonizmu.
Bedhead, Lady Love Your Countryside czy Pyrotechnican można odczytać jako apologię "szybkiego życia bez hamulców", a singlowy Delicious, okrzyknięty przez prasę "hymnem na cześć kobiecego seksualizmu", wywołał nawet swojego czasu mały skandal, łącznie z oskarżeniami o seksizm i ignorowanie zagrożenia AIDS. Całkowite nieporozumienie - irytuje się Louise - to po prosto piosenka o tym co czujesz, gdy spotykasz kogoś i kompletnie tracisz gtowę. Wesoły papowy kawałek, wyrażający radość kobiety z seksu. Mężczyźni śpiewają podobne teksty od dawna i nie ma afery. Tymczasem otwartość, z jaką liderka Sleepera deklaruje swój alkoholowo-imprezowy światopogląd, nie mogła nie wywołać kontrowersji. Jeden z dziennikarzy nazwał pannę Wener nawet "Keithem Richardsem w spódnicy". Sama zainteresowana broni się przed wizerunkiem rock'n'rollowego demona: Nie jestem aż taką hedonistką. Raz w życiu próbowałam koki, ale następnego ranka obudziłam się niewiarygodnie przybita i wypluta. Jeszcze w college'u paliłam trochę trawkę, jednak po trawce trudno z kimkolwiek pogadać, wszyscy robią się beznadziejnie nudni. Przyznaję, mam słabość do alkoholu -w końcu to taka towarzyska" używka... A co z opinią sex-symbolu? Dajcie spokój! Może któregoś dnia spojrzę w lustro, zobaczę kogoś innego i powiem: "Hej, wszyscy na mnie lecą". Póki co, najbardziej seksowna jest myśl o sprzedaniu 17000 płyt w siedem dni od chwili wydania.
Podobne tłumaczenia nie zmienią faktu, że przez swój ostry język Louise Wener zdążyła już podpaść wszystkim na około (chyba tylko bracia Gallagherowie mniej liczą się z opinią). Politykom, bo wzywa do bojkotu wyborów; feministkom, bo nazywa je "głupimi histeryczkami nie mającymi pojęcia o mężczyznach"; zwolennikom teorii psychoanalizy Freuda, bo ich mistrza tytułuje określeniem "starego ch... pieprzącego głupoty"; wreszcie większości elit, bo nieustannie atakuje wszechwładną ideologię political correctness ("politycznej poprawności"). Stąd liderka Sleepera nie może narzekać na brak wrogów.
Jednak na pytanie dziennikarza, czy chciałaby kogoś za coś przeprosić odpowiada zdecydowanie: Nie. Przeprosiny nie mają sensu. Jeśli czegoś żałuję, to tylko paru wypowiedzi, które zostały kompletnie niezrozumiane. Ale tak to bywa. Kiedy piszesz listy, masz zawsze czas na poprawki. Wywiady idą od razu w świat. Tym sposobem Sleeper wyrósł na zespół, wokół którego co jakiś czas porządnie "szumi". Podczas gdy dla zdeklarowanych przeciwników są tylko kolejną kapelą z kobietą na czele, zwolennicy widzą w nim formację, która w twórczy sposób łączy w swej twórczości atmosferę amerykańskiego rocka lat dziewięćdziesiątych z wyspiarską ironią i angielskimi popowymi tradycjami. Gdy wrogowie widzą w pannie Wener "bezczelną, arogancką babę", dla fanów będzie zawsze "wyzwoloną dziewczyną z własnym zdaniem". Bez względu na to, kto ma rację, Louise i koledzy mogą spać spokojnie. Zła reputacja działa na ich korzyść...

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Alice [Alice in vain/Ha ha you' re dead/Big nurse]	Sleeper	11.1993	128	-	Indolent SLEEP 001	[written by Wener, Stewart][produced by Anjali Dutt]
Swallow /Twisted/One girl dreaming	Sleeper	02.1994	76[1]	-	Indolent SLEEP 002	[written by Wener, Stewart][produced by Anjali Dutt]
Delicious /Lady love your countryside/Bedside manners	Sleeper	05.1994	75[2]	-	Indolent SLEEP 003	[written by Ian Broudie][produced by Anjali Dutt]
Inbetweener /Little Annie	Sleeper	01.1995	16[7]	-	Indolent SLEEP 006	[written by Wener][produced by Paul Corkett, Sleeper]
Vegas /Hymn to her	Sleeper	03.1995	33[9]	-	Indolent SLEEP 008	[written by Wener, Stewart, Maclure, Osman][produced by Bruce Lampcov]
What do i do now?/Paint me	Sleeper	09.1995	14[9]	-	Indolent SLEEP 010	[written by Wener, Stewart, Maclure, Osman][produced by Stephen Street]
Sale of the century/Atomic	Sleeper	04.1996	10[11]	-	Indolent SLEEP 011	[written by L. Wener, A. Maclure][produced by Stephen Street]
Nice Guy Eddie/Inbetweener	Sleeper	07.1996	10[10]	-	Indolent SLEEP 013	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]
Statesque /She' s a sweetheart	Sleeper	09.1996	17[11]	-	Indolent SLEEP 014	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]
She' s a good girl/Come on come on	Sleeper	09.1997	28[11]	-	Indolent SLEEP 015	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]
Romeo me/C**T London	Sleeper	11.1997	39[5]	-	Indolent SLEEP 017	[written by L. Wener][produced by Stephen Street]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smart	Sleeper	02.1995	5[33]	-	Indolent SLEEP 007	[gold-UK][produced by Paul Crokett, Sleeper; Ian Broudie]
The it girl	Sleeper	05.1996	5[49]	-	Indolent SLEEP 012	[platinium-UK][produced by Stephen Street]
Pleased to meet you	Sleeper	10.1997	7[9]	-	Indolent SLEEP 016	[silver-UK][produced by Stephen Street]

Jason Derulo

Jason Derulo, właśc. Jason Joel Desrouleaux (ur. 21 września 1989r w Miramar – amerykański wokalista haitańskiego pochodzenia[4], producent muzyczny, tancerz, choreograf, aktor i autor tekstów. Od początku solowej kariery w 2009 r. sprzedał na całym świecie ponad 30 mln singli i ma na koncie 11 platynowych singli.

Rozpoczął występować w wieku pięciu lat, a trzy lata później napisał swoją pierwszą piosenkę, „Crush on You”. W młodości interesował się operą, teatrem i baletem. Ukończył Dillard High School for the Performing Arts w Fort Lauderdale na Florydzie, a naukę kontynuował w nowojorskiej The American Musical and Dramatic Academy.

W wieku 12 lat poznał swojego menedżera. Początkowo pisał teksty dla artystów, takich jak: Diddy, Lil Wayne, Danity Kane, Sean Kingston, Cassie, Lil’ Mama i Iyaz. Gdy miał 16 lat postanowił rozpocząć karierę solową. W międzyczasie występował również w sztukach teatralnych, w tym Ragtime i Smokey Joe’s Cafe. Derulo wygrał główną nagrodę w finałowym odcinku jednej z edycji Showtime at the Apollo. Derulo został odkryty przez producenta muzycznego J.R. Rotema, dzięki któremu podpisał kontrakt z wytwórniami Beluga Heights Records i Warner Bros. Records.

4 sierpnia 2009 wydał swój debiutancki singiel „Whatcha Say”. Utwór w dużym stopniu przypomina piosenkę Imogen Heap „Hide and Seek” . Pod koniec sierpnia 2009 piosenka zadebiutowała na 54. miejscu listy Billboard Hot 100 i trafiła na szczyt zestawienia w listopadzie 2009. To był pierwszy i jedyny hit Derulo. Teledysk do singla został wydany we wrześniu 2010r; po sukcesie singla Derulo rozpoczął pracę nad swoim debiutanckim albumem. Drugi singiel ze swojego albumu, „In My Head”, wydał 8 grudnia 2009. Zadebiutował na 63. miejscu listy Billboard Hot 100 i osiągnął 5. miejsce .

Debiutancki album, zatytułowany po prostu Jason Derülo, został wydany 2 marca 2010. Derulo po raz pierwszy znalazł się na pierwszej dziesiątce brytyjskich i irlandzkich list przebojów na początku marca 2010. Derulo pojawił się także w piosence Willa Rousha zatytułowanej „Turn it Up”, w której występują także Stat Quo i Young Buck. Współpracował także z brytyjską piosenkarką Pixie Lott nad piosenką zatytułowaną „Coming Home”.

W 2011 roku nagrał utwór z Demi Lovato zatytułowany „Together” do swojego albumu Unbroken. Jego drugi album studyjny, Future History, został wydany 27 września 2011 roku. Derulo szczegółowo opisał swoją podróż, nagrywając album za pośrednictwem serii odcinków internetowych opublikowanych na jego oficjalnej stronie internetowej. Jej główny singiel „Don’t Wanna Go Home” został wydany 20 maja 2011. Wylądował na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii i pierwszej piątce w Australii. Derulo planował wyruszyć w ośmiodniową trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w celu wsparcia albumu w lutym 2012, w tym koncert na Wembley Arena 1 marca. Jednak 3 stycznia 2012 r., Kiedy Derulo przygotowywał się do swojej trasy Future History Tour, złamał jeden z kręgów. W rezultacie odwołał wszystkie swoje trasy koncertowe.

