Alan White

Jedną z największych ironii losu w karierze Alana White’a było to, że zyskał sławę w cieniu perkusisty, którego zastąpił w Yes, Billa Bruforda. W pewnym sensie nie była to wina żadnego z muzyków -Bruford był uważany, po Carlu Palmerze, za najgorętszego perkusistę w Anglii, podczas gdy White, w opinii opinii publicznej, grał w kilku bardzo znanych zespołach i na koncertach, nie ciesząc się dużym uznaniem. 

 Tak naprawdę w wieku 23 lat miał dziesięcioletnie doświadczenie jako profesjonalny muzyk. Ojciec White'a był pianistą amatorem, a jego pierwszym instrumentem był fortepian. Jednak skłaniał się ku perkusji i w wieku 12 lat dostał od wujka, który również był perkusistą, własny zestaw perkusyjny. Szybko porzucił lekcje na rzecz wypracowania własnego stylu i podejścia. W wieku 13 lat grał w grupie Downbeats i ze względu na swój wiek stał się tematem artykułów w lokalnej prasie. Jako nastolatek White dawał koncerty siedem razy w tygodniu przez większą część roku, wykonując głównie covery Beatlesów i innych brytyjskich utworów beatowych z początku i połowy lat 60-tych.  

White próbował studiować rysunek techniczny z nadzieją na karierę architekta, ale sukces muzyczny przeszkodził mu, gdy jego grupa, przemianowana na Blue Chips, podpisała kontrakt z Polygram Records po wygraniu konkursu zespołu Melody Maker w Londynie. W 1965 nagrali singiel, a jakiś czas potem White dołączył do zespołu Billy'ego Fury'ego, The Gamblers, i spędził z nimi trzy miesiące grając z nimi w Niemczech w 1966 roku. White przeszedł przez składy wielu krótkotrwałych zespołów z końca lat 60-tych, w tym Ginger Baker’s Airforce (grał tam też na kilku klawiszach), gdzie znalazł się w niefortunnej sytuacji, w której współpracował z legendarnym perkusistą Philem Seamanem, któremu na każdym kroku przyćmił swojego młodszego kolegę. Z tej grupy przeszedł do krótkiego stażu w Balls u boku Denny’ego Laine’a i Trevora Burtona, odpowiednio Moody Blues i the Move, oraz Grahama Bonda, a następnie grał z Joe Cockerem. Spędził także dwa lata jako członek zespołu Terry'ego Reida.  

Jednak największy rozgłos zyskał w 1969 roku jako członek Plastic Ono Band Johna Lennona. Lennon najpierw namówił White'a do współpracy podczas występu w Toronto Rock 'n Roll Revival, który stał się albumem Live: Peace in Toronto, chociaż w tamtym czasie nie planowano żadnego albumu LP - szczęśliwym zbiegiem okoliczności istnienie bootlegowego wydania zaowocowało oficjalnym wydaniem Apple Records, który sprzedał się w milionach egzemplarzy i którego nazwisko White'a znalazło się na równi z Lennonem i Erikiem Claptonem. Zagrał także na singlu „Instant Karma” i na albumie Imagine, które były jednymi z najgorętszych płyt tamtej epoki. 

White grał na albumach George'a Harrisona, Doris Troy, Gary'ego Wrighta i Alana Price'a w latach 1969-1972. Ponadto Price współpracował jako producent z zespołem White's o nazwie Griffin, w skład którego wchodzili Graham Bell, Ken Craddock, Pete Kirtley i Colin Gibson, który nagrał płytę LP w 1969 roku. Zyskał taką samą popularność, jak każdy brytyjski perkusista epoki, w której dołączył do Yes. Pierwotny perkusista grupy, Bill Bruford, wyrobił sobie już sławę w ciągu czterech lat pracy w grupie, która uczyniła go idolem dziesiątek tysięcy aspirujących perkusistów na całym świecie. Znany ze swoich złożonych rytmów i bardzo jazzowego podejścia do gry, Bruford stał się zarówno popularny, jak i szanowany jako członek Yes. Jednak był także niezadowolony z niektórych utworów muzycznych, które grupa generowała na swoim piątym albumie, Close to the Edge.  

