Chris Christian

 Chris Christian (ur. 7 lutego 1951 r. jako Lon Christian Smith) to amerykański autor tekstów, producent muzyczny i dyrektor wytwórni płytowej. Jego piosenki zostały nagrane przez Elvisa Presleya, Olivię Newton-John, Hall i Oates, Natalie Cole, Sheena Easton, The Pointer Sisters, Al Jarreau, The Carpenters, Amy Grant, Patti Austin, Dionne Warwick, America, the Imperials, B.J. Thomas, BW Stevenson, Marilyn McCoo, Dan Peek, Cheryl Ladd, Jane Olivor, Sandi Patti , Pat Boone, Ali Lohan, Donny Osmond i inni. Christian wyprodukował albumy, które były nominowane w dziewięciu kategoriach i zdobyły cztery nagrody Grammy. Był także nominowany do siedmiu nagród Gospel Music Association Dove jako artysta, autor tekstów i producent, zdobywając pięć. 

 Jako artysta solowy wydał także szesnaście innych albumów. W trakcie swojej kariery napisał muzykę do wielu najważniejszych telewizyjnych wydarzeń sportowych, takich jak Super Bowl, finały NCAA, The Masters, Igrzyska Olimpijskie, NFL Today, US Open i wiele innych.  

Jako członek trio Cotton, Lloyd & Christian, utworzonego przez Mike’a Curba na początku lat 70-tych, cieszył się dwoma hitami na liście przebojów Billboardu Adult Chart w wytwórni 20th Century Records. Grupa wystąpiła na American Bandstand Dicka Clarka i Midnight Special. Jako artysta solowy występował w The Merv Griffin Show, Solid Gold i był jurorem w Star Search. Christian grał także na gitarze z Chetem Atkinsem, Jerrym Reedem i zespołem Wayne'a Newtona. Jako producent muzyczny jest najbardziej znany z tego, że rozpoczął karierę muzyczną Amy Grant, podpisując kontrakt z nią w wieku 16 lat w swojej firmie produkcyjnej i dzwoniąc do dyrektora Myrrh Records, Stana Mosera, aby doradzić mu, że nagrywa album z Grant  w ramach długoterminowej współpracy.  

Umowa produkcyjna, którą Christian podpisał z Myrrh Records. Christian wyprodukował jej pierwszy album, a przy drugim pełnił funkcję producenta wykonawczego, przekazując obowiązki produkcyjne swojemu przyjacielowi ze studiów, Brownowi Bannisterowi. Był właścicielem jej piosenek do 1997 roku, kiedy to zostały sprzedane firmie Gaylord Entertainment. Wyprodukował Pointer Sisters, Patti Austin, Al Jarreau, Natalie Cole, Amy Grant, Dallas Cowboys, BJ Thomas, Dan Peek, BW Stevenson, Debby Boone, Steve Archer, Bill Gaither, Marilyn McCoo, Eric Champion, Ali Lohan, Pat Boone i ponad 100 innych albumów.  

Jako pierwszy artysta podpisał kontrakt z wytwórnią Boardwalk Records, której właścicielem jest Neil Bogart, a której producentem jest Bob Gaudio (Four Seasons), nagrał utwór „I Want You, I Need You”, który w listopadzie 1981 r. zajął 37. miejsce na liście Billboard Hot 100 i osiągnął nr 8 na liście Billboard Adult Contemporary Chart. „I Want You, I Need You” była piosenką numer jeden w niektórych krajach poza Stanami Zjednoczonymi. Cheryl Ladd śpiewa w chórkach w piosence wraz z wieloma innymi artystami obecnymi na albumie, w tym Christopherem Crossem, Nigelem Olssonem, Frankie Valli, Dannem Huffem, Tommym Funderburkiem, Billem Champlinem, Paulem Jacksonem, Amy Holland i Robbiem Pattonem. Inni artyści na Boardwalk to Ringo Starr, Joan Jett, Mike Love (Beach Boys) i Night Ranger. 

Robert Kardashian (ojciec Kardashianów) był jego najlepszym przyjacielem, menadżerem i był odpowiedzialny za podpisanie przez Chrisa kontraktu z Boardwalk Records. Drugi hit, składanka piosenek Marvina Gaye'a i Tammi Terrell Motown z 1968 r. „Ain't Nothing Like the Real Thing” i „You're All I Need to Get By” zaśpiewanych z Amy Holland, zajął 21. miejsce na liście przebojów Adult Contemporary. 

