czwartek, 14 stycznia 2016

Stuart Avery Assemblege

Mało znana grupa z Detroit powstała w połowie lat 60-tych w Birmingham za sprawą wokalisty Stuarta Avery i gitarzysty Paula Kingery.Mimo, że uzyskała lokalną popularność i występowała w słynnym Grande Ballroom ,minn. była supportem przed koncertami Yardbirds w maju 1968r ,nie trafiła do studia nagraniowego.Zyskała duże uznanie Jimmy Page'a lidera Yardbirds,ze względu na ogromną żywiołowość występu,który zaprosił ich na wspólny jam po koncercie.
Będąc pod wpływem Jeffa Becka, Small Faces, Free, The Rascals and The Rolling Stones budowali jednak swój własny styl opierający się na rockowo,soulowym śpiewie Avery'ego i ostrej funkowej gitarze Kingery'ego.Uważani za koncertową atrakcję regularnie występowali w The Grande obok takich sław jak:The Grateful Dead, Blood, Sweat and Tears, Spooky Tooth, Spirit and Ten Years After.
W 1970r zmieniają gruntownie skład i powracają już jako The Assembly z nowym brzmieniem dzięki nowemu klawiszowcowi w osobie Robyna Robbinsa.Podpisuja też w końcu kontrakt z wytwórnią Westbound Records w 1971r.Ich debiutancki album otwiera cover "Satisfaction"-The Rolling Stones,który trafia na listę przebojów lokalnej stacji CKLW.Jednak kiepska dystrybucja nie pozwoliła wypromować singla szerszemu audytorium.
W połowie 1971r rozwiązuje się jak większość grup wczesnego boomu rocka Detroit.Stuart Avery na krótko trafia do grupy Edgara Wintera-White Trash,dzisiaj pracuje jako ceniony guru marketingu na rynku księgarskim.Pianista Robyn Robbins grał w oryginalnym składzie Silver Bullet Band Boba Segera.Po rozwiązaniu kontraktu z Segerem pracuje jako producent nagrań,zakładając własne studio w Irlandii.
Paul Kingery również współpracował z Bobem Segerem,a następnie z Rickiem Springfieldem.Przez dłuższy czas grał na gitarze w Three Dog Night.John Orlich zasłynął jako konstruktor zestawów perkusyjnych.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Satisfaction/Black And WhiteStuart Avery Assemblege.1971--Westbound 177-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
THE ASSEMBLAGE ALBUMStuart Avery Assemblege.1972--Westbound WB 2004-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

