Z archiwum...rocka : Wyniki wyszukiwania: Steppenwolf

Wszystkie posty spełniające kryteria zapytania Steppenwolf, posortowane według trafności. Sortuj według daty Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 maja 2022

Steppenwolf

STEPPENWOLF- Zespół działający w południowej Kalifornii.
Oryginalny skład formacji zawiązał się jednak w To ronto, gdy przestała istnieć grupa The Sparrow(s).
Początkowo tworzyli go John Kay (właśc. Joachim F. Krauledat, ur. 12.04. 1944 r. w Tilsit, Niemcy: śpiew),
Michael Monarch (ur. 5.07. 1950 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA; gitara prowadząca),
Goldy McJohn (ur. 2.05. 1945 r.; klawisze),
Rushlon Moreve (właśc. John Rushton Morey, ur. 2.05.1945 r. w Los Angeles, zm. 1.07.1981 r. w Sun Valley w Kalifornii; bas) i
Jerry Edmonton (ur. 24. 10. 1946 r. w Kanadzie; perkusja).

Nazwę Steppenwolf (Wilk Stepowy) grupa przyjęła w 1967 r.. zainspirowana powieścią słynnego pisarza Hermana Hessego. Przed dokonaniem pierwszych nagrań zespół opuścił Moreve, a jego miejsce zajął John Russell Morgan.

Debiutancki album grupy zawierał m.in. przebój "Born To Be Wild", który dotarł do 2. miejsca amerykańskiej listy bestsellerów. Autorem tego pełnego buntu hymnu był Dennis Edmonton (inaczej Mars Bonfire), gitarzysta Sparrow i brat perkusisty Jerry'ego. Utwór został wykorzystany w początkowej sekwencji filmu „Easy Rider", stając się prawdziwą, ponadczasową klasyką.
Steppenwolf posługiwali się hardrockowym imagem, a ich repertuar zawierał kompozycje rockowe i bluesowe. Dwa kolejne single, "Magic Carpet Ride" i "Rock Me", które dotarły do amerykańskiej Top 10. poruszały problemy polityczne, mówiły także o narkotykach i uprzedzeniach rasowych.
W nagraniu następnej dużej płyty Monster udział wzięli nowi członkowie grupy: Larry Byrom (ur. 27.12.1948 r.; gitara) i Nick St. Nicholas (ur. 28.09. 1943 r. w Hamburgu, Niemcy; bas), poprzednio grający w zespole Time.

Ten album koncepcyjny, będący najbardziej spójnym dziełem w dyskografii Steppenwolf, bazował na tekstach Kaya. zjadliwie krytykujących współczesną Amerykę.
Kolejne przedsięwzięcia grupy nie dorównały sukcesowi Monster. W 1972 r. John Kay rozwiązał Steppenwolf, lecz po nieudanych próbach podjęcia kariery solowej zdecydował się na reaktywację formacji dwa lata później. W ciągu następnych lat kilkakrotnie opuszczał i reanimował zespół, lecz nie zdołał powtórzyć wcześniejszych sukcesów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Born to be wild/Everybody's next one	Steppenwolf	07.1968	30[7]	2[13]	Dunhill 4138	[from film "Easy rider"][gold-US][gold-UK][Written by: Mars Bonfire][Produced by: Gabriel Mekler]
Magic carpet ride/Sookie Sookie	Steppenwolf	10.1968	-	3[16]	Dunhil 4161	[gold-US][Written by: J. Kay-R. Moreve][Produced by: Gabriel Mekler]
Rock me/Jupiter child	Steppenwolf	03.1969	-	10[10]	Dunhill 4182	[Written by: John Kay][Produced by: Gabriel Mekler]
It' s never too late/Happy Birthday	Steppenwolf	05.1969	-	51[5]	Dunhill 4192	[Written by: J. Kay-N. St. Nicholas][Produced by: Gabriel Mekler]
Move over/Power Play	Steppenwolf	08.1969	-	31[9]	Dunhill 4205	[Written by: J. Kay-G. Mekler][Produced by: Gabriel Mekler]
Monster/Berry rides again	Steppenwolf	12.1969	-	39[8]	Dunhill 4221	[Written by: J. Kay, J. Edmonton][Produced by: Gabriel Mekler]
Hey lawdy mama/Twisted	Steppenwolf	04.1970	-	35[8]	Dunhill 4234	[Written by: John Kay][Produced by: Gabriel Mekler]
Screaming night hog/Spiritual fantasy	Steppenwolf	08.1970	-	62[7]	Dunhill 4248	[Written by: John Kay][Produced by: Richard Podolor]
Who needs ya/Earschplittenloudenboomer	Steppenwolf	11.1970	-	54[6]	Dunhill 4261	[Written by: L. Byrom, J. Kay][Produced by: Richard Podolor]
Snow blind friend/Hippo stomp	Steppenwolf	03.1971	-	60[7]	Dunhill 4269	[written by Hoyt Axton][Produced by: Richard Podolor]
Ride with me/For Madmen Only	Steppenwolf	07.1971	-	52[8]	Dunhill 4283	[Written by: Mars Bonfire][Produced by: Richard Podolor]
For ladies only/Sparkle eyes	Steppenwolf	11.1971	-	64[7]	Dunhill 4292	[Written by: J. Edmonton-K. Henry-J. Kay-G. McJohn][Produced by: Richard Podolor]
Straight shootin' woman/Justice don't be slow	Steppenwolf	09.1974	-	29[9]	Mums 6031	[Written by:J. Edmonton][Produced by: Steppenwolf]
Smokey factory blues/Fool's fantasy	Steppenwolf	03.1975	-	108[3]	Mums 6036	[from film "Easy rider"][gold-US][Written by: Mars Bonfire][Produced by: Gabriel Mekler]
Born to be wild	Steppenwolf	02.1999	18[5]	-	Universal	[Written by: Mars Bonfire]
John Kay
I'm movin' on/Walk beside me	John Kay	04.1972	-	52[7]	Dunhill/ABC 4309	[#1 country hit for Hank Snow in 1950r]

