Z archiwum...rocka : New Hampshire

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą New Hampshire. Pokaż wszystkie posty

sobota, 20 maja 2023

Association

Jedna z najciekawszych formacji popowo-psychodelicznych połowy lat 60-tych. Powstała w 1965 r. w składzie: Gary Alexander (wokalista prowadzący), Russ Giguere (ur. 18.10.1943 r. w Portsmouth w stanie New Hampshire: śpiew, gitara), Brian Cole (śpiew, bas), Jim Yester (śpiew/gitara), Ted Bluechel (perkusja) oraz Terry Kirkham (klawisze).

Po wydaniu dwóch singli w małych wytwórniach: "Babe I'm Gonna Leave You" i folkowo-rockowej wersji "One Two Many Mornings" Boba Dylana, przebili się piosenką " Along Comes Mary" Tandyn Almersa.
Wejście tego nagrania do pierwszej dziesiątki hitów w USA zbiegło się z zarzutami, że jest to utwór nakłaniający do narkomanii. Cały image zespołu był dwuznaczny, w duchu byli prawdziwie psychodeliczni, a śpiewali również ballady i występowali w eleganckich garniturach. Posiadając w swym składzie wokalistów/kompozytorów sami w większości pisali teksty i muzykę do swoich utworów. Pierwszym ich singlem, który doszedł do samego szczytu zestawień był "Cherish" autorstwa Terry Kirkhama.

Debiutancki longplay And Then ...Along Comes, którego producentem był Curt Boettcher, ujawnił z niezwykłą siłą ich perfekcyjne harmonie wokalne. Kolejne nagrania wydane na singlach również odniosły duży sukces: "Windy" doszedł do pierwszego, a "Never My Love" do drugiego miejsca list amerykańskich.

Przeciwwagę do ich łagodnego balladowania stanowiły osobliwe psychodeliczne aberracje, takie jak choćby dziwaczne nagranie "Pandora's Golden Heebie Jeebies" z ich drugiego albumu Renaissance.
W 1967 r. Alexander na dwa lata opuścił kolegów, zastąpiony przez Larry'ego Ramosa. W 1970 r. na miejsce Giguere'a przyjęto Richarda Thompsona.

Nigdy nie należeli do hippisowskiej elity i nie udało im się przyciągnąć zbyt wielu oddanych fanów. Pod koniec lat siedemdziesiątych sprzedaż ich płyt zaczęła maleć. Gary Alexander wyjechał na krótko do Indii i wrócił z nowym imieniem "Jules", a ich długoletni producent Jerry Yester, brat Jima, zastąpił Zala Yanovsky'ego w grupie The Loving Spoonful. Nie przemęczając się zbytnio, The Association ciągle jeszcze wydawali dobre single, takie jak choćby "Time For Living", wkrótce jednak utracili swą pozycję i status grupy nagrywającej dla najważniejszych wytwórni.

