Human Expression

The Human Expression to amerykański zespół grający garażowy i psychodeliczny rock
z Los Angeles, który wydał trzy dobrze przyjęte single i nagrał dodatkowe dema w latach 1966-1967.

 

 Zespół powstał w 1966 roku, a jego członkowie pochodzili z Westminster w Kalifornii i Tustin w Kalifornii (oba w hrabstwie Orange). Jim Quarles wymyślił nazwę, „ponieważ miała mistyczny i nieziemski wydźwięk”, a ojciec jednego z członków zespołu (Jima Fostera) został ich menedżerem. Obaj zaczęli pisać piosenki dla nowego zespołu: „Nie wiedziałem wtedy, co robię. Po prostu pisałem piosenki z Jimem Fosterem. Nie miałem żadnego wcześniejszego doświadczenia”. Zespół zaczął występować w lokalnych klubach i na szkolnych potańcówkach, aby stworzyć bardziej spójny zespół. Po sześciu miesiącach prób udali się do studia nagraniowego i nagrali demo na swój pierwszy singiel, ostatecznie podpisując kontrakt z wytwórnią Accent Records z Los Angeles. Podczas gdy strona „A” singla została wybrana, strona „B” została zastąpiona utworem, który jest prawdopodobnie ich najbardziej znanym nagraniem, „Love at Psychedelic Velocity”. 

 

 Dwa kolejne autorskie utwory złożyły się na drugi singiel; dema i opublikowane nagrania obu stron przetrwały do ​​dziś. Oba single zostały zmiksowane przez Wally'ego Heidera, znanego ze współpracy z Grateful Dead. Być może z powodu słabej sprzedaży własnych utworów zespołu, ich menedżer przyniósł zespołowi dema dwóch utworów nieznanego wówczas kompozytora Marsa Bonfire'a, aby rozważyć ich wykorzystanie na trzecim singlu. Wybrali „Sweet Child of Nothingness” jako stronę „A” trzeciego singla, a na stronie „B” miał być wsparty inną oryginalną kompozycją. Drugim utworem był „Born to Be Wild”, który nie zrobił wrażenia na Jimie Quarlesie; W 1968 roku utwór ten stał się wielkim przebojem zespołu Steppenwolf.  

 

W tym czasie zespół zaczął również grać na Sunset Strip, ale jego obecność była ograniczona ze względu na to, że wciąż byli nieletni. Zanim ukazał się trzeci singiel zespołu, gitarzysta prowadzący Martin Eshleman doznał kontuzji ręki. Zespół ćwiczył i robił sobie przerwę, gdy Tom Hamilton przypadkowo zatrzasnął drzwiami dłoń Eshlemana, wbijając ją w szkło. Eshleman zerwał ścięgna i tętnicę i został zmuszony do opuszczenia zespołu. Chociaż zatrudniono nowego gitarzystę, Quarles odszedł niemal natychmiast: „Ta zmiana w pewnym sensie zniszczyła chemię w zespole. Poczułem, że nadszedł czas, aby iść dalej”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Night/Love At Psychedelic Velocity	Human Expression	11.1966	-	-	Accent 1214	[written by The Human Expression]
Optical Sound/Calm Me Down	Human Expression	05.1967	-	-	Accent 1226	[written by Quarles, Foster][produced by Scott Seeley, Don Clifton]
Sweet Child Of Nothingness/I Don't Need Nobody	Human Expression	.1968	-	-	Accent 1252	[written by Mars Bonfire][produced by Scott Seeley]

Couchois

Couchois był amerykańskim zespołem rockowym, w którego skład wchodzili bracia
Couchois - Chris (wokal), Pat (gitara) i Mike (perkusja) - a także Chas Carlson (klawisze) i Howard Messer (gitara basowa). Zespół powstał w 1979 roku i wydał dwa albumy w wytwórni Warner Bros. Records: „Couchois” w 1979 roku i „Nasty Hardware” w 1980 roku. 

 

 Bracia Couchois zaczęli grać razem w zespołach w latach 60-tych XX wieku w gimnazjum w Huntsville w Alabamie. W 1971 roku Chris i Pat dołączyli do Ratchella wraz z basistą Howardem Messerem i byłym gitarzystą Steppenwolf, Larrym Byromem. Grupa wydała dwa albumy dla Decca Records, po czym się rozpadła.Kilka lat później Mike Couchois dołączył do swoich braci, Messera i Chasa Carlsona, tworząc zespół Couchois. Zespół podpisał kontrakt z Warner Bros. Records i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, który w 1979 roku osiągnął 170. miejsce na liście Billboard 200. Na albumie gościnnie wystąpił Chuck Findley.  

