C.O.D.

C.O.D. był amerykańskim muzykiem elektro (prawdziwe nazwisko Raul A. Rodriguez), który miał hit In the Bottle wydany przez Emergency Records i napisany przez Gil-Scota Herona w 1983. Utwór osiągnął 54. miejsce w Wielkiej Brytanii.
 

 Rodriguez był DJ-em, znanym z rezydentury w nocnym klubie New York-New York i remiksera na nowojorskiej scenie disco. Oprócz pracy nad własnymi projektami wyprodukował hit Mana Parrisha „Hip Hop, Be Bop (Don’t Stop)”. W 1985 roku jego elektroniczna wersja utworu „Uphill (Peace of Mind)” Fredericka Knightsa znalazła się na kulminacyjnej scenie klubów tanecznych w „Roku smoka” Michaela Cimino. 

 Jednym z największych remiksów Raula był utwór „Lay All Your Love On Me” zespołu ABBA z 1980 roku. Ze względu na popularność na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance Club Play, ABBA zdecydowała się wydać swoją wersję albumową jako 12-calowy singiel.

  Raul zmarł 4 stycznia 2012 roku w wyniku ciężkiego udaru mózgu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Bottle	C.O.D.	05.1983	54[4]	-	Streetwave WAVE 2	[written by Gil Scott Heron][produced by Raul A. Rodriguez]

Steve Winwood

Steve Winwood-ur. 12.05.1948r w Birmingham, Anglia. Rodzice Steve'a i jego starszego brata Muffa zachęcali synów do podjęcia działalności muzycznej, organizując w domu poświęcone wspólnemu muzykowaniu wieczory. W wieku ośmiu lat Steve grał na gitarze wraz z bratem i ojcem w zespole Rona Atkinsona, po czym szybko opanował grę na perkusji i fortepianie. Wielce utalentowany Winwood zdobył status gwiazdy grając na początku lat 60-tych, w pionierskiej rhythm and bluesowej formacji The Spencer Davis Group. 

Jego dźwięczny   głos i bogate brzmienie organów Hammonda stały się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów muzyki pop połowy lat 60-tych. Grupa zanotowała na swoim koncie sporo dużych przebojów w Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii, lecz niedługo potem Steve poczuł się zbyt ograniczony jej muzycznymi horyzontami. Jeszcze w 1965 r. nagrał pod szyldem The Anglos wielki soulowy przebój autorstwa Steviego Anglo „Incense", co wywołało falę plotek o jego odejściu z zespołu. Stało się to jednak faktem dopiero w 1967 r., kiedy postanowił założyć własną formację Traffic. Istniejąca krótko super-grupa Blind Faith na jakiś czas zakłóciła płynny rozwój Traffic; jednocześnie przez cały ten czas Steve pracował bardzo pilnie jako muzyk sesyjny, gdyż z jego talentu pragnęło skorzystać wielu wykonawców. W efekcie stał się niemal „nadwornym" keyboardzistą wytwórni Island. 

W 1972 r. zachorował poważnie na zapalenie otrzewnej, co wpłynęło na spadek aktywności Traffic. Kiedy zespół zakończył działalność w 1974 r. Winwood wydawał się przygotowany do rozpoczęcia kariery solowej, którą od dawna zapowiadał. Zamiast tego jednak poświęcił się działalności muzyka towarzyszącego, biorąc gościnny udział w nagraniu wielu wspaniałych albumów, m.in. One World Johna Martyna, Rendezvous Sandy Denny, Dark Horse George'a Harrisona i Reggae Got Soul Toots And The Maytals. Lista muzyków, z którymi współpracował podczas sesji, przypomina zestawienie ,,Who Is Who" w muzyce; znaleźli się na niej bowiem: Jimi Hendrix, Joe Cockcr, Leon Russell, Howlin' Wolf, Sutherland Brothers, Muddy Waters, Eric Clapton, Alvin Lee, Mariannę Faithful i wielu innych. 

W 1976 r. związał się ze Stemu Yamashtą i Klausem Schulze, czego rezultatem były albumy Go i Go Too. Pojawił się również na scenie z zespołem The Fania All Stars, grając na instrumentach perkusyjnych i na gitarze. Długo oczekiwany album solowy Winwooda pojawił się na rynku dopiero w 1977 r., a przyjęto go bardziej z szacunkiem niż entuzjazmem. Odprężony Winwood nagrał zaledwie sześć utworów przy współpracy tak doskonałych muzyków jak Willy Weeks i Andy Newmark. Po zarejestrowaniu tego longplaya, muzyk zaszył się w swojej posiadłości w hrabstwie Oxfordshire, unikając jak ognia wywiadów. Zajmował się głównie pracą na farmie, strzelaniem do rzutków, tresowaniem psów i jazdą konną. Wszystkim wydawało się, że jego kariera muzyczna definitywnie się skończyła. 

Tymczasem w ostatnim tygodniu 1980 r, na rynku pojawił się niespodziewanie podniosły album Arc Of A Diver, wprawiając publiczność w spore zdumienie. Razem z mieszkającym w Brazylii swoim byłym twórcą tekstów Jimem Capaldim, Winwood opracował materiał dostarczony mu przez Viviana Stanshalla, George'a Fleminga i Willa Jenningsa. Album odniósł ogromny sukces, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie zyskał status „platynowej płyty". Dzięki poruszającemu singlowi „While You See A Chance" powrócił na listy przebojów. Idąc za ciosem, bardzo szybko (wedle norm Winwooda) przedstawił publiczności następną płytę Talking Back To The Night, która odniosła równie wielki sukces. Winwood nie był jednak zadowolony i poważnie rozważał możliwość poświęcenia się karierze producenta. Na szczęście brat Muff zdołał go przekonać, by tego nie robił. Od tej pory Steve zaczął się częściej pokazywać publiczności, udowadniając, że nadal jest w doskonałej formie. 

Doskonałym posunięciem wytwórni Island było skierowanie muzyka w stronę młodszej publiczności. Europejskie tournee artysty w 1983 r. stało się prawdziwą rewelacją -wyglądający o 20 lat młodziej Steve skakał po scenie z przenośnymi klawiszami i z ogniem atakował utwór „Roadrunner" Juniora Walkera. Wszystkim wydawało się, jakby na scenę powrócił 17-letni „Stevie" ze Spencer Davis Group, który w czasie całego koncertu grał z wielką energią i pewnością siebie. Aż trudno było uwierzyć, że to ten sam człowiek, który przez całe lata nieśmiało ukrywał się w Traffic za górami wzmacniaczy i keyboardów. 

