Aimable

Aimable Pluchard ,Aimable (ur.10.05.1922r w Trith-Saint-Léger we Francji -zm. 31.10.1997r w Villemoisson-sur-Orge ) był akordeonistą francuskim , który nagrał ponad 10.000 tytułów .
Aimable Pluchard urodził się w wiosce na północy Francji,   Trith-Saint-Léger, 10 maja 1922r. Jego ojciec Louis Pluchard, zachwycony muzycznym talentem syna zachęcił go , w wieku 7 lat do gry na trąbce. Ale jego usta, zbyt kruche, zmusiły go, aby zająć się saksofonem sopranowym . Wkrótce jego nauczyciel odkrywa jego wyjątkowy talent muzyczny.
Nauczyciel, zachęcił go do akordeonu wklejając znaczki w różnych kolorach na klawiszach. Po roku studiów, inny nauczyciel, Larchange, weźmie sprawy w swoje ręce. Metoda nauczania Larchange dawała wyniki, które miały być wkrótce odczuwalne.

W wieku 11 lat, w towarzystwie ojca , Aimable występuje w browarze.

W dniu jego 18. urodzin w dniu 10 maja 1940 roku Niemcy zaatakowały Belgię . Aimable uciekł do Paryża na rowerze, z walizką, swoim akordeonem i odwagą swoich 18 lat. Przybywając w stolicy,   dzielił pokój z dwoma studentami z Wyższej Szkoły Sztuki i Rzemiosła. Z optymizmem,   ponosił trudy   nieznanego. Aby przetrwać, gra na schodach Sacré-Cœur, Ma Cousine, Place du Tertre,Poulailler. Grał   najnowsze hity, a następnie został zatrudniony  na Grands Boulevards. Jego szef oferuje znaleźć drugiego muzyka, w tym przypadku grającego na banjo .Następnie przyszedł perkusista ,saksofonista: co stworzyło  orkiestrę .

W 1942 roku, a jego rosnąca popularność prowadzi do Floréal , gdzie spotyka wszystkich muzyków jazzowych . Tak więc spotyka gwiazdy jak Albert Nicholas , André Persiani , Django Reinhardt , etc. Improwizacje na tematy Louisa Armstronga , Duke Ellingtona ...prowadzą do nauki rytmów jazzowych, ale musette pozostaje bliska jego sercu.

Grał przez pięć lat w Indochinach , w Indiach ,  od Singapuru , do Hong Kongu , na Cejlonie  z orkiestrą muzyków azjatyckich,gdzie był jedynym białym.Pod koniec wojny, już w Francji , zdobył silną pozycję.

W 1949 roku ukończył Tour de France , zanim stał się wielkim podróżnikiem. Ameryka uwielbia go za jego wirtuozerię. Jego nieodparty entuzjazm i wszechstronność zanisła go do Egiptu  Iraku ,   Filipin  i Afryki . Bierze udział w Ed Sullivan Show .
We Francji odnosi niezliczone sukcesy z wieloma swoimi kompozycjami.
Jego nazwisko pojawia się złotymi zgłoskami na półkach największych francuskich akordeonistów. Vogue  ogłasza liczbę 8 milionów płyt jakie sprzedano. Otrzymuje w latach 1953 i 1956, konsekrację 'Académie Charles-Cros oraz Grand Prix du Disque.
Zmarł 31 Październik 1997w Villemoisson-sur-Orge w Essonne .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ah ! Si J'étais Resté Célibataire	Aimable	11.1962	40[11]	-	-	-

Les Aiglons

Szwajcarska grupa założona w 1961r przez czworo muzyków:Léona Francioli, Antoine Ottino, Floriana Laurenta i Jeana Schmalza na obrzeżach Lozanny.W kwietniu 1962r Schmalz opuszcza zespół,a zastępuje go Christian Schlatter.Pod koniec roku kwartet powiększa się o Jean-Marca Blanca.
Lider grupy Léon Francioli,był synem architekta ,matka Laurenta Floriana była skrzypaczką,a obaj muzycy mieszkali w tym samym budynku na przedmieściach Lozanny,Chailly.Przez pierwsze pięć miesięcy ogrywają swój repertuar w kawiarni "Pont de Chailly",przygotowując się do pierwszego większego koncertu w Rock Suisse w Renens przewidziane na wrzesień 1962r.Wykonują tam kilka kawałków The Shadows wzbogaconych o kompozycje Francioliego.Pozostając pod wpływem amerykańskich grup rockowych i jazzowych wprowadzają do swojego brzmienia organy elektryczne na których gra Jean-Marc Blanc.
Pod koniec 1962r decydują się wyjechać do Paryża by konkurować z francuskimi zespołami.Henri Leproux papież rocka francuskiego, zachęca ich do występu w Golf Drouot, gdzie będą pierwszymi szwajcarskimi artystami wystepującymi w tej sali.Same występy nie były rewelacją ,ale wpadli tam w oko Barclay'owi,młodemu producentowi,który zaproponował im kontrakt płytowy.Wiosną nastepnego roku,Lean Ken,nagrywa ich materiał w Lozannie,w tym utwór Stalactite,i zabiera do Paryża.Eddie Barclay zainteresowany ich ofertą podpisuje z zespołem ostateczny kontrakt,na trzy lata.Co ciekawe jako,że wszyscy byli nieletni,za kierowcę służyła im matka Floriana.
W maju dostają studio Barclay Hoche na nagranie pierwszej płyty.Obok Stalactite nagrywają T'en vas pas,która to piosenka była prezentowana na Grand Prix Eurovision przez Emile Gardez i Géo Vournarda.Po nagraniu płyty dostają propozycję udziału w turnee sygnowanym jako Age Tendre organizowanym przez M. Camusa współpracownika słynnego Bruno Coquatrixa.Gwiazdą turnee była gwiazda francuskiego rock'n'rolla Gene Vincent.W 1964r nagrywają trzecią płytę.Paul Lederman,słynny impresario proponuje zespołowi akompaniowanie nowemu idolowi francuskiej sceny muzycznej Claude François.Oferta została odrzucona,gdyż sprzeciwiły się temu dwie rodziny członków zespołu.
W 1965r nadszedł czas na czwartą płytę nagraną pod kierownictwem Marco Vifiana.W Aiglons nie zostało więcej niż dwóch muzyków z wczesnego składu,a mianowicie Schlatter i Léon Francioli.Florian Laurent został po wypadku samochodowym zastapiony przez gitarzystę Michela Saugy ex członka Sorciers.Cookie Oreste zastąpił Jean-Marie Blanca,a Michel Klaux , Antoine Ottino.Płyta poniosła porażkę,a zmiany zachodzące w muzyce za sprawą merseybeatu doprowadzają do rozwiązania zespołu.Christian Schlatter, Cookie Oreste, i Michel Klaus reformują grupę włączając do składu wokalistkę i występując pod szyldem Sounds.
Jedynym z grupy ,który pozostał zawodowym muzykiem był Léon Francioli,pracując w Konserwatorium w Lozannie. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Stalactite / Christine	Les Aiglons	05.1963	13[23]	-	Golf Drouot 61001
Panorama/Dans le vent	Les Aiglons	10.1963	56[12]	-	Barclay 71004	[written by L. Francioli]

