Ray LaMontagne

Raymond Charles "Ray" LaMontagne (urodzony 18 lipca 1973r) jesta merykańskim artystą folkowym (pisze sam swoje utwory) żyjącym na farmie w Maine wraz z żoną i dwoma synami. Po kontakcie z piosenkami Stephena Stills'a, LaMontagne postanowił porzucić pracę w fabryce butów i rozpocząć karierę muzyczną.
 Od tego czasu wydał trzy albumy: Trouble, Till the Sun Turns Black oraz Gossip in the Grain. W Wielkiej Brytanii album Trouble zajmował 5 miejsce, a tytułowy utwór był 25 na topliście. "Till the Sun Turns Black" zajmowało 40 miejsce na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. Ray LaMontagne aktywnie bierze udział w pomocy dla najbardziej potrzebujących. Brał udział w wielu koncertach charytatywnych.

  Krytycy muzyczni porównują twórczość piosenkarza do dokonań takich zespołów i artystów jak: The Band, Van Morrison, Nick Drake, Tim Buckley, Stephen Stills, Richard Manuel czy Rick Danko.

Warto podkreślić, że Ray LaMontagne aktywnie bierze udział w pomocy dla najbardziej potrzebujących. Muzyk brał udział w wielu koncertach charytatywnych. W 2005 roku grał na "From the Big Apple do Big Easy", sumę zebraną z koncertu przeznaczył dla ofiar huraganu Kathrina. LaMontagne zagrał też na "Warren Haynes Christmas Jam", a koncert podbił budżet fundacji Habitat for Humanity. Ray przekazał swoją gitarę na aukcję na znanym portalu eBay, a środkami uzyskanymi z licytacji i koncertów wspomógł badania nad rakiem piersi.

Artysta ma na swoim koncie następujące wydawnictwa studyjne: "Trouble" (2004), "Till the Sun Turns Black" (2006), "Gossip in the Grain" (2008) oraz "God Willin' & the Creek Don't Rise" (2010).

Jego ostatnia płyta, "Gossip in the Grain", zadebiutowała na 3 miejscu "Billboardu" i osiągnęła 1 miejsce najczęściej kupowanych tytułów na iTunes. Płyty na całym świecie sprzedają się świetnie, koncerty wypełniają sale po brzegi, a mimo tego Ray Lamontagne pozostaje jedną z najbardziej nieznanych i zarazem niedocenionych postaci współczesnej muzyki w Polsce.

Amerykański farmer, przykładny mąż, ojciec i oddany pracownik fabryki butów, pod wpływem piosenki usłyszanej w radiu zmienia swoje życie. Rzuca pracę, w której spędzał 65 godzin tygodniowo, bierze do rąk gitarę, zapisuje w notesie pierwsze słowa, które niebawem usłyszy cały świat. Brzmi jak scenariusz kolejnego filmu o spełniających się amerykańskich marzeniach, tymczasem jest to historia jednej z ikon współczesnego folku - Raya Lamontagne, która swój początek miała kilka lat temu.

Muzyczna wrażliwość Amerykanina zbliżona jest bardzo do wrażliwości Damiena Rice'a, o którym pisaliśmy w jednym z ostatnich artykułów, jednakże Irlandczyk prezentuje postawę romantyka-buntownika, targanego silnymi emocjami, a Ray w tej kwestii pozostaje nieco bardziej opanowany. Nie stroni od emocji, lecz jedną z cech najbardziej docenianych przez krytyków jest połączenie romantycznego outsidera z dojrzałym, nie ulegającym zbędnym emocjom poetą i muzykiem. Pozornie nie sposób złączyć ze sobą tak skrajnych epitetów, artyście temu jednak się to udało.
Obaj panowie spotkali się w programie, w którym swoje piosenki prezentowała wcześniej Katie Melua i Ayo, francuskim "Taratata". Zaśpiewali wtedy w duecie utwór Bee Gees, "To Love Somebody". Występ okazał się doskonałą promocją obu panów, na portalu youtube pojawiło się wielu naśladowców charakterystycznego duet,u a sprzedaż płyt zauważalnie wzrosła.

Zagraniczni artyści nie stronią od EP-ek czy "demówek", które udostępniane są fanom za pomocą internetu, bądź wydawane za niewielkie pieniądze. W tej kwestii tytułowy bohater jest jedną z wyróżniających się postaci, ponieważ większa część jego twórczości wydawana jest w mniejszym i tańszym nakładzie niż klasyczne CD. Pozwala to dotrzeć do większej liczby odbiorców, nie obciążając przy tym ich portfela. Tańsze płyty są okazją dla fanów, zmniejszają za to zyski wykonawcy, Ray zdaje się tym zupełnie nie przejmować. Jest także niedoścignionym liderem występów charytatywnych, w których chętnie bierze udział, przyczyniając się do walki z głodem, rakiem czy zbierając fundusze na rzecz ofiar huraganu Katrina. Wzmiankę o bezinteresownym udziale w akcjach charytatywnych winni przeczytać szczególnie polscy artyści, którym pomoc potrzebującym przychodzi ostatnimi czasy z największym trudem.

Wszystkie dotychczas wydane przez Raya albumy oscylują wokół akustycznego folku. Producentem każdej z płyt jest syn słynnego Glyna Johnsa, Ethan Johns, który udziela się na koncertach także jako perkusista. Debiutancki album, "Trouble", sprzedał się na całym świecie w ilości przekraczającej pół miliona egzemplarzy. Tytułowy singiel został wykorzystany przez twórców obrazu "Diabeł ubiera się u Prady" i umieszczony na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu, co zaowocowało zaskakująco wysokimi miejscami na listach przebojów w Stanach i Europie. Pozostałe piosenki wykorzystywano regularnie w słynącym z doskonale dobieranej muzyki serialu "Rescue Me", znanego również polskim widzom.
 Dwa lata po udanym debiucie, w sierpniu 2006 roku, Amerykanin powrócił z albumem "Till the Sun Turns Black", który zadebiutował na 28 miejscu "Billboardu". Charakterystyczny głos stał się rozpoznawalny i wykorzystywany coraz częściej podczas dobierania ścieżek dźwiękowych do kinowych produkcji. Utwór "Be Here Now" stał się wizytówką obsypanego nagrodami dramatu "Away From Her" i kasowego hitu "27 sukienek".
Ray Lamontagne stał się jednym z najpopularniejszych muzyków niezależnych w Stanach Zjednoczonych. Swoją popularność przypieczętował pod koniec 2008 roku płytą "Gossip in the Grain", którą w dalszym ciągu promuje trasą koncertową. Optymistyczny utwór "You Are the Best Thing" od razu znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu "I Love You, Man".
Przez kilka lat obecności na rynku muzycznym, Lamontagne stał się wzorem artysty idealnego, który pomimo funkcjonowania w świecie gwiazd i wielkich interesów, zachował suwerenność, samemu pisząc teksty i komponując muzykę, nie zapominając o korzeniach i rodzinie. Udowodnił, że aby osiągnąć w życiu zamierzony cel, nie trzeba zostawiać za sobą nie tylko dawnego życia, ale i samego siebie...