Dwa lata później, podczas pracy w Nowym Jorku nad kolejnym albumem, Steve odmienił także i swoje życie osobiste, gdy po pierwszym nieudanym i bardzo nieszczęśliwym małżeństwie poznał swoją drugą żonę Eugenię. Nowo odnalezione szczęście dało się wyraźnie wyczuć na albumie Back In The High Life z 1986 r. Współautorem większości utworów był Will Jennings, a sam longplay przyniósł artyście największy w karierze sukces komercyjny i trzy przebojowe single, z których utrzymany w klimacie discosoul „Higher Love" trafił na 1. miejsce amerykańskich notowań. W 1987 r. dobiegła końca jego długoletnia współpraca z Chrisem Blackwellem i wytwórnią Island, a w prasie pojawiły się. doniesienia, że nowy kontrakt muzyka z Virgin Records opiewa na sumę 13 milionów dolarów. 

Tajemniczy „szaleniec z Midlands" stał się teraz jedną z najbardziej znanych postaci muzycznego biznesu, a wszyscy niecierpliwie czekali na jego nowy album, by przekonać się, czy gwiazda warta była wydanej na nią sumy. Niebawem na rynku ukazał się singel „Roll With It" zapowiadający album pod tym samym tytułem. Obie płyty odniosły kolosalny sukces, plasując się na pierwszych miejscach amerykańskiej listy przebojów. Winwood udowodnił powrót do wielkiej formy, śpiewając doskonałe zainspirowane twórczością lat 60-tych soulowo-popowe utwory. Teksty były ponownie dziełem utalentowanego Willa Jenningsa, chociaż starsi fani artysty z radością powitali jeden utwór współautorstwa Jima Capaldiego. 

W 1990 r. Winwood został wciągnięty w spór wydawniczy, w którym utrzymywano, że melodia „Roll With It" jest plagiatem kompozycji „Roadrunner". Nagrany w tym samym roku album Refugees Of The Heart nie odniósł już tak wielkiego sukcesu jak poprzednie wydawnictwa, lecz przyniósł jeden wielki przebój „One And Only Man", autorstwa spółki Winwood-Capaldi. Odnowienie współpracy między dawnymi przyjaciółmi doprowadziło w 1994 r. do reaktywowania grupy Traffic i nagrania doskonałego albumu Far From Home. Steve Winwood cieszy się opinią jednego z najbardziej szanowanych i odnoszących największe sukcesy artystów na świecie. Dowodem na to może być imponujące, retrospektywne wydawnictwo The Finer Thing (z 1995 r.), stanowiące doskonałe podsumowanie jego dotychczasowej kariery.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
While You See A Chance/Vacant Chair	Steve Winwood	01.1981	45[5]	7[18]	Island 49656	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Night Train	Steve Winwood	08.1981	-	104[2]	Island 49773	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Arc Of A Diver/Dust	Steve Winwood	05.1981	-	48[9]	Island 49 726	[written by S. Winwood, V. Stanshall][produced by Steve Winwood]
Still In The Game/Dust	Steve Winwood	08.1982	-	47[10]	Island 29 940	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Valerie/Slowdown Sundown	Steve Winwood	11.1982	51[4]	70[4]	Island 29879	[silver-UK][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Your Silence Is Your Song	Steve Winwood	06.1983	112	-	Island WIP 6849 [UK]	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Higher Love/And I Go	Steve Winwood	06.1986	13[10]	1[1][22]	Island 28710	[gold-UK][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Russ Titelman, Steve Winwood]
Freedom Overspill/Help Me Angel	Steve Winwood	09.1986	69[3]	20[15]	Island 28595	[written by Steve Winwood, George Fleming, James Hooker][produced by Russ Titelman, Steve Winwood]
The Finer Things/Night Train (Instrumental)	Steve Winwood	02.1987	-	8[23]	Island 28498	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Russ Titelman, Steve Winwood ]
Back In The High Life Again/Night Train (Instrumental)	Steve Winwood	05.1987	53[4]	13[21]	Island 28472	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Russ Titelman, Steve Winwood ]
Valerie/Talking Back To The Night	Steve Winwood	10.1987	19[8]	9[20]	Island 28231	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord-Alge ]
Talking Back To The Night/There's A River	Steve Winwood	02.1988	-	57[10]	Island 28122	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge ]
Roll With It/The Morning Side	Steve Winwood	06.1988	53[5]	1[4][18]	Virgin 99326	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge ]
Don't You Know What The Night Can Do?	Steve Winwood	08.1988	89[2]	6[17]	Virgin 99290	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge ]
Holding On	Steve Winwood	11.1988	-	11[17]	Virgin 99261	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge]
Hearts On Fire	Steve Winwood	03.1989	-	53[9]	Virgin 99234	[written by S. Winwood, J. Capaldi ][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge]
One And Only Man/Always	Steve Winwood	11.1990	87[1]	18[15]	Virgin 98892	[written by Winwood, Capaldi][produced by Steve Winwood]
Spy in the House of Love	Steve Winwood	06.1997	82[1]	-	Virgin VSCDT 1642 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Winwood	Stevie Winwood	05.1971	-	93[8]	United Artists 9950	[produced by Chris Blackwell, Guy Stevens, Jac Holzman, Jimmy Miller, Steve Winwood]
Go	Stomu Yamashta/ Steve Winwood / Michael Shrieve	08.1976	-	60[12]	Island 9387	[produced by Dennis McKay, Paul Buckmaster, Stomu Yamashta]
Steve Winwood	Steve Winwood	07.1977	12[9]	22[17]	Island 9494	[produced by Steve Winwood, Chris Blackwell, Mark Miller Mundy]
Arc of a Diver	Steve Winwood	01.1981	13[20]	3[43]	Island 9576	[platinum-US][silver-UK][produced by Steve Winwood]
Talking Back to the Night	Steve Winwood	08.1982	6[13]	28[25]	Island 9777	[produced by Steve Winwood]
Back in the High Life	Steve Winwood	07.1986	8[42]	3[86]	Island 25 448	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Russ Titelman, Steve Winwood]
Chronicles	Steve Winwood	11.1987	12[17]	26[26]	Island 25 660	[platinum-US][gold-UK][produced by Steve Winwood, Tom Lord-Alge]
Roll with It	Steve Winwood	07.1988	4[16]	1[1][45]	Virgin 90 946	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Steve Winwood]
Refugees of the Heart	Steve Winwood	11.1990	26[3]	27[20]	Virgin 91 405	[gold-US][produced by Steve Winwood]
Junction Seven	Steve Winwood	06.1997	32[3]	123[4]	Virgin 44 059	[produced by Steve Winwood, Narada Michael Walden]
About Time	Steve Winwood	07.2003	97[1]	126[2]	Wincraft 0001	[produced by Johnson Somerset, Steve Winwood]
Nine Lives	Steve Winwood	05.2008	31[1]	12[8]	Columbia 88697222502 [UK]	[produced by Steve Winwood]
Live from Madison Square Garden	Eric Clapton And Steve Winwood	05.2009	40[2]	14[11]	Duck/Reprise 9362497988	[produced by James Pluta, John McDermott, Scooter Weintraub]
Revolutions – The Very Best of Steve Winwood	Steve Winwood	06.2010	11[7]	-	Island 5327517	[gold-UK]
Greatest Hits Live	Steve Winwood	09.2017	34[1]	62[1]	Wincraft WM 002	-

