Z archiwum...rocka

sobota, 23 grudnia 2023

Electra

Electra to brytyjski zespół wykonujący muzykę elektroniczną, założony pod koniec lat 80-tych przez Paula Oakenfolda w ścisłej współpracy ze swoim przyjacielem Stevem Osborne'em. W skład zespołu wchodzili Oakenfold, Osborne, Nick Divaris, Johny Rocca i Micky.

Wydała trzy EPki. Pierwsza z nich, „Jibaro”, był niepotwierdzonym coverem rzadkiej piosenki latynosko-funkowej, pierwotnie skomponowanej i nagranej przez Elkin & Nelson, kolumbijski zespół mający siedzibę w Hiszpanii w latach 70-tych XX wieku, który był częścią oryginału „ Balearski beat” z końca lat 80-tych.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jibaro/The Future - Edition 2	Electra	08.1988	54[5]	-	FFRR FFR 9	[written by Rob Davis][produced by Phil Harding, Ian Curnow, Paul Oakenfold ]
Destiny/Autumn Love (Future 3)	Electra	12.1989	51[4]	-	FFRR F 121	[written by Davis, Oakenfold, Wyzgowski][produced by Davis, Oakenfield, Osborne]

Twenty One Pilots

Twenty One Pilots - amerykański zespół muzyczny, założony w 2009 w Columbus przez Tylera Josepha, Nicka Thomasa i Chrisa Saliha. Od 2011 zespół tworzą Tyler Joseph i Josh Dun.

Zespół otrzymał nagrodę Grammy w kategorii Best Pop Duo/Group Performance za utwór „Stressed Out” podczas 59. ceremonii wręczenia nagród Grammy. Zanim podpisali umowę z wytwórnią Fueled by Ramen w 2012 samodzielnie wydali dwa albumy: Twenty One Pilots (2009) oraz Regional at Best (2011). W 2013 premierę miał ich trzeci album, Vessel, który stał się drugą płytą w historii, na której każdy utwór otrzymał co najmniej złoty certyfikat, co uczyniło grupę pierwszym zespołem w historii muzyki, w którym każdy utwór na dwóch albumach zdobywa złote lub platynowe nagrody.

Zespół osiągnął przełomowy sukces ze swoim czwartym albumem Blurryface (2015), na którym znajdują się single „Stressed Out” i „Ride”. Stał się on pierwszym albumem w historii, na którym każdy utwór osiągnął co najmniej złoty certyfikat Amerykańskiego Stowarzyszenia Przemysłu Nagraniowego. Również wydanie singla „Heathens” sprawiło, że grupa została pierwszym alternatywnym artystą w historii, który miał jednocześnie dwa najlepsze single w pierwszej piątce listy Billboard Hot 100 i trzecim rockowym wykonawcą w historii, który miał dwa single jednocześnie w pierwszej piątce tegoż notowania. 5 października 2018 zespół wydał piąty album pt. Trench, a 21 maja 2021 - szóstą płytę w dorobku pt. Scaled and Icy.

Osiem piosenek zespołu dotarło do pierwszego miejsca na amerykańskiej liście piosenek alternatywnych - Alternative Songs, co czyni go szóstym artystą z największą liczbą piosenek na szczycie notowania.

Nazwa zespołu pochodzi ze sztuki, którą przerabiali w college’u pt. „Wszyscy moi synowie” Arthura Millera. Główny bohater produkuje części do samolotów wojennych. Zorientował się, że niektóre części, które produkuje, są wadliwe. Musiał podjąć decyzję: wycofać części czy je wysłać? W końcu decyduje się je wysłać, przez co ginie 21 pilotów. Jak my to interpretujemy? Ciągle mamy jakieś decyzje do podejmowania. Zawsze jest dobre i złe wyjście, czasami trudno jest zdecydować, które jest dobre, a które - złe. Często trudne wyjście jest dobrym. Dzięki nazwie naszego zespołu ciągle przypominamy sobie o tym, by podejmować tylko dobre decyzje.

Zespół został założony w 2009 w amerykańskim mieście Columbus przez przyjaciół ze studiów: Tylera Josepha, Nicka Thomasa i Chrisa Salih. Joseph wymyślił nazwę zespołu podczas czytania sztuki Arthura Millera pt. Wszyscy moi synowie. W grudniu 2009 zespół wydał swój pierwszy album pt. Twenty One Pilots i zaczął koncertować po Ohio.

W 2011 Thomas i Salih odeszli z zespołu ze względu na nadmiar zajęć, a do Tylera Josepha dołączył Josh Dun. 8 lipca wydali swój drugi album pt. Regional at Best. W listopadzie zagrali w mieście Columbus wyprzedany koncert, przyciągając uwagę wielu wytwórni płytowych. W kwietniu 2012 ogłosili, że podpisali kontrakt z wytwórnią Fueled by Ramen. 17 lipca 2012 wydali pod skrzydłami wytwórni EP pt. Three Songs. W sierpniu koncertowali z zespołami Neon Trees i Walk the Moon. Ich album Vessel, nad którym pracowali z Gregiem Wellsem (producentem, który pracował m.in. z Adele i Katy Perry), został wydany 8 stycznia 2013.

19 maja 2015 wydali czwarty album studyjny pt. Blurryface. Wydawnictwo promowały m.in. single „Stressed Out”, który uzyskał status potrójnej platynowej płyty, oraz „Ride”.

