Zespół utworzony w 1964 r. i działający pierwotnie jako trio
The Jet Set, w składzie:
Jim (Roger) Me Guinn (właśc. James Joseph Me Guinn III ur. 13.07.1942 r. w Chicago w stanie Illinois, USA; śpiew, gitara prowadząca),
Gene Clark
(właśc. Harold Eugene Clark, ur. 17.11.1941 r. w Tipton w stanie
Missouri, USA, zm. 24.05.1991 r. w Sherman Oaks koło Los Angeles w
stanie Kalifornia, USA; śpiew, tamburyn, gitara rytmiczna) i
David Crosby (właśc. David Van Cortland ur. 14.08.1941 roku w Los Angeles; śpiew, gitara rytmiczna).
Eks-folkowcy, porwani przez beatlesowskie szaleństwo roku 1964 r., podpisali kontrakt na jeden singel z wytwórnią
Elektra Records. W rezultacie powstała nagrana pod szyldem
Beefeaters piosenka
"Please Let Me Love You", nie przynosząc sukcesu komercyjnego.
Pod koniec 1964 r. zespół powiększył się o
Chrisa Hillmana (ur.
4.12.1942 r. w Los Angeles), byłego muzyka bluegrassowego, który z
konieczności przerzucił się na gitarę basową, oraz perkusistę
Michaela Clarke'a
(właśc. Michael Dick, ur. 3.06.1944 r. w Nowym Jorku; zm. 19.12.1993 r.
na Treasure Island w stanie Floryda, USA). Pod nadzorem menedżera i
producenta
Jima Dicksona nagrywali w studiach Hollywood World
Pacific, powoli i w bólach wypracowując swoją unikatową odmianę
folk-rocka. W listopadzie 1964 r., już jako The Byrds, podpisali
kontrakt z wytwórnią
CBS i znaleźli się w rękach nowego producenta -
Terry'ego Melchera (syna aktorki Doris Day). Ich debiutancki singel -
"Mr Tambourine Man"
- był utworem przepięknym, łączącym geniusz liryczny autora kompozycji
Boba Dylana z harmonicznym i melodycznym artyzmem Beatlesów. W lecie
1965 roku nagranie to znalazło się na szczycie notowań, zarówno w USA
jak i Wielkiej Brytanii, a The Byrds stali się idolami nastolatków.
Dobrze pasowali wyglądem do tej roli - ze swoimi nieskazitelnie
wypielęgnowanymi fryzurami z grzywką i ozdobami takimi jak zielona,
zamszowa peleryna Crosby'ego czy prostokątne binokle McGuinna.
Aby zdyskontować ich brytyjski sukces, czym prędzej zorganizowano
tournee w tym kraju, lecz wkrótce okazało się, ze pośpiech jest złym
doradcą. Dodatkowo promowano ich jako "odpowiedź Ameryki na Beatlesów".
Tak buńczuczne i przedwczesne określenie obróciło się przeciw nim i
podczas tej wyczerpującej wizyty padli ofiarą nadmiernych oczekiwań
fanów i surowości krytyków. Do tego jeszcze ich drugi singel
"All I Really Want To Do"
(kolejna kompozycja Dylana), pomimo dobrej pozycji na listach
brytyjskich, w USA sprzedawał się słabo, gdyż dokładnie w tym samym
czasie swoją' wersję tej piosenki nagrała także
Cher. Menedżerowie grupy starali się zrekompensować ten zawód przez jednoczesną promocję strony B tego krążka -
"Feel A Whole Lot Better". Ten urzekający utwór pełen cynicznego romantyzmu szybko stał się ulubionym numerem koncertowym.
Debiutancki album The Byrds,
Mr Tambourine Man, był dziełem zaskakująco dojrzałym, na którym znalazły się cztery interpretacje utworów Dylana, uderzająca przeróbka
"Bells Of Rhymney" Pete'a Seegera oraz kilka wyjątkowo udanych, sztandarowych piosenek Clarka, w tym
"I Knew I'd Want You", "Here Without You" i
"You Won't Have To Cry". Znalazła się tam też zaskakująca wersja szlagieru z czasów wojny
"We'll Meet Again", kończąca album osobliwym, choć zabawnym akcentem.
