Bernardo Segall

Bernardo Segall (ur. 4 sierpnia 1911r - zm. 26 listopada 1993r)  był urodzonym w Brazylii amerykańskim kompozytorem i pianistą koncertowym.  

Bernardo Segall zadebiutował jako pianista w wieku 9 lat w rodzinnym Campinas w Brazylii. W wieku 16 lat wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował u Alexandra Silotiego, a w wieku 21 lat zadebiutował w Ameryce w nowojorskim ratuszu, występując później w takich orkiestrach, jak New York Philharmonic.

 Segall miał także wujka, który był znanym malarzem w Brazylii, Lasarem Segallem. Oprócz występów jako pianista koncertowy Bernardo Segall zajmował się także dodatkową karierą jako kompozytor dla teatru, baletu, filmu i telewizji.

  Segal był przez 12 lat żonaty z tancerką i choreografką Valerie Bettis i skomponował wiele utworów, w których tańczyła. Napisał muzykę do filmów takich jak Wielki napad na bank w St. Louis ze Stevem McQueenem w roli głównej, The Luck of Ginger Coffey and Custer of the West, a także napisał muzykę do seriali telewizyjnych, w tym Columbo, Airwolf i filmu dokumentalnego To Fly! z 1976 roku. Segal zmarł w 1993 r.

 

 

                                                                                 Filmografia

The Great St. Louis Bank Robbery (1959) The Luck of Ginger Coffey (1964)/ Hallucination Generation (1967)/ Custer of the West (1967)/ Loving (1970)/ Night Slaves (1970)/ The Garden of Aunt Isabel (1971)/ Moon of the Wolf (1972)/ The Girl Most Likely to... (1973)/ Homebodies (1974)

Luiz Bonfá

 Luiz Floriano Bonfá (ur. 17 października 1922r-zm. 12 stycznia 2001) był brazylijskim gitarzystą i kompozytorem . Najbardziej znany był z kompozycji, które napisał do filmu Czarny Orfeusz .



Luiz Floriano Bonfá urodził się 17 października 1922 roku w Rio de Janeiro . Od 11 roku życia studiował w Rio pod okiem urugwajskiego gitarzysty klasycznego Isaíasa Sávio. Te cotygodniowe lekcje wymagały długich, trudnych dojazdów pociągiem (2 i pół godziny w jedną stronę) i pieszo z jego domu rodzinnego w Santa Cruz, zachodniej wsi. przedmieścia Rio de Janeiro do domu nauczyciela na wzgórzach Santa Teresa . Biorąc pod uwagę niezwykłe poświęcenie i talent Bonfá do gry na gitarze, Sávio wybaczył dziecku niemożność opłacenia lekcji.

Bonfá po raz pierwszy zyskał rozgłos w Brazylii w 1947 roku, kiedy pojawił się w Rádio Nacional w Rio , wówczas ważnym wydarzeniem dla wschodzących talentów. Był członkiem grupy wokalnej Quitandinha Serenaders pod koniec lat czterdziestych. Niektóre z jego pierwszych kompozycji, jak „Ranchinho de Palha”, „O Vento Não Sabe”, zostały nagrane i wykonane przez brazylijskiego croonera Dicka Farneya w latach pięćdziesiątych. 

Pierwszym hitem Bonfá był „De Cigarro em Cigarro” nagrany przez Nora Ney w 1957 roku. To właśnie dzięki Farneyowi Bonfá został przedstawiony Antônio Carlosowi Jobimowi i Viniciusowi de Moraesowi , czołowemu zespołowi kompozytorów stojącemu za światową eksplozją   bossa novy pod koniec lat pięćdziesiątych do siedemdziesiątych XX wieku, stając się gorączką w Stanach Zjednoczonych. 

Bonfá współpracował z nimi oraz z innymi wybitnymi brazylijskimi muzykami i artystami przy produkcji antologicznej sztuki de Moraesa Orfeu da Conceição , która kilka lat później dała początek filmowi Marcela Camusa Black Orpheus. W okresie rozkwitu kwitnącej sceny jazzowej w Rio de Janeiro, współpraca muzyków, artystów i dramaturgów była na porządku dziennym przy tego typu przedstawieniach teatralnych. Bonfá napisał część oryginalnej muzyki z filmu, w tym utwory „Samba de Orfeu” i jego najsłynniejszą kompozycję „ Manhã de Carnaval ” (z których Carl Sigman później napisał inny zestaw tekstów po angielsku zatytułowany „A Day in the Life of a Fool”), który znalazł się wśród dziesięciu najlepszych standardów granych na całym świecie, według Księgi Rekordów Guinnessa .

Jako kompozytor i wykonawca, Bonfá w głębi serca był przedstawicielem śmiałego, lirycznego, bujnie zaaranżowanego i naładowanego emocjonalnie stylu samba-canção , który poprzedzał pojawienie się bardziej wyrafinowanego i stonowanego stylu bossa novy João Gilberto . Jobim , João Donato , Dorival Caymmi i innych współczesnych,którzy również byli w istocie muzykami samba-canção , aż nagła, ogromna popularność wyjątkowego stylu gry na gitarze i ekspresyjnie wyciszonego wokalu młodego Gilberto przekształciła dzisiejszą muzykę w muzykę przyszłości. Film Camusa oraz współpraca Gilberto i Jobima z amerykańskimi jazzmanami, takimi jak Stan Getz i Charlie Byrd zrobił wiele, aby zwrócić uwagę świata na brazylijską muzykę popularną, a Bonfá stał się bardzo widocznym ambasadorem muzyki brazylijskiej w Stanach Zjednoczonych, poczynając od słynnego koncertu Bossa Nova z listopada 1962 roku w nowojorskiej Carnegie Hall .

Bonfá pracował z amerykańskimi muzykami, takimi jak : Quincy Jones , George Benson , Stan Getz i Franka Sinatrę , nagrywając kilka albumów, podczas gdy w USA Elvis Presley zaśpiewał kompozycję Bonfá „Almost in Love” z tekstem  Randy Starr w 1968r w filmie MGM  Live a Little, Love a Little . Warto również zwrócić uwagę na jego „ The Gentle Rain ” z tekstem  Matta Dubeya i „Sambolero”.

Bonfá zmarła na raka prostaty w wieku 78 lat w Rio de Janeiro 12 stycznia 2001 r.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Bonfa Burrows Brazil	Luiz Bonfa with Don Burrows & George Golla	08.1980	92[1]	-	Cherry Pie CPF 1045	-

 

Wanderléa

Wanderléa Charlup Boere Salim ( Governador Valadares , 5 czerwca od 1946 roku ) jest piosenkarką , autorką tekstów , aktorka   z pochodzenia Libanka .
Zasłynęła podczas ruchu Jovem Guarda , odnosząc sukcesy wraz z przyjaciółmi Roberto Carlosem i Erasmo Carlosem w  programie telewizyjnym . Pracowała jako główna aktorka w brazylijskim filmie „Juventude e Ternura” ( 1968 ) w reżyserii Aurélio Teixeiry , a także u boku Roberto i Erasmo w filmie Roberto Carlos e o Diamante Cor-de-rosa (1970) Roberta Fariasa  .