Agathe

Agathe [prawdziwe nazwisko Agathe Labernia] była wokalistką francuskiego zespołu Regrets w latach 80-tych. Mieli   wielki sukces z singlem "Je ne veux Pas rentrer chez moi seule" w 1983r.Wydała dwa single jako artystka solowa ( "Marie-moi" i "Bébé Bébé"). W 1988 roku stworzyła i była gospodarzem show dla Canal +, "Avance sur image". Jest także reżyserem filmowym,scenarzystką  krótkich filmów i telewizji, a obecnie dziennikarką i malarką.
W 1983r Agathe Labernia była studentką ASP w Montpellier. W tym  mieście słońca , postanawia   z kumplami Jacquesem Lyprendi , Gabrielem Le Corre i Frederikiem Schlesingerem założyć grupę "Regrets",w której była autorką piosenek.Ich pierwszy singiel Ne veux pas rentrer chez moi seule to smaczna mieszanka rocka i różnych syntetycznych dźwięków okazał się popularny w radiu i klubach nocnych.Z rozpędu przyszły nowe sukcesy w 1984 roku z "Tout le monde s’amuse".Agathe jest wszędzie: turnee,wystepy  telewizyjne, koncerty non stop     ...
Jedyny album z 1985r jest  dostępny na płytach CD:zawiera jej przeboje z 1986 i 1987 roku: "Marie moi" i "Bébé bébé", które były pięknym sukcesem przed  jej   pracą w telewizji. Została to projektantem-prezenterem kultowego programu telewizyjnego Canal +: "Avances sur Images". Oferuje on widzom wejście w świat nowych obrazów: piosenkarka zawsze poświęcała sie pasji dla sztuki graficznej. Od wczesnych lat 90., Agathe jest ściśle powiązana z wszystkimi działaniami związanymi bezpośrednio lub pośrednioz obrazami:reżyserka teledysków, Rom projektantka okładek CD. Multimedialna artystka ...

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Marie-moi/Que je me sens mal	Agathe	07.1986	74[12]	-	Casablanka 6863 301
Bébé/Bouge ton cul	Agathe	05.1987	67[11]	-	Phonogram 888451-7

Kenny Young

Wokalista,gitarzysta,a znany głównie jako autor wielu popularnych piosenek pisanych m.inn. dla Herman's Hermits,Status Quo,Ronnie Dove i innych.
Jego najbardziej znane dzieło to utwór "Under the boardwalk" wylansowany przez grupę Drifters.Już jako dwuletnie dziecko uczył się gry na pianinie.Jego pierwszy singiel -This Must Be The Place,został wydany pod pseudonimem Yale Hunter.Wkrótce spotyka Artie Resnicka z którym wspólnie pisze piosenki.Podpisuje kontrakt z wytwórnią MGM.Jego pierwszym napisanym i wyprodukowanym hitem dla tej wytwórni była piosenka "Please Don't Kiss Me Again" w wykonaniu Charmettes.
Na początku lat 70-tych wydaje dwie solowe płyty-Clever dogs chase the sun [1972] i Last stage for Silverwood [1973].Po tym w 1974r zakłada ze swoim przyjacielem grupę Fox.Kiedy grupę opuszcza jej liderka i wokalista Noosha Fox,Young i Herbie Armstrong realizuja swój własny projekt-Yellow Dog.Po rozwiązaniu tego zespołu zajmuje się głównie komponowaniem,by w 1989r założyć fundację Earth Love Fund,poświeconej ochronie lasów tropikalnych. 

Piosenki na listach przebojów

Billboard Hot 100 [with Arthur Resnick] Under The Boardwalk Bruce Willis 1987 59 Under The Boardwalk Drifters 1964 4 Under The Boardwalk Billy Joe Royal 1978 82 Stop the wedding Etta James 1962 34 One Kiss For Old Times' Sake Ronnie Dove 1965 14 I've Got Sand In My ShoesDrifters 1964 33 A Little Bit Of Heaven Ronnie Dove 1965 16 Please don't kiss me again Charmettes 1963 100 [solo] Only You Can Fox 1975 53 Just A Little Bit Better Hermans Hermits 1965 7 Ai no corrida Quincy Jones 1981 28 Arizona Mark Lindsay 1970 10 Don't Go Out into the Rain (You're Gonna Melt) Herman's Hermits 1967 18 UK Top 40 [with Alison Clarkson] Doin' The Do Betty Boo 19 May 1990 7 [with Arthur Resnick] Under The Boardwalk Bruce Willis 30 May 1987 2 [solo] Come Back And Shake Me Clodagh Rodgers 29 Mar 1969 3 Goodnight Midnight Clodagh Rodgers 12 Jul 1969 4 Just One More Night Yellow Dog 28 Jan 1978 8 Only You Can Fox 15 Feb 1975 3 S-S-S-Single Bed Fox 10 Apr 1976 4

Arrows

Grupa założona w 1973 r. Jej międzynarodowy skład: Jake Hooker (ur. 3.05.1952 r. w Nowym Jorku, USA; gitara, saksofon), Alan Merrill (ur. 19.02.1951 r. w Nowym Jorku; bas, fortepian, harmonijka ustna) oraz Paul Varley (ur. 24.05.1952 r. w Preston w hrabstwie Lancashire, Anglia; perkusja, fortepian) odzwierciedlał preferencje słynnej w latach siedemdziesiątych spółki autorskiej Nicky Chinn i Mike Chapman, lansującej mieszankę glam rocka i "bubblegum".
 Za namową producentów Merrill przerwał solowe występy w Japonii, by wraz z Hookerem i Varleyem stworzyć Arrows. Singlowy debiut grupy, piosenka "A Touch Too Much", trafił w maju 1974 r. do pierwszej dziesiątki brytyjskich przebojów, ale nawet telewizyjny serial nie pomógł zespołowi w powtórzeniu sukcesu.
 Drugi singel, "My Last Night With You", musiał zadowolić się miejscem w trzeciej dziesiątce. Występy Arrows nawiązywały do rock'n'rollowej ekspresji ich poprzedników z lat 50., jednak młodzieżowa widownia wyczuwała w nich na milę starannie wyreżyserowaną blagę.
Kariera tria skończyła się definitywnie wraz ze zmierzchem fabryki przebojów kompozytorskiego tandemu. W 1982 r. temat "I Love Rock'N'Roll" autorstwa Hookera i Merrilla trafił na szczyt listy amerykańskiej w interpretacji grupy Joan Jett And The Blackhearts.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A touch too much/We can make it together	Arrows	05.1974	8[9]	-	Rak RAK 171	[written by Michael Chapman/Nicky Chinn][produced by Mickie Most]
My last night with you/Mowin' next door to you	Arrows	02.1975	25[7]	-	Rak RAK 189	[written by R.Ferris][produced by Mickie Most]

Phife Dawg

Phife Dawg, właśc. Malik Taylor (ur. 20.04. 1970r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Znany z działalności w ramach kultowej grupy - A Tribe Called Ouest raper, prezentujący na wskroś klasyczne, nawiązujące do tradycji hip-hopu podejście do muzyki.
Malik Taylor urodził się w 1970 r. w nowojorskim Queens, gdzie od najmłodszych lat starał się łączyć naukę z przygodą artystyczną. Często brat udział w przeglądach poetyckich. W 1988 r. wraz z -  Q-Tipem, Ali Shaheed Muhamaddem i Jarobim stworzył grupę A Tribe Called Ouest, która przez dziesięć lat zapisała wiele pięknych kart w historii muzyki hiphopowej.