Albumy *189*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steppenwolf	Steppenwolf	03.1968	59[2][04.70]	6[87]	Dunhil/ABC 50 029	[gold-US][produced by Gabriel Mekler]
Steppenwolf the second	Steppenwolf	10.1968	-	3[52]	Dunhil/ABC 50 037	[gold-US][produced by Gabriel Mekler]
At your birthday party	Steppenwolf	03.1969	-	7[29]	Dunhil/ABC 50 053	[produced by Gabriel Mekler]
Early	Steppenwolf	07.1969	-	29[19]	Dunhil/ABC 50 060
Monster	Steppenwolf	11.1969	43[4]	17[46]	Dunhil/ABC 50 066	[gold-US][produced by Gabriel Mekler]
Live	Steppenwolf	04.1970	16[14]	7[53]	Dunhil/ABC 50 075	[gold-US][produced by Gabriel Mekler]
Seven	Steppenwolf	11.1970	-	19[17]	Dunhil/ABC 50 090	[gold-US][produced by Richard Podolor]
Gold: Their Great Hits	Steppenwolf	03.1971	-	24[36]	Dunhil/ABC 50 099	[gold-US]
For ladies open	Steppenwolf	10.1971	-	54[11]	Dunhil/ABC 50 110	[produced by Richard Podolor]
Rest in peace	Steppenwolf	02.1972	-	62[13]	Dunhil/ABC 50 124	[produced by Richard Podolor, G. Mekler]
16 greatest hits	Steppenwolf	02.1973	-	152[9]	Dunhil/ABC 50 135	[platinum-US]
Slow flux	Steppenwolf	09.1974	-	47[12]	Mums 33 093	[produced by Steppenwolf]
Hour of the wolf	Steppenwolf	09.1975	-	155[4]	Epic 33 583	[produced by Steppenwolf]
Rock'n'roll rebels	Steppenwolf	09.1987	-	171[4]	Qwil 1560	[produced by John Kay,Rocket Ritchotte,Michael Wilk]

niedziela, 5 stycznia 2025

Dunhill Records

Dunhill Records to wytwórnia,której okres aktywności to lata 1965-1975.Zaczyna w 1964 roku jako firma producencka,przed właściwą działalnością wydawniczą,kierowana przez Lou Adlera-właściciela firmy.Jej siedzibą stało się 321 S. Beverly Drive w Los Angeles.

Lou Adler był już wcześniej znany w muzycznym biznesie,jako autor piosenek [minn. Sama Cooka],i razem z Herbem Alpertem był menadżerem duetu Jan & Dean.Był także wiceprezydentem Screen Gems,współpracując z Carole King.

Kiedy Adler założył w 1965r wytwórnię Dunhill Records,dystrybucją jej płyt zajmował się Paramount-ABC.Jako stałych autorów piosenek zatrudnił duet Phil Sloan i Steve Barri ,z którymi wcześniej współpracował w Imperial Records.To im wytwórnia zawdzięcza pierwsze sukcesy.Pierwszy album wydany przez Dunhill to ich dzieło,wydany pod etykietą Rincon Surfside Band,gdzie wspomagali ich muzycy studyjni.Pierwsze single to dzieła artystów wcześniej współpracujących z Adlerem,bądż będącymi członkami wspomnianej studyjnej orkiestry Rincon Surfside Band- Shelley Fabares,Willie & the Wheels,Terry Black, Hal Blaine, the Iguanas, i Don & the Goodtimes .

