Billy Corgan

William Patrick Corgan (ur. 17 marca 1967r w Chicago) -amerykański wokalista,
gitarzysta i autor piosenek, najlepiej znany jako frontman grupy The Smashing Pumpkins.

Dziennikarz muzyczny Jim DeRogatis powiedział o nim, że „ze wszystkich pamiętnych artystów ery alternatywnej,Corgan był najbardziej tradycyjną gwiazdą rocka, ze wszystkimi wadami i zaletami wynikającymi z tego faktu”. Po rozpadzie grupy, razem z jej perkusistą, Jimmym Chamberlinem, założył krótko istniejący zespół Zwan. Następnie, po wydaniu solowego albumu i tomiku poezji, w 2005 roku ogłosił reaktywację The Smashing Pumpkins.
Dzieciństwo i początki kariery

Corgan jest najstarszym synem Williama Seniora i Marthy Corganów. Ma dwóch młodszych braci: przybranego Jessego, niepełnosprawnego psychicznie i fizycznie, a także Ricky'ego, który jest malarzem. Rodzice Billy’ego szybko się rozwiedli, a jego ojciec ponownie się ożenił niedługo po tym wydarzeniu. Większość dzieciństwa spędził właśnie z ojcem i macochą w Glendale Heights w stanie Illinois. Nie był to szczęśliwy okres, głównie ze względu na bardzo złe stosunki między chłopcem a macochą. Przez wiele lat Billy musiał opiekować się swoim bratem Jessem. Uczęszczał do Glenbard North High School w miejscowości Carol Stream.

Corgan postanowił nauczyć się gry na gitarze po ujrzeniu u kolegi modelu Flying V. Dał swoje oszczędności ojcu, muzykowi jazzowemu, aby ten kupił odpowiedni sprzęt. Ten nabył mu używanego Gibsona Les Paula. Następnie starał się ukierunkować gust syna, zachęcając go do słuchania Jimiego Hendriksa i Jeffa Becka. Corgan okazał się jednak samoukiem, podobnie jak wielu współczesnych mu gitarzystów alt-rockowych. Po latach nauczył się jednak czytać nuty.

Corgan dorastał słuchając hard rocka i heavy metalu, między innymi grup Led Zeppelin i Black Sabbath, aby po jakimś czasie odkryć rock alternatywny poprzez Bauhaus, The Cure i The Smiths. Podczas uczęszczania do szkoły średniej zaczął grywać w zespołach. W 1985 roku przeniósł się do St. Petersburg na Florydzie wraz ze swoim pierwszym poważnym zespołem, The Marked, jednak ten po około dziewięciu miesiącach rozpadł się, a Corgan wrócił do swojego ojca w Chicago.

W Chicago Corgan podjął pracę w sklepie muzycznym, gdzie spotkał gitarzystę Jamesa Ihę. Wspólnie zaczęli pisać piosenki, z konieczności korzystając przy tym z automatu perkusyjnego. Nieco później Corgan poznał basistkę D’arcy Wretzky, która po jakimś czasie dołączyła do grupy, nazwanej The Smashing Pumpkins. Trio zaczęło wkrótce pojawiać się w miejscowych klubach. Gdy członkowie próbowali zakontraktować występ w Cabaret Metro, znanej chicagowskiej hali koncertowej, jej właściciel postawił im warunek - znalezienie perkusisty. Ostatecznie jazzowy pałkarz Jimmy Chamberlin wszedł w skład zespołu dzięki rekomendacji jednego ze znajomych Corgana. 5 października 1988 zespół po raz pierwszy wystąpił w komplecie w Cabaret Metro.

W roku 1991 wydany został pierwszy album grupy, Gish, ze brzmieniem mieszającym rock psychodeliczny i heavy metal. Dwa lata później w sprzedaży pojawiło się kolejne wydawnictwo grupy, Siamese Dream, które pozwoliło im zaistnieć w mainstreamie. W tym czasie zespół przechodził jednak poważne kryzysy wewnętrzne, zaś sam Corgan był opisywany przez prasę jako tyran, który posuwał się nawet do usuwania partii instrumentalnych nagranych przez pozostałych członków grupy i zastępowania ich własnymi. Frontman cierpiał w tym okresie na ciężką depresję, podczas pracy nad albumem praktycznie mieszkając w studio, nagrywając większą część ścieżek gitary i basu. Album został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków, piosenki Today i Disarm stały się hitami, a teledyski do nich bardzo często pojawiały się na MTV.

W 1995 roku zespół wydał podwójny, trwający ponad dwie godziny album Mellon Collie and the Infinite Sadness, który odniósł jeszcze większy sukces od poprzednika, osiągając status dziewięciokrotnej platyny i zdobywając nominacje do siedmiu Nagród Grammy.

Podczas występu grupy w programie Saturday Night Live 11 listopada 1995 Corgan po raz pierwszy pokazał się publicznie z ogoloną głową -od tego czasu nigdy nie zapuścił włosów z powrotem. Przed tą drastyczną zmianą wokalista często zmieniał swoją fryzurę.

Podczas promującej album trasy koncertowej problemem stało się uzależnienie Chamberlina od heroiny. 12 lipca 1996 on i towarzyszący grupie keyboardzista Jonathan Melvoin przedawkowali w pokoju hotelowym w Nowym Jorku, co przeżył tylko Chamberlin. Reszta grupy podjęła decyzję o wyrzuceniu go z zespołu i zakończeniu trasy z zastępcami na miejscach perkusisty i klawiszowca.

Wydana w roku 1998 płyta Adore została nagrana przy pomocy zastępczych pałkarzy oraz automatów perkusyjnych w miejsce Chamberlina, a w zawartym na niej materiale widać było wyraźne wpływy muzyki elektronicznej. Gdy zespół nagrywał piosenki na nowy album, Martha, matka Corgana, zmarła na raka, a frontman poświęcił jej piosenkę „For Martha”. Adore spotkała się z przychylnością niektórych fanów i krytyków, ale wielu z nich uważało, że grupa zbyt wyraźnie odeszła od tego, co w jej muzyce było najlepsze i zaowocowało to sprzedażą nieco ponad miliona sztuk albumu, co było bardzo niskim wynikiem w porównaniu do 4,5 miliona sprzedanych egzemplarzy Mellon Collie.

W 1999 roku Chamberlin powrócił do zespołu, a rok później światło dzienne ujrzało kolejne wydawnictwo The Smashing Pumpkins, Machina/The Machines of God. Ponownie spotkał się on z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w jeszcze mniejszym nakładzie od poprzednika. Co więcej, pod koniec nagrywania grupę opuściła D’arcy Wretzky. Na czas trasy koncertowej zastąpiła ją basistka Hole, Melissa Auf der Maur.

Ostatnim albumem okazała się Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music, z początku mająca być wydana jako podwójna płyta na wzór Mellon Collie, ale wytwórnia Virgin nie zgodziła się na taki ruch wobec spadającej popularności zespołu. Wobec tego album został rozpowszechniony za darmo w Internecie w postaci plików MP3.

The Smashing Pumpkins rozpadli się pod koniec roku 2000, grając swój ostatni koncert 2 grudnia w Chicago.

