Five Du-Tones

Five Du-Tones to amerykańska grupa wokalna grająca soul, która odniosła sukces w okresie
szaleństwa tanecznego na początku lat 60-tych. W jej skład wchodzili Willie Guest, Robert Hopkins, LeRoy Joyce, Oscar Watson i James West. Grupa powstała w 1957 roku, gdy uczęszczała do liceum Patrick Henry High School w St. Louis w stanie Missouri.

 

  Po przeprowadzce matki Joyce'a do Chicago w stanie Illinois większość zespołu postanowiła tam pójść. Gdy Hopkins i Watson zdecydowali się pozostać w St. Louis, w 1960 roku skład zespołu z Chicago został uzupełniony o Andrew Butlera i Franka McCurreya.W latach 1963–1966 Five Du-Tones nagrało dziewięć singli w wytwórni One-derful Records George'a Leanera. Utwór „Please Change Your Mind” nie znalazł się na listach przebojów, podobnie jak „Come Back Baby”. 

 

 Trzeci album zespołu z 1963 roku w końcu przyniósł im rozgłos: „Shake a Tail Feather” (napisany wspólnie przez Andre Williamsa i Othę Hayesa) był grany w stacjach R&B w całym kraju, ale nie osiągnął sprzedaży ani pozycji na listach przebojów, na jakie zasługiwała jego obecność w radiu. Utwór osiągnął 28. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA i 51. miejsce na liście Billboard Hot 100. Grupa kontynuowała nagrywanie zabawnych, tanecznych kawałków, które pomagały załagodzić lukę między doo-wop a soulem.

 

 Utwór „The Chicken Astronaut” z 1963 roku był wzorcowym utworem z krótkotrwałego podgatunku muzyki kosmicznej „reluctant astronaut” Ciągłe trasy koncertowe odcisnęły piętno na zespole pod względem kreatywności i śmiertelności. West zmarł w 1963 roku w wieku 26 lat z powodu niewydolności serca. Zastąpił go David Scott, który był członkiem zespołu The Exciters, towarzyszącego The Five Du-Tones podczas tras koncertowych. Następnym utworem był „The Gouster” z utworem „Monkey See Monkey Do”. Strona B zyskała trochę rozgłosu, ale żaden z nich nie dorównał sukcesowi swojego poprzednika. „Nobody But (My Baby)” poradził sobie jeszcze gorzej, więc spróbowali kolejnego tanecznego hitu, „The Cool Bird”. 

 

W 1965 roku ukazały się „Sweet Lips” i „The Woodbine Twine”. Ostatni singiel Five Du-Tones, ballada zatytułowana „Mountain of Love”, został wydany w 1966 roku; zespół rozpadł się w 1967 roku. Główny wokalista zespołu, Andrew Butler, ostatecznie przeniósł się do Los Angeles i dołączył do późniejszej wersji The Rivingtons. Po rozpadzie zespołu z powodu choroby, Butler występował w różnych wersjach innych zespołów doo-wop z lat 50-tych, takich jak Billy Richard's Coasters i The Robins. Utwór „Shake a Tail Feather” został wykonany w 1969 roku przez Ike'a i Tinę Turner, Raya Charlesa i Blues Brothers, a także wykorzystany w ważnej scenie choreograficznej w filmie „The Blues Brothers” (1980). Znalazł się również na ścieżce dźwiękowej filmu „Hairspray” z 1988 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shake A Tail Feather/Divorce Court	Five Du-Tones	05.1963	-	51[12]	One-derful 4815	[written by Hayes, Williams, Rice][produced by Hayes, Williams][28[2].R&B; Chart]

Muzyka w Coventry

Podczas póżnych lat 70-tych i na początku lat 80-tych, Coventry było centrum Two Tone fenomenu muzycznego,
z takimi zespołami jak The Specials i The Selecter pochodzących z tego miasta,autorów wielu singlowych hitów i albumów. The Specials osiągnęli dwa numery 1 na singlowej liście przebojów między 1979/81, a mianowicie " Too Much Too Young " i " Ghost Town ". Wybitne single The Selecter to "On My Radio" i "Three Minute Hero".
 

Dziś Coventry znany jest z wielu wydarzeń muzycznych, w tym jednego z czołowych brytyjskich międzynarodowych programów jazzowych ,Coventry Jazz Festival, i wielokrotnie nagradzany Godiva Festival .Sobotni Godiva Festival,rozpoczyna parada karnawałowa w centrum miasta i przechodząc do War Memorial Park , gdzie odbywa się festiwal.
 

Wielu znaczących muzyków pochodzi z Coventry, w tym Frank Ifield , Vince Hill , Delia Derbyshire , Jerry Dammers , Terry Hall , Neville Staple , Hazel O'Connor , Clint Mansell , Julianne Regan , Lee Dorrian , Jen Ledger z Skillet , TAZ (wokalista Nation Stereo) i Panjabi MC .Brzmienie 2 Tone opracowano w okolicach Coventry w latach 70-tych roku, a dwa najbardziej znane zespoły tego gatunku to The Specials i The Selecter. Inne zespoły,to m.in.Coventry Automatics, The Primitives, Adorable, Fun Boy Three, The Colourfield, King, Jigsaw, The Sorrows, i The Enemy. Producent Pete Waterman jest też z Coventry i jest prezesem Coventry Bears .  

Muzyka w Birmingham

Historia muzyki w Birmingham obejmuje wiele gatunków muzycznych, w tym muzyki poważnej , rozrywkowej i jazzowej .Birmingham miał żywą i zróżnicowaną  muzyczną  historię muzyki popularnej i rocka, od lat 50-tych.