Po rozwiązaniu w 1998 r. macierzystej formacji Phife Dawg. który przeprowadził się do Atlanty,  zdecydował się kontynuować karierę jako solowy muzyk. Efektem tego była ciepło przyjęta w rapowym podziemiu płyta „Ventilation: Da LP" z 2000 r. wydana w niemieckiej oficynie Groove Attack. Produkcją na albumie zajęli się m.in.     Hi-Tek,Jay Dee i   Pete Rock.Na krążku raper ukazał swoje alter ego- Mutty Ranks, zaprezentował też fascynacje zupełnie innym gatunkiem muzycznym - bluesem.

Po wydaniu „Ventilation: Da LP" Phife Dawg usunął się w cień. Pomaga młodym lokalnym twórcom, udziela się też społecznie. Pomimo kilkukrotnych zapewnień o reaktywacji A Tribe Called Ouest, okazało się niestety, że wciąż żywy jest konflikt twórczy między Phifem a Q-Tipem, który nie pozwala na współpracę.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ventilation: Da LP	Phife Dawg	10.2000	-	175[4]	Groove Attack 068	[produced by Jay Dee, Pete Rock, Rick Rock, Hi-Tek]

Will Smith

Will Smith urodził się 25 września 1968 roku w Filadelfii. Wraz z trójką rodzeństwa wychowywał się w środowisku typowym dla amerykańskiej klasy średniej. Jego ojciec pracował przez siedem dni w tygodniu, prowadząc własną firmę chłodniczą, dzięki czemu w domu praktycznie nigdy nie brakowało pieniędzy. Kiedy Will Smith miał trzynaście lat, jego rodzice postanowili się rozwieść.


W tym samym czasie nastolatek uzyskał przydomek "Prince" ("Książę") ze względu na osobisty urok, który pozwalał mu bez szwanku wychodzić z kłopotów. Wtedy nie zdawał sobie jeszcze sprawy, z tego, jak wielkie znaczenie w jego późniejszym życiu będzie miała ta ksywka. Uczęszczając do miejscowego liceum dał się poznać jako osoba niezwykle zdolna - zazwyczaj osiągał bardzo dobre wyniki w nauce. Zaoferowano mu nawet studia na renomowanej uczelni w Massachusetts, ale Will odmówił, chcąc poświęcić się swojej prawdziwej pasji - muzyce.

Pierwsze kroki jako raper stawiał w wieku dwunastu lat. Był wówczas pod wielkim wpływem jednego z pionierów hip-hopu Grandmaster Flasha. Postanowił bardziej zainteresować się tym gatunkiem muzyki i stopniowo rozwijać swój własny styl. Cztery lata później na jednej z imprez poznał DJ-a mieszkającego w jego sąsiedztwie. Doszli do wniosku, że wiele ich ze sobą łączy i zdecydowali się stworzyć duet: DJ Jazzy Jeff and the Fresh Prince. Wkrótce dołączył do nich Clarence Holmes znany jako Ready Rock C, który zajął się beatboksem. Grupie bardzo szybko udało się wydać pierwsze nagrania, wśród których największym hitem okazał się utwór "Girls Ain't Nothin But Trouble". W 1989 roku zdobyli nagrodę Grammy za piosenkę "Parents Just Don't Understand". Trzy lata później powtórzyli ten sukces dzięki "Summertime". Grali wówczas m.in. z takimi legendami jak Run-D.M.C. czy Public Enemy.

W 1991 roku Smith uczestniczył w nagraniu piosenki "Voices That Care", która została napisana dla amerykańskich żołnierzy biorących udział w wojnie w Zatoce Perskiej. Oprócz niego w ten miniprojekt zaangażowali się m. in. Céline Dion, Mike Tyson, Michelle Pfeiffer czy Jean-Claude Van Damme. W międzyczasie Will trwonił majątek, wydając mnóstwo pieniędzy na dom, luksusowe samochody i biżuterię. Do tego doszły problemy z amerykańskim urzędem podatkowym, który oskarżył muzyka o niezapłacenie całkowitej kwoty podatku dochodowego. Oszacowano, że gwiazdor winny był państwu blisko trzy miliony dolarów, przez co zmuszono go do oddania części jego własności.
 Niemal z dnia na dzień stał się prawie bankrutem. Na szczęście dość szybko pojawiła się oferta NBC, dzięki której miał możliwość zagrania tytułowej roli w sitcomie "The Fresh Prince of Bel-Air" - znanym w Polsce jako "Bajer z Bel-Air". Serial okazał się strzałem w dziesiątkę. Will zawdzięczał mu dobrze płatną stałą pracę przez pierwszą połowę lat 90. a każda seria mogła liczyć na miliony wiernych widzów. Był też nominowany do nagrody Emmy i Złotych Globów.

W 1995 roku nastąpił prawdziwy przełom, jeśli chodzi o jego karierę filmową. Już wcześniej pragnął stać się największą gwiazdą kina na świecie, ale raczej nikt nie spodziewał się, że raper, który miał szczęście zagrać w serialu komediowym - na dodatek postać bardzo zbliżoną charakterem do niego samego - jest na tyle zdolny, aby zaproponowano mu udział w hollywoodzkiej superprodukcji. Tymczasem to właśnie jemu i Martinowi Lawrence'owi powierzono wcielenie się w bohaterów komedii sensacyjnej "Bad Boys", nad którą pieczę sprawował znany producent Jerry Bruckheimer. Reżyserią zajął się Michael Bay, późniejszy twórca "Armageddonu". Ostatecznie film zarobił blisko 150 milionów dolarów ze sprzedaży biletów na całym świecie a w 2003 roku doczekał się sequela.

Will stał się jednym z najbardziej pożądanych aktorów w Hollywood. Natychmiast zaproponowano mu rolę w "Dniu Niepodległości". W filmie Rolanda Emmericha zagrał pilota Korpusu Piechoty Morskiej walczącego z atakującymi Ziemię kosmitami. Następnie nadszedł czas na "Facetów w Czerni" i "Wroga publicznego". Równolegle Will postanowił kontynuować karierę muzyczną. W 1997 roku powrócił na scenę wypuszczając na rynek debiutancki solowy krążek "Big Willie Style". Album zawierał jego największe hity, takie jak - pochodzący z filmu o tym samym tytule - "Men in Black". Co prawda w Stanach Zjednoczonych nigdy nie był wydany jako singel - co uniemożliwiło mu staranie się o wysokie pozycje na liście Billboardu - jednak w wielu pozostałych krajach dotarł do pierwszych miejsc i stał się niekwestionowanym przebojem. Inny znany utwór z tej płyty to "Gettin' Jiggy wit It". Tym razem singel ukazał się w USA, dzięki czemu mógł przez trzy tygodnie okupować szczyt Billboardu. W 1999 roku Smith został wyróżniony nagrodą Grammy. Warto wspomnieć również piosenkę "Just the Two of Us" opowiadającą o miłości muzyka do jego synka, który wystąpił razem z nim w promującym nagranie teledysku.