28 marca 2012 pojawił się w American Idol, aby ogłosić, że pozwoli fanom pomóc mu dokończyć tekst do nowej piosenki zatytułowanej „Undefeated”, w ramach współpracy z American Idol i Coca-Cola. Fani mieli możliwość nadsyłania własnych tekstów, aby ukończyć piosenkę, a następnie zagłosowania na to, który tekst im się najbardziej spodobał. 5 maja 2012 ogłosił, że jego pierwszy występ telewizyjny po kontuzji szyi będzie w finale jedenastego sezonu American Idol, 22 maja 2012. W sierpniu 2012 roku Derulo został mistrzem tańca wraz z Kelly Rowland podczas pierwszego sezonu australijskiego pokazu talentów tanecznych Everybody Dance Now. Program został odwołany wkrótce po wyemitowaniu czwartego odcinka z powodu słabych ocen.

16 kwietnia 2013 wydał do radia swój singiel „The Other Side”. 4 lipca 2013 „The Other Side” osiągnął 18 miejsce na liście Billboard Hot 100. Derulo ogłosił na Twitterze, że jego trzeci album będzie nosił tytuł Tattoos. Album został wydany 24 września 2013. Drugi singiel albumu, „Talk Dirty”, został wydany na całym świecie 27 lipca 2013 roku (cyfrowo). „Talk Dirty” zajął trzecie miejsce na liście Billboard Hot 100.

„Marry Me” miał swoją premierę radiową w USA na antenie z Ryanem Seacrestem 26 sierpnia 2013. Planowano, że zostanie wydany dla wszystkich sprzedawców cyfrowych jako drugi i trzeci singiel na rynku amerykańskim tego samego dnia. 18 marca 2014 roku ogłosił, że wyda album z 4 nowo nagranymi piosenkami i 7 z Tattoos jako album w USA i że będzie miał inną oprawę graficzną i zostanie ponownie zatytułowany Talk Dirty. Talk Dirty został wydany 15 kwietnia 2014 roku. Tego samego dnia Jason Derulo wydał specjalne wydanie Tattoos w Wielkiej Brytanii, które zawierało 4 nowe piosenki z albumu Talk Dirty.

22 stycznia 2015 Dick Clark Productions ogłosił, że Derulo będzie sędzią w nadchodzącym 12. sezonie So You Think You Can Dance, wraz z nową sędzią Paulą Abdul i powracającym sędzią Nigelem Lythgoe. „Jestem naprawdę podekscytowany i z niecierpliwością czekam na dołączenie do obsady So You Think You Can Dance” – powiedział Derulo. „To jeden z najbardziej szanowanych i najdłużej trwających programów w telewizji sieciowej i mam nadzieję, że będę częścią nowego wzrostu i dalszego sukcesu”.

9 marca Derulo wydał pierwszy singiel ze swojego nadchodzącego czwartego albumu studyjnego Everything Is 4, zatytułowany „Want to Want Me”. „Want To Want Me” stał się najczęściej dodawanym utworem w historii Top 40 radia: został dodany do 156 monitorowanych stacji pop, co czyni go największą jak dotąd premierą w Top 40 w USA. Zadebiutował na piątym miejscu na liście Billboard Hot 100 i znalazł się na szczycie UK Singles Chart. Teledysk do jego drugiego singla, „Cheyenne”, został wydany 30 czerwca 2015 roku.

29 czerwca ogłosił wydanie swojego pierwszego albumu z największymi hitami, zatytułowanego Platinum Hits. Platinum Hits został wydany 29 lipca 2016 z zupełnie nową piosenką o nazwie „Kiss the Sky”. Album zawiera 11 singli z certyfikatem platyny. 24 lutego 2017 wydał nowy singiel zatytułowany „Swalla” z Nicki Minaj i Ty Dolla Sign. Na Billboard Music Awards 2017 21 maja Derulo ogłosił, że jego następny album studyjny będzie nosił tytuł 777 . Album został później przemianowany na 2Sides . Derulo wyjaśnia powód, dla którego zmienił nazwę albumu, mówiąc:

777 był etapem w moim życiu, a zrobienie tego albumu zajęło dużo czasu, ale ta nazwa, 2Sides, jest bardziej przejmująca na to, gdzie myślę, że teraz jestem w moim życiu i co wydaje mi się, że album emanuje - światło i ciemna strona tego, kim jestem - album jest tego przykładem na dwa sposoby. Ludzie nigdy nie widzieli miejskiej strony tego, co robię, więc zobaczą tę stronę po raz pierwszy. To album, który ma tak wiele różnych twarzy, więc 2Sides był bardziej odpowiednim tytułem . „Goodbye”, powstała we współpracy z Davidem Guettą, z udziałem Nicki Minaj i Willy’ego Williama, został wydany 24 sierpnia 2018. W 2019 roku Derulo wydał single „Let’s Shut Up & Dance” z Lay Zhang i NCT 127 22 lutego , „Mamacita” z udziałem Farruko, 5 lipca i „Too Hot” 27 sierpnia .
Side 1, pierwsza część 2Sides, została wydana 8 listopada 2019 roku; część 2 pojawi się w 2020 roku . Derulo występuje jako Rum Tum Tugger w filmie Koty, którego premiera miała miejsce 20 grudnia 2019 roku. Zagra także jako frontman Isley Brothers Ron Isley w nadchodzącym filmie biograficznym Spinning Gold .