Jednym z pierwszych prawdziwie "nowych" artystów był Barry McGuire,ex członek New Christy Minstrels.To on był wykonawcą hitu #1 na listach przebojów-"Eve Of Destruction" .Ale Sloan i Barri nadal poszukiwali zespołu,stał się nim Grass Roots stworzony z muzyków występujących wcześniej w Beduins,grupy pochodzącej z San Francisco.
Ich pierwszy singiel-"Mr. Jones"/"You're A Lonely Girl" nie odniósł sukcesu,postanawiają wracać do rodzinnego miasta,pracując nad albumem ,którego podstawę tworzył materiał Sloana i Barri.Dunhill decyduje wydać pochodzący z niego singiel-"Where Were You When I Needed You",który trafił do Top 30 Billboard Charts,ale zespół zaraz po tym rozwiązał się.
W tym samym roku Sloan i Barri reaktywują Grass Roots w nowym składzie,dostarczający hity na listy przebojów w drugiej połowie lat 60-tych z regularnością zegarka.

Odkryciem Adlera i kopalnią hitów dla wytwórni stał się ansambl wokalny Mamas and Papas,który początkowo towarzyszył Barry McGuire przy nagrywaniu LP.This Precious Time,a z którym rychło podpisał kontrakt nagraniowy.Temat "California dreamin" zamiast stać się hitem McGuire,był początkiem kariery zespołu Johna Phillipsa.
Lou Adler w 1966 roku sprzedaje Dunhill Rec koncernowi ABC i zakłada Ode Records,dla którego nagrywali minn. Scott McKenzie [wielki przebój-"San Francisco"] i Carole King.

Pod koniec lat 60-tych konglomerat ABC-Dunhill staje się jedną z największych wytwórni produkując hity Steppenwolf ("Born To Be Wild," "Magic Carpet Ride," "Rock Me,"],Mama Cass,Grass Roots,Thelmy Houston,ale przede wszystkim septetu Three Dog Night [ "Mama Told Me Not To Come," Hoyt Axton's "Joy To The World," ].

W połowie lat 70-tych czołowymi artystami wytwórni byli Joe Walsh,Bobby Bland, Four Tops.W 1975r ABC zamyka Dunhill Rec a jej artystów przenosi do ABC.

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"
25.09.1965 1 Eve Of Destruction...Barry McGuire__Dunhill 4009 7.05.1966 3 Monday, Monday...The Mama's & The Papa's__Dunhill 4026 11.07.1970 2 Mama Told Me (Not To Come)...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4239 17.04.1971 6 Joy To The World...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4272 16.09.1972 1 Black & White...Three Dog Night__Dunhill/ABC 4317

