piątek, 12 maja 2023

Animotion

Grupa Animotion powstała w roku 1984 w Los Angeles. W jej skład weszli: Bill Wadhams jako wokalista, Astrid Plane - wokalistka, Charles Ottavio - gitara basowa, Don Kickpatrick - gitara, Paul Antonelli - klawisze, Frenchy O`Brien - perkusja, Gregory Smith - klawisze.
Wcześniej Astrid, Paul i Frenchy grali w zespole Red Zone, gdzie producentem był Charles. Po rozpadzie Red Zone w 1983 założony został Animotion. Dołączyli do nich Bill, Don i Greg. W 1984 roku ukazał się ich pierwszy singiel "Obsession", który przyniósł pierwszy sukces. Rok później ukazał się ich debiutancki album zatytułowany "Animotion", na którym umieszczony został ów przebój.

 

Kolejnym singlem promującym płytę był "Let Him Go". W roku 1986 Astrid i Bill zostali prezenterami rozdania nagród American Music Awards. W zespole zaczęły następować zmiany personalne. Najpierw odszedł klawiszowiec Paul Antonelli (od tego momentu grupa miała jednego keyboardzistę), a następnie z zespołem pożegnał się perkusista Frenchy O`Brien. Jego miejsce zajął ex członek grupy Shalimar, Jim Blair. Po krótkiej przerwie ukazał się drugi album zespołu "Strange Behavior" oraz singiel "I Engineer". Utwór ten zajął 2 miejsce na listach przebojów w Niemczech.
 

W 1987 roku pojawiły się czarne chmury nad grupą i w połowie nagrywania trzeciego albumu nastąpił tajemniczy rozpad zespołu. Jedną z teorii przyczyn rozpadu było przedawkowanie substancji MSG w chińskim jedzeniu jakie spożywali jednego dnia. Od tamtej pory już nigdy członkowie Animotion nie zjedli razem obiadu! Z zespołu odeszli Bill, Astrid, Charles i Jim. Wytwórnia Polygram, dla której grupa nagrywała trzecią płytę, nie chciała stracić materiału i do Animotion, które ówcześnie składało się tylko z Dona i Grega, dołączyli: Cynthia Rhodes, znana aktorka, od 1989 roku żona znanego piosenkarza Richarda Marxa, oraz Paul Engemann. Trzeci longplay został w końcu wydany w 1989 roku. Znalazł się na nim utwór "Room To Move", który rok wcześniej ukazał się na singlu oraz został wykorzystany w filmie "Moja Macocha Jest Kosmitką". Niestety album nie odniósł większego co spowodowało, że nastąpił kolejny rozpad zespołu.
 

8 lutego 2001 roku Animotion ponownie powrócił. Aktualnie jest tworzony przez podstawowy skład, tj. Bill, Astrid, Charles, Don, Greg oraz przez nowego perkusistę, Kevina. Członkowie zespołu po powrocie nie wydali żadnej płyty, jednak grają do dziś, dając koncerty na całym świecie. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Obsession / Turn AroundAnimotion01.19855[12]6[24]Mercury 880 266[written by Holly Knight,Michael Des Barres][produced by John Ryan][35[7].Hot Disco/Dance;Mercury 822 580 12"]
Let Him Go / Holding YouAnimotion06.1985-39[13]Mercury 880 737[written by B. Wadhams][produced by John Ryan]
I Engineer / The EssenceAnimotion03.1986-76[6]Casablanca 864 433[written by Mike Chapman,Bernie Taupin,Holly Knight][produced by Richie Zito][35[7].Hot Disco/Dance;Casablanca 884 433 12"]
I Want You / Staring Down The DemonsAnimotion05.1986-84[4]Casablanca 884 729[written by B. Wadhams,R. Neigher][produced by Richie Zito]
Room to Move / Send it OverAnimotion02.1989-9[18]Polydor 871 418[written by Simon Climie,Rob Fisher,D. Morgan][produced by Steve Barri,Tony Peluso][piosenka z filmu "My stepmother is an alien"]
Calling It Love / The Way Into Your HeartAnimotion06.1989-53[9]Polydor 889 054[written by Desmond Child,A. Fig][produced by Steve Barri,Tony Peluso]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
AnimotionAnimotion02.1985-28[30]Mercury 822 580[produced by John Ryan]
Strange BehaviorAnimotion03.1986-71[14]Casablanca 826 691[produced by Richie Zito]
Animotion (Room to Move)Animotion03.1989-110[17]Polydor 837 314-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Androids

 Androids australijski zespół rockowy z frontmenem Timem Henwoodem,który wcześniej był członkiem grupy Superjesus.Ich singiel "Do It With Madonna" wydany w 2002r trafił na 15 pozycję listy singli w W.Brytanii.Kolejny ,"Here She Comes" był bestsellerem na rynku australijskim,a trzeci-"Brand New Life" przepadł na listach przebojów.Debiutancki album "ANDROIDS" uplasował się na 36 miejscu listy ARIA Albums Chart.

 

Mimo,że nie odnieśli międzynarodowego sukcesu,pamiętany jest za klip video z piosenką "Do It With Madonna",w którym jako królowe dragów przedstawiono Britney Spears, Christinę Aguilerę, Pink, Kylie Minogue i oczywiście, Madonnę.Piosenka "Here She Comes" trafiła na ścieżkę dżwiękową filmu American Wedding,natomiast wspomniana "Do It With Madonna" w The O.C..
Po blisko dwuletnim turnee zespół spędził 2005r na nagrywaniu drugiej płyty długogrającej.W ostatnim czasie grali jako support podczas koncertów Pink w Australii.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK Aus Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Do It With MadonnaAndroids05.200315[5]4[17]Universal MCSID 40321[written by Cameron McKenzie][produced by Adrian Hannan, Pete Dacy]
Here She ComesAndroids03.2003-15[6]Festival 021332[written by Tim Henwood][produced by Adrian Hannan, Pete Dacy]
Brand New LifeAndroids01.2004-101Festival 021372-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK Aus Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The AndroidsAndroids04.2003-36[2]Universal 038 486-2[produced by Pete Dacy]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Anderson, Bruford, Wakeman, Howe

ANDERSON, BRUFORD, WAKEMAN, HOWE, grupa brytyjska. Powstała w 1988 w Londynie. W pierwszych tygodniach posługiwała się nazwą Affirmative. W składzie znaleźli się czterej muzycy, którzy przed laty występowali razem w Yes: pomysłodawca jej utworzenia Jon Anderson (25.10.1944, Accrington, Lancashire) - voc, a także Bill Bruford (właśc. William Scott Bruford; 17.05.1948, Sevenoaks, Kent) - dr, Rick Wakeman (właśc. Richard Wakeman; 18.05.1949, Perivale, Londyn) - k i Steve Howe (8.04.1947, Holloway, Londyn) - g.

 

Jej narodziny były więc de facto reaktywowaniem tamtego zespołu w składzie z lat siedemdziesiątych, nie mogła jednak posłużyć się jego nazwą, ponieważ w tym czasie dawny partner czwórki, basista Chris Squire, stał na czele kolejnego wcielenia Yes. W 1991 została wchłonięta przez Yes.
 