W maju 2020 roku Derulo potwierdził, że po długich negocjacjach odszedł z kontraktu płytowego z Warner Bros. Records z powodu twórczych różnic. Opuszczając wytwórnię, Derulo również anulował wydanie 2Sides (Side 2), ale potwierdził, że nowa muzyka pojawi się później w 2020 roku . W czerwcu 2020 roku Derulo wywołał kontrowersje po tym, jak wydał piosenkę zatytułowaną „Savage Love”. Piosenka zadebiutowała na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii, stając się piątym numerem jeden Derulo w kraju i pierwszym singlem Jawsh 685, który zajął pierwsze miejsce .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Whatcha Say	Jason Derülo	05.2009	3[19]	1[1][32]	Warner Bros CATCO 149227243	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Derülo, Kisean Anderson, J-Lex, Jonathan Rotem, Imogen Heap][produced by J. R. Rotem, Addtl. production Fuego]
In My Head	Jason Derülo	12.2009	1[1][25]	5[24]	Warner Bros CATCO 155787538	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Derülo, Moe Faisal, Claude Kelly, J. R. Rotem][produced by J. R. Rotem, Moe Faisal]
Ridin' Solo	Jason Derülo	04.2010	2[35]	33[8]	Warner Bros. CATCO 160781716	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Derülo, Jonathan Rotem, Xavier Thomas][produced by J. R. Rotem]
What If	Jason Derülo	08.2010	12[15]	76[2]	Warner Music CATCO 164034360	[silver-UK][written by Jason Derülo, J-Lex, J. R. Rotem][produced by J. R. Rotem]
Coming Home	Pixie Lott featuring Jason Derulo	10.2010	51[1]	-	Mercury MIUCT 7372	[written by Pixie Lott ,Jason Derulo, Sirach Charles, Nicholas Van Eede][produced by J. R. Rotem]
The Sky's the Limit	Jason Derülo	11.2010	68[1]	-	Warner Bros MIUCT 5560	[written by Jason Derülo, J-Lex, J. R. Rotem][produced by J. R. Rotem]
Don't Wanna Go Home	Jason Derülo	07.2011	1[2][16]	14[13]	Warner Bros USWB 11101043	[platinum-US][gold-UK][written by Jason Desrouleaux, Chaz Mishan, David Delazyn, William Attaway, Irving Burgie, Allen George ,Fred McFarlane ][produced by The Fliptones, Tim Roberts, Heather Jeanette]
It Girl	Jason Derülo	10.2011	4[12]	17[22]	Warner Bros USWB 11102211	[platinum-US][platinum-UK][written by Jason Desrouleaux, Emanuel Kiriakou, E. Kidd Bogart, Lindy Robbins][produced by Emanuel Kiriakou]
Fight for You	Jason Derülo	11.2011	15[8]	83[1]	Warner Bros USWB 11102512	[written by Jason Desrouleaux ,Stevie Hoang, David Paich ,Jeff Porcaro][produced by RedOne ,BeatGeek ,Geo Slam]
Breathing	Jason Derülo	02.2012	112	-	Warner Bros USWB 11102509	[written by Jason Desrouleaux, Jacob Luttrell ,Lauren Christy, Julian Bunetta, Krassimir Tsvetano, Kurkchiyski, Shope Trad, Folksong Thrace][produced by DJ Frank E]
Undefeated	Jason Derülo	05.2012	-	90[1]	Warner Bros	[written by Jason Desrouleaux, Justin Franks, James 'JHart' Abrahart][produced by DJ Frank E]
The Other Side	Jason Derülo	06.2013	2[22]	18[21]	Warner Bros USWB 11301109	[platinum-US][platinum-UK][written by Jason Desrouleaux, Martin Johnson, Joshua Coleman ][produced by Ammo]
Talk Dirty	Jason Derülo featuring 2 Chainz	09.2013	1[2][25]	3[13]	Warner Bros USWB 11303120	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Derulo, 2 Chainz, Eric Frederic, Jason Evigan, Sean Douglas, Ori Kaplan, Tamir Muskat, Tomer Yosef][produced by Ricky Reed][2[33].R&B Chart]
Marry Me	Jason Derülo	10.2013	52[1]	26[11]	Warner Bros USWB 11302792	[platinum-US][written by Jason Desrouleaux, Jonas Jeberg ,“Hookman” Marlin Bonds, Andy Marvel][produced by Jonas Jeberg]
Trumpets	Jason Derülo	11.2013	4[25]	14[22]	Warner Bros USWB 11302794	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Desrouleaux, Jon Bellion][produced by Jon Bellion]
Stupid Love	Jason Derülo	03.2014	54[3]	-	Warner Bros USWB b11303253	[written by Jason Derulo, Dwayne Carter Jr., RedOne ,Novel Jannusi, Aleena Gibson, Molly Sandén ,Rush, Jordan Sapp][produced by RedOne, Rush, BeatGeek]
Wiggle	Jason Derülo featuring Snoop Dogg	05.2014	8[26]	5[9]	Warner Bros USWB 11400672	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Desrouleaux, Eric Frederic, Axident, Jacob Kasher, Sean Douglas, John Ryan, Joe Spargur, Calvin Broadus][produced by Ricky Reed, Axident ,John Ryan, Joe London][2[26].R&B Chart]
Want to Want Me	Jason Derülo	06.2015	1[4][24]	5[13]	Warner Bros USWB 11503046	[4x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Jason Desrouleaux, Ian Kirkpatrick, Samuel Denison Martin, Lindy Robbins, Mitch Allan][produced by Ian Kirkpatrick]
Cheyenne	Jason Derülo	08.2015	184	66[3]	Warner Bros	[written by Jason Desrouleaux, Ian Kirkpatrick, Samuel Denison Martin ,Lindy Robbins, Jason Evigan, Marcus Lomax, Stefan Johnson, Jordan Johnson, Robin Weisse][produced by The Monsters and the Strangerz, Ian Kirkpatrick]
Try Me	Jason Derülo featuring Jennifer Lopez and Matoma	10.2015	111	-	Warner Bros	[written by Jason Desrouleaux, Lindy Robbins, Shy Carter, Marvin Gaye, Odell Brown, David Ritz][produced by Matoma]
Get Ugly	Jason Derülo	01.2016	12[14]	52[12]	Warner Bros USWB 11504036	[gold-US][platinum-UK][written by Jason Desrouleaux,Jason Evigan,Eric Frederic,Sean Douglas][produced by Ricky Reed, Jarami]
Secret Love Song	Little Mix featuring Jason Derulo	01.2016	6[25]	-	Syco Music GBHMU 1500073	[2x-platinum-UK][written by Jez Ashurst,Emma Rohan,Rachel Furner,Jason Desrouleaux][produced by Jayson DeZuzio]
If It Ain't Love	Jason Derülo	04.2016	49[14]	67[8]	Warner Bros USWB 11600369	[silver-UK][written by Jason Desrouleaux,Stefan Johnson,Jordan K. Johnson,Marcus Lomax,Ian Kirkpatrick,Talay Riley,Lindy Robbins][produced by Kirkpatrick,The Monsters and the Strangerz]
Swalla	Jason Derülo featuring Nicki Minaj and Ty Dolla $ign	03.2017	6[31]	29[20]	Warner Bros USWB 11700239	[2x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Jason Desrouleaux,Onika Maraj,Tyrone Griffin Jr.,Eric Frederic,Gamal Lewis,Jacob Kasher Hindlin,Russell Jones,Robert Diggs][produced by Ricky Reed]
If I'm Lucky	Jason Derülo	09.2017	28[12]	5[9]	Warner Bros USWB 11701515	[silver-UK][written by Jason Desrouleaux,Justin Tranter,Mattias Larsson,Robin Fredriksson][produced by Mattman & Robin]
Tip Toe	Jason Derülo featuring French Montana	11.2017	5[30]	-	Warner Bros USWB 11702103	[gold-US][platinum-UK][written by Philip Kembo,Jason Desrouleaux,Soaky Siren,Karim Kharbouch,Tinashe Sibanda,Johnny Mitchell][produced by Pip Kembo,Bantu]
Colors	Jason Derülo with Maluma	06.2018	64[7]	-	Warner Bros USWB 11800449	[silver-UK][written by Jason Desrouleaux,Edgar Barrera,Ishmael Montague,Geoffrey Early,Jamie Sanderson,Nija Charles][produced by Sermstyle,ISM]
Goodbye	Jason Derülo with David Guetta featuring Nicki Minaj and Willy William	09.2018	26[15]	107[5]	Warner Bros USWB 11801760	[gold-UK][written by David Guetta,Phil Greiss,Willy William,David Saint Fleur,Art Beatz,Curtis Gray,Jean-Michel Sissoko,DJ Paulito,Jazelle Rodriguez,Christopher Tempest,Kinnda,Minaj,Derulo,Francesco Sartori,Lucio Quarantotto,Frank Peterson][produced by David Guetta,Phil Greiss,David Saint Fleur,Vodka,Art Beatz ,Curtis Gray]
Savage Love (Laxed – Siren Beat)	Jason Derülo with Jawsh 685 or BTS	06.2020	1[3][33]	1[1][31]	RCA USSM 12003798	[4x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Joshua Nanai, Jason Desrouleaux ,Jacob Kasher Hindlin ,Phil Greiss][produced by Jawsh 685]
Coño	Jason Derülo with Puri and Jhorrmountain	07.2020	55[9]	-	Warner Bros NLZ 542001080	[written by Jason Derulo, Julmar Simons, Jhorano Plet ,Gilian Chen, Akshe Puri, Shawn Charles][produced by Jason Derulo ,Jhorrmountain ,Puri]
Take You Dancing	Jason Derülo	08.2020	7[30]	57[8]	Atlantic USAT 22004479	[platinum-US][platinum-UK][written by Teemu Brunila ,Jason Desrouleaux,Emanuel "Eman" Kiriakou, Sarah Solovay ,Shawn Charles][produced by Teemu Brunila ,Emanuel "Eman" Kiriakou]
Love Not War (The Tampa Beat)	Jason Derülo with Nuka	12.2020	26[13]	-	Columbia/Robots & Humans GBARL 2001440	[silver-UK][written by Jacob Kasher ,Jason Desrouleaux ,Ridge Manuka Maukava, Shawn Charles][produced by Nuka]
Lifestyle	Jason Derülo featuring Adam Levine	02.2021	70[4]	71[5]	Atlantic USAT 22100035	[written by Jason Derulo,Adam Levine,Jacob Kasher,Amy Allen,Pablo Bowman,Casey Smith,Natalie Salomon,Kevin White,Michael Woods][produced by Rice N' Peas]
Acapulco	Jason Derülo	09.2021	65[14]	-	Atlantic USAT 22102812	[silver-UK][written by Jason Desrouleaux,Madison Love,Alex Oriet,David Phelan,John Morgan,Will Lansley,Henry Tucker][produced by Punctual,Saltwives]
Hello Friday	Flo Rida featuring Jason Derulo	03.2016	198	79[1]	Atlantic	[written by Tramar Dillard,Daniel Johnson,Justin Davey,Vinay Vyas,Jason Desrouleaux,Jeffrey Vaughn,Breyan Isaac,Thomas Troelsen][produced by Kane Beatz,TODAY]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jason Derülo	Jason Derülo	03.2010	8[52]	11[18]	Warner Bros 9362496702	[[platinum-UK][platinum-US][produced by J. R. Rotem]
Future History	Jason Derülo	09.2011	7[7]	29[5]	Warner Bros 9362495596	[gold-UK][gold-US][produced by BeatGeek ,Jason Derulo , DJ Frank E, The Fliptones, Frank Harris, Heather Jeanette ,Claude Kelly, Emanuel "Eman" Kiriakou ,Jai Marlon, Carlos "Los" McKinney, Terius Nash ,The Outerlimits, RedOne, Tim Roberts ,Frank Romano, J. R. Rotem ,Geo Slam, Pat Thrall, JD Walker, Jai Marlon]
Tattoos	Jason Derülo	09.2013	5[31]	-	Warner Bros 9362494189	[gold-UK][produced by Ammo, TODAY ,BeatGeek, Jon Bellion ,Jason Desrouleaux , DJ Buddha, DJ Frank E, DJ Noodles, Carl Falk, Frank Harris,Jonas Jeberg ,Martin Johnson, Tearce "Kizzo", Jared Lee, Joe London, RedOne, Ricky Reed ,The Cataracs, Rami Yacoub ]
Talk Dirty	Jason Derülo	04.2014	-	4[63]	Warner Bros	[platinum-US][produced by Ammo ,Chloe Angelides, Jon Bellion ,The Cataracs, Cirkut, DJ Mustard ,Jim Beanz, Jonas Jeberg, Martin Johnson ,Jared Lee, RedOne, Ricky Reed ,Sam Sumser ,Timbaland]
Everything Is 4	Jason Derülo	06.2015	16[9]	4[36]	Warner Bros 0093624927617	[gold-US][silver-UK][produced by Ian Kirkpatrick, Charlie Puth, Ricky Reed, The Monsters and the Stranger, Cook Classics, Mr. Collipark, Hitmaka ,The Mekanics, Dreamstate ,Johan Carlsson ,Matoma ,Mag, @PopWansel, The Starr Island Group, @Oakwud, Danja, Heston Valley, Sonny Alves]
Platinum Hits	Jason Derülo	08.2016	46[71]	68[12]	Warner Bros 0093624918394	[platinum-UK][produced by J.R. Rotem,Ricky Reed,Ian Kirkpatrick,Axident,Honua Music,Jon Bellion,Fuego,Emanuel Kiriakou,Jonas Jeberg,Ammo,Heather Jeanette,Tim Roberts,The Fliptones,Thomas Troelsen,Thomas Eriksen]

John Dahlbäck

Szwedzki DJ oraz producent muzyki house i techno. Nagrywa techno pod pseudonimami – Hug oraz Hugg&PPPP (razem z kuzynem i producentem Jesperem Dahlbäckiem). Często też remiksuje – najsłynniejsze jego produkcje to „Longing for Lullabies” Kleerupa i „Underneath” Alanis Morisette. 

