Spectrum

Zespół The Spectrum był znany głównie w Europie, mimo że był grupą brytyjską.
W rzeczywistości był to projekt stworzony sztucznie - według doniesień, brytyjski oddział wytwórni RCA powołał go do życia, licząc na wykreowanie brytyjskiego odpowiednika grupy The Monkees. Zespół nie odniósł jednak sukcesu w swoim kraju, pomimo występowania w popularnym programie telewizyjnym dla dzieci oraz emisji jednego z singli przez czołową piracką stację radiową. W skład grupy wchodzili: Tony Atkins (gitara prowadząca), Colin Forsey (śpiew), Bill Chambers (organy), Tony Judd (gitara basowa) oraz Keith Forsey (perkusja). Zadebiutowali na początku 1967 roku singlem „Samantha's Mine” (ze stroną B „Saturday's Child”), który zdobył znacznie większą popularność w Hiszpanii- gdzie dotarł na szczyt list przebojów - niż w Anglii. 

 Ich drugi singiel, „Portobello Road”, trafił na antenę Radio London - najważniejszej pirackiej rozgłośni w Anglii -i był tam bardzo często odtwarzany, jednak nie zdołał wejść na listy przebojów. Trzeci singiel zespołu, „Headin' for a Heatwave”, zajął pierwsze miejsce w Hiszpanii, a piąty - cover utworu „Ob-La-Di, Ob-La-Da”- w 1968 roku dotarł na szczyt notowań w Niemczech. Zespół pojawił się również w napisach końcowych serialu „Captain Scarlet & the Mysterons” (produkowanego przez Gerry'ego Andersona), wykonując piosenkę tytułową. Mimo to, ekspozycja ta nie przełożyła się na znaczącą sprzedaż nagrań, a sam utwór nigdy nie został wydany komercyjnie. Co ciekawe, dzięki wykonaniu motywu przewodniego grupa zyskała pewną rozpoznawalność nawet w Stanach Zjednoczonych (gdzie serial cieszył się dużą popularnością i był przez lata emitowany w powtórkach, choć same single zespołu nigdy nie zostały tam wydane) - jednak muzycy nie zdołali wykorzystać tej szansy. 

W 1968 roku Petera Wooda zastąpił na organach Bill Chambers, a rok później Tony Atkins przeszedł na gitarę basową, Colin Forsey został gitarzystą rytmicznym, natomiast miejsce gitarzysty prowadzącego zajął John Beattie. Zespół wydał jeszcze dwa single nakładem wytwórni RCA oraz album długogrający zatytułowany *The Light Is Dark Enough*, po czym przeniósł się do wytwórni Parlophone, gdzie ukazał się ich ostatni singiel, zanim grupa ostatecznie zakończyła działalność. 

 Te początkowe, niezbyt spektakularne osiągnięcia okazały się jedynie drobnym epizodem w karierze Keitha Forseya. Później z powodzeniem udzielał się on jako perkusista współpracujący z wieloma artystami, a także zyskał uznanie jako wybitny autor piosenek (był m.in. współtwórcą utworów „Flashdance (What a Feeling)” oraz „Don’t You Forget About Me”). Ponadto zajmował się produkcją nagrań dla takich wykonawców jak Billy Idol, Nina Hagen, The Pointer Sisters czy The Psychedelic Furs, a także skomponował muzykę do kilku filmów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Girl/Asking You	Spectrum	10.1965	-	-	Columbia DB 7742	[written by D. Clarkson][produced by Peter Snell]
Samantha's Mine/Saturday's Child	Spectrum	04.1967	-	-	RCA Victor RCA 1589	[written by Harry Roberts, Frank Kinsella][produced by Harry Roberts]
Portobello Road/Comes The Dawn	Spectrum	08.1967	-	-	RCA Victor RCA 1619	[written by John Marsh, Andrew Veal][produced by Harry Roberts ]
Headin' For A Heatwave/I Wanna Be With You	Spectrum	12.1967	-	-	RCA Victor RCA 1651	[written by Harry Roberts, Frank Kinsella][produced by Harry Roberts]
London Bridge Is Coming Down/Tables And Chairs	Spectrum	06.1968	-	-	RCA Victor RCA 1700	[written by Harry Roberts][produced by Harry Roberts]
Little Red Boat By The River/Forget Me Not	Spectrum	10.1968	-	-	RCA Victor RCA 1753	[written by Leka, David Gross][produced by Gary Osborne]
Ob-La-Di, Ob-La-Da/Music Soothes The Savage Breast	Spectrum	11.1968	-	-	RCA Victor RCA 1775	[written by Lennon, McCartney][produced by Harry Roberts]
Free/The Tale Of Wally Toft	Spectrum	07.1969	-	-	RCA Victor RCA 1853	[written by Chris Andrews][produced by Chris Andrews]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Light Is Dark Enough	Spectrum	.1970	-	-	RCA International (Camden) INTS 1118	[produced by H. Roberts, Richard Kerr]

Tales Of Justine

Nastoletnie trio grające muzykę psychodeliczną, pochodzące z hrabstwa Hertfordshire i kierowane
przez Davida Daltreya. Zespół powstał w połowie 1964 roku pod nazwą The Sound Of Silence, następnie przyjął nazwę The Court Jesters, a na początku 1967 roku ostatecznie przekształcił się w Tales Of Justine. W latach 60-tych ukazał się tylko jeden singiel grupy, jednak muzycy zarejestrowali znacznie więcej materiału, który został wydany w późniejszym czasie. 

Korzenie tego zespołu sięgają grupy o nazwie The Court Jesters, założonej w okresie brytyjskiego boomu na muzykę typu „beat” przez przyjaciół ze szkoły Mount Grace w Potter’s Bar (hrabstwo Hertfordshire). Pod koniec 1966 roku, zainspirowani nowymi brzmieniami z USA - często powiązanymi z kulturą narkotykową - i po kilku zmianach w składzie, muzycy przyjęli nazwę Tales Of Justine. Jako przedstawiciele pierwszej fali autentycznych angielskich grup psychodelicznych, stali się stałym punktem programu w klubach Happening 44 oraz The Electric Garden (później znanym jako The Middle Earth Club). Jeden z ich menedżerów, Martin Wilcox, zwrócił na nich uwagę Tima Rice’a, pracownika wytwórni EMI (pełniącego wówczas funkcję łowcy talentów, początkującego producenta muzycznego oraz asystenta Norrie’ego Paramora). 

Dzięki niemu zespół otrzymał możliwość nagrywania w słynnym studiu EMI przy Abbey Road. Wcześniej muzycy zaliczyli spontaniczny występ podczas imprezy „International Love-in” w Alexandra Palace (wydarzenia będącego w dużej mierze powtórką festiwalu „Fourteen Hour Technicolour Dream”, który odbył się w tym samym miejscu trzy miesiące wcześniej). Okazja nadarzyła się, gdy koncert grupy Pink Floyd został przedwcześnie przerwany, ponieważ Syd Barrett był w stanie uniemożliwiającym dalszą grę. Trzy dni później zespół wszedł do studia EMI na sesję próbną. Zarejestrowano pięć utworów: lekki i niezobowiązujący popowy numer „Albert (A Pet Sunflower)”; trzy bardziej nietuzinkowe kompozycje -„Sunday School”, „Music To Watch Us By” oraz „Obsolete Incident” - wyróżniające się surrealistycznymi tekstami; a także utwór „Evil Woman”, w którym dominują partie organów i który szczególnie przykuwa uwagę. Około dwa tygodnie po pierwszej sesji muzycy powrócili do studia, by nagrać szybszą i mniej ospałą wersję „Albert”. Na stronie B znalazł się znacznie lepszy utwór, „Monday Morning”, wzbogacony partią sitaru w wykonaniu Davida Daltreya oraz znakomitą aranżacją. 