Wanderléa, potomkini Libańczyków , urodzona w Santo Antônio do Pontal , w dystrykcie Governador Valadares  , spędziła dzieciństwo w Lavras, a później przeniósł się do Rio de Janeiro w wieku dziewięciu lat wraz z rodziną, składającą się z rodziców i wielu braci. , żeby spróbować lepszego życia, nawet nie podejrzewając, że zostanie jedną z najważniejszych brazylijskich piosenkarek.

W wieku dziesięciu lat wygrała konkursy radiowe i wydała swoje pierwsze nagrania w 1962 roku . W następnym roku pierwszy longplay „Wanderléa” został wydany przez Discos CBS , wówczas spółkę zależną Columbia Records . W wytwórni poznaje Roberto Carlosa ,z który spotykała się przez krótki czas, i Erasmo Carlosa , którzy w sierpniu 1965 r. zaczynają prezentować program Jovem Guarda w TV Record of São Paulo . Nadawany w niedzielne popołudnia program miał jedną z największych widowni w tamtych czasach i zapoczątkował karierę kilku artystów. Wanderléa i Celly Campelo byli pierwszymi brazylijskimi gwiazdami rocka. Brała udział w filmach wraz z Roberto Carlosem, a po zakończeniu Jovema Guardy kontynuowała karierę piosenkarki pop. Obecnie wykonuje swoje największe przeboje, takie jak „Pare o Casamento” (autorstwa Luísa Kellera), „Ternura” ( Rossini Pinto ) i „Prova de Fogo” (Erasmo Carlos).

W wieku piętnastu lat śpiewała w nocnych klubach, a ponieważ była nieletnia, zwróciła się do sądu dla nieletnich i rodziców o zgodę na podpis. Jej ojciec początkowo nie akceptował kariery córki, ale z czasem zrozumiał, że młoda kobieta ma wielkie talenty muzyczne.

Wielki sukces Wanderléi, „Te Amo”, znalazł się na krajowych ścieżkach dźwiękowych telenoweli Caras & Bocas oraz Guerra dos Sexos (remake) Rede Globo . Ta sama piosenka weszła już na ścieżkę dźwiękową telenoweli z lat 90-tych Pedra Sobre Pedra . Dzięki tej piosence Wanderléa po raz kolejny została wyróżniona w mediach.

Deborah Blando

Deborah Salvatrice Blando (  ur. 3 marca 1969 r. ,Sant'Agata Militello) to brazylijska piosenkarka i multiinstrumentalistka pochodząca z Włoch.
Artystka znana również poza Brazylią, nagrywa utwory w języku portugalskim, angielskim, hiszpańskim i włoskim. Gra na pianinie i skrzypcach.
Urodzona na Sycylii jako ojciec Włoch i matka Brazylijczyka z ukraińskimi przodkami, kiedy była jeszcze dzieckiem, przeprowadziła się z rodziną do Brazylii.

Deborah Blando podpisała kontrakt z Sony Music w 1990 roku, wydając swój pierwszy album A Different Story , który następnie został wydany na całym świecie. W latach 90-tych piosenkarka nagrała dwa kolejne udane albumy, Unicamente (1997) i   Deborah Blando (1998). Jej kolejny album Salvatrice (2000) miał mniej szczęścia. Do 2002 roku sprzedano około 6 milionów płyt na całym świecie.

W latach 2003–2011 Deborah Blando przeżyła kilka kryzysów osobistych, które ograniczyły jej produkcję artystyczną, wydając tylko jeden album w 2007 r., Polares .

W 2013 roku wydała swój nowy album In Your Eyes .

Piosenki Deborah Blando zostały włączone do telenoweli, reklam telewizyjnych i filmów animowanych. Wśród popularnych singli są Innocence , A Maçã , Uniquely , Somente lub Sol , A Luz that Acende lub Olhar i Seamisai , cover Laury Pausini .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Innocence	Deborah Blando	05.1992	27[13]	-	Epic 657713 5	-

Sepultura

Zespół brazylijski. Powstał na początku 1984 w Belo Horizonte. W 1987 przeniósł się do Sao Paolo. Z początku tworzyli go: Max Cavalera (4.08.1969, Belo Horizonte; studiował w akademii wojskowej) - voc, g, Jairo T. - g, Paulo Pinto Jr. (30.04.1969, Belo Horizonte) - b i Igor Cavalera (24.09.1970, Belo Horizonte) -dr. (W pierwszych latach wszyscy czterej posługiwali się pseudonimami: Max Possessed, Tormentor, Destructor i Igor Skulcrusher).
Skład ustalił się w kwietniu 1987, gdy na miejsce Jairo T. wszedł Andreas Kisser (24.08.1 968, Sao Paolo; jego matka przybyła do Brazylii z Jugosławii) - g, voc.

Kwartet zadebiutował pięcioma nagraniami, zrealizowanymi niewielkim kosztem w dwa dni sierpnia 1985 w J.G. Estudios w Belo Horizonte. Wydał je na płycie Bestial devastation, zawierającej też muzykę innej brazylijskiej grupy — Overdose. Zaprezentował się jako świetny zespół deathmetalowy, zafascynowany dokonaniami formacji Slayer, a także Black Sabbath. Zachwycił pomysłowymi, urozmaiconymi kompozycjami, potężnym brzmieniem oraz umiejętnością tworzenia, m.in. z pomocą efektów ilustracyjnych, demonicznej aury, np. The Curse, Bestial Devastation, Warriors Of Death.

Właściwym debiutem Sepultury był album Morbid visions, zrealizowany w ciągu siedmiu dni sierpnia 1986, w bardziej profesjonalnych warunkach w Estudio Vice Versa, znowu w Belo Horizonte. Niestety był to krok wstecz w karierze zespołu. Repertuar, stworzony w atmosferze pośpiechu, schematycznie opracowany, nieudolnie nagrany przez realizatorów Eduarda Santosa i Ze "„"Heavy" Luiza, nie miał mocy utworów z poprzedniej płyty. Satanistyczne teksty raziły naiwnością - po latach muzycy przyznawali, ze się ich wstydzą. Wyróżniały się jedynie kompozycje Crucifixion oraz Empire Of The Damned, zwieńczona zaskakującą orkiestrową kulminacją.

Zespół staranniej przygotował się do nagrania albumu Shizophrenia. W sierpniu 1987 znowu zamknął się w J.G. Estudios. Po raz pierwszy zaprosił do współpracy dodatkowych muzyków - Poliso "„"Henrique" Alto, grającego na syntezatorach, oraz Paulo Gordo, skrzypka. Powstała najlepsza zdaniem Maxa Cavalery płyta w całym dorobku Sepultury, wyróżniająca się aurą spontaniczności, a także zuchwałością pomysłów. Czerpiąc z death metalu i thrashu, ale i z klasycznego metalu, a niekiedy i z hard-core'u, kwartet zaproponował kompozycje o efektownie zagęszczonej fakturze, urozmaiconej warstwie rytmicznej i wielkiej sile wyrazu, np. To The Wall, Escape To The Void i Septic Schizo, a także instrumentalna Inquisition Symphony. Teksty ujawniały obsesję śmierci, np. Escape To The Void, Screams Behind The Shadows, R.I.P. (Rest In Pain) czy najbardziej wśród nich interesujący, od-twarzający myśli skazańca postawionego przed plutonem egzekucyjnym To The Wall.