W maju 2016 wyruszyli w światową trasę koncertową o nazwie „Emotional Roadshow”, w ramach której wystąpił m.in. na stadionie Hersheys. 16 czerwca w serwisie Spotify ukazało się nagranie „Heathens”, pochodzące ze ścieżki dźwiękowej do filmu Legion samobójców. W 2018, po rocznej przerwie w działalności medialnej, wydali cztery piosenki: „Jumpsuit” „Nico And The Niners” „Levitate” oraz „My Blood”, które zapowiadały ich album pt. Trench wydany 5 października 2018. Ogłosili również trasę koncertową „The Bandito Tour” składającą się z występów m.in. w USA, Australii, Nowej Zelandii oraz kilku krajów w Europie. 9 kwietnia 2020 wydali utwór „Level of Concern”, a w kwietniu 2021 zapowiedzieli wydanie albumu pt. Scaled and Icy, który swoją premierę miał 21 maja 2021.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Holding on to You	Twenty One Pilots	09.2012	-	-	WEA 675288868	[platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph][produced by Greg Wells][10.Alternative Airplay]
Guns for Hands	Twenty One Pilots	12.2012	91[2]	-	Fueled By Ramen	[gold-US][written by Tyler Joseph][produced by Greg Wells]
House of Gold	Twenty One Pilots	08.2013	-	-	Fueled By Ramen	[platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph][produced by Greg Wells][10.Alternative Airplay]
Car Radio	Twenty One Pilots	05.2014	-	115[1]	Fueled By Ramen	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph][produced by Greg Wells]
Fairly Local	Twenty One Pilots	04.2015	-	84[1]	WEA 975911491	[platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph][produced by Ricky Reed]
Tear in My Heart	Twenty One Pilots	04.2015	-	82[8]	WEA 980775404	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Tyler Joseph][produced by Ricky Reed]
Stressed Out	Twenty One Pilots	02.2016	12[47]	115[1]	Atlantic/Fueled By Ramen USAT 21500597	[diamond-US][3x-platinum-UK][written by Tyler Joseph][produced by Mike Elizondo]
Ride	Twenty One Pilots	06.2016	47[22]	5[39]	Atlantic/Fueled By Ramen USAT 21500598	[7x-platinum-US][platinum-UK][written by Tyler Joseph][produced by Ricky Reed]
Heathens	Twenty One Pilots	06.2016	5[36]	2[39]	Atlantic USAT 21601930	[diamond-US][2x-platinum-UK][written by Tyler Joseph][produced by Mike Elizondo ,Tyler Joseph]
Cancer	Twenty One Pilots	09.2016	93[1]	91[1]	Fueled By Ramen USAT 21602554	[gold-US][written by Bob Bryar ,Frank Iero ,Ray Toro ,Gerard Way, Mikey Way]
Heavydirtysoul	Twenty One Pilots	03.2017	-	125[1]	Atlantic	[platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph][produced by Ricky Reed]
Jumpsuit	Twenty One Pilots	07.2018	50[4]	50[4]	Atlantic/Fueled By Ramen USAT 21804143	[platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph]
Nico and the Niners	Twenty One Pilots	07.2018	88[1]	79[2]	Atlantic/Fueled By Ramen USAT 21804145	[gold-US][written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph]
My Blood	Twenty One Pilots	09.2018	62[2]	81[1]	Fueled By Ramen USAT 21810698	[platinum-US][written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph]
Chlorine	Twenty One Pilots	10.2018	-	105[14]	Fueled By Ramen / Atlantic	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph,Paul Meany][produced by Tyler Joseph, Paul Meany]
Morph	Twenty One Pilots	10.2018	67[1]	106[1]	Atlantic/Fueled By Ramen USAT 21810697	[written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph,Paul Meany ]
Level of Concern	Twenty One Pilots	04.2020	42[11]	23[11]	Atlantic USATV 2001320	[platinum-US][silver-UK][written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph, Paul Meany]
Shy Away	Twenty One Pilots	04.2021	56[4]	87[1]	Fueled By Ramen USAT 22101330	[gold-US][written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph]
Choker	Twenty One Pilots	05.2021	88[1]	-	Atlantic USAT 22101329	[written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph]
Saturday	Twenty One Pilots	06.2021	97[1]	104[5]	Fueled By Ramen USAT 22101332	[gold-US][written by Tyler Joseph][produced by Tyler Joseph, Paul Meany, Greg Kurstin]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Twenty One Pilots	Twenty One Pilots	01.2016	-	139[15]	Self-released	[produced by Tyler Joseph]
Vessel	Twenty One Pilots	09.2013	39[55]	21[69]	Atlantic/Fueled By Ramen 7567868377	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Greg Wells]
Blurryface	Twenty One Pilots	05.2015	5[120]	1[1][342]	Atlantic/Fueled By Ramen 0075678669934	[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Mike Crossey, Mike Elizondo ,Ricky Reed, Tim Anderson, Tyler Joseph]
TOPxMM (The Mutemath Sessions)	Twenty One Pilots x MuteMath	01.2017	-	161[1]	Fueled By Ramen	-
Trench	Twenty One Pilots	10.2018	2[30]	2[64]	Atlantic/Fueled By Ramen 0075678655265	[platinum-US][gold-UK][produced by Tyler Joseph, Paul Meany]
Scaled and Icy	Twenty One Pilots	06.2021	3[6]	3[14]	Atlantic/Fueled By Ramen 0075678643354	[gold-US][silver-UK][produced by Tyler Joseph, Mike Elizondo ,Greg Kurstin ,Paul Meany]
Location Sessions (EP)	Twenty One Pilots	06.2021	-	186[1]	Fueled By Ramen 075678643941	[produced by Tyler Joseph, Paul Meany]
MTV Unplugged	Twenty One Pilots	05.2013	-	148[1]	Atlantic 075678624797	-

piątek, 22 grudnia 2023

Sue Ann Carwell

Sue Ann Carwell, znana jako Sue Ann, jest amerykańską piosenkarką
    urodzoną w Minneapolis. Siostra piosenkarki Carli Carwell , Sue Ann
    rozpoczęła karierę pod koniec lat 70-tych we współpracy ze
    słynnym wokalistą Prince . Prince zaproponował Sue
    pseudonim sceniczny "Suzy Stone", ale odmówiła, ponieważ
    wolała użyć swojego nazwiska.

Pierwsze piosenki wydane jako artystka solowa były pod silnym wpływem Prince'a. Sue Ann zaczęła
    się wyróżniać, gdy zmieniła gatunek z R&B na disco. Sue Ann
    miała umiejętności wokalne, które mogły umieścić ją wśród
    najlepszych wokalistek dance. W 1981 roku Pete Bellotte i
    Giorgio Moroder wyprodukowali pierwszy album Sue Ann. . Singiel , My Baby My, stanie się najbardziej znaczący w karierze amerykańskiej piosenkarki.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let Me Let You Rock Me/Make It Through The Storm	Sue Ann	07.1981	-	-	Warner Bros. S49750	[written by Pete Bellotte, Sylvester Levay][produced by Pete Bellotte][72[7].R&B Chart]
Rock Steady (Part 1)/Rock Steady (Part 2)	Sue Ann	08.1988	-	-	MCA 53278	[written by Aretha Franklin][produced by Jesse Johnson][54[8].R&B Chart]
7 Days, 7 Nights	Sue Ann Carwell	05.1992	-	-	MCA 54 093	[written by Laney Stewart, Sue Ann Carwell, Tony Haynes][produced by Laney Stewart][46[9].R&B Chart]

Voices

Voices to dziewczęcy zespół grający muzykę R&B z lat 90-tych, który powstał w Los Angeles w Kalifornii w 1989 roku. Pierwotnie w skład grupy wchodziły LaToya McMoore, Monique Wilson oraz Tia i Tamera Mowry. W 1992 roku wydały swój debiutancki singiel „Yeah, Yeah, Yeah!” który osiągnął 14. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 18 tygodni. Zadebiutował także na 72. miejscu listy Billboard Hot 100 (co czyni go jedynym występem na tej liście) i 31. miejscu na liście Billboard’s Rhythmic Top 40.