Najpopularniejsze płyty
BLAND, BOBBY & B.B. KING TOGETHER FOR THE FIRST TIME 02/28/75 DUNHILL Gold ALBUM CROCE, JIM BAD BAD LEROY BROWN 07/24/73 DUNHILL Gold SINGLE CROCE, JIM I GOT A NAME 12/06/73 DUNHILL Gold ALBUM CROCE, JIM YOU DON'T MESS AROUND WITH JIM 11/26/73 DUNHILL Gold ALBUM DONALDSON, BO & THE HEYWOODS BILLY DON'T BE A HERO 06/05/74 DUNHILL Gold SINGLE FOUR TOPS, THE AIN'T NO WOMAN 04/02/73 DUNHILL Gold SINGLE GRASSROOTS, THE GOLDEN GRASS 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM GRASSROOTS, THE MIDNIGHT CONFESSION 12/03/68 DUNHILL Gold SINGLE GRASSROOTS, THE THEIR SIXTEEN GREATEST HITS 08/09/72 DUNHILL Gold ALBUM HAMILTON, JOE FRANK & REYNOLDS DON'T PULL YOUR LOVE 08/10/71 DUNHILL Gold SINGLE JAMES GANG JAMES GANG RIDES AGAIN 10/26/71 DUNHILL Gold ALBUM JAMES GANG LIVE IN CONCERT 06/26/72 DUNHILL Gold ALBUM JAMES GANG THIRDS 07/12/72 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE CALIFORNIA DREAMIN' 06/10/66 DUNHILL Gold SINGLE MAMAS & THE PAPAS, THE FAREWELL TO THE FIRST GOLDEN ERA 02/09/68 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE IF YOU CAN BELIEVE YOUR EYES & EARS 06/10/66 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE MONDAY, MONDAY 06/10/66 DUNHILL Gold SINGLE MAMAS & THE PAPAS, THE THE MAMAS & THE PAPAS 12/01/66 DUNHILL Gold ALBUM MAMAS & THE PAPAS, THE THE MAMAS & THE PAPAS DELIVER 04/20/67 DUNHILL Gold ALBUM MINELLI, LIZA CABARET (SOUNDTRACK) 08/17/73 DUNHILL Gold ALBUM SOUNDTRACK EASY RIDER 01/19/70 DUNHILL Gold ALBUM STEELY DAN CAN'T BUY A THRILL 05/31/73 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF BORN TO BE WILD 09/19/68 DUNHILL Gold SINGLE STEPPENWOLF LIVE STEPPENWOLF 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF MAGIC CARPET RIDE 03/25/69 DUNHILL Gold SINGLE STEPPENWOLF MONSTER 03/18/70 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF 11/27/68 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF GOLD 04/12/71 DUNHILL Gold ALBUM STEPPENWOLF STEPPENWOLF THE SECOND 02/12/69 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT AN OLD FASHIONED LOVE SONG 12/29/71 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT AROUND THE WORLD WITH THREE DOG NIGHT 03/06/73 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT BLACK & WHITE 10/02/72 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT CAPTURED LIVE AT THE FORUM 01/16/70 DUNHILL Gold THREE DOG NIGHT CYAN 10/12/73 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT GOLDEN BISQUITS 04/12/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT HARD LABOR 04/17/74 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT HARMONY 10/13/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT IT AIN'T EASY 07/14/70 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT JOY TO THE WORLD 04/09/71 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT JOY TO THE WORLD - THEIR GREATEST HITS 01/14/75 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT MAMA TOLD ME (NOT TO COME) 07/14/70 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT NATURALLY 04/09/71 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT ONE 07/23/69 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT SEVEN SEPARATE FOOLS 07/28/72 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT SHAMBALA 07/24/73 DUNHILL Gold SINGLE THREE DOG NIGHT SUITABLE FOR FRAMING 12/12/69 DUNHILL Gold ALBUM THREE DOG NIGHT THE SHOW MUST GO ON 05/14/74 DUNHILL Gold SINGLE

wtorek, 7 maja 2024

Hoyt Axton

Hoyt Wayne Axton (ur. 25 marca 1938r - zm. 26 października 1999r) był amerykańskim piosenkarzem i autorem tekstów, gitarzystą i aktorem. Zyskał sławę na początku lat 60-tych, ugruntowując swoją pozycję na Zachodnim Wybrzeżu jako piosenkarz folkowy o potężnym głosie. Do jego najbardziej znanych piosenek należą „Joy to the World”, „The Pusher”, „No No Song”, „Greenback Dollar”, „Della and the Dealer” i „Never Been to Spain”.

Był także płodnym aktorem charakterystycznym, mającym na swoim koncie wiele ról filmowych i telewizyjnych, często grając postać ojca w wielu filmach, w tym The Black Stallion (1979), Heart Like a Wheel (1983) i Gremlins (1984).

Urodzony w Duncan w stanie Oklahoma, Axton spędził swoje młodzieńcze lata w Comanche w stanie Oklahoma ze swoim bratem Johnem. Jego matka Mae Boren Axton, autorka tekstów, jest współautorką piosenki „Heartbreak Hotel”, która stała się wielkim hitem Elvisa Presleya. Niektóre z własnych piosenek Hoyta zostały później nagrane przez Presleya. Ojciec Axtona, John Thomas Axton był oficerem marynarki stacjonującym w Jacksonville na Florydzie, gdzie rodzina dołączyła do niego w 1949 roku. Axton ukończył szkołę średnią im. Roberta E. Lee High School w 1956 roku i opuścił miasto po tym, jak sklep z narzędziami spłonął w noc zakończenia szkoły w wyniku nieudanego żartu. Uczęszczał na stypendium do Oklahoma State University, gdzie grał w piłkę nożną, ale wyjechał, aby zaciągnąć się do marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Axton posiadał stopień podoficera drugiej klasy i służył na dwóch statkach: USS Princeton (CV-37) i USS Ranger (CVA-61).Axton był kuzynem muzyka Arlo Guthriego. Był także kuzynem Davida Borena, który był gubernatorem Oklahomy i przez trzy kadencje zasiadał w Senacie Stanów Zjednoczonych, a także był rektorem Uniwersytetu Oklahomy.