John Dahlbäck urodził się w Sztokholmie, w Szwecji w 1985 roku. W dzieciństwie wraz z rodzicami przeniósł się do malej miejscowości niedaleko stolicy. Obecnie mieszka w Londynie. Znakomita większość jego rodziny, na czele z matką i ojcem jest uzdolniona muzycznie. Razem ze swoim kuzynem, Jesperem Dahlbäckiem od najmłodszych lat przejawiali muzyczne zainteresowania, które już w sszkole ukierunkowały się na produkcję muzyczną. John bardzo szybko zaczął przekładać teorię na praktykę.

Pierwszą kompozycję wydał w wytwórniach - Router i Deep4life w 2002 roku. Później nagrywał w Dessous Recordings, Morris Audio, Tangent Beats, Affected Music, a w końcu dla Shva Muzik, Immigrant czy Deeplay.
Korzystając z tych doświadczeń, razem z nierozłącznym kuzynem – założyli własną wytwórnię - Dahlbäck Records.
W lutym 2005 roku wydał kolejny krążek - „Shades of a Shadow”, a w grudniu tego samego roku – „Man from the Fall”.
Kolejne wydanictwa ukazują się z coroczną precyzją - „At the Gunshow” (2006). „Pickadoll's” (2007) i najnowszy „Winners & Fools” z wiosny 2008 roku.
Na początku października 2008 roku pojawił się gościnnie ze swoim setem „The Essentials Mix” Pete’a Tonga w BBC Radio 1, a jego „Don’t Speak” DJ Tiesto umieścił na swoim albumie „In Search of Sunrise6: Ibiza”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Holl	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blink	John Dahlbäck	02.2008	30[21]	80[3]	541 / N.E.W.S. N01.2064.124	[written by John Dahlbäck][produced by John Dahlbäck]
Pyramid	John Dahlbäck	09.2008	-	48[10]	541 / N.E.W.S. N01.2646.124	[written by John Dahlbäck][produced by John Dahlbäck]

Dave Stewart

David Lloyd "Dave" Stewart (ur. 30 grudnia 1950r) to angielski klawiszowiec i kompozytor, który współpracował z piosenkarką Barbarą Gaskin od 1981r. Grał w zespołach progresywnego rocka  Uriel, Egg, Khan, Hatfield and the North, National Health,i Bruford. Stewart debiutował w 1967 wraz ze Steve'em Hillage'em w zespole Uriel, a po jego rozwiązaniu założył z Clive'em Brooksem i Montem Campbellem formację Eggs znaną z kilku wydanych na przełomie lat 60. i 70-tych albumów. Równocześnie uczestniczył jako keyboardzista w nagraniach Hillage'a i jego nowej grupy Khan. W 1973 zastąpił Davida Sinclaira w Hatfield And The North, w skład którego wchodziła też żeńska sekcja wokalna Northettes: Barbara Gaskin z folk-rockowej grupy Spirogyra (bez związku ze sławnym amerykańskim jazzowym zespołem), Amanda Parsons i Ann Rosenthal. W 1975 Hatfield And The North przekształcili się w National Health, a później zawiesili działalność.
Stewart założył własną wytwórnię płytową Broken Records, w której nagrał stary przebój Jimmy'ego Ruffina "What Becomes Of The Broken Heartaches" z weteranem brytyjskiego beatu Colinem Blunstonem w roli wokalisty. Singlem zainteresowała się firma Stiff i wprowadziła go na brytyjską Top 20. Do kolejnych nagrań Stewart zaprosił wokalistki Northettes Barbarę Gaskin i Amandę Parsons, z których pierwsza była wtedy jego nie tylko muzyczną wybranką.
Singel "It's My Party" trafił na szczyt brytyjskiej listy przebojów. Następnym wiodło się różnie. "Johnny Rocco", "Siamese Cat Song" z filmu Walta Disneya "Lady And Tramp" przeszły bez echa, a "Busy Doing Nothing" z Connecticut Yankee In The Court Of King Arthur (na motywach powieści Marka Twaina "Jankes'na dworze Króla Artura" ) trafiło do pierwszej brytyjskiej pięćdziesiątki. Niepowodzeniem były też "Leipzig" i "I'm A Different World", a wydaną w 1986 wersję "Locomotion" Little Evy również trudno było uznać za sukces.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What Becomes of the Broken Hearted / There Is No Reward	Dave Stewart with Colin Blunstone	03.1981	13[10]	-	Broken BROKEN 1	[written by Dean/Weatherspoon , Riser][produced by Dave Stewart ]
It's My Party/Waiting In The Wings	Dave Stewart & Barbara Gaskin	09.1981	1[4][13]	72[8]	Broken BROKEN 2	[written by Wally Gold,John Gluck jr.,Herbert Wiener,Cy Crane][produced by Dave Stewart ]
Busy Doing Nothing/The World Spins So Slow	Dave Stewart	08.1983	49[4]	-	Broken BROKEN 5	[produced by Dave Stewart ][oryginalnie nagrana przez Binga Crosby w 1948r]
The Locomotion /Make Me Promises	Dave Stewart & Barbara Gaskin	06.1986	70[3]	-	Broken BROK IT 8	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Dave Stewart ]