Wiosną 1972 roku był coraz bardziej chętny do przeniesienia się w inne rejony i ostatecznie 19 lipca 1972 roku oficjalnie odszedł. Pomógł fakt, że White był przyjacielem Eddiego Offorda, producenta Yes, i głównego wokalisty Jona Andersona. ułatwił mu wejście do grupy, a sam Bruford powitał go jako swojego następcę. Prawdę mówiąc, wszedł do studia na kilka miesięcy przed odejściem Bruforda, nieoficjalnie, słuchając i obserwując, co się dzieje, próbował odtworzyć materiał z Close to the Edge i poradził sobie z tym. Po odejściu Bruforda White w ciągu trzech dni poznał cały repertuar koncertowy grupy dotyczący nadchodzącego występu. Nigdy nie oglądał się wstecz, od tej letniej trasy koncertowej w 1972 roku, aż do XXI wieku. Fani również nie mieli nic przeciwko temu, gdy już ugruntował swoją reputację, co potwierdził podczas tej trasy koncertowej i wydanego podczas niej albumu Yessongs, który zagrał potrójnie koncerty na żywo. Bruford był reprezentowany w kilku utworach, ale White był perkusistą w większości materiału, w tym w najważniejszym (i nowym) materiale Close to the Edge.  

Był idealny na stanowisko, które zajmował - inspirowana jazzem gra Bruforda wniosła ogromny wkład w rozwój pierwszych czterech albumów zespołu i osiągnął niezwykłe rzeczy pomimo swojej niechęci do muzyki z Close to the Edge, ale Yes ewoluował w większy zespół rockowy o brzmieniu wymagającym zarówno mocy, jak i elokwencji, a White ujawnił, że ma zapas mocy. Z pewnością nie wszystko, do czego White przyłożył rękę, zadziałało. On był być może mniej odpowiedzialny niż uznani kompozytorzy za ekscesy w Tales from Topographic Oceans, ale to nie sprawiło, że perkusyjne przerywniki White'a w „The Ritual” z tego albumu były łatwiejsze do słuchania. Jednak w przeważającej części White stał się podstawą brzmienia grupy w burzliwych czasach końca lat 70-tych, kiedy Yes zmagał się ze zmianami w składzie i końcem boomu na rock progresywny, co zmniejszyło sprzedaż i publiczność. 

W tym okresie nagrał zaskakująco wciągający album solowy, zatytułowany Ramshackled, w połączeniu z podobnymi wysiłkami innych członków zespołu, ale jego zaangażowanie dotyczyło tylko grupy. Rzeczywiście, to złamanie kostki przez White'a (nie mniej podczas dyskoteki na rolkach) pod koniec 1979 roku spowodowało chwilowy koniec zespołu w tym samym roku, po katastrofalnej próbie nagrania nowego albumu. White wraz z Chrisem Squirem zostali jednymi z przeniesionych członków grupy w okresie, w którym dołączyli Trevor Horn i Geoff Downes, a także podczas wszystkich kolejnych nagrań Yes na początku lat 20-tych XXI wieku. Nie istniał bardziej odpowiedni hołd dla umiejętności Alana White'a niż ten, jaki złożył mu Bill Bruford, który oklaskiwał czystą siłę gry White'a i fakt, że zachował on swoją pomysłowość podczas wielu długich tras koncertowych od areny do areny. W połączeniu z jego przyziemnym podejściem, które pozwoliło mu pracować nad tak różnymi płytami, jak Tales from Topographic Oceans i Owner of a Lonely Heart, jego stałość i niezawodność sprawiły, że White stał się ostoją grupy przez trzy dekady.  

Dzięki łącznej sprzedaży kilkudziesięciu milionów płyt LP, CD i singli White pozostaje jednym z najbardziej znanych i często słyszanych perkusistów muzyki rockowej, rywalizując z Ringo Starrem, Charliem Wattsem, Ginger Bakerem, Nickiem Masonem, Ianem Paice’a i Johna Bonhama. Alan White zmarł 26 maja 2022 roku w Seattle w stanie Waszyngton po krótkiej chorobie; miał 72 lata.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ramshackled	Alan White	03.1976	41[4]	-	Atlantic K 50217	[produced by Alan White, Bob Potter]

Tomorrow

Tomorrow (wcześniej znane jako The In Crowd i Four Plus One) to angielska grupa muzyczna działająca w latach 60-tych XX wieku, której muzyka nawiązywała do psychodelicznego rocka, popu i Freakbeatu. Pomimo uznania krytyków i wsparcia ze strony DJ-a Johna Peela, który przedstawił ich w swojej audycji radiowej „Perfumed Garden”, zespół nie odniósł wielkiego sukcesu komercyjnego. Byli jednymi z pierwszych zespołów psychodelicznych w Anglii, obok Pink Floyd i Soft Machine. 