 Co ciekawe, wydawnictwo to stało się przedostatnim popowym singlem opublikowanym nakładem wytwórni HMV - marki należącej do EMI, która w tamtym czasie uchodziła za wyjątkowo niemodną. W tygodniach następujących po sesji nagraniowej Bruce Hurford popełnił samobójstwo, a jego miejsce w zespole zajął Paul Locke. Zespół nagrał na płycie acetatowej utwór „Sitting On A Blunstone” - zachwycającą kompozycję z nurtu psychodelicznego popu, wzbogaconą solówką gitarową Davida Daltreya. Nagranie powstało w biurach wydawnictwa Southern Music jako demo dla celów wydawniczych. John Peel zaprezentował je w swojej audycji „Top Gear”, jednak wytwórnia EMI - co niewiarygodne- odmówiła oficjalnego wydania tego, co stanowiło największe osiągnięcie grupy. W tym czasie Tim Rice i Andrew Lloyd Webber pracowali intensywnie nad musicalem „Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat” i namówili Davida Daltreya, by objął główną rolę zarówno na płycie, jak i w samym spektaklu.  

To rosnące zainteresowanie osobą Daltreya zaczęło dystansować go od reszty zespołu. Mimo to, 12 grudnia 1968 roku muzycy powrócili do studia Abbey Road, by zarejestrować cztery kolejne, atrakcyjne utwory w stylu „flower-pop” - „Aurora”, „Morpheus”, „Pathway” oraz „Something Special”. Wytwórnia EMI uznała je jednak za zbyt specyficzne dla masowego odbiorcy - nie wróżyło to niczego dobrego. Odbyły się jeszcze kolejne sesje nagraniowe, lecz niechęć EMI do publikacji nowego materiału ostatecznie doprowadziła do rozpadu grupy. Daltrey zajął się później nagrywaniem demówek jako autor-wykonawca, a następnie założył zespół Carillion. Grupa ta grała rocka inspirowanego twórczością The Byrds i występowała jako support przed Davidem Bowiem podczas jego trasy koncertowej „Ziggy Stardust”. 

 Gdy nie udało się podpisać kontraktu płytowego, Daltrey odszedł z zespołu, a Carillion z czasem przekształciło się w formację Starry Eyed and Laughing. Wszystkie nagrania studyjne grupy Tales Of Justine można dziś znaleźć na kompilacji „Petals From A Sunflower” - pozycji godnej polecenia każdemu miłośnikowi nurtu „flower-pop”. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Albert/Monday Morning	Tales Of Justine	10.1967	-	-	His Master's Voice POP 1614	[written by David Daltrey][produced by Tim Rice]