Datsuns

The Datsuns to zespół grający garage rock z domieszką klasycznego rocka. Powstał w roku 2000 w Nowej Zelandii, lecz pierwsze nagrania sięgają już 1997. Wszyscy członkowie formacji The Datsuns pochodzą z Nowej Zelandii, z niewielkiego miasteczka Cambridge w regionie Waikato, które opisują jako "malowniczą dziurę". - Jedenaście tysięcy ludzi, pięć domów spokojnej starości i dużo stadnin końskich - wspomina jeden z członków grupy. - Tak więc jeśli chcesz zająć się hodowlą koni lub umieraniem, będziesz się dobrze bawić.
Dorastając nie mieli wielu możliwości zapoznania się ze współczesną muzyką hardrockową. W latach 80-tych i wczesnych 90-tych, które przypadły na okres ich młodości, popularne zespoły wcale lub prawie wcale nie uwzględniały odległej Nowej Zelandii w programach tras koncertowych. Jeśli chciało się zobaczyć na żywo prawdziwy koncert, trzeba było lecieć trzy godziny do sąsiedniej Australii, a na to młodych ludzi zwyczajnie nie było stać. Sytuacja poprawiła się około roku 1994, kiedy zaczęto organizować festiwale z udziałem m. in. Soundgarden i The Smashing Pumpkis. Należały one jednak do rzadkości: jeden festiwal trafiał się mniej więcej raz w roku. Prasa rzadko pisała wyczerpująco o współczesnych wykonawcach, a boom internetowy miał nadejść dopiero około roku 1998. Jedyną inspiracją dla ludzi pragnących założyć własny zespół pozostawały więc płyty. Z tych, które mogli znaleźć w okolicy, większość stanowiły stare albumy Led Zeppelin, Deep Purple, The Who, T-Rex itd.
W 1995 roku trzech uczniów szkoły średniej założyło zespół o nazwie Trinket. W jego skład weszli Dolf de Borst (wokal, gitara basowa), Phil Buscke (gitara) i Matt Osment (perkusja). Grać nauczyli się sami, w trakcie dziesięciu lat prób i błędów. Chodzili wprawdzie do kilku instruktorów, ale żaden nie był w stanie nauczyć ich grania piosenek ulubionych zespołów, toteż szybko rezygnowali z lekcji.
W 1996 roku Trinket wystąpili jako pierwsi w Battle of the Bands, konkursie dla młodych artystów organizowanym w Hamilton. Rywalizowali wtedy m.in. z grupą… Trinket. Przekonali drugi zespół do zrzeczenia się tej nazwy i w następnym roku, wraz z nowym członkiem składu, Christianem Livingstonem (druga gitara), zdobyli pierwszą nagrodę. Sukces udało im się powtórzyć dwa lata później. W roku 2000 zespół przemianował się na The Datsuns (zwracając dawnym konkurentom prawa do miana Trinket). Nazwa ta pochodzi od starego samochodu marki Datsun, na którego zdjęcie natknął się Phil Buscke, przeglądając numery "National Geographic" z lat 70. Jednocześnie de Borst i Livingstone zaczęli używać pseudonimów odpowiednio Dolf D. Datsun (obecnie już mu się znudził) i Christian Datsun.
Repertuar na pierwszą płytę był juz gotowy, lecz żadna z nowozelandzkich wytwórni, zamkniętych na nowatorstwo w dziedzinie rocka, nie była zainteresowane jej wydaniem. Nie chcąc pójść na komercyjny kompromis polegający na pisaniu piosenek pasujących do radiowych list przebojów, grupa podjęła decyzję o wydawaniu płyt własnymi siłami. De Borst akurat ukończył college (jako jedyny z całej czwórki), a pozostali rzucili dotychczasowe prace, by w pełni poświęcić się tej inicjatywie. W celu zdobycia koniecznych funduszy zgodzili się nakręcić reklamę dla KFC (próżno dziś szukać jej na YouTube); przyznają, że jest to jedyna rzecz, z której nie są dumni, ale zmusiła ich do tego sytuacja finansowa.
Pierwszym owocem ich pracy był singel "Super Gyration", wydany w sierpniu 2000 roku na siedmiocalowym krążku winylowym, którego okładkę zdobiło zdjęcie dziewczyny rozpartej na siedzeniu samochodu Datsun Fairlady 2000. Wydali jeszcze cztery podobne single oraz kilka EP-ek dla innych zespołów. Nazwa wytwórni brzmiała The Hell Squad.
Na własną płytę długogrającą przyszło im czekać jeszcze dwa lata. Bardzo pomocne okazały się występy w kilku audycjach Johna Peela dla BBC Radio 1, znanego od lat z promowania obiecujących debiutantów. Brytyjska prasa okrzyknęła The Datsuns, grających zarazem surowo i nowatorsko, "przyszłością rocka", a w sierpniu 2003 roku grupa podpisała kontrakt z brytyjską V2 Records. Album, zatytułowany po prostu "The Datsuns" spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyki w Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii i Australii, zdobywając dla zespołu liczne nagrody, w tym wyróżnienie dla najlepszego zespołu koncertowego magazynu "New Musical Express" oraz kilka New Zealand Music Awards. Popularność grupy ugruntował udział w koncertach w ramach OzzFestu w 2003 roku (choć zdaniem frontmana zaprezentowali się najgorzej spośród wszystkich; otrzymywali ponoć sugestie sprzedawania koszulek z napisami "Najbardziej Znienawidzona Kapela na OzzFest" z przodu i "The Datsuns" z tyłu), a także australijska trasa wspólnie z Metallicą (2004). Występy u boku legendarnej kapeli musiały wypaść lepiej, bowiem perkusista, Lars Urlich, wyraził swoje uznanie dla Nowozelandczyków w telewizyjnym programie muzycznym "Headbangers Bell".
Drugi album zespołu, "Outta Sight, Outta Mind" (2004), wyprodukowany przez Johna Paula Jonesa (Led Zeppelin) potwierdził reputację kapeli i zebrał pozytywne recenzje, choć prasa nie poświęciła mu tyle uwagi, co poprzednikowi. Podobnie rzecz się miała z wydanym w 2005 roku "Sunde & Mirrors". W tym samym roku z zespołu odszedł perkusista Matt Osment, którego miejsce zajął Ben Cole.
Przez ten czas utarła się o The Datsuns opinia "zespołu heavymetalowego dla ludzi, którym nie wydaje się, że jeszcze lubią heavy metal" oraz dla tych, którzy "nie są pewni, czy tak naprawdę kiedykolwiek heavy metal lubili".
- Lubię zespoły, które nie trzymają się tylko jednego - mówi de Borst w jednym z wywiadów, - Jeśli chodzi o nas, staramy się grać piosenki popowe w ciężkim stylu albo ciężkie piosenki w popowym stylu. Podobnie jak Thin Lizzy, nie jest to całkiem heavy metal i nie jest to całkiem glam. Lubię piosenki, które są ciężkie i zarazem chwytliwe.
Czwarty album "Head Stunts" (anagram słów the datsun), ukazał się w październiku 2008 roku. Obecnie członkowie grupy mają w planach dalsze koncerty na całym świecie. Mieszkają w Londynie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In Love/Supergyration!	Datsuns	10.2002	25[2]	-	V2 VVR 5020953	[written by Phil Buscke][produced by Liam Watson,The Datsuns]
Harmonic Generator	Datsuns	02.2003	33[2]	-	V2 VVR 5021227	[written by Phil Buscke][produced by Liam Watson,The Datsuns]
Motherfucker From Hell	Datsuns	09.2003	55[4]	-	V2 VVR 5021758	[written by Phil Buscke][produced by Liam Watson,The Datsuns]
Blacken My Thumb	Datsuns	06.2004	48[2]	-	V2 VVR 5026953	[written by Datsuns][produced by John Paul Jones]
Girl's Best Friend	Datsuns	10.2004	71[2]	-	V2 VVR 5028893	[produced by John Paul Jones]
Systems Overload/Killer Bees	Datsuns	10.2006	145[1]	-	V2 VVR 5042747	[written by The Datsuns][produced by The Datsuns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Datsuns	Datsuns	10.2002	17[12]	-	V2 VVR 1020962	[produced by Liam Watson,Nick Abbot,Sonic Newth,The Datsuns]
Outta Sight / Outta Mind	Datsuns	06.2004	58[2]	-	V2 VVR 1026941	[produced by John Paul Jones]
Smoke & Mirrors	Datsuns	10.2006	189[1]	-	V2 VVR 1041842	[produced by The Datsuns]

Jack Savoretti

Jack Savoretti urodził się 10 października 1984 r. Jest solowym akustycznym piosenkarzem o korzeniach włosko-angielskich. Magazyn "Burn" porównał ostatnio jego teksty do Simon&Garfunkel, "London"s Daily Telegraph" opisuje jego grę na gitarze jako mającą "pierwotną magię", a wielu insiderów z branży muzycznej już mówi o nim jako o nowym Bobie Dylanie.
Jack jako dziecko często się przeprowadzał, by w końcu osiąść w Szwajcarii, czemu jak twierdzi zawdzięcza swój "transatlantycki" akcent (amerykański dla Europejczyka, europejski dla Amerykanina).
Gdy był nastolatkiem jedyną rzeczą, jaka go interesowała, była poezja. "Ciągle pisałem, lubiłem siedzieć pod drzewem z notesem, a w myślach iść zupełnie gdzie indziej. Byłem w chmurach" - mówi. Kiedy miał 16 lat matka dała mu gitarę i zasugerowała by spróbował ułożyć muzykę do swoich tekstów. Był zaskoczony tym, "o ile bardziej ludzie słuchają kiedy śpiewasz niż kiedy czytasz poemat. Po tym nie mogłem przestać, ciągle pisałem, każdego dnia, stało się to dla mnie prawie formą rozmowy, sposobem komunikacji ze światem".
Jack współpracuje z wytwórnią De Angelis Records, która została założona przez Anne Barrett – byłą menedżerkę Natalie Imbruglia. Poznali się dzięki wspólnemu fryzjerowi. Jack został zaproszony do siedziby wytwórni De Angelis, gdzie udał się z gitarą i bez wielkich oczekiwań. Od razu podpisał kontrakt. Anne powiedziała: "po kilku minutach od momentu spotkania z Natalie Imbruglia wiedziałam, że ma w sobie coś specjalnego. To samo pomyślałam o Jacku, ma charyzmę i duszę i jest jednym z bardziej ekscytujących rzadkich talentów, które poznałam w tym biznesie".
Jack wydał pierwszy singiel pt. "Without" 9 października 2006 r. Osiągął on 90 pozycję w brytyjskim zestawieniu "the UK Singles Charts", podczas gdy drugi singiel "Dreamers" – 123. Został dostrzeżony przez Corinne Bailey Rae, która zaprosiła go do występowania w czasie jej europejskiej trasy.
5 marca 2007 r. ukazał się debiutancki album Jack'a - "Between The Minds", a 7 maja singiel o tym samym tytule, natomiast 23 lipca kolejny - "Dr Frankenstein". Z tą ostatnią piosenką zadebiutował w telewizji - w GMTV 6 września.
W lutym i marcu 2008 Jack wyruszył w solową minitrasę po brytyjskich barach. Następnie 31 marca 2008 r. ponownie wydał debiutancki album "Between The Minds – Deluxe Edition" wraz z dodatkową płytą zawierającą akustyczne wersje kilku piosenek, 3 nowe utwory oraz koncertowy zapis "Ring Of Fire" - piosenki Johnny'ego Cash'a.
4 kwietnia 2008 r. zagrał "Gypsy Love" w telewizyjnym programie "This Morning". Trzy z jego piosenek pojawiły się także w serialu telewizyjnym "One Tree Hill" (Pogoda na miłość). W listopadzie 2008 r. Jack występował jako support Gavina DeGraw na 13 koncertach w czasie jego europejskiej trasy. Zbiegło się w czasie z pojawieniem się albumu "Between The Minds" we wszystkich europejskich sklepach iTunes.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Without	Jack Savoretti	10.2006	90[2]	-	De Angelis DAR1CDX	[written by Jack Savoretti][produced by Rick Barraclough]
Dreamers/Mourning After, One, Sacred Land	Jack Savoretti	02.2007	123[2]	-	De Angelis	[written by Jack Savoretti][produced by Rick Barraclough]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Between The Minds	Jack Savoretti	03.2007	70[6]	-	De Angelis DAR2CD	[produced by Rick Barraclough]
Before the Storm	Jack Savoretti	06.2012	109[1]	-	Fullfill FCCD 140	[produced by The Suppliers]
Written in Scars	Jack Savoretti	02.2015	12[26]	-	BMG Rights 538014002	[produced by Sebastian Sternberg, Pedro Vito, Samuel Dixon, Matty Benbrook, Emre Ramazanoglu]