Nuttin’ Nyce

Nuttin’ Nyce to żeńskie trio R&B z Sacramento w Kalifornii, które pierwotnie składało się z LaTeece „Teece” Wallace, Onnie Ponder i Liz Burnett. Teece była wcześniej członkinią trio tanecznego Get Busy Girls; ona, Onnie i Liz byli byłymi członkami pięcioosobowej grupy Attitude, ale po stracie dwóch członków zmienili nazwę na Nuttin' Nyce. W 1993 roku Eboni Foster zastąpiła Liz, która ostatecznie odeszła w 1994 roku.

 Trio zostało odkryte przez Rodneya Ellisa (który pracował jako człowiek A&R dla wytwórni Pocketown Records) w klubie w Los Angeles w Kalifornii i podpisał kontrakt z wytwórnią jako ich pierwszy artysta. W październiku tego samego roku Nuttin’ Nyce wydał swój debiutancki album studyjny „Down 4 Whateva”, który zajął 34. miejsce na liście R&B Albums magazynu Billboard i 10. miejsce na liście Billboard’s Heatseekers Albums. Album został opisany przez krytyków jako „pełen seksualnych podtekstów i wystawnych póz” oraz „wypełniony namiętnymi balladami, huczącymi bitami i lubieżnymi pozami”. 

 Główny singiel „In My Nature” osiągnął 83. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 52. miejsce na liście Billboard’s Hot R&B Singles, pozostając na tej liście przez 9 tygodni. Piosenka znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Ghost in the Machine”. Utwór tytułowy zajął 92. miejsce na liście Billboard Hot 100, 62. miejsce na liście UK Singles, 38. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales i 43. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na tej liście przez 16 tygodni. Utwór znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „A Low Down Dirty Shame”. Trzeci singiel, cover utworu Vanity 6 z 1982 roku, „Nasty Girl”, osiągnął 39. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play i utrzymywał się na tej liście przez 6 tygodni. Ostatni singiel z albumu „Froggy Style” zajął 63. miejsce na liście Billboard Hot 100, 68. miejsce na liście UK Singles, 21. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales i 25. miejsce na liście Billboard's Hot   R&B, pozostający na liście przez 16 tygodni. Ostatni singiel „Proof Is In The Pudding” został wydany promocyjnie.  

W tym samym roku Nuttin' Nyce pojawił się na trzecim studyjnym albumie grupy R&B Hi-Five, „Faithful”, w utworze „What Can I Say to You (To Justify My Love)”, który odniósł umiarkowany sukces na listach przebojów R&B i pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Sister Act 2: Back in the Habit” z utworem „Wandering Eyes”. 

 Grupa rozpadła się w 1996 roku i każdy poszedł swoją drogą. Eboni podpisała kontrakt płytowy z Nightbird Records i wydała swój debiutancki album „Just What You Want” w 1998 roku. Piosenka „Crazy for You” odniosła umiarkowany sukces na listach przebojów R&B. Obecnie Eboni mieszka w Benicia w Kalifornii, gdzie jest wokalistką, autorką tekstów i aranżerką wokalną w LayLove Entertainment. Nie wiadomo, co porabiają obecnie Teece Wallace i Onnie Ponder.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In My Nature	Nuttin’ Nyce	08.1993	-	83[6]	Pocketown 42 150	[written by DJ Joint, LaTeece Wallace][produced by James "DJ Joint" Gilliard][52[9].R&B Chart]
What Can I Say To You (To Justify My Love)	Hi-Five / Nuttin' Nyce	07.1994	-	-	Jive 42 228	[written by L. Wallace, L. Campbell, T. Lovelace][produced by Art & Rhythm][72[5].R&B Chart]
Down 4 Whateva	Nuttin’ Nyce	01.1995	-	92[4]	Jive 42 261	[written by L. Wallace, L. "Rock" Campbell, O. Ponder, B. Romeo, C. Wheeler, N. Hooper, S. Law][produced by Art & Rhythm][43[16].R&B Chart][sample z "Back to life"-Soul II Soul][piosenka z filmu "A Low Down Dirty Shames"]
Froggy Style	Nuttin’ Nyce	05.1995	-	63[13]	Jive 42 296	[produced by Art & Rhythm][25[16].R&B Chart][sample z "Don't stop the music"-Yarbrough & Peoples and "Atomic Dog"-George Clinton and Shake"-The Gap Band]
Nasty Girl	Nuttin’ Nyce	12.1995	-	-	Jive 42 327	[written by Prince][produced by Art & Rhythm][39[6].Hot Disco/Dance;Pocketown 42 327 12"]

Don Covay

Ur. w marcu 1938 r. w Orangeburgu w stanie Południowa Karolina, USA. Na początku lat 50-tych osiadł w Waszyngtonie, gdzie śpiewał najpierw w rodzinnym kwartecie gospel - The Cherry Keys. Potem przeszedł na stronę muzyki świeckiej dołączając do grupy The Rainbows, w której znajdowali się ponadto Marvin Gaye i Billy Stewart.

 

Karierę solową rozpoczął w 1957 r. występując w rewii Little Richarda. Najbardziej namacalnym owocem tego okresu był singel "Bip Bop Bip", na którym Covay występował jako "Pretty Boy". Krążek wydała wytwórnia Atlantic, producentem był Richard, a jego zespół towarzyszący - The Upsetters przydał nagraniu blasku.
 

Przez kilka kolejnych lat Covay dryfował od jednej wytwórni do drugiej. Jego autorskie nagranie "Pony Time" (przypisywane grupie The Goodtimers) przegrało rywalizację z wersją Chubby'ego Checkera, ale kolejna, taneczna propozycja -"Popeye Waddle" stała się w 1962 r. prawdziwym hitem.
Covey tymczasem szlifował swoje umiejętności kompozytorskie i nawiązał współpracę z kilkoma wspólnikami, w tym Horacem Ottem i Ronnie Millerem. Z działań tych skorzystał Solomon Burke nagrywając piosenkę "I'm Hanging up My Heart For You" oraz grupa Gladys Knight And The Pips, która z utworem "Letter Full Of Tears" weszła do amerykańskiej Top 20.
 