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trouble	Ray LaMontagne	03.2005	25[36]	-	14th Floor 14FLR15	[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
How Come	Ray LaMontagne	11.2006	110[3]	-	14th Floor 14FLR17	[written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
Jolene	Ray LaMontagne	05.2007	99[1]	-	14th Floor 14FLR20	[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
Let it be me	Ray LaMontagne	10.2008	130[1]	124[1]	14th Floor	[platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]
You Are the Best Thing	Ray LaMontagne	10.2008	169[1]	90[1]	RCA	[2x-platinum-US][written by Ray LaMontagne][produced by Ethan Johns]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Trouble	Ray LaMontagne	06.2005	5[69]	171[2]	14th Floor 2564633392	[gold-US][platinum-UK][produced by Ethan Johns]
Till the Sun Turns Black	Ray LaMontagne	09.2006	35[28]	28[7]	14th Floor 2564639032	[gold-UK][produced by Ethan Johns]
Gossip in the Grain	Ray LaMontagne	10.2008	23[8]	3[29]	14th Floor 5186510202	[silver-UK][produced by Ethan Johns]
God Willin' and the Creek Don't Rise	Ray Lamontagne And The Pariah Dogs	09.2010	17[7]	3[26]	RCA 88697650862	[produced by Ray LaMontagne]
Supernova	Ray LaMontagne	04.2014	18[2]	3[11]	RCA 88843054552	[produced by Dan Auerbach]
Ouroboros	Ray LaMontagne	03.2016	49[1]	13[2]	RCA 88875135422	[produced by Jim James]
Part of the Light	Ray LaMontagne	05.2018	28[1]	40[1]	RCA 19075837892	[produced by Ray LaMontagne]
Monovision	Ray LaMontagne	07.2020	-	163[1]	RCA	[produced by Ray LaMontagne]

Deerhunter

Założony w 2001 r. w Atlancie, w stanie Georgia, amerykański zespół rockowy. Jego członkowie określili muzykę, którą tworzą mianem "ambient punk", ale brzmienie i kompozycje Deerhunter zawierają elementy charakterystyczne dla wielu gatunków muzycznych (słowa-klucze: shoegaze, ambient, art rock, noise rock, post-punk itd.).
Członkowie: Bradford Cox - wokal, instrumenty elektroniczne, taśmy, perkusja, gitary, dzwonki, akordeon, pianino, Moses Archuleta - perkusja, instrumenty elektroniczne, Josh Fauver - bas, pianino, perkusja, wokal Lockett Pundt - gitary, organy hammonda, wokal, Whitney Petty - gitara.

Dyskografia zespołu Deerhunter zawiera sześć albumów studyjnych, dwie EP-ki, pięć winylowych singli,  i cztery teledyski. Zespół występował również na wielu kompilacjach. Deerhunter został założony w 2001 roku przez wokalistę Bradforda Coxa i perkusistę Mosesa Archuleta.  Później dołączyli   gitarzyści Colin Mee i Lockett Pundt, i basiści Justin Bosworth i Josh Fauver.
  Bosworth zginął w wypadku na deskorolce na początku kariery zespołu, co doprowadziło do zastąpienia go przez Fauvera. Mee opuścił Deerhunter  w 2007 po konfliktach w sprawie harmonogramu koncertów, uniemożliwiającego mu wiele występów.

  Ich pierwszy album, Turn It Up Faggot ukazał się w roku 2005. Jego następca,  Cryptograms, został wydany w styczniu 2007 roku, a następnie ukazała się EP-ka  Fluorescent Grey kilka miesięcy później. Cox powiedział w wywiadzie dla Stylus Magazine, że "Cryptograms jest stonowany i zamknięty w sobie album", charakteryzując  Turn It Up Faggot jako "o złości i frustracji" i nazywając pierwszy album grupy "całkowitą porażką.
 W 2008 roku, Deerhunter wydał  swój trzeci album studyjny, Microcastle, który zawierał płytę bonusową pt Weird Era Cont..
 W roku 2009 została wydana EP-ka Rainwater Cassette Exchange . Microcastle był  pierwszą płytą Deerhunter, która pojawiła się na amerykańskich listach przebojów, zdobywając miejsce na liście Billboard 200 , Billboard  's Top Independent Albums i osiągając w nr 1 na liście Top Heatseekers .


Bradford Cox ma trochę szczęścia, opierając swoje szaleństwo na piosenkach, melodiach, tradycji amerykańskiej muzyki rozrywkowej zeszłego wieku i ogólnoświatowym indie ostatnich dwudziestu lat. Gdyby był freakiem w stylu Jandka, awangardziarzem albo dronowcem, tyle by go widziano. Tymczasem stał się być może najbardziej popularną osobowością niezalu przestrzeni ostatniej dekady. Oczywiście za sukcesem tej fascynującej postaci stoją świetne (choć niekoniecznie dziko odkrywcze) kawałki i fakt, że masa równolatków „Loveless” odkryła shoegaze z pomocą internetu.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Microcastle	Deerhunter	10.2008	-	123[2]	4AD CAD 2822	[produced by Nicolas Vernhes]
Halcyon Digest	Deerhunter	09.2010	79[2]	37[4]	4AD CAD 3X38CD	[produced by Deerhunter, Ben H. Allen, Henry Barbe]
Monomania	Deerhunter	05.2013	71[1]	41[1]	4AD CAD 3307	[produced by Nicolas Vernhes]
Fading Frontier	Deerhunter	10.2015	53[1]	72[1]	4AD CAD 3521	[produced by Deerhunter, Ben H. Allen]

Up

Założona w Detroit w 1967r przez Franka Bacha,który był menadżerem i konferansjerem w nowo otwartej Grande Ballroom,która była miejscem występów MC5.
Te dwa zespoły były częścią prowadzonej przez Johna Sinclaira menadżerskiej komuny znanej jako Detroit Artists' Workshop, Trans-Love Energies albo White Panther Party (WPP).Po zabójstwie Luthera Kinga komuna przeniosła się do Ann Arbor w maju 1968r,Up otwierał koncerty MC5 i czasami grał w lokalnych klubach.
W Ann Arbor,Vic Peraino został zastąpiony przez Scotta Baileya.We wrześniu 1968r Jac Holzman z Elektry podpisuje kontrakt po obejrzeniu show w Union Ballroom,z MC5 i Stooges,a towarzysząca im Up zyskała tylko lokalną sławę.
Po rozpadzie MC5 i wspomnianej komuny,stali się propagatorami ideologii Białych Panter,gdy za posiadanie marihuany został aresztowany w swojej posesji w 1969r, J.Sinclair.Ich retrospektywny album wydany w 1995r Just Like An Aborigine,nawiązuje raczej do brytyjskiego punka lat 70-tych niż nurtu Detroit.

Singles 

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just Like An Aborigine/Hassan I Sabbah	Up	02.1970	-	-	Sundance 22 190	-
Free John Now!/Prayer For John Sinclair [Allen Ginsberg And Peter Orlovsky]	Up	12.1971	-	-	Rainbow 22 192	-