W roku 2001, Corgan założył zespół Zwan, w skład którego weszli poza nim Chamberlin oraz gitarzyści Matt Sweeney i David Pajo, a w roku 2002 także basistka Paz Lenchantin znana z A Perfect Circle. Powstały album, Mary Star of the Sea, spotkał się z dość przychylnymi recenzjami krytyków. Corgan i Zwan wzięli także udział w tworzeniu soundtracku do Spun, filmu Jonasa Åkerlunda. Mimo przychylnej opinii krytyki, zespół rozpadł się w połowie 2003 roku.


Corgan zaczął umieszczać autobiograficzne posty na swojej stronie internetowej i w serwisie Myspace, mówiąc „Nie chcę już dłużej chronić ludzi, przez których cierpiałem”. 17 lutego 2004 zamieścił gorzką wypowiedź, w której obwinił gitarzystę, Jamesa Ihę o rozpad zespołu cztery lata wcześniej. Nazwał także D’arcy Wretzky „nikczemną narkomanką”.  Pod koniec 2004 roku Corgan wydał tomik poezji, Blinking With Fists. Mimo raczej negatywnych recenzji, książka zadebiutowała na liście bestsellerów New York Times, w pierwszym tygodniu sprzedaży będąc na szczycie notowania dla poezji.

W tym samym roku zaczął także karierę solową, początkowo tworząc akustyczne, folkowe piosenki związane z historią Chicago. Wkrótce jednak przystąpił do nagrywania albumu TheFutureEmbrace, łączącego brzmieniowo muzykę elektroniczną, shoegazera i rock alternatywny. Płyta została wydana 21 czerwca 2005 przez Reprise Records, spotykając się z mieszanymi uczuciami fanów i krytyków, rozchodząc się w zaledwie 69 tysiącach egzemplarzy. Podczas trasy promującej album, skromnej w porównaniu do tych z The Smashing Pumpkins czy Zwan, Corganowi towarzyszyli Linda Strawberry, Brian Liesegang i Matt Walker.

21 czerwca 2005, w dniu wydania swojego solowego albumu TheFutureEmbrace, Corgan zamieścił całostronne ogłoszenie w Chicago Tribune, w którym ogłosił swoje plany odrodzenia grupy. Na jego apel odpowiedział jednak tylko Chamberlin. 20 kwietnia 2006 na oficjalnej stronie zespołu pojawiło się oficjalne potwierdzenie reaktywacji. 22 maja 2007 grupa dała swój pierwszy występ od siedmiu lat, a jej nowymi członkami okazali się basistka Ginger Reyes oraz gitarzysta Jeff Schroeder, zastępujący odpowiednio Wretzky i Ihę. 10 lipca ukazał się nowy album grupy, Zeitgeist, debiutując na drugim miejscu w zestawieniu magazynu Billboard.

Billy Corgan był narzeczonym Courtney Love zanim ta poznała i wyszła za Kurta Cobaina, frontmana Nirvany. W 1993 roku ożenił się ze swoją długoletnią znajomą Chris Fabian. Pojawiły się jednak plotki, jakoby Corgan i Love ponownie nawiązali romans tuż po śmierci Cobaina, podczas festiwalu Lollapalooza w roku 1994, w którym brali udział The Smashing Pumpkins. Artysta od 1995 roku pozostawał ze swoją żoną w stanie separacji, by ostatecznie rozwieść się w 1997. Corgan odmawiał dyskusji na ten temat w wywiadach, podkreślając, że to jedyny temat, na który nie będzie się wypowiadać. Opisał w końcu nieco szczegółów swojego małżeństwa w swoim blogu w roku 2005.

Pod koniec 1995 roku Corgan zaczął umawiać się z fotograf, Yeleną Yemchuk, która miała swój wkład w kilku teledyskach grupy i zaprojektowała grafikę w niektórych jej wydawnictwach. Pozostała ona narzeczoną Corgana do 2004 roku, a on sam napisał o niej utwór Stand Inside Your Love z albumu Machina/The Machines of God. Muzyk przyznał, że rozstanie z Yemchuk miało ogromny wpływ na teksty piosenek z jego solowego albumu, wydanego w 2005 roku TheFutureEmbrace.

Na początku 2006 roku Corgan wprowadził się do Courtney Love i jej córki, Frances Bean Cobain, zajmując dla siebie całe skrzydło w ich nowej rezydencji w Hollywood Hills. W latach 2010–2012 piosenkarz był w związku partnerskim z wokalistką zespołu The Veronicas- Jessicą Louise Origliasso.

Corgan otwarcie przyznaje się do kibicowania drużynie bejsbolowej Chicago Cubs, a także koszykarzom Chicago Bulls i hokeistom Chicago Blackhawks. Zawiązał także bliskie znajomości z Dennisem Rodmanem i Chrisem Cheliosem. Corgan to także fan wrestlingu.

16 listopada 2015 urodził mu się syn z Chloe Mendel, Augustus Juppiter Corgan.

Corgan zajął się produkcją albumów Rika Ocaseka, The Frogs, Catherine oraz Hole. Napisał także kilka piosenek zawartych na albumie ostatniej z tych grup, wydanym w 1998 roku Celebrity Skin. Pełnił także funkcję konsultanta podczas produkcji albumu Mechanical Animals Marilyna Mansona. Stworzył dodatkowo ścieżki dźwiękowe do trzech filmów: Okup (1996), Stygmaty (1999) i Spun (2002). Udzielał się wokalnie i na gitarze dla Tony’ego Iommi, Blindside, New Order i Marianne Faithfull, poza tym gościnnie użyczył swojego głosu w utworze „Loki Cat”, zawartej na albumie Life Begins Again grupy Jimmy Chamberlin Complex; z kolei sam Chamberlin zagrał na perkusji w piosence „DIA” z solowego albumu Corgana.

Obecnie Corgan współpracuje przy produkcji nowych albumów Courtney Love, Shirley Manson i grupy Scorpions.

W 2010 roku pomagał zespołowi The Veronicas, w tworzeniu nowej płyty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walking Shade	Billy Corgan	06.2005	74[1]	-	Reprise W 673DVD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan,Bjorn Thorsrud, Bon Harris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
TheFutureEmbrace	Billy Corgan	07.2005	89[1]	31[3]	Reprise 9362487122	[produced by Billy Corgan, Bjorn Thorsrud]
Ogilala	Billy Corgan	10.2017	-	183	BMG	[produced by Rick Rubin,Billy Corgan]

Cotton, Lloyd and Christian

Cotton, Lloyd and Christian byli trio grającym soft rock, w którego skład wchodzili wokalista
i autor tekstów Darryl Cotton z Australii oraz Michael Lloyd i Chris Christian ze Stanów Zjednoczonych. Odnieśli pewien sukces w połowie lat 70-tych XX wieku. 