Po powrocie do USA zespół spędził całe miesiące w studiu przed wydaniem trzeciego, nawiązującego do Biblii singla
"Turn! Turn! Turn!",
dzięki któremu dotarli na l. miejsce list w USA. Album a tym samym
tytule znów pokazał, że płodny Gene Clark pnie się w górę; dowodziły
tego takie utwory, jak czarujący
"The World Turns All Around Her" czy
"Set You Free This Time", w którego tekście chyba najdobitniej ujęli swoje folkowo-rockowe przesłanie. Obecność McGuinna wyczuwa się w dynamicznym
"It Won't Be Wrong" i elegijnym
"He Was A Friend Of Mine",
którego tekst odnosił się lo zabójstwa Kennedy'ego. Album zamknął
dziwaczny hołd złożony legendarnemu XIX-wiecznemu amerykańskiemu
balladziście Stephenowi Fosterowi w formie sarkastycznego utworu
"Oh!
Susanah".
Na początku 1966 r. zespół rozstał się ze swoim producentem Terrym
Melcherem i odszedł od stylizowanego repertuaru folk-rockowego w
kierunku muzyki raga i jazzu. Świetne nagranie
"Eight Miles High" inspirowane muzyką
Johna Coltrane'a
ze swym enigmatycznym tekstem skutecznie wzniosło ich na artystyczny
poziom The Beatles i The Rolling Stones. Powodzenie na listach przebojów
zostało jednak poważnie zmniejszone przez zakaz prezentacji grupy w
radiu, na skutek pomówień, że jej ostatni singel zachęca do brania
narkotyków. W rzeczywistości tekst tego nagrania powstał po ich wizycie w
Anglii, a jego niezwykła fantazyjność wzięła się z uczucia szoku
kulturowego. Niepowodzenie związane z powyższym zakazem pogłębiło się na
skutek nagłego odejścia głównego autora piosenek, Gene'a Clarka,
którego strach przed podróżami samolotem i niechęć do życia w trasie
często były przyczyną różnych utrudnień. Jako kwartet The Byrds nagrali
Fifth Dimension, udaną mieszankę ostrego, zabarwionego psychedelią popu (
"I See You" i
"What's Happening?!?!") i bogatych aranżacyjnie folkowo-rockowych numerów (
"Wild Mountain Thyme" i
"John Riley"). Ich sukcesy singlowe zaczęły jednak maleć i ani zagadkowo filozoficzne nagranie
"5-D (Fifth Dimension)" ani chwytliwe
"Mr Spaceman"
nie zrobiły większego wrażenia. Zamiast promować swój najnowszy album
na serii koncertów The Byrds odseparowali się, wywołując pogłoski o
rychłym rozpadzie grupy.
Rok 1967 okazał się decydujący dla ich kariery. Rozpoczęło go wydanie przebojowego singla
"So You Want To Be A Rock 'N' Roll Star",
będącego cierpką obserwacją na temat kreacji gwiazd pop. Nagrania
dopełniały wrzaski fanów z ich nieudanego brytyjskiego tournee oraz
gościnny występ
Hugh Masekeli na trąbce. Strona B -
"Everybody's Been Burned"
ukazała kompozytorską i wokalną wrażliwość Crosby'ego, nadzwyczajne
solo gitarowe McGuinna oraz zdumiewające, inspirowane jazzem partie
basowe Hillmana. Ich czwarty album
Younger Than Yesterday
okazał się najlepszy z wszystkich dotychczasowych, w umiejętny sposób
oddając wszechstronne kompozytorskie umiejętności Crosby'ego, McGuinna i
Hillmana. Zawierał różnorodny materiał, od zabarwionego stylem raga
"Mind Gardens" do nawiązującego do country
"Time Between", tajemniczo kosmicznego rocka
"CTA 102" i ironiczno retrospektywnej przeróbki piosenki
"My Back Pages"
Dylana. Szczyt ich osiągnięć twórczych zbiegł się z ostrymi tarciami
wewnątrz zespołu, doprowadzając do zwolnienia Davida Crosby'ego, który
wkrótce wypłynął jako członek cieszącej się dużym powodzeniem grupy
Crosby, Stills And Nash.