W tym samym roku wydali swój debiutancki i jedyny album studyjny „Just the Beginning…”, który zajął 66. miejsce na liście najlepszych albumów R&B\Hip-Hop magazynu Billboard. Przed wydaniem albumu Tia i Tamera zostały usunięte z Voices przez swoją matkę, Darlene, ponieważ nie aprobowała ona zarządzania ich wytwórnią płytową Zoo Entertainment. Następnie bliźniaczki Mowry zostały zastąpione przez Arike Rice i siostrę bliźniaczkę LaToyi, LaPetra.

Kolejny singiel grupy, „M.M.D.R.N.F. (My Mama Didn’t Raise No Fool)” osiągnął 53. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 12 tygodni. Ostatni singiel Voices, „Cloudy with a Chance of Tears”, który znalazł się na listach przebojów, osiągnął 97. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na liście tylko przez 2 tygodnie. Następnie rozwiązali się z powodu problemów z zarządzaniem, a Zoo Entertainment ostatecznie upadło.

Obecnie LaToya jest żoną piosenkarza Marca Gordona z grupy R&B LeVert i ma dzieci. Często występuje na żywo, a obecnie pracuje w branży cateringowej. LaPetra zaciągnęła się do armii w ramach Hawajskiej Gwardii Narodowej i służyła w Iraku. Jest mężatką i często trenuje na siłowni. Monique (która nazywa się Momo) przeprowadziła się na Hawaje, osiedliła się i urodziła dzieci. Została niezależną piosenkarką i pracowała w galerii sztuki od 1999 do 2007 roku. Po zakończeniu Voices Arike wraz ze swoją siostrą Jeni i przyjaciółką Mią została modelką serii książek „The Cheetah Girls”. Cała trójka założyła dziewczęcą grupę R&B Before Dark, która odniosła umiarkowany sukces na przełomie lat 90-tych i 2000. W późniejszych latach pracowała jako tancerka rezerwowa dla takich artystów jak Janet Jackson, The Black Eyed Peas, Missy Elliot i Kanye West. Obecnie Arike pracuje jako projektantka kostiumów i stylistka.

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yeah, Yeah, Yeah!/A Capella Dub	Voices	08.1992	-	72[8]	Zoo 14 051	[14[18].R&B; Chart]
M.M.D.R.N.F (My Mama Didn't Raise No Fool)	Voices	11.1992	-	-	Zoo 14 073	[written by Hami][produced by Hami][53[12].R&B; Chart]
Cloudy with a chance of tears	Voices	05.1993	-	-	Zoo 14 079	[97[2].R&B; Chart]

April

April (ur. April Kelly) to była piosenkarka muzyki freestyle\dance, działająca na przełomie lat 80. i 90-tych. Jako dziecko April wystąpiła w kilku produkcjach i przedstawieniach poza Broadwayem na terenie całego Nowego Jorku. W szkole średniej nagrała demo dla producenta, co przykuło uwagę wytwórni Metropolitan Recording Corporation. W 1987 roku wydała swój debiutancki singiel „Special Love” w wytwórni Triple J Records, który nie trafił na listy przebojów.

W 1989 April wydała singiel „Right On Time”, co czyniło go jej pierwszym wydawnictwem dla Metropolitan Recording Corporation; Jednak piosenka w ogóle nie wywarła żadnego wpływu na listy przebojów. W 1990 roku wydała swój trzeci singiel „Someone to Hold”, który osiągnął 50. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez tydzień. W tym samym roku kolejny singiel April „Bring Back The Lover In Me” nie znalazł się na listach przebojów, ale jej piąty singiel „You're The One For Me” osiągnął 55. miejsce na liście przebojów Radio Songs magazynu Billboard. pozostając na liście przebojów przez 16 tygodni.

W 1991 roku wydała swój debiutancki album studyjny „Magical”, który w ogóle nie znalazł się na liście Billboard 200. Ostatni singiel z albumu „Losing My Heart Over You” w ogóle nie trafił na listy przebojów. Następnie April założyła zespół coverowy Band of Gold, który koncertuje do dziś. W 2010 roku niezależnie wydała swój drugi album „Open Up My Eyes”. Jest także właścicielem i operatorem studia nagraniowego na obszarze trzech stanów Nowego Jorku.

Course of Nature

Course of Nature to amerykański zespół grający alternatywny rock, założony w Enterprise w Alabamie w 2001 roku, później rezydujący w Los Angeles. Współzałożycielem zespołu był wokalista i gitarzysta rytmiczny Mark Wilkerson, a ostateczny skład składał się z Seana Kipe (gitara prowadząca), Jacksona Eppleya (bas) i Shane'a Lenzena O'Connella (perkusja).

Mark Wilkerson i gitarzysta/basista John „Fish” Milldrum utworzyli Course of Nature po opuszczeniu zespołu Cog w Alabamie, nadając swojemu nowemu zespołowi nazwę na cześć tytułu piosenki z poprzedniego zespołu. Zespół pierwotnie grał covery, ale stopniowo rozwijał się i grał własny materiał. Dołączył do nich perkusista Rick Shelton, były członek Dust for Life. W 2001 roku Course of Nature podpisało kontrakt z Lava Records i nagrało swój pierwszy album, Superkala, którego producentem był Matt Martone. Album został wydany w 2002 roku i dał początek singlowi „Caught in the Sun”.

Po wydaniu albumu Milldrum i Shelton opuścili zespół. W 2007 roku Course of Nature podpisało kontrakt z wytwórnią Silent Majority, która wydała ich drugi album, Damaged. Album został wyprodukowany przez Davida Bendetha, który wyprodukował albumy dla Hawthorne Heights, Breaking Benjamin i The Red Jumpsuit Apparatus, i został wydany 29 stycznia 2008 roku. Album zaowocował singlem „Anger Cage”, który ukazał się 22 stycznia 2008 roku.