Fani rapera nie musieli długo czekać na kolejną płytę. Longplay "Willennium" ukazał się pod koniec 1999 roku. Zawierał nieco dojrzalsze utwory, które jednak nie zrobiły furory na listach przebojów. Wyjątkiem był hit "Wild Wild West", nagrany specjalnie dla filmu "Bardzo Dziki Zachód", w którym Will zagrał główną rolę. Dotarł on do pierwszego miejsca na liście Billboardu a także do drugiego na brytyjskiej liście przebojów - pokonał go jedynie niezwykle popularny wówczas kawałek ATB "9pm (Till I Come)". Wysokie notowanie "Wild Wild West" i umiarkowany sukces kolejnego singla "Will 2K" nie spowodowały niestety wysokiej sprzedaży albumu. Rozszedł się on w liczbie dwóch milionów sztuk w USA i czterech milionów w skali całego świata - a więc trzy razy gorzej niż "Big Willie Style". Ostatnia płyta studyjna artysty, którą wydał poprzez Columbia Records ukazała się trzy lata później i była komercyjną klapą. Wszystko to spowodowało trzyletnią przerwę w nagrywaniu. Powrót nastąpił w 2005 roku. Na płycie "Lost and Found" znalazło się miejsce na współpracę Willa z Mary J. Blige, Snoop Doggiem i Ludacrisem. Wspomógł go również jego wieloletni przyjaciel DJ Jazzy Jeff.

Będąc jednym z najlepiej opłacanych aktorów w Hollywood postanowił niemal całkowicie zwrócić się w stronę kina. Poza udziałem w kasowych szlagierach takich jak "Jestem legendą" czy "Ja, robot" miał okazję wystąpić również w bardziej ambitnych dziełach. Otrzymał dwie nominacje do Oscara: w 2001 roku zagrał ikonę boksu Muhammada Ali, z kolei w 2006 wystąpił jako Christopher Gardner w obrazie "W pogoni za szczęściem". W obu przypadkach były to dramaty biograficzne, w których zachwycił krytyków swoim kunsztem aktorskim.

Will Smith ma trójkę dzieci: córkę i dwóch synów. W 1995 roku rozwiódł się z matką jednego z nich. Obecnie jest mężem aktorki Jady Pinkett Smith. Jest jednym z przyjaciół Toma Cruise'a, który zaprosił go do Włoch na swój ślub z Katie Holmes, a także przekonał do wsparcia finansowego jego Kościoła Scjentologicznego. Will przekonuje jednak, że sam jest chrześcijaninem. Potrafi płynnie mówić w języku hiszpańskim. Jest bardzo pogodnie nastawiony do świata - zawsze powtarza jak wiele zawdzięcza pozytywnemu nastrojowi, który stara się utrzymać nawet jeśli rzeczy nie idą po jego myśli. Żałuje odrzucenia roli Neo w filmie "Matrix" braci Wachowskich. Jednak dzięki grze w wielu superprodukcjach może pocieszać się tym, że tak czy inaczej należy do czołówki najbogatszych ludzi w Stanach i najbardziej rozchwytywanych aktorów Fabryki Snów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Men in black	Will Smith featuring Coko	06.1997	1[4][28]	1[4][25]	Columbia 664868 2 [UK]	[platinum-UK][written by Will Smith/Patrice Rushen/Fred Washington/Theresa McFadden][produced by Poke and Tone][sample z "Forget me nots"-Patrice Rushen][piosenka z filmu "Men in black"][9[17].R&B Chart]
Just cruisin'	Will Smith	12.1997	23[11]	-	Columbia 6653482 [UK]	[written by Will Smith, Nasir Jones, Kenneth Stover][produced by Poke and Tone][sample z "I' m back for more"-Al Johnson]
Gettin' jiggy wit it/Men in black	Will Smith	02.1998	3[17]	1[3][32]	Columbia 78 804	[gold-US][silver-UK][written by Samuel Barnes, Bernard Edwards, Joe Robinson, Nile Rodgers, Will Smith][produced by Poke and Tone,L.E.S.][sample z "He' s the greatest dance"-Sister Sledge;"Sang and dance"-Bar-Kays;"Love rap"-Spoonie Gee][6[20].R&B Chart]
Just the two of us	Will Smith	10.1998	2[17]	20[11]	Columbia 79 038	[silver-UK][dedykowana jego synowi Tre][written by Will Smith, Grover Washington, Jr., Bill Withers, Ralph MacDonald, William Salter][produced by Sauce][17[16].R&B Chart]
Miami	Will Smith	12.1998	3[23]	17[21]	Columbia 666678 2 [UK]	[gold-UK][written by Will Smith/Ryan Toby/Samuel J. Barnes/William Shelby/Stephen Shockley/Leon F. Sylvers III][produced by Poke and Tone,L.E.S.][sample z "And the beat goes on"-Whispers][73[7].R&B Chart]
Boy you knock me out	Tatyana Ali feat Will Smith	02.1999	3[16]	-	MJJ 666937 2 [UK]	[silver-UK][written by Bobby Caldwell/Kettner/Nice/Price/StoneBridge][sample z "What you won' t do for love"-Boby Caldwell]
Wild wild west/Y' All know	Will Smith feat Dru Hill and Kool Mo Dee	05.1999	2[23]	1[1][17]	Overbrook 79 157	[gold-US][silver-UK][written by Will Smith/Stevie Wonder/Robert Fusari/Mohandas Dewese][produced by Rob Fusari & Mark Wilson][sample z "Wild wild west"-Kool Moe Dee;"I wish"-Stevie Wonder][piosenka tytułowa z filmu][3[20].R&B Chart]
Will 2K	Will Smith feat K-Ci	10.1999	2[19]	25[13]	Columbia 79 287	[silver-UK][sample z "Rock the cashbah"-Clash][written by Clash/Bobby Robinson/Will Smith/Lennie Bennett/K-CI/Darren Henson][produced by Robinson][66[12].R&B Chart]
Freakin' it	Will Smith	02.2000	15[25]	99[4]	Columbia 79 341	[sample z "Love hangover"-Diana Ross;"Rapper' s delight"-Sugarhill Gang][77[8].R&B Chart]
Black suits comin' [Nod ya head]	Will Smith feat Tra-Knox	06.2002	3[18]	77[3]	Columbia 79 768	[written by Will Smith, Mark Sparks, Ron Feemster, Lennie Bennett, Lance Bennett, Lemar Bennett][produced by Mark Sparks, Rob Chiarelli, Will Smith, Ron Feemster][piosenka z filmu "Men in black II"][92[3].R&B Chart]
Switch	Will Smith	04.2005	4[53]	7[28]	Interscope 9881083 [UK]	[gold-US][silver-UK][written by Will Smith, Kwamé Holland, Lennie Bennett][produced by Kwame "K1 Mil"]
Party Starter	Will Smith	11.2005	19[11]	-	Interscope 9886574 [UK]	[written by Will Smith, Christopher Bridges, Jamal Jones][produced by Polow da Don]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Big Willie style	Will Smith	12.1997	9[108]	8[99]	Columbia 68 683	[9x-platinium-US][2x-platinum-UK][produced by Poke & Tone , L.E.S., Will Smith, Jeff Townes, Keith Pelzer, Ryan Toby, Andreao Heard, Valvin Roane, Sauce]
Millenium	Will Smith	12.1999	10[30]	5[26]	Columbia 69 985	[2x-platinium-US][platinum-UK][produced by Jeff Townes, Will Smith, Poke & Tone , Omarr Rambert, Darren "Limitless" Henson, Rob Fusari ,Keith Pelzer ,Falonte Moore ,Kay-Gee, Darren Lighty, Carvin Haggins, "Little" Louie Vega, Kenny "Dope" Gonzalez ,Rodney "Darkchild" Jerkins ,Harvey Mason, Jr., Sauce, Andre Harris ,Eric Roberson, Mark Wilson]
Born the reign	Will Smith	07.2002	24[4]	13[8]	Columbia 86189	[gold-US][produced by Tim & Bob, DJ Quik, Jerry Allen, Rico Anderson, Rob Chiarelli, Tony Dofat, Ron Feemster, Herb Middleton, Jimane Nelson, Greg Pagani, Poke, Rick Rock, Mark Sparks]
Greatest Hits	Will Smith	11.2002	82[5]	-	Columbia 5102222 [UK]	[gold-UK][produced by Tim & Bob, DJ Quik, Jerry Allen, Rico Anderson, Rob Chiarelli, Tony Dofat, Ron Feemster, Herb Middleton, Jimane Nelson, Greg Pagani, Poke, Rick Rock, Mark Sparks]
Lost and found	Will Smith	04.2005	15[12]	6[22]	Overbrook 004 306	[gold-US][silver-UK][produced by Omarr "O. Banga" Rambert, The Freshmen, Treezah, Hotrunner ,DJ Jazzy Jeff, Polow da Don, Kwamé ,Jae Staxx ,JYP ,G1, DJ Twinz, Eleet Beats, Co P, Mike Hype, Tony Dofat ]