Ścieżka dżwiękowa do filmu Larry Peerce'a Goodbye Columbus (1969) oraz niezły "comeback" albumem Waterbeds In Trinidad (1972) dały nadzieję na odrodzenie popularności. Jednak śmierć założyciela grupy Briana Cole'a w sierpniu 1972 r., spowodowana nadużyciem narkotyków, przyśpieszyła ostatecznie kres ich kariery. Nie pomogło zaangażowanie na jego miejsce Dawida Yaughta, nie pomogły kilkakrotnie podejmowane próby reaktywowania formacji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Along comes Mary/Your own love	Association	06.1966	-	7[11]	Valiant 741	[written by Tandyn Almer][produced by Curt Boettcher]
Cherish/Don't blame it on me	Association	08.1966	-	1[3][14]	Valiant 747	[gold-US][written by Terry Kirkman][produced by Curt Boettcher]
Pandora' s golden Heebie Jeebies/Standing still	Association	11.1966	-	35[7]	Valiant 755	[written by Jules Alexander][produced by Jerry Yester]
No fair at all/Looking glass	Association	02.1967	-	51[7] side B:113[1]	Valiant 758	[A:written by Jim Yester][B:written by G. Alexander, C. Twice][produced by Jerry Yester]
Windy/Sometime	Association	05.1967	-	1[4][14]	Warner 7041	[platinum-US][written by Ruthann Friedman][produced by Bones Howe]
Never my love/Requiem for the masses	Association	08.1967	-	2[14] side B:100[2]	Warner Bros 7074	[platinum-US]][A:written by Don Addrisi/Dick Addrisi][B:written by Terry Kirkman][produced by Bones Howe]
Everything that touches you/We love us	Association	02.1968	-	10[9]	Warner Bros 7163	[written by Terry Kirkman][produced by Bones Howe]
Time for living/Birthday morning	Association	05.1968	23[10]	39[8]	Warner Bros 7195	[written by Don Addrisi/Dick Addrisi][produced by Bones Howe]
Six man band/Like always	Association	08.1968	-	47[6]	Warner Bros 7229	[written by Terry Kirkman][produced by The Association]
Goodbye Colombus/The time it is today	Association	03.1969	-	80[11]	Warner Bros WB 7267	[written by Jim Yester][produced by John Boylan]
Under branches/Hear in here	Association	04.1969	-	117[2]	Warner 7277	[written by Jules Gary Alexander, Skip Carmel][produced by John Boylan]
Yes ,i will/I am up for Europe	Association	07.1969	-	120[3]	Warner 7305	[written by John Boylan][produced by John Boylan, The Association]
Just about the same/Look At Me, Look At You	Association	02.1970	-	106[2]	Warner 7372	[written by Ron Edgar/Michael Fennelly/Lee Mallory/Doug Rhodes/Joey Stec][produced by Curt Boettcher, Keith Olsen]
Darling be home soon/Indian Wells woman	Association	05.1972	-	104[5]	Columbia 45 602	[written by John Sebastian][produced by Erik Jacobsen][#15 hit for Lovin' Spoonful in 1967r]
Names ,tags, numbers & labels/Rainbows bent	Association	02.1973	-	91[5]	Mums 6016	[written by A. Hammond, M. Hazelwood][produced by Albert Hammond, Don Altfeld]
Dreamer/You turn the light on	Association	01.1981	-	66[5]	Elektra 47 094	[written by Moon Martin][produced by John Boylan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
And then...Along comes The Association	Association	08.1966	-	5[59]	Vallant 5002	[gold-US][produced by Curt Boettcher]
Renaissance	Association	01.1967	-	34[15]	Vallant 5004	[produced by Jerry Yester]
Insight out	Association	07.1967	-	8[68]	Warner 1696	[gold-US][produced by Bones Howe]
Birthday	Association	05.1968	-	23[26]	Warner 1733	[produced by Bones Howe]
Greatest hits	Association	12.1968	-	4[75]	Warner 1767	[2x-platinium-US][produced by Curt Boettcher, Jerry Yester, Bones Howe, The Association]
Goodbye, Columbus	Association	05.1969	-	99[18]	Warner 1786	[produced by John Boylan]
The Association	Association	10.1969	-	32[17]	Warner 1800	[produced by John Boylan, The Association]
The Association “Live”	Association	07.1970	-	79[12]	Warner 1868	[produced by Ray Pohlman]
Stop your motor	Association	08.1971	-	158[4]	Warner 1927	[produced by The Association]
Waterbeds in Trinidad!	Association	05.1972	-	194[5]	Columbia 31 348	[produced by Lewis Merenstein]

czwartek, 6 października 2022

Face to Face

Gitarzysta Stuart Kimball (ur. 21 grudnia 1956r) założył zespół z bliskimi przyjaciółmi w New Hampshire pod koniec lat 70-tych. Składał się z Laurie Sargent na wokalu, Kimball na gitarach i klawiszach, Angelo Petraglia (oznaczany na ich albumach po prostu jako „Angelo”) na gitarach i klawiszach, John Ryder na basie i Billy Beard na perkusji. Przeprowadzili się do Bostonu w 1980 roku i grali tam aż do podpisania kontraktu z Epic w 1982 roku. Największym przebojem zespołu był „10-9-8” (z ich pierwszego albumu, który zatytułowany był tak samo), który osiągnął 38. miejsce na liście Billboard Hot 100 tydzień kończący się 20 lipca 1984.