Hamilton, Joe Frank & Reynolds

Hamilton, Joe Frank & Reynolds to trio grające muzykę soft rock, działające w latach 70. XX wieku
i wywodzące się z Los Angeles. W skład pierwotnego zespołu wchodzili: Dan Hamilton (gitara, główny wokal), Joe Frank Carollo (bas, wokal) oraz Tommy Reynolds (multiinstrumentalista, wokal). Wszyscy oni wcześniej występowali w grupie The T-Bones – zespole popularnym w latach 60., znanym przede wszystkim z instrumentalnego przeboju „No Matter What Shape (Your Stomach's In)”. Zespół po raz pierwszy trafił na listy przebojów w 1971 roku za sprawą utworu „Don't Pull Your Love”. Pod koniec 1972 roku z grupy odszedł Tommy Reynolds, którego zastąpił klawiszowiec Alan Dennison, jednak zespół zachował nazwę Hamilton, Joe Frank & Reynolds aż do 1976 roku. To właśnie w tym składzie muzycy nagrali swój największy przebój – wydany w 1975 roku utwór „Fallin' in Love”. Nowy skład Zespół The T-Bones, stworzony przez Judda Hamiltona (brata Dana Hamiltona), wyruszył w trasę koncertową w styczniu 1966 roku, promując swój pierwszy singiel „No Matter What Shape (Your Stomach's In)” – utwór instrumentalny, zainspirowany popularną wówczas reklamą telewizyjną środka Alka-Seltzer. Po przebyciu dziesiątek tysięcy mil w trakcie tras koncertowych, z zespołu odeszli Dee i Torres; zastąpili ich Tommy Reynolds (który w 1969 roku został głównym wokalistą grupy Shango) oraz Joe Frank Carollo. W marcu 1966 roku utwór „No Matter What Shape (Your Stomach's In)” dotarł do 3. miejsca na amerykańskiej liście przebojów Billboard Hot 100. W tym zmienionym składzie zespół The T-Bones koncertował w Stanach Zjednoczonych oraz Japonii. Ich trzeci i zarazem ostatni album nie odniósł sukcesu komercyjnego, a pod koniec 1976 roku grupa zakończyła działalność. Wielki przebój W 1970 roku wytwórnia Dunhill Records zaproponowała kontrakt nagraniowy nowo powstałemu zespołowi Hamilton, Joe Frank & Reynolds. W kolejnym roku utwór „Don't Pull Your Love” – wyprodukowany przez Steve'a Barriego i zaaranżowany przez Jimmiego Haskella – dotarł do 1. miejsca na liście „Cash Box Top 100” oraz do 4. miejsca na liście „Billboard Hot 100”. W samych Stanach Zjednoczonych singiel sprzedał się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, za co w sierpniu 1971 roku otrzymał od RIAA status złotej płyty[1]. Utwór zdobył również szczyt notowań w Kanadzie i znalazł się w pierwszej dziesiątce w Australii. Dwa kolejne single („Annabella” oraz „Daisy Mae”) również trafiły na listy przebojów, jednak dwa albumy oraz kilka innych singli zespołu Hamilton, Joe Frank & Reynolds nie odniosły większego sukcesu komercyjnego. Pod koniec 1972 roku grupę opuścił Tommy Reynolds. Hamilton i Carollo kontynuowali koncertowanie, wspierani przez różnych muzyków sesyjnych, m.in. Larry'ego Knechtela (instrumenty klawiszowe) oraz Joe Correro (perkusja). Brak sukcesów doprowadził jednak do rozwiązania kontraktu z wytwórnią Dunhill w 1973 roku. Zespół – wzmocniony przez Alana Dennisona i Ricka Shulla – kontynuował występy na lokalnej scenie. Zmiana nazwy i późniejsze lata W drugiej połowie 1974 roku muzycy podpisali nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Playboy Records. Umowa wymagała zachowania nazwy Hamilton, Joe Frank & Reynolds, mimo że Reynolds nie był już członkiem grupy[2]. Kilka miesięcy później zespół wydał singiel „Fallin' in Love”, który dotarł na szczyt listy „Billboard Hot 100”. Utwór ten przyniósł grupie drugą złotą płytę i stał się ich jedynym nagraniem, które trafiło na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart) – dzięki licencji udzielonej wytwórni Pye Records, jesienią 1975 roku dotarł tam do 33. miejsca[1][3]. Po tym sukcesie wydali utwór „Winners & Losers”, który w 1976 roku dotarł do 21. miejsca na listach przebojów, jednak kolejne single – „Don't Fight the Hands (That Need You)” oraz „Everyday Without You” – nie zdołały już wejść do pierwszej czterdziestki. Choć na okładce albumu „Fallin' in Love” zespół posłużył się swoją pierwotną nazwą, na tylnej stronie okładki widniała już dokładniejsza nazwa: „Hamilton, Joe Frank & Dennison”. W przypadku „Love & Conversation” – drugiego albumu wydanego w 1976 roku nakładem wytwórni Playboy Records – grupa oficjalnie przyjęła nazwę Hamilton, Joe Frank & Dennison. W 1980 roku zespół ponownie zakończył działalność, tym razem już na stałe. Hamilton kontynuował pisanie i publikowanie piosenek; skomponował również i nagrał kilka utworów do ścieżek dźwiękowych filmów. Pod koniec 1993 roku poważnie zachorował – zdiagnozowano u niego zespół Cushinga. Hamilton zmarł w Los Angeles 23 grudnia 1994 roku w wieku 48 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Pull Your Love/Funk-in-Wagnal	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	05.1971	-	4[14]	Dunhill 4276	[gold-US][written by D. Lambert, B. Potter][produced by Steve Barri]
Annabella/Goin' Down	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	08.1971	-	46[7]	Dunhill 4287	[written by C. Arnold, D. Martin, G. Morrow][produced by Steve Barri]
Daisy Mae/It Takes The Best	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	12.1971	-	41[11]	Dunhill 4296	[written by D. Lambert, B. Potter][produced by Steve Barri]
One Good Woman/Don't Refuse My Love	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	03.1972	-	113[4]	Dunhill 4305	[written by D. Lambert, B. Potter][produced by Steve Barri]
Fallin' In Love/So Good At Lovin' You	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	06.1975	-	1[1][17]	Playboy 6024	[gold-US][written by Dan Hamilton, Ann Hamilton][produced by Jim Price]
Winners And Losers/Barroom Blues	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	11.1975	-	21[15]	Playboy 6054	[written by Dan Hamilton, Ann Hamilton][produced by Dan Hamilton, Joe Frank Carollo, Alan Dennison]
Everyday Without You/Badman	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	04.1976	-	62[7]	Playboy 6068	[written by Dan Hamilton][produced by H, JF And D]
Light Up The World With Sunshine/Houdini	Hamilton, Joe Frank And Dennison	07.1976	-	67[5]	Playboy 6077	[written by Ben Findon, G. Wilkens][produced by John D'Andrea]
Don't Fight The Hands (That Need You)/Get On The Bus	Hamilton, Joe Frank And Dennison	10.1976	-	72[8]	Playboy 6088	[written by Jimmy George, Robert Caldwell][produced by John D'Andrea]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hamilton, Joe Frank & Reynolds	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	06.1971	-	59[15]	Dunhill/ABC 50 103	[produced by Steve Barri]
Hallway Symphony	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	02.1972	-	191[4]	Dunhill/ABC 50 113	[produced by Steve Barri]
Fallin' in Love	Hamilton, Joe Frank & Reynolds	12.1975	-	82[14]	Playboy 407	[produced by Hamilton, Joe Frank & Reynolds]

Bo Bice

Harold „Bo” Bice, wokalista o charakterystycznym, chropowatym głosie, który zasłynął dzięki
programowi „American Idol”, pochodzi z miasta Helena w stanie Alabama. Do czwartej edycji tego popularnego talent show wniósł swoją południową wrażliwość. W cotygodniowych rywalizacjach Bice - ze swoimi długimi włosami, spodniami typu dzwony i wzorzystymi bluzami w stylu hippisowskim - mierzył się z innym rockmanem, Constantinem Maroulisem, który stawiał na skórzane kurtki i nowojorski styl bycia. Ostatecznie Bice dotarł do finału, gdzie zajął drugie miejsce, ustępując jedynie Carrie Underwood, pochodzącej z Oklahomy wokalistce o jasnych włosach. 

 

 Latem po zakończeniu programu Bice wziął udział w tradycyjnej trasie koncertowej uczestników „American Idol”. Musiał również zmierzyć się z dociekliwymi pytaniami o swoją przeszłość, w której - jak się okazało - pojawiły się incydenty związane z posiadaniem narkotyków. W międzyczasie premiera jego debiutanckiego albumu była kilkakrotnie przekładana. Płyta „Real Thing” ukazała się ostatecznie w grudniu 2005 roku. Za jej produkcję odpowiadał Clive Davis, a w prace nad materiałem zaangażowali się m.in. rockmani Chad Kroeger (Nickelback) i Richie Sambora oraz uznani twórcy piosenek, John Shanks i Max Martin. Choć album uzyskał status złotej płyty, wytwórnia RCA zdecydowała się zakończyć współpracę z artystą. Bice założył własną wytwórnię, Sugar Money Records, nakładem której w 2007 roku wydał album „See the Light”, a w 2010 roku - „Different Shades of Blue”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Inside Your Heaven	Bo Bice	07.2005	-	2[7]	RCA 69 495	[gold-US][written by Andreas Carlsson, Pelle Nylén, Savan Kotecha][produced by Desmond Child]
The Real Thing	Bo Bice	03.2006	-	56[16]	RCA	[written by Kara DioGuardi & Marti Frederiksen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Real Thing	Bo Bice	12.2005	-	4[17]	RCA 71 196	[gold-US][produced by Clive Davis, Marti Frederiksen, Clif Magness, Chad Kroeger, Joey Moi, Dr. Luke ,Max Martin ,John Shanks, Ben Moody]
See the Light	Bo Bice	10.2007	-	150	StratArt	[produced by Bo Bice, Frank Liddell, Mike Wrucke]
3	Bo Bice	05.2010	-	154	Saguaro Road 25650	[produced by D. Scott Miller,Bo Bice]

Miri Ben-Ari

Miri Ben-Ari   (ur. 4 grudnia 1978 w Tel Awiwie) -izraelska skrzypaczka, półkrwi Polka,
laureatka wielu nagród Grammy. Jest znana za swoje występy w projektach hip-hopowych. Stworzyła swój własny styl muzyki łącząc muzykę poważną, jazz, R&B i hip-hop. Obecnie przebywa w Stanach Zjednoczonych. Została odkryta przez byłego członka grupy Fugees, Wyclef Jeana.

Jej najnowszy album, The Hip-Hop Violinist, został wydany 20 września 2005 roku.