Adagio

Francuski zespół wykonujący symfoniczny i progresywny metal. Twórcą grupy jest gitarzysta i kompozytor - Stephan Forté. Muzyka Adagio charakteryzuje się techniczną wirtuozerią, a heavymetalowe kompozycje z dynamiczną sekcją okraszone są elementami klasycznymi.
Pierwszy skład grupy, który zarejestrował debiutancki album "Sanctus Ignis" (2001) stworzyli: Stephan Forté (gitara), Dirk Bruinenberg (perkusja), Franck Hermanny (bas), David Readman (śpiew) oraz Richard Andersson (instrumenty klawiszowe). Płyta osiągnęła spory sukces we Francji oraz w Japonii. Niedługo potem stałym członkiem zespołu został klawiszowiec Kevin Codfert, a grupa przystąpiła do prac nad kolejnym krążkiem zatytułowanym "Underworld". Po trzech miesiącach intensywnych prób z grupą wokalną Ensemble Vocal De Lyon, partie chóru zostały zarejestrowane w Temple Des Terreaux w Lyonie. Po nagraniu wszystkich partii instrumentalnych, płyta ostatecznie trafiła do sklepów we wrześniu 2003 r.
Zanim zespół zagrał swój pierwszy koncert, w miejsce Dirka Bruinenberga do zespołu dołączył nowy perkusista - Eric Lebailly. Z nim w składzie, 8 listopada 2003 r. Adagio wystąpili na żywo w Montereau pod Paryżem. W trakcie trasy koncertowej, która odbyła się w lutym 2004, zarejestrowane zostały koncerty w Paryżu i Strasburgu, które z kolei wydane zostały na płycie "A Band in Upperworld-Live" (2004).
Przed występem na festiwalu US Prog Power V Festival (2004), z zespołem rozstał się wokalista David Readman, a muzycy zaprosili do współpracy brazylijskiego frontmana - Gusa Monsanto. Trasa The Underworld Tour zakończyła się w grudniu 2004 roku występami w Holandii i Hiszpanii.
Trzeci studyjny album Adagio – "Dominate" - ukazał się w roku 2005. W kwietniu 2008 z grupy odszedł Gus Monsanto, a w jego miejsce do grupy dołączył Christian Palin. Z nowym wokalistą muzycy zarejestrowali materiał na krążek "Archangels in Black", który ukaże się w lutym 2009.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Underworld	Adagio	09.2003	111[1]	-	Avalon MICP-10373	-
Dominate	Adagio	03.2006	193[1]	-	Avalon MICP-10561	-
Archangels In Black	Adagio	02.2009	181[1]	-	Listenable POSH110	-

ACWL

Francuska grupa grajaca pop/goth,metal z wpływami nowej fali.Skład grupy stanowią:Céline - bass, wocal ,Patrick- perkusja,Jean - gitara, wocal, keyboards, programming, sitar.
David,ich ex-perkusista opuścił zespół w 2001r po wydaniu debiutanckiego albumu.
Grupa powstała w Paryżu w 1995r.Podpisali kontrakt nagraniowy z wytwórnią M10 i wydali w niej debiutancki album we wrześniu 2001r,który koncentrował się na głosie Celine.Grupa wystepowała w wielu znaczących salach koncertowych minn. w Printemps de Bourges i La Maroquinerie.
Ich drugi album "Une Vie plus tard" został wydany przez wytwórnię Active Entertainment/Pias i był bardziej melancholijny w nastroju niż debiut.Piosenka z tej płyty,"Quand viendre l'heure", duet z Nicolą Sirkis został wydany na singlu.Inny "Embrasse-moi" /"Quand viendre l'heure" był regularnie prezentowany w radio.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Une Vie Plus Tard	ACWL	04.2005	191[2]	-	Active 045.0049.020	-

Admiral T

Admiral T, jego prawdziwe nazwisko Christy Campbell, to francuski piosenkarz wykonujący reggae - dancehall .Urodzony w 1981 roku w Indiach Zachodnich rodziny na francuskiej wyspie Gwadelupie, był jednym z dziesięciorga dzieci. W wieku 16 lat, wstąpił do grupy Karukera Dancehall Sound System; opuścił grupę w 2003 roku by rozpocząć solową karierę, wydając Mozaik Kreyol. Album odniósł sukces na tyle, aby zostać ponownie wydanym w Universal Records, gdzie stał się hitem w Europie, szczególnie we Francji.
W 2005 r. występuje w filmie Neg Maron. W następnym roku wydał swój drugi album, Toucher L'Horizon, który również zyskał sukces komercyjny i został nominowany do nagrody Césaire of Music w październiku 2006. Spędził 2007 rok we Francji, Londynie i Indiach Zachodnich na turnee "Fos A Péyi La" . Admirał T wygrał Skyrock Music Award w grudniu 2007 i Virgin Award w lutym 2008.
Uruchomił własną linię odzieży WOK LINE i odbył tournee w Afryce w 2008. Jest on również producentem nowego reggae - dancehall piosenkarki Wyckyd J. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Dancehall X-plosion	Admiral T feat. Pearl	09.2004	56[10]	76[5]	AZ 982 412-5	-
Les Mains En L'air	Admiral T feat. Diam's	08.2006	52[15]	76[5]	Don's 984 206-6	[written by Ch. Champbell,DJ Shean,Michael Georgiades]
Ma reine	Axel Tony feat. Admiral T	11.2012	36[19]	-	-	[written by Admiral T,Skalpovich,Indila,Axel Tony][produced by Skalpovich]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Mozaik Kreyol	Admiral T	09.2003	30[21]	76[5]	AZ 982 412-5	-
Toucher l'horizon	Admiral T	05.2006	9[24]	-	Don's Music DHP 024-2	-
Instinct Admiral	Admiral T	04.2010	15[10]	-	Don's 060075326552	-
Face B	Admiral T	06.2012	36[3]	-	-	-
I Am Christy Campbell	Admiral T	11.2014	81[1]	-	-	-