The Jam

W składzie tej bardzo popularnej, założonej pod koniec lat 70. grupy znaleźli się: Paul Weller (ur. 25.05.1958 r. w Woking w hrabstwie Surrey, Anglia: śpiew, bas), Bruce Foxton (ur. 1.09.1955 r. w Woking: gitara) i Rick Buckler (właśc. Paul Richard Buckler, ur. 6.12.1955 r. w Woking; perkusja). Po wypełnionym koncertami 1976 r. członkowie zespołu na początku następnego roku podpisali kontrakt z wytwórnią Polydor Records. Mimo że swoją działalność rozpoczęli w czasach rozkwitu ruchu punkowego, trzymali się od niego z daleka. Lider zespołu, Paul Weller, przyznawał się z dumą do głosowania na partię konserwatywną (chociaż później w dramatycznym geście stał się zwolennikiem labourzystów), a sami muzycy pozostawali pod mocnym wpływem wczesnej, związanej z subkulturą "mod" (narzucającej swoim wyznawcom specjalny rodzaj ubierania się, jazdę na motocyklach bądź skuterach i ulubione zespoły) twórczości The Who.
Debiutancki singel grupy, "In The City", był pełną energii propozycją, w której na plan pierwszy wysuwała się gitara Rickenbacker Wellera. Po nagraniu następnego singla, "All Around The World", The Jam po raz pierwszy weszli do Top 20 brytyjskiej listy bestsellerów. W ciągu następnego roku formacja zanotowała na swoim koncie kilka mniejszych przebojów, wśród których znalazły się "News Of The World" i "David Watts" - przeróbka utworu z repertuaru The Kinks.
Punktem zwrotnym w karierze zespołu okazało się wydanie pod koniec 1978 r. singla "Down At The Tube Station At Midnight". Ten dramatyczny antyrasistowski utwór przedstawił ich w roli wykonawców komentujących zjawiska społeczne. Album All Mod Cons spotkał się z wielkim uznaniem zarówno krytyki, jak i publiczności i wyniósł The Jam na niespotykane dotąd wyżyny. Na quasi-koncepcyjnym albumie Setting Sons Weller przedstawił wizje brytyjskiego kolonializmu i upadku miast, połączone z satyrycznym spojrzeniem na życie toczące się na przedmieściach. Styl i sposób prezentowania materiału przywoływał porównania z propozycjami Raya Daviesa z grupy The Kinks, którego pełne świadomości klasowej obrazki z lat 60. wyraźnie wywarły duży wpływ na twórczość The Jam.
Pod koniec 1979 r. tytułowy utwór z tego albumu jako pierwszy w historii grupy trafił do Top 10. Na początku następnego roku niepokojący "Going Underground" stał się pierwszym przebojem numer l zespołu. Fakt dojścia tego utworu na sam szczyt zestawień był dowodem na siłę poparcia fanów grupy. Teraz z rosnącą regularnością wygrywała plebiscyty organizowane przez magazyny muzyczne. W 1982 r. The Jam wyprzedzali swoich najbliższych rywali o całe lata świetlne, ale ich prowincjonalny urok nie bardzo dawał się przełożyć na sukces międzynarodowy. Co prawda nadal notowali na swoim koncie przeboje numer l wraz z nagraniem "Start" i "Town Called Malice", ale rynek amerykański pozostawał niewzruszony. Pod koniec 1982 r. pasmo sukcesów zostało przerwane, gdy utwór "The Bitterest Pill (I Ever Had To Swallow)" doszedł "tylko" do 2. miejsca. Weller oświadczył wtedy, że zamierza rozwiązać grupę i założyć nową - The Style Council.
Decyzja ta była o tyle szokująca, że The Jam znajdowali się u szczytu kariery i nadal nagrywali doskonałą muzykę, a propozycje należały do najlepszych jakie miał do zaoferowania rynek brytyjski. Ostatni singel formacji, pełen rozmachu hymn "Beat Surrender", wszedł na l. miejsce brytyjskiej listy przebojów, co stało się mocnym końcowym akordem niezwykłej, lecz bardzo krótkiej kariery zespołu. Wydany w 1991 r., a zawierający 19 utworów album Greatest Hits wszedł na drugie miejsce listy bestsellerów w Wielkiej Brytanii. Sporym powodzeniem cieszył się także zebrany przez Wellera w 1992 r. podwójny album Extras, zawierający strony B singli, nagrania demo i nie publikowane wcześniej utwory. W 1993 r. członkowie The Jam trafili na salę sądową, gdy Buckler i Foxton wytoczyli Wellerowi proces, domagając się wypłacenia 200 tysięcy funtów ze wspólnego konta grupy, które mimo rozwiązania formacji dzięki wpłacanym nań tantiemom stale rosło.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
In the city/Takin' my timeJam04.197740[10]-Polydor 2058 866[written by Paul Weller][produced by Vic Smith, Chris Parry]
All around the world/Carnaby StreetJam07.197713[15]-Polydor 2058 903[written by Paul Weller][produced by Vic Smith, Chris Parry]
The modern world/Sweet soul music [live]Jam10.197736[11]-Polydor 2058 945[written by Paul Weller][produced by Vic Smith, Chris Parry]
News of the world/Aunties and unclesJam02.197827[12]-Polydor 2058 995[written by Bruce Foxton][produced by Vic Smith, Chris Parry]
David Watts/"A" bomb in wardour streetJam08.197825[15]-Polydor 2059 054[written by Ray Davies][produced by Vic Smith, Chris Parry]
Down in the tube station at midnight/So sad about us/The nightJam10.197815[13]-Polydor POSP 8[written by Paul Weller][produced by Vic Coppersmith-Heaven]
Strange townJam03.197915[18]-Polydor POSP 34[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Vic Coppersmith-Heaven]
When you' re young/Smithers-JonesJam08.197917[11]-Polydor POSP 69[written by Paul Weller][produced by Vic Coppersmith-Heaven and The Jam]
The eton riffles/See sawJam10.19793[15]-Polydor POSP 83[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Vic Coppersmith-Heaven and The Jam]
Going underground/Dreams of childrenJam03.19801[3][15]-Polydor POSP 113[platinum-UK][written by Paul Weller][produced by Vic Coppersmith-Heaven]
Start/Liza RadleyJam08.19801[1][10]-Polydor 2059 266[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Vic Coppersmith-Heaven and The Jam][75[9].Hot Disco/Dance;Polydor 2155 7"]
That' s entertainment/Down in the tube station at Midnight [live]Jam02.198121[12]-Polydor POSP 482[gold-UK][written by Paul Weller][produced by Vic Coppersmith-Heaven and The Jam]
Funeral pyre/DisguisesJam06.19814[6]-Polydor POSP 257[silver-UK][written by Paul Weller/The Jam][produced by Peter Wilson and The Jam]
Absolute beginners/Tales from the RiverbankJam10.19814[6]176Polydor POSP 350[written by Paul Weller][produced by Peter Wilson and The Jam]
Town called Malice/PreciousJam02.19821[3][9]-Polydor POSP 400[2x-platinum-UK][written by Paul Weller][produced by Peter Wilson and The Jam][45[9].Hot Disco/Dance;Polydor 2206 7"]
Just who is the 5 o' clock hero/War/The great depressionJam06.19828[5]-Polydor POSP 483[written by Paul Weller]
The bitterest pill [I ever had to swallow]/Pity poor Alfie/FeverJam09.19822[9]135Polydor POSP 505[silver-UK][written by Paul Weller]
Beat surrender/ShoppingJam11.19821[2][9]171Polydor POSP 540[silver-UK][written by Paul Weller][produced by Peter Wilson]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
In the cityJam05.197720[19]-Polydor 2383 447[produced by Vic Smith, Chris Parry]
This is modern worldJam11.197722[5]201Polydor 2383 475[silver-UK][produced by Vic Smith, Chris Parry]
All mod consJam11.19786[17]204Polydor POLD 5008[gold-UK][produced by Vic Coppersmith-Heaven, Chris Parry]
Setting sonsJam11.19794[19]137[8]Polydor POLD 5028[gold-UK][produced by Vic Coppersmith-Heaven]
Sound affectsJam12.19802[19]72[11]Polydor POLD 5035[gold-UK][produced by Vic Coppersmith-Heaven,The Jam]
The JamJam12.1981-176[11]Polydor 503 [US]
The giftJam03.19821[1][24]82[16]Polydor POLD 5055[gold-UK][produced by Peter Wilson]
The bitterest pill [I ever had to swallow]Jam11.1982-135[14]Polydor 506 [US]
Dig the new breed [live]Jam12.19822[15]131[9]Polydor POLD 5075[gold-UK][produced by Peter Wilson]
Beat surrenderJam04.1983-171[4]Polydor POLD 5035
SnapJam10.19832[50]201Polydor 9877181[platinum-UK]
In the city [reissue]Jam08.1983100[1]-Polydor SPELCP 27
Greatest hitsJam07.19912[41]-Polydor 8495542[silver-UK]
ExtrasJam04.199215[6]-Polydor 5131772[silver-UK]
Live JamJam11.199328[5]-Polydor 5196672
The Jam CollectionJam06.199658[2]-Polydor 5314932
Direction Reaction CreationJam06.19978[6]-Polydor 5371432[silver-UK]
The very best of The JamJam10.19979[55]-Polydor 5374232
The sound of The JamJam05.20023[25]-Polydor 5897812[gold-UK]
The Jam at The BBCJam06.200233[4]-Polydor 5896902
Compact Snap!Jam03.200539[24]-Polydor 8217122
Snap!Jam02.20068[8]-Polydor 9877181
All Mod Cons (Deluxe Edition)Jam06.200662[2]-Polydor 9839238 [ Producer - Vic Coppersmith-Heaven ]
Sound AffectsJam11.201063[1]-Polydor 5330678-
Setting SonsJam11.201497[1]-Polydor 3794695-
About the Young Idea: The Very Best of The JamJam07.201536[1]-Polydor 4735059 -
Fire and skillJam11.201584[1]-Polydor 4738610-
1977Jam11.201749[1]-Polydor/UMC 5771550-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , ,

Frankie Knuckles

Ur. ok. 1955 r. w Nowym Jorku (USA). Niektórzy uważają Knucklesa za twórcę muzyki house - działał w początkowym stadium jej rozwoju jako DJ w chicagowskich klubach Warehouse i Powerplant. W dzieciństwie słuchał jazzowych płyt swej siostry i zaczął nawet grać na basie. Uczęszczał potem do Dwyer School Of Arts na nowojorskim Bronksie, a na F.I.T. na Manhattanie studiował projektowanie odzieży. Jednak wkrótce dal się skusić klubowi Better Days i za 50 dolarów za występ zaczął tam pracować jako DJ. Wkrótce potem Larry Levan z Paradise Garage zaangażował go do klubu Continental Baths; następnym krokiem w karierze Knucklesa była wyprawa do Chicago na otwarcie klubu Warehouse. W czasach tych Knuckles grywał przede wszystkim filadelfijski soul i rhythm 'n' blues: z Nowego Jorku przywoził na swe występy najmodniejsze nowe płyty. Jak twierdzi, nie istniało jeszcze wtedy określenie "house".