Alison Moyet

Ur. 18.06.1961r w Basildon w hr. Essex (Anglia). Debiutowała jako wokalistka w syntezatorowym duecie Yazoo, a jako solistka w 1983 pod wpływem recenzji wysoko oceniających jej naturalny bluesowy głos. Pierwszy album Alf (realizacja i część kompozycji Tony Swain i Steve Jolley) był artystycznym i rynkowym osiągnięciem, podobnie jak pochodzące z niego przeboje "Love Resurrection" i "All Cried Out". W 1985 porzuciła pop i skoncentrowała się na trasach koncertowych z jazz-bandem kierowanym przez Johna Altmana. Wersja standardu Billie Holiday "That Ole Devil Called Love" stała się jej największym jak dotąd przebojem. Koncerty przyjęto mniej entuzjastycznie i po występie z Paulem Youngiem na Live Aid zniknęła z pola widzenia, z wyjątkiem tematu "Is This Love" z 1986. W tym czasie urodziła córkę i rozwiodła się z mężem.
Album Raindancing z 1987 był znów bestsellerem w Wielkiej Brytanii, podobnie jak singlowe tematy "Weak In The Presence Of Beauty" i ciekawa wersja standardu Ketty Lester "Love Letters". Kolejne zniknięcie piosenkarki, spowodowane sprawami osobistymi, trwało do 1991. Po powrocie do formy nagrała longplay Hoodoo.
Ciekawa artystycznie płyta nie spotkała się z adekwatną reakcją odbiorców, co miało znaczny wpływ na i tak rozwichrzoną psychikę Moyet. Album Essex prezentował dość przypadkowy materiał nie odpowiadający wokalnej klasie wykonawczyni. Longplay Singles jest udaną kompilacją jej największych brytyjskich przebojów.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Love resurrection/Baby I do	Alison Moyet	06.1984	10[11]	82[4][07.85]	CBS A 4497/Columbia 05411	[written by Steve Jolley, Alison Moyet, Tony Swain][produced by Steve Jolley Tony Swain]
All cried out/Steal me blind	Alison Moyet	09.1984	8[11]	-	CBS A 4757/-	[silver-UK][written by Steve Jolley, Alison Moyet, Tony Swain][produced by Steve Jolley Tony Swain]
Invisible/Hitch hike [with The Darts]	Alison Moyet	11.1984	21[10]	31[17]	CBS A 4930/Columbia 04781	[written by Lamont Dozier][produced by Steve Jolley Tony Swain]
That ole devil called love/Don't burn down the bridges	Alison Moyet	03.1985	2[10]	-	CBS A 6044/-	[silver-UK][written by Doris Fisher, Allan Roberts][produced by Pete Wingfield ][oryginalnie nagrana przez Billie Holliday]
Is this love?/Blow wind blow	Alison Moyet	11.1986	3[16]	-	CBS MOYET 1/-	[silver-UK][written by Alison Moyet, Jean Guiot][produced by Jimmy Iovine]
Weak in the presence of beauty/To work on you	Alison Moyet	03.1987	6[10]	-	CBS A MOYET 2/-	[written by Vince Clarke, M. Ward][produced by Jimmy Iovine][oryginalnie nagrana przez Floy Joy]
Ordinary girl/Palm of your hand [Cloak and dagger]	Alison Moyet	05.1987	43[4]	-	CBS MOYET 3/-	[written by Alison Moyet, Bailey, Driscoll][produced by Jimmy Iovine]
Sleep Like Breathing/Love Resurrection (Live)	Alison Moyet	10.1987	80[3]	-	CBS MOYET 4/-	[written by David Freeman, Joseph Hughes][produced by Jimmy Iovine, Joseph Hughes, David Freeman]
Love letters/This house	Alison Moyet	11.1987	4[10]	-	CBS MOYET 5/-	[silver-UK][written by Edward Heyman, Victor Young][produced by Alison Moyet, Steve Brown][oryginalnie nagrana przez Dicka Haymesa]
It won't be long/My right A.R.M.	Alison Moyet	03.1991	50[4]	-	Columbia 656757/-	[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Peter W. Glenister]
Wishing you were here/Back where i belong	Alison Moyet	05.1991	72[1]	-	Columbia 656939/-	[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Peter W. Glenister]
This house/Come back home	Alison Moyet	10.1991	40[5]	-	Columbia 657515/-	[written by Alison Moyet][produced by Alison Moyet, Dave Dix]
Falling/Ode to a boy	Alison Moyet	10.1993	42[3]	-	Columbia 659596/-	[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Ian Broudie]
Whispering your name/F.O.S.	Alison Moyet	02.1994	18[8]	-	Columbia 660162/-	[written by Shear][produced by Ian Broudie][oryginalnie nagrana przez Jules Shear in 1983]
Getting into something	Alison Moyet	05.1994	51[2]	-	Columbia 660356/-	[written by Alison Moyet, Peter W. Glenister][produced by Ian Broudie]
Ode to boy/Life in a hole	Alison Moyet	10.1994	59[2]	-	Columbia 660795/-	[written by Alison Moyet][produced by Peter W. Glenister]
Solid wood/Blue/Ode to boy	Alison Moyet	08.1995	44[6]	-	Columbia 662326/-	[written by Alison Moyet][produced by Ian Broudie]
Should I Feel That It's Over	Alison Moyet	09.2002	144[1]	-	Sanctuary SANX 137/-	[written by Alison Moyet; Pete Glenister][produced by The Insects]
Do You Ever Wonder/Yesterday's Flame (Insects Remix)	Alison Moyet	11.2002	113[1]	-	Sanctuary SANX 145/-	[written by Carlton McCarthy][produced by The Insects]
More/If You Don't Come Back To Me (Live	Alison Moyet	03.2003	127[1]	-	Sanctuary SANX 174 /-	[written by Alison Moyet; Pete Glenister][produced by The Insects]
Almost Blue / Alfie	Alison Moyet	12.2004	99[1]	-	Sanctuary SANXS 335/-	[written by Elvis Costello][produced by Anne Dudley]
Slipping Away	Moby featuring Alison Moyet	02.2006	53[5]	-	Mute/-	[written by Moby][produced by Moby]
One More Time	Alison Moyet	10.2007	151`[1]	-	W14 Music 174 747-7/-	[written by Alison Moyet, Pete Glenister][produced by Pete Glenister]
When I Was Your Girl	Alison Moyet	04.2013	195[1]	-	Cooking Vinyl/-	[written by Alison Moyet, Guy Sigsworth][produced by Alison Moyet, Guy Sigsworth]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Alf	Alison Moyet	11.1984	1[1][84]	45[25]	CBS CBS 26229/Columbia 39 956	[4x-platinum-UK][produced by Steve Jolley & Tony Swain]
Raindancing	Alison Moyet	04.1987	2[52]	94[17]	CBS 4501521/Columbia 40 653	[2x-platinum-UK][produced by Jimmy Iovine, Jess Bailey & Alison Moyet, Joseph Hughes & David Freeman , Jean Guiot ]
Hoodoo	Alison Moyet	04.1991	11[6]	-	CBS 4682721/Columbia 47 841	[silver-UK][produced by Pete Glenister]
Essex	Alison Moyet	03.1994	24[4]	194[1]	Columbia 479555/Columbia 57 448	[produced by Ian Broudie, Pete Glenister]
Singles	Alison Moyet	05.1995	1[1][134]	-	Columbia 4806632/Columbia 67 278	[platinum-UK]
The Essential Alison Moyet	Alison Moyet	09.2001	16[8]	-	Columbia STVCD 123/-	[silver-UK]
Hometime	Alison Moyet	08.2002	18[15]	-	Sanctuary SANCD 128/-	[silver-UK][produced by The Insects]
Voice	Alison Moyet	09.2004	7[20]	-	Sanctuary SANCD 270/-	[gold-UK][produced by Anne Dudley]
The Turn	Alison Moyet	10.2007	21[4]	-	W14 1746275/-	[produced by Alison Moyet, Pete Glenister]
The Best of: 25 Years Revisited	Alison Moyet	10.2009	17[17]	-	Modest/Sony Music 88697581272/-	-
The Minutes	Alison Moyet	05.2013	5[6]	-	Cooking Vinyl COOKCD 585/-	[produced by Guy Sigsworth]

Unrelated Segments

Jądro zespołu zostało uformowane pod koniec 1966r w Taylor/Michigan przez nastoletnich fanów muzyki-wokalistę Rona Stultsa i gitarzystę Rory Macka,którzy wcześniej razem występowali w krótko istniejacym Village Beaus.
W skład zespołu weszli także gitarzysta rytmiczny John Torok,basista Barry Van Engelen i perkusista Andy Angellotti.Ich nazwa to termin w ekonomicznym żargonie.Ron Stults grał wcześniej w High Tones,który w 1963r otwierał koncerty Four Seasons.
Członkom The Unrelated Segments dane było być razem w oryginalnym składzietylko przez 10 dni ,gdy nagrywano Story Of My Life w listopadzie 1966r.Ta piosenka weszła na lokalne listy przebojów i stała się ich przebojem koncertowym podczas występów z Bobem Segerem, Terry Knight and The Pack, SRC, Frost, i MC5.W 1968r razem z Amboy Dukes suportowali koncerty The Who.
Ich drugi singiel-Where You Gonna Go?,został wydany w niefortunnym czasie,gdy w Detroit trwały zamieszki i nikt nie miał głowy do kupowania płyt.Po nagraniu trzeciego singla z zespoły na wskutek niesnasek z menadżerem grupy Louisem Torockiem został wyrzucony Andy Angellotti.
Pół roku póżniej Barry Van Engelen odbywa służbę wojskową w Wietnamie;zespół zmienia nazwę na Segments ,dokoptowuje nowego gitarzystę-Daryla Gore i nagrywa dwie piosenki minn.Hey love.Krótko po tym Rory decyduje się zerwać z muzycznym biznesem i w końcu 1969r zespół kończy działalność.Ron Stults kontynuje swoją karierę w wielu grupach,nie przerywając pracy uznanego kompozytora.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Story Of My Life/It's Unfair	Unrelated Segments	01.1967	-	-	HBR HBR-514	[written by Mack, Stults][produced by S.V.R. Records]
Where You Gonna Go?/It's Gonna Rain	Unrelated Segments	09.1967	-	-	Liberty 55992	[written by Mack, Stults][produced by J. Checkaway, M. Olsson]
Cry, Cry, Cry/It's Not Fair	Unrelated Segments	09.1968	-	-	Liberty 56062	[written by Mack, Stults][produced by S.V.R. Records]

Yorkshires

Lokalna grupa z Detroit o sporej popularności działajaca w połowie lat 60-tych.Ich singiel And you're mine był przyzwoita próbą garażowego grania.