 

Amerykański multiinstrumentalista, wokalista i autor tekstów Michael Lloyd, który jako nastolatek, w połowie i pod koniec lat 60-tych, był członkiem psychodelicznego zespołu rockowego The West Coast Pop Art Experimental Band, został w 1970 roku mianowany przez swojego mentora Mike'a Curba wiceprezesem ds. A&R w MGM Records. Lloyd kontynuował pracę jako producent muzyczny, zwłaszcza z The Osmonds, ale kontynuował również karierę jako wykonawca. W 1973 roku założył z Darrylem Cottonem i Stevem Kipnerem trio nagrywające i piszące teksty piosenek Friends. Darryl Cotton był członkiem zespołu Zoot, który w latach 1969-1971 miał na swoim koncie kilka przebojów w Australii. Po rozpadzie zespołu, w 1972 roku, wyjechał do Wielkiej Brytanii, a następnie do Stanów Zjednoczonych. Kipner był Australijczykiem pochodzenia amerykańskiego, wcześniej członkiem Steve & the Board oraz brytyjskiego zespołu Tin Tin, który w 1971 roku odniósł sukces w USA piosenką „Toast and Marmalade for Tea”.  

 

Album „Friends” został wydany przez wytwórnię MGM. Większość utworów została napisana przez Cottona, Lloyda i Kipnera, z wyjątkiem singla „Gonna Have a Good Time”, który był coverem utworu The Easybeats „Good Times”. Album został wyprodukowany przez Lloyda. Zespół Friends wkrótce się rozpadł, a Kipner założył nowy zespół, Skyband. Lloyd i Cotton opuścili MGM, gdy Curb również odszedł, aby założyć własną firmę produkcyjną. Para zrekrutowała urodzonego w Teksasie Chrisa Christiana i w 1975 roku trio nagrało swój pierwszy album, Cotton, Lloyd & Christian, wydany przez 20th Century Records. Ich wersja piosenki Dela Shannona „I Go to Pieces” -hitu Petera i Gordona z 1965 roku- osiągnęła 66. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 10. miejsce na liście Easy Listening. Inne utwory obejmowały spowolnioną wersję hitu Supremes „Baby Love”; medley piosenek z utworu Tommy'ego z Who; i „I Don't Know Why You Love Me”.  

 

Album został ponownie wydany przez Curb and Lloyd w 1976 roku i wykorzystany jako ścieżka dźwiękowa filmu The Pom Pom Girls. Drugi album tria, Number Two, również ukazał się w 1976 roku, a w kwietniu 1977 roku wydali kolejny singiel, „Crying in the Rain”, napisany przez Carole King i Howie'ego Greenfielda, a pierwotnie nagrany przez Everly Brothers.Oba albumy zostały wyprodukowane przez Lloyda i Curba. Trio nie wydało żadnych dalszych nagrań. 

 

 Lloyd kontynuował pracę w Los Angeles i wyprodukował przeboje Shauna Cassidy'ego i Leifa Garretta, a także ścieżkę dźwiękową do filmu Dirty Dancing. Cotton kontynuował karierę jako autor tekstów piosenek i wykonawca, wracając do Australii w 1978 roku; zmarł w 2012 roku. Christian kontynuował również z powodzeniem pracę jako autor tekstów piosenek i producent muzyczny, współpracując z Amy Grant i innymi artystami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Go To Pieces/Mr. Rock 'N' Roll	Cotton, Lloyd and Christian	09.1975	-	66[5]	20th Century 2217	[written by Del Shannon][produced by Mike Curb, Michael Lloyd]

Course

The Course to holenderski zespół muzyki tanecznej.

W jego skład wchodzili DJ/producent
Vincent Hendriks oraz wokalistek Dewi Lopulalan i Irma Derby. Największy sukces komercyjny odnieśli w 1997 roku. Hendriks i Lopulalan poznali się po raz pierwszy w 1990 roku na mistrzostwach DJ-skich w miksowaniu w Holandii. Spotkali się ponownie w 1996 roku, w tym samym miejscu, i postanowili wspólnie stworzyć muzykę. Na początku 1997 roku grupa wydała swój pierwszy singiel „Ready or Not”, taneczny cover utworu The Fugees z 1996 roku, z echami innych współczesnych hitów, takich jak „Ultra Flava” Farley & Heller i „Hold That Sucker Down” The OT Quartet.  

 

W kwietniu singiel osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, dając zespołowi pierwszy przebój. Kolejny singiel, cover utworu Chaki Khan i Rufusa „Ain't Nobody”, również odniósł sukces, osiągając 8. miejsce w lipcu. Jednak ich trzeci singiel, „Best Love”, dotarł dopiero do 51. miejsca na liście przebojów w grudniu. Kolejne single nie znalazły się na listach przebojów, co dowodzi, że The Course to „cudo dwóch hitów”. Zespół rozpadł się pod koniec lat 90-tych z powodu braku sukcesu komercyjnego po wydaniu dwóch pierwszych singli.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ready Or Not	Course	04.1997	5[7]	-	The Brothers 12BRUV 2	[written by Wyclef Jean,Lauryn Hill,Thom Bell,William Hart,Samuel Michel][produced by Keepon]
Ain't Nobody	Course	07.1997	8[6]	-	The Brothers 12BRUV 3	[written by David Hawk Wolinski][produced by Keepon]
Best Love	Course	12.1997	51[2]	-	The Brothers CDBRUV 6	[written by Robert Daniels, Ron Artis][produced by Keepon]

Michael Cox

Michael James Cox (ur. 19 marca 1940r) to brytyjski piosenkarz popowy i aktor.
Jako Michael Cox, w 1960 roku znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów dzięki piosence „Angela Jones”, wyprodukowanej przez Joe Meeka. Później pracował jako aktor i w nowozelandzkiej telewizji, używając zarówno swojego pełnego imienia, jak i nazwiska Michael James. 

 Urodził się w Huyton w Liverpoolu. Po tym, jak jego cztery młodsze siostry napisały do ​​stacji ABC z żądaniem wzięcia udziału w przesłuchaniu do programu popowego „Oh Boy!”, szybko podpisał kontrakt z producentem Jackiem Goodem i po raz pierwszy pojawił się w programie w kwietniu 1959 roku, śpiewając utwór Ricky'ego Nelsona „Never Be Anyone Else But You”. Good zdobył dla niego kontrakt płytowy z wytwórnią Decca Records, a jego pierwszy singiel „Teenage Love” został napisany przez Marty'ego Wilde'a, a na gitarze zagrał Joe Brown. Jednak ani ten, ani jego następca „Too Hot To Handle” nie odniosły sukcesu. 

 Cox nadal pojawiał się w telewizji, w nowym programie Gooda „Boy Meets Girls”, a Good polecił go producentowi muzycznemu Joe Meekowi, który w tym czasie zakładał własną wytwórnię Triumph. Jego pierwszym utworem dla Triumph był utwór „Angela Jones” napisany przez Johna D. Loudermilka, który był hitem w USA w wykonaniu Johnny'ego Fergusona. Wersja utworu Coxa, wyprodukowana przez Meeka, w czerwcu 1960 roku osiągnęła 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

Wytwórnia Triumph upadła, a kolejny utwór Coxa, podobnie brzmiący utwór „Along Came Caroline”, również wyprodukowany przez Meeka i współtworzony przez Geoffa Stephensa i Coxa pod pseudonimem Michael Steel, został wydany przez wytwórnię His Master's Voice; osiągnął 41. miejsce na liście i był jedynym innym hitem Coxa. Cox odniósł większy sukces w Skandynawii. Jego „Stand up” przez cztery tygodnie w styczniu/lutym 1963 roku znajdował się na szczycie szwedzkiej listy najlepiej sprzedających się utworów. Cox z powodzeniem koncertował z zespołem akompaniującym w Danii i Szwecji, a także w Wielkiej Brytanii, i kontynuował nagrywanie pod kierunkiem Meeka przez kilka lat.  