Po zwolnieniu ze służby w marynarce wojennej Axton zaczął śpiewać piosenki ludowe w kawiarniach i klubach nocnych w południowej Kalifornii. Na początku lat 60-tych wydał swój pierwszy album folkowy, The Balladeer (nagrany w Troubadour), na którym znalazła się jego piosenka „Greenback Dollar”. Stało się hitem 1963 roku dla Kingston Trio. Axton wydał wiele albumów w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. W połowie lat 70-tych wyprodukował studyjne covery własnej muzyki dla Johna Davidsona, a także wyprodukował album Tales From the Ozone z 1975 roku autorstwa Commander Cody & His Lost Planet Airmen. Wydał wiele własnych mniejszych hitów, takich jak „Boney Fingers”, „When the Morning Comes” i „Della and the Dealer” z 1979 roku.

Jego styl wokalny charakteryzował się charakterystycznym bas-barytonem (który później pogłębił się do prawie basu) i zastosowaniem charakterystyki. Axton po raz pierwszy pojawił się w telewizji w produkcji Davida L. Wolpera ABC The Story of a Folksinger (1963). W tym okresie pojawił się w programie Hootenanny prowadzonym przez Jacka Linklettera. W 1965 wystąpił w jednym z odcinków programu Bonanza, w którym śpiewał w duecie z Pernellem Robertsem. W 1966 roku zadebiutował w filmie Smoky wcielając się w rolę Freda Dentona, złego brata postaci granej przez Fessa Parkera.

Zyskał sławę w latach 70. i 80-tych dzięki rolom filmowym, m.in. w The Black Stallion (1979), Liar's Moon (1982), Heart Like a Wheel (1983) i Gremlins (1984). Jego występy telewizyjne obejmowały McCloud (1976), The Bionic Woman (1976), WKRP in Cincinnati (1979) i Diff'rent Strokes (1984, 1985). W 1980 roku zaśpiewał piosenkę przewodnią do krótkotrwałego serialu Flo i wystąpił gościnnie jako on sam w odcinku zatytułowanym „You Gotta Have Hoyt”. Axton zaśpiewał jingiel „The Ballad of Big Mac” w reklamie telewizyjnej McDonald's Big Mac z 1969 r., a także „Head for the Mountains” w lektorach piwa Busch w latach 80-tych. Wystąpił w reklamie Pizza Hut w 1985 r. oraz w spocie telewizyjnym FTD z Merlinem Olsenem w 1989 r.

W 1991 r. Axton został wprowadzony do The Walk of Western Stars w Newhall w Kalifornii. Jednak najbardziej trwałym wkładem Axtona były piosenki rozsławione przez innych: „Joy to the World” (Three Dog Night) i „Never Been to Spain” zarówno dla Three Dog Night, jak i Elvisa Presleya, „Greenback Dollar” dla Kingston Trio, „The Pusher” i „Snowblind Friend” dla Steppenwolf, „No No Song” dla Ringo Starra oraz utwory w wykonaniu takich piosenkarzy jak Joan Baez, Arlo Guthrie, John Denver, Nina Simone, Waylon Jennings, Martha Reeves, Jonathan Edwards, Glen Campbell, Anne Murray, David Clayton-Thomas i Colter Wall. Axton śpiewał w duecie z Lindą Ronstadt w piosenkach „Lion in the Winter” i „When the Morning Comes”, z Renee Armand w „Boney Fingers” oraz z Tanyą Tucker w „You Taught Me How to Cry”. Jego kompozycja „Joy to the World” w wykonaniu Three Dog Night w 1971 roku osiągnęła pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100 przez sześć tygodni z rzędu, co czyni ją największym hitem roku. Nazwał swoją wytwórnię Jeremiah na cześć żaby ryczącej we wspomnianej w piosence.

Axton był żonaty cztery razy, ale pierwsze trzy zakończyły się rozwodem. Miał pięcioro dzieci. Jedno z jego dzieci, Matt Axton, jest muzykiem. Axton zmagał się z uzależnieniem od kokainy i kilka swoich piosenek, w tym „The Pusher” , „Snowblind Friend” i „No No Song” częściowo odzwierciedlają jego doświadczenia z narkotykiem. Był zwolennikiem używania marihuany do celów medycznych, ale on i jego żona Deborah zostali aresztowani w lutym 1997 roku w ich domu w Montanie za posiadanie około 500 g (1,1 funta) marihuany. Jego żona wyjaśniła później, że zaoferowała Axtonowi marihuanę, aby złagodzić jego ból i stres po udarze w 1995 roku. Zostali ukarani grzywną i otrzymali wyroki odroczone. Axton nigdy w pełni nie wyzdrowiał po udarze i przez resztę życia poruszał się na wózku inwalidzkim.