Płyta ta zapewniła zespołowi uznanie daleko poza granicami Brazylii. Świadectwem odniesionego sukcesu były nadchodzące z różnych stron świata propozycje kontraktów fonograficznych. Niebawem kwartet podpisał umowę ze słynną firmą Roadrunner. Jego nagrania miały więc od tej pory łatwiejszą drogę na rynki światowe. Wynikiem kontraktu była też współpraca z wybitnym producentem Scottem Burnsem. Przy jego pomocy zespół zrealizował w jeden z letnich tygodni 1989 w Nas Nuvena Studio w Rio de Janeiro płytę Beneath the remains. Nagrywał nocami, ponieważ we dnie upały uniemożliwiały pracę. Powstał album uznany za jedno z arcydzieł thrashu, pełen porywających kompozycji w rodzaju Beneath The Remains, Stronger Than Hate, Mass Hypnosis, Sarcastic Existence, Staves Of Pain czy Primitive Future, chociaż sami członkowie Sepultury twierdzili, że doskonała produkcja pozbawiła ich utwory zadziorności, jaką miała muzyka na wcześniejszych płytach. Inteligentne teksty dotyczyły takich tematów, jak okropności wojny (Beneath The Remains), zakłamany obraz świata w telewizji (Mass Hypnosis), codzienne kłopoty, rozterki i aspiracje artystyczne zespołu (Inner Self). Kwartet promował album na pierwszym w karierze wielkim tournee dookoła świata. W 1990 był jedną z gwiazd Dynamo Festival w Eindhoven w Holandii, a w styczniu 1991 wystąpił obok Guns N' Roses, Megadeth i Judas Priest przed stutysięczną publicznością gigantycznego festynu Rock In Rio II w Rio de Janeiro.

Równie dojrzałym dziełem był album Arise, nagrany po raz pierwszy poza Brazylią, w studiu Morrisound w Tampie na Florydzie, znowu przy pomocy Burnsa. Był udaną próbą urozmaicenia repertuaru, chociażby bardziej widocznymi niż dotychczas elementami klasycznego metalu (np. Desperate Cry, Altered State, Under Siege) oraz hardcore'u (np. Arise). Wstępną część Altered State zainspirował folklor brazylijski. W tekstach powracały obrazy okrucieństw wojennych (np. Arise), ale zazwyczaj stanowiły punkt wyjścia do rozważań na inne tematy, jak bezzasadność buntu w świecie ukształtowanym przez zdemoralizowanych przodków (np. Dead Emryonic Cells). Desperate Cry i Murder dotyczyły ciemnych stron życia w Brazylii - represji politycznych, korupcji władzy, cenzury. Under Siege (Flegnum irae) z cytatem z filmu The Last Temptation Of Christ Martina Scorsese upominał się o prawo człowieka do wyboru własnej drogi do Boga. W Infected Voice znalazły wyraz obawy przed dorosłością. Altered State był refleksją po obejrzeniu filmu Odmienne stany świadomości Kena Russella. W Subtraction pojawiało się pytanie, czy bogactwo zmienia człowieka. Utwór ten był owocem własnych doświadczeń - zespół zyskiwał w tym czasie coraz większą sławę, a wraz z nią i majątek. Album Arise, promowany m.in. na wspólnych koncertach w Stanach Zjednoczonych z Ozzym Osbourne'em, sprzedano na świecie w nakładzie przewyższającym milion egzemplarzy.

Następnym krokiem w tym samym kierunku co Arise była świetna płyta Chaos A.D.. Powstała latem 1993 w Południowej Walii, w studiu Rockfield i w zamku Chepstow, przy współudziale innego producenta niż dotychczas - Andy'ego Wallace'a, współpracownika grupy Slayer. Zespołowi udało się odświeżyć swój styl, m,in. wprowadzonymi śmielej niż poprzednio elementami folkloru brazylijskiego, np. w kompozycjach Amen, Territory, Manifest czy przede wszystkim w instrumentalnej, opracowanej na gitary akustyczne i bębny Kaiowas. Niecodziennym pomysłem było wprowadzenie w nagraniu Refuse/Resist jako podstawy rytmicznej wzmocnionych uderzeń serca niemowlęcia - Zyona, synka Maxa Cavalery. Zespół zdobył się też na żart muzyczny - We Who Are Not As Others. Teksty i tym razem zdominowały treści społeczne. Manifest był wyrazem oburzenia wyjątkowo brutalnym stłumieniem w październiku 1992 buntu w jednym z największych zakładów karnych w Ameryce Południowej - Carandiru w Sao Paolo. W Propaganda nnuuracał temat zakłamania mediów.

Kompozycja instrumentalna Kaiowas była hołdem dla plemienia indiańskiego, które popełniło zbiorowe samobójstwo na znak protestu przeciwko wycinaniu lasów tropikalnych w Brazylii. Napisany dla Sepultury przez Jello BIAFRĘ tekst Biotech Godzilla był atakiem na podżegaczy wojennych, a dotyczył też zgubnych dla człowieka eksperymentów naukowych. Na Chaos A.D. oprócz własnych kompozycji znalazła się przeróbka The Hunt grupy New Model Army, a na wydanym w tym czasie maksisinglu Territory - Policia brazylijskiej formacji Titas (kwartet już wcześniej proponował własne wersje znanych kompozycji, np. na singlu Under Siege / Orgasmatron z repertuaru Motórhead). Album miał też wydanie specjalne, "Chaos A.D. Special Tin" (m.in. do płyty dodano album fotograficzny i flagę z emblematem grupy).