"Pewnego dnia" - opowiada - "jechałem sobie przez | chicagowską dzielnicę | South Side i zobaczyłem klub. który na szyldzie miał napis "Gramy muzykę house". Zapytałem, co to znaczy, i okazało się. że grali tam to samo. co ja".
W latach 90. w każdą sobotę Knuckles rządził parkietem nowojorskiego klubu Sound Factory aż do 10 rano. Klub Powerplant, który założył po Warehouse, przetrwał trzy lata. po czyni w jego okolicach zaczęło dochodzić do aktów przemocy. Knuckles zajął się więc produkcją nagrań pod banderą wytwórni DJ International: nagrał dla niej, z pomocą Roberta Owensa, singel "Tears", wyprodukował też utwór "Baby Wants To Ride" Jamiego Principle'a, wydany przez firmę Trax. Rocky Jones z DJ International nie ucieszył się z tego aktu niewierności, pozyskał więc taśmę matkę nagrania i wytłoczył konkurencyjną wersję.
Knuckles był przekonany. że z DJ International związany jest tylko jako muzyk. Remiksował początkowo tylko na własne potrzeby, jednak zaczął to robić później dla wielu innych klientów, m.in. dla Chaki Khana i Pet Shop Boys. Wziął nawet na warsztat wersję własnego klasyka "Tears", nagraną przez zespół Nu C'olours. Knuckles wspólnie z Davidem Moralesem prowadzi Def-Mix Productions - jedną z najbardziej renomowanych firm remikserskich. Morales ma swój udział w nagraniu albumu Knucklesa z 1991 r.; poza nim w pracach nad płytą wzięli udział Satoshi Tomiie, Ed Kupper (autor singla "The Whistle Song") i Danny Mad den. Śmiałe próby nagrywania ballad okazały się chybione, ale na swojskim gruncie house'u Knucklesowi można zawsze ufać.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
TearsFrankie Knuckles & Satoshi Tomiie06.198950[8]-Ffrr FX 108[written by S. Tomiie, R. Owens, F. Knuckles][produced by Frankie Knuckles , Satoshi Tomiie ][10[10].Hot Disco/Dance;ffrr 886665 12"]
Your Love / Baby Wants To RideFrankie Knuckles10.198959[5]-Radical TRAXS 3[written by Frankie Knuckles/Bryan Walton][produced by Frankie Knuckles ]
The whistle songFrankie Knuckles07.199117[5]67[5].Airplay ChartVirgin America VUSCD 47[written by Eric Kupper][produced by Frankie Knuckles/John Poppo][1[1][12].Hot Disco/Dance;Virgin 96 323 12"]
It' s hard sometimeFrankie Knuckles feat Shelton Beckton11.199167[1]-Virgin America VUST 52[written by Frankie Knuckles/Satoshi Tomiie/Danny Madden][produced by John Poppo][10[11].Hot Disco/Dance;Virgin 98 754 12"]
Rain fallsFrankie Knuckles feat Lisa Michaelis06.199248[2]-Virgin America VUSCD 60[written by Frankie Knuckles/Danny Madden][produced by Frankie Knuckles][1[1][12].Hot Disco/Dance;Virgin 96 173 12"]
WorkoutFrankie Knuckles feat. Roberta Gilliam]03.1992--Atlantic 96201 [US][written by Robert Brown,Eric Kupper,Frankie Knuckles,Danny Madden][produced by Frankie Knuckles,John Poppo][1[1][12].Hot Disco/Dance;Virgin 96 201 12"]
Too many fish [In the sea]Frankie Knuckles feat Adeva05.199534[5]-Virgin VUSCD 89 [UK][written by Frankie Knuckles/Patricia Daniels/Danny Madden][produced by Frankie Knuckles][1[2][13].Hot Disco/Dance;Virgin 38 477 12"]
Whadda U Want [From me]Frankie Knuckles feat Adeva11.199536[5]-Virgin VUSTF 98[written by Frankie Knuckles/Patricia Daniels/Danny Madden/Lati Kronlund][produced by Frankie Knuckles,Danny Madden][3[11].Hot Disco/Dance;Virgin 38 506 12"]
Walkin'Frankie Knuckles11.1995---[written by Frankie Knuckles , Laythan Armor & Adeva][5[13].Hot Disco/Dance;Virgin [import] 12"]
Love can change itFrankie Knuckles feat Adeva04.1996---[written by Billy Beck, Danny Madden & Rick Brown][18[10].Hot Disco/Dance;Virgin 38 538 12"]
TearsFrankie Knuckles & Tom Satoshi07.1999167[4]-Essential/ffrr 7[written by Satoshi Tomiie/Robert Owens/Frankie Knuckles][produced by Frankie Knuckles/Satoshi Tomiie]
Keep on movin'Frankie Knuckles feat Nicki Richards11.2001143[1]-Definity DF 012 [US][written by Frankie Knuckles , Eric Kupper & Danny Maden][produced by Frankie Knuckles,Danny Madden][11[14].Hot Disco/Dance;Definity 012 12"]
Your Love / Baby Wants To RideFrankie Knuckles09.2002142[8]-Simply Vinyl S12DJ-009[written by Byron Walton & Frankie Knuckles]
Back In The DayFrankie Knuckles05.2004163[1]--[written by Frankie Knuckles & Jamie Principle][produced by Frankie Knuckles][1[12].Hot Disco/Dance;Definity 012 12"]
Matter of Time Frankie Knuckles feat. Nicki Richards05.2004---[written by written by Frankie Knuckles & Danny Maden][produced by Danny Madden, Frankie Knuckles][6[1].Hot Disco/Dance;Definity 023 12"]
Your LoveFrankie Knuckles/J Principle09.2009170[1]-Simply Vinyl S12DJ-009[written by Byron Walton & Frankie Knuckles]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Beyond the mixFrankie Knuckles08.199159[2]-Virgin America VUSLP 6[produced by Frankie Knuckles/John Poppo/Satoshi Tomiie/Eric Kupper]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

środa, 13 stycznia 2016

Ray LaMontagne

Raymond Charles "Ray" LaMontagne (urodzony 18 lipca 1973r) jesta merykańskim artystą folkowym (pisze sam swoje utwory) żyjącym na farmie w Maine wraz z żoną i dwoma synami. Po kontakcie z piosenkami Stephena Stills'a, LaMontagne postanowił porzucić pracę w fabryce butów i rozpocząć karierę muzyczną.
 Od tego czasu wydał trzy albumy: Trouble, Till the Sun Turns Black oraz Gossip in the Grain. W Wielkiej Brytanii album Trouble zajmował 5 miejsce, a tytułowy utwór był 25 na topliście. "Till the Sun Turns Black" zajmowało 40 miejsce na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. Ray LaMontagne aktywnie bierze udział w pomocy dla najbardziej potrzebujących. Brał udział w wielu koncertach charytatywnych.

  Krytycy muzyczni porównują twórczość piosenkarza do dokonań takich zespołów i artystów jak: The Band, Van Morrison, Nick Drake, Tim Buckley, Stephen Stills, Richard Manuel czy Rick Danko.

Warto podkreślić, że Ray LaMontagne aktywnie bierze udział w pomocy dla najbardziej potrzebujących. Muzyk brał udział w wielu koncertach charytatywnych. W 2005 roku grał na "From the Big Apple do Big Easy", sumę zebraną z koncertu przeznaczył dla ofiar huraganu Kathrina. LaMontagne zagrał też na "Warren Haynes Christmas Jam", a koncert podbił budżet fundacji Habitat for Humanity. Ray przekazał swoją gitarę na aukcję na znanym portalu eBay, a środkami uzyskanymi z licytacji i koncertów wspomógł badania nad rakiem piersi.

Artysta ma na swoim koncie następujące wydawnictwa studyjne: "Trouble" (2004), "Till the Sun Turns Black" (2006), "Gossip in the Grain" (2008) oraz "God Willin' & the Creek Don't Rise" (2010).

Jego ostatnia płyta, "Gossip in the Grain", zadebiutowała na 3 miejscu "Billboardu" i osiągnęła 1 miejsce najczęściej kupowanych tytułów na iTunes. Płyty na całym świecie sprzedają się świetnie, koncerty wypełniają sale po brzegi, a mimo tego Ray Lamontagne pozostaje jedną z najbardziej nieznanych i zarazem niedocenionych postaci współczesnej muzyki w Polsce.

Amerykański farmer, przykładny mąż, ojciec i oddany pracownik fabryki butów, pod wpływem piosenki usłyszanej w radiu zmienia swoje życie. Rzuca pracę, w której spędzał 65 godzin tygodniowo, bierze do rąk gitarę, zapisuje w notesie pierwsze słowa, które niebawem usłyszy cały świat. Brzmi jak scenariusz kolejnego filmu o spełniających się amerykańskich marzeniach, tymczasem jest to historia jednej z ikon współczesnego folku - Raya Lamontagne, która swój początek miała kilka lat temu.