Od 2009 roku w skład zespołu wchodzili Wilkerson na wokalu i gitarze rytmicznej, Sean Kipe na gitarze prowadzącej, Jackson Eppley na basie i Shane Lenzen O'Connell na perkusji. Sean Kipe, ówczesny gitarzysta prowadzący, ogłosił na Facebooku, że 30 stycznia 2010 pracują w studiu nad nowym materiałem; Jednak w kwietniu 2010 Kipe ogłosił, że teraz gra na gitarze w zespole Alex Band.

Course of Nature wydało 24 stycznia 2011 cztery dema („(Un) Happy”, „The Bitter End”, „Don't Pretend” i „I Miss You”), których autorami są Sean Kipe i Mark Wilkerson. Aktualnie można je znaleźć na profilu MySpace zespołu. Course of Nature rozpadło się trwale bez wyjaśnienia wkrótce po wydaniu dem z 2011 roku.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Superkala	Course of Nature	03.2002	-	166[5]	Lava 83 526	[produced by Course Of Nature, Matt Martone]

Cowboy Mouth

Cowboy Mouth to amerykański zespół z siedzibą w Nowym Orleanie w Luizjanie, znany z łączenia rocka alternatywnego z rockiem zorientowanym na albumy, rockiem korzeni i wpływami jam bandu. Założony w 1992 roku zespół odniósł sukces w mainstreamie w latach 90-tych, włączając w to przebojowy singiel „Jenny Says”. Po rozczarowujących wynikach sprzedaży albumów w 2000 roku, wytwórnia porzuciła ich , ale od tego czasu zespół odnosi sukcesy, koncentrując się na występach na żywo i wydawnictwach niezależnych.

W 2011 roku zespół został wprowadzony do Louisiana Music Hall of Fame.

Nazwa zespołu „Cowboy Mouth” - zaczerpnięta z wczesnej sztuki Sama Sheparda i Patti Smith -zwykle oznacza „Ten o głośnym i ochrypłym głosie”. Zalążek zespołu powstał w latach 90-tych XX wieku i stał się potężnym zespołem na żywo, którego występy porównuje się do „doświadczenia religijnego”. Po początkowym wydaniu niezależnych albumów, w 1996 Cowboy Mouth podpisał kontrakt z MCA Records, która wydała Are You with Me?. „Jenny Says”, istniejąca piosenka, którą zespół nagrał ponownie w Are You With Me?, została wydana jako singiel.„Jenny Says” osiągnęła 26. miejsce na liście Billboard Mainstream Rock i 33. miejsce na liście Billboard Alternative Rock, co czyni go największym hitem zespołu.

Zespół wydał dodatkowe płyty, ale wytwórnia wypuściła je po tym, jak Easy z 2000 roku nie spełniło oczekiwań sprzedażowych wytwórni. Niezrażony brakiem dużej wytwórni, zespół kontynuował produkcję albumów i wydawanie ich za pośrednictwem niezależnych wytwórni od pierwszej dekady XXI wieku aż do dnia dzisiejszego. Do ich najpopularniejszych piosenek należą „Love Of My Life”, „Everybody Loves Jill” (w którym publiczność rzuca na scenę czerwonymi łyżkami), „Easy”, „Disconnected”, „How Do You Tell Someone” i „Jenny says”. Wykonują także wersję utworu „Born to Run” z albumu Light of Day będącego hołdem dla Bruce’a Springsteena, wersję „The Pusher” ze ścieżki dźwiękowej do filmu Half Baked oraz kilka własnych piosenek ze ścieżki dźwiękowej do filmu „The” z 1995 roku.

Ich singiel „This Much Fun” z albumu Voodoo Shoppe z 2006 roku pojawia się w zwiastunie animowanego filmu Disneya Meet the Robinsons. Utrzymują bardzo aktywny harmonogram tras koncertowych, głównie po Stanach Zjednoczonych. Album Voodoo Shoppe jest po części hołdem złożonym miastu Nowy Orlean w Luizjanie po zniszczeniach spowodowanych przez huragan Katrina - w szczególności utwory „Home” stanowią wyzywającą przysięgę odbudowy miasta oraz „The Avenue” emocjonalny apel o dalsze tętniące życiem miasto. „The Avenue” zawiera słowa: „Ponieważ zabrzmią orkiestry marszowe / Znajdę swoje miasto w duszy / Ponieważ planuję się zestarzeć na alei”, co jest nawiązaniem do oglądania parad Mardi Gras w słynnym nowoorleańskim kościele św. Aleja Karola. Część albumu została nagrana z producentem Mitchem Allanem z udziałem inżynierów Stewarta Cararasa i Danny'ego Kadara w ich studiu Paradigm Park Studios w Nowym Orleanie.

Zaledwie siedem miesięcy po ukończeniu albumu studio ucierpiało z powodu huraganu Katrina. Zagrali „The Avenue” podczas Mardi Gras Day 2006 na żywo w programie The Ellen DeGeneres Show. Na albumie znajduje się także piosenka „Joe Strummer”, będąca po części hołdem złożonym zmarłemu frontmanowi Clash. Zespół wydał swoje pierwsze pełnometrażowe DVD koncertowe, The Name of the Band Is Cowboy Mouth, 20 listopada 2007. DVD, które zostało nagrane przed zapełnioną salą w Roxy On Sunset w Hollywood w Kalifornii latem z 2007 roku, zawiera większość klasycznego materiału zespołu, np. „Light it on Fire”, a także kilka utworów, które mają zostać wydane na nowym albumie zespołu, Fearless, we wrześniu 2008. Wśród nowych utworów z zestawu DVD znajduje się „Kelly Ripa” został wydany w zupełnie innej wersji studyjnej jako singiel w iTunes na początku marca 2008 roku, po czym 13 marca 2008 roku pojawił się i wystąpił w programie telewizyjnym Live with Regis and Kelly. 14 maja 2011 roku podczas występu w Bon Ton Louisianne w Houston w Teksasie Cowboy Mouth został wprowadzony do Louisiana Music Hall Of Fame.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Are You with Me?	Cowboy Mouth	06.1997	-	192[1]	MCA 11 447	[produced by Mike Wanchie]

Cowboy Troy

Troy Lee Coleman III (urodzony 18 grudnia 1970r), lepiej znany pod pseudonimem Cowboy Troy , to amerykański raper i wokalista. Najbardziej znany jest jako przedstawiciel gatunku country rap. Wydał siedem albumów studyjnych i jedną EP-kę, w tym trzy dla Warner Bros. Records, a także dwukrotnie znalazł się na listach przebojów singli country magazynu Billboard.