Mest

Zaczęło się od tego że dwóch kuzynów Matt David Lovato i Tony Lovato mieszkali niedaleko siebie w Blue Island, (Illinois) Chicago. Kiedy zaczynali razem grać mieli tylko 7 lat. Pożyczali wtedy instrumenty od ojca Tony'ego - Tony gitarę, a Matt bas. Mest uformował się w 1995 roku. Ważną datą dla Mest był rok 1997, kiedy to Tony spotkał Johny'ego Feldmann'a po koncercie Goldfinger'a w Chicago.
Po tym spotkaniu Tony utrzymywał z nim kontakt. W tym też roku z grupy odszedł brat Tony'ego - Steve. W trzech grali aż do stycznia 1998 roku, kiedy Tony stwierdził, że potrzebny jest drugi gitarzysta, do grupy przyjęto nowego członka Jeremiah'a Rangel'a. Już w pełnym składzie w lutym 1998 roku rozpoczęto pracę nad pierwszym debiutanckim albumem "Mo Money, Mo 40'z". Płyta wydana została w kwietniu 1998 roku. Krótko po opuszczeniu studia Tony znowu skontaktował się z Feldmann'em, który zapytał go, czy Mest mógłby w kwietniu otwierać House of Blues. Oczywiście się zgodził. Po koncercie Johny poprosił grupę o przesłanie nowego dema. Kiedy je otrzymał, po odsłuchaniu dwóch piosenek zaprosił ich do podpisania kontraktu.
I tak, w 2000 roku wydali płytę "Wasting Time".
W 2008 roku zespół wznowił działalność, ruszając w trasę "One Night Stand U.S." wraz z: Quietdrive, Automatic Loveletter, Rookie of the Year i ISM.
Steve Lovato dołączył do nich na czas trasy koncertowej.

 Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jaded (These Years)	Mest feat. Benji Madden	03.2004	90[2]	-	Maverick W 637CD	[written by Benji Madden,John Feldmann,Tony Lovato][produced by John Feldmann,Young MC]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mest	Mest	06.2003	-	64[10]	Maverick 48 456	[produced by John Feldmann,Young MC]
Photographs	Mest	11.2005	-	116[1]	Maverick 49 421	[produced by John Feldmann]

G

M

T

Detect languageAfrikaansAlbanianArabicArmenianAzerbaijaniBasqueBelarusianBengaliBosnianBulgarianCatalanCebuanoChichewaChinese (Simplified)Chinese (Traditional)CroatianCzechDanishDutchEnglishEsperantoEstonianFilipinoFinnishFrenchGalicianGeorgianGermanGreekGujaratiHaitian CreoleHausaHebrewHindiHmongHungarianIcelandicIgboIndonesianIrishItalianJapaneseJavaneseKannadaKazakhKhmerKoreanLaoLatinLatvianLithuanianMacedonianMalagasyMalayMalayalamMalteseMaoriMarathiMongolianMyanmar (Burmese)NepaliNorwegianPersianPolishPortuguesePunjabiRomanianRussianSerbianSesothoSinhalaSlovakSlovenianSomaliSpanishSundaneseSwahiliSwedishTajikTamilTeluguThaiTurkishUkrainianUrduUzbekVietnameseWelshYiddishYorubaZulu

AfrikaansAlbanianArabicArmenianAzerbaijaniBasqueBelarusianBengaliBosnianBulgarianCatalanCebuanoChichewaChinese (Simplified)Chinese (Traditional)CroatianCzechDanishDutchEnglishEsperantoEstonianFilipinoFinnishFrenchGalicianGeorgianGermanGreekGujaratiHaitian CreoleHausaHebrewHindiHmongHungarianIcelandicIgboIndonesianIrishItalianJapaneseJavaneseKannadaKazakhKhmerKoreanLaoLatinLatvianLithuanianMacedonianMalagasyMalayMalayalamMalteseMaoriMarathiMongolianMyanmar (Burmese)NepaliNorwegianPersianPolishPortuguesePunjabiRomanianRussianSerbianSesothoSinhalaSlovakSlovenianSomaliSpanishSundaneseSwahiliSwedishTajikTamilTeluguThaiTurkishUkrainianUrduUzbekVietnameseWelshYiddishYorubaZulu

Text-to-speech function is limited to 100 characters

Options : History : Help : FeedbackClose

DJ Marky

Obecny na scenie muzycznej od ponad 20 lat, DJ Marky jest ceniony na światowej scenie drum’n’bass zarówno za swój kunszt didżejski, jak i producenckie umiejętności. Mało któremu twórcy spoza Wysp Brytyjskich udało się przebić do powszechnej świadomości, a wręcz wpłynąć na kształt całego gatunku, łamanych drum’n’bassowych form.
 W 1999 roku został okrzyknięty mianem „Best New DJ” przez magazyn Knowledge. Brazylijczyk, nie dość, że zdobył poważanie wśród Brytyjczyków, to odcisnął znaczący ślad w budowaniu kultury klubowej w swoim rodzinnym Sao Paolo.
 W krzewieniu nowych brzmień w swojej słonecznej ojczyźnie pomógł mu import kultowego cyklu imprez Movement, dzięki któremu został dostrzeżony przez legendarnego Bryana G i zaproszony do współpracy. Cóż, taki już urok spotkań z nieustannie uśmiechniętym, tryskającym pozytywną energią Markym.
Przełomem na jego muzycznej ścieżce był kultowy już numer „LK” z 2002 roku nagrany wspólnie z innym brazylijskim kolegą, XRS-em i porywającym wokalem Staminy MC. Numer zdobył szturmem szczyty list przebojów, w tym plasując się na 15. pozycji UK 20 Top Chart. Singel przetarł szlak pozostałym produkcjom Markiego oraz okrzykniętej jedną z najlepszych kompilacji wszechczasów, składance „The Brazilian Job”, nagranej wspólnie z producentem znanym jako Patife. Płyta ukazała w pełni warsztat didżejski Brazylijczyka, łącznie z popisami technicznymi i elementami skreczu.
Teraz, po latach, gwiazda DJ-a Marky wciąż nie przestaje błyszczeć. Świadczą o tym częste występy na najważniejszych festiwalach i klubach świata. Natomiast ponad 100 produkcji wydanych w różnym formacie i w różnych kolaboracyjnych konstelacjach, w tym choćby z Everything But The Girl, Claude Von Stroke, Fatboy Slim i Deadmau5, utrwaliło jego pozycję na scenie i wpłynęło na kształt jego własnego labelu – Innerground Records. 2011 rok DJ Marky powitał nową kompilacją, do stworzenia której został zaproszony przez prestiżowe wydawnictwo i klub, Fabric. Jego „FabricLive” opatrzona jest numerem 55.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Tinha Que Ser Com Voce	DJ Marky feat. DJ Patife & Esom & Porto	10.2001	87[48]	-	Movement MOVEP 002	-
LK (Carolina Carol Bela)	DJ Marky & XRS feat. Stamina MC	07.2002	17[9]	-	V Recordings V035CD	[written by DJ Marky,XRS]
LK (Carolina Carol Bela)[remix]	DJ Marky & XRS feat. Stamina MC	11.2002	45[17]	-	V Recordings V035CD	[written by DJ Marky,XRS]
Rotation / Rudeboy	DJ Marky & XRS	11.2003	89[2]	-	Innerground INN001	-
Get Down / Return To Paradise	DJ Marky & XRS	12.2003	88[4]	-	CIA CIA 018	-
Moments Of Lust	DJ Marky & XRS feat. Vikter Duplaix	03.2004	92[2]	-	Innerground INN002	[written by DJ Marky,XRS, Vikter Duplaix]
Breeze / Backspin	DJ Marky & XRS	04.2004	88[2]	-	Innerground INN003	-
Soul Samba / Breeze	DJ Marky & XRS	10.2004	125[1]	-	Innerground	-
A Mosca / Striptease	DJ Marky & XRS	03.2005	83[2]	-	Bingo BINGO 024	-
Butterfly / The Wizard	DJ Marky & XRS	05.2005	186[1]	-	Innerground	-