W 1981 roku Christian założył własną wytwórnię Home Sweet Home Records. W tej wytwórni podpisał i wyprodukował albumy dla White Heart, Steve'a Archera, Marka Hearda, Dana Peeka, B.J. Thomasa, Erica Championa, Ricka Riso, Luke'a Garretta, Marilyn McCoo i innych. W 1992 roku wraz ze swoim bratem Bradem założył HSH Educational Media. Był producentem wykonawczym i napisał muzykę do serialu dla dzieci Gerbert, który od ponad 10 lat jest emitowany na antenie PBS i obecnie ABC Family. Jego firma nadal jest właścicielem programów i muzyki Gerberta oraz licencjonuje je. Serial telewizyjny Gerbert zdobył nagrodę ACE dla najlepszego programu dla przedszkolaków.  

Christian kupił The Studios w Las Colinas w 1992 roku wraz ze swoim partnerem Stevem Jarchowem. Ross Perot Jr. kupił udziały Jarchowa w 1993 r. Christian i Perot kupili teren wokół kompleksu Studios, sprzedając swoje udziały w studiu i pozostałą ziemię firmie Fox Sports Southwest w 2003 r. Christian był dyrektorem generalnym World Digital Media Group i YMC Records, spółki joint venture Radio Shack, Dish Network i Sirius Radio, do maja 2007 roku. W 2015 roku został wiceprezesem i partnerem zarządzającym drużyny Dallas Wings należącej do WNBA.

  Został wprowadzony do West Texas Music Hall of Fame, a także Christian Music Hall of Fame w 2007. Jest wymieniony wśród wybitnych absolwentów Abilene Christian University (klasa z 1973). Jego rodzina była rodziną założycielską The Covenant School w Dallas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Want You, I Need You/I Don't Believe You	Chris Christian	10.1981	-	37[14]	Boardwalk 126	[written by Chris Christian, S. Smith, J. C. Crowley][produced by Bob Gaudio]
Ain't Nothing Like The Real Thing / You're All I Need To Get By/Houston	Chris Christian	08.1982	-	88[3]	Boardwalk 149	[written by N. Ashford, V. Simpson][produced by Bob Gaudio]

Chumbawamba

 Założona w Burnley w Anglii w 1982 roku anarchistyczna grupa popowa Chumbawamba odniosła bardzo nieprawdopodobny sukces w mainstreamie. Po ponad dekadzie we względnym zapomnieniu, spędzanej głównie na atakowaniu samego pojęcia sławy, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią major w 1997 roku i szybko zdobył międzynarodowy hit dzięki hałaśliwemu singlowi „Tubthumping”. Singiel okazał się komercyjnym szczytem zespołu, mimo że Chumbawamba w pierwszej dekadzie XXI wieku nadal wydawał albumy o świadomości politycznej (wiele z nich kładło większy nacisk na muzykę ludową).
 

Chumbawamba składała się pierwotnie z byłego frontmana Men in a Suitcase Dunstana Bruce'a, dawnej perkusistki Ow My Hair's on Fire Alice Nutter i technika komputerowego Lou Wattsa. Po nagraniu piosenki na składankę trio połączyło siły z Harrym Hamerem i Mavis Dillon - członkami jednego z innych autorów LP, Passion Killers - i skład Chumbawamba był kompletny. Zespół szybko stał się cierniem w boku brytyjskich konserwatystów, organizując serię koncertów charytatywnych na rzecz różnych celów i kampanii przeciwko Thatcher; wkrótce stali się także przedmiotem częstych nalotów policji. 

  Wydany w szczytowym okresie dobrej woli ery Live Aid, debiutancki album Chumbawamby, Pictures of Starving Children Sell Records: Starvation, Charity and Rock…, ukazał się w 1986 roku, brutalnie atakując zasady bycia w centrum uwagi mediów i wspierania kariery, które postrzegali jako sedno imprezę charytatywną. (Temat powrócił w 1987 r., kiedy po sławnym coverze utworu „Let It Be” przygotowanego w celu zbiórki pieniędzy dla ofiar katastrofy promu pojawił się singiel Chumbawamby „Scab Aid” nagrany pod pseudonimem Scum.) Never Mind the Ballots… „Here's the Rebel Songs 1391-1914” zostało wydane w pośpiechu w 1987 r., aby zbiegło się z tegorocznymi wyborami powszechnymi, natomiast następna EPka z 1989 r., English Rebel Songs 1391-1914, zawierała głównie autentyczne XIV-wieczne pieśni protestacyjne przeciwko pogłównym. Wraz z wydaniem Slap! z lat 90-tych Chumbawamba zaczął eksperymentować z samplowaniem; następca, zatytułowany Jesus H. Christ , został zakazany w przeddzień premiery po tym, jak zespołowi nie udało się uzyskać prawa do coverów piosenek Kylie Minogue, Paula McCartneya i ABBA. (W związku z tym w 1992 r. „Shhh” skupiała się na cenzurze.).Z antyfaszyzmową tyradą „Enough Is Enough” z 1993 roku Chumbawamba stworzył swój największy jak dotąd niezależny hit, a wydany w 1994 roku album Anarchy również odniósł sukces. 