 

Tomorrow 21 września 1967 r. nagrał pierwszą sesję koncertową Johna Peela w BBC Radio 1. W skład zespołu wchodzili Keith West ze słynnego „Excerpt from A Teenage Opera” na wokalu i Steve Howe na gitarze, który później dołączył do brytyjskiego zespołu rocka progresywnego Yes.  

 

 Jako The In Crowd (nie mylić z „Questions and Answers” In Crowd) nagrali piosenki „Am I Glad to See You” i „Blow-Up” specjalnie na potrzeby filmu Blowup z 1966 roku. Obie piosenki pozostały niewykorzystane, gdy Yardbirds zostali zatrudnieni do kręcenia sekwencji w klubie nocnym, w której pojawiłby się The In Crowd. Jako Tomorrow pojawili się w filmie Smashing Time z 1967 roku pod nazwą Snarks. Basista Junior (prawdziwe nazwisko John Wood) był chory podczas kręcenia filmu i został zastąpiony przez Johna Pearce'a, handlarza ubraniami. Ponownie ich muzyka nie została wykorzystana w filmie. Zamiast tego muzykę wykorzystaną w filmie wykonuje Skip Bifferty. 

 

 W 1967 roku zespół wydał dwa single, z których jeden, „My White Bicycle”, został później nagrany przez heavyrockowy zespół Nazareth oraz jako nowatorska płyta Neila the Hippy (Nigel Planer) z brytyjskiego serialu komediowego The Young Ones. Według perkusisty Twinka piosenka została zainspirowana holenderską grupą Provos, anarchistyczną grupą z Amsterdamu, która ustanowiła społeczny program rowerowy: „mieli w Amsterdamie białe rowery i zostawiali je po mieście. A jeśli gdzieś jechałeś i potrzebowałeś skorzystać z roweru, po prostu bierzesz rower, jedziesz gdzieś i po prostu go zostawiasz. Ktokolwiek potrzebował rowerów, brał je i zostawiał, kiedy skończyły.”

 

 W książce Joe Boyda White Bicycles - Making Music in the 1960s stwierdza on, że wykonanie przez zespół utworu „Revolution” pewnego wieczoru w UFO Club było apoteozą brytyjskiego undergroundu lat 60-tych. Tomorrow także jammował  z Jimim Hendrixem w UFO Club. Wystąpiło duże opóźnienie między wydaniem ich singla z 1967 r. a ostatecznym wydaniem albumu zatytułowanego w lutym 1968 r., a album odniósł komercyjną porażkę. Wokalista Keith West stał się bardziej znany jako uczestnik projektu A Teenage Opera Marka Wirtza, dzięki któremu w 1967 roku nagrał solowy hit „Excerpt from 'A Teenage Opera”. Jego solowy sukces tak przyćmił grupę, że założyli ją promotorzy reklamując je jako „Tomorrow with Keith  West ”, a nawet nalegając, aby zespół wykonywał podczas swoich występów „Excerpt from 'A Teenage Opera”.