Zaczęła działalność od pięciotygodniowej próbnej sesji w Studio De La Frette w Paryżu. A niebawem weszła do studia Air w Montserrat na Barbados i przystąpiła do pracy nad płytą "Anderson, Bruford, Wakeman, Howe" (bez Howe'a, który dograł swoje partie w Londynie). Wsparli ją Matt Clifford - k, voc, Milton McDonald -g i Tony Levin -b, voc, a także Chris Kimsey jako współproducent (wraz z Andersenem). Album ukazał się w czerwcu 1989 nakładem wytwórni Arista. Towarzyszyły mu trzy single: Brother Of Mine/Themes: Sound z czerwca, Let's Pretend/Quartet: I'm Alive z sierpnia i Order Of The Universe/Fist Of Fire z listopada tego roku.
 

Przedstawiła kilka wspólnych kompozycji utrzymanych w stylu dawnego Yes. Zazwyczaj były to utwory dość rozbudowane formalnie, np. najbardziej udany Brother Of Mine (w trzech częściach: The Big Dream, Nothing Can Come Between Us i Long iost Brother Of Mine; współtwórcą ostatniej był Geoff Downes) i Order Of The Universe (w czterech częściach: Order Theme, Rock Gives Courage, lt's So Hard To Grow i The Universe; współtwórcą drugiej był Rhett Lawrence). Ale w repertuarze znalazły się też bardziej konwencjonalne, choć zazwyczaj wspaniałe piosenki, np. Fist Of Fire, The Meeting, Birthright, której współtwórcą był Max Bacon, i Let's Pretend, której współtwórcą był Vangelis. Napisane na płytę teksty wyrażały zagubienie w chaosie sprzecznych idei (It's So Hard To Crow) oraz tęsknotę do harmonii w stosunkach międzyludzkich (Let's Pretend).
 

W lipcu 1989, wkrótce po ukazaniu się płyty, która w krótkim czasie zyskała znaczną popularność, grupa wyruszyła w trasę po Stanach i Europie pod hasłem An Evening Of Yes Music, wykonywała bowiem głównie stare utwory Yes. Jeden z koncertów amerykańskich został cztery lata później, w grudniu 1993, udokumentowany albumem "An Evening Of Yes Music Plus", zawierającym oprócz takich utworów z ptyty "Andersen, Bruford, Wakeman, Howe", jak Brother Of Mine, Order Of The Universe, Birthright i przesycony klimatem muzyki południowoamerykańskiej Teakbois, przede wszystkim kompozycje Yes, jak Time And A Word, Long Distance Runaround, Heart Of fire Sunrise, Roundabout, Close To The Edge, And You And I i Owner Of A Lonely Heart.
 

Grupa rozpoczęta pracę nad drugim albumem studyjnym, ale gdy zapadła decyzja, że połączy siły z Yes, gotowe już nagrania trafiły na płytę "Union" tego zespołu. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Brother of Mine/Themes:SoundAnderson, Bruford, Wakeman, Howe06.198963[3]-Arista 112 444[written by J. Anderson, S. Howe, R. Wakeman, B. Bruford, G. Downes][produced by Chris Kimsey, Jon Anderson]
Order of the universe/Fist of fireAnderson, Bruford, Wakeman, Howe10.198993[1]-sArista 112 618 [written by J. Anderson, S. Howe, R. Wakeman, B. Bruford, Rhett Lawrence][produced by Chris Kimsey, Jon Anderson]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Anderson, Bruford, Wakeman, HoweAnderson, Bruford, Wakeman, Howe06.198914[6]30[16]Arista 90 126[produced by Jon Anderson, Chris Kimsey]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

czwartek, 11 maja 2023

Tove Lo

Wielokrotnie nagradzana performerka i nominowana do nagrody Grammy autorka tekstów, Tove Lo, tworzy surowy, pełen wyznania pop, ukształtowany przez jej miłość do grunge i nieskazitelnych dźwięków jej szwedzkiej ojczyzny. Sposób, w jaki jej singiel „Habits (Stay High)” z 2013 roku oscylował między radością a rozpaczą i szczerze przedstawiał zażywanie narkotyków i seks, sprawił, że stał się charakterystycznym, powiązanym, multi-platynowym hitem i odpowiednim wprowadzeniem do jej nieocenzurowanego stylu. 

 Podążyła za tym z bardziej nieskrępowaną, wyznaniową muzyką: jej debiutancki album z 2014 roku, Queen of the Clouds, i BLUE LIPS z 2017 roku podtrzymały jej reputację jako konfrontującej się z ciemniejszą stroną miłości i związków z przemyślanymi, prowokacyjnymi i chwytliwymi piosenkami. W Sunshine Kitty z 2019 roku przyjęła nieco bardziej beztroskie podejście, nie tracąc przy tym nic ze swojego charakteru, podczas gdy Dirt Femme z 2022 roku nadał  niuansów jej koncepcji kobiecości. Lo, poszukiwana współpracowniczka, pracowała z takimi artystami jak Coldplay, Charli XCX i Nick Jonas; jako autorka tekstów ma na swoim koncie piosenki dla Lorde i Icona Pop, a także nominowany do nagrody Grammy przebój Ellie Goulding z 2015 roku „Love Me Like You Do”. 

 Tove Lo urodziła się jako Ebba Tove Elsa Nilsson 29 października 1987 roku na przedmieściach Sztokholmu. Kiedy miała trzy lata, jej matka chrzestna nadała jej przezwisko Tove Lo, na cześć rysia, którego młoda Nilsson kochała w lokalnym zoo („lo” to po szwedzku ryś). Zaczęła pisać wiersze i opowiadania w młodym wieku, a swoje pierwsze piosenki napisała już w wieku 11 lat. Dorastając, fascynowała ją surowość muzyki Courtney Love i Kurta Cobaina oraz ich związek. inspirację twórczością Robyn, Lykke Li, Jeffa Buckleya i Charlotte Gainsbourg. Kontynuowała naukę w słynnym Rytmus Musikergymnasiet - muzycznej szkole średniej porównywalnej z brytyjską BRIT School - gdzie zaprzyjaźniła się z Caroline Hjelt, przyszłą członkinią duetu Icona Pop.  

Po ukończeniu studiów w 2006 roku Lo zaczął tworzyć muzykę z innymi absolwentami Rytmus w matematyczno-rockowym zespole Tremblebee. Kiedy kwintet rozpadł się w 2009 roku, Lo postanowiła skupić się na własnych piosenkach, spędzając sześć miesięcy w swoim szopie, nagrywając swoje demo, pracując jako wokalistka sesyjna. Na imprezie z okazji pierwszego kontraktu płytowego Icona Pop wykorzystała okazję, by dać swoje demo członkowi personelu ich wytwórni, co doprowadziło do podpisania umowy wydawniczej z Warner Chappell i podróży do Los Angeles, aby pracować z innym Szwedem i supremem w zakresie pisania piosenek popowych i produkcji Maxem Martinem, który stał się mentorem i częstym współpracownikiem. W październiku 2012 roku Lo wydała samodzielnie swój debiutancki singiel „Love Ballad”, chwytliwy popowy utwór z beatem, w którym ukazał się jej potężny głos. Po nim w 2013 roku pojawił się „Habits (Stay High)”, mroczny hymn o zerwaniu, który wywołał taki szum w Internecie, że doprowadził do zawarcia umowy z Universal.  