Zespół dwukrotnie koncertował w Polsce - w czerwcu 1991 w Jastrzębiu-Zdroju i Poznaniu, a w kwietniu 1992 w Katowicach na festiwalu Metalmania '92. Max Cavalera w duecie z Alexem Newportem - voc, g, z gościnnym udziałem Igora Cavalery i Andreasa Kissera oraz Dino Cazaresa z Fear Factory, nagrał płytę "Point Blank" (Roadrunner, 1994), sygnowaną nazwą Nailbomb. Repertuar był wypadkową stylów The Sex Pistols i MINISTRY.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Under siege[Regnum irae]/Troops of doom/Orgasmatron EP.	Sepultura	03.1991	91[1]	-	Roadracer RO 2424	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Scott Burns]
Territory /Policia/Biotech is Godzilla	Sepultura	10.1993	66[2]	-	Roadrunner RR 23823	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Andy Wallace]
Refuse/Resist /Inhuman nature/Propaganda	Sepultura	02.1994	51[2]	-	Roadrunner RR 23773	[written by Sepultura][produced by Andy Wallace]
Slave new world/Desperate cry	Sepultura	06.1994	46[3]	-	Roadrunner RR 23745	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.,Evan Seinfeld][produced by Andy Wallace]
Roots bloody roots/Symptom of the universe	Sepultura	02.1996	19[5]	-	Roadrunner RR 23203	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Ross Robinson]
Ratamhatta /Mass hypnosis [live]	Sepultura	08.1996	23[5]	-	Roadrunner RR 23143	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Ross Robinson]
Attitude /Dead embryonic cells [live]	Sepultura	12.1996	46[6]	-	Roadrunner RR 22995	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Ross Robinson]
Choke /Gene machine/Don' t bother me/Against	Sepultura	11.1998	91[1]	-	Roadrunner RR 22193	[written by Derrick Green,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Howard Benson,Sepultura]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Arise	Sepultura	03.1991	40[2]	119[4]	Roadracer RO 93281	[silver-UK][produced by Sepultura, Scott Burns]
Chaos A.D.	Sepultura	10.1993	11[4]	32[7]	Roadrunner RR 90002	[gold-US][gold-UK][produced by Andy Wallace]
Chaos A.D.	Sepultura	03.1994	53[2]	-	Roadrunner RR 90005	[gold-US][gold-UK][produced by Andy Wallace]
Roots	Sepultura	03.1996	4[10]	27[10]	Roadrunner RR 89002	[gold-US][gold-UK][produced by Ross Robinson]
Blood-rooted	Sepultura	06.1997	-	162[2]	Roadracer 8821 [US]	[produced by Sepultura, Andy Wallace, Paulo Junqueiro, Ross Robinson, DJ Lethal]
Against	Sepultura	10.1998	40[3]	82[3]	Roadrunner RR 87002	[produced by Howard Benson,Sepultura]
Nation	Sepultura	03.2001	88[2]	134[1]	Roadrunner RR 85605	[produced by Steve Evetts]
Machine Messiah	Sepultura	01.2017	165	-	Nuclear Blast NB 3640	[produced by Jens Bogren]

Deodato

Eumir Deodato, właśc. Eumir De Akmeida Deodato (ur. 1942 w Rio De Janeiro, Brazylia), kompozytor i pianista. W połowie lat 60-tych współpracował przy nagraniu płyt gitarzysty Antonio Carlosa Jobima i wokalistki Astrud Gilberto.

W 1967 po zwycięstwie jego kompozycji Spirit of Summer na Rio Song Festival, młody pianista i kompozytor przeniósł się do USA. Współpracował z najpopularniejszymi wykonawcami Frankiem Sintarą, Arethą Franklin i Robertą Flack. Nawiązał współpracę z przemysłem filmowym.

W 1973 jego nagranie kompozycji Ryszarda Straussa Also Sprach Zarathustra wykorzystane w filmie 2001, trafiło na drugie miejsce bestsellerowych singli w USA i na siódme w Wielkiej Brytanii. W latach 70-tych nagrał wiele albumów dla wytwórni CT1, MCA i Warner Brothers prezentując muzykę będącą połączeniem jazzu, funky, muzyki klasycznej i popu. Chwalony za nowatorstwo przez jednych i ganiony za kiczowaty eklektyzm przez drugich odniósł spory sukces komercyjny.

Bez wątpienia był jednym z pierwszych muzyków łączących jazz z muzyką funky, zanim tego typu połączenie stało się modne. W 1979 jako producent nagrań grupy Kool and the Gang doprowadził do światowego sukcesu tej zasłużonej grupy. Przez trzy następne lata przygotował z grupą bestsellerowe albumy Ladies' Night, Celebrate, Something Special i As One. Singel Celebrate osiągnął pierwsze miejsce na liście singli w USA i nakład ponad 2 min kopii.

Na fali tego powodzenia Deodato nagrał w 1982, utrzymany w stylu dissco, własny album Happy Hour. W 1984 wziął udział w sesji nagrań albumu Disguise trębacza Chucka Mangione. W latach 90-tych zasłynął jako autor orkiestracji i dyrygent orkiestry podczas realizacji albumów Bjórk Post i Homogenic. Współpracował z wokalistką Tanią Marią oraz grupą Dazz Band. W 2000 r aranżował muzykę do filmu Bossa Nova w reżyserii Bruno Barreto.

 W przewodniku płytowym Rollin Stone Record Guide krytyk Bart Testa nie bez złośliwości napisał, że "...Deodato połączył struktury melodyczne z Maurycego Ravela, Boba Marleya, Jimmiego Page'a i Henry'ego Manciniego w strawną papkę muzyczną".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Also Sprach Zarathustra (2001) / Spirit Of Summer	Deodato	02.1973	7[9]	2[12]	CTI 12	[written by Eumir Deodato, Richard Strauss][produced by Creed Taylor][utwór z filmu "2001:A space Odyssey"]
Rhapsody in Blue / Super Strut	Deodato	08.1973	-	41[8]	CTI 16	[written by George Gershwin][produced by Creed Taylor]
Caravan / Watusi Strut	Deodato	09.1975	-	-	MCA 40 469	[produced by Eumir Deodato][9[12].Hot Dance/Disco] [#4 hit for Duke Ellington in 1937]
Peter Gunn/Amani	Deodato	10.1976	-	84[6]	MCA 40 631	[written by Henry Mancini][produced by Eumir Deodato][20[10].Hot Dance/Disco;MCA 2219 LP.][#8 hit for Ray Anthony in 1959][utwór z serialu telewizyjnego]
Whistle Bump	Eumir Deodato	05.1978	-	-	Warner 0718 12"	[written by Eumir Deodato][produced by Eumir Deodato,Tommy LiPuma][8[14].Hot Dance/Disco]
Shazam/Space dust	Deodato	12.1979	-	-	-	[written by Lee Hazlewood,Duane Eddy][produced by Eumir Deodato][71[11].Hot Dance/Disco;Warner 3321 LP.]
Night Cruiser/Groovation	Deodato	09.1980	-	-	Warner 898 12"	[written by Eumir Deodato, D. Bravo][produced by Eumir Deodato][23[17].Hot Dance/Disco]
Happy Hour /Sweet magic	Deodato	06.1982	-	70[5]	Warner 29 984	[written by Jerry Barnes, Katreese Barnes][produced by Eumir Deodato][vocal:Kelly Barretto][44[10].Hot Dance/Disco]
Keep It In The Family/Keep on movin'	Deodato	11.1982	-	-	Warner 1037 12"	[written by Eumir Deodato][produced by Eumir Deodato][41[11].Hot Dance/Disco]
S.O.S. Fire In The Sky	Deodato	11.1984	-	-	Warner 20 287 12"	[written by Rick Suchow, Alan Palanker][produced by Eumir Deodato,Ken Bellero][6[14].Hot Dance/Disco]
Are you for real/Motion	Deodato	01.1985	-	-	Warner 2258 12"	[17[12].Hot Dance/Disco]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Prelude	Deodato	01.1973	-	3[26]	CTI 6021	[produced by Creed Taylor]
Deodato 2	Deodato	08.1973	-	19[35]	CTI 6029	[produced by Creed Taylor]
Deodato/Airto in Concert	Deodato	03.1974	-	114[9]	CTI 6041	[produced by Creed Taylor]
Whirlwinds	Deodato	05.1974	-	63[16]	MCA 410	[produced by Eumir Deodato ]
Artistry	Deodato	11.1974	-	102[9]	MCA 457	[produced by Eumir Deodato]
First Cuckoo	Deodato	09.1975	-	110[9]	MCA 491	[produced by Eumir Deodato]
Very Together	Deodato	10.1976	-	86[11]	MCA 2219	[produced by Eumir Deodato]
Love Island	Deodato	04.1978	-	98[17]	Warner 3132	[produced by Eumir Deodato , Tommy LiPuma]
Night Cruiser	Deodato	09.1980	-	186[3]	Warner 3467	[produced by Eumir Deodato ]