W dekadzie lat 50-tych takie zespoły jak Billy King and the Nightriders, Pat Wayne and The Deltas i The Dominettes zrodziły w następnej dekadzie erę Brum Beat, we wczesnych latach 60-tych dając grupy wczesnego progresywnego rocka i blues bandów takich jak Spencer Davis Group , Traffic , The Fortunes , Rockin 'Berries , Idle Race , The Moody Blues i Move (członkowie dwóch ostatnich sformowali Electric Light Orchestra i Wizzard ).
Wytwórnia magnetofonów z Birmingham- Bradmatic Ltd pomogła w rozwoju i produkcji mellotronu . W ciągu najbliższych 15 lat, mellotron miał ogromny wpływ na muzykę rockową i charakterystyczne brzmienie progresywnych zespołów rockowych.
Miasto jest często wymieniane jako miejsce narodzin heavy metalu, w końcu lat 60-tych, z Black Sabbath i Judas Priest pochodzących z Birmingham. Robert Plant i John Bonham , póżniejsi członkowie Led Zeppelin grali w zespołach, które były częścią sceny muzycznej Birmingham, grali i ćwiczyli często w mieście. Rob Halford z Judas Priest, przypisuje sukces zespołowi dzięki "Birmingham mającego [...] twarde, robotnicze przekonania [...] Mamy nie rodziły nas z srebrną łyżeczką w naszych ustach. Mieliśmy iść do pracy i pracować ciężko. Niektóre osoby, które pracują w kopalni węgla lub pracy w przemyśle samochodowym mogą twierdzić, i powiedzieć: "Ci ludzie nie pracowali dnia w swoim życiu." To nie jest prawda. Aby być w zespole - być w świecie, odnieść sukces - jest bardzo ciężka praca ".
Także w latach 60-tych,działały psychodeliczne zespoły rockowe, takie jak Velvett Fogg kultowy brytyjski zespół psychedelicznego rocka . Tony Iommi był jego członkiem w połowie 1968 roku, ale wkrótce wyjechał do tworzenia Black Sabbath . Ich jedyny album został wydany w styczniu 1969 i ponownie wydany na CD przez Sanctuary Records w 2002 roku.Istniał również Bachdenkel , który Rolling Stone nazwał "brytyjską największą nieznaną grupą ".
W roku 1970 członkowie The Move i Uglys założyłi Electric Light Orchestra oraz Wizzard .
Powojenny boom gospodarczy Birmingham uczynił go obok Londynu jednym z dwóch głównych obszarów osiedlania się imigrantów z Indii Zachodnich w 1948 roku, i przez całe lata 50-te.Dla Jamajczyków, zarówno w skali kraju, jak i dla tysięcy domowych budżetów zasilanych przysyłanymi co miesiąc funtami i dolarami (obok Wielkiej Brytanii główny kierunek jamajskiej emigracji stanowiły Stany Zjednoczone i Kanada) możliwość wyjazdu była wybawieniem. Według oficjalnych, a więc, jak należy sądzić sporo zaniżonych szacunków, w przeciągu dekady w Wielkiej Brytanii znalazło się ponad 300 tysięcy mieszkańców Indii Zachodnich, z czego połowę stanowili Jamajczycy.Dla 492 pasażerów Windrush`a, którzy 22 czerwca 1948 roku zeszli z pokładu przy Tilbury Docks, jak i dla tysięcy ich następców, zderzenie z rzeczywistością musiało być jednak co najmniej bolesne. Obraz Anglii, jako ziemi obiecanej, odbiegał znacząco zarówno od ich własnych, idealistycznych wyobrażeń, jak i od tego przedstawianego na reklamowych ulotkach rozdawanych w biurach Charliego Gomma.
Szok stanowił dla nich nie tylko, jakże odmienny od pamiętanego z ojczyzny, klimat. Po raz pierwszy w życiu dane im było bowiem zobaczyć nie tylko śnieg, ale i dopisek "nie dla kolorowych" umieszczony pod ogłoszeniem o pokoju do wynajęcia. W nowej ojczyżnie brakowało także tego, co dotychczas stanowiło nieodłączny składnik ich życia... muzyki.
Spragnieni powiewu ojczyzny jamajscy imigranci na szczęście nie musieli czekać zbyt długo. Już w 1954 roku do Londynu przybywa Duke Vin, legendarny selektor najgłośniejszego (w każdym tego słowa znaczeniu) soundsystemu pierwszej połowy lat pięćdziesiątych, Tom the Great Sebastian, szczycącego się zwycięstwem w pierwszym jamajskim sound clashu. Popularny Vinnie, choć kuszony lepszymi zarobkami przez samego Duke`a Reida (pięć funtów wobec trzydziestu szylingów, które otrzymywał za noc w Tom the Great Sebastian) miał jednak inne plany. Zamierzał stworzyć swój własny sound i uczynić to tam, gdzie nikt tego dotąd nie próbował - w Anglii.
Z jamajskiego punktu widzenia (ze względu na oczywisty brak rywalizacji) istnienie jednego soundsystemu w miescie nie ma zbyt wiele sensu, więc gdy na Landbroke Grove pojawił się Count Suckle, imigranci mogli się wreszcie poczuć prawie jak w domu. Prawie, bo początkowo, warunki w jakich odbywały się imprezy w niczym nie przypominały tych, które selektorzy, jak i ich publiczność pamiętali ze słonecznego Kingston. Nie tylko fatalna pogoda nie pozwalała na organizowanie imprez w brytyjskich miastach po prostu niewiele było miejsc, w których czarnoskórzy przybysze byliby mile widziani. Pierwsze imprezy odbywały się więc w prywatnych mieszkaniach, szkolnych stołówkach, piwnicach, czy też "shebeens" (to, pochodzące z irlandzkiego, słowo oznaczało miejsce nielegalnej sprzedaży alkoholu).
Nie tylko brak miejsc do grania nastręczał problemów. Głosniki i wzmacniacze dostępne w Anglii, również w najmniejszym stopniu nie spełniały kryteriów obowiązujących na Jamajce. Ze względu na diametralnie różną specyfikę imprez, a co za tym idzie całkowicie odmienne parametry sprzętu (pamiętajmy, że na Jamajce grywano głównie na świeżym powietrzu, a nagłaśnianie piwnicy już na pewno nikomu nie przyszłoby do głowy), w grę nie wchodziło także sprowadzenie wzmacniaczy z ojczyzny. Nie było wyjścia - konieczne było zbudowanie soundsystemu od podstaw, a znalezienie odpowiedniego fachowca nie było łatwe. Potrzeba grania i słuchania była tak silna, że wszystkie piętrzące się trudności udało się wkrótce pokonać. Już w 1956 roku w Lambeth Town Hall, w południowym Londynie, odbywa się pierwszy brytyjski clash - Sound System Battle (zarówno w 56. jak i w 57. roku wygrany przez sound system Duke`a Vina - The Tickler).
Dziś, gdy każdy szanujący się sklep zamieszcza w internecie odsłuchy wszystkich oferowanych płyt, wydaje się to nieprawdopodobne, ale zdarzało się, że w owych czasach do kupna muzyki zachęcano... śpiewając. Dla rozpoczynających nowe życie na obczyżnie jamajskich imigrantów kupno gramofonu było nie lada wydatkiem, zaś płyty na tyle tanie, że wcale częstym zjawiskiem było kompletowanie płytoteki "na zapas", by być gotowym, gdy upragniony sprzęt audio znajdzie się już w domu. Pozbawieni możliwosci zaprezentowania potencjalnemu klientowi oferowanych nagrań w pełnej krasie, sprzedawcy skazani byli całkowicie na swą elokwencję. Zapewne zabawnie wyglądały sceny rozgrywające się w zamieszkałych przez Jamajczyków dzielnicach, gdy stojący w drzwiach akwizytor wykrzykiwał: "Mam tu nowego Rolanda Alphonso - słyszałeś bracie Skatalites? Niezły odlot kolego. A to, Prince Buster - czka... czka... ba-ba-ba-baaa" – trudno uwierzyć, ale wtedy to na prawdę działało.