 

Recenzja albumu w numerze Billboard z 1979 roku nazwała Couchois „solidnym debiutanckim LP” z „bardzo melodyjnym rockowym brzmieniem” i „godnym uwagi” brzmieniem klawiszy.Pete Bishop z Pittsburgh Press powiedział, że był to „przyjemny i obiecujący debiutancki album” i porównał styl zespołu do Creedence Clearwater Revival i Orleans. W 1980 roku Couchois wydali swój drugi album, Nasty Hardware, na którym znalazł się ich utwór „Roll The Dice”, który później został coverowany przez takie zespoły jak Rage, Charlie i John Verity.Magazyn „Rolling Stone” przyznał albumowi jedną gwiazdkę i określił Couchois mianem „irytująco słabego kwintetu soft-rockowego, w którym grają trzej bracia i zero talentu”.

 

 Po rozwiązaniu zespołu Chris napisał i zagrał na perkusji w utworze Erica Burdona „Heart Attack” do filmu „Comeback” z 1982 roku. Utwór ten znalazł się później na wielu kompilacjach Burdona, takich jak „The Best of Eric Burdon”, „Soldier of Fortune”, a także na oryginalnym albumie „Power Company”, na którym wystąpili również Snuffy Walden, Ronnie Barron i Terry Wilson. „Visibility Zero” Couchois znalazło się również na kompilacji „München Rock Disco” z 2006 roku.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Couchois	Couchois	04.1979	-	170[4]	Warner 3289	[produced by Eddie Lambert, Steve Barri,Roger Nichols]

Dunhill Records

Dunhill Records to wytwórnia,której okres aktywności to lata 1965-1975.Zaczyna w 1964 roku jako firma producencka,przed właściwą działalnością wydawniczą,kierowana przez Lou Adlera-właściciela firmy.Jej siedzibą stało się 321 S. Beverly Drive w Los Angeles.
 

Lou Adler był już wcześniej znany w muzycznym biznesie,jako autor piosenek [minn. Sama Cooka],i razem z Herbem Alpertem był menadżerem duetu Jan & Dean.Był także wiceprezydentem Screen Gems,współpracując z Carole King.

 

Kiedy Adler założył w 1965r wytwórnię Dunhill Records,dystrybucją jej płyt zajmował się Paramount-ABC.Jako stałych autorów piosenek zatrudnił duet Phil Sloan i Steve Barri ,z którymi wcześniej współpracował w Imperial Records.To im wytwórnia zawdzięcza pierwsze sukcesy.Pierwszy album wydany przez Dunhill to ich dzieło,wydany pod etykietą Rincon Surfside Band,gdzie wspomagali ich muzycy studyjni.Pierwsze single to dzieła artystów wcześniej współpracujących z Adlerem,bądż będącymi członkami wspomnianej studyjnej orkiestry Rincon Surfside Band- Shelley Fabares,Willie & the Wheels,Terry Black, Hal Blaine, the Iguanas, i Don & the Goodtimes .
 

Jednym z pierwszych prawdziwie "nowych" artystów był Barry McGuire,ex członek New Christy Minstrels.To on był wykonawcą hitu #1 na listach przebojów-"Eve Of Destruction" .Ale Sloan i Barri nadal poszukiwali zespołu,stał się nim Grass Roots stworzony z muzyków występujących wcześniej w Beduins,grupy pochodzącej z San Francisco.
Ich pierwszy singiel-"Mr. Jones"/"You're A Lonely Girl" nie odniósł sukcesu,postanawiają wracać do rodzinnego miasta,pracując nad albumem ,którego podstawę tworzył materiał Sloana i Barri.Dunhill decyduje wydać pochodzący z niego singiel-"Where Were You When I Needed You",który trafił do Top 30 Billboard Charts,ale zespół zaraz po tym rozwiązał się.
W tym samym roku Sloan i Barri reaktywują Grass Roots w nowym składzie,dostarczający hity na listy przebojów w drugiej połowie lat 60-tych z regularnością zegarka.
 

Odkryciem Adlera i kopalnią hitów dla wytwórni stał się ansambl wokalny Mamas and Papas,który początkowo towarzyszył Barry McGuire przy nagrywaniu LP.This Precious Time,a z którym rychło podpisał kontrakt nagraniowy.Temat "California dreamin" zamiast stać się hitem McGuire,był początkiem kariery zespołu Johna Phillipsa.
Lou Adler w 1966 roku sprzedaje Dunhill Rec koncernowi ABC i zakłada Ode Records,dla którego nagrywali minn. Scott McKenzie [wielki przebój-"San Francisco"] i Carole King.
 

Pod koniec lat 60-tych konglomerat ABC-Dunhill staje się jedną z największych wytwórni produkując hity Steppenwolf ("Born To Be Wild," "Magic Carpet Ride," "Rock Me,"],Mama Cass,Grass Roots,Thelmy Houston,ale przede wszystkim septetu Three Dog Night [ "Mama Told Me Not To Come," Hoyt Axton's "Joy To The World," ].
 

W połowie lat 70-tych czołowymi artystami wytwórni byli Joe Walsh,Bobby Bland, Four Tops.W 1975r ABC zamyka Dunhill Rec a jej artystów przenosi do ABC.