 

  West uznał, że to zakończyTomorrow, wmawiając członkom, że zespół nigdzie się nie wybiera. Twink i Junior rozstali się i utworzyli The Aquarian Age, który przed rozwiązaniem nagrał jeden singiel. West i gitarzysta Steve Howe z kolei próbowali założyć zespół z Ronniem Woodem (niespokrewnionym z Juniorem) na basie i Aynsleyem Dunbarem na perkusji, ale mimo że nagrali kilka utworów, nic z tego nie wyszło. Kiedy dwa z tych utworów zostały wydane jako singiel „On a Saturday” z „The Kid Was a Killer”, zostały one przypisane Keithowi Westowi solo. Howe dołączył później do zespołu rocka progresywnego Yes, a Twink dołączył do Pretty Things, aby ukończyć ich album koncepcyjny, S.F. Sorrow, przed utworzeniem Pink Fairies. Junior czasami grał na basie z Jeffem Beckiem.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My White Bicycle/Claramount Lake	Tomorrow	05.1967	-	-	Parlophone R 5597	[written by Hopkins, Burgess][produced by Mark Wirtz]
Revolution/Three Jolly Little Dwarfs	Tomorrow	09.1967	-	-	Parlophone R 5627	[written by K. Hopkins][produced by Mark Wirtz]

Steve Howe

Ur. 8.04.1947 r. w Londynie. Znany najlepiej jako gitarzysta grupy Yes, Howe rozpoczął swoją karierę w 1963 r. w grupie The Syndicats. Grając głównie rhythm'n'bluesa i utwory Chucka Berry'ego, grupa wydała trzy single. Nie odniosły one jednak spodziewanego sukcesu i w 1965 r. zespół zakończył działalność. Howe dołączył wtedy do soulowej grupy The In Crowd. Po poszerzeniu składu o perkusistę Johna „Twink" Adlera formacja w 1967 r. zmieniła nazwę na Tomorrow i pogrążyła się w psychodelii i flower-power. 

Sporą popularność zdobyła w londyńskich klubach undergroundowych UFO i Roundhouse, gdzie występowała obok Pink Floyd i Soft Machine. Ich utwór „My White Bicycle" stał się klasykiem gatunku, a nagrany później przez heavy- rockerów Nazareth został wielkim przebojem. Po sukcesie solowego singla wokalisty Tomorrow - Keitha Westa, „Excerpt From A Teenage Opera", w nagraniu którego wziął udział m.in. Howe, formacja rozpadła się. 

Gitarzysta znalazł się wtedy w zespole Bodast obok Bobby'ego Goodmana (perkusja) i Dave'a Curtissa (bas, śpiew). Wzmocniona o Clive'a Maldoona (gitara, śpiew) i Bruce'a Thomasa (bas), grupa koncertowała od czasu do czasu, jednak nigdy nie spełniła wiązanych z nią oczekiwań. Jej album nagrany w 1969 r. został wydany dopiero w 1981 r. Po rozwiązaniu Bodast Howe dołączył do zespołu towarzyszącego P.P. Arnold. Cały czas jednak szukał większego muzycznego wyzwania i taka okazja nadarzyła się w marcu 1970 r., kiedy to z zespołu Yes odszedł Peter Banks.

 Pełna rozmachu, dynamiczna gra Howe'a, w której wykorzystywał swe zamiłowanie do jazzu, ragtime'u i rock'n'rolla, pasowała doskonale do bogato aranżowanych, wyszukanych, ąuasi-symfonicz-nych kompozycji, które grupa pragnęła tworzyć. Howe po raz pierwszy zagrał na albumie The Yes Album, który otworzył serię niezwykle udanych i bardzo popularnych wydawnictw zespołu.W czasie 10-letniego związku z Yes Howe nagrał swoje pierwsze dwa solowe albumy i brał udział w sesjach m.in. takich wykonawców, jak Lou Reed, Rick Wakeman, Alan White i Frankie Goes To Hollywood. 

Kiedy w 1980 r. Yes zawiesili działalność, Howe wraz z Johnem Wettonem (bas, śpiew), Geoffem Downesem (instr. klawiszowe) i Carlem Palmerem (perkusja) założył super-grupę Asia. Ta mało popularna wśród krytyków formacja odnosiła spore sukcesy, zwłaszcza w USA, gdzie jej debiutancki album Asia przez dziewięć tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu listy przebojów. 

Następnym projektem Howe'a była krótko działająca grupa GTR7 w której grał wraz z byłym gitarzystą Genesis, Steve'em Hackettem. W 1989 r. dołączył do dawnych kolegów z Yes, tworząc formację Anderson, Bruford, Wakeman, Howe, która rywalizowała ze zreformowanym Yes, działającym pod przewodnictwem Chrisa Squire'a. Po długotrwałych sporach prawnych obie grupy doszły w końcu do porozumienia i ku zaskoczeniu wszystkich połączyły się w jedną megagrupę, która w 1991 r. nagrała album Union i wyruszyła na gigantyczne światowe tournee. 