Muzyczna wrażliwość Amerykanina zbliżona jest bardzo do wrażliwości Damiena Rice'a, o którym pisaliśmy w jednym z ostatnich artykułów, jednakże Irlandczyk prezentuje postawę romantyka-buntownika, targanego silnymi emocjami, a Ray w tej kwestii pozostaje nieco bardziej opanowany. Nie stroni od emocji, lecz jedną z cech najbardziej docenianych przez krytyków jest połączenie romantycznego outsidera z dojrzałym, nie ulegającym zbędnym emocjom poetą i muzykiem. Pozornie nie sposób złączyć ze sobą tak skrajnych epitetów, artyście temu jednak się to udało.
Obaj panowie spotkali się w programie, w którym swoje piosenki prezentowała wcześniej Katie Melua i Ayo, francuskim "Taratata". Zaśpiewali wtedy w duecie utwór Bee Gees, "To Love Somebody". Występ okazał się doskonałą promocją obu panów, na portalu youtube pojawiło się wielu naśladowców charakterystycznego duet,u a sprzedaż płyt zauważalnie wzrosła.

Zagraniczni artyści nie stronią od EP-ek czy "demówek", które udostępniane są fanom za pomocą internetu, bądź wydawane za niewielkie pieniądze. W tej kwestii tytułowy bohater jest jedną z wyróżniających się postaci, ponieważ większa część jego twórczości wydawana jest w mniejszym i tańszym nakładzie niż klasyczne CD. Pozwala to dotrzeć do większej liczby odbiorców, nie obciążając przy tym ich portfela. Tańsze płyty są okazją dla fanów, zmniejszają za to zyski wykonawcy, Ray zdaje się tym zupełnie nie przejmować. Jest także niedoścignionym liderem występów charytatywnych, w których chętnie bierze udział, przyczyniając się do walki z głodem, rakiem czy zbierając fundusze na rzecz ofiar huraganu Katrina. Wzmiankę o bezinteresownym udziale w akcjach charytatywnych winni przeczytać szczególnie polscy artyści, którym pomoc potrzebującym przychodzi ostatnimi czasy z największym trudem.

Wszystkie dotychczas wydane przez Raya albumy oscylują wokół akustycznego folku. Producentem każdej z płyt jest syn słynnego Glyna Johnsa, Ethan Johns, który udziela się na koncertach także jako perkusista. Debiutancki album, "Trouble", sprzedał się na całym świecie w ilości przekraczającej pół miliona egzemplarzy. Tytułowy singiel został wykorzystany przez twórców obrazu "Diabeł ubiera się u Prady" i umieszczony na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu, co zaowocowało zaskakująco wysokimi miejscami na listach przebojów w Stanach i Europie. Pozostałe piosenki wykorzystywano regularnie w słynącym z doskonale dobieranej muzyki serialu "Rescue Me", znanego również polskim widzom.
 Dwa lata po udanym debiucie, w sierpniu 2006 roku, Amerykanin powrócił z albumem "Till the Sun Turns Black", który zadebiutował na 28 miejscu "Billboardu". Charakterystyczny głos stał się rozpoznawalny i wykorzystywany coraz częściej podczas dobierania ścieżek dźwiękowych do kinowych produkcji. Utwór "Be Here Now" stał się wizytówką obsypanego nagrodami dramatu "Away From Her" i kasowego hitu "27 sukienek".
Ray Lamontagne stał się jednym z najpopularniejszych muzyków niezależnych w Stanach Zjednoczonych. Swoją popularność przypieczętował pod koniec 2008 roku płytą "Gossip in the Grain", którą w dalszym ciągu promuje trasą koncertową. Optymistyczny utwór "You Are the Best Thing" od razu znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu "I Love You, Man".
Przez kilka lat obecności na rynku muzycznym, Lamontagne stał się wzorem artysty idealnego, który pomimo funkcjonowania w świecie gwiazd i wielkich interesów, zachował suwerenność, samemu pisząc teksty i komponując muzykę, nie zapominając o korzeniach i rodzinie. Udowodnił, że aby osiągnąć w życiu zamierzony cel, nie trzeba zostawiać za sobą nie tylko dawnego życia, ale i samego siebie...

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
TroubleRay LaMontagne03.200525[36]-14th Floor 14FLR15[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
How ComeRay LaMontagne11.2006110[3]-14th Floor 14FLR17[written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
JoleneRay LaMontagne05.200799[1]-14th Floor 14FLR20[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
Let it be meRay LaMontagne10.2008130[1]124[1]14th Floor[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
You Are the Best ThingRay LaMontagne10.2008169[1]90[1]RCA[2x-platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]

Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
TroubleRay LaMontagne06.20055[69]171[2]14th Floor 2564633392[gold-US][platinum-UK][produced by Ethan Johns]
Till the Sun Turns BlackRay LaMontagne09.200635[28]28[7]14th Floor 2564639032[gold-UK][produced by Ethan Johns]
Gossip in the GrainRay LaMontagne10.200823[8]3[29]14th Floor 5186510202[silver-UK][produced by Ethan Johns]
God Willin' and the Creek Don't RiseRay Lamontagne And The Pariah Dogs09.201017[7]3[26]RCA 88697650862[produced by Ray LaMontagne]
SupernovaRay LaMontagne04.201418[2]3[11]RCA 88843054552[produced by Dan Auerbach]
OuroborosRay LaMontagne03.201649[1]13[2]RCA 88875135422[produced by Jim James]
Part of the LightRay LaMontagne05.201828[1]40[1]RCA 19075837892[produced by Ray LaMontagne]
MonovisionRay LaMontagne07.2020-163[1]RCA [produced by Ray LaMontagne]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,

Deerhunter

Założony w 2001 r. w Atlancie, w stanie Georgia, amerykański zespół rockowy. Jego członkowie określili muzykę, którą tworzą mianem "", ale brzmienie i kompozycje Deerhunter zawierają elementy charakterystyczne dla wielu gatunków muzycznych (słowa-klucze: , , , , itd.).
Członkowie: Bradford Cox - wokal, instrumenty elektroniczne, taśmy, perkusja, gitary, dzwonki, akordeon, pianino, Moses Archuleta - perkusja, instrumenty elektroniczne, Josh Fauver - bas, pianino, perkusja, wokal Lockett Pundt - gitary, organy hammonda, wokal, Whitney Petty - gitara.

Dyskografia zespołu Deerhunter zawiera sześć albumów studyjnych, dwie EP-ki, pięć winylowych singli,  i cztery teledyski. Zespół występował również na wielu kompilacjach. Deerhunter został założony w 2001 roku przez wokalistę Bradforda Coxa i perkusistę Mosesa Archuleta.  Później dołączyli   gitarzyści Colin Mee i Lockett Pundt, i basiści Justin Bosworth i Josh Fauver.
  Bosworth zginął w wypadku na deskorolce na początku kariery zespołu, co doprowadziło do zastąpienia go przez Fauvera. Mee opuścił Deerhunter  w 2007 po konfliktach w sprawie harmonogramu koncertów, uniemożliwiającego mu wiele występów.