Dwa inne utwory:Hey Hey Hey i I'll Go Crazy znalazły się na składance Best Of The Hideouts (Hideout 1002) wydanej w 1965r.Wcześniej były przeznaczone do wydania na singlu dla filii Hideout,Punch Records,ale nigdy nie doszło do wydania tej płyty.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey, Hey, Hey / I'll Go Crazy	Yorkshires	.1965	-	-	Punch	-
And You're Mine / Tossed Aside	Yorkshires	.1966	-	-	Westchester W-1000	[written by Bruce Alpert][produced by DoBru Productions]

Muzyka w Detroit

Detroit jest sławnym miejscem dla dziedzictwa muzyki,którego długa i bogatą historię pisze wytwórnia Motown Records,gdzie nagrywały takie gwiazdy jak Stevie Wonder, Diana Ross & The Supremes, Marvin Gaye, Smokey Robinson, Temptations i Four Tops.Jako miasto był uważany za kwintensencję rock'n'rolla.Wpływ Detroit na muzykę popularną jest nie do przecenienia.Artyści w rodzaju Eminem,Kid Rock czy White Stripes są częścią bogatego rodowodu gwiazd- Aretha Franklin, Madonna, Bob Seger, Ted Nugent, Iggy Pop, Alice Cooper, George Clinton i Mitch Ryder. MC5 stał się prekursorem heavy metalu,Stooges praojcem punka;w końcu Detroit stało się miejscem narodzin muzyki techno w połowie lat 80-tych.



Historia
Przekształcenie ze skromnego portowego miasta w giganta produkcji samochodów,zawdzięcza Henry Fordowi.Był on pierwszym biznesmenem,który zainteresował się robotnikami murzyńskimi w procesie uprzemysłowienia.Zachęcał ich do pracy w swoich zakładach,obiecując okazję na szybkie wzbogacenie się i brak segregacji rasowej.Nie dziwi ,że ogromna grupa czarnej ludności powędrowała na północ razem ze swoja kulturą a zwłaszcza muzyką.Wraz z rozwojem muzyki jazzowej,Detroit stało się ważnym ośrodkiem muzyki obok Nowego Orleanu,Chicago i Kansas City.Wśród muzyków którzy przenieśli się do tego miasta był perkusista William McKinney,który założył nowatorski Big Band McKinney's Cotton Pickers,ze słynnym Donem Redmanem.
Wielki Kryzys uderzył w Detroit bardzo mocno,a biała większość w związkach zawodowych usuwała Murzynów z lukratywnego rynku pracy w przemyśle samochodowym."Black Bottom" ,"kolorowa" dzielnica wielojęzykowej populacji Meksykanów,Włochów,Polaków i czarnej ludności wniosła wiele nowych elementów do muzycznej tradycji tego regionu.
W bardzo popularnej w latach 40-tych grupie gospel-The Detroiters,założonej przez Olivera Greena,zaczęła swoją długoletnią karierę Della Reese.
W 1948r John Lee Hooker dominujący na scenie bluesowej Detroit wydaje surową, poetycką,o hipnotycznej mocy piosenkę "Boogie Chillen",która zawędrowała na szczyty list przebojów.Było to dla generacji młodego, zubożałego Detroit nadzieją na nowe wyjście - przez muzykę. Skończył się okres segregacji rasowej w szkołach publicznych Detroit dzięki casusowi Brown vs Board,posiadające jeden z najlepszych programów muzycznych w państwie.Pastor CL odnosił wielkie sukcesy dzięki nagraniom swoich kazań i albumów gospel chóru swojego kościoła dla Chess Records.W ten sposób debiutowała jego córka Aretha,królowa soulu.
Hank Ballard and Midnighters z r&b list bestsellerów trafia do Top20 zestawień popowych dzięki "Work With Me, Annie",mimo ignorowania jej w rozgłośniach radiowych ze względu na nieobyczajne słowa piosenki.Inny mieszkaniec Detroit,Bill Halley swoim utworem "Rock around the clock" zapoczątkowuje erę rock'n'rolla w 1955r.W 1956r swój pierwszy hit "Reet Petite",napisany do spółki z Berrym Gordy odnotowuje Jackie Wilson.
Wytwórnia Fortune Records święci sukcesy dzięki zespołowi The Diablos,z jej liderem Nelsonem Strongiem.Zeffrey "Andre" Williams,nagrywa utwór ,melorecytację "Bacon fat",która może uchodzic za pierwociny rapu.Hank Ballard opracowuje instrumentację ogromnego hitu "The twist",dzieki któremu świat muzyki zwrócił uwagę na Chubby Checkera.The Falcons nagrywa w 1959r "You're so fine" uważany za pierwszy wielki przebój muzyki soul.Wydarzeniem zamykajacym dekadę lat 50-tych było założenie za pożyczone 800$ przez Berry Gordy'ego Jr wytwórni Motown.
Gordy szybko zabrał się do roboty,odwzorowując linię montażową produkcji samochodów w swojej wytwórni przy produkcji nagrań.Miał szczególny dar pozyskiwania młodych talentów z Detroit i okolic.Gordy zmienił historię amerykańskiej muzyki rozrywkowej produkując "taśmowo" hity trafiające szturmem na Hot 100 Billboard Charts. Zamienił studio fotograficzne przy West Grand Avenue,na centrum nagraniowe Hitsville.Zgromadził tam pierwszorzędny garnitur współpracowników składający się ze studyjnego zespołu-"The Funk Brothers"[z Earlem Van Dyke,basistą Jamesem Jamersonem i perkusistą Benny Benjaminem],spółki kompozytorskiej Holland-Dozier-Holland,producenta Normana Whitfielda oraz piosenkarza,producenta i autora piosenek Smokey'a Robinsona.Pierwszy duży hit dla wytwórni "Money (That's What I Want)" napisał Barrett Strong w 1959r.Smokey Robinson ze swoją grupą Miracles lansują swój #1 na liście przebojów rhythm'n'bluesowych "Shop around".W 1960r Robinson dostarcza inny atut wytwórni,dziewczęca grupę Primettes znaną pożniej jako Supremes.Jej liderka-Diana Ross była sąsiadką Robinsona.