Kariera wykonawcza Covaya nadal kulała, aż do 1964 r., gdy podpisał kontrakt z nowojorską wytwórnią Rosemart, dla której nagrał dynamiczną piosenkę - "Mercy Mercy". Akompaniował mu zespół The Goodtimers (Ace Hall, Harry Tiffen i George Clane). Singlem tym doskonale zdefiniował swój naturalny, bluesowy styl. Jego kontrakt wykupiła później wytwórnia Atlantic, gdzie nagrał kilka kolejnych hitów rhythm and bluesowych, ale dopiero po roku powrócił na listę przebojów pop. Singel "See-Saw", napisany wspólnie ze Stevem Cropperem, nagrany dla wytwórni Stax, utorował drogę kolejnym wyjątkowo udanym hitom, w tym "Sookie Sookie" i "Iron Out The Rough Spots" (obydwa z 1966 r.).
 

Działalność Covaya pod koniec lat 60-tych okazała się mniej płodna. Formacja Soul Clan (z Salomonem Burke, Wilsonem Pickettem, Joe Taxem i Benem E. Kingiem), z którą był związany uległa rozwiązaniu zaledwie po nagraniu jednego singla. Jednak jego piosenki wciąż odnosiły sukcesy - Aretha Franklin zdobyła nagrodę "Grammy" za wykonanie kompozycji "Chain Of Fools".
W 1971 r. Covay przeniósł się do wytwórni Janus, a stamtąd do Mercury Records, gdzie nagrywał i równocześnie pełnił obowiązki osoby odpowiedzialnej za wyszukiwanie talentów. Po powtórnym nawiązaniu współpracy z Horacem Ottem nagrał z nim ceniony przez krytyków album Superdue l (z 1973 r.).
 

Kolejne utwory ukazały się w wytwórniach The Philadelphia International (1976), U-Von (1977) i Newman (1980). Choć jego piosenki przypomniały później m.in. Randy Crawford i Bonnie Raitt, indywidualna kariera Covaya stopniowo przygasła.
 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pony time/Love boat	Don Covay & Goodtimers	01.1961	-	60[9]	Arnold 1002	[Written by: John Berry/Don Covay]
Popeye Waddle/One little boy had money	Don Covay	12.1962	-	75[7]	Cameo 239	[Written by: J Sheldon, D. Leon]
Mercy mercy/Can't stay away	Don Covay & Goodtimers	09.1964	-	35[10]	Rosemart 801	[written by Don Covay/Ronald Dean Miller][produced by Don Covay][1[2][15].R&B Chart]
Take this hurt off me/Please don't let me know	Don Covay	12.1964	-	97[2]	Rosemart 802	[written by Don Covay/Ronald Dean Miller][44[4].R&B Chart]
Please do something	Don Covay & Goodtimers	06.1965	-	-	Atlantic 2286	[written by Wilbert Smith/Tony, Johnny][21[9].R&B Chart]
Seesaw/I never get enough of your love	Don Covay	11.1965	-	44[9]	Atlantic 2301	[written by Don Covay/Steve Cropper][5[15].R&B Chart]
Watching the late late show/Sookie sookie	Don Covay	03.1966	-	101[3]	Atlantic 2323	[written by Don Covay][produced by Don Covay]
Somebody's got to love you/Temptation was too strong	Don Covay & The Goodtimers	10.1966	-	127[1]	Atlantic 2357	[written by Don Covay][63[11].R&B Chart]
Shingaling ' 67/I was there	Don Covay	02.1967	-	133[1]	Atlantic 2375	[written by Don Covay][produced by Bob Gallo][50[2].R&B Chart]
Black women	Don Covay & The Jefferson Lemon Blues Band	01.1970	-	-	Atlantic 2666	[written by Don Covay][produced by Don Covay][43[2].R&B Chart]
I was checkin' out,she was checkin' in/Money [That's what i want]	Don Covay	07.1973	-	29[10]	Mercury 73 385	[written by Don Covay][produced by Don Covay][6[13].R&B Chart]
It' s better to have [And don' t need]/Leave him-Part.1	Don Covay	07.1974	29[6]	63[6]	Mercury 73 430	[written by D. Covay, E. Watts][produced by Don Covay][21[14].R&B Chart]
Rumble in the jungle	Don Covay	02.1975	-		Mercury 73 648	[written by D. Covay, E. Watts][produced by Don Covay][83[6].R&B Chart]
Badd boy	Don Covay	07.1980	-	-	Newman 500	[written by D. Covay, A. Covay][produced by Covay, Thomas][83[6].R&B Chart]

Don Costa

Don Costa-ur.10.06.1925r w Bostonie,zm.19.01.1983r w Nowym Jorku.
Zaczynał jako gitarzysta w orkiestrze teatralnej w Bostonie.Wkrótce przeprowadza się do Nowego Jorku,gdzie pracuje jako muzyk sesyjny [minn. w nagraniu "Ghost riders in the sky"-Vaughna Monroe razem z Bucky Pizzarelli].

 

Próbuje też swych sił jako aranżer.
I ta działalość była jego pierwszym krokiem do kariery,gdyż aranżował on wczesne nagrania Steve Lawrence i Eydie Gorme dla wytwórni Coral.
Ta trójka przenosi się niebawem do ABC-Paramount,gdzie Costa został głównym aranżerem tej wytwórni.
 

Podczas pracy w ABC opiekuje się on początkującym na estradzie Nastolatkiem-Paulem Anką.
W 1959 roku Costa wraz z Lawrence i Gorme odchodzą do United Artists.
W tej wytwórni Costa wydaje pierwsze swoje nagranie cover- hitu "Never on Sunday"[Nigdy w niedzielę] z filmu pod tym samym tytułem,które osiąnęło milion sprzedanych kopii.
Ze względu na swe zdolności aranżerskie nazywany był "Puccinim popu".
 

Na początku lat 60-tych założył swoją firmę producencką-Don Costa Productions,do której pozyskał minn. takich artystów jak:Trini Lopez i Little Anthony and The Imperials.
 