Falco

Falco, właśc. Johann (Hans) Hölzel (ur. 19 lutego 1957r w Wiedniu, zm. 6 lutego 1998 w Puerto Plata) – austriacki wokalista i muzyk. Znany jako wykonawca utworów takich, jak "Der Kommissar", "Rock Me Amadeus", "Jeanny" czy "Out Of The Dark".
Hans Hölzel urodził się 19 lutego 1957 w Wiedniu w dzielnicy Margareten jako jedyny z trojaczków, który przeżył. Jego matka Maria była wówczas pracownicą pralni, zaś ojciec Alois – niewykwalifikowanym robotnikiem. Rodzice bardzo wcześnie zauważyli muzyczny talent syna. Na czwarte urodziny kupili mu pianino i wysłali go na naukę gry do dr Bodem, która szybko potwierdziła spostrzeżenia rodziców. Niedługo potem profesor wiedeńskiej Akademii Muzycznej nazwał Hansa „małym Mozartem".
 W 1963 roku rozpoczął naukę w katolickiej szkole podstawowej, gdzie w grudniu tego samego roku podczas świątecznej uroczystości pierwszy raz wystąpił publicznie grając walca „Nad pięknym modrym Dunajem", a na bis „Wiedeńską krew" (te słowa wiele lat później umieścił w tytule jednej ze swoich piosenek i zilustrował bardzo „krwawym" wideoklipem). W 1967 kontynuował naukę w Rainergymnasium.
 W 1968 Alois Hölzel odszedł od rodziny. Od tamtego czasu Hansa wychowywały trzy kobiety – matka, babcia i sąsiadka, którą nazywał "Schlintzi". W wieku 16 lat opuścił szkołę. Przez jakiś czas chwytał się różnych zajęć, kupił też swoją pierwszą gitarę basową i jako basista zaczął występować z grupą Umspannwerk. Poza tym przez trzy semestry uczęszczał do Wiedeńskiego Konserwatorium Jazzowego. Hans Hölzel staje się Falco .
 W 1977 roku Hans Hölzel wyjechał do Berlina Zachodniego, w ślad za swoim idolem, Davidem Bowie. Spędził tam ponad rok, grając w różnych rockowych kapelach. Po powrocie do Wiednia rozpoczął występy w grupie Hallucination Company, tzw. teatrze rockowym. W tym czasie też, podczas jednej z tras koncertowych, nazwał się „Falco" na cześć NRD-owskiego skoczka narciarskiego, Falko Weisspfloga. Niedługo potem Stefan Weber, lider kultowego w Austrii anarchistycznego teatru rockowego Drahdiwaberl, zaprosił do współpracy kilku muzyków z Hallucination Company, w tym Falco.
 Pierwszym krokiem Hansa Hölzela do sukcesu był jego autorski utwór "Ganz Wien", satyra na zjawisko narkomanii, napisana w 1979r. Używana z początku jako przerywnik na koncertach Drahdiwaberl, z czasem stała się przebojem wiedeńskiej sceny nowej fali. Falco zwrócił na siebie uwagę Markusa Spiegla, ówczesnego szefa wytwórni płytowej GIG Records, który podpisał kontrakt z nim jako artystą solowym oraz przedstawił go kompozytorowi Robertowi Pongerowi.
Współpraca Falco z Pongerem zaowocowała najpierw singlem "Der Kommissar", który stał się sztandarowym utworem Neue Deutsche Welle i obiegł świat w ilości 7 mln egzemplarzy. Następnie – album Einzelhaft, również wielki sukces, który z 25-letniego artysty uczynił międzynarodową gwiazdę i milionera.
 Dla Falco ten nagły awans oznaczał przede wszystkim stres, że nie uda mu się ponownie przeskoczyć wysoko ustawionej poprzeczki i szybko odejdzie w zapomnienie. Wówczas zaczęły się jego pierwsze problemy alkoholowe. Następna płyta - Junge Roemer - w porównaniu z poprzednią okazała się niewypałem, chociaż obecnie jest uważana za wręcz kultową. Wydarzeniem bez precedensu było pierwsze w historii niemieckojęzycznego popu sfilmowanie płyty w pełnometrażowym show dla telewizji pt. Helden von heute.
 W 1985 roku Hans opuścił Roberta Pongera i rozpoczął współpracę z braćmi Bolland.  Ówczesna popularność filmu Miloša Formana pt. Amadeusz zainspirowała Falco do napisania piosenki ukazującej postać Mozarta od zupełnie nowej strony. Muzykę skomponowali Rob i Ferdi Bolland. "Rock me Amadeus" natychmiast opanował austriackie i niemieckie listy przebojów, w jakiś czas później stał się też numerem 1 w Wielkiej Brytanii, zaś w marcu 1986 jako pierwszy w dziejach artysta niemieckojęzyczny Falco zajął z tym utworem pierwsze miejsce w USA.
 Następny singel z albumu Falco 3 - "Vienna calling" wspiął się tam na miejsce 18., zaś sam album na amerykańskiej liście LP – na miejsce 3. Kolejnym wielkim sukcesem, chociaż już nie na skalę światową, okazał się utwór "Jeanny" – wówczas bojkotowany przez stacje radiowe i telewizyjne za propagowanie przemocy stał się największym skandalem 1986r w Niemczech, a także największym przebojem tego roku. Latem 1985, w czasie, gdy "Rock me Amadeus" święcił wczesne triumfy, Hans Hölzel poznał w Grazu swoją późniejszą żonę, Isabellę Vitkovič, która jeszcze wówczas była zamężna z kim innym. Mimo to zostali parą i niemal natychmiast Isabella oświadczyła, że jest w ciąży.
 13 marca 1986 roku na świat przyszła Katharina Bianca. Falco miał nadzieję, że w jego życie dziecko wniesie spokój i stabilizację. Zadedykował Katharinie swój czwarty, bardzo ciepły w tonacji, album Emotional, z drugą częścią "Jeanny" pt. "Coming Home – Jeanny po roku".
 Pod koniec 1987 Falco nagrał w duecie z Brigitte Nielsen  singel "Body next to body". To przedsięwzięcie nie zakończyło się artystycznym sukcesem, a jedynie krótkotrwałym romansem. Także kolejna płyta, Wiener Blut stworzona przy współpracy częściowo z duetem producentów Mende/de Rouge i częściowo z Bollandami cieszyła się bardzo niewielkim zainteresowaniem odbiorców. Po zaledwie jednym koncercie anulowano zaplanowaną na 1988 rok trasę koncertową Falco.
17 lipca 1988 Isabella Vitkovič i Falco wzięli w Los Angeles cichy ślub, o którym nie wiedziała nawet matka Hansa. Falco twierdził, iż zrobił to dla dobra dziecka, ale już po 309 dniach małżeństwa wzięli rozwód. W 1990 roku Falco, znowu wraz z Robertem Pongerem, producentem pierwszych dwóch płyt, nagrał nowatorską płytę Data de groove, która jednak przeszła bez echa. Dopiero w 1992 album Nachtflug został doceniony.
 Ten sukces nie mógł się równać z poprzednimi, był to jednak udany powrót. Falco wyruszył w pierwszą od sześciu lat trasę koncertową i 27 lipca 1993 wystąpił w Wiedniu na Donauinselfest (święto obchodzone na wyspie na Dunaju) przed 100.000 widzów, dając najlepszy koncert w swojej karierze. W tym samym roku też dowiedział się, że nie jest biologicznym ojcem Kathariny Bianki.

 W 1995 roku pod pseudonimem T>>MA ponownie powrócił na top z singlem "Mutter, der Mann mit dem Koks ist da" utrzymanym w stylu techno. W tym samym roku prowadził też warsztaty w Wiedeńskiej Szkole Poezji (Schule für Dichtung). Ostatnim wydanym za jego życia singlem był "Naked" z 1997, wyprodukowany przez Torstena Boergera.
 Wiosną 1996 Falco przeniósł się do Dominikany, gdzie zamieszkał w willi w Hazienda Resort w miasteczku Puerto Plata. Przez blisko dwa lata pracował nad nowym albumem, który pierwotnie miał nosić tytuł Egoisten. Ciągle był niezadowolony z ostatecznego brzmienia nagrań, ulepszał je i zmieniał. Nie do końca wiadomo, czy płyta Out of the dark (into the light), jak ją ostatecznie nazwano, była zgodna z jego zamierzeniami, gdyż 6 lutego 1998 Falco zginął w wypadku.
Około godziny 16.40 wjechał samochodem Mitsubishi Montero w rozpędzony autobus na szosie w Puerto Plata. Podczas obdukcji we krwi stwierdzono 1,5‰ alkoholu, tetrahydrokannabinol oraz wyjątkowo dużą ilość kokainy. Był jedyną ofiarą tego wypadku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock Me Amadeus (The American Edit)/Urban Tropical	Falco	03.1986	1[1][15]	1[3][17]	A&M AM 278	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]
Vienna Calling /America	Falco	05.1986	10[9]	18[14]	A&M AM 318	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]
Jeanny	Falco	07.1986	68[4]	-	A&M AM 333	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]
The Sound Of Musik	Falco	09.1986	61[3]	-	WEA U 8591	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland, F.F.R.]
Emotional	Falco	05.1987	85[3]	-	No-Label MIUCT 0589	[written by R. Bolland, F. Bolland, Falco][produced by Rob Bolland, Ferdi Bolland]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Einzelhaft	Falco	05.1983	-	64[13]	A&M 4951	[produced by Robert Ponger, Falco]
Falco 3	Falco	04.1986	32[15]	3[27]	A&M 5105	[gold-US][produced by Bolland & Bolland]