Coleman urodził się 18 grudnia 1970 r. w Victorii w Teksasie. Ukończył Skyline High School w Dallas Independent School District. Następnie Coleman studiował na Uniwersytecie Teksasu w Austin, gdzie uzyskał tytuł licencjata. Przed rozpoczęciem kariery piosenkarza pracował jako zastępca menedżera Foot Locker w Dallas. Nazwisko Cowboy Troy otrzymał na studiach po tym, jak przyjaciel użył tego imienia, aby odróżnić Colemana w kowbojskim kapeluszu od innych jego przyjaciół o imieniu Troy.

17 maja 2005 roku Troy wydał swój pierwszy solowy album dla wytwórni major, Loco Motive, za pośrednictwem wytwórni płytowej RAYBAW i wytwórni dystrybucyjnej Warner Music Group. Album zadebiutował na drugim miejscu listy przebojów Top Country Albums magazynu Billboard. Pierwszy singiel „I Play Chicken with the Train” zajął 48. miejsce na liście przebojów Hot Country Songs magazynu Billboard 9 kwietnia 2005 r., a 15 kwietnia 2005 r. był numerem 1 country do pobrania w sklepie iTunes Music Store. W ramach promocji Chevroleta firmy Troy, Wilson i Big & Rich udostępniły 1 lipca 2005 r. „ Our America ” do bezpłatnego, ograniczonego czasowo pobrania.

Wykonali także tę piosenkę na żywo podczas koncertu Boston Pops 4 lipca 2005 r. ”. Our America” łączy w sobie „Sztandar z gwiazdami” z fragmentami Konstytucji Stanów Zjednoczonych, Deklaracją niepodległości, Przysięgą wierności i przemówieniem Martina Luthera Kinga Jr. „Mam marzenie” z 1963 roku. Piosenka zadebiutowała na 44. miejscu listy przebojów Hot Country Songs magazynu Billboard i pojawia się jako utwór dodatkowy na albumach Big & Rich's Comin' to Your City i All Jacked Up Wilsona.

Cowboy Troy wydał singiel „If You Don't Wanna Love Me” w duecie z Sarah Buxton. Singiel nie odniósł sukcesu na listach przebojów, podobnie jak jego kontynuacja „My Last Yee Haw”. Singiel promocyjny zatytułowany „Hook 'Em Horns” został wydany 14 lutego 2006 roku, po tym, jak jego macierzysta uczelnia (Texas Longhorns) zdobyła mistrzostwo kraju w piłce nożnej.

Cowboy Troy był współgospodarzem, wraz z Jewel, piątego sezonu Nashville Star w USA Network i CMT Canada. Troy pojawił się 13 marca 2006 na odcinku WWE RAW w Beaumont w Teksasie. Podszedł do stołu spikera i pomógł ogłosić mecz pomiędzy supergwiazdami Edge i Goldust. Jego muzyką na wejście był „My Last Yee Haw”. 30 kwietnia odcinek WWE's Raw, transmitowany z Nashville, pokazał Troya w tłumie. Spikerzy wspomnieli o nim i jego obowiązkach w prowadzeniu Nashville Star.

W 2007 roku wydał album Black in the Saddle. Troy rozstał się z Warner Bros. Nashville w 2008 roku. Wydał Demolition Mission: Studio Blue Sessions w 2009 roku. Troy wrócił do Warner Music Nashville, aby w marcu 2014 roku wydać „King of Clubs”. Cowboy Troy został wymieniony jako gościnny artysta w dwóch utworach z albumu Vanilla Ice z 2011 roku, zatytułowanego WTF, który jest dostępny w iTunes. W 2012 roku Troy pojawił się 21 i 22 maja w finale 14. sezonu programu telewizyjnego Dancing with the Stars, wykonując „I Play Chicken With the Train”. Jego singiel „Pork Chop” z 2017 roku został wybrany jako motyw przewodni październikowej promocji National Pork Board zatytułowanej „Porktober”. Troy zagrał w westernie Desperate Riders z 2022 roku .

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Play Chicken with the Train	Cowboy Troy With Big & Rich	05.2005	-	118[1]	Treadstone	[48[4].Country Chart]
Our America	Gretchen Wilson, Big & Rich And Cowboy Troy	07.2005	-	-	Warner Bros.	[44[2].Country Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Loco Motive	Cowboy Troy	06.2005	-	15[15]	Raybaw 49316	[produced by Cowboy Troy,John Rich,Paul Worley]
Black in the Saddle	Cowboy Troy	06.2007	-	153[1]	Raybaw 43233	[produced by Cowboy Troy,John Rich]

Cowsills

Wszyscy członkowie tej grupy okrzyczanej "pierwszą muzyczną rodziną Ameryki" urodzili się w Newport w stanie Rhode Island, USA. Tworzyło ją rodzeństwo Cowsillów: Bill (ur. 9.01.1948 r.; gitara, śpiew), Bob (ur. 26.08.1949 r.; gitara, śpiew), Paul (ur. 11.11. 1952 r.; klawisze, śpiew), Barry (ur. 14.09.1954 r.; bas, śpiew), John (ur. 2.03.1956 r.; perkusja) i Susan (ur. 20.05.1960 r.; śpiew). Czasami dołączała do nich matka - Barbara Cowsill (ur. w 1928 r.; śpiew).

Uwagę zwrócił na nich autor i producent Artie Kornfeld, który później podjął się produkcji i skomponowania utworów na ich debiutancki singel "The Rain, The Park And Other Things". Nagranie to w grudniu 1967 r. doszło do miejsca 2. na amerykańskiej liście przebojów. Styl ich kolejnych piosenek: "We Can Fly" i "In Need Of A Friend" oraz notowanego w 1967 r. w Top 10 przeboju "Indian Lake" wyznaczały bogate harmonie głosów.

Żywiołowa interpretacja tematu przewodniego z musicalu "Hair" przyniosła im w maju 1969 r. drugie miejsce na liście, ale równocześnie okazała się łabędzim śpiewem formacji. Wkrótce Bill został wyrzucony z zespołu (za palenie trawki) i rozpoczął karierę kompozytorską. Grupa zawiesiła działalność w 1972 r. 21 stycznia 1985 r. Barbara Cowsill zmarła na rozedmę w Tempere w stanie Arizona, USA.