Wydał single w wytwórniach His Master's Voice, Pye i Parlophone, z których wiele zawierało występy czołowych muzyków sesyjnych, takich jak gitarzysta Big Jim Sullivan. Jednak jego późniejsze nagrania nie były hitami i w połowie lat 60-tych porzucił karierę nagraniową, aby rozpocząć studia teatralne. W 1966 roku, występując pod pseudonimem Michael James Cox, zagrał w filmie „Gdzie latają kule”, a także w sztukach telewizyjnych i reklamach. W 1976 roku wystąpił w filmowej wersji musicalu Rogera Glovera „The Butterfly Ball”.Pod koniec lat 70-tych rozpoczął pracę na statkach wycieczkowych, gdzie poznał swoją żonę urodzoną w Nowej Zelandii. Zaczął występować w Stanach Zjednoczonych, ostatecznie tam emigrując, po czym przeniósł się do Nowej Zelandii. Tam kontynuował pracę w telewizji pod pseudonimem Michael James. Kompilacje nagrań Coxa zostały wydane na płytach CD przez wytwórnię Zircon Records w 1999 roku i Sequel Records w 2003 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Angela Jones/Don't Want To Know	Michael Cox	06.1960	7[13]	-	Triumph RGM 1011	[written by John D. Loudermilk][produced by Joe Meek]
Along Came Caroline/Lonely Road	Michael Cox	10.1960	41[2]	-	His Master's Voice POP 789	[written by Geoff Stephens,Steele]

Peter Cox

Peter John Cox (ur. 17 listopada 1955 r.)  to angielski wokalista i autor tekstów.
Najbardziej znany jest jako wokalista angielskiego duetu popowego Go West. Jako artysta solowy, w latach 90-tych zdobył trzy przeboje w pierwszej czterdziestce brytyjskiej listy przebojów. 

 

 W 1982 roku Cox i Richard Drummie założyli duet Go West, z Coxem jako wokalistą, a Drummie na gitarze i wokalu wspierającym.Po podpisaniu przez Go West kontraktu z Chrysalis Records, utwór „We Close Our Eyes” znalazł się w pierwszej piątce brytyjskiej listy przebojów w 1985 roku.W następnym roku Go West został uznany za „Najlepszego Debiutanta” na gali Brit Awards w 1986 roku.Inne single Go West z pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów to „Call Me”, „Goodbye Girl” i „Don't Look Down”. W 1987 roku zespół dotarł do pierwszej czterdziestki list przebojów w USA dzięki singlowi „Don't Look Down -The Sequel”. W 1990 roku Go West osiągnął 8. miejsce na liście przebojów w USA dzięki utworowi „King of Wishful Thinking” z filmu „Pretty Woman”.

 

  W 1992 roku duet wydał swój trzeci album studyjny „Indian Summer”, na którym znalazł się utwór „Faithful”; piosenka dotarła do pierwszej dwudziestki w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Od 2026 roku Go West nadal koncertuje.

 

 Cox przeprowadził się do Los Angeles w 1993 roku, aby rozpocząć karierę solową.Pod koniec lat 90-tych wydał trzy single, które znalazły się w pierwszej czterdziestce brytyjskich list przebojów: „Ain’t Gonna Cry Again”, „If You Walk Away” i „What A Fool Believes”. W 2003 roku Cox zastąpił Marka Shawa z Then Jerico w brytyjskim reality show „Reborn” w USA, po tym jak Shaw zrezygnował z programu. Chociaż Cox odniósł już wcześniej sukces za Atlantykiem jako główny wokalista w programie „Go West”, mógł wystąpić w programie, ponieważ był nieznany w USA jako artysta solowy. Był faworytem do wygranej, ale został wyeliminowany w Nowym Jorku, ponieważ zapomniał tekstu przeboju Norah Jones, który wykonywał. Głos Coxa opisywano jako „gładki jak jedwab” z „chropowatym podbrzuszem”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ain't Gonna Cry Again	Peter Cox	08.1997	37[2]	-	Chrysalis CDCHS 5056	[written by Peter Cox, Peter-John Vettese][produced by Peter-John Vettese]
If You Walk Away	Peter Cox	11.1997	24[2]	-	Chrysalis CDCHS 5069	[written by Peter Lord , VJ Smith][produced by Peter-John Vettese]
What a Fool Believes	Peter Cox	06.1998	39[2]	-	Chrysalis CDCHS 5089	[written by Michael McDonald, Kenny Loggins][produced by Peter-John Vettese]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peter Cox	Peter Cox	11.1997	64[1]	-	Chrysalis CDCHR 6130	[produced by Peter-John Vettese]

Tears

 The Tears - brytyjski zespół muzyczny założony w 2004 roku przez wokalistę
Bretta Andersona i gitarzystę Bernarda Butlera. Formacja w swojej karierze wydała tylko jedną płytę zatytułowaną Here Come The Tears.

Brett Anderson i Bernard Butler poznali się w roku 1989, w którym też założyli grupę Suede, tworząc duet kompozytorski. Mimo zdobycia dużej popularności i przychylności krytyków muzycznych Butler odszedł z zespołu w roku 1994, podczas nagrywania drugiej płyty formacji, Dog Man Star. Powodem jego decyzji były nieporozumienia między nim a zespołem.

Przez kolejne dziesięć lat Anderson i Butler nie podjęli żadnej współpracy. Dopiero w roku 2004 uformowali grupę The Tears, której nazwę zaczerpnęli z poematu Philipa Larkina zatytułowanego Femmes Damnées. Z założenia zespół miał nie wykonywać utworów Suede. Tylko jeden raz zrobił wyjątek, grając stronę B The Living Dead. Pierwszy koncert odbył się 14 grudnia 2004 roku i zaprezentowano na nim jedynie nowy materiał. Szóstego czerwca 2005 roku wydali jak dotąd jedyną płytę zatytułowaną Here Come The Tears. Podobnie. jak w poprzednich latach, za całość materiału odpowiedzialni byli jedynie Anderson i Butler. Utworem promującym album została piosenka Refugees, której udało się dotrzeć do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedających się singli. Tego sukcesu nie udało się powtórzyć kolejnemu singlowi, jakim był utwór Lovers.

Album zdobył pozytywne recenzje, lecz jego sprzedaż utrzymywała się na średnim poziomie. Formacja ruszyła w trasę koncertową, grając między innymi na festiwalach w Glastonbury i T in the Park. Mniej więcej w tym czasie Anderson i Butler zaczęli czuć się zmęczeni aktywnością związaną z grupą. W roku 2006 ogłoszono zawieszenie działalności zespołu. Wokalista przyznał, że mieli zamiar zacząć tworzyć materiał na kolejny album, lecz nie sprawiało im to już przyjemności. Dodał jednak, że szanse na wydanie kolejnej płyty są duże. Mimo to, ta jak dotąd kolejna płyta nie ukazała się.