Po występach jako zespół przez niecałe 10 lat, zespół rozwiązał się w 1988 roku, około rok po zmianie wytwórni na PolyGram Records. Sargent zaczął nagrywać jako artysta solowy, a obecnie jest wokalistą zespołu Twinemen z byłymi członkami Face to Face i Morphine. Beard zajmuje się książkami muzycznymi w Toad and Lizard Lounge w Cambridge w stanie Massachusetts, gdzie gra z Session Americana. Kimball gra na gitarze jako członek zespołu Boba Dylana podczas Never Ending Tour. Petraglia zdobył Grammy w 2010 roku w kategorii Płyta Roku jako producent Kings of Leon, zespołu, dla którego asystuje również przy pisaniu piosenek. Ryder nadal gra w Bostonie, organizując zbiórki pieniędzy jako członek-założyciel zespołu James Montgomery & Friends, który został nominowany do nagrody Boston Music Award w 2003 roku i pracuje dla korporacji Philips od ponad 10 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
10-9-8	Face to Face	06.1984	-	38[15]	Epic 04430	[written by Angelo Petraglia][produced by Arthur Baker,Dick Wingate][7[12].Hot Disco/Dance;Epic 04989 12"]
Under The Gun	Face to Face	09.1984	-	-	Epic 04582	[written by A. Baker, Face To Face][produced by Arthur Baker][14[9].Hot Disco/Dance;Epic 05033 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Face to Face	Face to Face	06.1984	-	126[16]	Epic 38 857	[produced by Arthur Baker, Michael Baker, Jimmy Iovine, Gordon Perry]
One Big Day	Face to Face	06.1988	-	176[7]	Mercury 834376	[produced by Anton Fier]

sobota, 2 maja 2020

Mandy Moore

Mandy Moore to wszechstronnie utalentowana artystka, która śpiewa swoje własne kompozycje, i która jest gospodarzem własnego show w MTV (już drugi sezon). Jako aktorka zadebiutowała w filmie Garry’ego Marshalla "The Princess Diaries", obok Anne Hathaway i Julie Andrews.

Moore już jako 6-latka wiedziała, że chce spędzić życie na scenie. Nawiązała współpracę z teatrem muzycznym i śpiewała narodowy hymn podczas wydarzeń sportowych w rodzinnym Orlando na Florydzie. Tam odnalazł ją jeden z producentów muzycznym i zaprosił na nagranie profesjonalnego demo.

Jako 15-latka Mandy swoją debiutancką płytę "So Real" (1999), która zawierała przebojowy singiel "Candy" (platynowa płyta!). Płyta "So Real" sprzedała się w nakładzie 3 milionów egzemplarzy. W 2001 roku Moore wydała swoją drugą płytę zatytułowaną po prostu "Mandy Moore", zawierającą takie przeboje jak: "In My Pocket", "Cry" oraz "Crash". Na scenie Moore występowała wspólnie z N’Sync i Backstreet Boys.