  Ich pierwszy album, Turn It Up Faggot ukazał się w roku 2005. Jego następca,  Cryptograms, został wydany w styczniu 2007 roku, a następnie ukazała się EP-ka  Fluorescent Grey kilka miesięcy później. Cox powiedział w wywiadzie dla Stylus Magazine, że "Cryptograms jest stonowany i zamknięty w sobie album", charakteryzując  Turn It Up Faggot jako "o złości i frustracji" i nazywając pierwszy album grupy "całkowitą porażką.
 W 2008 roku, Deerhunter wydał  swój trzeci album studyjny, Microcastle, który zawierał płytę bonusową pt Weird Era Cont..
 W roku 2009 została wydana EP-ka Rainwater Cassette Exchange . Microcastle był  pierwszą płytą Deerhunter, która pojawiła się na amerykańskich listach przebojów, zdobywając miejsce na liście Billboard 200 , Billboard  's Top Independent Albums i osiągając w nr 1 na liście Top Heatseekers .


Bradford Cox ma trochę szczęścia, opierając swoje szaleństwo na piosenkach, melodiach, tradycji amerykańskiej muzyki rozrywkowej zeszłego wieku i ogólnoświatowym indie ostatnich dwudziestu lat. Gdyby był freakiem w stylu Jandka, awangardziarzem albo dronowcem, tyle by go widziano. Tymczasem stał się być może najbardziej popularną osobowością niezalu przestrzeni ostatniej dekady. Oczywiście za sukcesem tej fascynującej postaci stoją świetne (choć niekoniecznie dziko odkrywcze) kawałki i fakt, że masa równolatków „Loveless” odkryła shoegaze z pomocą internetu.
Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
MicrocastleDeerhunter10.2008-123[2] 4AD CAD 2822[produced by Nicolas Vernhes]
Halcyon DigestDeerhunter09.201079[2]37[4] 4AD CAD 3X38CD[produced by Deerhunter, Ben H. Allen, Henry Barbe]
MonomaniaDeerhunter05.201371[1]41[1] 4AD CAD 3307[produced by Nicolas Vernhes]
Fading FrontierDeerhunter10.201553[1]72[1] 4AD CAD 3521[produced by Deerhunter, Ben H. Allen]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , , , , ,

wtorek, 12 stycznia 2016

Up

Założona w Detroit w 1967r przez Franka Bacha,który był menadżerem i konferansjerem w nowo otwartej Grande Ballroom,która była miejscem występów MC5.
Te dwa zespoły były częścią prowadzonej przez Johna Sinclaira menadżerskiej komuny znanej jako Detroit Artists' Workshop, Trans-Love Energies albo White Panther Party (WPP).Po zabójstwie Luthera Kinga komuna przeniosła się do Ann Arbor w maju 1968r,Up otwierał koncerty MC5 i czasami grał w lokalnych klubach.
W Ann Arbor,Vic Peraino został zastąpiony przez Scotta Baileya.We wrześniu 1968r Jac Holzman z Elektry podpisuje kontrakt po obejrzeniu show w Union Ballroom,z MC5 i Stooges,a towarzysząca im Up zyskała tylko lokalną sławę.
Po rozpadzie MC5 i wspomnianej komuny,stali się propagatorami ideologii Białych Panter,gdy za posiadanie marihuany został aresztowany w swojej posesji w 1969r, J.Sinclair.Ich retrospektywny album wydany w 1995r Just Like An Aborigine,nawiązuje raczej do brytyjskiego punka lat 70-tych niż nurtu Detroit.

Singles 
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Just Like An Aborigine/Hassan I SabbahUp02.1970--Sundance 22 190-
Free John Now!/Prayer For John Sinclair [Allen Ginsberg And Peter Orlovsky]Up12.1971--Rainbow 22 192-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

poniedziałek, 11 stycznia 2016

Alison Moyet

Ur. 18.06.1961r w Basildon w hr. Essex (Anglia). Debiutowała jako wokalistka w syntezatorowym duecie Yazoo, a jako solistka w 1983 pod wpływem recenzji wysoko oceniających jej naturalny bluesowy głos. Pierwszy album Alf (realizacja i część kompozycji Tony Swain i Steve Jolley) był artystycznym i rynkowym osiągnięciem, podobnie jak pochodzące z niego przeboje "Love Resurrection" i "All Cried Out". W 1985 porzuciła pop i skoncentrowała się na trasach koncertowych z jazz-bandem kierowanym przez Johna Altmana. Wersja standardu Billie Holiday "That Ole Devil Called Love" stała się jej największym jak dotąd przebojem. Koncerty przyjęto mniej entuzjastycznie i po występie z Paulem Youngiem na Live Aid zniknęła z pola widzenia, z wyjątkiem tematu "Is This Love" z 1986. W tym czasie urodziła córkę i rozwiodła się z mężem.
Album Raindancing z 1987 był znów bestsellerem w Wielkiej Brytanii, podobnie jak singlowe tematy "Weak In The Presence Of Beauty" i ciekawa wersja standardu Ketty Lester "Love Letters". Kolejne zniknięcie piosenkarki, spowodowane sprawami osobistymi, trwało do 1991. Po powrocie do formy nagrała longplay Hoodoo.
Ciekawa artystycznie płyta nie spotkała się z adekwatną reakcją odbiorców, co miało znaczny wpływ na i tak rozwichrzoną psychikę Moyet. Album Essex prezentował dość przypadkowy materiał nie odpowiadający wokalnej klasie wykonawczyni. Longplay Singles jest udaną kompilacją jej największych brytyjskich przebojów.