Michel Teló

Michel Teló (ur. 21 stycznia 1981r w Medianeira) - brazylijski piosenkarz, tancerz oraz kompozytor.
Michel Teló urodził się w stanie Paraná. Jest najmłodszym z trojga dzieci. Jego rodzice Aldoir i Leonilda Teló byli właścicielami piekarni. Ma dwóch braci: Teo Teló - producent muzyczny, Teofilo Teló - jego impresario. Jego kariera muzyczna rozpoczęła się gdy jako chłopiec odbył swój solowy występ w szkolnym chórze z piosenką "Meu querido, meu velho,meu amigo ", Roberta Carlosa i Erasmosa Carlosa.
Teló zaczynał w dwóch grupach muzycznych, ale jedna z nich zapoczątkowała jego karierę. Grupa Grupo Tradição gdzie był wokalistą, dała mu znaczenie na scenie muzycznej. Największe hity zespołu to: "Barquinho", "O Caldeirão", "Pra Sempre Minha Vida", "A Brasileira", oraz "Eu Quero Você". Michel gra także na akordeonie, harmonijce i gitarze. W wieku 12 lat dołączył do grupy Grupo Guri, gdzie także był wokalistą.

W 2011 roku wydał wielki światowy hit "Ai Se Eu Te Pego" (aj, jeśli Cię złapie). Ta piosenka stała się międzynarodowym przebojem po tym, gdy brazylijski piłkarz Neymar tańczył do niej w video opublikowanym na You Tube . To video oglądane było miliony razy. W październiku 2011 r. piłkarz Cristiano Ronaldo grający dla drużyny Real Madryt wykonał ruchy taneczne przygotowane dla tej piosenki na boisku po zdobyciu bramki . Przez to piosenka Ai Se Eu Te Pego stała się tak popularna, że już w połowie listopada 2011 roku trafiła na hiszpańskie listy przebojów i to w kilku wersjach. Tydzień później wersja piosenki w wykonaniu Michela Teló trafiła na miejsce 1. hiszpańskiej listy przebojów. W krótkim czasie taniec do tej piosenki stał się popularny na stadionach, wykonywał go na stadionie po zdobytej bramce m.in. także Marco Reus z niemieckiej drużyny pierwszoligowej Borussia Mönchengladbach.

Obecnie Michel Teló mieszka w Campo Grande, Mato Grosso do Sul. Od 2008 roku był żonaty z Aną Caroliną Lago (dentystką). 10 lutego 2012 wzięli rozwód.

Od lutego 2012 roku Michel związany jest z aktorką brazylijską Thais Fersoza z którą ma dwójkę dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ai Se Eu Te Pego	Tom Tom Club	10.2012	66[1]	81[12]	Syco Music BRIMT 1200127	[written by Sharon Acioly, Antônio Dyggs, Aline da Fonseca, Amanda Teixeira, Karine Assis Vinagre]

Cidinho and Doca

Cidinho and Doca (w języku portugalskim Cidinho e Doca) to brazylijski duet rapowy złożony z Sidneya da Silvy ( MC Cidinho ) i Marcosa Paulo de Jesus Peizoto ( MC Doca ), dwóch wybitnych proibidão raperów .
Proibidão odnosi się do piosenek, których granie jest legalnie zabronione [w Brazylii] z powodu rzekomych przepowiedni zbrodni i promowania używania narkotyków i broni. Duet jest znany na całym świecie za swoją interpretację " Rap das Armas " (angielski: Rap of Weapons ), piosenkę z lat 90-tych oryginalnie napisaną przez Junior e Leonardo, piosenkę, która pojawiła się również na ścieżce dźwiękowej filmu Elite Squad (w języku portugalskim Tropa de Elite ) , najlepiej zarabiający film 2007 roku w Brazylii.

Piosenka ilustruje codzienną inwazję favelas przez elitarny oddział brazylijskiej policji w celu zwalczania przestępczości i handlu narkotykami . Pomimo popularności, "Rap das Armas" nigdy nie był odtwarzany w radiu brazylijskim i został usunięty z albumu soundtrackowego filmu dwa tygodnie po wydaniu, ponieważ rzekomo chwali strzelaninę i bezprawie.

Cidinho i Doca stały się bardzo popularni na arenie międzynarodowej dzięki serii remiksów ich piosenki "Rap das Armas". Początkowo hit  w Portugalii w 2008 roku, stał się hitem w całej Europie. Remiks wykonany przez DJ'a Quintino osiągnął pierwsze miejsce w holenderskim zestawieniu singli w lutym 2009 roku. Piosenka osiągnęła również szczyt szwedzkiej listy singli latem 2009 roku.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Rap das Armas

Cidinho and Doca

01.2009

25[31]

79[5]

-

-

1[3][16]

-

1[4][26]

-

Epic 674423-2

[written by Cidinho,Doca]

Milton Nascimento

 Milton Nascimento (ur. 26 października 1942r w Rio de Janeiro) - brazylijska wokalistka, gitarzystka, kompozytorka i bard, uważana za jednego z najbardziej wyrazistych muzyków w muzyce brazylijskiej.
Nascimento dorastała w Laranjeiras i Tijuca. Jako niemowlę została adoptowana przez małżeństwo, dla którego pracowała jej matka. Przybranymi rodzicami zostali Josino Brito Campos, urzędnik bankowy, nauczyciel matematyki i elektrotechnik oraz Lília Silva Campos, nauczycielka muzyki. Naturalna matka zmarła, gdy artystka miała 18 miesięcy. Opiekunowie przenieśli się wtedy do Três Pontas w regionie Minas Gerais.

Milton Nascimento grała w dwóch zespołach grających sambę: Evolussamba i Sambacana. W 1963r przeprowadziła się do Belo Horizonte, gdzie poznała Lo Borgesa z Borges Brothers i włączyła się w ruch Clube da Esquina. Na festiwalu piosenki w 1968 roku jej talent został odkryty przez Eumira Deodato, który to polecił ją producentowi jazzowemu Creedowi Taylorowi (założyciel m.in. firm fonograficznych CTI i Impulse!). Zaowocowało to wydaniem płyty Courage.

Muzyka Nascimento opiera się na bossa novie, brazylijskiej odmianie jazzu. Wokalistka jest łatwo rozpoznawalna ze względu na śpiew falsetem i dużą rozpiętość skali głosu. Napisała m.in. "Canção da América" i "Coração de Estudante". Tekst "Coração de Estudante" odnosi się do pogrzebu studenta Edsona Luísa, zabitego przez policjanta w 1968 roku. Piosenka stała się hymnem ruchu nawołującego do demokratycznych wyborów w 1984 i była również wykonywana podczas pogrzebu Tancredo Nevesa, pierwszego powszechnie wybranego prezydenta Brazylii po upadku dyktatury wojskowej.