Frank Sinatra zaproponował mu współpracę jako aranżerowi i dyrygentowi a póżniej także jako producentowi.Costa kontynował pracę z Sinatrą jako dyrygent jego bandu do wczesnych lat 80-tych.
Rok przed śmiercią wydał singla "Out here on my own" nagranego razem ze swoją 10-letnią córką Nikka,który sprzedał się w 3 mln egzemplarzy.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Walk the Line / Cat Walk	Don Costa And His Orchestra And Chorus	11.1959	-	59[6]	UA 190	[written by Johnny Cash][instrumentalna wersja przeboju J.Casha]
Theme From "The Unforgiven" (The Need for Love) / Streets of Paris	Don Costa And His Orchestra And Chorus	05.1960	-	27[13]	UA 221	[written by Dimitri Tiomkin, Ned Washington][produced by Don Costa][utwór z filmu "The Unforgiven"]
Never on Sunday / The Sound of Love	Don Costa And His Orchestra And Chorus	08.1960	27[9]	19[15]	UA 234	[written by Manos Hadjidakis][produced by Don Costa][tytu³owa piosenka z filmu]
Never on sunday [reissue]	Don Costa	05.1961	-	37[11]	London 45-HLT 9195 [UK]
The misfits/Chi chi	Don Costa	01.1961	-	116[2]	UA 286	[written by Alex North][produced by Don Costa][tytułowa piosenka z filmu]
Sugar blues/Flamenco guitar	Don Costa	03.1962	-	112[1]	Columbia 42 307	[written by M. Parish, N. Maine, G. Liferman][#42 hit for Clyde McCoy in 1931]

Don Cornell

Jest jednym z ostatnich aktywnych piosenkarzy ery big bandów,debiutujący przed 50-ciu laty;współczesny Frankowi Sinatrze czy Perry Como,wciąż pozostaje jako śpiewająca gwiazda ówczesnych lat.

 

Urodził się jako Luigi Francisco Valaro w Nowym Jorku w 1924 roku.Już jako nastolatek występuje w orkiestrze legendarnego trębacza Reda Nicholsa,jako gitarzysta.Mając 18 lat pojawia się jako śpiewająca gwiazda orkiestry Sammy Kaye'sa.W 1949r Cornell decyduje się na karierę solową nie rezygnując z towarzyszącego big bandu.Jednym z początkowych nagrań była piosenka "It Isn't Fair" ,za którą poszła seria wielu złotych płyt.
 

Regularnie w latach 50 i 60-tych występuje w telewizyjnych show prowadzonych przez Arthura Godfrey'a,Jackie Gleasona i Perry Como [zresztą przyjaciela Cornella].Jak na ironię pasmo jego sukcesów przerwali dwaj jego rodacy ,potomkowie włoskich emigrantów,Dion DiMucci i Bobby Darin,którzy nastali wraz z falą rock'n'rolla.W latach 70-tych Cornell występuje często w telewizji,gra parę ról w filmach i serialach TV minn. B.L. Stryker i Miami Vice.W 1993 roku zostaje wyróżniony wejściem do Big Band Hall of Fame . 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby, It's Cold Outside/Whispering waters	Don Cornell and Laura Leslie	06.1949	-	12[10]	RCA Victor 47-2914	[written by Frank Loesser][with Sammy Kaye Orchestra][piosenka z filmu "Neptune's Daughter"]
I Need You So/It couldn't happen to a sweeter girl [It couldn't happen to a nice guy]	Don Cornell	09.1950	-	25[1]	RCA Victor 47-3884	[written by Ivory Joe Hunter][with Hugo Winterhalter Orchestra][#1 r&b; hit for Ivory Joe Hunter in 1950]]
I'll Walk Alone/That's the chance you take	Don Cornell	03.1952	-	5[19]	Coral 9-60659	[written by Sammy Cahn/Jule Styne][piosenka z filmu "With a song in my heart"][with Norman Leyden Orchestra]
I'm Yours/My mother's pearls	Don Cornell	04.1952	-	3[17]	Coral 9-60 690	[gold-US][written by Robert Mellin][with Norman Leyden Orchestra]
This Is the Beginning of the End/[I've cried until] I can't cry anymore	Don Cornell	07.1952	-	20[3]	Coral 9-60 748	[written by Mack Gordon][piosenka z filmu "Johnny Apollo"][with Norman Leyden Orchestra]
You'll Never Get Away/The Hookey song	Don Cornell and Teresa Brewer	09.1952	-	17[6]	Coral 9-60829	[written by Frank Loesser][with Jack Pleis Orchestra]
I/Be fair	Don Cornell	11.1952	-	7[8]	Coral 9-60 860	[written by Riccardo Dirgo][with Norman Leyden Orchestra]
Please Play Our Song [Mister Record Man]/If I should love again	Don Cornell	09.1953	-	18[2]	Coral 9-61 030	[written by Bob Marcus, Larry Stewart][with Norman Leyden Orchestra]
The gang that sang "Heart of My Heart"/I think I'll fall in love today	Don Cornell,Alan Dale and Johnny Desmond	12.1953	-	10[10]	Coral 9-61206	[written by Ben Ryan][with Jack Pleis Orchestra]
Hold my hand	Don Cornell	09.1954	1[5][21]	2[18]	Coral 9-61206	[gold-US][written by Richard Meyers/Jack Lawrence][piosenka z filmu "Susan slept here"][with John Carr Orchestra]
Stranger in paradise	Don Cornell	04.1955	19[2]	-	Vogue Q 72073 [UK]	[written by George Forrest/George Wright]
Most of all/Door is still open	Don Cornell	05.1955	-	14[6]	Coral 61 393	[written by Alan Freed/Fugua/Harvey Fuqua][#5 r&b; hit for Moonglows in 1955][B:#4 r&b; hit for Cardinals in 1955][with Dick Jacobs Orchestra]
Bible tells me so/Love is a many-splendored thing	Don Cornell	09.1955	-	7[13];B:26[9]	Coral 61 467	[written by Dale Evans][B:tytułowa piosenka z filmu][with Dick Jacobs Orchestra]
Young Abe Lincoln/Dream world	Don Cornell	11.1955	-	25[2]	Coral 61 521	[written by Abner Silver, Roy Alfred][with Dick Jacobs Orchestra]
Teenage meeting [Gonna rock it up right]/I still have a prayer	Don Cornell	02.1956	-	80[5]	Coral 61 584	[written by Julius Dixon, Ollie Jones, Alan Freed][with Dick Jacobs Orchestra]
Rock Island Line/Na-Ne Na-Na	Don Cornell	04.1956	-	59[8]	Coral 61 613	[written by Lonnie Donegan][oryginalnie więzienna piosenka z Arkansas,łączona długo z osobą Leadbelly'wgo]
See -saw/From the bottom of my heart	Don Cornell	11.1956	-	B:57[6]	Coral 61 721	[B:written by Chuck Willis][with Dick Jacobs Orchestra]
Mama guitar/A face in my crowd	Don Cornell	04.1957	-	47[8]	Coral 61 819	[written by Budd Schulberg, Tom Glazer][tytułowa piosenka z filmu][with Dick Jacobs Orchestra]

Don Cherry

Ur. 18.11.1936 w Oklahoma City w stanie Oklahoma (USA), zm. 18.10.1995. Zaczął grać na trąbce podczas nauki w szkole średniej w Los Angeles. Grał również na fortepianie i jako pianista debiutował na estradzie, występując w zespołach rhythmandbluesowych. Do jego najwcześniejszych partnerów muzycznych należał Billy Higgins, z którym najpierw grał bebop, a od połowy lat 50-tych należał do kwintetu Ornette'a Colemana, który w 1958 nagrał dzisiaj już legendarną płytę Something Else!!!!' The Music Of Ornette Coleman, przedstawiającą rewolucyjne koncepcje stylu free.