Dużą popularność wśród miłośników kina zdobyła dzięki roli w filmie "Szkoła uczuć", za którą otrzymała nagrodę MTV.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Candy	Mandy Moore	09.1999	6[20]	91[5]	550 Music 79 240	[gold-US][written by Tony Battaglia, Dave Katz, Denise Rich][producer by Denise Rich,Dave Katz,Denny Kleiman]
I wanna be with you	Mandy Moore	06.2000	21[13]	24[17]	550 Music/Epic	[piosenka z filmu-"Center stage"][producer by Wade Robson][written by Shelly Peiken, K Thomas, Tiffany Arbuckle]
In my pocket	Mandy Moore	06.2001		102[6]	album cut	[written by Emilio Estefan, Jr., Randall Barlow, Gian Marco Zignago, Liza Quintana][producer by Estefan, Barlow, Quintana]
Extraordinary	Mandy Moore	04.2007		102[1]	album cut	[written by Mandy Moore, Deb Talan, Steve Tannen][producer by John Alagia]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So real	Mandy Moore	12.1999		31[23]	550 Music 69 917	[platinum-US][produced by The Wasabees, Tony Moran, Rogers & Sturken]
I wanna be with you	Mandy Moore	05.2000	52[2]	21[28]	550 Music 62 195	[gold-US][produced by Ken Ross, Nick Trevisick, Soul Solution, Wade Robson, Peter Mansson ,Jan Kask, Shaun Fisher ,The Wasabees, Tony Moran ,Rogers & Sturken]
Mandy Moore	Mandy Moore	07.2001	-	35[16]	Epic EK 61430	[gold-US][produced by Phillip Aaron, Randall Barlow, Todd Chapman, Enrico Cremonesi, Scott Cutler, Alexis Dufrense, Emilio Estefan, Jr., Pablo Flores, Javier Garza, Gioia & Sheppard, Matthew Hager, Tim Mitchell, Peter Mokran, George Noriega, Anne Preven, James Renald, David Rice, Ken Ross, Jon Secada, Nick Trevesick, David McPherson]
Coverage	Mandy Moore	08.2003	-	14[13]	Epic EK 90667	[produced by John Fields]
The best of Mandy Moore	Mandy Moore	04.2004	-	148[1]	Epic 93 548	[produced by Jive Jones ,Tony Battaglia,Shaun Fisher ,Keith Thomas, Kenny Gioia, Shep Goodman ,James Renald ,John Fields]
Wild Hope	Mandy Moore	06.2007	-	30[7]	EMI/The Firm, Inc. 81006-70112-2-8	[produced by John Alagía]
Amanda Leigh	Mandy Moore	06.2009	-	25[2]	Storefront Recordings 7669-29946-3-2	[produced by Mike Viola]
Silver Landings	Mandy Moore	03.2020	-	134[1]	Verve Forecast	[produced by Mike Viola]

piątek, 1 marca 2019

Ronnie James Dio

Właśc. Ronald Padavona. Urodził się 10.07.1947 r. w Portsmouth w stanie New Hampshire (USA), ale wychowywał w Nowym Jorku. Swoje pierwsze muzyczne kroki stawiał w latach 50. w szkolnych zespołach, takich jak The Vegas Kings, Ronnie And The Rumblers i Ronnie And The Redcaps. Nie tylko śpiewał w nich, ale także grał na pianinie, gitarze basowej, a nawet trąbce. Wszechstronnie utalentowany muzycznie, był także producentem płyt.

W latach 1961-1967 działał w formacji Ronnie Dio And The Prophets. W 1967 r., wraz z kuzynem Davidem Feinsteinem, założył grupę The Electric Elves, która w 1970 r. zmieniła nazwę na Elf. W połowie tego samego roku cały zespół miał wypadek samochodowy, w którym zginął gitarzysta Nick Pantas. Dio został wokalistą Elf i grał na gitarze basowej. Resztę składu tworzyli Feinstein (gitara), Mickey Lee Soule (instrumenty klawiszowe) i Gary Driscoll (perkusja). W 1972 roku zespół zwrócił uwagę Rogera Glovera i Iana Paice'a z Deep Purple. Owocem tego było podpisanie kontraktu, wydanie płyty i zaangażowanie grupy w charakterze tzw. "support bandu" podczas dwóch amerykańskich tournee Deep Purple.

Elf został wzmocniony w tym czasie o gitarzystę basowego Craiga Grubera, co umożliwiło Dio skoncentrowanie się wyłącznie na śpiewie. Gitarzysta Feinstein zrezygnował z wyjazdu w trasę, a jego miejsce zajął najpierw Doug Thaler (wcześniej grał na instrumentach klawiszowych w grupie Electric Elves), a potem Steve Edwards. W grudniu 1974 r. w grupie pojawił się nowy perkusista — Mark Nauseef. Rok później Glover zaproponował Dio udział w nagraniu płyty The Butterfly Ball, co przyniosło mu tak pożądany rozgłos.