25 czerwca 2009 wystąpiła w Łodzi w TOYA STUDIOS. Był to jej pierwszy koncert organizowany w Polsce.

Miri Ben-Ari jest też słynna ze swej działalności społecznej. Prowadzi organizację Gedenk („Pamiętam”), która uświadamia społeczeństwu znaczenie Holocaustu. Za swą aktywność otrzymała wiele nagród.

Wystąpiła gościnnie w albumie Armina van Buurena Intense, w tytułowym utworze. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Symphony Of Brotherhood	Miri Ben-Ari	07.2006	-	-	Mirimode 6242	[77[10].R&B Chart]

David Bendeth

David Jonathan Bendeth (ur. 17 czerwca 1954 r.) to brytyjski producent muzyczny,
którego nagrania wielokrotnie osiągały status platynowych. Był również liderem grupy The Bendeth Band. 

 David Bendeth urodził się 17 czerwca 1954 roku w Stoke Newington (dzielnica Hackney w Londynie). Uczęszczał do szkoły Parkhill w Ilford, a w 1963 roku wraz z rodziną przeprowadził się do Toronto w kanadyjskiej prowincji Ontario. Tam uczęszczał do szkoły średniej Georges Vanier Secondary School. Po jej ukończeniu w 1973 roku miał rozpocząć studia, jednak wyjechał na letnie wakacje do Londynu i zdecydował się tam pozostać. Jego pierwszą pracą w Londynie była posada w sklepie muzycznym Harlequin Records; z czasem dołączył również do zespołu grającego w londyńskim klubie Speakeasy, gdzie występował jako gitarzysta u boku Joe Jammera. W 1976 roku powrócił do Kanady. Występując z zespołem Boule Noire podczas festiwalu muzycznego Riviera 76 w Nicei, poznał takich muzyków jazzowych jak Jeff Berlin, Lenny White, Joe Beck i wielu innych. Bendeth wziął również udział w nagraniach albumu quebeckiej grupy Toulouse, współpracując z sekcją rytmiczną Muscle Shoals oraz wokalistą Leroyem Sibblesem z zespołu The Heptones. 

W 1977 roku Bendeth powrócił do Toronto. Założył zespół The David Bendeth Band i podpisał kontrakt z wytwórnią Interglobal Music (dystrybuowaną przez Epic Records). Producentem grupy został Alan Caddy. W nagraniach albumu wzięli udział m.in. Lenny White, Marcus Miller oraz Billy Cobham. Choć początkowo materiał miał być w pełni instrumentalny, Bendeth zdecydował, że w jednym z utworów - „Feel the Real” - zaśpiewają jego przyjaciele. Kompozycja ta stała się numerem jeden na brytyjskich listach przebojów muzyki tanecznej . W 1979 roku utwór „Feel the Real” dotarł do 44. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart.

 W tym samym roku artysta wydał album zatytułowany „Adrenalin”. Następnie Roger Ames podpisał z nim kontrakt za pośrednictwem EMI Records UK, kierując go do wytwórni Sidewalk Records. The David Bendeth Band zaczęli koncertować u boku takich wykonawców jak The Pointer Sisters, Gary U.S. Bonds oraz The Police. Łącznie Bendeth wydał trzy płyty i 15 singli, po czym uznał, że ma już dość; podjął pracę jako producent oraz specjalista ds. A&R (repertuaru i artystów) w CBS Records - najpierw w Toronto, a później w Nowym Jorku, gdzie pracował w dziale międzynarodowym. W tym okresie Bendeth wyprodukował i zmiksował dwa albumy zespołu Platinum Blonde, w tym płytę „Contact”. 

Po odejściu z CBS Records, w latach 1987–1990, Bendeth pracował jako autor piosenek dla Chrysalis Records. Podczas pobytu w Anglii, gdzie wraz z Simonem Climie i Robem Fisherem tworzył zespół, Bendeth i Climie napisali utwór „Ecstasy”. Piosenka ta trafiła na stronę B singla Jeffa Becka „People Get Ready”, pochodzącego z albumu „Flash”. W 1987 roku, wspólnie z Eddiem Schwartzem, Bendeth napisał utwór „Two Wrongs (Don't Make a Right)” na album Joe Cockera „Unchain My Heart”; piosenka ta dotarła do pierwszego miejsca na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych oraz na świecie. W latach 1987–1995 Bendeth pełnił funkcję producenta oraz szefa działu A&R w kanadyjskim oddziale BMG. W tym czasie pozyskał dla wytwórni takich wykonawców jak Cowboy Junkies, Crash Test Dummies, Sven Gali, Big House, Charlie Major oraz Prairie Oyster. 

Od 1995 do 2002 roku zajmował stanowisko starszego wiceprezesa działu A&R w nowojorskim oddziale RCA Records. Podczas pracy w tej wytwórni podpisał kontrakty z zespołami Vertical Horizon i SR-71, wyprodukował singiel Vertical Horizon „You’re a God”, album Bruce’a Hornsby’ego „Big Swing Face” oraz singiel SR-71 „Right Now”. Był również producentem i realizatorem miksu kompilacji Elvisa Presleya „ELV1S: 30 #1 Hits”. Do 2003 roku album uzyskał certyfikaty w ponad piętnastu regionach, a jego sprzedaż na całym świecie przekroczyła dziesięć milionów egzemplarzy. 21 listopada 2011 roku w Kanadzie Bendeth otrzymał nagrodę SOCAN w kategorii muzyki pop za współautorstwo utworu „Perfect” zespołu Hedley. Piosenka ta była najczęściej odtwarzanym utworem w radiu w minionym roku w kategorii rock/pop.

  W 2023 roku Bendeth wystąpił jako gościnny instruktor na platformie produkcyjnej Nail the Mix, gdzie szczegółowo omówił proces miksowania utworu „Writing on the Walls” zespołu Underoath, pochodzącego z albumu *Define the Great Line*. Bendeth współpracował również z kilkoma firmami tworzącymi oprogramowanie audio, opracowując autorskie narzędzia produkcyjne. W ramach partnerstwa z Boz Digital Labs stworzył „David Bendeth Signature Series” - zestaw wirtualnych instrumentów i efektów, oparty na jego własnym procesie nagrywania i miksowania.Firma Boz Digital Labs wydała później zaktualizowane wersje 2.0 wtyczek z serii „10dB” sygnowanych nazwiskiem Bendetha. Jego autorska wtyczka typu kompresor została również wyróżniona w branżowym serwisie Mixonline.Oprócz współpracy z Boz Digital Labs, Bendeth wydał za pośrednictwem platformy Drumforge bibliotekę próbek perkusyjnych zatytułowaną „Drumshotz: David Bendeth”. Współpracował także z firmą MBSoft-Lab przy stworzeniu wtyczki pogłosowej (reverb) o nazwie MBDBVerb.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Feel The Real/Breakdown	David Bendeth	09.1979	44[5]	-	Deluxe Audio DELR 005	[written by D. Bendeth, B. Boyer][produced by Alan Caddy]

Benelux & Nancy Dee

Nancy Dee, urodzona jako Annemarie Verhegghe  (Sint-Amandsberg, 19 grudnia 1949r),
jest byłą flamandzką piosenkarką.   W latach 1979-1980 Nancy Dee tworzyła trio disco Benelux and Nancy Dee z dwoma holenderskimi piosenkarzami, które odniosło sukces z piosenką Switch. W 1979 roku Micha Marah została wybrana do reprezentowania Belgii na Konkursie Piosenki Eurowizji w Jerozolimie. Marah wygrała preselekcje z piosenką „Hey nana”, której nienawidziła. Zagroziła wycofaniem się, po czym Nancy Dee została poproszona o zaśpiewanie piosenki w jej miejsce. Ostatecznie Micha Marah zdecydowała się jednak zaśpiewać piosenkę, a Dee pojechała do Jerozolimy jako wokalistka wspierająca. Hey Nana zajęła ostatnie miejsce. 