W 1961r katalog wytwórni obejmował tak znane firmy jak:Marvin Gaye, The Temptations, Mary Wells, The Contours, i The Marvelettes.Ten ostatni zespół był wykonawcą pierwszego hitu #1 dla Motown-"Please Mr. Postman" w tym samym roku.Większość #1 wytwórni przypadła na drugą połowę tej dekady, a artyści w osobach takich,jak Stevie Wonder, Martha & the Vandellas, The Four Tops, Brenda Holloway, The Isley Brothers, i Gladys Knight & the Pips pomogli kontynuować sukcesy.Wspomniana wcześniej Aretha Franklin została mianowana "królową soul",po wylansowaniu wielu przebojów minn."I Never Loved A Man (The Way I Loved You)" czy "Respect".Pochodzący z New Jersey George Clinton,zainspirowany produkcjami Motown rozpoczął proces tworzenia prawdziwej fabryki wykonawców funk mających swe korzenie w dwóch jego grupach: Parliament/Funkadelic.Gordy wyczuwając nowe trendy towarzyszące fukowi związane z Bubble gum,wylansował prawdziwą fabrykę przebojów grupę Jackson 5 wywodzącą się z Gary w Indianie.
Wytwórnia i pracujący w niej producenci byli autorami tzw "Detroit Sound",brzmienia ,które było większą zasługą pracy Hookera i Scotta niż nagrywających artystów.Brzmienie to było surowe, ostre, i niechlujne,zawierając w sobie gniew, determinację i własne poglądy wobec otaczającego świata.Ta muzyka pomogła w końcu lat 60-tych wyjść na światło dzienne zespołom garażowym odzwierciedlającym styl życia w dwóch siostrzanych miastach:uczelnianym Ann Arbor i przemysłowym Flint.Ich przedstawicielami byli ? & the Mysterians, The Amboy Dukes (featuring Ted Nugent), i Mitch Ryder's Detroit Wheels.
W końcu tej dekady debiutują dwa zespoły ,które odmieniły scenę muzyczną - MC5 and The Stooges.O ile ten drugi wzbudził zainteresowanie kręgów undergroundu,to album MC5 -"Kick Out The Jams" trafia do Top30 listy Billboardu,budząc liczne kontrowersje wśród dystrybutorów płyt i prezenterów muzycznych za zbyt dosadny język.Oba zespoły mimo krótkiego istnienia przygotowały grunt pod nadchodzący punk rock.
W latach 70-tych przychodzi pora na wirtuozów gitary,będącymi siłą napędową takich bandów jak-Brownsville Station z liderem Cub Kodą,Alice Cooper czy Grand Funk Railroad.Bob Seger startuje do swej pełnej sukcesów kariery z Silver Bullet Band,a Ted Nugent zyskuje miano supergwiazdy po odejściu z Grand Funk.
Dekada 1990r przyniosła gospodarczą rozpacz,dla Motor City niegdyś giganta motoryzacyjnego. Degradacja zabudowy miejskiej, przemoc gangów i kurczące się możliwości rozwoju młodej generacji to obraz Detroit tego czasu.Zareagowali sieganiem w głąb muzycznej historii Detroit,tworząc szokujący mix starej i nowej muzyki;rapu i rocka,bluesa i soulu.Dziesięciolecie to również przyniosło uznanie muzycznego spadku Detroit w nominacjach do Rockowego Przedsionka Sławy.Znalazło się tam 23 artystów i zespołów związanych z tym miastem:Aretha Franklin, Marvin Gaye, Bill Haley, Smokey Robinson, Jackie Wilson, the Supremes, the Temptations, Stevie Wonder, Hank Ballard, the Four Tops, Gladys Knight and the Pips, John Lee Hooker, Wilson Pickett, Martha and the Vandellas, Little Willie John, Parliament-Funkadelic, James Jamerson, Michael Jackson, Holland-Dozier-Holland, Glenn Frey, Berry Gordy, i Jackson Five.
Przemysł muzyczny odkrył scenę rapową Detroit ,gdy Eminem wydał singiel-"My Name Is".Był on krótko członkiem grupy Kid Rock ,która łączyła rap przyszłości i przeszłości w nową hybrydę presentując światu "Devil Without A Cause".Przez ten cały czas Detroit pozostaje ogromną sceną undergroundu z raperem Eshamem czy Insane Clown Posse zdobywających Złote Płyty bez wielkiej promocji w radio,czy obecności w MTV.
Tu narodziła się sława White Stripes-mistrzów garażowego grania ,którzy zainicowali światową karierę z "Fell in Love With A Girl".Tu ukazały się oczom publiczności inne garażowe bandy,jak chociażby najsławniejszy z nich Von Bondies,który wylansował w 2004r hit "C'Mon C'Mon" .Inne znane grupy z tego nurtu to The Dirtbombs, The Come Ons, The Hentchmen, i The Detroit Cobras.

Ziggy Marley

David Nesta "Ziggy" Marley (ur. 17 października 1968 w Kingston) - jamajski muzyk roots reggae, lider zespołu Ziggy Marley and the Melody Makers, najstarszy syn Boba Marleya.
 Zainteresowanie muzyką przejawiał od dzieciństwa, a swoje przybrane imię zawdzięcza słynnemu hitowi Davida Bowiego, "Ziggy Stardust". W wieku 10 lat, wraz z siostrami Cedelią i Sharon oraz bratem Stephenem, wziął udział w nagraniu piosenki ojca "Children Playing In The Streets", co jest uznawane za początek zespołu The Melody Makers, w której występował wraz z przyrodnim rodzeństwem. Następny ich wspólny występ odbył się na pogrzebie Boba Marleya w 1981 roku. Cztery lata później światło dzienne ujrzała debiutancka płyta The Melody Makers Play The Game Right, która przynosiła porcję muzyki reggae mocno inspirowanej dokonaniami Króla. Album nie zyskał jednak planowanego sukcesu komercyjnego.
Love Is My Religion to druga solowa płyta Ziggy'ego. Składa się na nią dwanaście piosenek skomponowanych przez Marleya. Autor nagrał większość partii instrumentów, partii wokalnych oraz współprodukował album razem z Rossem Hogarthem, zdobywcą nagrody Grammy. Inspiracją dla Marleya było życie prywatne, światowa polityka oraz problemy socjalne najuboższych. Album odkrywa także prywatne poglądy artysty na sprawy, które otaczają każdego współczesnego człowieka. Jednym z tematów przewodnich płyty jest prawdziwa przyjaźń, o jaką w dzisiejszych czasach naprawdę trudno oraz zdanie Ziggy'ego "ludzie muszą słuchać, innych i swego serca, wtedy będą naprawdę szczęśliwi".
 Początki zespołu Melody Makers sięgają roku 1979, kiedy Bob Marley napisał utwór "Children Playing In The Streets" ("Dzieci bawią się na ulicach, pośród śmierci i rozbitych butelek. Żyjąc w ciemności poszukują światła"). Sześć lat później ten sam utwór znalazł się na debiutanckim albumie grupy. Rok później nagrany został LP Hey World!. Zrealizowany został w firmie Virgin, z którą Rita Marley podpisała umowę, po rozwiązaniu poprzedniej z firmą EMI. Jordan Harris, jeden z głównych menadżerów firmy Virgin mówił o Ziggym: "Ludzie, którzy dotychczas prowadzili interesy Ziggy'ego nie rozumieli tego, co mają. Myślę, że chcieli wykreować jeszcze jedną gwiazdę nastolatków w stylu pop. A ja myślę, że to brzmienie i muzyka - to propozycja dla dziewiętnastolatków. Trzy do pięciu lat od tego momentu i Ziggy Marley będzie jednym z najważniejszych muzyków tego świata". W rzeczywistości jednak kolejne jego albumy przyjmowane są dość krytycznie.
Ma synów Daniela i Gideona Roberta oraz córki Justice, Zuri i Judah. Jest żonaty z Orly Marley, wiceprezydentem William Morris Agency.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tomorrow People/We A Guh Some Weh	Ziggy Marley And The Melody Makers	05.1988	22[12]	39[13]	Virgin 99347	[written by Ziggy Marley][produced by Chris Frantz, Tina Weymouth]
Tumblin' Down/Have You Ever Been To Hell	Ziggy Marley And The Melody Makers	.1988	84	-	Virgin 99299	[written by Ziggy Marley, Tyrone Downie][produced by Chris Frantz, Tina Weymouth][1[2][18].R&B Chart]
Look Who's Dancing/Pains Of Life	Ziggy Marley And The Melody Makers	08.1989	65[4]	-	Virgin 99182	[written by Ziggy Marley, Stephen Marley][produced by Ziggy Marley, Glenn Rosenstein][57[7].R&B Chart]
Good time/Herb's An' Spices	Ziggy Marley And The Melody Makers	09.1991	-	85[5]	Virgin 98735	[written by David, Stephen, Cadella, Sharon, Bob Marley][produced by Melody Makers, Glenn Rosenstien][27[11].R&B Chart]
Power To Move Ya	Ziggy Marley And The Melody Makers	09.1995	188[1]	-	Elektra/East West	[written by David Marley][produced by The Melody Makers]
People Get Ready	Ziggy Marley And The Melody Makers	07.1997	-	118[4]	Elektra 64 164	[#14 hit for The Impressions in 1965]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Conscious Party	Ziggy Marley And The Melody Makers	04.1988	-	23[42]	Virgin 90 878	[platinum-US][produced by Chris Frantz and Tina Weymouth][26.R&B Chart]
One Bright Day	Ziggy Marley And The Melody Makers	08.1989	-	26[18]	Virgin 91 256	[gold-US][produced by Chris Frantz, Glenn Rosenstein, Tina Weymouth, Ziggy Marley][43.R&B Chart]
Jahmekya	Ziggy Marley And The Melody Makers	06.1991	-	63[19]	Virgin 91 626	[produced by Glenn Rosenstein, Ziggy Marley and the Melody Makers]
Joy and Blues	Ziggy Marley And The Melody Makers	07.1993	-	178[2]	Virgin 87 961	[produced by Ziggy Marley and the Melody Makers][75.R&B Chart]
Free Like We Want 2 B	Ziggy Marley And The Melody Makers	07.1995	-	170[5]	Elektra 61 702	[produced by The Melody Makers]
Dragonfly	Ziggy Marley	04.2003	-	138[8]	Tuff Gong 11 636	[produced by Ross Hogarth, Scott Litt, Ziggy Marley]