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

25.09.1965 1 Eve Of Destruction...Barry McGuire__Dunhill 4009 7.05.1966 3 Monday, Monday...The Mama's & The Papa's__Dunhill 4026 11.07.1970 2 Mama Told Me (Not To Come)...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4239 17.04.1971 6 Joy To The World...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4272 16.09.1972 1 Black & White...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4317

Najpopularniejsze płyty

BLAND, BOBBY & B.B. KING TOGETHER FOR THE FIRST TIME 02/28/75 DUNHILL Gold ALBUM CROCE, JIM BAD BAD LEROY BROWN 07/24/73 DUNHILL Gold SINGLE CROCE, JIM I GOT A NAME 12/06/73 DUNHILL Gold ALBUM CROCE, JIM YOU DON'T MESS AROUND WITH JIM 11/26/73 DUNHILL Gold ALBUM DONALDSON, BO & THE HEYWOODS BILLY DON'T BE A HERO 06/05/74 DUNHILL Gold SINGLE FOUR TOPS, THE AIN'T NO WOMAN 04/02/73 DUNHILL Gold SINGLE GRASSROOTS, THE GOLDEN GRASS 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM GRASSROOTS, THE MIDNIGHT CONFESSION 12/03/68 DUNHILL Gold SINGLE GRASSROOTS, THE THEIR SIXTEEN GREATEST HITS 08/09/72 DUNHILL Gold ALBUM HAMILTON, JOE FRANK & REYNOLDS DON'T PULL YOUR LOVE 08/10/71 DUNHILL Gold SINGLE JAMES GANG JAMES GANG RIDES AGAIN 10/26/71 DUNHILL Gold ALBUM JAMES GANG LIVE IN CONCERT 06/26/72 DUNHILL Gold ALBUM JAMES GANG THIRDS 07/12/72 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE CALIFORNIA DREAMIN' 06/10/66 DUNHILL Gold SINGLE MAMAS & THE PAPAS, THE FAREWELL TO THE FIRST GOLDEN ERA 02/09/68 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE IF YOU CAN BELIEVE YOUR EYES & EARS 06/10/66 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE MONDAY, MONDAY 06/10/66 DUNHILL Gold SINGLE MAMAS & THE PAPAS, THE THE MAMAS & THE PAPAS 12/01/66 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE THE MAMAS & THE PAPAS DELIVER 04/20/67 DUNHILL Gold ALBUM MINELLI, LIZA CABARET (SOUNDTRACK) 08/17/73 DUNHILL Gold ALBUM SOUNDTRACK EASY RIDER 01/19/70 DUNHILL Gold ALBUM STEELY DAN CAN'T BUY A THRILL 05/31/73 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF BORN TO BE WILD 09/19/68 DUNHILL Gold SINGLE STEPPENWOLF LIVE STEPPENWOLF 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF MAGIC CARPET RIDE 03/25/69 DUNHILL Gold SINGLE STEPPENWOLF MONSTER 03/18/70 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF 11/27/68 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF GOLD 04/12/71 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF THE SECOND 02/12/69 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT AN OLD FASHIONED LOVE SONG 12/29/71 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT AROUND THE WORLD WITH THREE DOG NIGHT 03/06/73 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT BLACK & WHITE 10/02/72 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT CAPTURED LIVE AT THE FORUM 01/16/70 DUNHILL Gold THREE DOG NIGHT CYAN 10/12/73 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT GOLDEN BISQUITS 04/12/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT HARD LABOR 04/17/74 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT HARMONY 10/13/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT IT AIN'T EASY 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT JOY TO THE WORLD 04/09/71 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT JOY TO THE WORLD - THEIR GREATEST HITS 01/14/75 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT MAMA TOLD ME (NOT TO COME) 07/14/70 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT NATURALLY 04/09/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT ONE 07/23/69 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT SEVEN SEPARATE FOOLS 07/28/72 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT SHAMBALA 07/24/73 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT SUITABLE FOR FRAMING 12/12/69 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT THE SHOW MUST GO ON 05/14/74 DUNHILL Gold SINGLE

 

Hoyt Axton

Hoyt Wayne Axton (ur. 25 marca 1938r - zm. 26 października 1999r)   był amerykańskim piosenkarzem i autorem tekstów, gitarzystą i aktorem. Zyskał sławę na początku lat 60-tych, ugruntowując swoją pozycję na Zachodnim Wybrzeżu jako piosenkarz folkowy o   potężnym głosie. Do jego najbardziej znanych piosenek należą „Joy to the World”, „The Pusher”, „No No Song”, „Greenback Dollar”, „Della and the Dealer” i „Never Been to Spain”. 

 Był także płodnym aktorem charakterystycznym, mającym na swoim koncie wiele ról filmowych i telewizyjnych, często grając postać ojca w wielu filmach, w tym  The Black Stallion (1979), Heart Like a Wheel (1983) i Gremlins (1984).  