 

 Dwa lata później Nancy Dee próbowała dostać się do Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie z piosenką „Blij bij jou te zijn”, ale wygrała Emly Starr. W 1986 roku zagrała we flamandzkim filmie „Paniekzaaiers”, w którym zagrała samą siebie. Zaśpiewała również tytułową piosenkę „I Love You”. Obecnie nie jest już aktywna muzycznie. Kariera wokalna Dee dobiegła końca na początku XXI wieku, kiedy miała wypadek samochodowy na festynie. W maju 2016 roku Nancy Dee oświadczyła w wywiadzie, że pracuje nad powrotem do kariery piosenkarki.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Switch	Benelux & Nancy Dee	08.1979	52[4]	-	Scope SC 4	[written by G. Delo, J. Jeffrey, Kesteman, Nancy Dee][produced by D. Springer, F. Van Swoll]

Bennet

Zespół o nieco zawadiackim, londyńskim (typu „cockney”) brzmieniu, często porównywany
do grupy Blur. Mieli przebój „Mum's Gone To Iceland”, ale z różnych powodów - w tym przez zawirowania z wytwórniami płytowymi - rozeszli się, choć w zgodzie... Byli bez wątpienia jednym z najlepszych zespołów koncertowych, jakie widziałem, a ich piosenki – choć momentami nieco zwariowane – były świetnym, zabawnym popem! Wielka szkoda. 

Zespół Bennet, czteroosobowa grupa z Reading w południowej Anglii, powstał latem 1993 roku. Muzycy spędzali czas na komponowaniu, próbach i koncertowaniu w swojej okolicy. Gdy w końcu wypracowali własne brzmienie, w 1995 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Roadrunner Records. W marcu 1996 roku zespół wydał w Wielkiej Brytanii swój debiutancki singiel „If You Met Me, Then You'd Like Me”, który trafił do pierwszej dziesiątki niezależnych list przebojów . W maju tego samego roku ukazał się drugi singiel, „Colossal Man”, który również odnotował sukces na listach, a zespół ruszył w trasę koncertową m.in. z grupami Number One Cup, Pusherman i Supermodel. 

Bennet otrzymał również propozycję od wytwórni Fierce Panda, by nagrać wspólny singiel z zespołami Bis oraz Number One Cup. Latem grupa wystąpiła przed pełnym namiotem na festiwalu w Reading i po raz pierwszy wzięła udział w sesji nagraniowej dla audycji Johna Peela. Podczas wizyty w Radio 1 muzycy poprosili samego Peela o wspólne zdjęcie; ten odparł: „Jasne, oczywiście! Będę mógł mieć kopię i pokazywać ją ludziom, kiedy już staniecie się sławni”. John Peel pozostał wielkim fanem zespołu, prezentując w swojej audycji przynajmniej jeden utwór Bennet tygodniowo. 

Przy okazji wydania trzeciego singla, „Someone Always Gets There First”, zespół nakręcił swój pierwszy teledysk, w którym wykorzystał niezwykle modny wówczas gadżet - kostiumy zapaśników sumo! Muzycy biegali w nich po plaży, goniąc pewną kobietę. Audycja „The Evening Session” uznała ten utwór za „priorytet tygodnia” (Priority Tune), co stanowiło doskonały wstęp do premiery debiutanckiego albumu grupy, zatytułowanego „Super natural”. Recenzje były niezwykle entuzjastyczne; pisano m.in.: „Postawiłbym Applina w jednym rzędzie z takimi twórcami jak Jarvis [Cocker]… to znakomity debiut” („Time Out”); „Gitarowy pop z zadziornym poczuciem humoru” („Top of The Pops Magazine”); „Cóż za absolutnie fantastyczna płyta!” („NME”). 

W kolejnych miesiącach zespół Bennet czekał największy jak dotąd koncert w roli głównej gwiazdy w londyńskim klubie The Garage, europejska trasa u boku grupy Dodgy oraz seria wyjątkowych koncertów świątecznych. Podczas festiwalu Reading w 1997 roku Jason Aplin ogłosił, że zespół opuszcza perkusista. Rozstali się w zgodzie. Wydaje mi się, że wytwórnia zerwała z nimi kontrakt. Nikt nie kupował „Street vs Science”, więc ich skreślili. Szkoda, bo to był dobry zespół. Mogli być jak Blur - gdyby Blur już nie istnieli jako Blur. Cóż, przez to ta część strony staje się już chyba tylko kwestią historyczną, prawda? 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mum's Gone To Iceland	Bennet	02.1997	-	34[2]	Roadrunner RR 22853	[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman]
Someone Always Gets There First	Bennet	05.1997	-	69[1]	Roadrunner RR 22983	[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Marc Waterman]
I Like Rock	Bennet	10.1997	-	79[1]	Roadrunner RR 22603	[written by Andy Bennett, Jason Applin,Jonny Peer,Kevin Moorey][produced by Phil Vinall]

Gary Benson

Gary Benson (urodzony jako Harry Hyams) to angielski wokalista i autor piosenek. 
W 1975 roku utwór autorstwa Bensona, „Don't Throw It All Away”, przez osiem tygodni utrzymywał się na brytyjskiej liście przebojów . Singiel, wydany nakładem wytwórni State Records , dotarł do 20. miejsca na liście, co zaowocowało występem artysty w programie „Top of the Pops” na antenie BBC. Piosenka została wcześniej nagrana przez zespół The Shadows, który wykonał ją podczas konkursu „A Song for Europe” w 1975 roku, zajmując czwarte miejsce wśród sześciu uczestników. W 1978 roku własną wersję utworu nagrała w Stanach Zjednoczonych grupa The Delfonics. Powstało również wiele wersji w stylu reggae, w tym interpretacja w stylu dancehall autorstwa Barringtona Levy’ego. Swoją wersję nagrała także Olivia Newton-John; znalazła się ona na jej albumie „Come On Over” z 1976 roku. 

 Wcześniej, w 1974 roku, Benson był autorem jednej z piosenek zakwalifikowanych do finału brytyjskich eliminacji - utwór „Someday”, wykonywany przez Olivię Newton-John, zajął wówczas ostatnie, szóste miejsce. Benson podejmował kolejne próby zdobycia przepustki do Konkursu Piosenki Eurowizji: w 1977 roku dotarł do brytyjskiego finału z utworem „After All This Time” (wykonanym przez trio Wesley, Park and Smith), zajmując piąte miejsce na 12 uczestników; w 1981 roku z piosenką „All Cried Out” (wykonaną przez niego samego), która zajęła czwarte miejsce na 8 uczestników i została później wydana przez wytwórnię WEA; a w 1993 roku z utworem „It's Just a Matter of Time” w wykonaniu Sonii, który zajął ostatnie, ósme miejsce.  