Śmierć Axton zmarł w wieku 61 lat w swoim domu w Victor w stanie Montana 26 października 1999 r. po dwóch zawałach serca w ciągu dwóch tygodni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When The Morning Comes/Billie's Theme	Hoyt Axton	06.1974	-	54[6]	A&M 1497	[written by Hoyt Axton][produced by Allan McDougall, Hoyt Axton][10[10].Country Chart]
Boney Fingers/Life Machine	Hoyt Axton	09.1974	-	-	A&M 1607	[written by Hoyt Axton, Renee Armand][produced by Allan McDougall, Hoyt Axton][8[9].Country Chart]
Nashville/Speed Trap	Hoyt Axton	03.1975	-	A:106[6];B:105[4]	A&M 1657	[written by Hoyt Axton][produced by Hoyt Axton, Henry Lewy]
Flash Of Fire/Paid In Advance	Hoyt Axton	06.1976	-	-	A&M 1811	[written by Hoyt Axton, Catherine Smith][produced by David Kershenbaum][18[8].Country Chart]
Della And The Dealer/In A Young Girls Mind	Hoyt Axton	06.1979	-	-	Jeremiah 1000	[written by Hoyt Axton][produced by Chuck Mellone, Hoyt Axton ][17[7].Country Chart]
A Rusty Old Halo/Gotta Keep Rollin'	Hoyt Axton	10.1979	-	-	Jeremiah 1001	[written by Bob Merrill][produced by Hoyt Axton, C. Mellone ][14[8].Country Chart]
Wild Bull Rider/Torpedo	Hoyt Axton	02.1980	-	-	Jeremiah 1003	[written by Hoyt Axton][produced by Hoyt Axton, C. Mellone][21[6].Country Chart]
Evangelina/So Hard To Give It All Up	Hoyt Axton	05.1980	-	-	Jeremiah 1005	[written by H. Axton, K. Higginbotham][produced by Hoyt Axton, C. Mellone][37[3].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Southbound	Hoyt Axton	04.1975	-	188[2]	A&M 4510	[produced by Hoyt Axton & Henry Lewy]
Fearless	Hoyt Axton	04.1976	-	171[4]	A&M 4571	[produced by David Kershenbaum]

Kompozycje Hoyta Axtona na listach przebojów

[with Ken Ramsey]
01/1963 Greenback Dollar The Kingston Trio 21.US

[solo]
10/1968 Willie Jean The Sunshine Company 111.US
03/1971 Snow Blind Friend Steppenwolf 60.US
03/1971 Joy to the World Three Dog Night 1.US/24.UK
12/1971 Never Been to Spain Three Dog Night 5.US
03/1974 When the Morning Comes Hoyt Axton 54.US
02/1975 Nashville Hoyt Axton 106.US
03/1975 Speed Trap Hoyt Axton 105.US

[with David Jackson]
02/1975 No No Song Ringo Starr 3.US

sobota, 1 sierpnia 2026

Human Expression

The Human Expression to amerykański zespół grający garażowy i psychodeliczny rock
z Los Angeles, który wydał trzy dobrze przyjęte single i nagrał dodatkowe dema w latach 1966-1967.

Zespół powstał w 1966 roku, a jego członkowie pochodzili z Westminster w Kalifornii i Tustin w Kalifornii (oba w hrabstwie Orange). Jim Quarles wymyślił nazwę, „ponieważ miała mistyczny i nieziemski wydźwięk”, a ojciec jednego z członków zespołu (Jima Fostera) został ich menedżerem. Obaj zaczęli pisać piosenki dla nowego zespołu: „Nie wiedziałem wtedy, co robię. Po prostu pisałem piosenki z Jimem Fosterem. Nie miałem żadnego wcześniejszego doświadczenia”. Zespół zaczął występować w lokalnych klubach i na szkolnych potańcówkach, aby stworzyć bardziej spójny zespół. Po sześciu miesiącach prób udali się do studia nagraniowego i nagrali demo na swój pierwszy singiel, ostatecznie podpisując kontrakt z wytwórnią Accent Records z Los Angeles. Podczas gdy strona „A” singla została wybrana, strona „B” została zastąpiona utworem, który jest prawdopodobnie ich najbardziej znanym nagraniem, „Love at Psychedelic Velocity”.

Dwa kolejne autorskie utwory złożyły się na drugi singiel; dema i opublikowane nagrania obu stron przetrwały do dziś. Oba single zostały zmiksowane przez Wally'ego Heidera, znanego ze współpracy z Grateful Dead. Być może z powodu słabej sprzedaży własnych utworów zespołu, ich menedżer przyniósł zespołowi dema dwóch utworów nieznanego wówczas kompozytora Marsa Bonfire'a, aby rozważyć ich wykorzystanie na trzecim singlu. Wybrali „Sweet Child of Nothingness” jako stronę „A” trzeciego singla, a na stronie „B” miał być wsparty inną oryginalną kompozycją. Drugim utworem był „Born to Be Wild”, który nie zrobił wrażenia na Jimie Quarlesie; W 1968 roku utwór ten stał się wielkim przebojem zespołu Steppenwolf.