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US] 		Komentarz
Love resurrection/Baby I doAlison Moyet06.198410[11]82[4][07.85]CBS A 4497/Columbia 05411[written by Steve Jolley, Alison Moyet, Tony Swain][produced by Steve Jolley Tony Swain]
All cried out/Steal me blindAlison Moyet09.19848[11]-CBS A 4757/-[silver-UK][written by Steve Jolley, Alison Moyet, Tony Swain][produced by Steve Jolley Tony Swain]
Invisible/Hitch hike [with The Darts]Alison Moyet11.198421[10]31[17]CBS A 4930/Columbia 04781[written by Lamont Dozier][produced by Steve Jolley Tony Swain]
That ole devil called love/Don't burn down the bridgesAlison Moyet03.19852[10]-CBS A 6044/-[silver-UK][written by Doris Fisher, Allan Roberts][produced by Pete Wingfield ][oryginalnie nagrana przez Billie Holliday]
Is this love?/Blow wind blowAlison Moyet11.19863[16]-CBS MOYET 1/-[silver-UK][written by Alison Moyet, Jean Guiot][produced by Jimmy Iovine]
Weak in the presence of beauty/To work on youAlison Moyet03.19876[10]-CBS A MOYET 2/-[written by Vince Clarke, M. Ward][produced by Jimmy Iovine][oryginalnie nagrana przez Floy Joy]
Ordinary girl/Palm of your hand [Cloak and dagger]Alison Moyet05.198743[4]-CBS MOYET 3/-[written by Alison Moyet, Bailey, Driscoll][produced by Jimmy Iovine]
Sleep Like Breathing/Love Resurrection (Live)Alison Moyet10.198780[3]-CBS MOYET 4/-[written by David Freeman, Joseph Hughes][produced by Jimmy Iovine, Joseph Hughes, David Freeman]
Love letters/This houseAlison Moyet11.19874[10]-CBS MOYET 5/-[silver-UK][written by Edward Heyman, Victor Young][produced by Alison Moyet, Steve Brown][oryginalnie nagrana przez Dicka Haymesa]
It won't be long/My right A.R.M.Alison Moyet03.199150[4]-Columbia 656757/-[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Peter W. Glenister]
Wishing you were here/Back where i belongAlison Moyet05.199172[1]-Columbia 656939/-[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Peter W. Glenister]
This house/Come back homeAlison Moyet10.199140[5]-Columbia 657515/-[written by Alison Moyet][produced by Alison Moyet, Dave Dix]
Falling/Ode to a boyAlison Moyet10.199342[3]-Columbia 659596/-[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Ian Broudie]
Whispering your name/F.O.S.Alison Moyet02.199418[8]-Columbia 660162/-[written by Shear][produced by Ian Broudie][oryginalnie nagrana przez Jules Shear in 1983]
Getting into somethingAlison Moyet05.199451[2]-Columbia 660356/-[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Ian Broudie]
Ode to boy/Life in a holeAlison Moyet10.199459[2]-Columbia 660795/-[written by Alison Moyet][produced by Peter W. Glenister]
Solid wood/Blue/Ode to boyAlison Moyet08.199544[6]-Columbia 662326/-[written by Alison Moyet][produced by Ian Broudie]
Should I Feel That It's OverAlison Moyet09.2002144[1]-Sanctuary SANX 137/-[written by Alison Moyet; Pete Glenister][produced by The Insects]
Do You Ever Wonder/Yesterday's Flame (Insects Remix)Alison Moyet11.2002113[1]-Sanctuary SANX 145/-[written by Carlton McCarthy][produced by The Insects]
More/If You Don't Come Back To Me (LiveAlison Moyet03.2003127[1]-Sanctuary SANX 174 /-[written by Alison Moyet; Pete Glenister][produced by The Insects]
Almost Blue / AlfieAlison Moyet12.200499[1]-Sanctuary SANXS 335/-[written by Elvis Costello][produced by Anne Dudley]
Slipping AwayMoby featuring Alison Moyet02.200653[5]- Mute/-[written by Moby][produced by Moby]
One More TimeAlison Moyet10.2007151`[1]-W14 Music 174 747-7/-[written by Alison Moyet, Pete Glenister][produced by Pete Glenister]
When I Was Your GirlAlison Moyet04.2013195[1]-Cooking Vinyl/-[written by Alison Moyet, Guy Sigsworth][produced by Alison Moyet, Guy Sigsworth]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK/US] 		Komentarz
AlfAlison Moyet11.19841[1][84]45[25]CBS CBS 26229/Columbia 39 956[4x-platinum-UK][produced by Steve Jolley & Tony Swain]
RaindancingAlison Moyet04.19872[52]94[17]CBS 4501521/Columbia 40 653[2x-platinum-UK][produced by Jimmy Iovine, Jess Bailey & Alison Moyet, Joseph Hughes & David Freeman , Jean Guiot ]
HoodooAlison Moyet04.199111[6]-CBS 4682721/Columbia 47 841[silver-UK][produced by Pete Glenister]
EssexAlison Moyet03.199424[4]194[1]Columbia 479555/Columbia 57 448[produced by Ian Broudie, Pete Glenister]
SinglesAlison Moyet05.19951[1][134]-Columbia 4806632/Columbia 67 278[platinum-UK]
The Essential Alison MoyetAlison Moyet09.200116[8]-Columbia STVCD 123/-[silver-UK]
HometimeAlison Moyet08.200218[15]-Sanctuary SANCD 128/-[silver-UK][produced by The Insects]
VoiceAlison Moyet09.20047[20]-Sanctuary SANCD 270/-[gold-UK][produced by Anne Dudley]
The TurnAlison Moyet10.200721[4]-W14 1746275/-[produced by Alison Moyet, Pete Glenister]
The Best of: 25 Years RevisitedAlison Moyet10.200917[17]-Modest/Sony Music 88697581272/--
The MinutesAlison Moyet05.20135[6]-Cooking Vinyl COOKCD 585/-[produced by Guy Sigsworth]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , , ,

Unrelated Segments

Jądro zespołu zostało uformowane pod koniec 1966r w Taylor/Michigan przez nastoletnich fanów muzyki-wokalistę Rona Stultsa i gitarzystę Rory Macka,którzy wcześniej razem występowali w krótko istniejacym Village Beaus.
W skład zespołu weszli także gitarzysta rytmiczny John Torok,basista Barry Van Engelen i perkusista Andy Angellotti.Ich nazwa to termin w ekonomicznym żargonie.Ron Stults grał wcześniej w High Tones,który w 1963r otwierał koncerty Four Seasons.
Członkom The Unrelated Segments dane było być razem w oryginalnym składzietylko przez 10 dni ,gdy nagrywano Story Of My Life w listopadzie 1966r.Ta piosenka weszła na lokalne listy przebojów i stała się ich przebojem koncertowym podczas występów z Bobem Segerem, Terry Knight and The Pack, SRC, Frost, i MC5.W 1968r razem z Amboy Dukes suportowali koncerty The Who.
Ich drugi singiel-Where You Gonna Go?,został wydany w niefortunnym czasie,gdy w Detroit trwały zamieszki i nikt nie miał głowy do kupowania płyt.Po nagraniu trzeciego singla z zespoły na wskutek niesnasek z menadżerem grupy Louisem Torockiem został wyrzucony Andy Angellotti.
Pół roku póżniej Barry Van Engelen odbywa służbę wojskową w Wietnamie;zespół zmienia nazwę na Segments ,dokoptowuje nowego gitarzystę-Daryla Gore i nagrywa dwie piosenki minn.Hey love.Krótko po tym Rory decyduje się zerwać z muzycznym biznesem i w końcu 1969r zespół kończy działalność.Ron Stults kontynuje swoją karierę w wielu grupach,nie przerywając pracy uznanego kompozytora.
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Story Of My Life/It's UnfairUnrelated Segments01.1967--HBR HBR-514[written by Mack, Stults][produced by S.V.R. Records]
Where You Gonna Go?/It's Gonna RainUnrelated Segments09.1967--Liberty 55992[written by Mack, Stults][produced by J. Checkaway, M. Olsson]
Cry, Cry, Cry/It's Not FairUnrelated Segments09.1968--Liberty 56062[written by Mack, Stults][produced by S.V.R. Records]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , ,

Yorkshires

Lokalna grupa z Detroit o sporej popularności działajaca w połowie lat 60-tych.Ich singiel And you're mine był przyzwoita próbą garażowego grania.

Dwa inne utwory:Hey Hey Hey i I'll Go Crazy znalazły się na składance Best Of The Hideouts (Hideout 1002) wydanej w 1965r.Wcześniej były przeznaczone do wydania na singlu dla filii Hideout,Punch Records,ale nigdy nie doszło do wydania tej płyty.
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Hey, Hey, Hey / I'll Go CrazyYorkshires.1965--Punch-
And You're Mine / Tossed Aside Yorkshires.1966-- Westchester W-1000 [written by Bruce Alpert][produced by DoBru Productions]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Muzyka w Detroit

Rozmiar: 998 bajtówDetroit jest sławnym miejscem dla dziedzictwa muzyki,którego długa i bogatą historię pisze wytwórnia Motown Records,gdzie nagrywały takie gwiazdy jak Stevie Wonder, Diana Ross & The Supremes, Marvin Gaye, Smokey Robinson, Temptations i Four Tops.Jako miasto był uważany za kwintensencję rock'n'rolla.Wpływ Detroit na muzykę popularną jest nie do przecenienia.Artyści w rodzaju Eminem,Kid Rock czy White Stripes są częścią bogatego rodowodu gwiazd- Aretha Franklin, Madonna, Bob Seger, Ted Nugent, Iggy Pop, Alice Cooper, George Clinton i Mitch Ryder. MC5 stał się prekursorem heavy metalu,Stooges praojcem punka;w końcu Detroit stało się miejscem narodzin muzyki techno w połowie lat 80-tych.