Bruce Springsteen

Ur. 23.09.1949 r. w Freehold w stanie New Jersey. Jako największa żyjąca gwiazda rock'n'rolla na świecie, Springsteen nieświadomie potwierdził opinię byłego krytyka magazynu "Rolling Stone" Jona Landau, który w 1974 r. stwierdził: "Zobaczyłem przyszłość rock'n'rolla. Nazywa się Bruce Springsteen". Jednak wcześniej młody muzyk musiał zapłacić "frycowe", występując w lokalnych zespołach rodzinnego stanu, m.in. w The Castilcs, Child, Earth, Steel Mill i Dr Zoom & The Sonic Boom. Wkrótce potem założył Bruce Springsteen Band, w składzie którego - oprócz lidera , znaleźli się: David Sancious (instr. klawiszowe), Gary Tallent (bas), Clarence Clemons (saksofon), Steve van Zandt (gitara), Danny Federici (instr. klawiszowe) i Vini Lopez (perkusja).
Po spotkaniu z legendarnym Johnem Hammondem z CBS, Springsteen podpisał kontrakt z tą wytwórnią jako artysta solowy, gdyż firma wyczuła w nim potencjał na miarę Boba Dylana przyszłości. Springsteen zignorował jednak zupełnie wiązane z nim plany i swój debiutancki longplay Greetings from Asbury Park zarejestrował wraz z zespołem. Płyta sprzedawała się słabo, mimo że zarówno amerykańscy jak i brytyjscy krytycy dostrzegli drzemiące w niej możliwości.
Wydany zaledwie 10 miesięcy później kolejny longplay The wild,the innocent & The E-Street Shuffle okazał się już o wiele lepszą propozycją, co niestety nie wpłynęło na poprawę wyników sprzedaży. Na płycie znalazły się jednak klasyczne już utwory, takie jak m.in. "Rosalita" i "Incident On 57th Street" oraz piękna kompozycja "Asbury Park Fourth Of July (Sandy)", nagrana później przez zespół The Hollies. Po wydaniu longplaya towarzyszący artyście muzycy przyjęli nazwę E. Street Band.
W maju 1974 r. występ grupy obejrzał Jon Landau i wtedy to właśnie wypowiedził swe prorocze słowa. Niebawem został producentem płyt i menedżerem Springsteena. W tym okresie sprzedaż pierwszych dwóch albumów muzyka poprawiła się nieco, co było po części wynikiem licznych koncertów i szerzących się coraz powszechniej pogłosek, że jest to naprawdę "ktoś".
Springsteen zwracał się bowiem bezpośrednio do swoich fanów językiem, który rozumieli bez trudu. Był pochodzącym z klasy pracującej Amerykaninem, opowiadającym o swojej pracy, o samochodzie lub rowerze, o dziewczynie i rodzinnym mieście. Wydany w 1975 r. album Born To Run od razu zaprowadził artystę do pierwszej ligi rocka. To doskonałe wydawnictwo prezentowało w tekstach całą gamę uczuć: od frustracji przez gniew do nadziei. Od strony muzycznej płyta okazała się bezbłędna, a zamieszczone na niej piosenki należą do najlepszych w karierze Springsteena. Krytycy i fani przyjęli longplay niezwykle ciepło, dzięki czemu stał się sporym przebojem po obu stronach Atlantyku. W czasie promującej go trasy Bruce zbierał entuzjastyczne recenzje, a jego zdjęcie pojawiło się na okładkach magazynów "Time" i "Newsweek". Podczas trasy europejskiej krytycy brytyjscy podzielali zachwyt swych amerykańskich kolegów, a ilość poświęcanych artyście artykułów była tak ogromna, że szybko stała się tematem dowcipów.
W ciągu następnych trzech lat kariera nagraniowa Springsteena utknęła w martwym punkcie, gdyż razem z Landauem wdali się w prawny spór z Mike'em Appelem, z którym w 1972 r. artysta podpisał kontrakt menedżerski. Z pomocą pospieszyli wtedy szybko inni wykonawcy, którzy nie pozwolili zapomnieć o utworach Bruce'a: Earth Band Manfreda Manna nagrał błyskotliwą wersję "Blinded By The Light", a Patti Smith zmierzyła się z "Because The Night". Wśród artystów nagrywających kompozycje Springsteena znaleźli się również Alan Clark - były członek The Hollies, Robert Gordon i The Pointer Sisters.
Po zakończeniu procesu w 1978 r. artysta nagrał nastrojowy album Darkness On The Edge Of Town odzwierciedlający problemy minionych kilku lat, który z upływem czasu nie stracił jednak nic ze swego uroku. Dwa najwybitniejsze utwory pochodzące z tego wydawnictwa to bez wątpienia "Badlands" i "The Promised Land". W czerwcu tego samego roku Bruce wraz ze swoim zespołem wyruszył na mordercze tournee, które zawiodło go w rok 1979.
W dniu swoich 30. urodzin artysta wystąpił na historycznym koncercie MUSE, a atmosferę tego niezwykłego wydarzenia oddał w pełni pełen humoru i energii album No Nukes i towarzysząca mu kaseta wideo. Podczas koncertu Bruce udał zemdlenie, a zmuszającej go do bisu publiczności powiedział, że nie może już tak intensywnie występować, gdyż skończył właśnie 30 lat. Zachwyceni widzowie z radością przyjęci zaśpiewaną - bez żadnych oznak słabości - "Rosalitę", w czasie której artyście towarzyszył wielki Clarence Clemons. Kilka następnych miesięcy artysta poświęcił na rejestrację podwójnego albumu River, który przyjęty został równie entuzjastycznie jak Born To Run. Na płycie tej Springsteen zaprezentował wszystkie odcienie swojego wielkiego talentu; był zamyślony, liryczny, przygnębiony, radosny i pełen energii. W zamieszczonych na albumie 20 piosenkach udało mu się przedstawić wszystkie aspekty swojego życia, z którymi - co ważniejsze - mógł się identyfikować każdy słuchacz. Trudno jest wyłowić z tego zestawu najlepsze kompozycje, ale wydane na singlach "Hungry Heart", "The River" i "Fade Away" stały się wielkimi przebojami.
Rok później „Boss" znów koncertował w Europie i pomógł powrócić na scenę muzyczną Gary'emu "U.S." Bondsowi produkując jego comebackowy album Dedication, którego był również współautorem. "This Little Girl" należy bez wątpienia do najlepszych kompozycji Springsteena, a "U.S." Bonds po ponad 20 latach nieobecności powrócił na amerykańską listę przebojów.
We wrześniu 1982 r. na rynku pojawił się album Nebraska. Ten surowy zestaw akustycznych utworów został nagrany solo, bezpośrednio na kasetę. Prezentował bezkompromisowego i czasami pełnego bólu artystę; to Bruce Springsteen w czystej postaci, bez żadnych ozdobników. W pewnym momencie imitował on nawet wycie wilka, przez wielu uznawane za nagranie "oryginału", budzące grozę, gdy słucha się go na pełny regulator. Nebraska stała się kolejnym wielkim osiągnięciem "Bossa", który na swoje następne wydawnictwo znów kazał długo czekać.
Longplay Born In The USA pojawił się na rynku w 1984 r. i jak to zwykle dzieje się w przypadku najbardziej przebojowych i najlepiej sprzedających się płyt danego artysty - nie należał on do najwybitniejszych osiągnięć Springsteena. Odniósł jednak niekwestionowany sukces: sprzedano ponad 12 milionów egzemplarzy, w Wielkiej Brytanii utrzymywał się liście przebojów przez ponad dwa i pół roku, a w rodzinnym kraju artysty jeszcze dłużej. Przyniósł też kilka przebojowych singli, z których największy sukces odniosły utwór tytułowy, "Cover Me" i "I'm On Fire". W czasie Springsteenmanii, która w 1985 r. ogarnęła Europę podczas tournee artysty, wszystkie siedem płyt trafiło do brytyjskich zestawień. W tym samym roku Bruce poślubił Juliannę Phillips i zaangażował się w działalność społeczno-polityczną. Wziął udział w słynnym nagraniu USA For Africa "We Are The World" i dołączył do byłego członka E. Street Band "Miami" Stevena Van Zandta, by w ramach akcji Artists United Against Apartheid nagrać piosenkę "Sun City".
W grudniu świąteczne nagranie "Santa Claus Is Coming To Town" trafiło do Top 10 brytyjskiej listy przebojów. Obok Boba Dylana, Springsteen był największym obiektem ataków muzycznych piratów. Aby ukrócić te praktyki pod koniec 1986 r. artysta wydał zestaw pięciu albumów Live 1975 — 1985. To wspaniale nagrane wydawnictwo od razu trafiło na l. miejsce amerykańskich zestawień bestsellerów. Rok później ukazał się longplay Tunnel Of Love, wcześniejsze zamówienia zaprowadziły tę płytę na szczyt notowań w USA i Wielkiej Brytanii już w dniu pojawienia się jej na rynku. Springsteen promował ten doskonały longplay w czasie kolejnej europejskiej trasy. Po wielu miesiącach spekulacji i detektywistycznych starań paparazzich, pogłoski o romansie Bruce z towarzyszącą mu wokalistką Patti Scialfa zostały potwierdzone, a żona artysty wystąpiła o rozwód.