W tym czasie zespół zaczął również grać na Sunset Strip, ale jego obecność była ograniczona ze względu na to, że wciąż byli nieletni. Zanim ukazał się trzeci singiel zespołu, gitarzysta prowadzący Martin Eshleman doznał kontuzji ręki. Zespół ćwiczył i robił sobie przerwę, gdy Tom Hamilton przypadkowo zatrzasnął drzwiami dłoń Eshlemana, wbijając ją w szkło. Eshleman zerwał ścięgna i tętnicę i został zmuszony do opuszczenia zespołu. Chociaż zatrudniono nowego gitarzystę, Quarles odszedł niemal natychmiast: „Ta zmiana w pewnym sensie zniszczyła chemię w zespole. Poczułem, że nadszedł czas, aby iść dalej”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Night/Love At Psychedelic Velocity	Human Expression	11.1966	-	-	Accent 1214	[written by The Human Expression]
Optical Sound/Calm Me Down	Human Expression	05.1967	-	-	Accent 1226	[written by Quarles, Foster][produced by Scott Seeley, Don Clifton]
Sweet Child Of Nothingness/I Don't Need Nobody	Human Expression	.1968	-	-	Accent 1252	[written by Mars Bonfire][produced by Scott Seeley]

niedziela, 17 października 2021

Sandy Nelson

Właśc. Sander L.Nelson, ur. 1.12.1938 r. w Santa Monica w stanie Kalifornia, USA. Jako perkusista zadebiutował w grupie Kip Tyler Band. Dzięki estradowym doświadczeniom, wyniesionym z koncertów rock'n'rollowych, stał się poszukiwanym muzykiem studyjnym, zatrudnianym w formacjach tworzonych ad hoc przez młodych producentów nagrań, m.in. Bruce'a Johnstona i Phila Spectora.

Towarzyszył stworzonemu przez Spectora zespołowi Teddy Bears w bestsellerowym nagraniu "To Know Him Is To Love Him", a pod kierunkiem Johnstona zabłysnął jako perkusista w dynamicznym, instrumentalnym temacie "Teen Beat" - nagrodzonym "złotą płytą" amerykańskim i brytyjskim przeboju z 1959 r. Drugą "złotą płytę" zdobył w 1961 r. za singel "Let There Be Drums", współautorstwa Richiego Podolora, późniejszego producenta nagrań Three Dog Night i Steppenwolf.

Na płytach wydawanych przez wytwórnię Imperial w następnych latach powielał sprawdzony szablon oparty na połączeniu prostej melodycznej linii gitary z żywiołowymi riffami perkusji - brzmienie nawiązujące do ówczesnych triumfów surfa.
Popularność instrumentalnych przebojów Nelsona okazała się przelotna, a nagrany w 1964 r. singel "Teen Beat '65" był ostatnim odnotowanym na listach sukcesem perkusisty. W sesjach nagraniowych (odbywających się często w zaadaptowanym na studio garażu Nelsona) uczestniczyli m.in. gitarzyści Glen Campbell i Jerry McGee (późniejszy członek The Ventures) oraz basista Carole Kaye.