W tym czasie Howe nagrał także trzeci album solowy, Turbulence, jak również nawiązał współpracę z Milesem Copelandem przy jego projektach „Guitar Speak" i „Night Of The Guitar". Wziął także udział w nagraniach do albumów byłego skrzypka Ultravox, Billy'go Currie. W 1993 r. zarejestrował kolejny longplay firmowany własnym nazwiskiem - The Grand Scheme Of Things. Równocześnie na rynku pojawiły się kompaktowe reedycje jego „prehistorycznych"  nagrań  z  Bodast,   The  In  Crowd,
Tomorrow, itp.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beginnings	Steve Howe	11.1975	22[4]	63[11]	Atlantic K 50151	[produced by Steve Howe,Eddy Offord]
The Steve Howe Album	Steve Howe	11.1979	68[2]	164[4]	Atlantic K 50621	[produced by Steve Howe]

Mabel Greer's Toyshop

Mabel Greer's Toyshop to angielski zespół grający rocka progresywnego (początkowo jako psychodeliczny rock) założony w Londynie i początkowo działający od 1966 do 1968. Zespół był prekursorem zespołu rockowego Yes. Ich muzykę cechowało połączenie psychodelicznego, amerykańskiego bluesa i klasycznych aranżacji z poetyckimi tekstami. Członkami byli Chris Squire, Peter Banks, Clive Bayley, Robert Hagger, a później Jon Anderson. 

 

Zespół zreformował się w 2014 roku z pierwotnymi członkami, wokalistą i gitarzystą Clive'em Bayleyem oraz perkusistą Robertem Haggerem, a także Hugo Barré, Tony'm Kaye i Billym Sherwoodem.  

 

 Mabel Greer's Toyshop została założona w 1966 roku przez kompozytora-gitarzystę i wokalistę Clive'a Bayleya, perkusistę Roberta Haggera i basistę Paula Rutledge'a. Inne źródła podają, że Chris Squire założył zespół w styczniu 1968 roku. Hagger poznał już Squire’a, basistę Syn, po wcześniejszym przesłuchaniu do nich. The Syn rozpadł się w 1967 roku, a Squire został poproszony o dołączenie do Mabel Greer. Niedługo potem dołączył także Peter Banks z Syn. Na początku 1968 roku Jon Anderson dołączył do zespołu po spotkaniu ze Squire'em w nocnym klubie Soho. 

 

 Mabel Greer pracowała w londyńskich klubach i na uniwersytetach w całym Londynie, w tym w The Marquee, Electric Garden, UFO i Happening 44. W tym czasie zespół spotkał wpływowego DJ-a radia BBC Johna Peela w klubie Middle Earth w Londynie i nagrał kilka utworów dla audycji radiowych Peela, Top Gear i Night Ride. Niektóre utwory znalazły się na kompilacji The Roots of Yes wydanej przez Banks, na przykład „Beyond and Before”, którego późniejsza wersja pojawiła się na pierwszym albumie Yes, Yes (1969). Mabel Greer wzięła także udział w sesji nagraniowej dema z producentem Mikiem Leanderem dla MCA Records. 

 

 Jeden z ostatnich koncertów Mabel Greer's Toyshop, zanim zmienili nazwę na Yes, odbył się w maju 1968 roku w Highgate w Londynie. Opisany na okładce zestawu pudełkowego Yes The Word Is Live z 2005 roku skład składał się z Squire, Jon Anderson, Banks, Bayley i Hagger. Bill Bruford zastąpił Haggera w czerwcu 1968 roku, następnie Tony Kaye, który dołączył do zespołu na klawiszach, a Banks, który opuścił grupę na miesiąc, wrócił jako gitarzysta zastępując Baileya w lipcu. Po ich ostatnim koncercie 27 lipca 1968 r. Mabel Greer's Toysshop zmienił nazwę na Yes, zgodnie z sugestią Banksa. 