 Urodzony w Duncan w stanie Oklahoma, Axton spędził swoje młodzieńcze lata w Comanche w stanie Oklahoma ze swoim bratem Johnem. Jego matka Mae Boren Axton, autorka tekstów, jest współautorką piosenki „Heartbreak Hotel”, która stała się wielkim hitem Elvisa Presleya. Niektóre z własnych piosenek Hoyta zostały później nagrane przez Presleya. Ojciec Axtona, John Thomas Axton  był oficerem marynarki stacjonującym w Jacksonville na Florydzie, gdzie rodzina dołączyła do niego w 1949 roku. Axton ukończył szkołę średnią im. Roberta E. Lee High School w 1956 roku i opuścił miasto po tym, jak sklep z narzędziami spłonął w noc zakończenia szkoły w wyniku nieudanego żartu. Uczęszczał na stypendium do Oklahoma State University, gdzie grał w piłkę nożną, ale wyjechał, aby zaciągnąć się do marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Axton posiadał stopień podoficera drugiej klasy i służył na dwóch statkach: USS Princeton (CV-37) i USS Ranger (CVA-61).Axton był kuzynem muzyka Arlo Guthriego. Był także kuzynem Davida Borena, który był gubernatorem Oklahomy i przez trzy kadencje zasiadał w Senacie Stanów Zjednoczonych, a także był rektorem Uniwersytetu Oklahomy. 

  Po zwolnieniu ze służby w marynarce wojennej Axton zaczął śpiewać piosenki ludowe w kawiarniach i klubach nocnych w południowej Kalifornii. Na początku lat 60-tych wydał swój pierwszy album folkowy, The Balladeer (nagrany w Troubadour), na którym znalazła się jego piosenka „Greenback Dollar”. Stało się hitem 1963 roku dla Kingston Trio. Axton wydał wiele albumów w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. W połowie lat 70-tych wyprodukował studyjne covery własnej muzyki dla Johna Davidsona, a także wyprodukował album Tales From the Ozone z 1975 roku autorstwa Commander Cody & His Lost Planet Airmen. Wydał wiele własnych mniejszych hitów, takich jak „Boney Fingers”, „When the Morning Comes” i „Della and the Dealer” z 1979 roku. 

 Jego styl wokalny charakteryzował się charakterystycznym bas-barytonem (który później pogłębił się do prawie basu) i zastosowaniem charakterystyki. Axton po raz pierwszy pojawił się w telewizji w produkcji Davida L. Wolpera ABC The Story of a Folksinger (1963). W tym okresie pojawił się w programie Hootenanny prowadzonym przez Jacka Linklettera. W 1965 wystąpił w jednym z odcinków programu Bonanza, w którym śpiewał w duecie z Pernellem Robertsem. W 1966 roku zadebiutował w filmie Smoky wcielając się w rolę Freda Dentona, złego brata postaci granej przez Fessa Parkera.  

Zyskał sławę w latach 70. i 80-tych dzięki rolom filmowym, m.in. w The Black Stallion (1979), Liar's Moon (1982), Heart Like a Wheel (1983) i Gremlins (1984). Jego występy telewizyjne obejmowały McCloud (1976), The Bionic Woman (1976), WKRP in Cincinnati (1979) i Diff'rent Strokes (1984, 1985). W 1980 roku zaśpiewał piosenkę przewodnią do krótkotrwałego serialu Flo i wystąpił gościnnie jako on sam w odcinku zatytułowanym „You Gotta Have Hoyt”. Axton zaśpiewał jingiel „The Ballad of Big Mac” w reklamie telewizyjnej McDonald's Big Mac z 1969 r., a także „Head for the Mountains” w lektorach piwa Busch w latach 80-tych. Wystąpił w reklamie Pizza Hut w 1985 r. oraz w spocie telewizyjnym FTD z Merlinem Olsenem w 1989 r. 

W 1991 r. Axton został wprowadzony do The Walk of Western Stars w Newhall w Kalifornii. Jednak najbardziej trwałym wkładem Axtona były piosenki rozsławione przez innych: „Joy to the World” (Three Dog Night) i „Never Been to Spain” zarówno dla Three Dog Night, jak i Elvisa Presleya, „Greenback Dollar” dla Kingston Trio, „The Pusher” i „Snowblind Friend” dla Steppenwolf, „No No Song” dla Ringo Starra oraz utwory w wykonaniu takich piosenkarzy jak Joan Baez, Arlo Guthrie, John Denver, Nina Simone, Waylon Jennings, Martha Reeves, Jonathan Edwards, Glen Campbell, Anne Murray, David Clayton-Thomas i Colter Wall. Axton śpiewał w duecie z Lindą Ronstadt w piosenkach „Lion in the Winter” i „When the Morning Comes”, z Renee Armand w „Boney Fingers” oraz z Tanyą Tucker w „You Taught Me How to Cry”. Jego kompozycja „Joy to the World” w wykonaniu Three Dog Night w 1971 roku osiągnęła pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100 przez sześć tygodni z rzędu, co czyni ją największym hitem roku. Nazwał swoją wytwórnię Jeremiah na cześć żaby ryczącej we wspomnianej w piosence.  