Czarna muzyka i czarna publicznosć często wykluczana z głównych klubów w centrum Birmingham w latach 60-tych z charakterystyczną kulturą Zachodnich Indii pojawia się tzw. blues party w dzielnicach takich jak Handsworth i Balsall Heath jako miejski równoważnik gminnych "tea party" na Jamajce . Blues party były to nielicencjonowane spotkania zazwyczaj w pustych domach, gdzie elektryczność często była połączona z zewnątrz z oświetlenia ulicznego. Wczesne bluesy zawierały elementy calypso i rhythm and bluesa , ale na początku lat 60-tych to wzrost popularności ska i od końcem lat 60-tych scena została zdominowana przez dub reggae .Wraz z końcem lat 70-tych muzyka reggae w Birmingham zeszła bardziej do getta. Wypchana z miejskich sal trafiła na nielegalne imprezy i podzieliła się na podstyle. Gdy przemoc stała się chlebem powszednim, usłyszeć ją mogli tylko najodważniejsi. Brzmienie lat 70 i 80-tych znane jako Handsworth sound przyciągało turystów z tak odległych miejsc jak Londyn , Manchester i Bristol . Znane systemy dżwiękowe, które przyniosły sławę Birmingham, a zostały przeniesione na resztę kraju to Quaker City , które powstało w 1964 r.; Duke Alloy, które wykluło się w 1966 roku i wykorzystywany przez Astro , który póżniej stał się częścią UB40 , Wassifa , Macka B ., najbardziej wpływowego brytyjskiego toster z lat 80-tych.
Sub-gatunek reggae ,Lovers rock, często słychać na imprezach bluesowych w latach 70. i 80-tych. Emocjonalny utwór nurtu Lovers Rock "Men Cry Too" nagrany przez Beshara , wciąż jest uważany za jeden z największych i najbardziej popularnych utworów w ramach sub-gatunku. W latach 70-tych, zwiększona emigracja ludności z Karaibów przyczyniła się do popularności reggae , ze Steel Pulse a i przełomowym albumem Handsworth Revolution ,który jest godnym uwagi produktem czasu.
Póżniej Musical Youth , UB40 , pierwszy prawdziwie mieszany brytyjski dub band i Pato Banton odnieśli sukces komercyjny, tak jak zespół The Beat z wytworni 2 Tone , którzy wykorzystywali elementy jamajskiej muzyki ska.
W latach 80-tych,nightclub Rum Runner odegrał znaczącą rolę w muzyce rockowej w mieście, szczególnie w przypadku supergrup new romantic Duran Duran , Dexys Midnight Runners , Stephen Duffy , The Au Pair i The Bureau ,które również pochodziły z muzycznej sceny Birmingham w tym czasie.
Przez krótki czas w połowie lat 80-tych dużą rolę w Birmingham -odgrywały zespoły political-skiffle take jak Terry & Gerry . The Charlatans , Dodgy , Felt ,Lilac Time i Ocean Colour Scene były innymi ważnymi zespołami rockowymi założonymi w tym mieście i jego okolicach w tym okresie. Pop Will Eat Itself powstała w pobliskim Stourbridge i składała się z członków zespołu z Birmingham, Neds Atomic Dustbin .
Scena hip-hop sięga co najmniej lat 80-tych, a wyprodukowała popularnych wykonawców jak Moorish Delta 7 i Brothers and Sisters. Kiedy Afrika Bambaata odwiedził Wielką Brytanię zainspirował grono raperów i DJ-ów hip-hopowych , w tym Moorish Delta 7 Elements, Juice Aleem, Roc1, Mad Flow, Creative Habits, Lord Laing, Fraudulent Movements, i DJ Sparra (dwukrotnego zwycięzcy mistrzostw mixowania DMC ).
W póżnych latach 80-tych,pionierem w tym mieście grindcore , mieszanki punka i heavy metalu, był Napalm Death . Jej gitarzysta Justin Broadrick następnie opuszcza ją po nagraniu A-side jego przełomowego pierwszego i stał się pionierem industrial metal w postaci zespołu Godflesh .
House był grany w mieście od połowy lat 80-tych, przez DJ-ów takich jak Constructive Trio, Rhythm Doctor w Powerhouse.Rhythm Doctor pracował w jednym ze sklepów sprzedających dużo 12" singli wczesnego house, Tempest. Frenchy (Constructive Trio) pracował w sklepie z płytami Summit Records & Tapes, a także zaangażowany był w radio.Pretty B Boy (Constructive Trio) miał swój sklep muzyczny naprzeciwko kościoła św Marcina.
Były takie miejsca jak 49er'S, Roccoco, Willies T Pot, Mojo, Dial B, Salvation .. które grały mieszankę, od funka, jazzu, soulu aż po house, poprzez hip-hop .
Miasto zawładnęło krajową scenę acid house z Lee Fisherem i John Slowly's Hypnosis w czwartkowe noce w Hummingbird Carling Academy Birmingham .Następnie krótko potem w tym samym miejscu,w piątkową noc Jock Lee i John Maher razem z Jock i Johnem,prezentowali DJ-ów takich jak Martin & Bear, Pretty Boy B, między innymi. Ta powodowało rozpiętość stylistyczną gości podczas weekendowych wystepów , w tym Lee Fisher, Sacha, Carl Cox, itp. Choć nielegalne party acid house pojawiały się w przed wspomnianymi , pierwszymi prawdziwym legalnymi acid party/rave w Hummingbird i były nazywane Biology, które organizował Londyn. Acid house'owe noce takie jak Spectrum miały miejsce w Tamworth i w Hummingbird w Birmingham. Land of Oz w The Dome z Paulem Oakenfoldem i Trevorem Fung w 1989 roku, miały miejsce w środę,w tę samą noc The Happy Mondays grał w The Hummingbird. Pirackie stacje takie jak Fresh FM i PCRL pomogły nagłośnić muzykę i party, które pomagają poszerzyć scenę w Birmingham. Bar West End był głównym miejscem spotkań przed parties.
Nurt electro dub reprezentowali twórcy tej muzyki Rockers Hi-Fi , Higher Intelligence Agency , big beat -Bentley Rhythm Ace , UK garage / house - The Streets i electronica- , Broadcast, Pram, Plone, Surgeon, Add N to X, Electribe 101, Mistys Big Adventure, Editors i Avrocar. Elektroakustyczna i muzyka eksperymentalna pojawiła się w mieście, przez zespoły takie jak BEAST.
Różnorodność kulturowa miasta przyczyniła się również do powstania mieszanki bhangra i ragga ,której pionierem byli Apache Indian w Handsworth.Brothers and Sisters mieli siedzibę w klubie "Coast to Coast" w starym studio telewizyjnym ATV na Broad Street na początku lat 90-tych. Potem nastał fungle junk , który przez wiele lat funkcjonował w house'owym klubie " Fun "., przynosz±c miastu The Psychonaughts , Andy Weatherall i Scratch Perverts.
Oprócz muzyki popularnej na falach radiowych, Birmingham było również świadkami boomu "invisible" music, zwłaszcza z subkontynentu indyjskiego, a także z popularności gospel i muzyki black church.
Słynni wokaliści, kompozytorzy i muzycy z Birmingham to m.in.: Joan Armatrading , Steve Gibbons , Mike Kellie (z Spooky Tooth ), Blaze Bayley (były wokalista Wolfsbane i Iron Maiden ), Keith Law (z Velvett Fogg & Jardine) Jeff Lynne , Phil Lynott , Carl Palmer (z Emerson, Lake & Palmer ), Roy Wood , Jamelia , Kelli Dayton z The Sneaker Pimps , Juice Aleem (z Big Dada Records), Martin Barre (gitarzysty Jethro Tull ), Nick Mason (z Pink Floyd ), Bev Bevan , Ali Campbell , Steve Cradock (gitarzysta Ocean Colour Scene i Paul Weller ), Stephen "Tin Tin" Duffy , Tony Iommi , Ozzy Osbourne , Denny Laine , Fritz Mcintyre (klawiszowiec Simply Red ), Christine Perfect (z Fleetwood Mac ) , Robert Plant , Nick Rhodes , Ranking Roger , John Henry Rostill (basista / kompozytor The Shadows ), Matt Skinner , Dave Swarbrick (z Fairport Convention ), John Taylor , Roger Taylor , Ruby Turner , Ted Turner (gitara / wokal, Wishbone Ash ), Peter Overend Watts , Steve Winwood i Dave Mason .
Jazz jest bardzo popularny w Birmingham od lat 20-tych zeszłego wieku,w czasie ,gdy interesująca muzyka w Anglii była raczej w dużej mierze ograniczona do Londynu . Birmingham Palais był jednym z pionierskich miejsc brytyjskiego jazzu , otwarty w Ladywood w 1920r ,zapraszający wczesne zespoły ze Stanów Zjednoczonych, takich jak Frisco Jazz Band w 1920, Benny Peyton Jazz Kings w 1921r, Paramount Six i Southern Rag-a-Jazz Orchestra w 1922r,i Bill Shenkman's Buffalo Orchestra w 1923r. Palais utrzymywał również własne zespoły z którymi łączono wizytujących amerykańskich muzyków, takich jak Sidney Bechet i Emile Christian z nowymi lokalnymi muzykami, którzy tworzyli brytyjską tradycję jazzową , takich jak Bill Harty , Billy Jones , Jack Raine i Jack Payne .
Harmonic Festival ,Mostly Jazz Festival i Międzynarodowy Festiwal Jazzowy uruchomia coroczny współczesny program przedstawiany przez promotorów i agencje rozwoju,Birmingham Jazz , pod kierownictwem Tony'ego Dudley'a-Evansa . Muzycy dowodzeni przez Cobweb Collective również organizują regularne sesje jazzowe w kilku miejscach w miescie. Wiele innych miejsc obsługuje scenę jazzową w mieście, często promowane przez Jazz Birmingham . Muzycy jazzowi związani z miastem to m.in. Andy Hamilton , Soweto Kinch, Julian Arguelles, Ronnie Ball, Tony Kinsey, Douglas "Dougle" Robinson and King Pleasure i the Biscuit Boys.
Aktywnym promotorem współczesnego jazzu w mieście jest organizacja Jazz Birmingham , która przygotowuje dziesiątki koncertów rocznie lokalnych, krajowych i międzynarodowych artystów w miejscach takich jak CBSO Centre,mac arts centre, Glee Club i Symphony Hall. Cieszy się poparciem rady miejskiej i Arts Council Of England , a także zleca nowe prace lokalnym wykonawcom i artystom o międzynarodowej renomie.
Obecne sale koncertowe Birmingham - duże i małe - to Symphony Hall w ICC, National Indoor Arena , O2 Academy Birmingham , The National Exhibition Centre , The CBSO Centre,The Glee Club, The Adrian Boult Hall w Birmingham Conservatoire, The Yardbird, mac (Midlands Arts Centre) w Cannon Hill Park, Custard Factory , Drum Arts Centre , The Jam House , oraz puby i bary z The Rainbow (Digbeth), The Bull Head (w dzielnicy Moseley), The Cross (Moseley ) Ceol Castle (Moseley), Hare and Hounds (Kings Heath) Scruffy Murphy,Jug of Ale,The Queen's Arms (centrum miasta). Leftfoot to jazz soulowe i funkowe noce przedstawiane w BBC Radio 1.
Party in the Park jest największym festiwalem muzyki w Birmingham, w Cannon Hill Park , gdzie 30.000 biesiadników w każdym wieku słucha muzyki z list przebojów. Funkcjonuje również Moseley Folk Festival (od 2006r), który odbywa się w prywatnym parku Moseley i prezentuje mieszankę nowych i uznanych artystów folkowych. Najnowszy festiwal muzyczny,który Birmingham ma do zaoferowania to Gigbeth , najpierw pilotażowo organizowany w marcu 2006 r. i teraz corocznie w pierwszy weekend listopada w Digbeth. Gigbeth jest festiwalem muzycznym, który kultywuje lokalną muzykę niezależną z regionu West Midlands.
Znane wytwórnie muzyki tanecznej to m.in. Network Records , Different Drummer , Urban Dubz Records, Badger Promotions,Jibbering Records , Iron Man, Earko , FHT i Munchbreak Records. Punch Records w Custard Factory, uruchomiła kursy tańca street dance i szkoliła dj-ów.
Chociaż scena muzyczna w mieście jest kwitnąca ,i posiada szereg studiów nagraniowych wytwórni takich jak Robannas, Rich Bitch i Madhouse (wiele z nich mają własne studio nagrań demo )to jest bardzo mało miejsc pracy na profesjonalnym poziomie. Odkąd Circle Studios otworzyła 280 m studio, w 2007, oprócz prywatnych studio w rękach UB40 i Ocean Colour Scene i mniejszych studiach takich jak Artisan Audio, nie było wysokiej klasy studio nagrań w Birmingham.
Niezależne sklepy sprzedaży płyt obejmują Swordfish Records, Tempest Records, Jibbering Records, Punch Records, Old School Daze, Dance Music Finder Records, Three Shades Records i Hard To Find Records. Summit Records sprzedaje głównie reggae.
 