Po wydanym na żywo albumie Showbusiness! z 1995 roku, grupa powróciła w następnym roku z albumem koncepcyjnym Swingin' with Raymond o mężczyźnie z wytatuowanym słowem „LOVE” na kostkach jednej ręki i „HATE” wytatuowanym na drugiej. Wszystko wydawało się przebiegać normalnie, dopóki nie ogłoszono, że Chumbawamba podpisał kontrakt z EMI, co rozgniewało i zdezorientowało wielu fanów, którzy podzielali antykorporacyjne ideały zespołu. Niemniej jednak ich debiut w wytwórni major w 1997 roku, Tubthumper, odniósł ogromny sukces dzięki zaraźliwemu „Tubthumping”, hitowi, który znalazł się w pierwszej dziesiątce w USA i całej Europie. Drugi singiel „Amnesia” również odniósł sukces.  

Ich nowo odkryta popularność pozwoliła także grupie dotrzeć ze swoim anarchistycznym przesłaniem do nowej publiczności- Nutter znalazła się nawet w środku poważnego skandalu, kiedy pojawiła się w amerykańskim programie panelowym Politically Incorrect, w którym opowiadała się za kradzieżami w sklepach w głównych sieciach płytowych, co skłoniło niektórych sprzedawców detalicznych do wycofywania płyt Chumbawamby ze swoich półek.  

The ABCs of Anarchy, wspólna EP-ka wydana wspólnie z Negativlandem, ukazała się w 1999 roku, a wiosną 2000 roku grupa powróciła na scenę wydając What You See Is What You Get.  Obawiając się reakcji opinii publicznej na teksty, które były krytyczne wobec wielkiego biznesu i mediów, EMI zdecydowało się porzucić grupę.  

Przez pewien czas w zespole było wyjątkowo cicho, ale reżyser Alex Cox wkrótce zwrócił się do nich z prośbą o muzykę do Revenger's Tragedy, a oni natychmiast skorzystali z okazji. Dokument o zespole Well Done, Now Sod Off! ukazał się w 2001 roku. W tym samym roku zespół zwrócił na siebie uwagę, udzielając licencji na utwory określonym firmom, które odpowiadają ich standardom politycznym.  

Pojawili się ponownie w 2002 roku  i tego lata wydali Readymades, po czym odbyło się drugie tłoczenie albumu (poszerzonego o dodatkową zawartość i przemianowanego na Readymades and then Some) w październiku 2003 roku nakładem Koch Records. Następny na liście wydawniczej był Shhhlap!, który stanowił kompilację wczesnych wydawnictw Chumby Shhh i Slap!, a w czerwcu 2004 roku ukazało się UN, które opierało się na folktronicznym brzmieniu Readymades i było ideologicznie zadziorne jak zawsze. 

  Jednak zmiany wisiały w powietrzu w Chumbawambie wkrótce po wydaniu UN, gdy grupa podpisała kontrakt z No Masters Cooperative i wydała okrojony akustyczny album zatytułowany Singsong and a Scrap. Wydany w 2006 roku album porzucił elektroniczne, klubowe brzmienie poprzedniej twórczości zespołu i zamiast tego skupił się na bujnych harmoniach wokalnych i tradycyjnych irlandzkich instrumentach ludowych. 