Ladytron

Pochodząca z Liverpoolu grupa Ladytron to kwartet z czterema zupełnie różnymi osobowościami. Łączy ich jednak jedno - miłość do brzmienia analogowego syntezatora. Daniel Hunt i Reuben Wu są odpowiedzialni za muzykę, wokale tworzą pochodząca z Bułgarii Mira Aroyo oraz Szkotka Helen Marnie. Początkowo stanowili grupę przyjaciół, bywali na tych samych imprezach i w tych samych pubach. Daniel i Reuben znali się od dawna i pracowali nad własną muzyką. W 1999 roku razem z wokalistkami utworzyli Ladytron. Ich pierwszy singiel, nagrany kosztem 50 funtów "He Took Her to a Movie" ukazał się pod koniec 1999 roku. Został uznany za singiel tygodnia według British National Radio. Wiedzieli, że ich muzyka jest dobra, ale to było dla nich zaskoczeniem. Pojawił się też duży odzew ze strony wytwórni muzycznych. Ostatecznie grupa związała się z Emperor Norton.
Pisali kolejne popowe piosenki (bo tak trzeba mówić o tym co nagrywają), które przekroczyły ramy tego gatunku. Szybko zostali zauważeni przez magazyny muzyczne oraz dj'ów. Rok 2001 spędzili na występach na festiwalach i dj'owaniu w klubach. Chociaż występują jako dj'e to zdecydowanie bardziej pasuje im występy live jako grupa pop, zwłaszcza, że cała czwórka potrafi grać na różnych instrumentach, nie tylko elektronicznych. Nowe doświadczenia zostały wykorzystane w pracy w studio. Ich album "604", napisany jeszcze w większości wyłącznie przez Daniela okazał się strzałem w dziesiątkę. Pojawił się wtedy, gdy na całym świecie zapanowała moda na muzykę electro. Ciepłe brzmienie syntezatorów, delikatne wokale i różnorodne bity Ladytron podbiły słuchaczy. Kawałki "Play A Girl" czy "He Took Her to a Movie" stały się znanymi hiciorami. Remiksy do "Play A Girl" wykonywali Felix Da Housecat, Zombie Nation, Josh Wink i inni.
Wiosną 2002 roku przeprowadzili się z deszczowej Anglii do słonecznej Kalifornii. Powoli szykowali materiał na nową płytę. Ich drugi album - "Light and Magic" znalazł się na listach najlepszych płyt roku 2002. Co prawda nie jest tak rozmaity i bardziej osadzony w czystym electro ale równie dobry co "604". Znowu dominują dźwięki syntezatorów, są bardziej dopracowane i oczywiście wzbogacone wokalami. W tym popowym electro dają się wyłapać wstawki oldschoolowej muzyki dance ale w nowej oprawie nie brzmią jak tylko powtórka tego co już było. Dla kogoś, kto potrafi skojarzyć słowo pop z czymś pozytywnym lubi Miss Kittin, label Gigolo to ta płyta i inne produkcje Ladytron mogą okazać się interesującym odkryciem.
Być może ich dyskografia i historia jeszcze nie są zbyt bogate ale są na tyle ciekawym zjawiskiem, że warto im poświęcić chwilę uwagi. Jeśli nie znikną ze sceny muzycznej to na pewno w tym materiale znajdą się kolejne informacje o Ladytron.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Way That I Found You / Holiday 601	Ladytron	02.2001	88[1]	-	Invicta Hi-Fi LIQ 012CD	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Lance Thomas]
Playgirl	Ladytron	11.2001	89[2]	-	Invicta Hi-Fi LIQ777CD1	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Lance Thomas]
Seventeen	Ladytron	11.2002	68[2]	-	Telstar/Invicta Hi-Fi CDSTAS3284	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]
Blue Jeans / Seventeen	Ladytron	03.2003	43[2]	-	Telstar/Invicta Hi-Fi CDSTAS3311	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]
Evil / Oops	Ladytron	06.2003	44[2]	-	Telstar CD STAS 3331	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]
Sugar/Fighting In Built Up Areas	Ladytron	07.2005	45[5]	-	Island IS 896	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Jim Abbiss]
Destroy Everything You Touch	Ladytron	10.2005	42[5]	-	Island CIDX905	[written by Ladytron ][produced by Ladytron, Jim Abbiss]
Ghosts	Ladytron	05.2008	109[1]	-	Nettwerk 3 64402	[written by Ladytron ][produced by Ladytron]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Witching hour	Ladytron	10.2005	81[2]	-	Island CID 8163	[ Producer - Jim Abbiss , Ladytron ]
Velocifero	Ladytron	06.2008	75[1]	131[1]	Nettwerk 307902	[ Producer - Alessandro Cortini, Vicarious Bliss , Ladytron ]
Gravity the Seducer	Ladytron	09.2011	72[1]	112[1]	Nettwerk 00309242	[ Producer - Ladytron, Daniel Hunt, Barny Barnicot, Alessandro Cortini]
Time's Arrow	Ladytron	02.2023	67[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 826	[ Producer - Ladytron, Daniel Hunt, Helen Marnie]