Swoją działalność polityczną artysta kontynuował w 1988 r. biorąc udział w trasie Human Rights Now! w ramach Amnesty International, lecz od tej pory koncertował już na zdecydowanie mniejszą skalę. Pod koniec lat 80. występował w barach i klubach, wspierając szczytne inicjatywy i promując Tunnel Of Love. Bardzo udane europejskie tournee artysty przyćmiła fala spekulacji i doniesień prasowych dotyczących jego rozwodu. W 1989 r. zarejestrował utwór "Viva Las Vegas" wydany na benefisowym albumie. W tym samym roku za jego radą rozwiązał się zespół E. Street Band. Na początku lat 90. prasa śledziła każdy krok "Bossa", niecierpliwie czekając na jakąkolwiek oznakę aktywności artystycznej. Sam Bruce jednak cieszył się życiem, od czasu do czasu tylko występując z innymi sławnymi muzykami. Niezwykłym pozostaje fakt. że udawało mu się utrzymać tak wysoką pozycję na rynku muzycznym, mimo nagrania w ciągu ponad 15 lat zaledwie ośmiu albumów z nowym materiałem. Za to w 1992 r. na rynku pojawiły się aż dwie nowe płyty artysty: Human Touch i Lucky Town, witane z radością zarówno przez fanów,jak i krytyków szczęśliwych z powrotu "Bossa".
W 1994 r. tytułowa piosenka z filmu "Filadelfia" (autorstwa i w wykonaniu Springsteena) została nagrodzona Oscarem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Born to run/Meeting Across The River	Bruce Springsteen	09.1975	-	23[11]	Columbia 10 209	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Mike Appel]
Tenth Avenue Freeze-out/She's The One	Bruce Springsteen	01.1976	-	83[3]	Columbia 10 274	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen, Mike Appel, Jon Landau]
Prove it all night/Factory	Bruce Springsteen	06.1978	-	33[9]	Columbia 10 763	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Jon Landau]
Badlands/Streets of Fire	Bruce Springsteen	08.1978	-	42[8]	Columbia 10 801	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Jon Landau]
Hungry heart/Held Up Without a Gun	Bruce Springsteen	11.1980	44[4]	5[18]	Columbia 11 391	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt]
Fade away/Be True	Bruce Springsteen	02.1981	-	20[12]	Columbia 11431	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt]
The river/Independence Day	Bruce Springsteen	06.1981	35[6]	-	CBS A 1179	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt]
Dancing in the dark/Pink Cadillac	Bruce Springsteen	05.1984	4[30]	2[21]	Columbia 04463	[platinum-US][silver-UK][written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Chuck Plotkin, Bruce Springsteen]
Cover me/Jersey Girl	Bruce Springsteen	08.1984	16[21]	7[18]	Columbia 04561	[gold-US][written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt,Chuck Plotkin]
Born in the U.S.A./Shut Out the Light	Bruce Springsteen	11.1984	5[12]	9[17]	Columbia 04680	[gold-US][written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt,Chuck Plotkin]
I' m on fire/Johnny Bye Bye	Bruce Springsteen	02.1985	-	6[20]	Columbia 04772	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt,Chuck Plotkin]
Glory days/Stand On It	Bruce Springsteen	06.1985	17[6]	5[18]	Columbia 04924	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt,Chuck Plotkin]
I' m goin down/Janey, Don't You Lose Heart	Bruce Springsteen	09.1985	-	9[13]	Columbia 05603	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt,Chuck Plotkin]
My hometown/Santa Claus is comin' to town	Bruce Springsteen	12.1985	9[5]	A:6[15];B:1[2].Christmas Chart	Columbia 05728	[gold-US][silver-UK][written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt,Chuck Plotkin][#12 hit for G.Hall in 1934]
War/Merry Christmas Baby	Bruce Springsteen & The E Street Band	11.1986	18[7]	8[12]	Columbia 06432	[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Fire/Incident on 57th Street	Bruce Springsteen & The E Street Band	01.1987	-	46[8]	Columbia 06657	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Born to run [live]	Bruce Springsteen & The E Street Band	05.1987	16[4]	-	CBS BRUCE 2 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Mike Appel]
Brilliant disquise/Lucky Man	Bruce Springsteen	10.1987	20[5]	5[16]	Columbia 07595	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Tunnell of love/Two for the Road	Bruce Springsteen	12.1987	45[4]	9[15]	Columbia 07663	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
One step us/Roulette	Bruce Springsteen	02.1988	-	13[15]	Columbia 07726	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Tougher than then rest/Roulette	Bruce Springsteen	06.1988	13[8]	-	CBS BRUCE 3 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Spare parts/Pink Cadillac	Bruce Springsteen	09.1988	32[3]	-	CBS BRUCE 4 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Human touch/Souls of the Departed	Bruce Springsteen	03.1992	11[5]	16[14]	Columbia 74273	[written by Bruce Springsteen][produced by Roy Bittan, Jon Landau,Chuck Plotkin, Bruce Springsteen]
Better days	Bruce Springsteen	05.1992	34[3]	-	Columbia 6578907 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
57 channels [And nothin' on]/Part Man, Part Monkey	Bruce Springsteen	06.1992	32[4]	68[6]	Columbia 74416	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Leap of Faith	Bruce Springsteen	10.1992	46[3]	-	Columbia 6583697 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Jon Landau, Bruce Springsteen,Chuck Plotkin,Roy Bittan]
Lucky Town (live)	Bruce Springsteen	04.1993	48[3]	-	Columbia 6592282 [UK]	[written by Bruce Springsteen]
Streets of Philadelphia/If I Should Fall Behind	Bruce Springsteen	02.1994	2[13]	9[20]	Sony 77384	[gold-US][gold-UK][written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Chuck Plotkin,Tommy Sims]
Secret garden/Thunder Road [live]	Bruce Springsteen	04.1995	44[6]	63[7]	Columbia 77854	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Chuck Plotkin,Jon Landau]
Hungry heart/Held Up Without a Gun	Bruce Springsteen	11.1995	28[3]	-	Columbia 6626252 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Steven Van Zandt,Jon Landau]
Ghost of Tom Joad	Bruce Springsteen	04.1996	26[2]	-	Columbia 6630312	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen,Chuck Plotkin]
Secret garden	Bruce Springsteen	04.1997	17[4]	19[17]	Columbia 77 847	[written by Bruce Springsteen]
The Rising/Land of Hope and Dreams	Bruce Springsteen	07.2002	94[1]	52[11]	Columbia 79 788	[written by Bruce Springsteen][produced by Brendan O'Brien]
Lonesome Day	Bruce Springsteen	12.2002	39[2]	-	Columbia 6734082 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Brendan O'Brien]
Devils & Dust	Bruce Springsteen	03.2005	-	72[1]	Columbia 55 338	[written by Bruce Springsteen][produced by Brendan O'Brien]
Radio Nowhere	Bruce Springsteen	08.2007	96[1]	102	Columbia CATCO129711584 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Brendan O'Brien]
Santa Claus Is Comin' to Town	Bruce Springsteen	12.2007	60[4]	-	Sony Music MIUCT 3677 [UK]	[written by J. F. Coots, H. Gillespie][produced by Bruce Springsteen, Mike Appel, Jimmy Iovine]
Girls in Their Summer Clothes	Bruce Springsteen	02.2008	-	95[1]	Columbia	[written by Bruce Springsteen][produced by Brendan O'Brien]
Working on a Dream	Bruce Springsteen	11.2008	133[3]	95[1]	Columbia	[written by Bruce Springsteen][produced by Brendan O'Brien]
The Wrestler	Bruce Springsteen	01.2009	93[1]	120	Columbia MIUCT 3678 [UK]	[written by Bruce Springsteen][produced by Bruce Springsteen]
We Take Care of Our Own	Bruce Springsteen	01.2012	-	106	Columbia	[written by Bruce Springsteen][produced by Ron Aniello, Bruce Springsteen, Jon Landau]
High Hopes	Bruce Springsteen	11.2013	96[1]	-	Sony Music	[written by Tim Scott McConnell][produced by Ron Aniello and Bruce Springsteen]
American Beauty	Bruce Springsteen	05.2014	83[1]	-	Columbia USSM 11400531 [UK]	[written by Bruce Springsteen]