W 1991 r. Bob, Susan i Paul reaktywowali zespół, grając kilka okazjonalnych koncertów w USA. Ich ojciec, a wcześniej menedżer, Bud Cowsill zginął w 1992 r. w wypadku samolotowym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Most of all/Siamese cat	Cowsills	07.1966	-	118[4]	Phillips 40 382	[written by G. Geld / P. Udell][produced by Shelby S. Singleton Jr.]
The rain ,the park and other things/River blue	Cowsills	09.1967	-	2[16]	MGM MGM 13 810	[gold-US][written by A. Kornfeld / S.Duboff][produced by Artie Kornfeld ]
We can fly/A time for rememberance	Cowsills	01.1968	-	21[9]	MGM MGM 13 886	[written by Bill Cowsill / Bob Cowsill / A. Kornfeld / S.Duboff][produced by Bill Cowsill , Bob Cowsill]
In need of a friend/Mister Flynn	Cowsills	03.1968	-	54[6]	MGM MGM 13 909	[written by Bill Cowsill / Bob Cowsill ][produced by Bill Cowsill , Bob Cowsill]
Indian lake/Newspaper blanket	Cowsills	06.1968	-	10[13]	MGM MGM 13 944	[written by Tony Romeo][produced by Wes Farrell ]
Poor baby/Meet me at the wishing well	Cowsills	09.1968	-	44[6]	MGM 13 981	[written by Tony Romeo][produced by Wes Farrell ]
The Candy Kid [From The Mission On The Bowery]/The impossible years	Cowsills	12.1968	-	118[2]	MGM 14 011	[written by Tony Romeo][produced by Wes Farrell ]
The path of love/Captain Sad & His Ship Of Fools	John Cowsill	11.1968	-	132[1]	MGM 14 003	[written by Tony Romeo]
Hair/What is happy?	Cowsills	03.1969	-	2[15]	MGM 14 026	[gold-US][written by Rado / Ragni / MacDermot][produced by Bill Cowsill , Bob Cowsill]
The prophecy of Daniel & John The Devine [Six-six-six]/Gotta get away from it all	Cowsills	06.1969	-	75[4]	MGM MGM 14 063	[written by Remo Capra][produced by Bob Cowsill]
Silver threads and golden needles/Love American style	Cowsills	10.1969	-	74[7]	MGM MGM 14 084	[written by Jack Rhodes / Dick Reynolds][produced by Bob Wachtel]
On my side/There is a child	Cowsills	04.1971	-	108[2]	London 149	[written by Bob Wachtel / Judi Pulver][produced by Barry Cowsill, Bob Cowsill]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Cowsills	Cowsills	11.1967	-	31[17]	MGM SE 4498	[produced by Artie Kornfeld]
We can fly	Cowsills	03.1968	-	89[14]	MGM SE 4534	[produced by Bill & Bob Cowsill]
Captain Sad and His Ship of Fools	Cowsills	09.1968	-	105[12]	MGM SE 4554	[produced by Bill & Bob Cowsill]
The best of The Cowsills	Cowsills	01.1969	-	127[9]	MGM SE 4597
The Cowsills in concert	Cowsills	05.1969	-	16[24]	MGM SE 4619	[produced by Bill & Bob Cowsill]
On my side	Cowsills	05.1971	-	200[1]	London 587	[produced by Barry & Bob Cowsill]

Jimmy Cozier

Jimmy Cozier (urodzony 6 lutego 1977r) to amerykańskiwokalista i autor tekstów R&B. Najbardziej znany jest ze swojego przebojowego singla „She's All I Got” i bycia jednym z artystów inaugurujących kontrakt z wytwórnią J Records Clive'a Davisa.

Syn amerykańskiego saksofonisty jazzowego z Gujany Jimmy’ego Coziera i Dawn Cozier, stylistki fryzur urodzonej na Jamajce. Cozier i jego młodszy brat Malik wychowali się w Crown Heights na Brooklynie. Jako dziecko Cozier był zachęcany do śpiewania przez rodzinę, która wymagała, aby występował w grupach. Zaczynał jako piosenkarz/autor tekstów dla takich artystów jak Mýa, Sinéad O'Connor i Janet Jackson (którego hitu „Girlfriend/Boyfriend” był współautorem). Był wokalistą drugoplanowym w utworze Junior Mafia/Lil' Kim „Backstabbers” i odbył trasę koncertową z Joe za albumem All That I Am.

Wyclef Jean dowiedział się o talencie Coziera od menadżera Coziera Jacques’a „Haitian Jack” Agnanta i zaprosił go na spotkanie z Clive’em Davisem, który w 2000 roku podpisał kontrakt z Cozierem dla J Records. Jego debiutancki singiel „She's All I Got” został wydany w 2001 roku i zyskał popularność 26. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 4. miejsce na liście R&B. Po sukcesie singla, 9 lipca 2001 roku ukazał się jego debiutancki album zatytułowany „Jimmy Cozier”, który zajął 65. miejsce na Hot 200 i 15. miejsce na liście albumów R&B.

Kolejny singiel „So Much to Lose” został wydany pod koniec roku i osiągnął 123. miejsce na liście R&B. Pojawił się także w debiucie koleżanki z wytwórni Alicii Keys „Songs in A Minor” w utworze „Mr. Man”, którego jest współautorem, oraz w „Turn Around” wraz z inną koleżanką z wytwórni Olivią na jej debiutanckim albumie. Od tego czasu zaczął pisać piosenki dla innych artystów, takich jak Chris Brown, Olivia i Cheri Dennis.

Po rozwiązaniu J Records stał się niezależnym artystą, tworząc własną wytwórnię Cozi Music Inc. W 2007 roku ogłosił pracę nad nowym albumem, wydając w tym samym roku dwa single: „U Got Them Goods” i „You”. Kontynuacja pracy nad swoim drugim albumem trwała do 2010 roku. Jego drugi album, Way of Life, został zapowiedziany w 2010 roku, na czele z singlem „Tonight”, który ukazał się 2 marca 2010 roku. Album ukazał się 16 marca 2010 roku. W 2013 roku współpracował z Seanem Paulem przy jego singlu „Always Be My Lady”, który ukazał się 2 sierpnia. Dodatkowo w tym samym roku wydał singiel „Girls Girls”.