 Axton był żonaty cztery razy, ale pierwsze trzy zakończyły się rozwodem. Miał pięcioro dzieci.  Jedno z jego dzieci, Matt Axton, jest muzykiem. Axton zmagał się z uzależnieniem od kokainy i kilka swoich piosenek, w tym „The Pusher” , „Snowblind Friend” i „No No Song” częściowo odzwierciedlają jego doświadczenia z narkotykiem. Był zwolennikiem używania marihuany do celów medycznych, ale on i jego żona Deborah zostali aresztowani w lutym 1997 roku w ich domu w Montanie za posiadanie około 500 g (1,1 funta) marihuany. Jego żona wyjaśniła później, że zaoferowała Axtonowi marihuanę, aby złagodzić jego ból i stres po udarze w 1995 roku. Zostali ukarani grzywną i otrzymali wyroki odroczone. Axton nigdy w pełni nie wyzdrowiał po udarze i przez resztę życia poruszał się na wózku inwalidzkim. 

 Śmierć Axton zmarł w wieku 61 lat w swoim domu w Victor w stanie Montana 26 października 1999 r. po dwóch zawałach serca w ciągu dwóch tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When The Morning Comes/Billie's Theme	Hoyt Axton	06.1974	-	54[6]	A&M 1497	[written by Hoyt Axton][produced by Allan McDougall, Hoyt Axton][10[10].Country Chart]
Boney Fingers/Life Machine	Hoyt Axton	09.1974	-	-	A&M 1607	[written by Hoyt Axton, Renee Armand][produced by Allan McDougall, Hoyt Axton][8[9].Country Chart]
Nashville/Speed Trap	Hoyt Axton	03.1975	-	A:106[6];B:105[4]	A&M 1657	[written by Hoyt Axton][produced by Hoyt Axton, Henry Lewy]
Flash Of Fire/Paid In Advance	Hoyt Axton	06.1976	-	-	A&M 1811	[written by Hoyt Axton, Catherine Smith][produced by David Kershenbaum][18[8].Country Chart]
Della And The Dealer/In A Young Girls Mind	Hoyt Axton	06.1979	-	-	Jeremiah 1000	[written by Hoyt Axton][produced by Chuck Mellone, Hoyt Axton ][17[7].Country Chart]
A Rusty Old Halo/Gotta Keep Rollin'	Hoyt Axton	10.1979	-	-	Jeremiah 1001	[written by Bob Merrill][produced by Hoyt Axton, C. Mellone ][14[8].Country Chart]
Wild Bull Rider/Torpedo	Hoyt Axton	02.1980	-	-	Jeremiah 1003	[written by Hoyt Axton][produced by Hoyt Axton, C. Mellone][21[6].Country Chart]
Evangelina/So Hard To Give It All Up	Hoyt Axton	05.1980	-	-	Jeremiah 1005	[written by H. Axton, K. Higginbotham][produced by Hoyt Axton, C. Mellone][37[3].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Southbound	Hoyt Axton	04.1975	-	188[2]	A&M 4510	[produced by Hoyt Axton & Henry Lewy]
Fearless	Hoyt Axton	04.1976	-	171[4]	A&M 4571	[produced by David Kershenbaum]

Bubble Puppy

 BUBBLE PUPPY
, grupa amerykańska. Powstała w 1967 w San Antonio w Teksasie jako Willowdale Handcar. Założyli ją Rod Prince - g, voc i Roy Cox - b, voc, którzy już wcześniej występowali razem, m.in. w zespole The New Seeds w Corpus Christi w Teksasie i w formacji Mike'a Nesmitha w Los Angeles w Kalifornii.
Składu dopełnili: Danny Segovia - voc, Todd "The Kidd" Potter -g, s, perc, voc, wcześniej związany m.in. z Strawberry Shoemaker i The Bunch, oraz perkusista, którego nazwisko nie utrwaliło się w pamięci pozostałych muzyków.
 

Po kilku miesiącach przeniosła się do Austin, również w Teksasie, i zmieniła nazwę na Bubble Puppy, zaczerpniętą z powieści Nowy wspaniaty świat Aldousa Huxleya. W składzie nie było już wtedy Segovii, a nowym perkusistą został David Fore, wywodzący się z The Buckle. W 1968 znowu zmieniła miejsce pobytu - na Houston. W 1970 przeniosła się do Los Angeles w Kalifornii i przyjęła nazwę Demian, wziętą z powieści Hermanna Hessego o tym właśnie tytule. W 1972 zawiesiła działalność. W 1986 odrodziła się w Austin - znowu jako Bubble Puppy.
 