Music in Yorkshire

Yorkshire ma bogate dziedzictwo muzyki ludowej i tańca ludowego,
w tym zwłaszcza tańca z długim mieczem.Pieśni ludowe gromadzono w regionie od XIX wieku i prawdopodobnie cieszyły się one większym zainteresowaniem niż inne hrabstwa północne, jednak bogate dziedzictwo północnych i industrialnych pieśni ludowych było stosunkowo zaniedbane. Dopiero podczas drugiego odrodzenia muzyki folkowej w latach 50-tych XX wieku Nigel i Mary Hudlestonowie podjęli próby przywrócenia równowagi, gromadząc dużą liczbę pieśni z Yorkshire w latach 1958–1978.

  Tradycjom muzyki ludowej Yorkshire brakowało unikalnych cech instrumentalnych, charakterystycznych dla muzyki z innych regionów, takich jak Northumbria, i wyróżniały się przede wszystkim dialekty, szczególnie w West Riding, czego przykładem jest pieśń „On Ilkla Moor Baht 'at”, prawdopodobnie napisana pod koniec XIX wieku z wykorzystaniem ludowej melodii Kentu (prawie na pewno zapożyczonej z kancjonału metodystów), ale często uznawana za nieoficjalny hymn Yorkshire.Większość pieśni ludowych Yorkshire nie była unikatowa i zazwyczaj dostosowywano je do lokalnego ukształtowania terenu i dialektu, jak w przypadku prawdopodobnie najbardziej popularnej komercyjnie pieśni Yorkshire, „Scarborough Fair”. Jednym z nietypowych utworów muzycznych jest unikatowa pieśń ludowa, prawdopodobnie wywodząca się z ballady z XVIII wieku, znanej jako „Hymn Holmfirth” lub „Pratty Flowers”. Do najwybitniejszych wykonawców folkowych z hrabstwa należą Watersonowie z Hull, którzy zaczęli nagrywać wersje pieśni ludowych z Yorkshire w 1965 roku, a których członkowie występują do dziś.

  Znany jest również urodzony w Leeds muzyk Jake Thackray, który zasłynął w latach 70-tych XX wieku śpiewaniem dowcipnych, często sprośnych piosenek, z których wiele nawiązywało do wiejskiego życia w Yorkshire, w stylu wywodzącym się z francuskiej tradycji chansonnier. Jego twórczość sprawiła, że ​​niektórzy nazywali go „Northern Noël Coward”. Inni muzycy folkowi z Yorkshire to Heather Wood (ur. 1945) z Young Tradition, krótkotrwały elektryczny zespół folkowy Mr Fox (1970–1972), The Deighton Family, Julie Matthews, Kathryn Roberts oraz nominowana do Mercury Prize Kate Rusby.