Duff McKagan

 Duff McKagan-(właśc. Michael McKagan;ur.5.02.1965r, Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) -voc, b, g, dr; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Pierwsze lekcje gry na gitarze basowej pobierał u starszego brata - Bruce'a. Opanował też podstawy gry na gitarze i perkusji. Od 1980r współpracował w rodzinnym Seattle z wieloma nieznaczącymi zespołami punkrockowymi, jak Thankless Dogs, The Fartz, Silly Killers, Wandering Bandeleros, Ten Minute Warning.

Miał wówczas propozycję dołączenia do znanej angielskiej grupy Angelic Upstarts (jako perkusista), ale po kilku wspólnych próbach zrezygnował, nie chciał bowiem opuszczać na dłużej Stanów Zjednoczonych. W 1985r przeniósł się z Seattle do Los Angeles i przyłączył do zespołu Road Crew, którego trzon stanowili Slash i Steven Adler. Jeszcze w tym samym roku cała trójka związała się z Guns N' Roses. Jako basista tej grupy miał udział w jej światowych sukcesach.
 Był twórcą bądź współtwórcą niektórych jej piosenek, np. So Fine (dedykowanej pamięci jednego z jego
herosów - Johnny'ego Thundersa), Civil War, Dust N' Bones, Get In The Ring. Niekiedy pełnił funkcję głównego wokalisty, np. w nagraniach New Rose i You Can't Put Your Arms Around A Memory z płyty „Spaghetti Incident?".
Podczas sesji, której owocem były dwa albumy pod wspólnym tytułem „Use Your lllusion", zaczął też pracę nad płytą autorską Believe in Me. Repertuar stworzył przy niewielkiej pomocy przyjaciół, m.in. Gilby'ego Clarke'a, Matta Soruma i Westa Arkeena. Podjął się też wraz z Jimem Mitchellem obowiązków producenta. Zapatrzony w Prince'a, który pracując nad swoimi płytami sam wykonuje większość partii instrumentalnych, postąpił podobnie.

Niewielki udział w nagraniach mieli więc liczni sławni goście, m.in. koledzy z Guns N'
Roses, Lenny Kravitz - voc, Sebastian Bach - voc, Dave „The Snake" Sabo - g, Jeff Beck - g, West Arkeen - g i Ted Andreadis -k. a także orkiestra smyczkowa.
Zaprezen tował się w repertuarze bardzo atrakcyjnym, urozmaiconym - od wściekle dynamicznego, riffowego rocka przez funk i rap po ballady - wyrastającym z doświadczeń rodzimego zespołu (Believe In Me, Man In The Meadow. Just Not There, Fuck You), ale też np. The Rolling Stones (I Love You) czy mistrzów punku (Punk Rock Song). W tekstach zawarł refleksje na temat sławy (Swamp Song), wierności sobie (The Majority), samotności (Could It Be U, Lonely Tonite - napisane, zanim poznał swą przyszłą żonę Linde), ciemnych stron życia (Trouble), sensu istnienia (Man In The Meadow - stworzony w obliczu śmierci przyjaciela, Todda Crew, wskutek przedawkowania narkotyków), a także odradzania się komunizmu w Europie Wschodniej (Fucked Up Beyond Belief). Na singlu Believe In Me przedstawił
też dwie przeróbki: Bambi Prince'a i Cracked Actor Davida Bowiego.

 Promował obie płyty na koncertach w Stanach Zjednoczonych i Europie z zespołem w składzie: Andreadis,
Joie Mastrokalos-g, Richard Duguay-b,
Aaron Brooks — dr.
Grał także w zespole Loaded i Neurotic Outsiders oraz występował w Velvet Revolver. W 2010 roku po odejściu basisty Erica Avery'ego wstąpił do Jane’s Addiction.
Duff McKagan był trzykrotnie żonaty - pierwsza żona to Mandy Brix, druga Linda Johnson, a obecnie Susan Holmes, z którą ma dwie córki - Grace (urodzona 27 sierpnia 1997r) oraz Mae Marie (urodzona 16 lipca 2000r). Ze swoją rodziną mieszka w Seattle w stanie Waszyngton.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Believe in Me	Duff McKagan	10.1993	-	137[2]	Geffen 24 605	[produced by Duff McKagan and Jim Mitchell]

David Ackles

David ACKLES (20.02.1937, Rock Island, lllinois, Stany Zjednoczone - 2.03.1999, Pasadena, Kalifornia) - voc, p; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań; dramaturg.
 W dzieciństwie wystąpił w kilku przygodowych filmach dla nastolatków. Po ukończeniu studiów filologicznych w Edin burgh University i filmowych w University of Southern California nawiązał współpracę z telewizją jako dramaturg i scenarzysta.
Dał się też poznać jako twórca muzyki orkiestrowej i chóralnej oraz kunsztownych pieśni i ballad - inspirowanych m.in. przebojami ery swingu, bluesem, szlagierami musicalowymi Richarda Rodgersa, songami Kurta Weilla, kompozycjami Charlesa Ivesa i Aarona Copelanda, ale też rockiem - np. Blues For Billy Whitecloud, Oh California, Love's Enough, Waiting For Jhe Moving van, Midnight Carousel oraz spopularyzowanej przez Julie Dris coll i zespół Brian Auger & The Trinity The Road To Cairo.
Bohaterami swoich piosenek - zebranych w latach 1968-1973 na kilku płytach, jak świetne "David Ackles" z 1968 (nagrana z towarzyszeniem zespołu Rhinoceros) i "American Gothic" z 1972 - uczynił życiowych rozbitków, np. brzemienną dziewczynę pozostawioną na łaskę losu (Blue Ribbons), wychowanka zakładów karnych odsuwanego przez społeczeństwo na margines (Down River), starego robotnika, któryż rezygnacją wyczekuje kresu bezsensow- nej egzystencji (His Name Is Amid). W Ballad Of The Ship Of State oskarżał podżegaczy wojennych o hańbienie sztandaru Stanów Zjednoczonych.
W American Gothic przedstawił wstrząsającą wizję rozkładu rodziny amerykań skiej (tylną stronę okładki płyty "American Gothic" ozdobiła ilustracja trawestująca tak samo zatytułowany obraz Granta Wooda). Ceniony przez krytyków, nigdy nie zdobył większej popularności i po 1973 zrezygnował z kariery estradowej.
W późniejszych latach komponował muzykę baletową i teatralną (np. na początku lat dziewięćdziesiątych do musicalu Sister Aimee), pisał scenariusze dla telewizji przede wszystkim zaś wykładał na wydziale teatrlnym University of Southern California (w 1997 wystawił ze swoimi studentami Operę za trzy grosze Kurta Weilla i Bertolta Brechta). W marcu 1999 zmarł po długiej walce z rakiem płuc.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
La Route A Chicago / Down River	David Ackles	06.1968	-	-	Elektra EK-45634	[written by David Ackles][produced by David Anderle, Russ Miller]
Subway to the Country / That's No Reason to Cry	David Ackles	12.1969	-	-	Elektra EKS-45676	[written by David Ackles][produced by Russ Miller]
One Night Stand/Be My Friend	David Ackles	01.1971	-	-	Elektra EKM-45712	[written by David Ackles][produced by Lonnie Mack]
Love's Enough/American Gothic	David Ackles	.1972	-	-	Elektra EK-45797	[written by David Ackles][produced by Bernie Taupin]
Oh, California/One Night Stand	David Ackles	09.1972	-	-	Elektra EK-45810	[written by David Ackles][produced by Bernie Taupin]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
David Ackles	David Ackles	09.1968	-	-	Elektra EKS 74 002	[produced by David Anderle, Russ Miller]
Subway to the Country	David Ackles	01.1970	-	-	Elektra EKS 74 060	[produced by Russ Miller]
American Gothic	David Ackles	08.1972	-	167[10]	Elektra EKS 75 032	[produced by Bernie Taupin]
Five & Dime	David Ackles	.1973	-	-	Columbia 32 466	-