The Byrds zaangażowali tymczasem dawnego kolegę Gene'a Clarka, który
wytrzymał zaledwie trzy miesiące i znów uległ swojej aerofobii.
Wkrótce z zespołu
zwolniono też perkusistę Michaela Clarke'a. McGuinn i Hillman sami opracowali więc zdumiewający swoim poziomem album
The Notorious Byrd Brothers.
W trakcie jego rejestracji The Byrds wykorzystali ze świetnym
rezultatem możliwości studia nagraniowego. Dla osiągnięcia zamierzonego
brzmienia stosowali fazowanie, technikę bliskiego mikrofonu i różne
eksperymenty dźwiękowe. Producent
Gary Usher, jeden z
najśmielszych i najbardziej nowatorskich artystów rocka, pracujący nad
tym jak i nad poprzednim albumem miał znaczny udział w ich sukcesie.
Znów jednak piosenki, a nie sztuczki studyjne robiły największe
wrażenie. Udane interpretacje utworów
Gerry Goffina i
Carole King -
"Goin' Back" oraz
"Wasn't Born To Follow" sąsiadowały z oryginalnymi utworami The Byrds:
"Change Is Now", "Dolphin's Smile", "Tribal Gathering" oraz
"Draft Morning".
Na początku 1968 r. kuzyn Hillmana -
Kevin Kelley (ur. w 1945 r. w Kalifornii) przejął rolę perkusisty, a utalentowany
Gram Parsons
(właśc. Cecil Connor, ur. 5.11.1946 r. w Winter Havena na Florydzie;
zm. 19.09.1973 r. w Joshua Tree w Kalifornii) wzmocnił grupę jako
wokalista, kompozytor i gitarzysta. Pod kierownictwem Parsonsa grupa
oddala się stylowi country, nagrywając przyjęty z aplauzem album
Sweetheart Of The Rodeo. Była to świetnie zaplanowana w czasie reakcja na psychodeliczny przesyt roku 1967. Longplay ten poprzedził o rok wydanie
Nashville Skyline Dylana
i uważany jest ogólnie za zwiastuna ekspansji country rocka. Choć wkład
Parsonsa w powstanie albumu był olbrzymi i znalazła się na nim jedna
zjego najlepszych kompozycji -
"Hickory Wind", partie wokalne w takich standardach country jak
"You Don't Miss Your Water" i
"You're Still On My Mind"
zastąpiono z powodu zawiłości kontraktu śpiewem McGuinna. Dopiero w
1990 r. słuchacze mieli okazję poznać te utwory w oryginalnym brzmieniu,
kiedy włączono je do wydanego w specjalnym pudełku zestawu
retrospektywnego. Na Sweetheart Of The Rodeo Me Guinn powrócił do
związków z Bobem Dylanem wykonując dwie piosenki z nie wydanego jeszcze
wówczas albumu
Basement Tapes -
"You Ain't Going Nowhere" i
"Nothing Was Delivered".
Zachwyty krytyki nad The Byrds nie przełożyły się jednak na wyniki
sprzedaży płyty. Do tego doszedł jeszcze konflikt, gdy Gram Parsons
odmówił w ostatniej chwili wyjazdu na niefortunne tournee do Republiki
Południowej Afryki w lecie 1968 r. Zastąpił go
Carlos Bernal.
Między 1965 a 1968 rokiem The Byrds nagrali jedne z największych i
najbardziej pamiętnych dzieł w historii muzyki popularnej. Posiadali
niezwykłą umiejętność wpasowania się w nowe trendy i różnorodne style,
od folk i country do raga, jazzu, i space-rocka. Demonstrowali głęboką
wyobraźnię muzyczną, zdumiewającego
ducha przygody i chęć poszukiwania nowych dró o jakich wielu
współczesnych im wykonawco mogło tylko pomarzyć. Ich utwory z tego okres
nadal brzmią świeżo i współcześnie, stanowi; testament ich pionierskiej
pracy. Sukces zespo jest tym większy, że w ciągu tych lat odeszło z
nieg kilku kluczowych muzyków. Częste i nieraz gwa towne wewnętrzne
spory między członkami n niszczyły grupy, a działały czasem jak twórcz
katalizator wywołując ducha walki i współzawo nictwa. Wśród im
współczesnych tylko Beatle mogli pochwalić się podobnie spójną
twórczości! choć muzyczna wszechstronność i eklektyzm Th Byrds nie miały
chyba sobie równych.