„Habits” i jego kontynuacja, „Out of Mind”, utrzymane w podobnym duchu, pojawiły się na jej debiutanckiej EP-ce dla wytwórni Truth Serum w 2014 roku. EPka osiągnęła 13. miejsce na szwedzkiej liście albumów, podczas gdy „Habits” osiągnął 13. miejsce na szwedzkiej liście singli i zajął szóste miejsce w Wielkiej Brytanii. W tym czasie Lo dała się również poznać jako autorka tekstów, współpracując przy utworach dla Icona Pop i Victoria Justice. We wrześniu 2014 ukazał się jej debiutancki album Queen of the Clouds, na którym znalazł się utwór „Habits” - który osiągnął trzecie miejsce na liście Billboard Hot 100 - oraz inne surowe, wyznające piosenki o miłości i bólu serca. Płyta znalazła się w pierwszej dziesiątce w Szwecji i w pierwszej dwudziestce w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, a kolejny singiel „Talking Body” odniósł podobny sukces. 

 Współpraca Lo z Alesso w 2014 roku, „Heroes (We Could Be)”, była kolejnym hitem, który dotarł na szczyt amerykańskiej listy przebojów tanecznych i znalazł się w pierwszej dziesiątce w Szwecji i Wielkiej Brytanii. Pod koniec 2014 roku napisała piosenkę do The Hunger Games : Kosogłos, cz. 1. Była także częścią kolektywu pisania piosenek Martin's Wolf Cousins i współautorem piosenek dla Cher Lloyd, Lea Michele, i Saturday.  W styczniu 2015 roku Lo przeszła operację torbieli na strunach głosowych i nie mogła śpiewać przez dwa miesiące, kiedy dochodziła do siebie. W tym miesiącu ukazał się również utwór Ellie Goulding „Love Me Like You Do”, utwór, który Lo napisała wspólnie z Martinem i innymi osobami na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Stał się hitem numer jeden w Wielkiej Brytanii i pierwszą dziesiątką w Stanach Zjednoczonych, a później zdobył nominację do nagrody Best Song Written for Visual Media na 58. ceremonii rozdania nagród Grammy . Lo zdobyła także parę nagród Grammy swojej ojczyzny w 2015 roku, Artystę Roku i Piosenkę Roku za „Habits (Stay High)”. Po wydaniu luksusowej wersji Queen of the Clouds wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową. Pod koniec tego roku użyczyła swojego wokalu do siódmego albumu Coldplay, A Head Full of Dreams.  Pracowity rok 2016 dla Lo obejmował współpracę z Broods i Flume, a jej singiel z Nickiem Jonasem „Close” znalazł się na liście Top 20 w Kanadzie, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych, gdzie zdobył uznanie ugruntowany platyną.  

Jest także współautorką innej piosenki dla Goulding , „Still Falling for You” ze ścieżki dźwiękowej do filmu Bridget Jones' Baby, a także napisała piosenkę „Scars” do ścieżki dźwiękowej The Divergent Series: Allegiant. W październiku 2016 roku Lo powróciła ze swoim drugim albumem, Lady Wood, który dostarczył więcej jej charakterystycznej mieszanki fajnego synth popu i szczerych tekstów. Zachęcona przez single „Cool Girl” i „True Disaster”, zestaw stał się numerem jeden w Szwecji i wylądował na 11. miejscu listy Billboard 200 w USA. 

 W 2017 roku Lo wniosła piosenkę „Lies in the Dark” do ścieżki dźwiękowej Fifty Shades Darker i jest współautorem piosenki Lorde „Homemade Dynamite”. W listopadzie tego roku wydała swój trzeci album, BLUE LIPS, utwór towarzyszący Lady Wood, na którym znalazł się singiel „Disco Tits”. Album osiągnął 138 miejsce na liście Billboard 200 i 15 w Szwecji. Lo stworzyła dwa filmy krótkometrażowe z piosenkami z BLUE LIPS, Fire Fade i Fairy Dust. W grudniu pojawiła się w „Out of My Head”, utworze z mixtape'u Charli XCX „Pop 2”. W czerwcu 2018 roku Lo odwzajemniła przysługę, wydając remiks „bitches” BLUE LIPS, w którym wystąpił XCX wraz z Icona Pop, Alma i Elliphant.  

Czwarty album Lo, Sunshine Kitty, ukazał się we wrześniu 2019 roku. Utwory nagrane we współpracy z Kylie Minogue i Jaxem Jonesem odzwierciedlały szczęśliwszy, bardziej pewny siebie nastrój Lo. Album, który znalazł się na liście 20 największych przebojów w Szwecji, osiągnął 61 miejsce w Stanach Zjednoczonych i 59 w Wielkiej Brytanii. Teledysk do singla Sunshine Kitty „ Glad He's Gone ” był nominowany w kategorii Najlepszy teledysk na 62. ceremonii rozdania nagród Grammy . Potem pojawił się szereg samodzielnych singli, w tym „Bikini Porn” i angielski cover piosenki „Jag kommer”, który znalazł się na liście 40 największych przebojów w Szwecji; te piosenki, wraz z wcześniej niepublikowanym materiałem, pojawiły się w luksusowym wydaniu Sunshine Kitty Paw Prints z maja 2020 roku . Wystąpiła także w parze z Seanem Paulem przy klubowym singlu „Calling On Me”.  

Pracując nad swoim kolejnym albumem, Lo pojawiła się w filmowej adaptacji powieści Vilhelma Moberga The Emigrants z 1949 roku i współpracowała z Martinem Garrixem przy singlu „Pressure” z 2021 roku. Pierwszy przedsmak jej piątego albumu pojawił się na początku 2022 roku wraz z „How Long”, który pojawił się na ścieżce dźwiękowej Euphoria: Music from the HBO Original Series. W sierpniu Lo była producentem wykonawczym debiutanckiego mixtape'u Pussy Riot, a w październiku ukazał się jej własny album Dirt Femme. Jej pierwszy album wydany przez jej własną wytwórnię Pretty Swede pozwolił jej odzyskać delikatniejszą stronę swojej kobiecości i nawiązał do tanecznych dźwięków z jej wcześniejszych wydawnictw z udziałem SG Lewis, First Aid Kit i Channel Tres.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Habits (Stay High)Tove Lo06.2014-3[39]Universal 00602537797448[8x-platinum-US][silver-UK][written by Tove Nilsson,Ludvig Söderberg,Jakob Jerlström][produced by The Struts]
Stay HighTove Lo featuring Hippie Sabotage03.20146[34]-Polydor SEUM 71400257[platinum-UK][written by Tove Nilsson,Ludvig Söderberg,Jakob Jerlström][produced by The Struts,Hippie Sabotage]
Heroes (We Could Be)Alesso Featuring Tove Lo01.20156[28]3[39]Virgin USUM 71411636[platinum-US][platinum-UK][written by Alessandro Lindblad,Ebba Nilsson,David Jones,Brian Eno][produced by Alesso]
Talking BodyTove Lo05.201517[19]12[30]UMC SEUM 71401533[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Ebba Nilsson,Jakob Jerlström,Ludvig Söderberg][produced by The Struts,Shellback]
CloseNick Jonas featuring Tove Lo04.201625[19]14[20]Island USUM 71602394[platinum-US][gold-UK][written by Robin Fredriksson, Mattias Larsson, Julia Michaels, Justin Tranter, Tove Nilsson][produced by Mattman & Robin]
Cool GirlTove Lo08.201646[14]3[39]Polydor SEUM 71601198[platinum-US][silver-UK][written by Tove Nilsson,Ludvig Söderberg,Jakob Jerlström][produced by The Struts]
Say ItFlume featuring Tove Lo11.201669[1]3[39]Transgressive AUFF 01600799[gold-US][gold-UK][written by Harley Streten,Tove Nilsson,Daniel Johns,J Hamilton][produced by Flume,Tove Lo,Daniel Johns]
JacquesTove Lo with Jax Jones09.201967[2]-Polydor GBUM 71903211[written by Ebba Tove Nilsson, Mark Ralph, Timucin Lam, Uzoechi Emenike][produced by Jax Jones,Ralph]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Queen of the CloudsTove Lo05.201517[2]14[65]Polydor 4702496[platinum-US][gold-UK][produced by Klas Åhlund ,Captain Cuts, Mattman & Robin, Lucas Nord ,Ali Payami ,Scribz Riley, Kyle Shearer,Shellback ,The Struts]
Lady WoodTove Lo11.201640[1]11[3]Polydor 5702446[produced by Oscar Görres, Oscar Holter, Ilya, Joel Little,Ali Payami, Ludvig Söderberg ,The Struts]
Blue Lips: Lady Wood Phase IITove Lo12.2017-138[1]Island[produced by Choukri Gustmann, Alex Hope, Jack & Coke, Lulou, Ali Payami, The Struts, Gustav Weber Vernet]
Sunshine KittyTove Lo10.201959[1]61[1]Polydor 806499[produced by Ludvig Söderberg, The Struts ,Shellback, Jax Jones, Mark Ralph ,Ian Kirkpatrick, Jack & Coke ,Mattman & Robin ,Joel Little]
Dirt FemmeTove Lo10.2022-153[1]Pretty Swede MT00814CDB[produced by Elvira,SG Lewis,OzGo,Totally Enormous Extinct Dinosaurs,Ali Payami,A Strut,TimFromTheHouse]
Autor: o Brak komentarzy:

Blue Mercedes

Blue Mercedes to popowy duet z Londynu w Anglii, w skład którego wchodzili David Titlow i Duncan Millar. Ich debiutancki album, Rich and Famous, został wyprodukowany przez Phila Hardinga i Iana Curnowa dla PWL, z piosenkami napisanymi przez Titlowa i Millara.
 

 Ich piosenka „I Want to Be Your Property” była hitem Billboard Hot 100, osiągając szczyt na 66 miejscu w 1988 roku, a dodatkowy sukces odnieśli na US Dance Charts, gdzie spędzili cztery tygodnie na pierwszym miejscu listy Hot Dance Club Play. „Love is the Gun” osiągnął 46. miejsce na krajowej liście przebojów w Wielkiej Brytanii i 5. miejsce na liście Hot Dance Club Play. „Love Is The Gun” był hitem „Single of the Fortnight” w czerwcu 1988 roku. „See Want Must Have” osiągnął 18. miejsce na liście Hot Dance Club Play, aw Wielkiej Brytanii „I Want To Be Your Property” osiągnął 23. miejsce na krajowej liście przebojów. 

 Po wydaniu singla „That Beauty Is You” przekształcili się w niezależny zespół taneczny Nixon i wydali piosenkę „Sweet Temptation”. Później wydali kilka utworów tanecznych pod nazwą Monica De Luxe, które weszły na listy UK Dance Charts. Następnie Titlow założył indie rockowy zespół Heave, który wydał jeden album zatytułowany Scaramanga w Radar Records na początku lat 90-tych, a obecnie jest fotografem mody i muzyki. 

 Millar zaczął produkować kolejne utwory taneczne, w tym jako Exoterix, pierwszy utwór wydany przez wytwórnię taneczną EMI Positiva Records w 1993 roku. Później wydał instrumentalny album acid jazz pod nazwą A One w Indochina Records (spółka zależna od China Records) oraz dwa albumy smooth jazz w Instinct Records w Nowym Jorku, uzyskując UK MOBO nominacja jako Best UK Jazz Act za pierwszy z nich w 1999 roku.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I Want To Be Your PropertyBlue Mercedes10.198723[13]66[6]MCA BONA 1[written by David Titlow, Duncan Millar][produced by Phil Harding and Ian Curnow][1[4][11].Hot Disco/Dance;MCA 23 817 12"]
See Want Must HaveBlue Mercedes10.198723[13]66[6]MCA BONA 4[written by David Titlow, Duncan Millar][produced by Phil Harding and Ian Curnow][18[8].Hot Disco/Dance;MCA 23 857 12"]
Love is The GunBlue Mercedes07.198846[6]-MCA BONA 3[written by David Titlow, Duncan Millar][produced by Phil Harding and Ian Curnow][5[8].Hot Disco/Dance;MCA 23 879 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Blowfly

Blowfly był alter ego Clarence'a Reida, autora tekstów i producenta, który odniósł spory sukces pod własnym nazwiskiem w latach 70-tych, pisząc i produkując hity dla Gwen MacRae, KC & the Sunshine Band, Betty Wright i inni podczas pracy w wybitnej wytwórni dyskotekowej z Florydy tamtych czasów, TK Records. Jednak Reid jest najlepiej pamiętany w pewnych kręgach jako Blowfly.  

Blowfly specjalizował się w brudnych parodiach aktualnych hitów soulowych i popowych; jego ponad dwa tuziny albumów, prawie wszystkie nagrane na żywo w studio z atmosferą całonocnej imprezy napędzanej alkoholem, to zabawna mieszanka plugastwa i dowcipu, która nie jest ani zbyt obrzydliwa, by być zabawną, ani zbyt wyrafinowana, by być sprośną. 

 Reid, urodzony w Wiedniu w stanie Georgia, w Walentynki 1939 roku, zyskał swój przydomek na początku lat 60-tych, kiedy jego babcia przyłapała nastolatkę na śpiewaniu brudnych słów do popularnego hitu i ogłosiła, że jej wnuczka jest „bardziej paskudna niż mucha plujka”. W połowie lat 60-tych Reid przeniósł się do Miami, gdzie nie używano wulgarnych słów, i związał się z producentem i właścicielem wytwórni Henry'm Stone'em.

  Pod własnym nazwiskiem Reid wydał kilka solidnych albumów z czystym R&B i miał kilka singli na listach przebojów, poczynając od przeboju soulowego z  Top Ten z 1969 roku „Nobody But You Babe”, dla wydawnictw Stone'a Alston i TK.Blowfly Reid nigdy jednak nie stracił talentu do podbijania list przebojów Top 40, a po kilku latach wykonywania swoich parodii dla przyjaciół i współpracowników, Reid wskrzesił swój młodzieńczy przydomek i w 1970 r. nagrał debiutancki album jako Blowfly, The Weird World of Blowfly. Oczywiście wytwórnie Stone'a nie mogły tknąć wyników, więc Reid wytłoczył album na swoim własnym wydawnictwie Weird World, umieszczając go w dziwacznej, domowej roboty okładce, przedstawiającej Reida stojącego na koszu na śmieci w komicznie ohydnej masce potwora, parę skrzydełek domowej roboty, niebieski sweter z żółtym napisem „BF” i parę obcisłych białych podkolanówek, trzymając w jednej ręce gumowego kurczaka i drapiąc dwie nagie kobiety w dużych afro, klęczące przed nim.  Sprzedawane w tym samym pół-podziemnym obiegu, w którym sprzedawano albumy Dolemite Rudy'ego Raya Moore'a i inne dziwactwa kulturowe, płyty Blowfly cieszyły się ogromną popularnością. Chociaż od początku było tajemnicą poliszynela, że ​​Blowfly to Clarence Reid, Reid zawsze pojawiał się na okładkach płyt w jakimś skomplikowanym lub dziwnym kostiumie. Jego niechęć do publicznego identyfikowania się jako Blowfly wynikała nie tylko z jego religijnego wychowania - pomimo brudnych ust Reid był pobożnym chrześcijaninem, który wyrzekł się alkoholu i papierosów i pracował jako duchowny - ale także z postępowania karnego,  ostatnich dniach   2 Live Crew przekonało się o tym na własnej skórze. Sklepy były ścigane za przenoszenie albumów Blowfly w niektórych społecznościach, a Reid został pozwany przez ówczesnego prezesa ASCAP, Stanleya Adamsa, po tym, jak Blowfly sparodiował jazzowy standard Adamsa „What a Difference a Day Makes” jako „What a Difference a Lay Makes” ”. 