Po roku 2006 Anderson rozpoczął karierę solową, a Butler zajął się produkcją muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Refugees	Tears	05.2005	9[4]	-	Independiente ISOM 92MS	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]
Lovers	Tears	07.2005	24[2]	-	Independiente GBBPF 0501284	[written by Brett Anderson,Bernard Butler][produced by Bernard Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here Come the Tears	Tears	06.2005	15[2]	-	Independiente ISOM 49CD	[produced by Bernard Butler]

Sunset Strippers

Sunset Strippers to brytyjski zespół muzyki elektronicznej. Najbardziej znany jest z utworu „Falling Stars” z 2005 roku, który zawiera sample z przeboju „Waiting for a Star to Fall” zespołu Boy Meets Girl z 1988 roku. Zespół brał udział w bitwie na sample z Cabin Crew. „Falling Stars” osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w marcu 2005 roku. 

 

 Członkowie zespołu, Sergei Forster-Hall i Kieron McTernan, poznali się w Northbrook College. W 2004 roku Sunset Strippers zremiksowali przebój „Cry Little Sister” z 25 najlepszych miejsc na listach przebojów, pierwotnie napisany przez Gerarda McMahona (pod pseudonimem „Gerard McMann”) jako motyw przewodni filmu „Straceni chłopcy”. W 2005 roku zremiksowali utwór Planet Funk „The Switch”, który pojawił się w reklamach telewizyjnych Mitsubishi, a w 2007 roku zremiksowali utwór irlandzkiego zespołu popowego Westlife „Total Eclipse of the Heart” na album „The Love Album”.  

 

Ostatnim wydawnictwem grupy pod nazwą Sunset Strippers był utwór „Step Right Up” z 2008 roku, który pojawił się w dostępnej do pobrania wersji Clubbers Guide '08 wydawnictwa Ministry of Sound. Forster-Hall i McTernan rozpoczęli wydawanie remiksów pod nazwą My Digital Enemy w 2006 roku, aż do zmiany nazwy na MDE w 2017 roku. Tworzą głównie muzykę tech house i deep house.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Falling Stars (Waiting For A Star To Fall)	Sunset Strippers	03.2005	3[15]	-	Direction 6758312	[written by George Robert Merrill, Shannon Alexandria Rubicam][produced by Harry Diamond, Kieron McTernan, Sergei Hall, The Sunset Strippers]

Cousins

The Cousins ​​(lub The Continental Cousins ​​w Stanach Zjednoczonych i Los Primos w Ameryce
Południowej) to belgijski zespół rockowy z lat 60-tych XX wieku. Byli jednym z pierwszych zespołów rock and rollowych w Belgii i pierwszym, który odniósł międzynarodowy sukces. 

 Grupa, która powstała z zespołu tanecznego La Jeune Équipe założonego w 1954 roku, odniosła międzynarodowy sukces dzięki utworowi „Kili Watch” z 1960 roku, wyprodukowanemu przez Jeana Klügera dla wytwórni Palette. Utwór „Kili Watch”, piosenka harcerska przekształcona w energetyczny numer rock and rollowy, został szybko przerobiony przez Johnny'ego Hallydaya we Francji i Bobbejaana Schoepena w niderlandzkojęzycznej części Belgii. Znani są również z utworów „Kana Kapila” (1961), „Parasol” (1961), „Dang Dang” (1961, cover „Dingue Dingue” Annie Cordy), „Peppermint Twist” (1962, cover „Joey Dee and the Starliters”), „Limbo Rock” (1962, cover „Chubby Checker”), „Do Ré Mi” (1964, cover „Lee Dorsey”) oraz „The House Of The Rising Sun” (1964, tradycyjna piosenka inspirowana wersją brytyjskiej grupy The Animals). 

W marcu 1962 roku wystąpili przed Cateriną Valente w paryskiej Olympii. Oprócz sukcesów w Europie, zespół odbył również tournée po Madagaskarze i Reunionie (1963), Afryce Środkowej (Kongo, Rwanda, Burundi, Republice Środkowoafrykańskiej i Angoli w 1965 roku) oraz Argentynie (1965 i 1966). W tym samym roku, podczas trasy koncertowej po Włoszech, postanowili się rozstać. Dotrzymywali jednak swoich kontraktów do lutego 1967 roku, kiedy to wystąpili po raz ostatni w Tubize . 

Cousins spotkali się ponownie po raz pierwszy w czerwcu 1976 roku, aby uczcić 25. rocznicę panowania króla Baldwina I w wypełnionej po brzegi sali Palais 5 w Centrum Wystawowym Heysel. Podczas tego wyjątkowego i wyjątkowego koncertu wystąpili razem z Salvatore Adamo, Annie Cordy i Johanem Verminnenem. Na zaproszenie gazety De Gentenaar, Kuzyni spotkali się ponownie w 1986 roku na Festiwalu w Gandawie. Wystąpili tam z Helen Shapiro i Burtem Blancą. Ten powrót trwał do 1989 roku, roku ich ostatecznego rozpadu. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Bel	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Kili-Watch (Cha Cha Rock)/Fuego (Cha Cha)	Cousins	10.1960	-	-	-	-	6[11]	3[24]	-	-	Palette PB 40.047	[written by Gus Derse]
Bouddha/Kana Kapila	Cousins	04.1961	-	-	-	-	-	10[12]	-	-	Palette PB 40.070	[written by Guy Dovan,Bob Drean]
Parasol/Plere Pays Moin	Cousins	06.1961	-	-	-	-	-	15[4]	-	-	Palette PB 40.075	[written by Pierre Catty, Guy Dovan, Phil Dape]
Dang Dang/Stodola	Cousins	11.1961	-	-	-	-	-	9[12]	-	-	Palette PB 40.092	[written by Jean Rolle, Guy Dovan]
Relax/The Robot	Cousins	10.1962	-	-	-	-	-	14[4]	-	-	Palette PB 40.140	[written by Dovan, Gary, Van Aleda]
Lawdy Lawdy/Sweet Virginia	Cousins	12.1962	-	-	-	-	-	15[8]	-	-	Palette PB 40.148	[written by Jean Rolle, Earl Gary, Van Aleda]
Dansevise (Where Are You Now?)/Boomeranga	Cousins	05.1963	-	-	-	-	-	15[4]	-	-	Palette PB 40.160	[written by Otto Francker, Sejr Volmer, Sörensen]

Angelina

 Angelina (urodzona jako Angelina Camarillo w 1976 roku w Union City w Kalifornii)
to była piosenkarka freestyle/dance-pop z lat 90-tych. Angelina uczęszczała do liceum James Logan High School, które ukończyła z wyróżnieniem w 1994 roku. Studiowała biologię i psychologię na Uniwersytecie Santa Clara, a latem pracowała przy spawaniu zbiorników paliwa w fabryce samochodów NUMMI, aby opłacić czesne. Po usłyszeniu o otwartym przesłuchaniu zorganizowanym przez wytwórnię Upstairs Records w San Jose w Kalifornii, nagrała piosenkę „Rescue Me”, która zajęła 52. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór zajął również 46. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 9. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 6. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

W październiku 1996 roku wydała swój debiutancki album studyjny „The Album”, który osiągnął 45. miejsce na liście Billboard Top Heatseekers Albums. Kolejny singiel, „I Don’t Need Your Love”, osiągnął 69. miejsce na liście Billboard Hot 100, 70. miejsce na liście Billboard Radio Songs, 21. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 15. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Trzeci singiel z albumu, „Without Your Love”, osiągnął 82. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 23. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40. Czwarty singiel, będący coverem utworu Paragons z 1967 roku „The Tide is High” (spopularyzowany przez Blondie w 1980 roku), zatytułowany „Tide Is High”, osiągnął 89. miejsce na liście Billboard Hot 100, 28. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40 i 46. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. 