W następnym roku miał premierę nowego singla „Choose Me” z udziałem Shaggy’ego i ogłosił, że jego trzeci album będzie zatytułowany R&B (Reggae & Blues), którego premiera będzie miała miejsce w 2015 roku. Po wydaniu singla współpracował z takimi artystami jak Gyptian, Elephant Man, Shaggy, Red Fox, Melissa Musique przy różnych kompilacjach. Jedna z tych kolaboracji, „Special Girl (Remix)”, została wydana jako singiel w 2014 roku. Jego trzeci album, zatytułowany Get Cozi, ukazał się 9 grudnia 2016 roku. W tym samym miesiącu ogłoszono drugi singiel z zestawu „I'll Change”.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She's All I Got	Jimmy Cozier	06.2001	-	26[15]	J Records 21 069	[written by Mike City][produced by Mike City][4[24].R&B Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jimmy Cozier	Jimmy Cozier	08.2001	-	63[7]	J Records 20 004	[produced by Clive Davis, Jacques Agnant, Keith Naftaly, Wyclef Jean]

Cover Girls

The Cover Girls to żeńska grupa wykonująca muzykę freestyle z Nowego Jorku. The Cover Girls zostały założone przez producenta muzycznego i autora tekstów Andy'ego „Pandę” Tripoli oraz promotora muzycznego i właściciela klubu tanecznego Sal Abbatiello. Pierwotnie zespół składał się z wokalistów; Louise „Angel” Sabater, Caroline Jackson i Sunshine Wright. Wydali swój pierwszy album, Show Me, pod koniec 1986 roku. Z tego albumu ukazało się pięć singli, w tym hity „Because of You” i „Promise Me” z listy Top 40 i Billboard Hot 100. Tytułowy utwór z albumu został wydany jako 12-calowy singiel przed wydaniem albumu i znalazł się w pierwszej piątce amerykańskich list przebojów tanecznych.

Sunshine Wright opuściła grupę pod koniec 1987 roku po wydaniu albumu i drugiego singla „Spring Love” i szybko została zastąpiona przez Margo Urban, z którą grupa wydała jeszcze trzy single z albumu. W 1988 roku nagrali piosenkę „Better Late Than Never” na ścieżkę dźwiękową do filmu Coming to America i została ona wydana jako singiel. Drugi album grupy, We Can't Go Wrong, został wydany w 1989 roku i zawierał piosenkę „My Heart Skips a Beat” (Pop Top 40, Dance Top 5), a także utwór tytułowy, który jako pierwszy znalazł się na liście Top 10 grupy popowy hit na początku 1990 r., osiągając 8. miejsce.

The Cover Girls wykonały „My Heart Skips a Beat” i „We Can't Go Wrong” w finale serialu American Bandstand w październiku 1989 r. „All That Glitters Is't Gold” był trzecim singlem promującym album We Can’t Go Wrong. Wkrótce po wydaniu Louise „Angel” Sabater opuściła grupę, aby rozpocząć karierę solową i została zastąpiona na głównym wokalu przez Evelyn Escalera. Pierwszą piosenką nagraną w tym składzie był „Don't Stop Now”, wydany na składankę Music Speaks Louder Than Words , która była wspólnym dziełem autorów piosenek amerykańskich i radzieckich. Muzyka do utworu jest coverem piosenki „Domovoy” rosyjskiego artysty Viktora Reznikowa z 1988 roku, do której nowe angielskie teksty napisali Todd Cerney i Harold Payne. Piosenka została wydana jako singiel w 1990 roku z „Funk Boutique” pierwotnie jako strona B. „Don't Stop Now” przypisuje się kontraktowi Cover Girls z Epic Records.

W 1990 roku Cover Girls nagrały piosenkę „New York City Christmas” z Escalerą na wokalu. Piosenka pojawiła się na kilku świątecznych kompilacjach. W 1990 roku w radiu zaczęto nadawać „Funk Boutique”, a w 1991 roku ukazał się singiel zawierający remiksy piosenki, a na stronie B „Don't Stop Now”. Po wydaniu tego singla Margo Urban opuściła grupę i została zastąpiona przez Michelle Valentine. Trzeci album studyjny grupy, „Here It Is”, wydany w 1992 r., na którym po raz pierwszy wystąpiło dwóch głównych wokalistów, Escalera i Valentine, a także wyprodukował najnowszy hit grupy, cover piosenki Rose Royce z 1978 r. „Wishing on a Star". Wersja tej piosenki wydana przez Cover Girls stała się drugim hitem popowym w Top 10, kiedy latem 1992 roku osiągnęła 9. miejsce. W tym samym roku piosenka dotarła również do pierwszej czterdziestki brytyjskiej listy przebojów singli.

Następnie ukazał się singiel „Thank You”, w którym główne wokale dzielą się Valentine i Escalera. Hiszpańska wersja piosenki „Wishing On A Star” została nagrana jako strona B utworu „Thank You”, a Escalera i Valentine wnieśli główne wokale do tej wersji. Krótko po wydaniu „Thank You” Jackson opuścił grupę. Escalera i Valentine nadal występowały jako duet. „If You Want My Love (here it is)” był ostatnim singlem z albumu „Here It Is”. Hiszpańska wersja „Wishing On A Star” zatytułowana „Estrella Del Amor” została również wydana jako singiel promocyjny przez Sony Discos.

W 1993 roku Evelyn Escalera nagrała wokale na promocyjnym singlu zatytułowanym „Can You Feel It?” wydany przez Cupid Records. W 1994 roku grupa dodała nową piosenkę „You Better Change” do ścieżki dźwiękowej filmu „I Like It Like That”. Grupa powróciła w 1996 roku z albumem Satisfy. Oba single z albumu miały różne wersje i różne główne wokale w każdej piosence. Pierwszy singiel „I Am Woman” został pierwotnie wydany z Valentinem na wokalu. Jednak wkrótce po wydaniu singla Valentine opuściła grupę. Główny wokal przejęła wówczas Gayle Ellis. W „I Need Your Lovin'” wokale w miksie albumu wykonała Valentine, a wokale w remiksie w singlu zajęły się Ellis i Escalerą (którzy następnie wrócili do grupy po przerwie).