Pod koniec 1968 r. zespół przeżywał kryzys. Po kłótni z nowym menedżerem
Larrym Spectorem z grupy odszedł Hillman. Zgorzkniały basista wkrótce
nawiązał współpracę z Gramem Parsonsem, tworząc nową grupę -
The Flying Burriti Brothers. McGuinn tymczasem przejął pełną kontrolę nad The Byrds i skomponował zupełnie nowy skład z
Clarencem Whitem (ur. 6.06.1944 r. w Lewiston w stanie Maine; zm. 14.07.1973 r. w Palmdale w Kalifornii; śpiew, gitara),
Johnem Yorkiem (ur. 3.08.1946 r. w White Plains w stanie Nowy Jork śpiew, bas) i
Genem Parsonsem (ur. 9.04.1944 r. śpiew, perkusja). Nowy etap zaczął się obiecują co singlem
"Bad Night At The Whiskey", z piosenką McGuinna i Grama Parsonsa
"Drug Store Truck Driving Man" na stronie B. York zdąży wziąć udział w nagraniu dwóch albumów:
Dr Byrd. & Mr Hyde oraz
Ballad Of Easy Rider, po czym został zastąpiony przez pracującego dorywczo
Skipa Battina. Skład ten utrzymał się w latach 1969-72 odnawiając reputację The Byrds przebojowym singlem
"Chestnut Mare" i podwojonym, bestsellerowym albumem
Untitled.
Dzięki regulamyn koncertom grupa zyskała mocne wsparcie u fanów, ale na
początku lat 70. nie potrafiła utrzymać wysokiej klasy swych nagrań. Po
trzech albumach zarejestrowanych we współpracy ze swym pierwszym
producentem Melcherem ich związek znów uległ zerwaniu na skutek decyzji o
zaangażowaniu orkiestry podczas sesji do longplaya
Byrdmaniax. Dla zatarcia złego wrażenia The Byrds pośpiesznie przygotowali płytę
Farther Along,
która jednak podkreśliła rozbicie grupy. McGuinn w końcu postanowił
rozwiązać formację, ale wcześniej zgodził się wziąć udział w
reaktywowaniu pierwszego składu The Byrds i nagraniu dużej płyty dla
wytwórni
Asylum Records. Longplay
Byrds,
o którym mowa, ukazał się w 1973 r. zbierając mieszane recenzje. Po
jego wydaniu członkowie grupy powrócili do swych różnych solowych
przedsięwzięć, będących w części pochodną działalności zespołu. W tym
samym roku doszło do tragedii- eks-Byrd
Clarence White padł
ofiarą pijanego kierowcy, a niecałe trzy miesiące potem Gram Parsons
zmarł z przedawkowania narkotyków. Dziedzictwo The Byrds kontynuowało
wiele zespołów, które bądź to pożyczały sobie ich wagabundowe brzmienie
bądź też nawiązywały do ich folkowo-countrowych korzeni. Poszczególni
członkowie grupy występowali później w wielu innych formacjach takich
jak
Dillard And Clark, różnych permutacjach zespołu
The Flying Burrito Brothers,
Manassas, Southern Hillman Furay i, przede wszystkim,
Crosby, Stills, Nash And Young.
Jak na ironię, eks-członkowie The Byrds (z wyjątkiem Cros-by'ego) nie
zdołali wykorzystać swych potencjałów supergwiazd, nawet po ponownym
zejściu się w zespole McGuinn, Dark And Hillman.