 

 Zespół reaktywował się w 2014 roku z udziałem Bayleya, Haggera, Barré, Kaye i producenta Yes oraz basisty Billy'ego Sherwooda. Album New Way of Life został wydany w 2015 roku i zawiera nową muzykę, a także kilka piosenek napisanych w 1967 i 1968 roku przez Bayleya i Squire'a. Album The Secret ukazał się 8 grudnia 2017 roku. Zawierał utwór zatytułowany „The Secret” nagrany na cześć Petera Banksa, którego gra na gitarze jest prezentowana.

​

 

Bill Bruford

Kariera Billa Bruforda jest jak brzmienie jego gry na perkusji -niepowtarzalna. Znany ze swojego dźwięcznego metalowego werbla, wyrazistej gry na talerzach i talentu do skomplikowanych metrum, młody Bruford zyskał rozgłos pod koniec lat 60-tych dzięki albumom Yes. Perkusista zakończył swoją brytyjską trylogię art rocka, dołączając na krótko do Genesis w latach 70-tych i spędzając ćwierć wieku w King Crimson pod koniec lat 90-tych. 

 

 Pomiędzy występami w King Crimson, Bruford prowadził w latach 1978-1980 olśniewający solowy zespół jazz fusion o tej samej nazwie. W skład którego wchodzą gitarzysta Allan Holdsworth (zastąpiony po dwóch albumach przez „nieznanego” Johna Clarka), basista Jeff Berlin i klawiszowiec Dave Stewart, grupa wydała cztery albumy: Feels Good to Me (1978), One of a Kind (1979), The Bruford Tapes (1980) i Gradually Going Tornado (1980).

 

  I nawet gdy prowadził swój wizjonerski zespół jazzowy Bill Bruford's Earthworks, kontynuował karierę jako perkusista sesyjny (z takimi artystami jak gitarzyści Al DiMeola i David Torn, basista Jamaaladeen Tacuma i klawiszowiec Patrick Moraz).  Podczas jednej z kilku przerw lidera King Crimson, Roberta Frippa, podczas kadencji Bruforda w latach 1972–1997, podczas których zmieniał się skład, perkusista założył w 1986 r. swój zespół Earthworks . Na debiutanckim albumie grupy z 1987 r., Bruford często używał elektrycznych bębnów Simmons do kontrastowania z akustyczną tubą.Muzycy Iain Ballamy i Django Bates oraz basista Mick Hutton, osiągając przeciwieństwo standardowego składu, w którym perkusja jest jedynym instrumentem akustycznym. 

 

 Kolejne wydawnictwa, takie jak Dig? z 1989 roku? oraz All Heaven Broke Loose z 1991 roku kontynuowały ten przyszłościowy trend, łącząc instrumentację akustyczną i elektryczną oraz ideologię jazzu z klasycznym wydźwiękiem. Jednak przed koncertowym Stamping Ground na żywo w 1993 roku Bruford zastąpił Huttona elektrycznym/akustycznym basistą Timem Harriesem i używał elektrycznych bębnów akordowych z klawiszami, co łącznym efektem dało bardziej muskularne i pełniejsze brzmienie. 

 

  Bruford kontynuował nagrywanie i trasę koncertową z King Crimson do 1997 roku, wydając kompilację Earthworks Heavenly Bodies w chwili, gdy odchodził z czcigodnego zespołu rockowego, w którym miał najdłuższy staż. Okazało się, że był to rok przejściowy, ponieważ Bruford nagrał solową płytę jazzowego tria kameralnego zatytułowaną If Summer Had It Ghosts z legendarnymi postaciami jazzu Ralphem Townerem (gitara / fortepian) i Eddiem Gomezem (bas akustyczny). Pomiędzy odkrywczymi nagraniami elektrycznymi z basistą i innym absolwentem King Crimson, Tonym Levinem, Bruford trzymał Earthworks bliżej kameralnego jazzu na płytach CD A Part i Yet Apart z 1999 roku. 