Ostatni singiel z albumu, „Mambo”, osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Bubbling Under Hot 100 Singles i 43. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales. Po ukończeniu studiów w 1998 roku Angelina przeniosła się do Houston w Teksasie, gdzie pracowała w wytwórni Upstairs Records, odkładając na bok swoje ambicje nauczycielskie. Poznała również swojego męża, Anthony'ego Ramosa, który pracuje jako trener personalny i później z nim wyszła za mąż. 

W lipcu 1999 roku wydała swój drugi album studyjny „Ven A Mi (Come To Me)”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Single z albumu: „Bailando”, „Tears Are Falling”, „Every Time I Think of You”, „Just Another Day” i „Crazy” najwyraźniej nie zrobiły żadnego wrażenia na listach przebojów. W 2003 roku wydała swój ostatni jak dotąd album studyjny „Love Ain’t Here No More”, który nie znalazł się na listach przebojów, podobnie jak singiel „Gifted”. 

 W grudniu 2006 roku (dwa dni przed Bożym Narodzeniem) jeden z braci Angeliny, Daniel (23-letni student), zginął, gdy uzbrojony mężczyzna oddał strzał w tłum przed klubem nocnym w San Leandro w Kalifornii. Po śmierci Daniela Angelina przestała pisać piosenki, ale kontynuowała trasę koncertową z muzyką taneczną. Do 2009 roku Angelina przeszła na emeryturę z branży muzycznej. Obecnie (według badań) Angelina i jej mąż Anthony mieszkają w San Jose w Kalifornii. Po pracy jako dyrektor ds. zaangażowania społecznego w szkołach czarterowych ACE w latach 2012–2019, obecnie pracuje jako dyrektor operacyjny w Luna Mexican Kitchen.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Release Me	Angelina	03.1996	-	52[20]	Upstairs 0115	[written by Jo Lerma-Lopez, John Pro][produced by Jazzy Jim]
I Don't Need Your Love	Angelina	10.1996	-	69[11]	Upstairs 0120	[written by Angelina, Galley Molina][produced by Noel Saucedo]
Without Your Love	Angelina	02.1997	-	82[15]	Upstairs 0123	[written by Angelina][produced by Noel Saucedo]
Tide Is High	Angelina	08.1997	-	89[4]	Upstairs 0127	[written by J. Holt][produced by John Pro, Noel Saucedo]
Mambo	Angelina	02.1998	-	102[5]	Upstairs 0129	[written by Angelina Camarillo, G. A. Molina, Noel Saucedo, Victor Alvarellos][produced by Noel Saucedo]

Coyote Sisters

 Coyote Sisters to amerykańskie żeńskie trio pop-rockowe założone w 1980 roku.
W jego skład wchodziły Leah Kunkel, młodsza siostra Cassa Elliota; Marty Gwinn Townsend; oraz Renée Armand. Początkowo, do 1982 roku, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Geffen Records, a następnie z wytwórnią Morocco Records, spółką zależną Motown, i w 1984 roku wydał swój debiutancki album o tym samym tytule. Główny singiel „Straight from the Heart (Into Your Life)” osiągnął 66. miejsce na liście przebojów Billboard Hot 100 w USA i był większym hitem w stacjach radiowych Adult Contemporary. Kolejne single i album odniosły mniejszy sukces.

  Pierwszy album o tym samym tytule został wyprodukowany, nagrany i zmiksowany w David J. Holman Studio w Laurel Canyon. W 2001 roku grupa niespodziewanie powróciła do branży muzycznej, tym razem jako duet bez Armand, wydając album „Women and Other Visions” w wytwórni Wannadate Records. Chociaż Armand nie była już częścią zespołu, współtworzyła jeden utwór na tym albumie. W 2003 roku podpisali umowę dystrybucyjną z BBN Music we współpracy z Wannadate Records, aby ponownie wydać wszystkie swoje dotychczasowe dzieła na płytach CD i online.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Straight From The Heart (Into Your Life)/Echo	Coyote Sisters	07.1984	-	66[10]	Morocco 1742	[written by L. Kunkel, T. Berg][produced by David J. Holman, Roger Paglia]

Cracker

Cracker to amerykański zespół rocka alternatywnego założony w 1991 roku przez
wokalistę zespołu Camper Van Beethoven, Davida Lowery'ego, i gitarzystę Johnny'ego Hickmana. Ich muzyka jest silnie inspirowana bluesem i country. 

 

 Przed Crackerem, wokalista i gitarzysta David Lowery był przez wiele lat gitarzystą Camper Van Beethoven. Kiedy zespół zawiesił działalność, założył Cracker z gitarzystą Johnnym Hickmanem i basistą Daveyem Faragherem. Wczesne nagrania demo zostały później wydane jako „David Lowery Demo Mixes”. W 1991 roku zespół podpisał kontrakt płytowy z Virgin Records. Wciąż bez stałego perkusisty, ale z pomocą Jima Keltnera, Ricka Jaegera i Phila Jonesa, nagrali debiutancki album o tym samym tytule, który ukazał się w 1992 roku. Z utworem „Teen Angst (What the World Needs Now)” zespół osiągnął szczyt listy przebojów Modern Rock magazynu Billboard.

 

  Kerosene Hat, ich drugi album wydany w 1993 roku, dotarł do listy Billboard 200, a singiel „Low” znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Album uzyskał status złotej płyty w USA. W 1996 roku ukazał się album „The Golden Age” z Bobem Rupe jako nowym basistą. Podobnie jak poprzednio, na nagraniach zmieniało się trzech perkusistów: Charlie Quintana, Eddie Bayers i Johnny Hott. Po udanej trasie koncertowej zespół zrobił sobie dwuletnią przerwę, podczas której Lowery skupił się na swoim studiu Sound of Music w Richmond w Wirginii i produkował takich artystów jak Joan Osborne, The Counting Crows i Lauren Hoffmann.

 

  Dzięki albumowi „Gentleman's Blues” z 1998 roku grupa w końcu ustaliła stabilny skład. Frank Funaro został stałym perkusistą, a Kenny Margolis dołączył do zespołu grając na akordeonie i instrumentach klawiszowych. Pomimo powrotu Camper  van Beethoven , Cracker pozostał aktywny do początku XXI wieku. Zespół coraz bardziej skupiał się jednak na projektach, a muzycy zmieniali skład naprzemiennie. Następnie ukazał się album koncertowy, a także piąty i szósty album, odpowiednio *Forever* i *O'Cracker Where Art Thou?*. W 2003 roku Cracker opuścił Virgin i wydał album z coverami *Countrysides* nakładem Cooking Vinyl. 