W latach 80. poszczególni muzycy nagrywali dla małych wytwórni lub
odbywali trasy bez kontraktów nagraniowych. Crosby tymczasem ciążył w
stronę narkotykowego piekła i po kilku zatrzymaniach i aresztowaniach
trafił do więzienia. Powrócił odmieniony, korpulentny i pełen
entuzjazmu. Na fali aktywności zabrał się z McGuinnem i Hillmanem do
wskrzeszania The Byrds. Gorzki proces sądowy z Michaelem Clarke'em
zakończył się jednak przyznaniem praw do nazwy grupy perkusiście.
Crosby, McGuinn i Hillman odzyskali jednak to prawo w 1989 r. Trójka ta w
sierpniu 1990 r. nagrała w Nashville cztery piosenki włączone póź
niej do wspomnianego już zestawu 90 utworów wydanych w specjalnym
4-kompaktowym zestawie. Nazwa The Byrds ponownie pojawiła się na
plakatach 16 stycznia 1991 r., kiedy to wystąpili w hotelu
Waldorf-Astoria w Nowym Jorku na szóstej już dorocznej imprezie "Rock
And Roll Of Fame".
W tym samym roku, 24 maja, w swoim domu w Sherman Oaks zmarł Gene Clark.
Ponad dwa lata później, 19 grudnia, świat opuścił kolejny Byrd - Michel
Clarke. Śmierć nastąpiła na Treasure Island u brzegów Florydy w
następstwie niewydolności wątroby.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| Mr Tambourine man/I knew i' d want you | Byrds | 05.1965 | 1[2][14] | 1[1][13] | Columbia 43 271 | [written by Bob Dylan][ Producer : Terry Melcher] |
| All i really want to do/I' ll feel a whole lot better | Byrds | 07.1965 | 4[10] | 40[10] side B:103[3] | Columbia 43 332 | [written by Bob Dylan][ Producer : Terry Melcher] |
| Turn! Turn! Turn! [To everything there is a season]/She don' t care about time | Byrds | 10.1965 | 26[8] | 1[3][14] | Columbia 43 424 | [Writer : Pete Seeger][ Producer : Terry Melcher] |
| It won' t be wrong/Set you free this time | Byrds | 02.1966 | - | 63[5] side B:79[4] | Columbia 43 501 | [Written by: Harvey Gerst/Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher][side B:Written by: Gene Clark] |
| Eight miles high/Why | Byrds | 04.1966 | 24[9] | 14[9] | Columbia 43 578 | [Writers : Gene Clark / Roger McGuinn / David Crosby][ Producer : Terry Melcher] |
| 5 D [Fifth Dimension]/Captain soul | Byrds | 07.1966 | - | 44[5] | Columbia 43 702 | [Written by: Roger McGuinn][ Producer : Allen Stanton] |
| Mr Spaceman/What' s happening | Byrds | 09.1966 | - | 36[7] | Columbia 43 766 | [Written by: Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher] |
| So you want to be a rock' n' roll star/Everybody' s been bumed | Byrds | 01.1967 | - | 29[7] | Columbia 43 987 | [Written by: Chris Hillman/Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher,Gary Usher] |
| My back pages/Renaissance fair | Byrds | 04.1967 | - | 30[7] | Columbia 44 054 | [written by Bob Dylan][ Producer :Gary Usher] |
| Have you seen her face/Don' t make waves | Byrds | 06.1967 | - | 74[4] | Columbia 44 157 | [Written by: Chris Hillman][ Producer :Gary Usher] |
| Lady friend/Old John Robertson | Byrds | 08.1967 | - | 82[2] | Columbia 44 230 | [Written by: David Crosby][ Producer : Terry Melcher] |
| Goin' back/Change is now | Byrds | 11.1967 | - | 89[3] | Columbia 44 362 | [Written by: Gerry Goffin/Carole King][ Producer :Gary Usher] |
| You ain' t going nowhere/Artifical energy | Byrds | 05.1968 | 45[3] | 74[5] | Columbia 44 499 | [written by Bob Dylan][ Producer :Gary Usher] |