Historia
Przekształcenie ze skromnego portowego miasta w giganta produkcji samochodów,zawdzięcza Henry Fordowi.Był on pierwszym biznesmenem,który zainteresował się robotnikami murzyńskimi w procesie uprzemysłowienia.Zachęcał ich do pracy w swoich zakładach,obiecując okazję na szybkie wzbogacenie się i brak segregacji rasowej.Nie dziwi ,że ogromna grupa czarnej ludności powędrowała na północ razem ze swoja kulturą a zwłaszcza muzyką.Wraz z rozwojem muzyki jazzowej,Detroit stało się ważnym ośrodkiem muzyki obok Nowego Orleanu,Chicago i Kansas City.Wśród muzyków którzy przenieśli się do tego miasta był perkusista William McKinney,który założył nowatorski Big Band McKinney's Cotton Pickers,ze słynnym Donem Redmanem.
Wielki Kryzys uderzył w Detroit bardzo mocno,a biała większość w związkach zawodowych usuwała Murzynów z lukratywnego rynku pracy w przemyśle samochodowym."Black Bottom" ,"kolorowa" dzielnica wielojęzykowej populacji Meksykanów,Włochów,Polaków i czarnej ludności wniosła wiele nowych elementów do muzycznej tradycji tego regionu.
W bardzo popularnej w latach 40-tych grupie gospel-The Detroiters,założonej przez Olivera Greena,zaczęła swoją długoletnią karierę Della Reese.
W 1948r John Lee Hooker dominujący na scenie bluesowej Detroit wydaje surową, poetycką,o hipnotycznej mocy piosenkę "Boogie Chillen",która zawędrowała na szczyty list przebojów.Było to dla generacji młodego, zubożałego Detroit nadzieją na nowe wyjście - przez muzykę. Skończył się okres segregacji rasowej w szkołach publicznych Detroit dzięki casusowi Brown vs Board,posiadające jeden z najlepszych programów muzycznych w państwie.Pastor CL odnosił wielkie sukcesy dzięki nagraniom swoich kazań i albumów gospel chóru swojego kościoła dla Chess Records.W ten sposób debiutowała jego córka Aretha,królowa soulu.
Hank Ballard and Midnighters z r&b list bestsellerów trafia do Top20 zestawień popowych dzięki "Work With Me, Annie",mimo ignorowania jej w rozgłośniach radiowych ze względu na nieobyczajne słowa piosenki.Inny mieszkaniec Detroit,Bill Halley swoim utworem "Rock around the clock" zapoczątkowuje erę rock'n'rolla w 1955r.W 1956r swój pierwszy hit "Reet Petite",napisany do spółki z Berrym Gordy odnotowuje Jackie Wilson.
Wytwórnia Fortune Records święci sukcesy dzięki zespołowi The Diablos,z jej liderem Nelsonem Strongiem.Zeffrey "Andre" Williams,nagrywa utwór ,melorecytację "Bacon fat",która może uchodzic za pierwociny rapu.Hank Ballard opracowuje instrumentację ogromnego hitu "The twist",dzieki któremu świat muzyki zwrócił uwagę na Chubby Checkera.The Falcons nagrywa w 1959r "You're so fine" uważany za pierwszy wielki przebój muzyki soul.Wydarzeniem zamykajacym dekadę lat 50-tych było założenie za pożyczone 800$ przez Berry Gordy'ego Jr wytwórni Motown.
Gordy szybko zabrał się do roboty,odwzorowując linię montażową produkcji samochodów w swojej wytwórni przy produkcji nagrań.Miał szczególny dar pozyskiwania młodych talentów z Detroit i okolic.Gordy zmienił historię amerykańskiej muzyki rozrywkowej produkując "taśmowo" hity trafiające szturmem na Hot 100 Billboard Charts. Zamienił studio fotograficzne przy West Grand Avenue,na centrum nagraniowe Hitsville.Zgromadził tam pierwszorzędny garnitur współpracowników składający się ze studyjnego zespołu-"The Funk Brothers"[z Earlem Van Dyke,basistą Jamesem Jamersonem i perkusistą Benny Benjaminem],spółki kompozytorskiej Holland-Dozier-Holland,producenta Normana Whitfielda oraz piosenkarza,producenta i autora piosenek Smokey'a Robinsona.Pierwszy duży hit dla wytwórni "Money (That's What I Want)" napisał Barrett Strong w 1959r.Smokey Robinson ze swoją grupą Miracles lansują swój #1 na liście przebojów rhythm'n'bluesowych "Shop around".W 1960r Robinson dostarcza inny atut wytwórni,dziewczęca grupę Primettes znaną pożniej jako Supremes.Jej liderka-Diana Ross była sąsiadką Robinsona.



W 1961r katalog wytwórni obejmował tak znane firmy jak:Marvin Gaye, The Temptations, Mary Wells, The Contours, i The Marvelettes.Ten ostatni zespół był wykonawcą pierwszego hitu #1 dla Motown-"Please Mr. Postman" w tym samym roku.Większość #1 wytwórni przypadła na drugą połowę tej dekady, a artyści w osobach takich,jak Stevie Wonder, Martha & the Vandellas, The Four Tops, Brenda Holloway, The Isley Brothers, i Gladys Knight & the Pips pomogli kontynuować sukcesy.Wspomniana wcześniej Aretha Franklin została mianowana "królową soul",po wylansowaniu wielu przebojów minn."I Never Loved A Man (The Way I Loved You)" czy "Respect".Pochodzący z New Jersey George Clinton,zainspirowany produkcjami Motown rozpoczął proces tworzenia prawdziwej fabryki wykonawców funk mających swe korzenie w dwóch jego grupach: Parliament/Funkadelic.Gordy wyczuwając nowe trendy towarzyszące fukowi związane z Bubble gum,wylansował prawdziwą fabrykę przebojów grupę Jackson 5 wywodzącą się z Gary w Indianie.
Wytwórnia i pracujący w niej producenci byli autorami tzw "Detroit Sound",brzmienia ,które było większą zasługą pracy Hookera i Scotta niż nagrywających artystów.Brzmienie to było surowe, ostre, i niechlujne,zawierając w sobie gniew, determinację i własne poglądy wobec otaczającego świata.Ta muzyka pomogła w końcu lat 60-tych wyjść na światło dzienne zespołom garażowym odzwierciedlającym styl życia w dwóch siostrzanych miastach:uczelnianym Ann Arbor i przemysłowym Flint.Ich przedstawicielami byli ? & the Mysterians, The Amboy Dukes (featuring Ted Nugent), i Mitch Ryder's Detroit Wheels.
W końcu tej dekady debiutują dwa zespoły ,które odmieniły scenę muzyczną - MC5 and The Stooges.O ile ten drugi wzbudził zainteresowanie kręgów undergroundu,to album MC5 -"Kick Out The Jams" trafia do Top30 listy Billboardu,budząc liczne kontrowersje wśród dystrybutorów płyt i prezenterów muzycznych za zbyt dosadny język.Oba zespoły mimo krótkiego istnienia przygotowały grunt pod nadchodzący punk rock.
W latach 70-tych przychodzi pora na wirtuozów gitary,będącymi siłą napędową takich bandów jak-Brownsville Station z liderem Cub Kodą,Alice Cooper czy Grand Funk Railroad.Bob Seger startuje do swej pełnej sukcesów kariery z Silver Bullet Band,a Ted Nugent zyskuje miano supergwiazdy po odejściu z Grand Funk.
Dekada 1990r przyniosła gospodarczą rozpacz,dla Motor City niegdyś giganta motoryzacyjnego. Degradacja zabudowy miejskiej, przemoc gangów i kurczące się możliwości rozwoju młodej generacji to obraz Detroit tego czasu.Zareagowali sieganiem w głąb muzycznej historii Detroit,tworząc szokujący mix starej i nowej muzyki;rapu i rocka,bluesa i soulu.Dziesięciolecie to również przyniosło uznanie muzycznego spadku Detroit w nominacjach do Rockowego Przedsionka Sławy.Znalazło się tam 23 artystów i zespołów związanych z tym miastem:Aretha Franklin, Marvin Gaye, Bill Haley, Smokey Robinson, Jackie Wilson, the Supremes, the Temptations, Stevie Wonder, Hank Ballard, the Four Tops, Gladys Knight and the Pips, John Lee Hooker, Wilson Pickett, Martha and the Vandellas, Little Willie John, Parliament-Funkadelic, James Jamerson, Michael Jackson, Holland-Dozier-Holland, Glenn Frey, Berry Gordy, i Jackson Five.
Przemysł muzyczny odkrył scenę rapową Detroit ,gdy Eminem wydał singiel-"My Name Is".Był on krótko członkiem grupy Kid Rock ,która łączyła rap przyszłości i przeszłości w nową hybrydę presentując światu "Devil Without A Cause".Przez ten cały czas Detroit pozostaje ogromną sceną undergroundu z raperem Eshamem czy Insane Clown Posse zdobywających Złote Płyty bez wielkiej promocji w radio,czy obecności w MTV.
Tu narodziła się sława White Stripes-mistrzów garażowego grania ,którzy zainicowali światową karierę z "Fell in Love With A Girl".Tu ukazały się oczom publiczności inne garażowe bandy,jak chociażby najsławniejszy z nich Von Bondies,który wylansował w 2004r hit "C'Mon C'Mon" .Inne znane grupy z tego nurtu to The Dirtbombs, The Come Ons, The Hentchmen, i The Detroit Cobras.
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , , , , , ,