W 1998 roku Benson, wraz z Alanem Glassem, zgłosił piosenkę „Give It Up” w wykonaniu Lisy Millet; utwór ten zajął ósme miejsce na osiem propozycji w radiowym etapie eliminacji. W 1970 roku kompozycja Bensona „Can't Afford to Lose”, nagrana przez Jona Lukasa, trafiła do pierwszej czterdziestki list przebojów w Wielkiej Brytanii oraz w niektórych innych krajach europejskich. Utwór ten zajmował również pierwsze miejsce na listach przebojów w Libanie przez pełny miesiąc, uniemożliwiając piosence „The Long and Winding Road” zespołu The Beatles dotarcie na szczyt zestawienia. Kompozycja Bensona „Let Her In” została nagrana przez Johna Travoltę i stała się hitem w 1976 roku. Travolta nagrał także kilka innych utworów napisanych i zarejestrowanych wcześniej przez Bensona, takich jak „Can't Let You Go” oraz „Whenever I'm Away from You”; po kompozycję Bensona „Something's Up (Love Me Like the First Time)” sięgnął z kolei jego brat, Joey Travolta. Inny utwór autorstwa Bensona, „Close to You”, został nagrany przez Maxi Priesta.W 1976 roku Benson skomponował i wykonała piosenkę „You”, jednak nie trafiła ona na brytyjskie listy przebojów. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Throw It All Away/This House	Gary Benson	08.1975	20[8]	-	State STAT 10	[written by David Mindel,Gary Benson][produced by Steve Edgley]

Kompozycje Gary Bensona na listach przebojów [with David Mindel] 08/1975 Don't Throw It All Away Gary Benson 20.UK 10/1976 Whenever I'm Away from You John Travolta 38.US 02/1977 Don't Throw It All Away Dave & Sugar 5.Country Chart 07/1982 Don't Throw It All Away Stacy Lattisaw 101.US [solo] 05/1976 Let Her In John Travolta 10.US [with Allan Clarke] 03/1978 (I Will Be Your) Shadow in the Street Allan Clarke 41.US 02/1989 Find Me a Family The Hollies 79.UK [with Frank Wildhorn] 07/1983 Miracles Stacy Lattisaw 40.US [with Max Elliott,Winston Sela] 06/1990 Close to You Maxi Priest 1.US/7.UK [with Brinsley Forde, Tony Robinson, Angus Gaye, Alan Glass] 09/1994 Warriors Aswad 33.UK [with Barrington Levy] 09/1994 Work Barrington Levy 65.UK [with , Kevin Flournoy & Quino] 10/1995 Caribbean Blue Big Mountain 113.US [with Max Elliott, Robert Livingston, Shaun Pizzonia, Orville Burrell, Booker T. Jones, Steve Cropper & Lewie Steinberg] 06/1996 That Girl Maxi Priest 20.US/15.UK [with Livingstone Brown] 06/1996 On and On Beverlei Brown 138.UK [with Livingston Brown, Louise Gold & Michelle Charles] 05/1997 The Honeymoon Is Over Louchie Lou & Michie One 109.UK [with Chiedza Nhamburo, Jahseen Foster, Keith Finch, Kezia Bennett, Livingston Brown, Louise Gold, Michelle Charles & Rich Drury] 07/2004 Too Hot Fya 49.UK

Eileen Flores

Eileen Flores to ceniona artystka nurtu muzyki freestyle, znana przede wszystkim z przeboju
„Touch Me with Your Heart”. Urodzona i wychowana w nowojorskim Bronksie, Flores stała się znaczącą postacią sceny freestyle na przełomie lat 80. i 90-tych XX wieku. Jej twórczość wyróżnia się chwytliwymi melodiami, pełnymi emocji tekstami oraz rytmami zachęcającymi do tańca, dzięki czemu zyskała szerokie grono odbiorców. 

 

Utwór „Touch Me with Your Heart” - jeden z jej największych hitów - stanowi doskonały przykład jej potężnych możliwości wokalnych i do dziś pozostaje klasyką gatunku freestyle. Innym ważnym nagraniem w dorobku artystki jest piosenka „Got to Have Your Love”, która dodatkowo ugruntowała jej pozycję na scenie muzyki freestyle. Wkład Eileen Flores w rozwój tego gatunku- za sprawą jej charakterystycznego głosu oraz pamiętnych występów - zapewnił jej oddane grono fanów i uznanie w branży. Jej twórczość wciąż inspiruje i dostarcza rozrywki, dzięki czemu Flores pozostaje jedną z wpływowych postaci w świecie muzyki tanecznej.

W 1990 roku Eileen wydała kolejny singiel, „I Have Dreams”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Rok później ukazał się jej - jak dotąd ostatni - singiel „Got 2 Have Your Love”, wydany nakładem wytwórni Martru Records; również on nie zdołał zaistnieć na żadnych listach przebojów.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Touch Me With Your Heart	Eileen Flores	12.1989	-	-	Micmac 524	[written by Charlie Babie, Mike Lorello, Nelson Cruz, Sonia Colon][produced by Charlie Babie, Nelson "FFWD" Cruz, Tommy Uzzo][21[9].Hot Disco/Dance;Micmac 524 12"]

Paul Francis Webster

Paul Francis Webster (ur. 20 grudnia 1907r - zm. 18 marca 1984r)  był amerykańskim autorem
tekstów piosenek, który zdobył trzy Oscary w kategorii „najlepsza piosenka oryginalna” i był nominowany do tej nagrody 16 razy. 

 Webster urodził się w Nowym Jorku  jako syn Myrona Lawrence’a Webstera i Blanche Pauline Stonehill Webster. Jego rodzina była pochodzenia żydowskiego. Jego ojciec urodził się w Augustowie w Polsce. Uczęszczał do Horace Mann School (w dzielnicy Riverdale na nowojorskim Bronksie), którą ukończył w 1926 roku. Następnie studiował na Uniwersytecie Cornella (1927–1928) oraz na Uniwersytecie Nowojorskim (1928–1930), jednak studiów nie ukończył. Pracował na statkach kursujących po Azji, a później został instruktorem tańca w studiu Arthura Murraya w Nowym Jorku. Po zakończeniu edukacji służył jako oficer w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. 

Około 1931 roku skierował swoją karierę ku pisaniu tekstów piosenek. Jego pierwszym profesjonalnym tekstem był utwór „Masquerade” (z muzyką Johna Jacoba Loeba), który w 1932 roku stał się przebojem w wykonaniu Paula Whitemana. W 1935 roku wytwórnia Twentieth Century Fox podpisała z nim kontrakt na pisanie tekstów do filmów z udziałem Shirley Temple, jednak niedługo potem Webster powrócił do pracy jako niezależny autor. Jego pierwszym znaczącym sukcesem była współpraca z Duke’em Ellingtonem w 1941 roku przy piosence „I Got It Bad (And That Ain't Good)”. 