Pierwsze doświadczenia zdobywała w 1967 w klubach Pussycat w San Antonio, jeszcze jako Willowdale Handcar (zetknęła się tam m.in. z zespołem The Who), oraz Vulcan Gas Company w Austin, już jako Bubble Puppy (występowała tam obok m.in. Johnny'ego Wintera). W 1968 grała z powodzeniem w Love Scene w Houston. Wtedy zwróciła na siebie uwagę wytwórni International Artists, podpisała z nią kontrakt i przy pomocy producenta Raya Rusha nagrała album "A Gathering Of Promises" oraz single Hot 5moke And Sasafrass/ Lonely, if Had A Reason/Beginning, Days Of Our Time/Thinkin' About Thinkin' i What Do You See?/Harry Sundown. Wszystkie te płyty trafiły na rynek w 1969.
 

Piosenka Hot Smoke And Sasafrass zrobiła w marcu tego roku furorę na amerykańskich listach przebojów,a album został odnotowany w drugiej setce list bestsellerów. Chociaż na koncertach grupa wykonywała muzykę pełną swobody, rozimprowizowaną, ciążącą w stronę psychodelii, na płytach przedstawiła przede wszystkim tchnące świeżością, efektownie opracowane pod względem wokalnym, chwytliwe piosenki, np. Hot Smoke And Sasafrass, Lonely, Todd's Tune, I've Got To Reach You, Beginning, Elizabeth. Promowała je na koncertach na terenie całego kraju obok m.in. ZZ Top, The Jefferson Airplane, Canned Heat, The Turtles, Janis Joplin, The Nice i The Moody Blues.
 

Ale jej kariera załamała się w wyniku nieudolnych działań promocyjnych ze strony wytwórni, l drugi album dla International Artistst, nagrany w tym czasie, nigdy się nie ukazał. Gdy w 1970 grupa grała na południowym zachodzie kraju u boku Steppenwolf, basista tego zespołu, Nick St. Nicholas, namówił ją, by osiadła w Los Angeles, zmieniła nazwę na Demian i związała się z wytwórnią ABC Dunhill. 

Ale zrealizowany wtedy album "Demian", ostrzejszy niż "A Gathering Of Promises" (np. Windy City z tekstem o zamieszkach w Chicago, No More Tenderness, Are You With Me Baby), promowany singlem Face The World/Love People, przepadł na rynku, i niebawem drogi muzyków się rozeszły.
Prince został wtedy kinooperatorem, Potter dołączył do zespołu The Filler Brothers, a Fore trafił do grupy D-Day. Kilka lat później, w 1977, Prince i Potter spotkali się znowu - w zespole Sirius. Ale w 1986 grupa wznowiła działalność jako Bubble Puppy i nagrała album "Wheels go round" dla małej angielskiej firmy One Big Guitar.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot smoke and sasafras/Lonely	Bubble Puppy	02.1969	-	14[12]	International Artists 128	[written by Rod Prince, Roy Cox][produced by Ray Rush]
If i had a reason/Beginning	Bubble Puppy	05.1969	-	128[3]	International Artists 132	[written by Rod Prince, Roy Cox][produced by Ray Rush]
Days of our time/Thinkin' about thinkin'	Bubble Puppy	10.1969	-	-	International Artists 136	[written by Cox, Corbin][produced by Ray Rush]
What do you see?/Hurry sundown	Bubble Puppy	05.1970	-	-	International Artists 138	[written by Rod Prince, Roy Cox][produced by Fred Carroll]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A gathering of promises	Bubble Puppy	05.1969	-	176[6]	International Artists 10

Robby Krieger

 Robby KRIEGER (znany też jako Robbie Krieger; właśc. Robert Alan Krieger; 8.01.1946, Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) - g, hca, voc, sarod, sitar; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. Przyszedł na świat w zamożnej rodzinie żydowskiej Stuarta A. Kriegera, inżyniera aeronautyki, współtwórcy samolotu Flying Wing. Miał brata bliźniaka, Rona (zmarł w 1985r po latach zmagań z depresją maniakalną).