 

Podobnie skład: Bruford, saksofonista Patrick Clahar, pianista Steve Hamilton i basista Mark Hodgson rozpoczęli nowe tysiąclecie płytą CD The Sound of Surprise z 2001 roku, stanowiącą wyjątkowe połączenie tradycji jazzowej i przyszłościowych zmian. Ten skład był także odpowiedzialny za album koncertowy Footloose and Fancy Free and Footloose in New York City z 2002 roku, koncertowe DVD wydane w następnym roku. Tim Garland zastąpił później Clahara, a zespół wydał album koncertowy Random Acts of Happiness w 2004 roku. Nagrany w nowojorskim klubie jazzowym Iridium, Earthworks Underground Orchestra z 2006 roku nie był albumem samego zespołu Earthworks, ale raczej eksploracja repertuaru Earthworks w wykonaniu Bruforda wraz z Garland i nowojorską wersją Underground Orchestra (w tym występy puzonisty Robina Eubanksa w dwóch utworach).  

 

W ciągu ostatnich kilku lat Earthworks grupa przeszła dodatkowe zmiany personalne i koncertowała w Wielkiej Brytanii, Europie i Azji, a także pojawiła się w Nowym Jorku. Ostatni występ Earthworks odbył się latem 2008 roku w Ronnie Scott's w Londynie, a na początku następnego roku Bruford ogłosił formalne zakończenie działalności grupy i wycofanie się z występów publicznych.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One of a Kind	Bill Bruford	07.1979	-	123[5]	Polydor 6205	[produced by Bill Bruford]
Gradually Going Tornado	Bill Bruford	03.1980	-	191[2]	Polydor 6261	[produced by Bill Bruford,Ron Malo]
Live In Santiago	Bill Bruford's Earthworks	05.2023	22[1]	-	Cherry Red BBSF 027CRDVD [UK]	[produced by Bill Bruford]

The Syn

Jak na zespół, który wydał tylko dwa single, Syn są dość dobrze zapamiętani przez brytyjskich kolekcjonerów rocka, głównie dlatego, że dwóch z ich członków -gitarzysta Peter Banks i basista Chris Squire - ostatecznie pojawiło się w pierwszym składzie Yes w 1968 roku. 

Single, oba wydane w 1967 roku w Wielkiej Brytanii przez Deram, były same w sobie całkiem solidnym dziełem. Przedstawiają one ich przejście od modowego do psychodelicznego gitarowego rocka, raczej w stylu znacznie bardziej znanego brytyjskiego kultowego zespołu psychodelicznego z tej samej epoki, Tomorrow (ze Stevem Howe na gitarze). Ich pierwszy singiel „Created by Clive” był śmiesznym pomysłem na Carnaby Street, który nie spodobał się zespołowi; wspaniała strona B, hard-mod popowy utwór „Grounded”, zawierała wysokie harmonie soulowe i wzajemne oddziaływanie organów i błyszczącej gitary, co znacznie bardziej wskazywało na wrażliwość zespołu. 

 Ich obietnica naprawdę rozkwitła na następnym i ostatnim singlu, „14 Hour Technicolor Dream”, jednym z najlepszych brytyjskich singli psychodelicznych (w rzeczywistości jednym z najlepszych brytyjskich singli psychodelicznych dowolnego zespołu). Zainspirowany psychodelicznym londyńskim festiwalem o tej samej nazwie w 1967 roku, był on ekscytującą destylacją najlepszych cech brytyjskiej psychodelii pop- radosnej, energetyzującej melodii, precyzyjnych harmonii, nieoczekiwanych zwrotów akcji, bębnienia w stylu Who oraz gustowny przester gitarowy - w kompaktowej obudowie. Nie był to jednak hit (właściwie został użyty jedynie jako strona B „Flowerman”) i zespół rozpadł się na początku 1968 roku. 

Banks i Squire grali przez jakiś czas w innym psychodelicznym zespole, Mabel Greer's Toyshop. kilka miesięcy przed zostaniem założycielem Yes. Cztery piosenki z singli Syn pojawiły się na licznych kompilacjach rarytasów brytyjskiego psycho-popu; wszystkie cztery i demo utworu „Flowerman” pojawiają się także na płycie Petera Banksa „Can I Play You Something?”, kompilacji ciekawostek i końcówek zespołów, z którymi Banks był związany przed dołączeniem do Yes. 