Dio

DIO, grupa amerykańsko-brytyjska. Powstała jesienią 1982 w Londynie z inicjatywy Ronniego Jamesa Dio (właśc. Ronald James Padavona; 10.07.1948, Portsmouth, New Hampshire) - voc, świetnego amerykańskiego wokalisty znanego z zespołów Elf, Rainbow i Black Sabbath. W pierwszym składzie znaleźli się też Vivian Campbell (25.08.1962, Belfast, Irlandia Północna) - g ze Sweet Savage, Jimmy Bain - b z Rainbow i Vinnie Appice (właśc. Vincent Appice; 1958, Staten Island, Nowy Jork) - dr z Black Sabbath.
W 1983 dołączył Claude Schnell - k. W 1986 Campbella, który kontynuował karierę w Whitesnake i Def Leppard, zastąpił Craig Goldie - g z zespołu Guiffra. W końcu lat osiemdziesiątych ustalił się skład, w którym oprócz lidera znaleźli się młodziutki debiutant Rowan Robertson (1971, Cambridge) - g, Jens Johansson - k z formacji Yngwiego Malmsteena, Teddy Cook - b z Powerhouse i Simon Wright (19.06.1963, Manchester) - dr z AC/DC. W 1991 grupa zawiesiła działalność, lider odnowił bowiem współpracę z Black Sabbath (Wright związał się wówczas z zespołem Rhinobucket, wykonującym utwory z repertuaru AC/DC).
Odrodziła się dwa lata później jako kwartet: Dio, Appice, Tracy G - g z World War III i Jeff Pilson - b z Dokken. A niebawem współpracę z nią nawiązał Scott Warren -k.W 1999r ukształtował się skład, w którym oprócz Dio, Goldiego, Warrena i Wrighta znaleźli się David "Rock" Feinstein - g, kuzyn i dawny partner lidera z Elf, oraz Larry Dennison - b. W tym samym roku na miejsce Dennisona wrócił Bain.
Po ukazaniu się w czerwcu 1983 pierwszego albumu, "Holy Diver", grupie zarzucono przywiązanie do hard-rockowych stereotypów, w szczególności zaś do stylów Rainbow i Deep Purple (Holy Diver, Don't Talk To Strangers, Invisible). Ronnie James nie krył jednak, że ma zamiar czerpać z pomysłów, które przyniosły sławę wymienionym zespołom, potrafił się zresztą zdobyć na żart - wplótł nazwę Rainbow w tytuł i tekst jednego z przedstawionych utworów (Rainbow In Tbe Dark). Tak czy inaczej, nawet recenzenci nastawieni krytycznie do Dio chwalili grupę za wyborną inwencję melodyczną oraz świetne rzemiosło, zwłaszcza za umiejętności lidera. A nie brakowało głosów zaliczających "Holy Diver" do hardrockowych arcydzieł. Płyta zyskała zresztą znaczną popularność - rozeszła się w liczbie ponad pół miliona egzemplarzy. A i towarzyszące jej single były niewielkimi przebojami: Holy Diver/Evil Eyes z sierpnia 1983 i Rainbow In The Dark/Stand Up And Shout (wersja koncertowa) z października tego roku.
Sukces grupy ugruntował album "The Last In Line" z lipca 1984, promowany singlami We Rock/Holy Diver (wersja koncertowa) z tego samego miesiąca i Mystery/Eat Your Heart Out (wersja koncertowa) z września. Większość kompozycji potwierdzała ambicję kontynuowania poszukiwań stylistycznych Rainbow (The Last In Line, One Night In The City). Zwracały uwagę utwory nieco ostrzejsze, bardziej dynamiczne i szybsze niż poprzednio (We Rock, Evil Eyes, I Speed At Night). Mogła się też podobać urozmaicona formalnie, wzbogacona np. orientalnym wstępem ballada hardrockowa Egypt - The Chains Are On, z tekstem na temat morderczej pracy niewolników w starożytnym Egipcie (to ona zainspirowała ilustrację okładkową oraz wystrój sceny podczas koncertów w tym czasie, z dziesięciometrowymi piramidami jako głównym elementem scenografii). Wyrazem uznania dla grupy było zaproszenie jej latem 1984 do udziału w kilku renomowanych europejskich festiwalach, np. w objazdowym Monsters Of Rock, w którym uczestniczyli też tacy wykonawcy, jak Ozzy Osboume, Gary Moore, AC/DC i Van Halen.
Nie zmienił wizerunku grupy album "Sacred Heart" z sierpnia 1985, mimo,że w wielu nagraniach uzyskała potężniejsze brzmienie niż dawniej, śmielej tez posłużyła się instrumentami klawiszowymi (np. Sacred Heart z baśniowym tekstem na temat przemijania, marzeń, tajemnic przeszłości - jego dotyczyła ilustracja na kopercie oraz zabudowa sceny w tym czasie, zdominowana przez niezwykłą, jakby średniowieczną budowlę, także Fallen Angels, Another Lie, Like The Beat Of A Heart). Miał nie mniejsze powodzenia niż poprzednie, czego nie można powiedzieć o towarzyszących mu singlach: Rock'n'Roll Children/Sacred Heart z sierpnia 1985 i Hungry For Heaven/King Of Rock And Roll z października tego roku, oraz czwórce: "The Dio EP" z maja 1986. Podczas jednego z koncertów tournee zorganizowanego w związku z promocją "Sacred Heart", w San Diego Sports Arena w Stanach Zjednoczonych, nagrano minialbum "Intermission", wydany w czerwcu 1986r. Zawierał on m.in. kompozycję Rock'n'Roll Children, wzbogaconą wiązanką dwóch utworów z repertuaru Rainbow - Long Live Rock i Man On The Silver Mountain. Ciekawostką było w jego programie jedno premierowe nagranie studyjne - niezbyt udane Time To Burn.
Następnym krokiem w karierze Dio była płyta "Dream Evil" z sierpnia 1987, mimo zmiany gitarzysty zbliżona stylistycznie do poprzednich (np. Night People, Overlove, Dream Evil, Sunset Superman), przez wielu fanów stawiana na równi z "Holy Diver" i "The Last In Line". Zdecydowanie wyróżniała się na niej rozbudowana formalnie kompozycja All The Fools Sailed Away, wzbogacona m.in. partią chóru chłopięcego i krótkim solem syntezatora, podobały się też utwory Overlove, When A Woman Cries oraz wybrane na singel I Could Have Been A Dreamer i Night People. Latem 1987 grupa była jedną z gwiazd festiwalu Monsters Of Rock w Castle Donington w Wielkiej Brytanii obok m.in. Metalliki, Anthrax i Bon Jovi.
Nagrany w odmłodzonym składzie, wydany w maju 1990 album "Lock Up The Wolves" był nie w pełni przekonującą próbą odświeżenia własnej konwencji stylistycznej. Ważnym źródłem inspiracji stał się dla Dio w tym czasie dorobek Black Sabbath - w repertuarze grupy dominowały utwory o cięższym brzmieniu, wolniejszych tempach i bardziej demonicznej atmosferze (np. Lock Up The Wolves, Evil On Queen Street). Także w tekstach pojawił się nowy motyw - spojrzenia za siebie, autorefleksji, samooceny (My Eyes, Night Music, Twisted), chociaż większość podejmowała wątki znane z poprzednich płyt (np. wypowiedź przeciwko siewcom zła i podżegaczom wojennym w Lock Up The Wolves, próba otrzeźwienia młodych ludzi skłaniających się ku myślom o samobójstwie w Hey Angel, studium szaleństwa w Why Are They Watching Me?, opowieść o domu nawiedzanym przez ducha w Evil On Queen Street). Całość robiła w każdym razie wrażenie dość wymęczonej i spotkała się z niezbyt przychylnym przyjęciem ze strony fanów. Albumowi towarzyszył singel Hey Angel/Walk On Water z czerwca 1990.
Jeszcze większym rozczarowaniem była nagrana po drugiej już przerwie w działalności płyta "Strange Highways" z października 1993, wyprodukowana przez Marka Fraziera, a nie jak zwykle przez samego Dio, i niestety rażąca dość archaicznym brzmieniem (np. Firehead, Hollywood Black, Bring Down The Rain). Przepadła na rynku; nikt nie docenił, że formacja bardziej niż kiedykolwiek urozmaiciła repertuar, znalazło się w nim miejsce nawet na utwór taki jak Jesus Mary And The Holy Ghost - heavymetalową groteskę stworzoną pod wrażeniem słynnej kompozycji 21st Century Schizoid Man zespołu King Crimson.
Świadectwem odzyskania przez grupę dawnej formy był natomiast wyprodukowany znowu przez lidera album "Angry Machines" z października 1986, pełen muzyki ostrzejszej, bardziej agresywnej i gniewnej, a także nowocześniej brzmiącej niż kiedykolwiek w przeszłości (np. Institutional Man, Black, Hunter Of The Heart, Big Sister, Double Monday, Golden Rules). Intrygowały też teksty, mocno osadzone w teraźniejszości, odarte z charakterystycznej dla dawnej twórczości Dio fantastycznej aury (np. Dying In America, Institutional Man, Don't Tell The Kids, Big Sister). Trasę, podczas której formacja promowała "Angry Machines", udokumentowano w marcu 1998 świetnym albumem "Dio's Inferno - The Last In Live", zawierającym utwory z wszystkich etapów kariery Ronniego Jamesa Dio, także wybrane z dorobku Rainbow (Man On The Silver Mountain) i Black Sabbath (Heaven And Heli, Mob Rules). Ponieważ jednak wielu fanów nie zaakceptowało nowoczesnej odmiany metalu z "Angry Machines", formacja zdecydowała się wrócić na płycie "Magica", zrealizowanej w końcu 1999 i wydanej w pierwszych tygodniach następnego roku, do muzyki, jaką grała w początkach kariery (np. Lord Of The Last Day, Fever Dreams, Losing My Insanity, Magica Vox).
Muzycy grupy Dio byli twórcami piosenki Stars, nagranej przy pomocy wielu gwiazd metalu, m.in. członków Iron Maiden, Judas Priest, Mótley Crue, Blue Óyster Cult, W.A.S.P., Dokken, Quiet Riot, Journey, Night Ranger i Queensryche, sygnowanej Hear'n'Aid, wydanej na płytach w ramach zapoczątkowanej przez Boba Geldofa akcji pomocy ofiarom głodu w Afryce (na singlu i na albumie "Hear'n'Aid", Mercury, 1986).
Craig Goldie zadebiutował jako solista albumem "Hidden In Plight Sight" (Grand Slamm, 1991).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Holy Diver/Evil Eyes	Dio	08.1983	72[2]	-	Vertigo DIO 112	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]
Rainbow in the Dark/Stand Up and Shout (live)	Dio	10.1983	46[3]	-	Vertigo DIO 212	[written by Ronnie James Dio, Vinny Appice, Jimmy Bain, Vivian Campbell][produced by Ronnie James Dio][14.Mainstream Rock Tracks]
We Rock/Holy Diver (live)	Dio	08.1984	42[3]	-	Vertigo DIO 312	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio]
Mystery/Eat Your Heart Out (Live)	Dio	09.1984	34[4]	-	Vertigo DIO 4	[produced by Ronnie James Dio][20.Mainstream Rock Tracks]
Rock 'N' Roll Children/We Rock (live)	Dio	07.1985	26[6]	-	Vertigo DIO 5	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][26.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	10.1985	72[1]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain][30.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	05.1986	56[2]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain]
I Could Have Been a Dreamer/Night People	Dio	10.1987	69[1]	-	Vertigo	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Craig Goldy][33.Mainstream Rock Tracks]
Hey Angel/Why Are They Watching Me	Dio	09.1990	94	-	Vertigo DIO 912	[written by Ronnie James Dio,Rowan Robertson][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holy Diver	Dio	05.1983	13[15]	56[38]	Warner 23 836	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
The Last in Line	Dio	07.1984	4[14]	23[35]	Warner 25 100	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
Sacred Heart	Dio	08.1985	4[6]	29[29]	Warner 25 292	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Intermission	Dio	06.1986	22[5]	70[16]	Warner 25 443	[produced by Ronnie James Dio]
Dream Evil	Dio	07.1987	8[5]	43[11]	Warner 25 612	[produced by Ronnie James Dio]
Lock up the Wolves	Dio	05.1990	28[3]	61[13]	Reprise 26 212	[produced by Ronnie James Dio,Tony Platt]
Strange Highways	Dio	02.1994	-	142[2]	Reprise 45 527	[produced by Ronnie James Dio]
The Very Beast of Dio	Dio	10.2000	-	-	Warner Bros./Rhino 79983	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Killing the Dragon	Dio	05.2002	194[1]	199[1]	Spitfire 15 199	[produced by Ronnie James Dio]
Master of the Moon	Dio	09.2004	159[1]	-	Sanctuary (085-69912	[produced by Ronnie James Dio]
Holy Diver - Live	Dio	04.2006	174[1]	-	Eagle ER 20088-2	[produced by Ronnie James Dio]