Przełom nastąpił wraz z występami artystki z saksofonistą jazzowym Wayne'em Shorterem, z którym współpracowała przy albumie Native Dancer. Na scenie pojawiała się także z tak znanymi postaciami, jak Jorge Ben, Caetano Veloso, Chico Buarque i Gilberto Gil spośród muzyków brazylijskich oraz Paulem Simonem, Jamesem Taylorem, Peterem Gabrielem, Herbiem Hancockiem, Quincym Jonesem i Patem Methenym z zagranicy. Przyjaźń z gitarzystą Warrenem Cuccurullo zaowocowała nawiązaniem współpracy z Duran Duran w 1993. Milton Nascimento została nominowana do nagrody Grammy w latach 1991, 1995 i 1998. W 1998 roku zwyciężył w kategorii "Best World Music Album".

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

UK

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Belmondo & Milton Nascimento

Belmondo & Milton Nascimento

04.2008

132[6]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

Astrud Gilberto

Ur. w 1940 roku w Bahii ( Brazylia). Jej kariera rozpoczęła się przypadkowo, w marcu 1963 r., podczas sesji nagraniowej z udziałem męża, gitarzysty Joao Gilberto i saksofonisty Stana Getza. Utwór "The Girl From Ipanema", który wtedy rejestrowali, wymagał zaangażowania piosenkarki z dobrą znajomością języka angielskiego. I chociaż Astrud nie była profesjonalistką, zaproponowano jej wykonanie tej nastrojowej ballady.  

"The Girl From Ipanema" wydana rok później na singlu, dotarła do pierwszej piątki amerykańskiej i pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów, sprzedając się w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Astrud Gilberto występowała potem ze Stanem Getzem, a ich wspólne nagrania znalazły się na albumie Getz-A-Go-Go.

Po decyzji o kontynuowaniu kariery solowej, Astrud ukształtowała własny oryginalny styl interpretacji. Jej repertuar tworzyły głównie samby i bossanowy, ale śpiewała również standardy i nowe kompozycje autorstwa Jimmy'ego Webba, Tima Hardina czy The Doors. W 1984 r. "Ipanema" kolejny raz zagościła na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Był to efekt nowej fali zainteresowania jazzem i bossanową za sprawą sukcesów takich wykonawców jak Everything But The Girl, The Style Council, Weekend i Sade.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The girl from Ipanema/Blowin' in the wind [Stan Getz]	Stan Getz,Joao Gilberto vocal:Astrud Gilberto	06.1964	29[10]	5[12]	Verve 10 323	[written by Norman Gimbel/Antonio Carlos Jobim][produced by Creed Taylor][Grammy-1964 Record Of The Year]
The girl from Ipanema	Stan Getz,Joao Gilberto vocal:Astrud Gilberto	08.1984	55[7]	-	Verve IPA1 [UK]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Getz Au Go Go	The New Stan Getz Quartet feat Astrud Gilberto	12.1964	-	24[46]	Verve 8600	[produced by Creed Taylor]
The Astrud Gilberto Album	Astrud Gilberto	05.1965	-	41[18]	Verve 8608	[produced by Creed Taylor]
The shadow of your smile	Astrud Gilberto	10.1965	-	68[18]	Verve 8629	[produced by Creed Taylor]
The very best of	Astrud Gilberto	09.2006	76[2]	-	Verve 1705706 [UK]

Bebel Gilberto

Bebel pochodzi ze sławnej muzycznej rodziny. Jej ojciec, matka i wujek wchodzili w skład zespołu Chico Buarque de Hollanda. Właśnie od nich artystka uczyła się śpiewać, a później także uczestniczyła w profesjonalnych musicalach, np. "Saltimbancos" czy "Pirlimpimpim".

 

W wieku 7 lat, Bebel miała już na koncie gościnny występ na albumie matki, a dwa lata później występowała już z nią i Stanem Getzem w Carnegie Hall. Rok 1983 to nagranie albumu razem z Pedrinho Rodriguesem, ale mimo tego sukcesu młoda artystka marzyła o solowym debiucie. Trzy lata później wytwórnia Warner wydała minialbum artystki zatytułowany po prostu "Bebel Gilberto". Piosenki na nim były dziełem Gilberto i brazylijskich gwiazd, takich jak Cazuza czy De.

W 1991 roku Bebel przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie występowała w klubach i pracowała m.in. z Davidem Byrne i Arto Lindsayem. W tym samym roku wraz z Gal Costy, Nany Vasconcelosa i Laurie Anderson śpiewała utwory Carmen Miranda. Artystka brała też udział w produkcjach dance, dzięki czemu powstał jej największy hit "Technova".

Gilberto pojawiała się również na singlach zespołu The Thievery Corporation oraz duetu Arling & Cameron. Pod koniec lat 90-tych Gilberto przeniosła się do Anglii, a w 1998 roku wystąpiła w duecie z ojcem w czasie jego występu w Carnegie Hall.

Debiutancki solowy album artystki ukazał się w 2000 roku i nosił tytuł "Tanto Tempo". Wydawnictwo otrzymało bardzo dobre recenzje od krytyków muzyki światowej i dostało 2 nominacje do nagrody Latin Grammy. W 2001 roku wyszedł krążek "Tanto Tempo Remixes".
Niedługo po tym Gilberto rozpoczęła prace nad kolejnym albumem, który produkował Marius de Vries. Wydawnictwo zatytułowane "Bebel Gilberto" znalazło się na sklepowych półkach w połowie 2004 roku. Trzy lata później artystka powróciła z nowym materiałem zarejestrowanym na płycie "Momento". Oprócz Bebel mogliśmy tam także usłyszeć Braziluan Girls czy Orquestra Imperial.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Nice	Bebel Gilberto	10.2002	82[1]	-	East West EW 256CD	[written by Norman Gimbel, Paulo Sérgio Valle, Marcos Valle][produced by Layo & Bushwacka]
Close Your Eyes	Bebel Gilberto	05.2003	92[1]	-	East West EW 263CD	[written by Bebel Gilberto, Beco Dranoff, Dinho Ouro Preto, Patricia Ermel, Suba]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tanto Tempo	Bebel Gilberto	08.2002	49[14]	-	East West 0927474072	[silver-UK][produced by Suba]
Bebel Gilberto	Bebel Gilberto	06.2004	49[8]	-	East West 5046732662	-
Momento	Bebel Gilberto	04.2007	149[1]	-	Six Degrees 657036 1133-2	-

Nazaré Pereira

Nazaré Pereira , urodzona 10 grudnia 1940 r., jest brazylijską piosenkarką i autorką tekstów , urodziła się w Xapuri w Brazylii, z włoskiego ojca i indiańskiej matki z Amazonii  . Jest znana zwłaszcza ze swojej znakomitej "Clarao da luna" i wydała dziecięcą piosenkę, która odniosła wielki sukces w 1980 roku, "Amarelinha" (gra w klasy). Śpiewa muzykę północnej i północno-wschodniej Brazylii.