 

W 2006 roku ukazał się album *Greenland*, a ich najnowszy album, *Sunrise in the Land of Milk and Honey*, dotarł do listy Billboard 200. Zespół następnie grał dla żołnierzy amerykańskich w Iraku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Low	Cracker	04.1994	40[7]	64[13]	Virgin 38 427	[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]
Get Off This	Cracker	07.1994	41[3]	102[9]	Virgin 38 443	[written by David Lowery, Johnny Hickman, Davey Faragher][produced by Don Smith, Cracker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kerosene Hat	Cracker	09.1993	44[2]	59[45]	Virgin 39 012	[gold-US][produced by Don Smith]
The Golden Age	Cracker	04.1996	-	63[6]	Virgin 41 498	[produced by Dennis Herring,David Lowery]
Gentleman's Blues	Cracker	09.1998	-	182[1]	Virgin 46 263	[produced by Don Smith]
Sunrise in the Land of Milk and Honey	Cracker	05.2009	-	189[1]	429 17770	-

Countdown Singers

The Countdown Singers to kanadyjski zespół studyjny założony w 1994 roku przez Madacy
Entertainment w Mount Royal w Quebecu. Składa się z rotacyjnych grup muzyków sesyjnych, którzy nagrywają covery popularnych utworów z różnych gatunków, w tym popu, rocka, dance i muzyki świątecznej.

 

  Madacy Entertainment założyło The Countdown Singers jako wewnętrzny zespół, którego celem jest produkcja niedrogich albumów kompilacyjnych z wiernymi rekonstrukcjami przebojów, często czerpiąc z soundtracków filmowych, popu lat 80-tych i muzyki sezonowej.Działalność zespołu rozpoczęła się od wczesnych wydawnictw, takich jak trzypłytowa seria Movie Hits z 1994 roku, szybko rozszerzając się o kolekcje tematyczne, takie jak Saturday Night Fever/Grease (1997) i Non Stop Hits: Rock 'n' Roll Of The 70's (1998). Pod koniec lat 90-tych wydali dziesiątki albumów na płytach CD i winylowych, koncentrując się na przystępnych cenowo, wysokonakładowych produkcjach przeznaczonych na rynek detaliczny. Grupa pozostaje aktywna do lat 20-tych XXI wieku, a jej wydania cyfrowe są kontynuowane na platformach takich jak Spotify i Apple Music.

 

  Znani z bogatej dyskografii, liczącej ponad 120 wydawnictw - w tym 85 albumów, 32 kompilacje i liczne single - The Countdown Singers kładą nacisk na covery, które naśladują oryginalnych artystów, bez korzystania z licencjonowanych nagrań. Często działają pod pseudonimami, aby dopasować się do konkretnych projektów, takich jak Countdown Mix Masters dla kompilacji tanecznych, Countdown Dance Masters dla optymistycznych miksów, Countdown Kids dla piosenek dla dzieci i Countdown Orchestra & Singers dla hołdów orkiestrowych. Do wyróżniających się przykładów należą albumy hołdownicze, takie jak „Rose” (1997) zespołu Goodbye England, cover „Candle in the Wind” Eltona Johna z 1997 roku, oraz zestawy obejmujące różne gatunki, takie jak „Hits Of The 80s” (2004), na których znalazło się 36 utworów z coverami definiującymi epokę. Takie podejście zapewniło im pozycję podstawowego źródła w tanich sklepach z muzyką i bibliotekach streamingowych, przyciągając nostalgicznych słuchaczy poszukujących niedrogich alternatyw dla oryginałów.

 

 Zespół Countdown Singers powstał w 1994 roku jako wewnętrzny projekt studyjny Madacy Entertainment, kanadyjskiej wytwórni płytowej specjalizującej się w budżetowych wydawnictwach muzycznych. Kolektyw ten funkcjonował jako rotacyjna grupa muzyków sesyjnych i wokalistów, zebranych specjalnie w celu produkcji niedrogich nagrań bez konieczności zatrudniania znanych artystów. Powstanie projektu zbiegło się z rosnącym zapotrzebowaniem na niedrogą rozrywkę w branży muzycznej, co pozwoliło Madacy wykorzystać efektywne modele produkcji. Głównym celem The Countdown Singers było pełnienie funkcji pseudonimu dla anonimowych wykonawców, którzy tworzyli covery popularnych piosenek, umożliwiając szybkie tworzenie albumów kompilacyjnych skierowanych do masowego odbiorcy. Takie podejście omijało tradycyjne koszty rozwoju artystów, koncentrując się na replikowaniu hitów w usprawniony sposób, aby wypełnić luki w sprzedaży detalicznej i katalogach wysyłkowych. Dzięki ujednoliconej nazwie grupy, Madacy mogło zachować spójną tożsamość marki w odniesieniu do wszystkich wydawnictw, jednocześnie dokonując rotacji talentów w razie potrzeby. 

 

Madacy Entertainment, z siedzibą w Mount Royal w Quebecu, specjalizowało się w produkcji niedrogich kompilacji muzycznych skierowanych do masowego odbiorcy, często zawierających przystępne cenowo wydania na płytach CD i kasetach VHS, pochodzące ze źródeł publicznych lub z coverami. Ten model biznesowy pozwolił firmie oferować produkty przystępne cenowo w porównaniu z ofertą dużych wytwórni, koncentrując się na tematycznych kolekcjach obejmujących różne gatunki, aby przyciągnąć szerokie segmenty konsumentów w latach 90-tych i 2000. Zespół Countdown Singers stał się integralną częścią działalności Madacy, działając jako wewnętrzna, zmienna grupa muzyków studyjnych i wokalistów bez stałego składu, co umożliwiło elastyczną produkcję coverów o podobnym brzmieniu od momentu powstania projektu w 1994 roku. To podejście opierało się na grupie wykonawców sesyjnych, a nie na stałym zespole, co pozwoliło Madacy na efektywne generowanie treści na liczne albumy kompilacyjne bez kosztów stałych umów z artystami. Strategie dystrybucyjne Madacy dla wydawnictw Countdown Singers kładły nacisk na partnerstwa detaliczne z dużymi sieciami dyskontowymi, takimi jak Walmart, aby dotrzeć do szerokiego grona odbiorców poprzez sprzedaż w sklepach w latach 90-tych i 2000., uzupełniane przez szersze kanały dystrybucji masowej, które priorytetowo traktowały ilość nad ceną premium.  