 Reid wydawał płyty Blowfly pod różnymi nazwami wytwórni w latach 70., 80. i 90-tych, współpracując z podobnie myślącymi ludźmi, takimi jak 2 Live Crew, a nawet Flea z Red Hot Chili Peppers. Blowfly był na tyle ikoną kultury, że w połowie lat 70-tych nagrał nawet swój świąteczny singiel. Oczywiście piosenki nosiły tytuły „Jingle Fuckin' Bells” i „Queer for the New Year”, ale mówimy tutaj o Blowfly, a nie o Bingu Crosbym. Blowfly zagrał także w niskobudżetowym filmie dokumentalnym The Twisted World of Blowfly w 1991 roku, a kilka jego albumów zostało ponownie wydanych na płytach CD w latach 90-tych, z czapką The Best of Blowfly: Analthology w 1996 roku. 

Clarence Reid / Blowfly zmarł na raka wątroby w hospicjum na Południowej Florydzie w styczniu 2016 r.; miał 76 lat.

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Blowfly's PartyBlowfly05.1980-82[20]Weird World 2034[produced by Blowfly]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Angry Anderson

 Gary "Angry" Anderson, australijski wokalista rockowy,prezenter telewizyjny,reporter i aktor.Jest on najbardziej znany jako wokalista hard rockowej grupy Rose Tattoo działającej od 1976r ,ale też ze swojej działalności charytatywnej.

Urodził się 5 sierpnia 1947r w Melbourne,debiutując jako wokalista w Buster Band w latach 1973-75r.Zespół ten wydał swój jedyny album krótko przed rozpadem zatytułowany "Something to say".
 

Rose Tattoo została sformowana przez Petera Wellsa,wcześniej występującego z Buffalo.Anderson zastępuje w nim Tony'ego Lake'a.Anderson razem z grupą nagrał sześć albumów aż do jej rozwiązania w 1987.W 1986r po nagraniu przez Beats from a single drum,uczestniczy w australijskim turnee zespołu Party Boys.Rok wcześniej wystąpił w filmie Mad Max: Beyond Thunderdome w roli Ironbara Bassey'a.Do tego czasu regularnie występuje w telewizyjnym programie A Current Affair.
 

W 1987r wylansował swój największy hit "Suddenly",który trafił na szczyt list przebojów w Australii i 3 miejsce na Wyspach Brytyjskich.Piosenka została wykorzystana jako motyw weselny w filmie Sąsiedzi.Płyta Beats from a single drum była planowana początkowo jako solowy album Andersona,by w końcu zostać wydana jako kolejny album Rose Tattoo.Dopiero po sukcesie "Suddenly" została wydana powtórnie już jako płyta Andersona.
 

Po rozpadzie Rose Tattoo kontynuje karierę solową płytą Blood from a stone wyprodukowaną w 1990r i zawierającą przebój "Bound For Glory".Na początku 2000r bierze udział w akcjach charytatywnych,grając minn. z The Angels koncert Bali Relief w Perth w 2002r.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Suddenly/FallingAngry Anderson11.19883[13]-Food For Thought YUM 113[Written By - Anderson/Cichon/Beamish][Producer - Kevin Beamish]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Beats From a Single DrumAngry Anderson.1988--Food For Thought/Pinnacle GRUB 11[Produced by Kevin Beamish]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Angel Witch

 Jedna z pierwszych grup rockowych zaliczanych do zapoczątkowanego w 1980 roku ruchu Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu.
Trio Angelwitch założył wirtuoz gitary Kevin Heyboume, a w jego skład weszli także: Kevin Riddles (bas) oraz Dave Dufort (perkusja). (Siostra Duforta, Denise, grała na perkusji w zespole Girlschool).
Debiutancki album grupy zawierał w przeważającej części wątki sataniczne i magiczne, które łączył z apokaliptycznymi oraz agresywnymi solówkami gitarowymi. Na liście przebojów znaleźli się tylko raz, w czerwcu 1980 roku, kiedy to utwór "Sweet Danger" przez tydzień utrzymał się na 75. miejscu. Wkrótce po ukazaniu się albumu Angelwitch grupa rozpadła się, ale Heyboume zachował prawo do nazwy.

 

Pięć lat później dokooptował Dave'a Hogga (bas), Pete'a Gordeliera (perkusja) i wokalistę Dave'a Tattuma i reaktywował zespół. Po nagraniu dwóch przeciętnych płyt, Angelwitch znów przestał istnieć. W myśl przysłowia "do trzech razy sztuka", w 1989 roku Heyboume ponownie wskrzesił formację wraz z perkusistą Spencerem Holmanem i basistą Grantem Dennisem. W rezultacie powstał album Live, nagrany "na żywo" w Los Angeles.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Sweet Danger/Flight NineteenAngel Witch06.198075[1]-EMI EMI 5064[written by Kevin Heybourne][produced by Chris Rogers]
Angel Witch/GorgonAngel Witch10.1980--Bronze BRO 108[written by Kevin Heybourne][produced by Martin Smith]
Loser/SufferAngel Witch06.1981--Bronze BRO 121[written by Kevin Heybourne][produced by Martin Smith]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Angel WitchAngel Witch12.1980--Bronze BRON 532[Produced by Martin Smith]
Screaming 'n'bleedingAngel Witch09.1985--Killerwatt KILP 4001[Produced by Les Hunt]
Frontal assaultAngel Witch04.1986--Killerwatt KILP 4003[Produced by Les Hunt, Eddie Stevens]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Angel

ANGEL, grupa amerykańska. Powstała w marcu 1975 w Waszyngtonie, ale niebawem przeniosła się do Los Angeles (w pierwszych miesiącach posługiwała się nazwą Sweet Mama From Heaven, ale pod wpływem menażera, Davida Josepha, zmieniła ją na Angel).