Nazaré Pereira wystąpiła "Italo-France" w Rzymie (Włochy) w Galoppatoio di Villa Borghese w dniu 3 lipca 1992 r. W ramach realizacji "Effetto Colombo" (500 rocznica odkrycia Ameryki przez Krzysztofa Kolumba ). Na tę okazję towarzyszył jej włoski i francuski artysta Vincent Tondo.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La Marelle	Nazare Pereira	08.1980	20[18]	-	Cezame CEB 517	-

Los Indios Tabajaras

Los Indios Tabajaras był gitarowym duetem dwóch braci, Altenora Lima i Natalicio (Nato) Lima, z Ceará w północno-wschodniej Brazylii .

Ich początki nie są jasne, choć większość opowieści twierdzi, że ​​stali się znakomitymi gitarzystami po znalezieniu gitary niedaleko Ceará w Brazylii pomimo nieprawdopodobnej historii. Po osiągnięciu sukcesu w Rio de Janeiro , występowali jako Natalicio i Antenor Lima oraz ubierali się w tradycyjne indiańskie stroje. Używając klasycznych gitar i grając transkrypcje klasycznych dzieł skrzypcowych i fortepianowych , wkrótce zaczęli grać w całej Ameryce Południowej .

Prawdopodobnie już w 1943 r. RCA Latin American podpisała z nimi kontrakt  płytowy . We wczesnych latach pięćdziesiątych, zrobili sobie przerwę od występów i wrócili, by studiować gitarę. Po powrocie na scenę później w tym samym dziesięcioleciu, przyjęli nazwę "Los Indios Tabajaras" i wydali album w Stanach Zjednoczonych w wytwórni Vox, należącej do RCA.

Przez cały ten czas mieli stały dopływ nagrań dla RCA w Meksyku, a jedno z nich, meksykańska popularna melodia " María Elena " (nazwana na cześć żony meksykańskiego prezydenta i nagrana w 1958 r.), stała się   sukcesem w całej Ameryce Łacińskiej i ostatecznie wydana na singlu w USA w 1963 roku. Spędziła 14 tygodni na Hot 100 jesienią 1963 roku, z których cztery to pozycje w pierwszej dziesiątce w listopadzie 1963 roku, osiągając numer 6 i odniosła podobny sukces w Wielkiej Brytanii . Sprzedano ponad milion kopii co zaowocowało złotą płytą . 

Los Indios Tabajaras kontynuował trasę koncertową po Ameryce i Europie, a w 1964 r. mieli kolejne dwa wydawnictwa "Always in My Heart" i "Marta". Chociaż "Always in My Heart" wszedł do Billboard Hot 100 , żadna z nich nie była tak udana jak "Maria Elena".

Ich płynna gra na gitarze przykuła uwagę amerykańskiego gitarzysty Cheta Atkinsa, a wraz z pianistą Floydem Cramerem nagrali instrumentalny album w Nashville w Tennessee . Nagrali także i wydali materiał z wokalistą Donem Gibsonem , w tym ponownie nagraniem przeboju Gibsona z 1958 r. " Oh Lonesome Me ".

RCA wydało albumy Los Indios Tabajaras w latach 80-tych. Choć Antenor wycofał się z występów w 1979 roku , Natalicio Lima kontynuował występy w latach 90-tych wraz z żoną Michiko. Zmarł w listopadzie 2009 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maria Elena/Jungle Dream	Los Indios Tabajaras	09.1963	5[17]	6[14]	RCA Victor 8216	[written by Lorenzo Barcelata][produced by Herman Diaz Jr.][#1 hit for Jimmy Dorsey & His Orchestra in 1941]
Always In My Heart/Moonlight And Shadows	Los Indios Tabajaras	03.1964	-	82[2]	RCA Victor 8313	[written by Ernesto Lecuona][produced by Herman Diaz Jr.][#10 hit for Glenn Miller & His Orchestra in 1942]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maria Elena	Los Indios Tabajaras	11.1963	-	7[31]	RCA Victor 2822	-
Always In My Heart	Los Indios Tabajaras	05.1964	-	85[10]	RCA Victor 2912	-

Cansei de Ser Sexy

CSS pochodzą z Sao Paulo i są żywym przykładem udanego flirtu z nowymi mediami. Dzięki umieszczaniu w internecie zdjęć i utworów, zyskali sobie spore grono fanów na długo przed wydaniem debiutanckiej płyty "Cansei de Ser Sexy", która ukazała się nakładem legendarnej wytwórni Sub Pop (kiedyś wydawca Nirvany i Soundgarden). Słyną ze swojego prowokacyjnego wizerunku.
 Nazwa brazylijskiej grupy wywodzi się od skrótu "cansei de ser sexy", co z portugalskiego można przetłumaczyć jako "zmęczona od bycia sexy". Jeśli zestawić skrót z pseudonimem liderki CSS - znanej jako Lovefoxxx - szczere intencje w nazwie grupy mogą wydawać się cokolwiek podejrzane.
Ale taka właśnie jest muzyka CSS. Na swoim drugim krążku poszli za ciosem. "Donkey" to jeszcze bardziej przewrotna dawka pozytywnej energii i chwytliwych melodii, którym stale towarzyszą prowokujące teksty (najczęściej o seksie). Tytuły ich najbardziej znanych piosenek mówią za siebie: "Let's Make Love And Listen To The Death From Above" czy "Music Is My Hot Hot Sex".
Na koncertach brzmią o wiele bardziej intensywnie, grupa udowadnia, że ich sława jest jak najbardziej zasłużona. Szczególną popularnością ich występy cieszą się w Europie - zdarzają się tacy, co na koncerty CSS przychodzą jedynie po to, żeby przyjrzeć się wdziękom i urodzie charyzmatycznej wokalistki Lovefoxxx.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Let's Make Love & Listen To Death From Above	Cansei de Ser Sexy	09.2006	141[1]	-	Sub Pop SP 723 [US]	-
Alala	Cansei de Ser Sexy	11.2006	89[3]	-	Sub Pop SP 728	[written by Adriano Cintra / Lovefoxxx][produced by Adriano Cintra]
Off the Hook	Cansei de Ser Sexy	03.2007	43[3]	-	Sire WEA 416X	[written by Adriano Cintra][produced by Adriano Cintra]
Let's Make Love & Listen To Death From Above	Cansei de Ser Sexy	05.2007	39[10]	-	Warner Bros WEA 418CD	[written by Adriano Cintra / Lovefoxxx]
Music Is My Hot Hot Sex	Cansei de Ser Sexy	11.2007	-	63[3]	Sub Pop	[written by Adriano Cintra][produced by Adriano Cintra]
Left Behind	Cansei de Ser Sexy	07.2008	78[3]	-	Sub Pop WEA 449X	[written by Adriano Cintra][produced by Adriano Cintra]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cansei de Ser Sexy	Cansei de Ser Sexy	02.2007	69[21]	-	Sire 5101196842	[produced by Adriano Cintra]
Donkey	Cansei de Ser Sexy	07.2008	32[3]	189	Warner Bros 5144289832	[produced by Adriano Cintra]