  Yorkshire słynie z kwitnącej kultury muzyki folkowej, z ponad czterdziestoma klubami folkowymi i trzydziestoma corocznymi festiwalami muzyki folkowej. W 2007 roku powstała grupa Yorkshire Garland Group, której celem było udostępnienie pieśni ludowych z Yorkshire online i w szkołach.

Yorkshire odegrało znaczącą rolę w muzyce popularnej, począwszy od niekonwencjonalnego Arthura Browna w latach 60-tych XX wieku. W następnej dekadzie David Bowie, sam pochodzący z Tadcaster w North Yorkshire, zatrudnił trzech muzyków z Hull: Micka Ronsona, Trevora Boldera i Micka Woodmanseya; razem nagrali „Ziggy Stardust and the Spiders from Mars”, album, który zyskał uznanie. Być może najważniejszym okresem dla muzyki Yorkshire w erze nowożytnej były lokalne sceny post-punkowe lat 80-tych XX wieku, kiedy to hrabstwo wydało na świat kilka znaczących zespołów, które odniosły sukces, w tym Sisters of Mercy, The Cult, Gang of Four, The Human League, Def Leppard, Heaven 17, New Model Army, Soft Cell, Chumbawamba, The Wedding Present, The Mission, The Housemartins, The Beautiful South i The Comsat Angels. 

Zainspirowane lokalną sceną post-punkową, ale także międzynarodowymi wykonawcami ekstremalnego metalu, takimi jak Celtic Frost, Candlemass i Kreator, pochodzące z Yorkshire zespoły Paradise Lost i My Dying Bride położyły podwaliny pod gatunek, który na początku i w połowie lat 90-tych XX wieku stał się gotyckim metalem. Zespół Pulp z Sheffield odniósł ogromny sukces w 1995 roku, kiedy to utwór „Common People” skupiał się na życiu klasy robotniczej w północnej Anglii.

 Lata 2000. przyniosły popularność zespołom indie rockowym i post-punkowym z tego regionu, takim jak Kaiser Chiefs i Arctic Monkeys. Ten ostatni jest rekordzistą najszybciej sprzedającego się debiutanckiego albumu w historii brytyjskiej muzyki, z albumem „Whatever People Say I Am, That's What I'm Not”. Yorkshire w znacznym stopniu przyczyniło się również do rozwoju przemysłu muzyki elektronicznej od lat 90-tych do dziś. 

 Kluby nocne w Leeds i Sheffield pomogły zbudować podwaliny dla wytwórni płytowych takich jak Warp Records. Region ten miał również wpływ na rozwój linii basowej, produkując ogromny hit „Heartbroken” T2 z 2007 roku, a także wywodząc się z niego takie zespoły grime'owe jak Scumfam. Muzykę tych i pokrewnych gatunków promuje Toddla T, DJ pochodzący z Sheffield, dawniej występujący w radiu BBC. 

Soul Central

 Soul Central to brytyjski duet producencki, w którego skład wchodzą Matt Mckillop
i Paul Timothy. Zespół, pierwotnie założony przez Andy'ego Warda i Paula Timothy'ego, od ponad dwóch dekad ma na swoim koncie niezliczone klubowe hity i koncertuje na całym świecie. 

Z nominacjami do nagrody Grammy i albumami na szczytach list przebojów w wielu gatunkach, od house'u, melodic house'u i techno po nu disco, funk i downtempo, zespół nadal kształtuje i wpływa na globalną scenę muzyki elektronicznej. Dzięki ekskluzywnym edycjom wyłącznie na winylu i stałemu napływowi wydawnictw cyfrowych w wiodących światowych wytwórniach, takich jak Glitterbox Recordings, Defected, MN2S, Strictly Rhythm, Hacienda Records, Tru Thoughts, Vicious Recordings, Be Yourself Music, Quantize Recordings, Tropical Disco i CENTRL Music, ich twórczość odzwierciedla zarówno jakość, jak i spójność. 

Reinterpretacja ich niezwykle popularnego utworu „Strings of Life / Un Amore Supremo” szybko stała się jednym z ich najtrwalszych dzieł do tej pory, prezentując inspirowane Ibizą podejście, które łączy ponadczasową melodię z nowoczesną energią parkietu. Utwór ten został szczególnie wyróżniony przez Jamiego Jonesa jako jego ostatni utwór w [UNVRS], słynnym superklubie na Ibizie, który został ponownie otwarty latem 2025 roku. Wcześniej uznany za największy klub nocny na świecie w Księdze Rekordów Guinnessa, odrodzenie tego miejsca stanowiło przełomowy moment dla nowej ery Ibizy, a włączenie utworu do tak przełomowego zestawu jeszcze bardziej ugruntowało jego miejsce w kulturze współczesnej muzyki tanecznej. 

Balearyjska wersja utworu zadebiutowała w BBC Radio 1, ujawniając mniej znaną stronę ich brzmienia i prezentując ich wszechstronny kunszt muzyczny. Tymczasem wykonanie utworu „The Destroyer” przez orkiestrę na żywo w Royal Albert Hall stanowiło przełomowy moment w ich artystycznej podróży, podkreślając ich zdolność do łączenia elektronicznej innowacji z klasyczną wielkością. Pierwotnie odniósł sukces w 2005 roku dzięki utworowi „Strings of Life (Stronger on My Own)” na brytyjskiej liście przebojów, będącemu coverem utworu „Strings of Life” Derricka Maya. Utwór osiągnął również 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów tanecznych. Utwór zawierał wokal wokalistki house Kathy Brown, a jego producentami byli Andy Ward i Paul Timothy, osiągając 6. miejsce na liście przebojów wydany przez Defected Records. Reedycja Danny'ego Krivitta znalazła się również na składance Ministry of Sound, The Annual 2005.

 Kolejny singiel „Need You Now” był instrumentalny i nie dorównał sukcesowi poprzedniego singla, osiągając 109. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W maju 2006 roku Soul Central wydało singiel „In-Ten-City”, promowany przez Pete'a Tonga w jego audycji w BBC Radio 1. Utwór został wydany przez wytwórnię płytową Soul Heaven/Defected, a Billie zaśpiewała w nim. Tytuł utworu zdawał się być hołdem dla pochodzącego z Chicago w stanie Illinois zespołu R&B i house „Ten City” (od słowa intensity), który pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych miał na swoim koncie wiele klubowych hitów i miejskich przebojów radiowych. 

 W sierpniu 2007 roku ukazał się utwór „Time After Time” (z udziałem Abigail Bailey). Nie pojawił się on na brytyjskiej liście przebojów, ale zadebiutował na 11. miejscu na brytyjskiej liście indie. W 2008 roku Soul Central zremiksował „Glitter”, przebój numer jeden japońskiej piosenkarki Ayumi Hamasaki. Remiks pojawił się na jej albumie „Ayu-mi-x 6: Gold”. W 2019 roku Soul Central wydało „Un Amore Supremo”, balearski singiel, którego produkcją i autorami byli Paul Timothy i Matt Mckillop, pochodzący z brytyjskiego zespołu house'owego Deep City Soul. Obaj mają na swoim koncie wieloletnie, uznane wydawnictwa soulowe. 