 

 The Countdown Singers wykonują głównie covery z różnych gatunków, takich jak pop, rock, dance, country i muzyka łatwa w odbiorze, często odtwarzając hity z lat 70. i 90-tych XX wieku.Ich repertuar obejmuje współczesne utwory popowe, takie jak „Believe” Cher i „Mambo No. 5” Lou Begi, a także rockowe ballady, takie jak „(Everything I Do) I Do It for You” Bryana Adamsa. Wśród klasycznych przykładów znajdują się również łatwe w odbiorze wersje utworów Elvisa Presleya  „(I Can't Help) Falling in Love with You” oraz covery tematyczne z filmów z lat 70-tych, takie jak te z „Gorączki sobotniej nocy” i „Grease”. Cechą charakterystyczną ich stylu jest tworzenie „brzmiących podobnie” coverów, które wiernie naśladują produkcję i aranżację oryginałów, a wszystko to dzięki anonimowym muzykom sesyjnym, a nie imiennym wykonawcom. Takie podejście pozwala im tworzyć wierne repliki nadające się na albumy kompilacyjne, kładąc nacisk na imitację wokalu i instrumentów, a nie na oryginalne interpretacje. Na przykład ich miksy taneczne naśladują energetyczny synthpop hitów lat 90-tych, a rockowe covery przywodzą na myśl gitarowe brzmienie hymnów z lat 70-tych. Z biegiem czasu ich gatunkowe zainteresowania ewoluowały od szerokich kompilacji popowo-rockowych w połowie lat 90-tych - takich jak „Movie Hits” (1994), obejmujących wiele epok - do wydawnictw o bardziej wyspecjalizowanej tematyce pod koniec lat 90-tych, w tym świątecznych utworów na „Monster Mash and Other Songs of Horror” (1998) oraz albumów hołdowniczych, takich jak „Rose” Goodbye England (1997).

 

  Ta zmiana objęła łatwe w odbiorze ballady i zmysłowe rytmy na albumach takich jak „Sweet Love” (1999), poszerzając grono odbiorców niszowych, przy jednoczesnym zachowaniu wierności brzmienia.Nagrania Countdown Singers opierały się na zmiennym składzie anonimowych muzyków sesyjnych i wokalistów, zgromadzonych przez Madacy Entertainment, funkcjonujących jako wewnętrzny zespół z siedzibą w Mount Royal w Quebecu od momentu powstania w 1994 roku. To podejście umożliwiło elastyczną i ekonomiczną produkcję bez stałych członków zespołu, wykorzystując lokalne talenty studyjne do obsługi projektów coverowych o dużej objętości. Utwory nagrywano w kontrolowanych warunkach studyjnych w obiektach Madacy, rezygnując z występów na żywo na rzecz produkcji studyjnej, aby skupić się na emulacji brzmienia. Proces ten kładł nacisk na efektywność, aby wykorzystać pojawiające się trendy rynkowe, takie jak aktualne odtworzenia przebojów z list przebojów.

 

  The Countdown Singers, produkowane wyłącznie przez Madacy Entertainment od momentu powstania w 1994 roku, składają się głównie z coverów ułożonych w tematyczne kolekcje, które oddają hołd konkretnym gatunkom, dekadom lub zjawiskom kulturowym. Te wydawnictwa zazwyczaj zawierają od 10 do 15 utworów na album, z podobnie brzmiącymi wykonaniami wykonywanymi przez zmieniających się muzyków studyjnych, aby przywołać oryginały, jednocześnie dostosowując je do współczesnego słuchania.Wczesne albumy z połowy lat 90-tych kładły nacisk na ścieżki dźwiękowe filmów i współczesne hity pop. Na przykład w 1994 roku wydali trylogię Movie Hits, trzypłytowy zestaw obejmujący kultowe piosenki filmowe, takie jak te z animacji Disneya i kinowych hitów. Po niej w 1995 roku ukazał się Can You Feel the Love Tonight & Other Movie Hits, który zawierał utwory z Króla Lwa i podobnych źródeł kinowych. Do 1997 roku grupa eksplorowała wydania w stylu hołdów, takie jak Goodbye England's Rose, zbiór honorujący piosenki związane z księżną Dianą, i Saturday Night Fever/Grease, łączący disco i covery musicalowe.Pod koniec lat 90-tych nastąpiła ekspansja w kierunku tańca i tematów związanych z dekadą, przy czym Hollywood Movie Hits i Today's Movie Hits z 1998 roku kontynuowały serię hołdów filmowych, podczas gdy Non Stop Hits: Rock 'n' Roll of the 70's koncentrował się na coverach retro rocka. Wydania takie jak Party Mix i Caribbean Dance Mix zawierały optymistyczne, mieszane aranżacje na playlisty imprezowe. W 1999 roku pojawiły się łagodniejsze tematy wraz ze Sweet Love i Summer Hits, prezentując romantyczne i sezonowe popowe ballady.

 

 Wchodząc w lata 2000, albumy zdywersyfikowały się w kierunku motywów globalnych i świątecznych, jak Reggae Fever: The Best of Reggae i Disco Nights z 2000 roku, które odpowiednio zinterpretowały rytmy wyspiarskie i hymny taneczne z lat 70-tych. Wydanie Who Let the Hits Out z 2001 roku uchwyciło wczesne trendy popu milenijnego, podczas gdy późniejsze wysiłki, takie jak Die Schönsten Liebeslieder (Najpiękniejsze piosenki miłosne) z 2005 roku, skierowały się do międzynarodowej publiczności za pomocą wielojęzycznych coverów piosenek miłosnych. W latach 2010. kontynuowano tematyczne kolekcje, w tym „Today's Chartbusters 2013” ​​z 2013 roku, z aktualnymi hitami, oraz „Love Ballads from the Ladies” z 2014 roku, z hołdami dla wokalistek, a także „Summer Hits Playlist-1985-2014”, obejmującym trzy dekady sezonowych utworów.  

 

Te późniejsze albumy utrzymały format 10-15 utworów, często jako część cyklicznych serii poświęconych dekadom. Dyskografia zespołu przekracza łącznie 120 wydawnictw. Kompilacje i inne wydawnictwa The Countdown Singers współtworzyli liczne budżetowe serie kompilacji produkowane przez Madacy Entertainment, często prezentując covery w tematycznych kolekcjach dystrybuowanych za pośrednictwem sklepów dyskontowych. Do godnych uwagi przykładów należą specjalne wydania świąteczne, takie jak „25 Christmas Favorites” (2004), dwupłytowy zestaw sezonowych utworów popowych i folkowych, oraz „Monster Mash and Other Songs of Horror” (wznowienie z 2000 r.), na którym zebrano utwory o tematyce horroru w stylu rockowym i popowym przeznaczone na wydania z okazji Halloween.Te kompilacje dystrybuowane przez Madacy kładły nacisk na przystępną cenę i wielopłytowość.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Time for Romance: Unchained Melodies	Countdown Singers	02.1995	-	145[2]	Madacy 0338	-
Love Songs From the Movies	Countdown Singers	09.1995	-	51[5]	Madacy 4902	-
Macarena Tropical Disco	Countdown Dance Masters	09.1996	-	93[16]	Madacy 0346	-
Mambo #5	Countdown Singers	01.2000	-	194[1]	Madacy 0353	-
100 Songs For Kids	Countdown Kids	06.2001	-	162[1]	Madacy 00831	-
Forever 80s	Countdown Singers	06.2007	-	145[2]	Madacy 53537	-
Monster Mash & Other Terrifying Hits	Countdown Singers	10.2010	-	107[7]	Sonoma Entertainment	-
Monster Mash And Other Terrifying Tunes	The Countdown Singers And Orchestra	11.2011	-	99[17]	Sonoma Entertainment 0336	-