Po opuszczeniu Deep Purple w maju 1975 r. Ritchie Blackmore związał się z muzykami z Elf, zwolnił Steve'a Edwardsa i przemianował grupę na Rainbow. Zamiłowania Ronniego do pisania tekstów o tematyce fantastycznej, w połączeniu z grą świetnych muzyków z Rainbow, zaowocowały wydaniem 4 doskonałych płyt, cieszących się dużą popularnością.

W 1979 r. Dio odszedł z Rainbow, by śpiewać i pisać utwory wraz z Black Sabbath. Pierwszy longplay nagrany z jego udziałem nosił tytuł Heaven And Hell. Kolejne - Mob Rules i Live Evil. W 1983 roku, po męczącym światowym tournee, Dio opuścił Black Sabbath by założyć własny zespół Dio. W skład tej nowej formacji weszli: Vinny Appice (perkusja), Jimmy Bain (bas, eks-Rainbow) i Vivian Campbell (gitara). Od 1984 r. grupę dodatkowo zasilił Claude Schnell (instr. klawiszowe), a w 1987 r. Campbella zastąpił Craig Goldie. Razem muzycy nagrali 5 płyt, do których Dio napisał wszystkie teksty, dając całkowity upust swoim twórczym zainteresowaniom. Tematyka utworów osadzona była w świecie fantazji (inny świat, ludzie, czary), a muzyka oscylowała pomiędzy rasowym hard rockiem i bardziej epickimi formami. Brak wyraźnie wytyczonego kierunku doprowadził do stagnacji w zespole i w 1987 r. popularność grupy zdecydowanie zmalała.

W 1990 r. Ronnie James Dio, po całkowitym zreformowaniu składu, podjął próbę wskrzeszenia zespołu. Tym razem Dio utworzyli: Rowan Robertson (gitara), Jens Johansson (instr. klawiszowe), Simon Wright (perkusja) i Teddy Cook (bas).

W tym składzie grupa nagrała zaledwie jeden, niezły album Lock Up The Woles. Po jego wydaniu lider uległ kuszącej propozycji ponownego przyłączenia się do Black Sabbath. Efekt spotkania dawnych kolegów po latach nie wypadł zbyt okazale. Albumowi Dehumanizer brakowało świeżości i polotu płyty Heaven And Hell. Kiedy na dodatek pod koniec 1992 r. zaistniała możliwość powrotu do Black Sabbath jej pierwszego wokalisty Ozzy'ego Osbourne'a, Ronnie James Dio znalazł się na lodzie. Szybko poinformował jednak o reaktywowaniu zespołu Dio, w którym znaleźli się: Tracy G. (gitara, eks-World War II), Jeff Pilson (bas, były muzyk grupy Dokken) oraz Vinny Appice. Skład ten nagrał album Strange Highways, na którym Ronnie dał upust swej złości związanej z jego ostatnimi perypetiami.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Love is all	Ronnie James Dio with Roger Glover and Guests	07.1978	10[28]	-	Safari K 7135/-	-

środa, 13 stycznia 2016

Ray LaMontagne

Raymond Charles "Ray" LaMontagne (urodzony 18 lipca 1973r) jesta merykańskim artystą folkowym (pisze sam swoje utwory) żyjącym na farmie w Maine wraz z żoną i dwoma synami. Po kontakcie z piosenkami Stephena Stills'a, LaMontagne postanowił porzucić pracę w fabryce butów i rozpocząć karierę muzyczną.
Od tego czasu wydał trzy albumy: Trouble, Till the Sun Turns Black oraz Gossip in the Grain. W Wielkiej Brytanii album Trouble zajmował 5 miejsce, a tytułowy utwór był 25 na topliście. "Till the Sun Turns Black" zajmowało 40 miejsce na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. Ray LaMontagne aktywnie bierze udział w pomocy dla najbardziej potrzebujących. Brał udział w wielu koncertach charytatywnych.