 W 2020 roku Soul Central oficjalnie ogłosiło nowego członka, Matta Mckillopa, którego zmiana i przeprowadzka zapewniły dalszy rozwój zespołu. Kolejne utwory wydane cyfrowo i na winylu to „The Destroyer”, zaprezentowany przez Graeme'a Parka w transmisji na żywo „Hacienda House Party 2” z udziałem Kevina Saundersona, Arthura Bakera i Louie Vegi. „Pimp Life EP” był debiutanckim wydawnictwem duetu na winylu dla nowo powstałej wytwórni Electric Shrine, dostępnej wyłącznie dla Juno music. Po nich pojawiły się cyfrowe oryginały, takie jak „Ice Queen” i „What Ya Gonna Do”, uzupełniające ich remiks utworu Ken 45 - Your Body. 

 W kolejnych latach zespół wykonał niezliczone klubowe hymny, w tym koncert orkiestrowy „The Destroyer”, a jednocześnie kontynuował występy na najważniejszych festiwalach i w światowych klubach, takich jak Café Del Mar i Pikes Ibiza, w kultowej serii Back To Mine, u boku innych legendarnych artystów. W 2023 roku Soul Central otrzymał nominację do nagrody Grammy za wydawnictwo wydane przez Quantize Recordings DJ-a Spena, we współpracy z Crystal Waters i Robin S przy utworze „Love One Another”. Wraz z rozwojem zespołu, ewoluuje również jego globalna publiczność i brzmienie, wykraczając daleko poza swoje pierwotne korzenie house'owe, by objąć bogatszą i bardziej zróżnicowaną tożsamość muzyczną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strings of Life	Soul Central	11.2004	86[2]	-	Defected DFTD 094DJ	[written by Derrick May, Michael James][produced by Mayday, Mike Slade]
Strings of Life (Stronger on My Own)	Soul Central featuring Kathy Brown	01.2005	6[7]	-	Defected DFTD 094DJ	[written by Derrick May, Michael James][produced by Mayday, Mike Slade]
Need You Now	Soul Central	01.2006	109[4]	-	Defected DFTD 120	[written by Ward, Bisiach, Hornbostel, Ferrucci, Timothy][produced by Andy Ward, Timmy Vegas]

Donny Hathaway

Znany przede wszystkim ze świątecznego standardu „This Christmas” i duetów
z Robertą Flack, Donny Hathaway był jednym z najjaśniejszych głosów w muzyce soul w latach 70-tych. Posiadał płynny, romantyczny, inspirowany gospelem wokal, który napędzał wszystko - od ballad miłosnych po ognisty materiał protestacyjny. Hathaway był niewątpliwie wszechstronnym artystą - mistrzowskim kompozytorem, aranżerem i klawiszowcem- oraz porywającym wykonawcą.  

 

Muzyk rozpoczął karierę pod koniec lat 60-tych, aranżując „Choice of Colors” zespołu The Impressions i współtworząc utwory do debiutanckiego albumu Flack, a także wykonując inne utwory towarzyszące. Stał się samodzielnym artystą dzięki debiutowi na listach przebojów w styczniu 1970 roku, który był głównym singlem z jego debiutanckiego albumu „Everything Is Everything”. Od tego momentu, aż do 1973 roku, Hathaway był  niezwykle płodny, wydając „Donny Hathaway”, „Live”, „Roberta Flack & Donny Hathway”, ścieżkę dźwiękową do „Come Back Charleston Blue” i „Extension of a Man”. Większość z tych albumów dotarła do czołówki list przebojów R&B i przyniosła osiem kolejnych singli, z których najbardziej znanym był nagrodzony Grammy, numer pięć na liście przebojów „Where Is the Love”.  

 

Hathaway i Flack zdobyli drugi złoty singel w 1978 roku dzięki   klasykowi „The Closer I Get to You”, który zajął drugie miejsce na liście przebojów. Po tragicznej śmierci Hathaway'a w 1979 roku ukazał się drugi album duetów Flack/Hathaway, który przyniósł dwa kolejne hity R&B w pierwszej dziesiątce - „You Are My Heaven” i „Back Together Again”. Nieustająca popularność „This Christmas” na platformach streamingowych zaowocowała pierwszym solowym albumem Hathaway w Top 40 w 2020 roku, 50 lat po premierze utworu. 

 

 Hathaway urodził się 1 października 1945 roku w Chicago, ale w bardzo młodym wieku przeprowadził się do St. Louis i zaczął śpiewać w kościele z babcią w wieku trzech lat. W młodym wieku zaczął grać na pianinie, a w liceum zrobił na tyle duże wrażenie, że w 1964 roku zdobył pełne stypendium artystyczne na Uniwersytecie Howarda, gdzie studiował muzykę. Podczas studiów występował z zespołem jazzowym Ric Powell Trio i po trzech latach rzucił szkołę, aby skorzystać z ofert pracy w branży muzycznej. Hathaway początkowo pracował za kulisami jako producent, aranżer, autor tekstów piosenek i pianista sesyjny/klawiszowiec. Wspierał takich artystów jak Aretha Franklin, Jerry Butler i Staple Singers, a także wielu innych. Dołączył również do Mayfield Singers, grupy studyjnej, która wspierała album Curtisa Mayfielda Impressions.  

 

Hathaway wkrótce został producentem muzyki   w wytwórni Curtom Mayfielda i w 1969 roku wydał swój pierwszy singiel, duet z June Conquest zatytułowany „I Thank You Baby”. Następnie podpisał kontrakt z Atco jako artysta solowy i pod koniec roku wydał swój debiutancki singiel, lament w stylu „The Ghetto, Pt. 1” pochodzący z centrum miasta. Choć utwór zatrzymał się na 23. miejscu listy R&B, „The Ghetto” wciąż plasuje się w czołówce klasycznych utworów soulowych i był samplowany przez wielu artystów hip-hopowych. „The Ghetto” przygotowało grunt pod uznany debiutancki album Hathaway'a, „Everything Is Everything”, który ukazał się na początku 1970 roku. 

 

W grudniu tego samego roku wydał oryginalną świąteczną piosenkę „This Christmas”, która, choć nie znalazła się poza krótkotrwałą listą świątecznych singli Billboardu, stała się podstawą filmów, programów telewizyjnych, reklam i świątecznych kolekcji piosenek na lata. W 1971 roku wydał swój drugi album o tym samym tytule i nagrał duet z byłą koleżanką z Howarda, Robertą Flack, coverując utwór Carole King „You've Got a Friend”. Był to znaczący hit, docierając do pierwszej dziesiątki list przebojów R&B i zapoczątkowując album duetów „Roberta Flack & Donny Hathaway”, który ukazał się w 1972 roku. Łagodna, romantyczna ballada „Where Is the Love?” znalazła się na szczycie listy R&B, dotarła do pierwszej piątki listy przebojów pop i zdobyła nagrodę Grammy, a towarzyszący jej album pokrył się złotem. 

 

 W tym samym roku Hathaway zajął się również muzyką filmową, nagrywając piosenkę przewodnią do serialu telewizyjnego „Maude” i muzykę do filmu „Come Back Charleston Blue”. Jednak w okresie rozkwitu sukcesu zmagał się również z poważnymi epizodami depresji, które czasami wymagały hospitalizacji. Jego wahania nastroju wpłynęły również na jego współpracę z Flack, która zaczęła się rozpadać w 1973 roku. Hathaway wydał w tym roku jeszcze jeden album, ambitny „Extension of a Man”, po czym wycofał się z życia publicznego; przez kolejne kilka lat występował tylko w małych klubach. 