Chumbawamba wydał swój drugi album we współpracy z No Masters Co-operative w 2007 roku,równie skromny album zatytułowany Get on with It: Live, który powrócił w 2008 roku z folkowym albumem studyjnym zatytułowanym The Boy Bands Have Won. Po ABCDEFG w 2010 roku Chumbawamba została rozwiązana w 2012 roku; ich ostatni koncert został wydany jako koncertowe DVD Going, Going.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Enough Is Enough	Chumbawamba and Credit to the Nation	09.1993	56[2]	-	One Little Indian 79TP7CD	[written by Chumbawamba, Matthew David Hanson][produced by Chumbawamba, Credit To The Nation]
Timebomb	Chumbawamba	12.1993	59[1]	-	One Little Indian 89TP7CD	[written by Chumbawamba, Neil Ferguson][produced by Chumbawamba, Neil Ferguson]
Homophobia	Chumbawamba	06.1994	79[2]	-	One Little Indian 119TP7CDL	[written by Chumbawamba][produced by Boff Whalley, Harry Hamer, Neil Ferguson]
Ugh! Your Ugly Houses!	Chumbawamba	10.1995	84[1]	-	One Little Indian 139TP7CD	[written by Chumbawamba][produced by Chumbawamba]
Tubthumping	Chumbawamba	08.1997	2[22]	6[31]	EMI CDEM 486	[platinum-UK][written by Chumbawamba][produced by Chumbawamba]
Amnesia	Chumbawamba	01.1998	10[5]	60[5]	EMI CDEMS 498	[written by Chumbawamba, Matthew David Hanson][produced by Chumbawamba, Neil Ferguson]
Top of the World (Olé, Olé, Olé)	Chumbawamba	06.1998	21[4]	-	EMI CDEM 511	[written by Chumbawamba][produced by Chumbawamba, Neil Ferguson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anarchy	Chumbawamba	05.1994	29[3]	144[5]	One Little Indian TPLP 46CD	[produced by Chumbawamba, Neil Ferguson]
Swingin' with Raymond	Chumbawamba	11.1995	70[1]	-	One Little Indian TPLP 66CDS	[produced by Chumbawamba]
Tubthumper	Chumbawamba	09.1997	19[8]	3[43]	EMI CDEMC 3773	[3x-platinum-US][produced by Chumbawamba, Neil Ferguson]

Wishbone Ash

 Początki zespołu sięgają 1966 r., kiedy to Steve Upton (ur. 24.05.1946 r. w Wrexham, Walia; perkusja, eks-The Scimitars) utworzył wraz z Martinem Turnerem (ur. 1.10.1947 r w Torquay w hrabstwie Devon, Anglia; bas, śpiew) i Glenem Turnerem (gitara) grupę The Empty Vessels. Trio przeniosło się z Torquay do Londynu i tam zmieniło nazwę na Tanglewood. Wkrótce Glen Turner opuścił kolegów, a do zespołu dołączył inny muzyk o tym samym nazwisku, Ted Turner (właśc. David Alan Turner, ur. 2.08.1950 r. w Birmingham; gitara). Wcześniej grał on w formacji King Biscuit pochodzącej z Birmingham. Po powiększeniu w 1969 r. składu o Andy'ego Powella (ur. 8.02.1950 r. w Londynie; gitara, eks-The Sugarband) muzycy przyjęli nową nazwę - Wishbone Ash.

 Zadebiutowali rok później albumem Wishbone Ash, który zdradzał silne zainteresowanie instrumentalistów dokonaniami The Yardbirds i Allman Brothers Band. Zespół okrzyknięto „największą nadzieją brytyjskiego rocka". Charakterystyczne, potężne brzmienie unisono dwóch gitar solowych przyniosło im wielkie uznanie zarówno u krytyków, jak i fanów. W 1973 r. longplayem Argus odnieśli największy sukces komercyjny. Był on wspaniałym przykładem wzajemnego przenikania folk rocka, hard rocka i przepięknych instrumentalnych ballad. Po ukazaniu się w 1973 r. płyty Wishbone Four, w grupie nastąpił kryzys, który spowodował odejście Teda Turnera. 

Wydany rok później koncertowy album Live Dates wspaniale podsumował pierwszy, niezwykle owocny okres działalności formacji. Nowym członkiem Wishbone Ash został Laurie Wisefield, były gitarzysta Home. Grupa z przyczyn podatkowych przeniosła się do USA, nawiązała współpracę ze znanym producentem Billem Szymczykiem (odpowiedzialnym za sukcesy The Eagles) i w nowym składzie zadebiutowała pod koniec 1974 r. udanym longplayem There's The Rub. Niestety, wydana dwa lata później kolejna duża płyta Locked In, której producentem był Tom Dowd, rozczarowała. 

Zespół po raz kolejny zmienił producenta i częściowo odzyskał zaufanie fanów w 1976 r. albumem New England. Rok później wypuścił na rynek longplay Front Page News, który .poparty kosztowną kampanią reklamową i długą serią koncertów zdobył duże powodzenie i wysokie miejsca na listach sprzedaży płyt. W 1978 r, dobrą passę zespołu podtrzymał album No Smoke Without Fire. 

Obchody dziesięciolecia istnienia, Wishbone Ash uświetnił gigantycznym światowym tournee i wydaniem płyty Just Testing. W tym momencie niestety, rozpoczął się kolejny kryzys w historii kwartetu. Martin Turner zrezygnował ze współpracy z kolegami, a zastąpił go weteran brytyjskiej sceny rockowej John Wetton (eks-Family, King Crimson, U.K., Uriah Heep i Roxy Music). Wziął on jednak udział w nagraniu zaledwie jednego albumu Number The Brave, by zwolnić miejsce dla Trevora Boldera. Grupa odeszła od muzyki najbardziej cenionej przez fanów i skierowała się w stronę banalnego, schematycznego hard rocka. Świadectwem tego okresu były dwie kolejne płyty-Twin Barrels Burning i Raw To The Bone. Na tej ostatniej pojawił się kolejny basista, Mervyn Spence.