Nicki Richards nagrała także swój główny wokal w niektórych utworach z albumu Satisfy, zwłaszcza w „Whenever You Need Me” i „Keep On Giving Me Love”. W 1997 roku Sabrina Nieves udostępniła utwór „Supersonic” pod nazwą „Sabrina Sang” na płycie „Jock Jams Vol. 3-calowy album. W 1998 roku Lorraine Munoz wydała singiel „Ritmo De La Noche” pod pseudonimem Lorena Martinez z albumu Latin Mix USA. Była członkini Louise „Angel” [Sabater] Mercado wydała swój solowy debiutancki album Angel w 2000 roku. Album zawierał nową wersję piosenki Cover Girls „Show Me” wyprodukowanej przez Tony’ego Morana. W 2002 roku remake z utworu „Hooked On You” Sweet Sensation zostało nagrane przez Escalerę na album Freestyle Party. Promocyjne remiksy utworu, w którym wystąpiła także Escalera, zostały wydane przez Fever Records. Evelyn Escalerę można także usłyszeć śpiewającą w tle w ponownie nagranej instrumentalnej wersji utworu „Show Me” z albumu Freestyle Mix USA Vol. 1 . Piosenka znajduje się na końcu utworu Cover Girls „Because of You” („Show Me” nie jest wymieniony jako utwór na liście utworów, ale został zremiksowany w instrumentalnej wersji „Because of You”).

Louise „Angel” Mercado rozpoczęła intensywne tournée jako Angel OCG (Original CoverGirl) w ramach rezerwacji La' Entertainment, występując na najważniejszych koncertach freestyle w kraju i za granicą. W 2004 roku Angel Mercado wraz z Lil' Suzy i Lisette Melendez dołączyli do stworzonego przez latifa Mercado konceptu o nazwie S.A.L. kompilacja na żywo niektórych z największych piosenek Freestyle, sukces tej grupy sprawił, że S.A.L. jeden z najpopularniejszych zespołów freestyle'owych na rynku, działający do 2014 roku. Planowany taneczny singiel do piosenki „I'll Stand By You” z udziałem Escalery, Lorraine Munoz i Sabriny Nieves nigdy nie został wydany.

W 2006 roku The Cover Girls (Escalera, Munoz i Nieves) włożyły wokale do piosenki Cobra Starship „The Ballad of Big Poppa and Diamond Girl” z albumu Cobra Starship While the City Sleeps, We Rule the Streets. W listopadzie 2008 roku Evelyn Escalera wydała swój pierwszy solowy singiel, będący coverem świątecznego klasyka Mariah Carey „All I Want for Christmas Is You”, dostępnego w iTunes pod jej nowym pseudonimem Evelyn DeMille.

W 2010 roku Evelyn Escalera dodała utwór „Grown Up Christmas List” . W 2011 roku „Original” Cover Girls, Louise „Angel” [Sabater] Mercado, Caroline Jackson i Margo Urban, połączyły się ponownie pod nowym kierownictwem Latifa Mercado, męża wokalistki Angel. Debiutancki występ grupy odbył się podczas Long Beach Pride dla prawie 40 000 uczestników. Impreza odniosła taki sukces, że grupa nadal występowała jako The „Original” Cover Girls. 5 lipca 2014 roku do grupy ponownie dołączyła oryginalna Cover Girl Sunshine. Michelle Valentine została pisarką, pisarką i powieściopisarką. 7 listopada 2015 roku Cover Girls (Escalera, Munoz i Nieves) wystąpiły w filmie dokumentalnym o muzyce freestyle zatytułowanym Legends of Freestyle. Przeprowadzamy wywiady ze wszystkimi czołowymi artystami freestyle'owymi oraz zagłębiamy się w historię i ruch tego gatunku. Dokument prezentowany przez Stanulis Productions miał swoją premierę na Festiwalu Filmów Akcji Miejskiej HBO w Teatrze AMC; tylko na jedną noc, w sobotę 7 listopada 2015 roku na 47th Street w Nowym Jorku. W 2022 roku pierwotna członkini Caroline Jackson wycofała się z grupy i została zastąpiona przez byłą członkinię Michelle Valentine. Angel, Michelle i Margo rozpoczęły trasę koncertową jako The „Original” Cover Girls. Evelyn Escalera, Sabrina Nieves i Lorraine Munoz nadal występują i koncertują jako The Cover Girls.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Show me/Drumapella	Cover Girls	02.1987	-	44[18]	Fever 1911	[written by Albert Cabrera,Dr. Bob Khozouri,Tony Moran,Andy Panda][produced by "The Latin Rascals"][34[14].R&B Chart]
Spring love	Cover Girls	08.1987	-	98[1]	Fever SF 816	[written by Pete Warner, Rainy Davis][produced by Pete Warner, Rainy Davis][82[6].R&B Chart]
Because of you	Cover Girls	11.1987	-	27[20]	Fever 1914	[written by David Cole][produced by Robert Clivilles, "Little" Louie Vega][47[14].R&B Chart]
Promise me/One Night Affair	Cover Girls	03.1988	-	40[19]	Fever 1917	[written by A. Tripoli, T. Moran, A. Cabrera][produced by Andy "Panda" Tripoli, The Latin Rascals]
Inside outside	Cover Girls	07.1988	-	55[13]	Fever 1916	[written by A. Tripoli, T..Moran, A.Cabrera][produced by Andy Panda Tripoli]
My heart skips a beat	Cover Girls	09.1989	-	38[14]	Capitol 44 436	[written by David Cole][produced by David Cole, Robert Clivilles]
We can' t go wrong	Cover Girls	12.1989	-	8[19]	Capitol 44 498	[written by Cole/Moran/Tripoli][produced by Andy "Panda" Tripoli, Tony Moran, Sal Abbatiello]
All that glitters isn' t gold	Cover Girls	04.1990	-	49[12]	Capitol 44 545	[written by David Cole][produced by Robert Clivillés & David Cole]
Don't Stop Now	Cover Girls	01.1991	-	63[3]	Epic 73 698	[written by Harold Payne, T. Cerney, V. Reznikov][produced by Andy Panda, Tony Moran]
Funk boutique	Cover Girls	02.1991	-	55[11]	Epic 73 698	[written by Tony Moran,Andy Tripoli][produced by Andy Panda, Tony Moran]
Wishing on a star	Cover Girls	05.1992	38[4]	9[20]	Epic 74 343	[written by Billie Calvin][produced by Tony Moran][19[14].R&B Chart]
Thank you	Cover Girls	08.1992	-	75[8]	Epic 74 438	[written by Andy Tripoli, Andy Marvel, Tony Moran][produced by Andy "Panda" Tripoli, Tony Moran]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Show me	Cover Girls	08.1987	-	64[61]	Fever 4	[produced by Andy "Panda" Tripoli,"Little" Louie Vega,Robert Clivillés & David Cole,Albert Cabrera & Tony Moran]
We can' t we wrong	Cover Girls	10.1989	-	108[19]	Capitol 91 041	[produced by Andy "Panda" Tripoli,"Little" Louie Vega,Robert Clivillés & David Cole,Albert Cabrera & Tony Moran]