Od najmłodszych lat interesował się muzyką. Pobierał lekcje gry na trąbce, ale w wieku dwunastu lat porzucił ją dla gitary. Próbował zgłębić tajniki flamenco, co na zawsze odcisnęło się na jego sposobie gry (najlepszy przykład to kompozycja Spanish Caravan, stworzona dla The Doors). Zafascynowany folkiem, w okresie nauki w szkole średniej, Menlo School z internatem niedaleko San Francisco, założył z przyjacielem, gitarzystą Billem Wolffem, zespół The Back Bay Chamber Pot Terriers. Podczas studiów psychologicznych na University of California w Santa Barbara trafił na koncert Chucka Berry'ego w Santa Monica Civic Hall. Wtedy sięgnął po gitarę elektryczną Gibson SG oraz zwrócił się w stronę rocka, bluesa i jazzu. Po przeniesieniu się na wydział fizyki University of California w Los Angeles wszedł w środowisko hippisowskie. W Kinnara School Raviego Shankara próbował opanować podstawy takich instrumentów, jak sarod i sitar.
Z Wolffem i kolegą z uniwersytetu, perkusistą Johnem Densmore'em, założył zespół rockowy The Psychedelic Rangers (nie zachowało się jedyne wspólne nagranie - Paranoia). Później krótko występował w innym - The Clouds. Jesienią 1965 Densmore ściągnął go do formacji, do której sam trafił kilka miesięcy wcześniej - The Doors z Jimem Morrisonem i Rayem Manzarkiem w składzie. Był obok Morrisona głównym twórcą jej repertuaru; kompozytorem i autorem tekstów m.in. Light My Fire, Love Me Two Times, You're Lost Little Girl, Spanish Caravan, Yes The River Knows, Touch Me, Wishful Sinful, Runnin' Blue, Tell Ali The People i Love Her Madly oraz wyłącznie kompozytorem m.in. Peace Frog, Ship Of Fools, Land Ho!, Queen Of The Highway, The WASP (Texas Radio An The Big Beat), The Changeling, L'America i Hyacinth House. Jako gitarzysta to przede wszystkim on nasycił muzykę The Doors psychodeliczną aurą (np. sola w The End, Light My Fire i When The Music's Over). Sporadycznie podejmował się obowiązków wokalisty, np. w środkowej części Runnin' Blue, a po śmierci Morrisona w 1971 zdecydował się dzielić tę funkcję z Manzarkiem.
Od 1973 do 1975 kierował z Densmore'em zespołem The Butts Band. W 1977 dorobił się aż dwóch albumów solowych. W nagraniu pierwszego, "Robby Krieger And Friends", pomogli mu m.in. Densmore, słynny organista jazzowy Jimmy Smith oraz Sal Marquez - tp, Jock Ellis - tb, Joel Peskin - ts, bs, Ron Stockert - k, Reggie McBride - b, Kenny Wild - b, Ed Greene - dr i Bruce Gary - dr. Przedstawił efektowną, pełną rozmachu muzykę z pogranicza rocka, jazzu i reggae, m.in. Marilyn Monroe, Big Oak Basin, The Ally i Every Day. Podczas pracy nad drugą oprócz Densmore wsparł go też Manzarek, a ponadto m.in. Marquez, Gary, Sam Riney - s, Don Preston - k, Arthur Barrow - b, k, Deric Roberts - dr i Greg Romeo - perc. Tym razem zaproponował głównie nowe opracowania swoich ulubionych piosenek, np. Street Fighting Man The Rolling Stones i Reach Out I'll Be There The Four Tops, a także Crystal Ship The Doors. Od 1979 występował z nowofalową grupą Red Shift, od 1982 z podobną - The KGB Band.
Płyta "Krieger" z 1985r powstała przy współudziale Prestona, Barrowa i Gary'ego. Zawierała głównie własne kompozycje zbliżone do repertuaru albumu "Robby Krieger And Friends", nasycone elementami jazzu i reggae, ale też chociażby muzyki hiszpańskiej, jak Reggae Funk, Costa Brawa i ponadczternastominutowa Noisuf (sygnowana z Barrowem), dodatkowo zaś Bag Lady Prestona. Na instrumentalnej płycie "No Habla" z 1989, przygotowanej głównie z Brianem Augerem - k, Johnem Avilą - b i Johnem Hernandezem - dr, znalazło się znowu trochę muzyki The Doors, w tym subtelne, jazzujące opracowanie You're Lost Little Girl, a także m.in. przesycone soulowo-jazzową atmosferą kompozycje Piggy's Song, Eagles Song i I Want You I Need You I Love You.
W latach dziewięćdziesiątych wykonywał przeboje The Doors, standardy rockowe i trochę nowej muzyki z Erikiem Burdonem oraz własnymi zespołami The Robby Krieger Band (pozyskał do niego m.in. syna, Waylona Kriegera - g, voc) i Robby Krieger Organization (towarzyszyli mu w nim przede wszystkim Skip Vanwinkl - k,Dale Alexander - dr, perc, voc). W tym czasie dorobił się dwóch albumów koncertowych: w 1991 "The 1990 Detroit Tapes", nagranego z Burdonem, i w lutym 1995 "RKO Live!", nagranego z Robby Krieger Organization (m.in. Spanish Caravan połączone ze Spain Chicka Corei, Riders On The Storm i Light My Fire, ale też m.in. So What Milesa Davisa i Blue Note Shuffle Briana Augera).
W 1993 stworzył żywiołową, mocną, pełną pędu muzykę do dokumentalnego filmu Harley Davidson - The American Motorcycle o historii kultu Harleya Davidsona, m.in. utwory Theme For The American Motorcycle, Harley Blues oraz wykonane z Carlem Schurtzem American Legend i Indian Dreams, wydaną na płycie wraz z takimi standardami rockowymi, jak Born To Be Wild Steppenwolf, Ramblin' Man The Allman Brothers Band i Free Bird Lynyrd Skynyrd. Album "Cinematix" z kwietnia 2000 zawierał, jak wyjaśniał sam Krieger, ścieżkę dźwiękową dla umysłu słuchacza, a więc przesyconą psychodeliczną aurą muzykę gitarową, np. Snake 0/7, Idolatory, Psychadelicate, a dodatkowo zremiksowaną wersję Peace Frog z repertuaru The Doors pod zmienionym tytułem War Toad.
Uczestniczył w nagraniach różnych wykonawców sięgających po utwory The Doors, m.in. Creed - Riders On The Storm, Days Of The New - LA Woman i The End, Smash Mouth - Peace Frog, Stone Temple Pilots - Break On Through, Aerosmith - Love Me Two Times oraz Iana Astbury'ego z The Cult - Touch Me, wydanych na płycie "Stoned Immaculate - The Music Of The Doors" (Elektra, 2000). Z Creed zagrał też w lipcu 1999 na festiwalu Woodstock '99, a wspólny występ udokumentowano nagraniem Roadhouse Blues w zestawie "Woodstock '99" (Epic, 1999). W 2002 znalazł się z Manzarkiem i Astburym w odrodzonym zespole The Doors, mianowanym najpierw The Doors Of The 21 st Century (w lipcu 2004 wystąpił z nim w Warszawie), a później Riders On The Storm.
Razem z Manzarkiem i Densmore'em opublikował wspomnieniową książkę The Doors By The Doors (2007, współautor: Ben Fong-Torres).