W tym zestawieniu w październiku 1984 r. Wishbone Ash koncertowali w Polsce. Kiedy wydawało się, że grupa zakończy działalność, powróciła na rynek w 1987 r. całkowicie instrumentalnym albumem Nouveau Calls, nagranym w swym oryginalnym i zarazem najlepszym składzie. Spore powodzenie płyty zachęciło muzyków do kontynuowania działalności, czego wyrazem był pochodzący z 1989 r. longplay Here To Hear, na którym Wishbone Ash próbował zadowolić zarówno swoich starszych, jak i młodszych fanów. W 1990 r. zespół opuścił jedyny występujący w nim od samego początku muzyk czyli Steve Upton. 

Na wydanej w 1991 r. płycie Strange Affair zastąpili go Robbie France i Ray Weston. Jednak już później, podczas amerykańskich koncertów grupy udokumentowanych na albumie The Ash Live In Chicago, z oryginalnego składu formacji pozostali jedynie Andy Powell i Ted Turner. Obok nich pojawili się Andy Pyle (bas), Ray Weston (perkusja) i Dan C. Gillogly (instr. klawiszowe). Następne lata nie przyniosły żadnej nowej płyty, za to kolejne zawirowania personalne.

 Wiosną 1995 r. zespół po trzyletniej przerwie z powrotem ruszył na trasę. Andy Powellowi (Ted Turner opuścił formację) towarzyszyli Roger Filgate (gitara), Tony Kishman (bas, śpiew) i Mike Sturges (perkusja). Pod koniec grudnia tego samego roku grupa weszła do studia, by nagrać pierwszy od 1991 r. album studyjny. Nieco wcześniej wystąpiła w Polsce; tym razem chorego Kishmana zastąpił sam Martin Turner.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wishbone Ash	Wishbone Ash	01.1971	29[3]	208	MCA MKPS 2014	[produced by Derek Lawrence]
Pilgrimage	Wishbone Ash	10.1971	14[9]	174[7]	MCA MDKS 8004	[produced by Derek Lawrence]
Argus	Wishbone Ash	05.1972	3[20]	169[13]	MCA MDKS 8006	[gold-UK][produced by Derek Lawrence]
Wishbone Four	Wishbone Ash	05.1973	12[10]	44[15]	MCA MDKS 8011	[produced by Wishbone Ash]
Live Dates	Wishbone Ash	12.1973	-	82[18]	MCA 8006 [US]	[silver-UK][produced by Wishbone Ash]
There's the Rub	Wishbone Ash	11.1974	16[5]	88[13]	MCA MCF 2585	[silver-UK][produced by Bill Szymczyk]
Locked In	Wishbone Ash	04.1976	36[2]	136[9]	MCA MCF 2750	[produced by Tom Dowd]
New England	Wishbone Ash	11.1976	22[3]	154[9]	MCA MCG 3523	[produced by Ron Albert, Howard Albert]
Front Page News	Wishbone Ash	10.1977	31[4]	166[4]	MCA MCG 3524	[produced by Ron Albert, Howard Albert]
No Smoke Without Fire	Wishbone Ash	10.1978	43[3]	-	MCA MCG 3528	[produced by Derek Lawrence]
Just Testing	Wishbone Ash	02.1980	41[4]	179[2]	MCA MCF 3052	[produced by Martin Turner, John Sherry, Wishbone Ash]
Live Dates 2	Wishbone Ash	11.1980	40[3]	-	MCA MCG 4012	[produced by John Sherry, Wishbone Ash]
Number the Brave	Wishbone Ash	04.1981	61[5]	-	MCA MCF 3103	[produced by Nigel Gray]
Hot Ash	Wishbone Ash	01.1982	-	192[4]	MCA 5283 [US]	-
Twin Barrels Burning	Wishbone Ash	10.1982	22[5]	-	AVM ASH 1	[produced by Wishbone Ash, Ashley Howe, Stuart Epps,Nigel Gray]

Jax Jones

 

Timucin Lam (ur. Timucin Fabian Kwong Wah Aluo; ur. 25 lipca 1987r), zawodowo znany jako Jax Jones, to angielski DJ, autor tekstów, producent muzyczny i remikser. Zasłynął w 2014 roku występem na singlu numer jeden Duke’a Dumonta „I Got U”. Następnie w 2016 i 2017 roku wydał własne single „You Don't Know Me” z udziałem Raye i „Instruction” z udziałem Demi Lovato i Stefflon Don. Debiutancki album studyjny Jaxa, Snacks (Supersize), ukazał się w 2019 roku. Poprzedził go singiel „One Touch” z udziałem Jess Glynne.
 