  Co ciekawe, Syn zjednoczył się ponownie w 2004 roku i okazał się bardziej aktywny w tym wcieleniu niż w latach 60-tych. W nowej wersji Syn wystąpili basista Squire, gitarzysta Paul Stacey, klawiszowiec Gerard Johnson, perkusista Jeremy Stacey i wokalista Steve Nardelli, a w październiku 2005 roku wydali Syndestructible. Zanim zagrali koncerty wspierające album, w skład zespołu weszli Squire, Nardelli, Johnson, gitarzysta Shane Theriot i perkusista Alan White. Wkrótce Syn stał się grupą Nardelliego, który wymieniał muzyków wspierających na koncerty i albumy. Dwa albumy studyjne,  Armistice Day w 2007 r., Big Sky w 2009 r. - a następnie koncertowy The Syn Live Rosfest ukazał się w 2015 r., a następnie w 2016 r. ukazał się album studyjny Trustworks. Zbiór ich dwóch singli i rzadkich utworów zatytułowany Flowerman: Rare Blooms from the Syn 1965-69 ukazały się w 2021 roku nakładem Grapefruit Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Created By Clive/Grounded	The Syn	06.1967	-	-	Deram DM 130	[written by Hubert Pattison][produced by Kenny Bell]
Flowerman/14 Hour Technicolour Dream	The Syn	09.1967	-	-	Deram DM 145	[written by Steve Nardelli][produced by Kenny Bell]

Warriors

The Warriors byli jedną z setek brytyjskich grup beatowych założonych w Anglii w połowie lat 60-tych, wyróżniających się wówczas bliskimi sukcesami oraz osiągnięciami dwóch ich członków, Jona Andersona i Iana Wallace’a. Anthony Anderson, starszy z dwóch braci, jako pierwszy dołączył do grupy Accrington, a gdy inny członek odszedł, przyprowadził ze sobą swojego młodszego brata Jona Andersona (wówczas znanego jako John Anderson) jako wokalistę. Śpiewem zajmowali się dwaj bracia Anderson, Michael Brereton grał na gitarze prowadzącej, Rodney Hill na gitarze rytmicznej, David Foster na basie, a Ian Wallace był perkusistą. 

 

 Grupa specjalizowała się w coverach amerykańskiego R&B Wilsona Picketta, między innymi z okazjonalnymi piosenkami Beatlesów, takimi jak „I'm Down”. Grupa była bardzo dopracowana i dobrze przećwiczona, na tyle, aby przyciągnąć uwagę angielskiej wytwórni Decca wytwórni płytowej, która pozwoliła im nagrać jeden singiel „You Came Along” z „Don't Make Me Blue” pod okiem Ivora Raymonde’a. Żadna z piosenek nie znalazła się na listach przebojów, ale „You Came Along” pojawiło się później w Hard Up Heroes, a „Don't Make Me Blue” zostało wykorzystane w filmie zatytułowanym Just for You.  

 

Grupa zarabiała na życie i podobno rozważano ją nawet do roli głównej w filmie Powiększenie, ale nigdy jej się to nie udało. W 1967 roku, po trzech latach gry w lokalnych klubach w północnej Anglii i podróży do Niemiec jako jeden z najnowszych brytyjskich importerów, zerwali, gdy Jon Anderson zdecydował się odejść. Jego następnym przystankiem, po próbie kariery solowej, była Mabel Greer's Toyshop, grupa, w której składzie znaleźli się Chris Squire i Peter Banks, co doprowadziło do powstania Yes. 

 

Perkusista Ian Wallace został członkiem grupy the World, zanim został członkiem   King Crimson na albumie   Islands i towarzyszącej mu trasy koncertowej (która trzy dekady później zaowocowała niezwykłymi dokumentami na żywo), a następnie zaczął grać ze wszystkimi, od Alexisa Kornera po Boba. Dylana. David Foster pozostał współpracownikiem Andersona przy pisaniu piosenek przez kilka lat i udało mu się wystąpić niewymieniony w czołówce na gitarze i wokalu w dwóch piosenkach, których był współautorem, na albumie Yes  Time and a Word, zanim założył Badger, zespół rocka progresywnego, który stał się przystanią byłego klawiszowca Yes Tony  Kaye na jakiś czas.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You Came Along/Don't Make Me Blue	Warriors	06.1964	-	-	Decca F 11926	[written by Mason, Reed][produced by Ivor Raymonde]