 

Zespół Colemana, okrojony do kwartetu (czwartym członkiem został kontrabasista Charlie Haden), występował z tak dużym powodzeniem w nowojorskiej Five Spot Cafe, że kontrakt Colemana został przedłużony. Trwał od listopada 1959 do wiosny następnego roku. Udane eksperymenty Cherry'ego zwróciły uwagę także na jego partnerów. Wkrótce Cherry występował także w zespołach innych awangardowych twórców, jak np. John Coltrane i Archie Shepp, obok Alberta Aylera i Billa Dixona.
 

W 1964 Cherry i John Tchicai wzięli udział w sesji nagraniowej Alberta Aylera, a powstała wówczas muzyka została później wykorzystana jako ścieżka dźwiękowa do filmu "New York Eye And Ear Control". Tego samego roku występował z Aylerem w Europie i nagrał album Vibrations. W Europie oraz w USA koncertował także z zespołem Gato Barbieriego. Podczas pobytu w Europie współpracował z George'em Russellem, a pod koniec dekady zwiedził Europę, Afrykę i Azję, poznając tamtejszą kulturę i ucząc się gry na instrumentach ludowych. Wtedy zaczął także używać pakistańskiej "kieszonkowej" trąbki (pocket trumpet) ze zgiętym ustnikiem. Do swojej muzyki wprowadzał coraz więcej elementów etnicznych (głównie z tradycji azjatyckiej) i należał do nielicznych muzyków, którym powiódł się taki mariaż zachodniej i wschodniej kultury. Pod koniec lat 60. Cherry był największym autorytetem w rozwijającym się nowym muzycznym nurcie,który po latach przyjęło się nazywać "world music".
 

W połowie lat 70-tych ponownie połączył swe siły z Hadenem, Blackwellem i saksofonistą tenorowym Deweyem Redmanem w zespole Old And New Dreams, który oprócz własnych kompozycji miał w repertuarze oryginalnie przetworzone wersje utworów Colemana.
Na przełomie lat 70. i 80. grywał także w grupach rockowych, występował gościnnie z Abdullahem Ibrahimem. W 1977 założył wraz Collinem Walcottem i Naną Yasconselosem trio Codona. Do powstania zespołu doszło dzięki szefowi wytwórni ECM, Manfredowi Eicherowi, u którego nagrywali wszyscy trzej artyści, choć w różnych konfiguracjach. Na pierwszej wspólnej płycie wydanej w 1978 muzycy tworzyli porywającą muzykę, którą Cherry nazwał "uniwersalnym folklorem świata".
Jednocześnie Cherry nie porzucał indywidualnych zainteresowań etniczną muzyką i instrumentarium. 

W grze na swej kieszonkowej trąbce nie bardzo przypominał wirtuozów bebopu: zamiast zawrotnych błyskotliwych pasaży używał starannie dobranych dźwięków, koncentrując się na emocjonalnej oraz intelektualnej jtronie przekazu. Jako kompozytor - a raczej twórca muzyki, który nie tyle zapisywał ją na papierze, ile tworzył na żywo z wszystkich otaczających go elementów, w charakterystycznych happeningowych spektaklach - Cherry należy do najbardziej oryginalnych postaci współczesnej muzyki. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Band of gold/Rumble boogie	Don Cherry	12.1955	6[11]	4[22]	Columbia 40 597	[written by Bob Musel/ J. Taylor]
Wild cherry/I'm still a king to you	Don Cherry	04.1956	-	29[12] side B:72[1]	Columbia 40 665	[written by E. Curtis]
Ghost town/I'll be around	Don Cherry	07.1956	-	22[14] side B:78[1]	Columbia 40 705	[written by Varnick, Acquaviva][#17 hit for Mills Brothers in 1947]
Namely you/If I had my druthers	Don Cherry	10.1956	-	65[8]	Columbia 40 746	[written by Mercer, DePaul][utwór ze spektaklu na Broadway'u "Li'l Abner"]
I love you drops/Don't change	Don Cherry	04.1966	-	112[3]	Monument 930	[written by Bill Anderson][#30 hit for Vic Dana in 1966]
There goes my everything/I don't wanna go home	Don Cherry	01.1967	-	113[1]	Monument 989	[written by Dallas Frazier][produced by Fred Foster, Steve Poncio][#20 hit for Engelbert Humperdinck in 1967]]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swingin' for two	Don Cherry	09.1956	-	15[7]	Columbia 893	-

Starley

Starley Hope (ur. 3 października 1987r) to australijska piosenkarka i autorka tekstów. Najbardziej znana jest ze swojego debiutanckiego singla „Call on Me” z 2016 roku.  

 

 Starley Hope urodziła się i wychowała w Sydney w Nowej Południowej Walii jako córka Mauritiusa i australijskiej matki pochodzenia filipińskiego i japońskiego.Później przeniosła się do Londynu, aby rozpocząć karierę muzyczną, po czym wróciła do Australii i podpisała kontrakt z wytwórnią Tinted Records. 

 

 Starley pojawiła się na singlu Odd Mob „So Into You”, który ukazał się 8 kwietnia 2016 r. Swój debiutancki singiel „Call on Me” wydała 29 lipca 2016 r. nakładem Tinted Records. Piosenka została ponownie wydana przez Tinted Records i Epic Records w dniu 13 października 2016 r. W czerwcu 2018 roku Starley wydała „Love Is Love”. Utwór pojawił się sześć miesięcy po australijskim badaniu pocztowym dotyczącym prawa małżeńskiego. Stanley powiedziała w komunikacie prasowym promującym singiel: „Love is Love” to dla mnie bardzo osobista piosenka. Napisałam dla niej pierwszą wersję roboczą, która zawierała znacznie mniej szczegółów. Po podzieleniu się tym z kilkoma przyjaciółmi wydawało mi się, że nie do końca trafiło w sedno, i zdałem sobie sprawę, że dzieje się tak dlatego, że pominęłam te części historii, którymi czułem się nieswojo, dzieląc się nimi. Postanowiłam napisać to jeszcze raz i pogrzebać głębiej. To było jednocześnie przerażające i wyzwalające. Z tego procesu narodziła się „Love is Love”. Jestem zdenerwowana i podekscytowana możliwością podzielenia się tym ze światem!