 

 Jax urodził się dla tureckiego ojca i chińsko-malezyjskiej matki. Ojciec nadał mu imię Timucin. Po tym, jak jego nigeryjski ojczym zapoznał go z afrobeatem poprzez Felę Kuti i rapem z albumów Notorious B.I.G.Jax słuchał hip hopu, R&B, gospel i tradycyjnej muzyki afrykańskiej. Jego malezyjska matka interesowała się muzyką od Kylie Minogue po Luthera Vandrossa i również miała na niego wpływ.Producenci tacy jak The Neptunes, Timbaland i Rodney Jerkins kształtowali jego muzyczne horyzonty i fascynację anatomią sekcji rytmicznej.  

 

Początkowo uczył się gry na gitarze klasycznej od najmłodszych lat, ale Jax zajął się tworzeniem beatów w wieku 15 lat po odkryciu Cubase na Atari swojego przyjaciela. 18 września 2020 roku Jax ogłosił na swoim Instagramie, że jego żona urodziła córkę Lawanę, a 19 marca 2023 roku Jax ujawnił, że wraz z narodzinami drugiej córki po raz drugi został ojcem Arija.

 

 Występując w klubach z otwartym mikrofonem w całym Londynie, Jax w końcu nawiązał współpracę z Rippermanem, producentem grime z Mitcham, w Brixton's Raw Materials Studio i pracował nad wydawnictwami między innymi dla Big Narstie i Roadside Gs, między innymi na tej scenie. Rodzice zachęcali go, aby w wieku 18 lat poszedł na uniwersytet. Decydując się pozostać bliżej domu rodzinnego, odmówił przyjęcia rozmowy kwalifikacyjnej na Uniwersytecie Oksfordzkim, aby studiować na Uniwersytecie Brunel w Uxbridge. Pomimo dwugodzinnej podróży Jax codziennie chodził z wykładów do studia, aby pracować nad swoim rzemiosłem, regularnie publikując bity na Myspace.  

 

Po ukończeniu studiów Jax wynajął studio w Sydenham po tym, jak nie pozwolono mu wrócić do domu rodzinnego, kupił komputer Mac Tower od Gumtree i codziennie pracował nad doskonaleniem swojego rzemiosła. 

 

  Po spotkaniu z Duke'em Dumontem zainteresował się muzyką house i razem napisali i wyprodukowali „I Got U”, „Won't Look Back” i „Ocean Drive”. Jones pojawia się na singlu „I Got U”, który w marcu 2014 r. zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli, co doprowadziło do jego przełomu jako artysty. 

 

 24 lipca 2015 wydał singiel „Yeah Yeah Yeah”. W lipcu 2016 wydał singiel „House Work”. Jax tak mówi o utworze: „Ostatecznie zacząłem tworzyć bity do czterościeżkowego utworu, więc poczułem, że warto włożyć tę energię DIY do mojej muzyki”. W grudniu 2016 roku wydał singiel „You Don't Know Me” oparty na samplowaniu linii basu M.A.N.D.Y. vs. hit Booka Shade z 2005 roku „Body Language”. Piosenka stała się jego największym sukcesem, osiągając trzecie miejsce w Wielkiej Brytanii i status piątki w kilku krajach europejskich, w tym w Niemczech, Irlandii, Belgii i Norwegii. Jones nadal wydawał piosenki, przy których współpracował z takimi artystami jak Demi Lovato i Years & Years. Wydał swój debiutancki album Snacks 28 listopada 2018 r. EP została później rozszerzona na pierwszy album Jonesa, Snacks (Supersize), który ukazał się 6 września 2019 r. 

 

 Jax współpracował także z innym DJ-em Martinem Solveigiem, tworząc muzyczny duet Europa. Ich pierwsza wspólna piosenka „All Day and Night” (z udziałem Madison Beer) znalazła się na EP Jonesa „Snacks” z 2018 r. i została wydana jako singiel w marcu 2019 r. Kolejny singiel, „Tequila” (z udziałem Raye), wydali w lutym 2020r. Ich trzecia współpraca, „Lonely Heart” z udziałem angielskiej piosenkarki GRACEY, została wydana 2 czerwca 2022 roku. 9 października 2020 roku Jones wydał singiel „I Miss U” wraz z niemiecką piosenkarką Antiguan Au / Ra. Piosenka zadebiutowała na 25. miejscu brytyjskiej listy przebojów singli, po czym pojawiła się kolejna wersja akustyczna.  