Ziggy Marley

David Nesta "Ziggy" Marley (ur. 17 października 1968 w Kingston) - jamajski muzyk roots reggae, lider zespołu Ziggy Marley and the Melody Makers, najstarszy syn Boba Marleya.
 Zainteresowanie muzyką przejawiał od dzieciństwa, a swoje przybrane imię zawdzięcza słynnemu hitowi Davida Bowiego, "Ziggy Stardust". W wieku 10 lat, wraz z siostrami Cedelią i Sharon oraz bratem Stephenem, wziął udział w nagraniu piosenki ojca "Children Playing In The Streets", co jest uznawane za początek zespołu The Melody Makers, w której występował wraz z przyrodnim rodzeństwem. Następny ich wspólny występ odbył się na pogrzebie Boba Marleya w 1981 roku. Cztery lata później światło dzienne ujrzała debiutancka płyta The Melody Makers Play The Game Right, która przynosiła porcję muzyki reggae mocno inspirowanej dokonaniami Króla. Album nie zyskał jednak planowanego sukcesu komercyjnego.
Love Is My Religion to druga solowa płyta Ziggy'ego. Składa się na nią dwanaście piosenek skomponowanych przez Marleya. Autor nagrał większość partii instrumentów, partii wokalnych oraz współprodukował album razem z Rossem Hogarthem, zdobywcą nagrody Grammy. Inspiracją dla Marleya było życie prywatne, światowa polityka oraz problemy socjalne najuboższych. Album odkrywa także prywatne poglądy artysty na sprawy, które otaczają każdego współczesnego człowieka. Jednym z tematów przewodnich płyty jest prawdziwa przyjaźń, o jaką w dzisiejszych czasach naprawdę trudno oraz zdanie Ziggy'ego "ludzie muszą słuchać, innych i swego serca, wtedy będą naprawdę szczęśliwi".
 Początki zespołu Melody Makers sięgają roku 1979, kiedy Bob Marley napisał utwór "Children Playing In The Streets" ("Dzieci bawią się na ulicach, pośród śmierci i rozbitych butelek. Żyjąc w ciemności poszukują światła"). Sześć lat później ten sam utwór znalazł się na debiutanckim albumie grupy. Rok później nagrany został LP Hey World!. Zrealizowany został w firmie Virgin, z którą Rita Marley podpisała umowę, po rozwiązaniu poprzedniej z firmą EMI. Jordan Harris, jeden z głównych menadżerów firmy Virgin mówił o Ziggym: "Ludzie, którzy dotychczas prowadzili interesy Ziggy'ego nie rozumieli tego, co mają. Myślę, że chcieli wykreować jeszcze jedną gwiazdę nastolatków w stylu pop. A ja myślę, że to brzmienie i muzyka - to propozycja dla dziewiętnastolatków. Trzy do pięciu lat od tego momentu i Ziggy Marley będzie jednym z najważniejszych muzyków tego świata". W rzeczywistości jednak kolejne jego albumy przyjmowane są dość krytycznie.
Ma synów Daniela i Gideona Roberta oraz córki Justice, Zuri i Judah. Jest żonaty z Orly Marley, wiceprezydentem William Morris Agency.
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tomorrow People/We A Guh Some WehZiggy Marley And The Melody Makers05.198822[12]39[13]Virgin 99347[written by Ziggy Marley][produced by Chris Frantz, Tina Weymouth]
Tumblin' Down/Have You Ever Been To HellZiggy Marley And The Melody Makers.198884-Virgin 99299[written by Ziggy Marley, Tyrone Downie][produced by Chris Frantz, Tina Weymouth][1[2][18].R&B Chart]
Look Who's Dancing/Pains Of LifeZiggy Marley And The Melody Makers08.198965[4]-Virgin 99182[written by Ziggy Marley, Stephen Marley][produced by Ziggy Marley, Glenn Rosenstein][57[7].R&B Chart]
Good time/Herb's An' SpicesZiggy Marley And The Melody Makers09.1991-85[5]Virgin 98735[written by David, Stephen, Cadella, Sharon, Bob Marley][produced by Melody Makers, Glenn Rosenstien][27[11].R&B Chart]
Power To Move YaZiggy Marley And The Melody Makers09.1995188[1]-Elektra/East West[written by David Marley][produced by The Melody Makers]
People Get ReadyZiggy Marley And The Melody Makers07.1997-118[4]Elektra 64 164[#14 hit for The Impressions in 1965]

Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Conscious PartyZiggy Marley And The Melody Makers04.1988-23[42]Virgin 90 878[platinum-US][produced by Chris Frantz and Tina Weymouth][26.R&B Chart]
One Bright DayZiggy Marley And The Melody Makers08.1989-26[18]Virgin 91 256[gold-US][produced by Chris Frantz, Glenn Rosenstein, Tina Weymouth, Ziggy Marley][43.R&B Chart]
JahmekyaZiggy Marley And The Melody Makers06.1991-63[19]Virgin 91 626[produced by Glenn Rosenstein, Ziggy Marley and the Melody Makers]
Joy and BluesZiggy Marley And The Melody Makers07.1993-178[2]Virgin 87 961[produced by Ziggy Marley and the Melody Makers][75.R&B Chart]
Free Like We Want 2 BZiggy Marley And The Melody Makers07.1995-170[5]Elektra 61 702[produced by The Melody Makers]
DragonflyZiggy Marley04.2003-138[8]Tuff Gong 11 636[produced by Ross Hogarth, Scott Litt, Ziggy Marley]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)