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Robbie Krieger and Friends	Robby Krieger	.1977	-	-	Blue Note LA664-H	[produced by Robby Krieger]
Versions	Robby Krieger	.1983	-	-	Passport PB 6017	[produced by Robby Krieger]
Robby Krieger	Robby Krieger	.1985	-	-	Cafe L-730	[produced by Robby Krieger]
No Habla	Robby Krieger	.1989	-	-	I.R.S. EIRSA-1013	[produced by Robby Krieger]
Door Jams	Robby Krieger	.1989	-	-	I.R.S. 94548122	-
Cinematix	Robby Krieger	.2000	-	-	Oglio 82009	-
Singularity	Robby Krieger	.2010	-	-	Oglio 89160	[produced by Arthur Barrow and Robby Krieger]

Fantasy

Fantasy zostało założone przez pięciu nastolatków w Miami na Florydzie w 1967 roku, początkowo w składzie: Billy Robbins (wokal), Bob Robbins (bas), Jim DeMeo (gitara), Mario Russo (klawisze) i Greg Kimple (perkusja). Powoli zbudowali sobie fanów, a lokalna popularność w końcu sprawiła, że ​​podpisali kontrakt jako zespół  domowy w "Thee Image", bardzo popularnym w tamtym czasie miejscu. Zespół grał tam w każdy weekend od 1968 roku i otwierał się na takie zespoły jak Led Zeppelin, Frank Zappa, Steppenwolf i innych popularnych wówczas artystów. 

Potem katastrofa uderza w zespół, jako wokalista Billy Robbins; który był charyzmatycznym frontmanem mającym niemały udział w dotychczasowym sukcesie, zaginął i ostatecznie okazał się martwy. Jakiś czas po tym, jak zespół zaczyna szukać nowej wokalistki i ostatecznie zatrudnia Lydię Janene Miller (aka Jamene Miller); 16-letnią niezwykle utalentowaną wokalistkę o szorstkim, potężnym głosie w tradycji Janis Joplin i Grace Slick. Niedługo potem Fantasy podpisało kontrakt z Liberty/United Artists, a ich debiutancki album zatytułowany Fantasy ukazał się w 1970 roku. Dostają pomniejszy singiel z instrumentalnym Stoned Cowboy, ale poza tym album nigdzie nie zyskał popularności. Miller postanawia odejść z zespołu, bezskutecznie próbując rozpocząć karierę solową, podczas gdy reszta zespołu kontynuuje karierę jako Year One. Fantasy ponownie zjednoczony w latach 70-tych; ale wtedy tylko na indywidualne koncerty. Niestety, Lydia Jamene Miller zmarła 27 września 2008 roku w wieku 55 lat, częściowo z powodu choroby alkoholowej. Wokalista Billy Robbins zmarł i został zastąpiony przez Lydię Janene Miller (aka Jamene Miller). Zespół wydał tylko jeden album w 1970 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stoned Cowboy	Fantasy	09.1970	-	77[11]	Liberty 56 190	[written by D. R. Robbins, G. S. Kimple, M. A. Russo, V. J. DeMeo, Jr][produced by Bennett & Bennett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fantasy	Fantasy	08.1970	-	194[3]	Liberty 7643	[produced by Bennett & Bennett]