 

Po wydaniu Jones napisał na Twitterze o przesłaniu piosenki w związku z pandemią COVID-19 oraz niemożnością zobaczenia się z rodziną i przyjaciółmi z powodu ogólnokrajowych blokad. Powiedział: „Tęsknię za tobą, w końcu jesteśmy na świecie, wszyscy za czymś teraz tęsknimy, a tęsknię za tobą. Należy to podkreślić i przypomnieć sobie, że czasami można się tak czuć”. W styczniu 2021 roku Jones promował w swojej relacji na Instagramie irlandzkiego producenta muzycznego Emmeta Glascotta i piosenkarkę Molly Morgans remiks piosenki Jonesa „100 Times”. 4 czerwca 2021 roku Jones ogłosił uruchomienie swojej wytwórni płytowej WUGD we współpracy z Polydor Records. Pierwszą piosenką wytwórni był „Feels”, główny singiel z jego drugiej EP-ki Deep Joy, która ukazała się 2 lipca 2021 roku. 13 sierpnia 2021 roku ukazał się wspólny singiel „Out Out” z innym

angielskim  DJ Joel Corry z wokalem piosenkarki Charli XCX i rapera Saweetie. Piosenka zadebiutowała na 6. miejscu brytyjskiej listy przebojów singli. 

 

 4 lutego 2022 roku Jones wydał piosenkę „Where Did You Go?” z udziałem MNEK. Utwór stał się ósmym hitem Jonesa w Top 10 w Wielkiej Brytanii i piątym hitem MNEK, osiągając 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli przez dwa tygodnie. 18 marca 2022 roku Jones współpracował z Mabel i Galantis nad piosenką „Good Luck”. 4 czerwca 2022 r. wziął udział w Platinum Party at the Palace, występując z Nandi Bushell i Stefflonem Donem, a także Mabel i Johnem Newmanem z okazji Platynowego Jubileuszu Elżbiety II.

  10 marca 2023 roku Jones wydał „Whistle” z wokalem angielskiego piosenkarza Caluma Scotta. 11 sierpnia 2023 r. Big Hit Music wydało remiks utworu „Do It Like That” Jaxa Jonesa autorstwa Tomorrow X Together (TXT) / Jonas Brothers.