 

 W lipcu i sierpniu 2018 r. Starley wspierała Katy Perry podczas australijskiej części jej trasy Witness Tour. W listopadzie 2018 wystąpiła w teledysku do utworu „Baby” zespołu Clean Bandit. Starley wydała swój debiutancki album One of One 25 września 2020 roku. 15 października 2020 roku Starley pojawiła się w czwartym odcinku szóstego sezonu The Bachelorette Australia. Występowała na szczycie mostu Sydney Harbour Bridge dla Bachelorette Becky i Pete'a podczas ich randki. We wrześniu 2022 roku Starley współpracował z producentem muzycznym Jolyonem Petchem przy ich oryginalnym singlu „I Just Want Your Touch”, wydanym przez Central Station Records. Piosenka zajmowała pierwsze miejsce na liście klubowej ARIA przez pięć kolejnych tygodni. 

 

  Starley powiedziała rodzinie, że jest biseksualna w 2017 roku. Wcześniej spotykała się z mężczyznami i powiedziała Star Observer, że jej rodzina była „zaskoczona”, a jej oświadczenie było dla nich „wielką sprawą”. W 2018 roku Starley po raz pierwszy wystąpiła w Sydney Mardi Gras i była współzałożycielką oficjalnej imprezy.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Call on Me	Starley	11.2016	6[33]	65	AATW AUCN 31208903	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Starley Hope,Peter Wadams][produced by Peter Wadams,Odd Mob]

California Sunshine

 

DJ Miko jest stałym elementem sceny trance od jej początków. Grając maratońskie 12-godzinne sesje na undergroundowych imprezach w Goa, był pierwszym DJ-em, który wprowadził imprezy trance do Japonii. Pionier sceny izraelskiej i międzynarodowej, znany z przełomowych projektów California Sunshine i X-Wave. 

 

 DJ Miko grał na wielu festiwalach m.in. Boom, ZNA, Ozora czy Voov. Roy Sela to producent i muzyk z wieloletnim doświadczeniem w tworzeniu, produkcji i wykonywaniu muzyki. Po 17 latach wspólnych albumów i występów na żywo Miko i Roy stali się jedną całością, występującą pod nazwą CALIFORNIA SUNSHINE, stając się wyrafinowanym California Sunshine. Przekraczając granice i ograniczenia, stworzyli zestaw oszałamiających utworów z solidnym piętnem i pieczęcią oryginalności, ale tym, co naprawdę stawia California Sunshine w lidze samej w sobie, jest ich bezprecedensowy występ na żywo emitujący ogromne ilości energii. 

 

 Współpraca uznanego duetu z czołówki sceny trance tworzy pełną energii energię. Ich przełomowy występ łączy w sobie świeże bity z dużymi rockowymi gitarami i przeszywającymi melodiami, tworząc oryginalne brzmienie należące tylko do nich. 

 

 California Sunshine została założona w 1995 roku przez DJ Miko i Har’ela Prussky’ego. Ich singiel The Summer of 89′, znany również jako The Dolphin Track, stał się światowym hitem na undergroundowych imprezach trance i został zremiksowany przez Paula Oakenfelda. Płyta California Sunshine sprzedała się w ponad 50 000 albumach na całym świecie i w ponad 100 000 egzemplarzy w Izraelu i nadal sprzedaje się dzięki swojej wyjątkowej energii.  

 

California Sunshine była płodna, wydając płyty CD Imperia, Nasha, Flying Eye Land i Wonderland, a wiele utworów zostało również wydanych w kompilacjach na całym świecie. DJ Miko wyprodukował także trzy płyty CD pod nazwą X-Wave, na których gościli przyjaciele artystów, tacy jak Tsuyoshi, GMS, Spacecat, Skazi, X-Dream i Euphoria. Największą radością California Sunshine jest obserwowanie, jak ich fani tańczą do ich dźwięków i nowi fani, którzy po raz pierwszy odkrywają brzmienie Goa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Summer '89	California Sunshine	08.1997	56[2]	-	Perfecto PERF 143CD	[written by DJ Miko, Har-Ell P][produced by DJ Miko, Har-Ell P]

Campag Velocet

Campag Velocet to angielska grupa rockowa, która osiągnęła swój szczyt pod koniec lat 90-tych.  Założony w Londynie na początku 1993 roku styl muzyczny zespołu był pod wpływem takich zespołów jak Primal Scream, Public Image Ltd, Gang of Four, Spacemen 3, Public Enemy i w tamtym czasie został wrzucony do gatunku indie dance, który następnie obejmował takie zespoły jak Regular Fries.  

 

Nazwa zespołu prawdopodobnie nawiązuje do grupy Campagnolo, a większość ich prac graficznych czerpie z obrazów rowerów szosowych. Innym znaczącym wpływem na słownictwo i grafikę Campag jest Nadsat, ukuty przez Anthony'ego Burgessa w książce Mechaniczna Pomarańcza. Singiel „Drencrom Velocet Synthmesc” wykorzystuje słowa Nadsat na określenie narkotyków rekreacyjnych, a tekst jest pokazany w pierwszej klatce filmu Clockwork Orange.  

 

Skład zespołu stanowili Pete Voss (wokal), Ian Cater (gitary, instrumenty klawiszowe, programowanie), Barnaby „Barney” Slater (bas) i Lascelles Lascelle (perkusja, instrumenty perkusyjne, próbki). Campag Velocet wydał swój debiutancki album Bon Chic Bon Genre w 1999 roku i wydał trzy single: „To Lose La Trek”, „Vito Szatan” i „Drencrom [Velocet Synthmesc]”, z których ten ostatni był wg. magazynu NME singlem tygodnia. „Vito Szatan” osiągnął 75. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lutym 2000 r.

 

 Zespół został okrzyknięty przez NME „najlepszym nowym zespołem w Wielkiej Brytanii”, pojawiając się na okładce magazynu w 1999 r. i grając na trasie NME Tour w 2000 r. (pojawiając się w składzie z Coldplay). Później spotkał ich ten sam los, co niektóre inne zespoły, popychane przez NME (takie jak Terris i Gay Dad), tracąc kontrakt nagraniowy z powodu słabej sprzedaży. 