Krytycy muzyczni porównują twórczość piosenkarza do dokonań takich zespołów i artystów jak: The Band, Van Morrison, Nick Drake, Tim Buckley, Stephen Stills, Richard Manuel czy Rick Danko.

Warto podkreślić, że Ray LaMontagne aktywnie bierze udział w pomocy dla najbardziej potrzebujących. Muzyk brał udział w wielu koncertach charytatywnych. W 2005 roku grał na "From the Big Apple do Big Easy", sumę zebraną z koncertu przeznaczył dla ofiar huraganu Kathrina. LaMontagne zagrał też na "Warren Haynes Christmas Jam", a koncert podbił budżet fundacji Habitat for Humanity. Ray przekazał swoją gitarę na aukcję na znanym portalu eBay, a środkami uzyskanymi z licytacji i koncertów wspomógł badania nad rakiem piersi.

Artysta ma na swoim koncie następujące wydawnictwa studyjne: "Trouble" (2004), "Till the Sun Turns Black" (2006), "Gossip in the Grain" (2008) oraz "God Willin' & the Creek Don't Rise" (2010).

Jego ostatnia płyta, "Gossip in the Grain", zadebiutowała na 3 miejscu "Billboardu" i osiągnęła 1 miejsce najczęściej kupowanych tytułów na iTunes. Płyty na całym świecie sprzedają się świetnie, koncerty wypełniają sale po brzegi, a mimo tego Ray Lamontagne pozostaje jedną z najbardziej nieznanych i zarazem niedocenionych postaci współczesnej muzyki w Polsce.

Amerykański farmer, przykładny mąż, ojciec i oddany pracownik fabryki butów, pod wpływem piosenki usłyszanej w radiu zmienia swoje życie. Rzuca pracę, w której spędzał 65 godzin tygodniowo, bierze do rąk gitarę, zapisuje w notesie pierwsze słowa, które niebawem usłyszy cały świat. Brzmi jak scenariusz kolejnego filmu o spełniających się amerykańskich marzeniach, tymczasem jest to historia jednej z ikon współczesnego folku - Raya Lamontagne, która swój początek miała kilka lat temu.

Muzyczna wrażliwość Amerykanina zbliżona jest bardzo do wrażliwości Damiena Rice'a, o którym pisaliśmy w jednym z ostatnich artykułów, jednakże Irlandczyk prezentuje postawę romantyka-buntownika, targanego silnymi emocjami, a Ray w tej kwestii pozostaje nieco bardziej opanowany. Nie stroni od emocji, lecz jedną z cech najbardziej docenianych przez krytyków jest połączenie romantycznego outsidera z dojrzałym, nie ulegającym zbędnym emocjom poetą i muzykiem. Pozornie nie sposób złączyć ze sobą tak skrajnych epitetów, artyście temu jednak się to udało.
Obaj panowie spotkali się w programie, w którym swoje piosenki prezentowała wcześniej Katie Melua i Ayo, francuskim "Taratata". Zaśpiewali wtedy w duecie utwór Bee Gees, "To Love Somebody". Występ okazał się doskonałą promocją obu panów, na portalu youtube pojawiło się wielu naśladowców charakterystycznego duet,u a sprzedaż płyt zauważalnie wzrosła.

Zagraniczni artyści nie stronią od EP-ek czy "demówek", które udostępniane są fanom za pomocą internetu, bądź wydawane za niewielkie pieniądze. W tej kwestii tytułowy bohater jest jedną z wyróżniających się postaci, ponieważ większa część jego twórczości wydawana jest w mniejszym i tańszym nakładzie niż klasyczne CD. Pozwala to dotrzeć do większej liczby odbiorców, nie obciążając przy tym ich portfela. Tańsze płyty są okazją dla fanów, zmniejszają za to zyski wykonawcy, Ray zdaje się tym zupełnie nie przejmować. Jest także niedoścignionym liderem występów charytatywnych, w których chętnie bierze udział, przyczyniając się do walki z głodem, rakiem czy zbierając fundusze na rzecz ofiar huraganu Katrina. Wzmiankę o bezinteresownym udziale w akcjach charytatywnych winni przeczytać szczególnie polscy artyści, którym pomoc potrzebującym przychodzi ostatnimi czasy z największym trudem.