Amon Tobin

Amon Tobin, właśc. Amon Adonai Santos de Araujo Tobin, znany również jako Cujo (ur. 7 lutego 1972 w Rio de Janeiro) – brazylijski muzyk i DJ.
Jego muzyka opierająca się na samplingu to jazz na zasadach broken beats określany też przez krytyków mianem cut'n'paste jazzu, tak bardzo eksplorowany przez twórców z jego macierzystej wytwórni, Ninja Tune. Amon Tobin i jego płyty są traktowane jako wizytówka i jednocześnie wyznacznik jakości prezentowanej przez label NT.
Amon Adonai Santos de Araujo Tobin urodził się w Rio de Janeiro w Brazylii. Wcześnie przeprowadził się do Anglii, gdzie zainteresował się hip-hopem, bluesem i jazzem. Wydał cztery EPki i jeden longplay pod pseudonimem Cujo (zaczerpniętym z noweli pod tym samym tytułem autorstwa Stephena Kinga). Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Ninja Tune, tworzył pod własnym nazwiskiem. W swojej dyskografii ma m.in. ścieżkę dźwiękową do gry Splinter Cell 3: Chaos Theory, wydany w 2005 roku czy ścieżkę dźwiękową do filmu Taxidermia.
Tobin znany jest z twórczego użycia sampli. Ich zakres jest bardzo szeroki – od starych nagrań do dźwięków motocykli (Supermodified) a nawet akustyki budynków (Out From Out Where). Sample są często przez niego modyfikowane tak, że ciężko rozpoznać ich źródło.
Ostatnio Amon został zaproszony do współpracy przez Mike'a Pattona. Nagrali oni razem utwór pod tytułem Don't Even Trip, który znalazł się na płycie Peeping Tom.
Nowy album zatytułowany The Foley Room miał swoją premierę 5 marca 2007 roku, poprzedził go wydany w styczniu singel Bloodstone, przy którym z artystą współpracowali muzycy z formacji Kronos Quartet.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Out From Out Where	Amon Tobin	10.2002	57[5]	-	Ninja Tune	-
Solid Steel	Amon Tobin	07.2004	125[5]	-	Ninja Tune	-
Chaos Theory	Amon Tobin	02.2005	91[4]	-	Ninja Tune	-
Foley Room	Amon Tobin	03.2007	91[3]	-	Ninja Tune ZEN121	-

Angra

Angra jest zespołem dosyć synkretycznym - łączy power metal z motywami brazylijskiej muzyki ludowej i różnymi odmianami rocka. Od strony harmonicznej na pierwszy plan bardzo wyraźnie wysuwa się inspiracja późnymi dokonaniami Queen, natomiast pod względem technicznym (co objawia się w partiach gitarowych) nieraz można usłyszeć odwołania do progresywnej "bezduszności" Dream Theater. W to wszystko świetnie wkomponowuje się thrashowa sekcja rytmiczna.
Wokalista Edu Falaschi, perkusista Aquiles Priester, i basista Felipe Andreoli dołączyli do założycieli Angry, gitarzystów Kiko Loureiro i Rafaela Bittencourta uzupełniając tym samym skład zespołu.
Esencja muzyki, którą wypracowała Angra przyniosła jej ogromny sukces na całym świecie. Słuchacze doceniają mocne gitary, wpadające w ucho riffy i zapadające w pamięć solówki. Znakomite wokale. Talent muzyków, którzy potrafili połączyć tak odległe od siebie style, klasyczny heavy metal, muzykę klasyczną a nawet tradycyjną brazylijską muzykę ludową.
Kiko Loureiro i Rafael Bittencourt założyli zespół w 1991 roku. Obaj byli renomowanymi instrumentalistami w Brazylii, to od nich pozostali członkowie uczyli się doświadczenia, umiejętności przetrwania na trasach koncertowych.
Nowym wokalistą Angry jest 28 letni Edu Falaschi. Zastąpił on Andre Mathosa, wieloletniego wokalistę grupy, zna bardzo dobrze pozostałych członków zespołu. Edu profesjonalnie zajmuje się śpiewaniem od 1992 roku, w tym roku nagrał swój pierwszy album z zespołem Mitrium. W 1994 starał się o posadę wokalisty w Iron Maiden po odejsciu Bruce’a Dickinson’a. Dostał się do finału, jednak członkowie Maiden jak wiemy wybrali Blaze’a Bayley’a. Zarejestrował dwa MiniCD z grupą Symbols. Falaschi inspiruje się klasycznym heavy metalem, zespołami takimi jak Iron Maiden, Scorpions i Dio. Przez kilka lat śpiewania wykształcił własny styl śpiewania. Melodyjny ale zarazem mocny głos. Dzisiaj jest jednym z najlepszych brazylijskich wokalistów.
Aquiles Priester nowy perkusista Angry urodził się w Południowej Afryce 25 czerwca 1971 roku. Mieszka w Brazylii od 5 lat. 1985 to przełomowy moment w jego życiu, wtedy to pokochał muzykę będąc na osławionym festiwalu Rock In Rio, który ma ogromny wpływ na kształt brazylijskiej sceny do dziś. Inspiruje go klasyczny heavy metal, grał w bardzo wielu zespołach pochodzących z miasta, w którym mieszka - Porto Alegre. Na poważnie zajął się muzyką kiedy dołączył do miejscowej grupy Hangar, jako ciekawostkę można dodać, że grał w 1998 z Hangar jako support dla Angry. W tym samym roku Priester został zaproszony do nagrania partii bębnów na solowy album Paul’a Di’Anno. Wystąpiło na nim jeszcze kilku innych brazylijskich muzyków. Wielkie doświadczenie, wielki talent, czyni z niego znakomitego perkusitę.
Nowy basista Felipe Andreoli urodził się w Sao Paulo 7 marca 1980 roku. Zaczął grać na gitarze akustycznej w wieku 12 lat. Rok później pod wpływem płyt Metallicy i Megadeath chcwycił za gitarę basową. Przez lata 1993-1997 grał w wielu miejscowych kapelach, grających w większości covery innych zespołów. Pierwszą płytę nagrał z zespołem Metris w 1997 roku. W 1999 roku dołączył do grupy Karma z którym zarejestrował pierwszą w pełni profesjonalną płytę. Podobnie jak Priester zagrał na płycie "Nomad" Paul’a Di’Anno. Zagrał również w trasie promującej ten album. Jako idoli wymienia Billy’ego Sheehan’a i Jaco Pastorius’a.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Fireworks	Angra	08.1998	41[3]	-	CNR Music 4900232	-
Rebirth	Angra	10.2001	74[2]	-	Nothing To Say 3071882	-
Temple Of Shadow	Angra	11.2004	110[2]	-	Replica RPL005	-
Aurora Consurgens	Angra	10.2006	154[1]	-	Steamhammer SPV 97972	-
Aqua/td>	Angra	10.2010	147[1]	-	Steamhammer SPV 308632	-
Secret Garden	Angra	01.2015	174[1]	-	Edel 0210096EMU	-