 

Z początku tworzyli ją: Frank Di Mino (15.10.1951, Boston, Massachusetts) -voc, Punky Meadows (właśc. Edwin Meadows; 6.02.1950, Waszyngton) - g, Creg Giuffria (28.07.1951, Culfport, Missisipi) - k, Mickey Jones (17.12.1952, Waszyngton) -b i Barry Brandt (14.11.1951, Waszyngton) - dr, perc. Punky i Mickey już od 1970 występowali razem w zespole znanym najpierw jako Daddy Warbucks, a później jako Bux (jego nagrania zebrano na płycie "We Came To Play", Capitol, 1976); Punky wcześniej grał w The Cherry People (zrealizował z nim album "The Cherry Tree", Heritage, 1968).
W listopadzie 1977 Jonesa zastąpił Felix Robinson . W 1981 formacja zakończyła działalność. Wielokrotnie podejmowano próby jej reaktywowania, m.in. w 1986, ale dopiero w 1999 wznowiła działalność. Trzon ustanowili wtedy: Di Mino, Brandt i Richard Marcello - g, ale w nagraniach gościnnie uczestniczyli też Meadows i Robinson.
Grupę odkrył Gene Simmons, basista Kiss (wybrał się na jej występ w Santa Monica Civic Auditorium), i w 1975 załatwił jej kontrakt z firmą Casablanca.
 

Zdobyła ogromną popularność jako formacja koncertowa, niestety jej płyty zyskały dużo mniejsze powodzenie. Niektóre z nich, zwłaszcza pierwsze dwie, "Angel" z grudnia 1975 i "Helluva Band" z czerwca 1976, miały wszakże wiele wdzięku. Wypełniła je muzyka z elementami metalu czy raczej hard rocka, zwykłego rock'n'rolla i popu, bliska angielskiego glam rocka, ujawniająca różne wpływy - i Led Zeppelin, i Deep Purple, i Uriah Heep, i Queen, i Sweet, i - może przede wszystkim - Kiss.
Oprócz prostych, hałaśliwych, pełnych młodzieńczej werwy utworów w rodzaju Feelin' Right, Anyway You Want It, Dr. Ice, Mirrors czy funkującego Chicken Soup zaproponowała w tym czasie również kompozycje dłuższe i bardziej urozmaicone formalnie, np. Tower i The Fortune, zdecydowanie na wyrost porównywane do dokonań brytyjskiego rocka progresywnego. 

Ponieważ żaden z tych albumów nie zyskał większej popularności, płyta kolejna, "On Earth As It Is In Heaven" z marca 1977, była już wynikiem nacisków ze strony wytwórni Casablanca, domagającej się bardziej przebojowego repertuaru. Oprócz krzykliwych utworów rock'n'rollowych (Can You Feel It, White Lightning, On The Rocks, Cast The First Stone) zawierała banalne, przesłodzone piosenki (She's A Mover, Telephone Exchange, You're Not Fooling Me, Just A Dream).
 

W tym kierunku grupa zmierzała na następnych, coraz bardziej wymęczonych albumach studyjnych: "White Hot" z lutego 1978, z którego pochodziły dwa niewielkie przeboje, The Winter Song (na stronie B singla utwór You Can Feel It) i I Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore (na stronie B singla utwór Flying With Broken Wings), oraz "Sinful" z marca 1979.
 

Nie należy do jej wielkich osiągnięć również zbiór nagrań koncertowych, "Live Without A Get" z lutego 1980. Wystąpiła w filmie Foxes (Smarkacze; 1979, reż. Adrian Lyne). Przestała istnieć, gdy firma Casablanca straciła w nią wiarę i zerwała umowę. Frank Zappa stworzył piosenkę Punky's Whips, wykpiwającą członków Angel - ubranych zawsze w śnieżnobiałe kombinezony i w opinii większości recenzentów tworzących mdły heavy metal dla najmłodszych.
Jesienią 1999 formacja przypomniała się fanom udaną płytą "In The Beginning", zawierającą m.in. utwór Set Me Free w stylu dawnych przebojów.
 

Giuffria kontynuował karierę w zespołach Giuffria i House Of Lords, a Robinson w White Lion. Di Mino założył wraz z Paulem Raymondem, byłym muzykiem UFO i The Michael Schenker Group, formację Ruffians. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
That Magic Touch / Big BoyAngel04.1977-77[6]Casablanca 878[written by Frank DiMino/Gregg Giuffria/Punky Meadows][produced by Eddie Kramer]
Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore / Flying With Broken Wings (Without You)Angel04.1978-44[8]Casablanca 914[written by Lori Burton/Pam Sawyer ][produced by Eddie Leonetti]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
AngelAngel12.1975-156[6]Casablanca 7021[produced by Derek Lawrence, Big Jim Sullivan]
Helluva BandAngel06.1976-155[10]Casablanca 7028[produced by Derek Lawrence, Big Jim Sullivan]
On Earth As It Is in HeavenAngel03.1977-76[12]Casablanca 7043[produced by Eddie Kramer]
White HotAngel02.1978-55[13]Casablanca 7085[produced by Eddie Leonetti]
SinfulAngel03.1979-159[5]Casablanca 7127[produced by Eddie Leonetti]
Live Without a NetAngel02.1980-149[4]Casablanca 7203[produced by Eddie Leonetti]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Lee Andrews and the Hearts

 Arthur Lee Andrew Thompson urodził się w Goldsboro, North Carolina w rodzinie muzycznej.Jego ojciec, Beechie Thompson, był członkiem grupy gospels Dixie Hummingbirds . Kiedy Lee był dzieckiem (ok. 1940r), jego rodzina przeniosła się do południowo-zachodniej części Filadelfii, gdzie Lee dorastał. Uczęszczał do Bartram High School, gdzie w 1952 roku był wspólzałożycielem grupy Dreamers. Ta grupa, z której wyłonił się póżniej The Hearts składała się z: Lee (lider), Royalston "Roy" Calhouna (pierwszy tenor), Thomasa "Butch" Curry'ego (drugi tenor), Jimmy McCalistera (baryton), Johna Younga ( bas) i Kenny Lowe (fortepian).

 

Wzorowali się jak większość ówczesnych zespołów doo-woop na: Orioles, Five Keys, Five Royales, i Ravens. Lee specjalną atencją darzył Nat "King" Cole i Binga Crosby'ego; umiłował muzykę pop, i to widać w nagraniach, które nie są tak mocno osadzone w rhythm'n'bluesie, jak u współczesnych grupach tego gatunku. One pierwotnie śpiewali spirituals, kierując się uwagami ciotki Butcha, ale stopniowo rozszerzali repertuar włączając do repertuaru Rhythm 'n' Blues. W 1954 r., jeden z wielkich Dj-ów Filadelfii Kae Williams ze stacji WHAT zainteresował się tym co robił Dreamers, od razu stał się ich menadżerem.
 

Kilka miesięcy później,zarejestrowano demo z "Maybe You'll Be There" i "Baby Come Back" w Reco-Art Studios na Market Street w Filadelfii. Musieli zmienić swoją nazwę na The Hearts ze względu na istniejącą już grupę o tej nazwie.
Kae Williams wziął demo do Eddie Hellera (właściciela wytwórni Rainbow Records w Nowym Jorku,który wydał piosenki w kwietniu 1954 (a także sumptem jego innej wytwórni- Riwiera w tym samym roku). Niefortunnie, miesiąc po jej wydaniu, Orioles również wprowadza na rynek "Maybe You'll Be There" w bardziej standardowej wersji R'n'B,stąd singiel The Hearts stał się tylko lokalnym hitem.
 

Następnym był "White Cliffs Of Dover" / "Much Too Much" , około końca maja tego roku,ale też bez większego rozgłosu. Ostatnim wydanym dla Rainbow był wydany w lipcu "Bells Of St Mary" .Znów mają zmartwienie: bo "Bells" w listopadzie trafia na stronę B singla "White Christmas", Clyde'a McPhattera and the Drifters .Mimo dobrego wykonania niewielu mogło w tym czasie konkurować z gwiazdą rhytm'n'bluesa.W tym nieciekawym okresie dla grupy odchodzi Jimmy McCalister poświęcając się służbie w marynarce wojennej,zastąpiony przez Teda Weemsa.Nowym pianistą po Kenny Lowe został Gerald Thompson.
 