Po 1950 roku Webster pracował głównie dla wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer. Zdobył dwa Oscary we współpracy z Sammym Fainem (w 1953 i 1955 roku) oraz trzeciego - wspólnie z Johnnym Mandelem (w 1965 roku). Łącznie 16 jego piosenek otrzymało nominacje do Oscara. Wśród autorów tekstów zajmuje trzecie miejsce - za Sammym Cahnem (26 nominacji) oraz Johnnym Mercerem (18 nominacji). Ponadto wiele jego utworów stało się wielkimi przebojami na listach popularnej muzyki. 

 W latach 50. XX wieku Webster był najskuteczniejszym autorem piosenek na brytyjskiej liście przebojów. W 1967 roku otrzymał zlecenie napisania tekstu do piosenki przewodniej serialu animowanego o Spider-Manie. W 1972 roku został wprowadzony do galerii sław Songwriters Hall of Fame. Jego archiwalia znajdują się w zbiorach bibliotek Uniwersytetu w Syracuse. Pierworodny syn Webstera, Guy Webster, był w latach 60. i 70-tych XX wieku cenionym fotografem muzyków i zespołów. Jego młodszy syn, Mona Roger Webster, jest artystą konceptualnym, inwestorem na rynku nieruchomości oraz wieloletnim mieszkańcem Venice w Kalifornii. Webster kontynuował pracę twórczą do 1983 roku.  

Zmarł w 1984 roku w Beverly Hills w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Hillside Memorial Park w Culver City w Kalifornii. 

 Awards

Oscar [Muzyka filmowa] "Secret Love" (Calamity Jane, 1953) "Love Is a Many-Splendored Thing" (Love Is a Many-Splendored Thing, 1955) "The Shadow of Your Smile" (The Sandpiper, 1965) Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] "Remember Me to Carolina" (Minstrel Man, 1944) "Friendly Persuasion (Thee I Love)" (Friendly Persuasion, 1956) "April Love" (April Love, 1957) "A Certain Smile" (A Certain Smile, 1958) "A Very Precious Love" (Marjorie Morningstar, 1958) "The Green Leaves of Summer" (The Alamo, 1960) "Love Theme from El Cid (The Falcon and the Dove)" (El Cid, 1961) "Tender Is the Night" (Tender Is the Night, 1962) "Love Song From Mutiny on the Bounty (Follow Me)" (Mutiny on the Bounty, 1962) "So Little Time" (55 Days at Peking, 1963) "A Time for Love" (An American Dream, 1966) "Strange Are the Ways of Love" from the film The Stepmother (1972) "A World that Never Was" from the film Half a House (1976) Golden Globe

                                        Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Paula Francisa Webstera na listach przebojów [with John Jacob Loeb] .1932 Masquerade Ted Black & His Orchestra 3.US [with Zdenko Fibich] .1933 My Moonlight Madonna Paul Whiteman & His Orchestra 11.US [with Joe Burke] .1933 The Whisper Waltz Donald Novis 18.US .1933 The Whisper Waltz Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 6.US 04/1949 How It Lies, How It Lies, How It Lies! Connie Haines 19.US 05/1949 How It Lies, How It Lies, How It Lies Kay Starr 28.US 06/1949 Black Coffee Sarah Vaughan 13.US 12/1949 Merry Christmas Polka The Andrews Sisters and Guy Lombardo and His Royal Canadians 18.US [with John Jacob Loeb, Billy Rose ] .1934 Got the Jitters Ben Pollack & His Orchestra 9.US [with Lew Pollack] .1934 Two Cigarettes in the Dark Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 10.US .1934 Two Cigarettes in the Dark Jerry Johnson & His Orchestra 6.US .1934 Two Cigarettes in the Dark Frank Parker 6.US .1934 Two Cigarettes in the Dark Bing Crosby 5.US .1934 Two Cigarettes in the Dark Johnny Green & His Orchestra 2.US [with Louis Alter] .1937 A Thousand Dreams of You Fats Waller 8.US .1937 Rainbow on the River Guy Lombardo and His Royal Canadians 15.US .1937 Turn On That Red Hot Heat (Burn Your Blues Away) Bunny Berigan & His Orchestra 18.US [with Frank Churchill] .1938 Put Your Heart in a song Larry Clinton and His Orchestra 17.US [with Duke Ellington] 01/1942 I Got It Bad (And That Ain't Good) Duke Ellington 17.US 01/1942 I Got It Bad and That Ain't Good Dinah Shore 19.US [with Hoagy Carmichael ] 12/1945 Doctor, Lawyer, Indian Chief Betty Hutton 1.US 03/1946 Doctor, Lawyer, Indian Chief Les Brown and His Orchestra 6.US 03/1946 Doctor Lawyer Indian Chief Hoagy Carmichael 18.US 08/1948 Bubble-Loo Bubble-Loo Peggy Lee 29.US 06/1952 Watermelon Weather Perry Como and Eddie Fisher 19.US 07/1952 Watermelon Weather Bing Crosby and Peggy Lee 28.US [with Juventino P. Rosas, Irving Aaronson] 04/1951 The Loveliest Night of the Year Mario Lanza 3.US [with Dimitri Tiomkin] 01/1954 Blowing Wild Frankie Laine 2.UK 09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5.US/3.UK 09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) The Four Aces 45.US 10/1956 Giant Jack Pleis 91.US 10/1956 Giant Les Baxter 63.US 11/1956 Giant Art Mooney 77.US 01/1957 Friendly Persuasion The Four Aces 29.UK 10/1960 Ballad of the Alamo Bud & Travis 64.US 10/1960 Ballad of the Alamo Marty Robbins 34.US 10/1960 The Green Leaves of Summer The Brothers Four 65.US 07/1961 The Guns of Navarone Joe Reisman 74.US 05/1962 The Green Leaves of Summer Kenny Ball & His Jazzmen 87.US/7.UK 06/1963 The Peking Theme (So Little Time) Andy Williams 115.US 04/1967 Guns of Navarone The Skatalites 36.UK [with Sammy Fain] 01/1954 Secret Love Doris Day 1.US/1.UK 01/1954 Secret Love Slim Whitman 2.Country Chart 04/1954 I Speak to the Stars Doris Day 16.US 08/1954 The Black Hills of Dakota Doris Day 7.UK 08/1955 Love Is a Many Splendored Thing The Four Aces 1.US/2.UK 11/1955 Love Is a Many-Splendored Thing Don Cornell 26.US 11/1955 Love Is a Many-Splendored Thing Woody Herman and His Orchestra 79.US 11/1955 Love Is a Many-Splendored Thing David Rose and His Orchestra 54.US 12/1955 Love Is a Many-Splendored Thing Don, Dick & Jimmy 96.US 05/1956 A Little Love Can Go a Long, Long Way The Dream Weavers 33.US 06/1956 If You Wanna See Mamie Tonight The Ames Brothers 89.US 10/1957 April Love Pat Boone 1.US/7.UK 03/1958 A Very Precious Love The Ames Brothers 23.US 06/1958 A Very Precious Love Doris Day 16.UK 06/1958 A Certain Smile Johnny Mathis 14.US/4.UK 10/1958 I'll Remember Tonight Pat Boone 34.US/18.UK 06/1959 A Very Precious Love Hernando and the Orchestra 103.US 11/1963 Secret Love Kathy Kirby 4.UK 09/1966 Secret Love Groove Holmes 99.US 10/1966 Secret Love Billy Stewart 29.US 03/1973 April Love Ricky Wilde 53.UK 10/1975 Secret Love Freddy Fender 20.US 06/1995 Secret Love Daniel O'Donnell & Mary Duff 28.UK [with Jerry Livingston ] 12/1954 Veni Vidi Vici Ronnie Hilton 12.UK 02/1956 Who Are We Gogi Grant 62.US 06/1956 Who Are We Vera Lynn 30.UK 06/1956 Who Are We Ronnie Hilton 6.UK 10/1957 The Twelfth of Never Johnny Mathis 9.US 10/1958 Blue Bell Mitch Miller 94.US 05/1959 Fountain of Youth The Four Lads 90.US 03/1962 Sweet Thursday Johnny Mathis 99.US 10/1964 The Twelfth of Never Cliff Richard 8.UK 09/1969 The Twelfth of Never The Chi-Lites 122.US 03/1973 The Twelfth of Never Donny Osmond 8.US/1.UK 11/1995 The Twelfth of Never Elvis Presley 21.UK [with Nikolaus Brodszky] 02/1955 I'll Walk with God Mario Lanza 18.UK [with Max Steiner] 04/1955 Honey-Babe Art Mooney 6.US [with Alfred Newman] 12/1956 Anastasia Pat Boone 37.US 06/1962 Marianna Johnny Mathis 86.US [with Sammy Fain, Bernie Lowe, Hal Norton & Kal Mann] 10/1957 Man on Fire / Wanderin' Eyes Frankie Vaughan 6.Uk [with Alain Romans] 05/1958 Padre Toni Arden 13.US 12/1970 Padre Marty Robbins 113.US [with André Previn] 06/1959 Like Young André Previn & David Rose 46.US [with Bruce Belland, Glen A. Larson, Ruth Lowe, Paul Francis Webster greentick, Al Hoffman, John Klenner, traditional, Dion DiMucci & Ernie Maresca] 03/1962 The Big Draft The Four Preps 61.US [with Johnny Mandel ] 11/1965 The Shadow of Your Smile (Love Theme from The Sandpiper) Tony Bennett 95.US 09/1966 A Time for Love Tony Bennett 119.US/54.UK 12/1966 The Shadow of Your Smile Boots Randolph 93.US 09/1983 The Shadow of Your Smile D Train 88.UK [with Maurice Jarre] 06/1966 Somewhere, My Love Ray Conniff 9.US 09/1966 Somewhere My Love Mike Sammes Singers 14.UK 10/1966 Somewhere My Love Manuel & His Music of the Mountains 42.UK [with Herb Alpert, John Pisano, Nick Ceroli ] 03/1968 Wind Song Wes Montgomery 103.US [with Richard Bennett] 03/1972 Too Beautiful to Last Engelbert Humperdinck 86.US/14.UK [with Freddie Harris] 11/1975 What's the Name of This Funk (Spider Man) Ramsey Lewis 69.US