Gaetane Abrial

Gaetane Abrial to francuska artystka, kompozytorka i wykonawczyni, urodzona w Saint-Etienne w 1988 roku .
W 2007 roku brała udział w  Nouvelle Star. Została wyeliminowana w półfinale, zajmując trzecią pozycję po Tigana i Julienie ( Julien Doré ), przyszłego zwycięzcę tej edycji. Była częścią grupy, która koncertowała we Francji  w lecie 2007 roku.

W następnym roku, jej pierwszy album Cheyenne Song ukazał się w sklepach. Ten album o brzmieniu  pop-folk był wyprodukowany i skomponowany przez André Manoukiana , jednego z członków jury talent show, który jest autorem, kompozytorem, aranżerem i pianistą. Zawiera teksty, których autorem jest Pierre-Dominique Burgeaud, Florian Gazy , Xavier de Moulins , André Manoukian ... jak również teksty pisane przez Gaetane samodzielnie lub wspólnie z André Manoukianem. Przykładem jest Les saveurs inconnue, piosenka napisana w całości przez Gaetane. Album sprzedał się w prawie 30 000 egzemplarzy.

Po wydaniu swojego albumu,wzrosła ilość koncertów realizowanych przez Gaetane. W latach 2008 i 2009,trasy wiodły poprzez Cannes, Nantes, Caen, Moisselles, Chantilly, Le Cap d'Agde. W pierwszej części koncertów występowała też   Elie Semoun w kilku miastach.

W 2010 roku zaczęła  występować w   duecie Mellow. W dniu 9 października 2012 roku, zespół wydał EP-kę Shelter z 5 tytułami dostępną drogą cyfrowąj oraz w niektórych punktach sprzedaży. Osiedlili się w 2011 roku w Kraju Basków między Bidart i Guéthary. Wydali drugą EP-kę "Mellow Season",  samodzielnie produkowaną i dostępną w cyfrowej formie.

W 2015 roku zmienili nazwę. Grupa   teraz nazywa się BON · AI R.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
68-2008	Gaétane Abrial	04.2008	76[5]	-	CBS/A 1065	[written by André Manoukian,Florian Gazan][produced by André Manoukian]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Cheyenne Song	Gaétane Abrial	04.2008	29[8]	-	Virgin 5206642	-

Stretch

Stretch był  brytyjskim zespołem rockowym lat 70-tych , który powstał z współpracy pomiędzy Elmerem Gantry (prawdziwe nazwisko Elmer Terry) i Kirby (prawdziwe imię Graham) Gregory. Gantry był  frontmanem Elmer Gantry Velvet Opera . Kirby był członkiem Curved Air .
Zespół został założony w 1974 roku wraz z pomocą  menedżera Fleetwood Mac,Clifforda Davisa i perkusisty Micka Fleetwooda , aby wystepować jako Fleetwood Mac na tournee po Stanach Zjednoczonych, ponieważ istniejący Fleetwood Mac nie był  w stanie spełnić zaległych zobowiązań kontraktowych. Jednak Fleetwood nie przyłączył się do turnee zgodnie z planem, a później zaprzeczył jakiejkolwiek wiedzy lub zaangażowania w trakcie trasy ,co stało się oczywiste dla publiczności, że nie byli to oryginalni członkowie Fleetwood Mac , a turnee upadło.

Stretch powstał z popiołów tej klęski, a wkrótce miał nr 16 przebój w listopadzie 1975 roku: "Why Did You Do It?",  którego wątkiem był bezpośredni atak na Micka Fleetwooda za jego nieobecność   na feralnej trasie Fleetwood Mac.Następnie wydali album  pt Elastique . Podczas nagrywania tego albumu, basista Paul Martinez został zwolniony,a perkusista Jim Russell  odszedł przed nagraniem drugiego albumu You Can't Beat Your Brain for Entertainment z powodu różnic muzycznych.  Został on zastąpiony przez przyszłego  perkusistę Status Quo, Jeffa Richa .
Dwa kolejne albumy ujrzały światło dzienne, ale Gantry odszedł przed ostatnim albumem, Forget the Past . Kolejny cios przyszedł w 1979 roku, kiedy menedżer Davis postanowił wycofać swój wkład finansowy,  a zespół w końcu rozpadł się.

W 1999 roku włoski DJ Gigi D'Agostino używał sample z pierwszej linii utworu "Why Did You Do It?", w celu produkcji swojego własnego utworu Bla Bla Bla .
Stretch zreformował się w 2007r wraz z wydaniem kompilacji "Greatest Hits" i koncertował jako support Jeff Healey Band .
W 2011 Stretch wydali nowy album Unfinished Business , nagrywając   11 oryginalnych utworów, covery i nową wersję "Why Did You Do It?"

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Why Did You Do It/Write Me A Note	Stretch	10.1975	16[9]	-	Anchor ANC 1021	[written by Kirby][produced by Hot Wax Productions Ltd.]
That's The Way The Wind Blows/Hold On	Stretch	04.1976	-	-	Anchor ANC 1027	[written by Gantry, Kirby][produced by Elmer Gantry, Kirby]
Love's Got A Hold On Me/If The Cap Fits	Stretch	12.1976	-	-	Anchor ANC 1034	[written by Kirby][produced by Elmer And Kirby For Hot Wax Productions Ltd.]
Forget The Past/ Fooling Me	Stretch	08.1978	-	-	Hot Wax WAX 2	[written by Kirby, Cook][produced by Kirby For Hot Wax Prodns. Ltd.]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elastique	Stretch	.1975	-	-	Anchor ANCL 2014	-
You Can't Beat Your Brain For Entertainment	Stretch	.1976	-	-	Anchor ANCL 2016	[produced by Elmer Gantry, Kirby]
Lifeblood	Stretch	.1977	-	-	Anchor ANCL 2023	[produced by Elmer Gantry, Kirby]
Forget The Past	Stretch	.1978	-	-	Hot Wax WAX1	-
Unfinished Business	Stretch	.2011	-	-	Repertoire REPUK 1134	-