Członkowie Hearts kończą w tym czasie szkołę,i choć mieli nadal kontrakt to w 1955r nie nagrywają żadnych płyt.3 stycznia 1956r grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Gotham,a jej pracownik Bill Scott stał się ich menadżerem.W maju w Federal Street Studio nagrywają piosenkę "Bluebird of happiness",która nie została wydana na płycie.Wkrótce potem wydają singiel "Lonely Room" / "Leona" skomponowany przez Lee Andrewsa,którego strona B poświęcona jest jego żonie.
Brak sukcesów był powodem zmiany menadżera na Douglasa Hendersona Wellingtona znanego DJ-a radia w Filadelfii i Nowym Jorku.Basista John Young został zastąpiony przez brata Roy'a, Wendella "Breeze" Calhouna.Ich pierwszym singlem dla nowej wytwórni Mainline był "Try the Impossible" / "Nobody's Home" z Roy'em jako wiodącym wokalistą.
 

Wreszcie po trzech latach bez sukcesów na listach przebojów do grupy uśmiechnęło się szczęście.W czerwcu 1957r "Long Lonely Nights" / "The Clock" [reedycja nagrania z Gotham] stał się lokalnym hitem,ale brak możliwości dystrybucji ogólnokrajowej zmusił Mainline do współpracy z Atlantic i Chess. Atlantic był początkowo zainteresowany, ale zdecydował się po prostu wydać wersję "Long Lonely Nights" Clyde McPhattera.Dopieo wersja wydana przez Chess trafiła na 45 pozycję listy Billboard.

W lipcu tego samego roku zespół występował w słynnym Apollo dzieląc scenę z Lloyd Price, The Moonglows, Teenchords.W pażdzierniku lansują kolejny hit "Tear Drops" / "The Girl Around The Corner" ,wcześniej zarejestrowany przez Gotham Records.W lutym 1958r ponownie występują w Apollo razem z Billy Williamsem i Valerie Carr.Z Mainline przechodzą do jej siostrzanej wytwórni Casino,której właścicielem był Barry Golder brat Mickey'a.Kolejnym wydawnictwem było wznowienie singla z 1957r singla "Try The Impossible/Nobody's home" który wydała Casino i na rynku ogólnokrajowym United Artists.Tym razem płyta trafiła na listy bestsellerów [#33].
 

W październiku wrócili do swoich korzeni wydając ponownie nagranie "Maybe You'll Be There" (strona B "All I Ask Is Love"), również wydane przez United Artists.Na koniec współpracy ze wspomnianą wytwórnią wydali "Just suppose/Boom" w lutym 1959r.Ted Weems opuszcza The Hearts,którzy występują jako "5 Hearts" z Tommy White-lead vocal i Eddie Curtisem -baryton [wcześniej w Superiors].Grupę uzupełniali Roy Calhoun (pierwszy tenor), Butch Curry (drugi tenor), Wendell Calhoun (bas).Postanowiono ,że nowym menadżerem będzie Hy Lit.
 

W tym składzie nagrywają singla dla Casino "Unbelievable" / "Aunt Jenny".W czerwcu 1960r Lee wydaje płytkę "A wise man said"/ "If You Only Care" dla Jordan,a z 5Hearts odchodzą Eddie Custis i Wendell Calhoun;wiodącym wokalistą zostaje założyciel Angels-Sonny Gordon.Ponownie wydają już jako Hearts "It's Unbelievable" dla Chancellor.Po wydaniu kilku singli dla Swan Lee Andrews wraca w 1962r do Hearts,by nagrać dla Gowan Records symptomatyczny "Together Again" .W listopadzie tego roku wydają ostatni singiel "Aisle Of Love" / "Momma" tym razem dla Guyden.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Maybe You'll Be There / Baby Come BackLee Andrews and the Hearts 05.1954--Rainbow 252[written by Gallop, Bloom]
The Bells of St. Mary's / The FairestLee Andrews and the Hearts.1954--Rainbow 259-
The White Cliffs of Dover / Much Too MuchLee Andrews and the Hearts .1954--Rainbow 256[written by Kent, Burton]
Bluebird of Happiness / Show Me the MeringueLee Andrews and the Hearts 06.1956--Gotham 318[written by Davies, Heyman]
Just Suppose / It's Me!Lee Andrews and the Hearts .1956--Gotham 321[written by Andrews]
Lonely Room / LeonaLee Andrews and the Hearts 09.1956--Gotham 320[written by Andrews]
Long Lonely Nights / The ClockLee Andrews and the Hearts 07.1957-45[10]Chess 1665[written by Uniman, Abbott, Andrews, Henderson ]
Tear Drops / The Girl Around the CornerLee Andrews and the Hearts 11.1957-20[17]Chess 1675[written by Charles, Stanley, Calhoun, Golden]
Try the Impossible/Nobody's homeLee Andrews and the Hearts 03.1958-33[11]United Artists 123[written by Curry, Golder]
Why Do I / Glad to Be HereLee Andrews and the Hearts 06.1958--United Artists 136[written by Weems, Golder]
Boom / Just SupposeLee Andrews and the Hearts .1959--United Artists 162-
I Miss You / I've Got to CryLee Andrews and the Hearts .1960--Swan 4065-
A Night Like This / You Gave to MeLee Andrews and the Hearts .1961--Swan 4076-
P.S. I Love You / I CriedLee Andrews and the Hearts .1961--Swan 4087-
I'm Sorry, Pillow / Gee, But I'm LonesomeLee Andrews and the Hearts .1962--Parkway 860-
Looking Back / OperatorLee Andrews and the Hearts .1963--Parkway 866-
Nevertheless / Island of LoveLee Andrews and the Hearts .1967--Crimson 1009 -
Oh My Love / Island of LoveLee Andrews and the Hearts .1967--Crimson 1002 -
Cold Gray Dawn / All You Can DoLee Andrews and the Hearts .1968--Lost-Nite 1001 -
I've Had It / Little BirdLee Andrews and the Hearts .1968--Crimson 1015 -
Quiet As It's Kept / Island of LoveLee Andrews and the Hearts .1968--Lost-Nite 1005-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 10 maja 2023

Leroy Anderson

 Leroy Anderson (ur. 29.06.1908r - zm. 18.05.1975r) urodził się w Cambridge w stanie Massachusetts.Najlepiej pamiętany z "The Syncopated Clock" i wakacyjnego klasyka " Sleigh Ride " ,Leroy Anderson był jednym z najbardziej popularnych kompozytorów amerykańskiej muzyki popularnej.Utalentowany dyrygent, aranżer, miał szczególn± smykałkę do tworzenia humorystycznych efektów dżwiękowych ze standardowym instrumentarium orkiestrowym i instrumentów perkusyjnych.Urodził się w rodzinie szwedzkich imigrantów. Jego matka grała na organach w kościele, i dawała lekcje synowi, począwszy od wieku 11 lat; studiował grę na fortepianie w New England Conservatory of Music.