| Lay Lady Lay/Old blue | Byrds | 06.1969 | - | 132[2] | Columbia 44 868 | [written by Bob Dylan][ Producer : Terry Melcher][#7 hit for Bob Dylan in 1969] |
| Ballad of easy rider/Oil in my lamp | Byrds | 11.1969 | - | 65[6] | Columbia 44 990 | [piosenka z filmu "Easy rider"][Written by: Roger McGuinn][ Producer : Terry Melcher] |
| Jesus is just alright/I' ts all over now,baby blue | Byrds | 02.1970 | - | 97[1] | Columbia 45 071 | [Written by: Arthur Reynolds][ Producer : Terry Melcher] |
| Chestnut mare/Just a season | Byrds | 02.1971 | 19[8] | 121[1] | Columbia 45 259 | [Written by:Roger McGuinn,Jacques Levy][ Producer : Terry Melcher] |
| Glory,glory/Citizen kane | Byrds | 10.1971 | - | 110[1] | Columbia 45 440 | [Written by: Arthur Reynolds][ Producer : Terry Melcher] |
| Full circle/Long live the king | Byrds | 05.1973 | - | 109[2] | Asylum 11 016 | [Written by: Gene Clark][ Producer : David Crosby] |
| Four dimensions EP. | Byrds | 12.1993 | 78[3] | - | CBS 656544 7 [UK] | |
| EP' s | | | | | | |
| The times they are a' changin' | Byrds | 02.1966 | 15[4] | - | CBS EP 6069 | |
| Eight miles height | Byrds | 10.1966 | 8[1] | - | CBS EP 6077 | |
|
Albumy
|
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| Mr Tambourine man | Byrds | 06.1965 | 7[12] | 6[38] | Columbia 2372/9172 | [produced by Terry Melcher] |
| Turn! Turn! Turn! | Byrds | 01.1966 | 11[5] | 17[40] | Columbia 2454/9254 | [produced by Terry Melcher] |
| Fifth Dimension | Byrds | 08.1966 | 27[2] | 24[28] | Columbia 2549/9349 | [produced by Allen Stanton] |
| Younger than yesterday | Byrds | 03.1967 | 37[4] | 24[24] | Columbia 2642/9442 | [produced by Gary Usher] |
| The Byrds' Greatest Hits | Byrds | 09.1967 | - | 6[29] | Columbia 2716/9516 | [platinium][produced by Terry Melcher, Allen Stanton, and Gary Usher] |
| The notorious Byrd Brothers | Byrds | 02.1968 | 12[11] | 47[19] | Columbia 2775/9575 | [produced by Gary Usher] |
| Sweetheart of the rodeo | Byrds | 08.1968 | - | 77[10] | Columbia 9670 | [produced by Gary Usher] |
| Dr Byrds & Mr Hyde | Byrds | 03.1969 | 15[1] | 153[7] | Columbia 9755 | [produced by Bob Johnston] |
| Preflyte | Byrds | 09.1969 | - | 84[12] | Together 1001 | |
| Ballad of easy rider | Byrds | 12.1969 | 41[1] | 36[17] | Columbia 9942 | [produced by Terry Melcher] |
| The Byrds [Untitled] | Byrds | 10.1970 | 11[4] | 40[21] | Columbia 30 127 | [produced by Terry Melcher] |
| Byrdmaniax | Byrds | 07.1971 | - | 46[10] | Columbia 30 640 | [produced by Terry Melcher] |
| Farther along | Byrds | 12.1971 | - | 152[7] | Columbia 31 050 | [produced by Byrds] |
| The best of The Byrds [Greatest Hits,Volume II] | Byrds | 12.1972 | - | 114[13] | Columbia 31 795 | [produced by Byrds] |
| Byrds | Byrds | 03.1973 | 31[1] | 20[17] | Asylum 5058 | [produced by David Crosby] |
| History of The Byrds | Byrds | 05.1973 | 47[1] | - | CBS 68 242 [UK] | |
| Preflyte [re-issue] | Byrds | 09.1973 | - | 183[3] | Columbia 32 183 | |
| The Byrds | Byrds | 11.1990 | - | 151[4] | Columbia 46 773 | [produced by Terry Melcher, Allen Stanton, Gary Usher, Bob Johnston, The Byrds, and Don DeVito] |
| The very best of The Byrds | Byrds | 07.1997 | 82[10] | - | - | |