Albumy [UK] all time *50*-albums 20/#1 [5]/Top10 [10]/520 weeks
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Greetings from Asbury Park	Bruce Springsteen	01.1973	41[10][06.85]	60[43]	Columbia 31 903	[2x-platinium-US][silver-UK][produced by Mike Appel, Jim Cretecos]
The wild,the innocent & The E-Street Shuffle	Bruce Springsteen	09.1973	33[12][06.85]	59[34]	Columbia 32 432	[2x-platinium-US][silver-UK][produced by Mike Appel, Jim Cretecos]
Born to run	Bruce Springsteen	08.1975	17[47]	3[110]	Columbia 33 795	[6x-platinium-US][platinum-UK][produced by Bruce Springsteen, Mike Appel, Jon Landau]
Darkness on the edge of town	Bruce Springsteen	06.1978	14[40]	5[97]	Columbia 35 318	[3x-platinium-US][gold-UK][produced by Bruce Springsteen,Steven Van Zandt, Jon Landau]
The river	Bruce Springsteen	10.1980	2[88]	1[4][108]	Columbia 36 854	[5x-platinium-US][platinum-UK][produced by Bruce Springsteen,Steven Van Zandt, Jon Landau]
Nebraska	Bruce Springsteen	09.1982	3[19]	3[29]	Columbia 38 358	[platinium-US][silver-UK][produced by Bruce Springsteen]
Born in the U.S.A.	Bruce Springsteen	06.1984	1[5][126]	1[7][139]	Columbia 38 653	[15x-platinium-US][3x-platinum-UK][produced by Jon Landau, Chuck Plotkin, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt]
Live 1975-1985	Bruce Springsteen	11.1986	4[9]	1[7][26]	Columbia 40 558	[13x-platinium-US][gold-UK][produced by Jon Landau, Chuck Plotkin, Bruce Springsteen]
Tunnel of love	Bruce Springsteen	09.1987	1[1][33]	1[1][45]	Columbia 40 999	[3x-platinium-US][platinum-UK][produced by Jon Landau, Chuck Plotkin, Bruce Springsteen]
Human touch	Bruce Springsteen	03.1992	1[1][17]	2[27]	Columbia 53 000	[platinium-US][gold-UK][produced by Jon Landau, Chuck Plotkin, Bruce Springsteen, Roy Bittan]
Lucky town	Bruce Springsteen	03.1992	2[11]	3[23]	Columbia 53 001	[platinium-US][gold-UK][produced by Jon Landau, Chuck Plotkin, Bruce Springsteen]
Greatest hits	Bruce Springsteen	02.1995	1[2][201]	1[2][32]	Columbia 67 060	[4x-platinium-US][4x-platinium-UK][produced by Bruce Springsteen, Mike Appel, Jon Landau, Steven Van Zandt, Chuck Plotkin, Roy Bittan]
The ghost of Tom Joad	Bruce Springsteen	11.1995	16[14]	11[14]	Columbia 67 484	[gold-US][gold-UK][produced by Bruce Springsteen, Chuck Plotkin]
In concert/MTV plugged	Bruce Springsteen	09.1997	4[7][04.93]	189[1]	Columbia 68 730	[gold-UK]
Tracks	Bruce Springsteen	11.1998	50[1]	27[7]	Columbia 69 475	[platinium-US]
18 tracks	Bruce Springsteen	04.1999	23[7]	64[6]	Columbia 69 476	[produced by Bruce Springsteen]
Live in New York City	Bruce Springsteen	04.2001	12[6]	5[8]	Columbia 85 490	[platinium-US][platinum-UK]
The rising	Bruce Springsteen	08.2002	1[1][16]	1[2][37]	Columbia 86600	[2x-platinium-US][silver-UK][produced by Brendan O'Brien]
The essential	Bruce Springsteen	11.2003	32[7]	14[33]	Legacy 90 773	[platinum-US]
Devils & Dust	Bruce Springsteen	05.2005	1[1][8]	1[1][13]	Columbia 93 990	[gold-US][produced by Brendan O'Brien]
Born to Run: 30th Anniversary Edition	Bruce Springsteen	11.2005	63[1]	18[6]	Columbia 94 175	-
Hammersmith Odeon London '75	Bruce Springsteen	02.2006	33[2]	-	Columbia 82876779952 [UK]	[produced by Bruce Springsteen, Jon Landau, Barbara Carr, Thom Zimny]
We shall overcome	Bruce Springsteen	05.2006	3[29]	3[10]	Columbia 82876830742[UK]	[gold-US][produced by Bruce Springsteen, Jon Landau]
Live in Dublin	Bruce Springsteen	06.2007	21[3]	23[5]	Columbia 88697095822[UK]	[gold-US]
Magic	Bruce Springsteen	10.2007	1[1][17]	1[22]	Columbia 88697170602[UK]	[platinum-US][produced by Brendan O'Brien]
Magic Tour Highlights	Bruce Springsteen	07.2008	-	48[1]	Columbia	-
Greatest Hits	Bruce Springsteen	01.2009	3[10]	43	Columbia 88697530912[UK]	-
Working on a Dream	Bruce Springsteen	02.2009	1[2][16]	1[19]	Columbia 886974135522[UK]	[gold-US][produced by Brendan O'Brien]
The Promise	Bruce Springsteen	11.2010	7[10]	16[9]	Columbia 88697761772[UK]	[gold-US][produced by Bruce Springsteen, Jon Landau]
The Promise: The Darkness on the Edge of Town Story	Bruce Springsteen	11.2010	-	27[6]	Columbia	[produced by Bruce Springsteen, Jon Landau]
The Collection 1973–1984	Bruce Springsteen	12.2010	35[4]	-	Sony Music 88697747712[UK]	-
Wrecking Ball	Bruce Springsteen	03.2012	1[1][22]	1[24]	Columbia 88691942542[UK]	[produced by Ron Aniello, Bruce Springsteen]
High Hopes	Bruce Springsteen	01.2014	1[1][9]	1[1]	Columbia 88843015462[UK]	[gold-UK][produced by Ron Aniello, Brendan O'Brien, Bruce Springsteen]
The Spirit Of Radio	Bruce Springsteen	05.2014	84[1]	-	Parallel Lines PLCD 022[UK]	-
The Album Collection Vol. 1 1973–1984	Bruce Springsteen	11.2014	128	82[1]	Columbia	[produced by Mike Appel, Jim Cretecos, Bruce Springsteen, Jon Landau, Steven Van Zandt, Chuck Plotkin]
Passaic Night	Bruce Springsteen	02.2015	91[1]	-	Left Field Media LFM3CD 533[UK]	-
The Ties That Bind-River Collection	Bruce Springsteen	12.2015	49[1]	31[1]	Columbia 88875164672[UK]	[produced by Jon Landau, Bruce Springsteen, Steven Van Zandt]