W 1930 roku ukończył Uniwersytet Harvarda gdzie studiował kontrapunkt, kompozycję i grę na kontrabasie. Uzyskał stopień Mistrza Sztuk (Master of Arts).Anderson pracuje nad doktoratem w języku niemieckim i skandynawskim. (Anderson mówił angielskim i szwedzkim w czasie jego młodości, ale w końcu biegle posługiwał się duńskim, norweskim, islandzkim, niemieckim, francuskim, włoskim i portugalskim.) W tym czasie był także pracował jako organista i dyrygent chóru w East Milton Congregational Church, prowadził zespól na Harvard University , prowadził i organizował orkiestry taneczne w Bostonie. Jego aranżacje zwróciły uwagę Fiedler w 1936 roku i Anderson został poproszony o okazanie mu oryginalnych kompozycji.
Jak wielu wykształconych klasycznie Amerykanów wolał muzykę nieco mniej poważną. Był kompozytorem, który specjalizował się w krótkich koncertowych utworach. Zarzyjażnił się ze wspomnianym Arthurem Fiedlerem, dyrygentem Boston Pops Orchestra.
Orkiestra ta była często krytykowana, głównie przez purystów muzyki klasycznej, za zbyt swobodne traktowanie muzyki. Fiedler starał się uatrakcyjnić koncerty tworząc show, który jednał mu szeroką publiczność. Co by bowiem nie mówić muzycy Boston Pops Orchestra prezentowali bardzo wysoki poziom wykonawczy.
Leroy Anderson pisał a Fiedler z orkiestrą wykonywali i nagrywali. Korzyści miały obydwie strony. Zanim do tej współpracy doszło Anderson służył w armii podczas II Wojny światowej, a póżniej podczas Wojny Koreańskiej. Utwory, które wtedy komponował były raczej klasyczne. Pieśń z 1945 roku The Syncopated Clock odniosła nawet spory sukces wydawniczy.
Pierwszym wielkim hitem okazało się Blue Tango napisane w 1951 roku. Był to utwór instrumentalny, nie piosenka, dla dużej orkiestry. Utwór opublikowano w 1952 roku. Anderson nagrał go pod własną dyrekcją w grudniu 1951. Był to pierwszy utwór instrumentalny, którego sprzedaż przekroczyła milion kopii. Ku dużemu zaskoczeniu Andersona osiągnął w 1952 roku pierwsze miejsce na liście przebojów Billboardu, a był na niej obecny przez 38 tygodni.
Anderson rozpoczął pracę nad "Sleigh Ride" w czasie fali upałów w sierpniu 1946 roku. Boston Pops nagrała pierwszy utwór orkiestrowy który osiągnął nr 1 na liście pop Billboard . Od 1952 do 1961 roku, kompozycja Andersona " Plink, Plank, Plunk! " została wykorzystana jako motyw w show CBS Ive Got A Secret.
Anderson napisał Piano Concerto in C w 1953 roku, ale wycofał ją, czując, że miał słabe punkty. W 1988 roku rodzina Anderson zdecydowała się na opublikowanie jego pracy.W 1958 roku Anderson skomponował muzykę do broadway'owskiego show Goldilocks z orkiestracją Philipa J. Langa. Mimo, że zdobyła dwie nagrody Tony, Goldilocks nie udało się osiągnąć sukcesu komercyjnego. Anderson nigdy nie napisał kolejnego musicalu, wolał, kontynuować pisanie orkiestrowych miniatur. Jego utwory, m.in. "The Typewriter", "Bugler's Holiday" i "A Trumpeter's Lullaby" są wykonywane przez orkiestry i zespoły od grup szkolnych do organizacji zawodowych. Anderson od czasu do czasu pojawia się na koncertach Boston Pops dyrygując wykonanie własnej muzyki podczas, gdy Fiedler siedział na uboczu.
W 1975 roku Anderson zmarł na raka w Woodbury, Connecticut i tam został pochowany.Za zasługi dla przemysłu muzycznego, Leroy Anderson ma gwiazdę w Hollywood Walk of Fame przy 1620 Vine Street. Został pośmiertnie wprowadzony do Songwriters Hall of Fame w 1988 roku, a jego muzyka nadal jest podstawą repertuaru orkiestr.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Syncopated Clock/The waltzing carLeroy Anderson03.1951-12[14]Decca 16 005[gold][written by Leroy Anderson][s³ynny temat programu TV "Late show"]
Blue Tango / Belle of the BallLeroy Anderson12.1951-1[5][38]Decca 27 875[gold][written by Mitchell Parish,Leroy Anderson][#16 hit for Bill Black Combo in 1960]
A Christmas FestivalLeroy Anderson01.1953-22[1]Decca 16 041-
The Typewriter / The Girl in SatinLeroy Anderson11.1953-21[4]Decca 28 881[written by Leroy Anderson]
Forgotten DreamsLeroy Anderson06.195724[4]-Brunswick 05485[written by Leroy Anderson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Andy Abraham

Andrew Abraham (ur. 1964 w Londynie) - brytyjski muzyk soul pochodzący z Grenady. Został popularny w jesieni 2005, kiedy zdobył drugie miejsce w "Castingshow" pt. The X Factor.
Abraham najpierw pracował w Londynie jako śmieciarz. Na początku 2005 roku zapisał się do drugiej edycji programu The X Factor. Po wielu rundach kwalifikacyjnych, pokonał swoich rywali i doszedł do rundy finałowej. Tam przegrał w głosowaniu Audiotele z Shayne Ward. Miał tylko 1,2% głosów mniej. Razem zostało oddanych 10,8 milionów głosów.

 

Mimo porażki w finale, Andy również dostał szanse na nagranie płyty u towarzyszącej programowi firmie płytowej Sony BMG. 20 marca 2006 nagrał swoją debiutantcką płytę pt. "The Impossible Dream". Z ilością 176.000 sprzedanych kopii w pierwszym tygodniu, zajmował 2. miejsce w bytyjskiej liście albumów. Razem sprzedano ok. 300.000 egzemplarzy, dzięki czemu zdobyła w Wielkiej Brytanii status Platyny. Swym drugim albumem "Soul Man" nie mógł powtórzyć sukcesu poprzedniego krążka, lecz równieź wszedł do brytyjskiej czołówki listy najlepiej sprzedających się płyt. Do jego trzeciego albumu, który prawdopodobnie wyjdzie w 2008 roku, Abraham napisał wszystkie piosenki sam. Pierwszy singel z niego - "Even If" - został 1 marca 2008 podczas programu "Eurovision-Your Decision" brytyjską piosenką do Konkursu Piosenki Eurowizji 2008. Na Eurowizji zajął ostatnie, 25 miejsce z dorobkiem 14 punktów.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Hang Up/When I Fall In LoveAndy Abraham03.200663[5]-Sony BMG 82876816722[written by Andy Watkins,Paul Wilson,Tracy Ackerman]
December Brings Me Back To YouAndy Abraham Featuring Michael Underwood12.200618[3]-Sony BMG 88697045072[written by Cliff Masterson, Mark Read, Michael Underwood]
Even IfAndy Abraham05.200867[2]-B-Line BLINE 001[written by Andy Abraham ,Paul Wilson, Andy Watkins]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Impossible DreamAndy Abraham03.20062[16]-Sony BMG 82876815372[platinum-UK][produced by Nigel Wright, Greg Curtis, Mark Hudson, Ashley Tabor]
Soul ManAndy Abraham11.20062[16]-Sony BMG 88697020572[produced by Brian Rawling, Paul Meehan]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)