​

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Got U	Duke Dumont featuring Jax Jones	03.2014	1[1][29]	-	Blase Boys Club GBUM 71308955	[2x-platinum-UK][written by Timucin Aluo,Jerry Duplessis,Adam Dyment,Wyclef Jean][produced by Jax Jones,Duke Dumont]
House Work	Jax Jones featuring Mike Dunn and MNEK	10.2016	85[2]	-	Polydor GBUM 71603226	[gold-UK][written by Timucin Aluo,Uzoechi Emenike][produced by Jax Jones]
You Don't Know Me	Jax Jones featuring Raye	12.2016	3[33]	-	Polydor GBUM 71606456	[3x-platinum-UK][written by Walter Merziger,Arno Kammermeier,Peter Hayo,Patrick Bodmer,Phil D. Young,Timucin Lam,Uzoechi Emenike,Janee Bennett,Rachel Keen][produced by Jax Jones]
Instruction	Jax Jones featuring Demi Lovato and Stefflon Don	06.2017	13[18]	-	Polydor GBUM 71702567	[platinum-UK][written by Uzoechi Emenike, Stephanie Allen ,Demi Lovato, Timucin Aluo][produced by Jax Jones, Mark Ralph]
Breathe	Jax Jones featuring Ina Wroldsen	12.2017	7[27]	-	Polydor GBUM 71706192	[platinum-UK][written by Timucin Aluo,Fred Gibson,Uzoechi Emenike,Ina Wroldsen,William Clarke][produced by Jax Jones,Mark Ralph]
Ring Ring	Jax Jones feauring Mabel and Rich the Kid	07.2018	12[15]	-	Polydor GBUM 71802936	[platinum-UK][written by Timucin Aluo,Marlon Roudette,Mark Ralph,Uzoechi Emenike,Mabel McVey,Camille Purcell][produced by Jax Jones,Mark Ralph]
Play	Jax Jones and Years & Years	12.2018	8[17]	-	Polydor GBUM 71807392	[platinum-UK][written by Timucin Aluo,Olly Alexander,Mark Ralph,Uzoechi Emenike][produced by Jax Jones,Mark Ralph]
All Day and Night	Europa and Madison Beer	04.2019	10[22]	-	Polydor GBUM 71900522	[platinum-UK][written by Timucin Lam,Martin Picandet,Rebecca Hill,Hailee Steinfeld,Camille Purcell,Janée Bennett,Mark Ralph][produced by Jax Jones,Mark Ralph,Martin Solveig]
One Touch	Jess Glynne and Jax Jones	06.2019	19[12]	-	Atlantic GBAHS 1900729	[gold-UK][written by Janee Bennett, Jax Jones, Jess Glynne][produced by Jax Jones,Mark Ralph]
Harder	Jax Jones and Bebe Rexha	07.2019	23[14]	-	Polydor GBUM 71902928	[gold-UK][written by Timucin Aluo,Camille Purcell,Steve McCutcheon,Bleta Rexha][produced by Jax Jones,Steve Mac]
Jacques	Jax Jones and Tove Lo	09.2019	67[2]	-	Polydor GBUM 71903211	[written by Ebba Tove Nilsson, Mark Ralph, Timucin Lam, Uzoechi Emenike][produced by Jax Jones,Ralph]
This Is Real	Jax Jones featuring Ella Henderson	09.2019	9[25]	-	Polydor GBUM 71903212	[platinum-UK][written by Timucin Aluo, Uzoechi Emenike, Gabriella Henderson ,Maegan Cottone][produced by Jax Jones,Mark Ralph, Tommy Forest]
Tequila	Europa and Raye	03.2020	21[19]	-	Polydor/Positiva GBUM 72000217	[gold-UK][written by Timucin Aluo,Martin Solveig,Mark Ralph,Jamie Spinks,Uzoechi Emenike,Rachel Keen,Janee Bennett][produced by Jax Jones,Alex Tepper,Ralph,Solveig ]
I Miss U	Jax Jones and Au/Ra	10.2020	25[17]	-	Polydor GBUM 72005084	[silver-UK][written by Timucin Aluo, Janee Bennett, Cass Lowe ,Ina Wroldsen ,Olav Tronsmoen][produced by Jax Jones, Lowe , Mark Ralph ,Alex Tepper,Tom Demac]
Out Out	Joel Corry and Jax Jones featuring Charli XCX and Saweetie	08.2021	6[22]	-	Atlantic UK4ZF 2100524	[platinum-UK][written by Charlotte Aitchison, Neave Applebaum ,Janée Bennett, Joel Corry, Holly Fletcher, Diamonté Harper ,Timucin Lam ,Marques Lellis ,Taylor Parks, Camille Purcell ,Røry, Lewis Thompson, Amber Van Day, Paul van Haver][produced by Jax Jones,Joel Corry, Lewis Thompson, Neave Applebaum]
Where Did You Go?	Jax Jones featuring MNEK	02.2022	7[32]	-	Polydor GBUM 72108841	[platinum-UK][written by Mark Ralph, SIBA ,Timucin Lam ,Uzoechi Emenike, Wayne Hector][produced by Jax Jones,Mark Ralph, Neave Applebaum, Tom Demac, SIBA]
Good Luck	Jax Jones with Mabel and Galantis	03.2022	45[9]	-	Polydor GBUM 72201114	[written by Uzoechi Emenike,Camille Purcell,Christian "Bloodshy" Karlsson,Mabel McVey,Jordi de Fluiter,Tre Jean-Marie,Timucin Lam,Tomi Adenté][produced by Jax Jones, Christian "Bloodshy" Karlsson]
Lonely Heart	Jax Jones & Martin Solveig & Gracey & Europa	06.2022	70[4]	-	Polydor/Positiva GBUM 72202979	[written by Martin Solveig,Grace Barker,Timucin Lam,Finn Keane,Joshua Grimmett,Ethan Shore][produced by Jax Jones,Martin Solveig]
Whistle	Jax Jones and Calum Scott	02.2023	14[21]	-	Polydor GBUM 72202305	[gold-UK][written by Timucin Lam, Jon Maguire, Josh Wilkinson, Roy Stride, Neave Applebaum][produced by Jax Jones, Jon Maguire, Josh Wilkinson, Neave Applebaum]
Won't Forget You	Jax Jones x D.O.D with Ina Wroldsen	11.2023	82[2]	-	Polydor GBUM 72308250	[written by Timucin Aluo,Camille Purcell,Steve McCutcheon,Bleta Rexha][produced by Jax Jones,Steve Mac]
Harder	Jax Jones and Bebe Rexha	07.2019	23[14]	-	Polydor GBUM 71902928	[gold-UK]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Snacks (Supersize)	Jax Jones	01.2019	9[132]	-	Polydor 0602577162411	[platinum-UK][produced by Jax Jones,Mark Ralph]