Wszystkie dotychczas wydane przez Raya albumy oscylują wokół akustycznego folku. Producentem każdej z płyt jest syn słynnego Glyna Johnsa, Ethan Johns, który udziela się na koncertach także jako perkusista. Debiutancki album, "Trouble", sprzedał się na całym świecie w ilości przekraczającej pół miliona egzemplarzy. Tytułowy singiel został wykorzystany przez twórców obrazu "Diabeł ubiera się u Prady" i umieszczony na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu, co zaowocowało zaskakująco wysokimi miejscami na listach przebojów w Stanach i Europie. Pozostałe piosenki wykorzystywano regularnie w słynącym z doskonale dobieranej muzyki serialu "Rescue Me", znanego również polskim widzom.
Dwa lata po udanym debiucie, w sierpniu 2006 roku, Amerykanin powrócił z albumem "Till the Sun Turns Black", który zadebiutował na 28 miejscu "Billboardu". Charakterystyczny głos stał się rozpoznawalny i wykorzystywany coraz częściej podczas dobierania ścieżek dźwiękowych do kinowych produkcji. Utwór "Be Here Now" stał się wizytówką obsypanego nagrodami dramatu "Away From Her" i kasowego hitu "27 sukienek".
Ray Lamontagne stał się jednym z najpopularniejszych muzyków niezależnych w Stanach Zjednoczonych. Swoją popularność przypieczętował pod koniec 2008 roku płytą "Gossip in the Grain", którą w dalszym ciągu promuje trasą koncertową. Optymistyczny utwór "You Are the Best Thing" od razu znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu "I Love You, Man".
Przez kilka lat obecności na rynku muzycznym, Lamontagne stał się wzorem artysty idealnego, który pomimo funkcjonowania w świecie gwiazd i wielkich interesów, zachował suwerenność, samemu pisząc teksty i komponując muzykę, nie zapominając o korzeniach i rodzinie. Udowodnił, że aby osiągnąć w życiu zamierzony cel, nie trzeba zostawiać za sobą nie tylko dawnego życia, ale i samego siebie...

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trouble	Ray LaMontagne	03.2005	25[36]	-	14th Floor 14FLR15	[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
How Come	Ray LaMontagne	11.2006	110[3]	-	14th Floor 14FLR17	[written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
Jolene	Ray LaMontagne	05.2007	99[1]	-	14th Floor 14FLR20	[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
Let it be me	Ray LaMontagne	10.2008	130[1]	124[1]	14th Floor	[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
You Are the Best Thing	Ray LaMontagne	10.2008	169[1]	90[1]	RCA	[2x-platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Trouble	Ray LaMontagne	06.2005	5[69]	171[2]	14th Floor 2564633392	[gold-US][platinum-UK][produced by Ethan Johns]
Till the Sun Turns Black	Ray LaMontagne	09.2006	35[28]	28[7]	14th Floor 2564639032	[gold-UK][produced by Ethan Johns]
Gossip in the Grain	Ray LaMontagne	10.2008	23[8]	3[29]	14th Floor 5186510202	[silver-UK][produced by Ethan Johns]
God Willin' and the Creek Don't Rise	Ray Lamontagne And The Pariah Dogs	09.2010	17[7]	3[26]	RCA 88697650862	[produced by Ray LaMontagne]
Supernova	Ray LaMontagne	04.2014	18[2]	3[11]	RCA 88843054552	[produced by Dan Auerbach]
Ouroboros	Ray LaMontagne	03.2016	49[1]	13[2]	RCA 88875135422	[produced by Jim James]
Part of the Light	Ray LaMontagne	05.2018	28[1]	40[1]	RCA 19075837892	[produced by Ray LaMontagne]
Monovision	Ray LaMontagne	07.2020	-	163[1]	RCA	[produced by Ray LaMontagne]