 

W 1977 roku Hathaway pogodził  się z Flack i tymczasowo opuściła szpital, aby nagrać kolejny duet, „The Closer I Get to You”, na swój album „Blue Lights in the Basement”. Utwór okazał się hitem, stając się drugim numerem jeden R&B duetu w 1978 roku, a także awansując na drugie miejsce na liście przebojów. Sesje zdjęciowe do drugiego albumu duetów były w toku, gdy 13 stycznia 1979 roku Hathaway został znaleziony martwy na chodniku pod oknem swojego pokoju na 15. piętrze w nowojorskim Essex House. Szyba została starannie usunięta z okna i nie było śladów walki, co doprowadziło do śledztwa.

 

Uznano że, śmierć Hathaway'a za samobójstwo; jego przyjaciele byli zdumieni, biorąc pod uwagę, że jego kariera dopiero zaczynała nabierać rozpędu, a Flack była zdruzgotana. Album „Roberta Flack Featuring Donny Hathaway” został wydany w 1980 roku, a oba duety - „Back Together Again” i „You Are My Heaven” - stały się pośmiertnymi hitami. W 1990 roku córka Hathaway, Lalah, rozpoczęła karierę solową. Po tym, jak Billboard przekalkulował niektóre swoje listy przebojów, aby uwzględnić streaming, w grudniu 2020 roku „This Christmas” znalazł się tuż w pierwszej czterdziestce listy przebojów Hot 100, debiutując na niej. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Thank You Baby/What's This I See	June And Donnie	02.1969	-	-	Curtom 1935	[written by C. Mayfield, D. Hathaway][produced by C. Mayfield, D. Hathaway][45[2].R&B; Chart]
The Ghetto - Part 1/The Ghetto - Part 2	Donny Hathaway	01.1970	-	87[8]	Atco 6719	[written by Donny Hathaway,Leroy Hutson][produced by King Curtis, Don-Ric][23[11].R&B; Chart]
You've Got A Friend/Gone Away	Roberta Flack And Donny Hathaway	06.1971	-	29[12]	Atlantic 2808	[written by Carole King][produced by Joel Dorn, Arif Mardin][8[13].R&B; Chart]
You've Lost That Lovin' Feelin'/Be Real Black For Me	Roberta Flack And Donny Hathaway	10.1971	-	71[6]	Atlantic 2837	[written by Barry Mann, Cynthia Weil, Phil Spector][produced by Joel Dorn, Arif Mardin][30[6].R&B; Chart]
Little Ghetto Boy/We're Still Friends	Donny Hathaway	01.1970	-	109[3]	Atco 6880	[written by Earl DeRouen, Edward Howard][produced by Jerry Wexler, Arif Mardin ][25[7].R&B; Chart]
I Thank You/Just Another Reason	Donny Hathaway And June Conquest	05.1972	-	94[5]	Curtom 1971	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][41[5].R&B; Chart]
Giving Up/Jealous Guy	Donny Hathaway	05.1972	-	81[5]	Atco 6884	[written by Van McCoy][produced by Jerry Wexler, Arif Mardin][21[7].R&B; Chart]
Where Is The Love/Mood	Roberta Flack And Donny Hathaway	06.1972	29[7]	5[13]	Atlantic 2879	[gold-US][written by Ralph MacDonald, William Salter][produced by Joel Dorn, Arif Mardin][1[1][13].R&B; Chart]
Come Back Charleston Blue/Bossa Nova	Donny Hathaway With Margie Joseph	09.1972	-	102[4]	Atco 6899	[written by Donny Hathaway, Quincy Jones, Al Cleveland][produced by Donny Hathaway]
I Love You More Than You'll Ever Know/Lord Help Me	Donny Hathaway	10.1972	-	60[6]	Atco 6903	[written by Al Kooper][produced by Jerry Wexler, Arif Mardin][20[10].R&B; Chart]
Love, Love, Love/Someday We'll All Be Free	Donny Hathaway	07.1973	-	44[9]	Atco 6928	[written by J. R. Bailey, Ken Williams][produced by Arif Mardin][16[11].R&B; Chart]
Come Little Children/The Slums	Donny Hathaway	12.1973	-	-	Atco 6951	[written by D. Hathaway][produced by Arif Mardin][67[9].R&B; Chart]
The Closer I Get To You/Love Is The Healing [Roberta Flack]	Roberta Flack With Donny Hathaway	02.1978	42[4]	2[20]	Atlantic 3463	[gold-US][written by J. Mtume, Reggie Lucas][produced by Rubina Flake, Joe Ferla, Eugene McDaniels][1[2][19].R&B; Chart]
You Were Meant For Me/Valdez In The Country	Donny Hathaway	08.1978	-	-	Atco 7092	[written by William Peterkin][produced by Donny Hathaway ][17[15].R&B; Chart]
You Are My Heaven/I'll Love You Forever And Ever	Roberta Flack With Donny Hathaway	02.1980	-	47[11]	Atlantic 3627	[written by Stevie Wonder, Eric Mercury][produced by Roberta Flack, Eric Mercury][8[17].R&B; Chart]
Back Together Again/God Don't Like Ugly	Roberta Flack With Donny Hathaway	05.1980	3[11]	56[8]	Atlantic 3661	[written by J. Mtume, R. Lucas][produced by Roberta Flack, Eric Mercury][8[14].R&B; Chart]
This Christmas	Donny Hathaway	01.2024	63[2]	34[10][01.2021]	Atlantic USAT 20180585 [UK]	[silver-UK][written by Donny Hathaway (as "Donny Pitts") and Nadine Theresa McKinnor][produced by Don-Ric Enterprises][8[14].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everything Is Everything	Donny Hathaway	05.1971	-	73[25]	Atco 332	[produced by Donny Hathaway,Ric Powell]
Donny Hathaway	Donny Hathaway	05.1971	-	89[21]	Atco 360	[produced by Jerry Wexler,Arif Mardin,Donny Hathaway]
Live	Donny Hathaway	03.1972	-	18[38]	Atco 386	[gold-US][produced by Arif Mardin,Jerry Wexler & Arif Mardin]
Roberta Flack & Donny Hathaway	Donny Hathaway	05.1972	31[7][06.1980]	3[39]	Atlantic 7216	[gold-US][produced by Joel Dorn ,Arif Mardin]
Extension of a Man	Donny Hathaway	07.1973	-	69[13]	Atco 7029	[produced by Arif Mardin]
A Donny Hathaway Collection	Donny Hathaway	01.2020	-	108[11]	Atlantic 82092	-

Leroy Hutson

Leroy Hutson (ur. 4 czerwca 1945r) to amerykański wokalista soul i R&B,
autor tekstów, aranżer, producent i instrumentalista, najbardziej znany jako były wokalista zespołu wokalnego R&B The Impressions. Jego muzyka nawiązuje do soulu lat 70-tych, o czym wspomniano w numerze magazynu Rolling Stone z 29 czerwca 2006 roku. Jest ojcem producenta JR Hutsona.

 Jako nastolatek Hutson założył Nu-Tones, czteroosobowy zespół wokalny z siedzibą w New Jersey. Wygrali kilka konkursów talentów w czasie jego nauki w szkole średniej. Pozostałymi członkami Nu-Tones byli Ronald King, Bernard Ransom, Ed Davis i Irving Jenkins. W 1968 roku, jako część duetu Sugar & Spice, Lee Hutson i Deborah Rollins nagrywali dla Kapp Records. Nagrali kilka singli z pewnym sukcesem. Ich singiel „In Love Forever” został uznany za „Najlepszą Nową Płytę Tygodnia” w lokalnej gazecie „Soul Sauce”. Dwa inne nagrane single to „Ah Ha Yeah” i „Dreams”. 