 

 Zespół podpisał nowy kontrakt nagraniowy z wytwórnią Pointy Records i w 2004 roku wydał swój drugi album, It's Beyond Our Control, na którym znalazły się dwa single „Who Are The Trumping Men” i „Ain't No Funki Tangerine”, na mieszane recenzje. Campag Velocet rozpadł się w 2005 roku. W 2006 roku Voss założył nowy zespół o nazwie The Count. Pete Voss jest obecnie właścicielem własnej firmy produkującej paski o nazwie Voss Belts.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sauntry Sly Chic	Campag Velocet	04.1998	85[1]	-	Rabid Badger NANG0 3CD	[written by Pete Voss,Ian Cater,Barnaby Slater][produced by Campag Velocet]
To Lose La Trek	Campag Velocet	03.1999	77[1]	-	Pias Recordings PIASX 001CD	[written by Pete Voss,Ian Cater,Barnaby Slater,Lascelles Gordon][produced by Campag Velocet]
Vito Satan	Campag Velocet	02.2000	75[1]	-	Pias Recordings PIASX 010CD	-

Ellie Campbell

Ellie Campbell to brytyjska piosenkarka. W latach 1999–2001 wydała cztery single i album. Początkowo wygrywając konkurs GMTV na znalezienie nowego piosenkarza, Campbell wydała swój debiutancki singiel „Sweet Lies” w marcu 1999 r., który osiągnął 42. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli . W sierpniu 1999 roku Ellie wydała swój drugi singiel „So Many Ways”, który stał się jej największym hitem, osiągając 26. miejsce na listach przebojów. Jej trzeci i ostatni europejski singiel „Don't Want You Back” osiągnął 50. miejsce w styczniu 2001 roku w Wielkiej Brytanii.

  Podczas gdy Campbell cieszyła się sukcesem na listach przebojów, na scenę muzyczną wkroczyła Britney Spears, a media szybko dokonały porównań między nimi. Jej debiutancki album, Ellie, został wydany w 2001 roku. Album okazał się nieudany, nie znalazł się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, chociaż w Australii zajął 192. miejsce. Cover utworu „You're No Good” Dee Dee Warwick  miała być czwartym singlem w Wielkiej Brytanii, ale po klapie albumu  plany zostały odłożone na półkę, mimo że teledysk był kręcony i odtwarzany wielokrotnie w The Box. Jednak singiel został wydany w Stanach Zjednoczonych, ale nie znalazł się na listach przebojów. 

 W Australii został wydany jej debiutancki singiel  „Don't Want You Back”. Osiągnął 44. miejsce w 2001 roku i utrzymywał się na listach przebojów przez pięć tygodni. „You're No Good” został wydany pod koniec tego samego roku, ale nie odniósł sukcesu. W Holandii Campbell  można było zobaczyć w programach The Music Factory i The Box. Jej singiel „So Many Ways” wszedł na listy przebojów, ale osiągnął rozczarowujące miejsce 84. Singiel utrzymywał się na holenderskiej liście Top 100 przez 5 tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Lies	Ellie Campbell	04.1999	42[2]	-	Jive/Eastern Bloc 0519222	[written by Mark Topham,Karl Twigg,Lance Ellington][produced by Pete Waterman,Mark Topham,Karl Twigg]
So Many Ways	Ellie Campbell	08.1999	26[4]	-	Jive/Eastern Bloc 0519362	[written by Pete Waterman,Dan Frampton][produced by Pete Waterman,Dan Frampton]
Don't Want You Back	Ellie Campbell	06.2001	50[1]	-	Jive 9201302	[written by Mark Topham,Karl Twigg, Pete Waterman][produced by Mark Topham,Karl Twigg]

Ethna Campbell

Ethna Campbell (ur. 1937, 1938 lub 1939r w Belfaście w Irlandii Północnej; zm. 24 września 2011r w Darlington w Anglii) była brytyjską osobowością telewizyjną i piosenkarką lat 60. i 70-tych XX wieku. Ich jedynym hitem na brytyjskich listach przebojów była piosenka The Old Rugged Cross, która na początku 1976 roku osiągnęła 33. miejsce.  

 Ethna Campbell urodziła się w Irlandii Północnej, jej ojciec był Szkotem. Zanim rozpoczęła karierę medialną, pracowała w fabryce tytoniu w Belfaście. W wieku 20 lat wygrała konkurs talentów, który sprowadził ją do Newcastle, aby pracować w Tyne Tees Television, prywatnej stacji telewizyjnej w północno-wschodniej Anglii, która rozpoczęła nadawanie w 1959 roku. Od samego początku była wokalistką w obsadzie The One O'Clock Show, 40-minutowego, kolorowego programu na żywo codziennie w dni powszednie. W 1964 roku spektakl został odwołany.  

 Campbell koncertowała na brytyjskiej scenie kabaretowej z takimi artystami jak Max Bygraves, Val Doonican i David Frost. Występowała jako gość w programach takich jak Stars on Sunday i The Two Ronnies oraz w programie telewizyjnym George'a Hamiltona IV, George IV. Campbell wydała już swoje pierwsze dwa single w 1964 roku: „What’s Easy for Two Is So Hard for One” i „Girls Like Boys”. Peter Jones ocenił jej singiel The Spinning Wheel w Record Mirror z 1967 roku jako „śpiewany z wdziękiem”.  

Później nagrała piosenkę religijną The Old Rugged Cross, napisaną w 1913 roku przez amerykańskiego kaznodzieję George'a Bennarda, która stała się standardem w muzyce country gospel. To nagranie zostało wydane w 1971 roku na płycie LP Campbell  Goin' My Way oraz jako singiel. W swojej krótkiej recenzji w „Record Mirror” Jones ponownie wychwalał piosenkarkę jako „dziewczynę o charakterystycznym głosie”, jednak początkowo komercyjny sukces nie nastąpił. 

 Następnie w połowie lat 70-tych Campbell pracowała na pół etatu jako sekretarka w Leeds. Dopiero ponowne wydanie The Old Rugged Cross cztery lata po pierwszym numerze przyniosło Ethnie Campbell jej jedyny hit na listach przebojów, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce na Boże Narodzenie 1975 roku. Najwyższą pozycję osiągnął cztery tygodnie później pod numerem 33. W sumie przez jedenaście tygodni utrzymywał się w pierwszej pięćdziesiątce.

  Campbell zawdzięczał ten sukces prezenterowi radiowemu Frankowi Skerretowi z Radia Clyde w Glasgow. Jedno z pierwszych wydawnictw znalazł w sklepie detalicznym i włączył je do repertuaru swojego programu. Dalszych sukcesów nie było, mimo że ukazało się kilka singli i płyt LP Ethny Campbell. Ethna Campbell ostatnie lata życia spędziła w Darlington. 

 W nekrologu gazety The Northern Echo z Darlington Mike Amos napisał, że czasami doświadczała problemów psychicznych z powodu uzależnienia od alkoholu. Straciła „niewątpliwy głos”, co przypisała paleniu papierosów. Według różnych doniesień Ethna Campbell zmarła w domu opieki w Darlington w wieku 72 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Old Rugged Cross/It Is No Secret	Ethna Campbell	12.1975	33[11]	-	Philips 6006 475	[written by Trad.][produced by A Frewin Production]