George Bean

Kariera muzyczna George’a Beana rozpoczęła się w 1963 roku, kiedy to po podpisaniu
kontraktu z wytwórnią Decca Records wydał cztery single. Pierwszym z nich był „Secret Love” (co ciekawe, wydany przez Deccę w tym samym czasie, co wersja Kathy Kirby), z utworem „Lonely Weekends” na stronie B. Następnie ukazały się „A Sad Story” (strona B: „Er Um Er”) oraz „Will You Be My Lover Tonight” (strona B: „It Should Be You”). Warto dodać, że te dwie ostatnie piosenki były pierwszymi nagraniami kompozycji autorstwa duetu Jagger/Richards, które nie zostały zarejestrowane przez sam zespół The Rolling Stones. Powstanie tych nagrań było możliwe dzięki przyjaźni Beana z Andrew Loog Oldhamem, który pełnił również funkcję producenta. Ostatnim wydawnictwem dla wytwórni Decca w 1965 roku był cover utworu Boba Dylana „She Belongs To Me”; na stronie B znalazła się autorska kompozycja Beana, utrzymana w stylu Dylana - „Why Must They Criticize”, napisana wspólnie z Tonym Catchpole’em. 

 W 1966 roku Bean i Catchpole, występujący pod szyldem „Bean & Loopy’s Lot”, wydali w wytwórni Parlophone Records singiel z własnymi utworami: „Haywire” oraz „A Stitch In Time”. Dopiero rok później ukazało się kolejne nagranie George’a Beana, tym razem nakładem CBS Records - singiel „The Candy Shop Is Closed” (strona B: „Smile For Sequin”), napisany wspólnie przez Beana i Marka Londona. Drugim singlem dla CBS - a zarazem ostatnim wydawnictwem Beana jako solowego artysty - był „Bring Back Lovin’” (autorstwa Beana i Catchpole’a), z utworem „Floatin’” (autorstwa Beana i Londona) na stronie B. 

 Kolejnym etapem w karierze Beana był udział w filmie „Privilege” (z Paulem Jonesem w roli głównej) oraz nagranie utworów na ścieżkę dźwiękową do tego obrazu. Bean wystąpił tam wraz z grupą The Runner Beans, wykonując kompozycje „Onward Christian Soldiers” oraz „Jerusalem”. Z czasem zespół George Bean and The Runners przekształcił się w grupę Trifle. Po licznych zmianach w składzie, w 1971 roku ukazał się ich jedyny album, zatytułowany „First Meeting”, wydany przez wytwórnię Dawn Records.  

George zmarł, niestety, w kwietniu 1972 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secret Love/Lonely Weekends	George Bean	10.1963	-	-	Decca F 11762	[written by Sammy Fain, Paul Francis Webster][produced by Andrew Loog Oldham]
A Sad Story (All I Can Do Is Cry)/Er Um Er	George Bean	.1964	-	-	London F. 11922	[written by Bobby Gregg][produced by Andrew Loog Oldham]
Will You Be My Lover Tonight?/It Should Be You	George Bean	01.1964	-	-	Decca F 11808	[written by Jagger, Richards][produced by Andrew Loog Oldham]
A Sad Story (All I Can Do Is Cry)/Er Um Er	George Bean	06.1964	-	-	Decca F 11922	[written by Bobby Gregg][produced by Andrew Loog Oldham]
She Belongs To Me/Why Must They Criticise	George Bean	08.1965	-	-	Decca F 12228	[written by Bob Dylan][produced by Richard Lloyd]
The Candy Shop Is Closed/Smile From Sequin	George Bean	06.1967	-	-	CBS 2801	[written by M. London, G. Bean][produced by Mark London ]
Bring Back Lovin'/Floatin'	George Bean	03.1968	-	-	CBS 3374	[written by George Bean, Catchpole][produced by Mark London]