 Początkowo studiował stomatologię na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie. Hutson mieszkał w jednym pokoju z Donnym Hathawayem, który wcześnie przerwał studia, aby zostać dyrektorem muzycznym Curtisa Mayfielda. Hutson zdecydował się zmienić kierunek studiów na teorię muzyki i kompozycję. To właśnie za sprawą Hathawaya Hutson zastąpił Curtisa w zespole The Impressions. Na Uniwersytecie Howarda Hutson dołączył do The Mayfield Singers, zespołu założonego na kampusie Uniwersytetu Howarda przez muzyka Curtisa Mayfielda, który występował w słynnym nowojorskim Apollo Theater i filadelfijskim Uptown Theater. Grupa wydała jeden singiel dla Mayfielda w 1967 roku. Tam Hutson współpracował z Donnym Hathawayem przy utworze „The Ghetto”, dając zmarłemu gwiazdorowi pierwszy przebój na początku 1970 roku. 

 W 1971 roku, trzy miesiące po studiach, Hutson został poproszony o zastąpienie Curtisa Mayfielda jako wokalista The Impressions. Pozostał z nimi przez dwa i pół roku i nagrał z nimi dwa albumy, po czym w zgodzie odszedł, aby poświęcić się własnej karierze kompozytora, producenta, aranżera i muzyka. Pierwszy singiel zespołu Impressions z Hutsonem w roli głównego wokalisty nosił tytuł „Love Me” i został wydany przez Curtom Records w Ameryce Północnej w czerwcu 1971 roku. 27 sierpnia 2013 roku Hutson złożył skargę przeciwko Young Jeezy'emu i innym, zarzucając, że utwór Young Jeezy'ego „Time” zawierał niewłaściwą instrumentalną część utworu The Impressions „Getting it On”, zarejestrowanego w Urzędzie ds. Praw Autorskich Stanów Zjednoczonych w 1973 roku.

  W 1973 roku Hutson napisał, wyprodukował, zaaranżował i nagrał swój pierwszy solowy album „Love Oh Love”, na którym znalazł się singiel „So In Love With You”. Album został wydany przez Curtom Records. W latach 1973–1992 Hutson nagrał osiem albumów i trzynaście singli trafiło na listy przebojów w Stanach Zjednoczonych.Dzięki temu zyskał kultową rzeszę fanów na scenie soulowej. Po albumie Love Oh Love Hutson wydał albumy The Man!, Hutson, Feel the Spirit, Hutson II, Closer to the Source i Unforgettable. Ostatnia płyta Hutsona, 12-calowa EP-ka „Share Your Love”, została wydana przez brytyjską wytwórnię Expansion Records. 

 W 2008 roku Hutson powrócił do nagrywania pod pseudonimem Lee Hutson, wydając album „Soothe You Groove You” we własnej wytwórni Triumph oraz do pobrania. Dwa lata później, w sierpniu 2010 roku, Hutson powrócił na europejskie sceny, występując na festiwalu Suncebeat w Zadarze w Chorwacji, na festiwalu Vintage at Goodwood oraz na Indigo2 w Londynie. Wspierał go brytyjski zespół The Third Degree. Od 2017 roku twórczość Hutsona jest licencjonowana przez brytyjską niezależną wytwórnię Acid Jazz Records, która wydała album „Anthology” z jego największymi hitami, takimi jak „I Think I'm Falling In Love”, „Lucky Fellow” i „Don't It Make You Feel Good”, a także wcześniej niepublikowany utwór „Positive Forces”, na którym znalazł się instrumentalny utwór „All Because of You”. na stronie B.

 Następnie wydali kolejny niewydany singiel „Now That I Found You”. W lutym 2018 roku wznowili zarówno albumy Hutson, jak i Hutson II, a obecnie są w trakcie wydawania czteroczęściowego internetowego dokumentu zatytułowanego „Leroy Hutson: The Man!”, w którym występują wieloletni fani Hutsona, tacy jak aktor i DJ radiowy Craig Charles oraz założyciel i dyrektor zarządzający Acid Jazz, Eddie Piller. Mówi się, że Piller oparł swój styl produkcji muzycznej na stylu Hutsona i wykorzystuje instrumentalny utwór „Cool Out” jako utwór otwierający jego obecny program radiowy, Eddie Piller's Eclectic Soul Show. 

Konsekwentnie koncertując pod koniec lat 70. i 80-tych, Hutson wykorzystywał również swoją muzykalność do współpracy z innymi artystami Curtom: Lindą Clifford, Arnoldem Blairem i The Natural Four. Jako autor i producent współpracował z Robertą Flack („Tryin' Times”, „Gone Away”), The Natural Four („You Bring Out the Best in Me”, „Can This Be Real”), Lindą Clifford, Voices of East Harlem („Giving Love”), Arnoldem Blairem („Trying to Get Next to You”) i Next Movement („Let's Work It Out"), a ostatnio jeden z jego kultowych singli „Lucky Fellow” został przerobiony przez Snowboya na albumie Acid Jazz. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Oh Love/I'm In Love With You Girl	Leroy Hutson	07.1973	-	-	Curtom 1983	[written by A. Hutson, M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][75[2].R&B; Chart]
When You Smile/Getting It On (Theme For "Jay Johnson Affair")	Leroy Hutson	10.1973	-	-	Curtom 1989	[written by Hutson, Commander, Reeves][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
Ella Weez/Could This Be Love	Leroy Hutson	06.1974	-	-	Curtom 1996	[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
All Because Of You	Leroy Hutson	03.1975	-	-	Curtom 0100	[written by L. Hutson][produced by Leroy Hutson][31[12].R&B; Chart]
Can't Stay Away/Cool Out (instrumental)	Leroy Hutson	09.1975	-	-	Curtom 0107	[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][66[8].R&B; Chart]
Feel The Spirit (In '76)	Leroy Hutson And The Free Spirit Symphony	02.1976	-	-	Curtom 0112	[written by LeRoy Hutson ][produced by Leroy Hutson][26[10].R&B; Chart]
Lover's Holiday/So Much Love	Leroy Hutson	05.1976	-	-	Curtom 0117	[written by M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][68[7].R&B; Chart]
I Do, I Do (Want To Make Love To You)/Don't It Make You Feel Good	Leroy Hutson	11.1976	-	-	Curtom 0121	[written by L. Hutson, S. Harris][produced by Leroy Hutson][55[13].R&B; Chart]
Blackberry Jam/I Think I'm Falling In Love	Leroy Hutson	05.1977	-	-	Curtom 0124	[written by Leroy Hutson][produced by Leroy Hutson][82[3].R&B; Chart]
Where Did Love Go/You're A Winner	Leroy Hutson	03.1978	-	-	Curtom 0134	[written by Gil Askey][produced by Gil Askey][45[11].R&B; Chart]
In The Mood/Never Know What You Can Do (Give It A Try)	Leroy Hutson	05.1978	-	-	Curtom 0139	[written by J. Mendell][produced by Leroy Hutson][56[7].R&B; Chart]
Right Or Wrong/More Where That Came From	Leroy Hutson	11.1979	-	-	RSO 1011	[written by N. Hutson, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][47[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Feel the Spirit	Leroy Hutson	03.1976	-	170[8]	Curtom 5010	[produced by LeRoy Hutson]