Pod koniec lat sześćdziesiątych Nelson zniknął z muzycznej sceny. Przypomniał się w następnej dekadzie występem w "Rock'N'Roll Revival" - cyklicznym programie impresaria Richarda Nadera, by szybko wycofać się po niepowodzeniu dyskotekowego albumu Bang Bang Rhythm. Pomimo sporadycznych propozycji udziału w nieformalnych sesjach nagraniowych - od 1978 r. zajmuje się muzyką głównie hobbystycznie, choć miłośnicy starych nagrań instrumentalnych traktują do dziś z estymą jego bogatą dyskografię.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teen beat/Big jump	Sandy Nelson	09.1959	9[11]	4[16]	Original Sound 5	[written by Sandy Nelson/Arthur Egnoian]
Let there be drums/Quite a beat!	Sandy Nelson	10.1961	3[16]	7[16]	Imperial 5775	[written by Sandy Nelson][silver-UK]
Drums are my beat/Birth of the beat	Sandy Nelson	02.1962	30[6]	29[7] side B:75[1]	Imperial 5809	[written by Sandy Nelson][silver-UK]
Drummin' up a storm/Drum stomp	Sandy Nelson	04.1962	39[8]	67[8] side B:86[3]	Imperial 5829	[written by Richard Podolor][side B:written by Sandy Nelson/Richard Podolor]
All night long/Rompin' & stompin'	Sandy Nelson	07.1962	-	75[3]	Imperial 5860	[written by John Gray]
And then there were drums/Live it up	Sandy Nelson	09.1962	-	65[4] side B:101[2]	Imperial 5870	[written by Sandy Nelson]
Let the four winds blow/Be bop baby	Sandy Nelson	12.1962	-	107[2]	Imperial 5904	[written by D. Bartholomew, A. Domino][#15 hit for Fats Domino in 1961]
Teen beat ' 65/Kitty's theme	Sandy Nelson	09.1964	-	44[10]	Imperial 66060	[written by Nelson, Egnoian]
Reach for a star/Chop-chop	Sandy Nelson	03.1965	-	133[2]	Imperial 66093	[written by Michael Z. Gordon][produced by Joe Saraceno]
Let there be drums '66/Land of 1000 dances	Sandy Nelson	05.1965	-	120[3]	Imperial 66107	[written by Nelson, Podolor][produced by Joe Saraceno]
Drums a go-go/Cashbah	Sandy Nelson	09.1965	-	124[1]	Imperial 66127	[written by Paul Buff][produced by Dave Pell]
Manhattan spiritual/The stripper	Sandy Nelson	06.1969	-	119[2]	Imperial 66375	[written by Billy Maxted][produced by Ted Glasser][#10 hit for Reg Owen in 1959]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let there be drums	Sandy Nelson	01.1962	-	6[46]	Imperial 9159
Drums are my beat!	Sandy Nelson	04.1962	-	29[24]	Imperial 9168
Drummin' up a storm	Sandy Nelson	07.1962	-	55[11]	Imperial 9189
Compelling percussion	Sandy Nelson	11.1962	-	141[3]	Imperial 9204
Golden hits	Sandy Nelson	12.1962	-	106[3]	Imperial 9202
Live! In Las Vegas	Sandy Nelson	11.1964	-	122[11]	Imperial 12 272
Teen beat ' 65	Sandy Nelson	03.1965	-	135[5]	Imperial 12 278
Drum discotheque	Sandy Nelson	07.1965	-	120[8]	Imperial 12 283
Drums a go-go	Sandy Nelson	10.1965	-	118[11]	Imperial 12 287
Boss beat	Sandy Nelson	01.1966	-	126[7]	Imperial 12 298
“In” beat	Sandy Nelson	04.1966	-	148[2]	Imperial 12 305

środa, 19 października 2022

Fantasy

Fantasy zostało założone przez pięciu nastolatków w Miami na Florydzie w 1967 roku, początkowo w składzie: Billy Robbins (wokal), Bob Robbins (bas), Jim DeMeo (gitara), Mario Russo (klawisze) i Greg Kimple (perkusja). Powoli zbudowali sobie fanów, a lokalna popularność w końcu sprawiła, że podpisali kontrakt jako zespół domowy w "Thee Image", bardzo popularnym w tamtym czasie miejscu. Zespół grał tam w każdy weekend od 1968 roku i otwierał się na takie zespoły jak Led Zeppelin, Frank Zappa, Steppenwolf i innych popularnych wówczas artystów.

Potem katastrofa uderza w zespół, jako wokalista Billy Robbins; który był charyzmatycznym frontmanem mającym niemały udział w dotychczasowym sukcesie, zaginął i ostatecznie okazał się martwy. Jakiś czas po tym, jak zespół zaczyna szukać nowej wokalistki i ostatecznie zatrudnia Lydię Janene Miller (aka Jamene Miller); 16-letnią niezwykle utalentowaną wokalistkę o szorstkim, potężnym głosie w tradycji Janis Joplin i Grace Slick. Niedługo potem Fantasy podpisało kontrakt z Liberty/United Artists, a ich debiutancki album zatytułowany Fantasy ukazał się w 1970 roku. Dostają pomniejszy singiel z instrumentalnym Stoned Cowboy, ale poza tym album nigdzie nie zyskał popularności. Miller postanawia odejść z zespołu, bezskutecznie próbując rozpocząć karierę solową, podczas gdy reszta zespołu kontynuuje karierę jako Year One. Fantasy ponownie zjednoczony w latach 70-tych; ale wtedy tylko na indywidualne koncerty. Niestety, Lydia Jamene Miller zmarła 27 września 2008 roku w wieku 55 lat, częściowo z powodu choroby alkoholowej. Wokalista Billy Robbins zmarł i został zastąpiony przez Lydię Janene Miller (aka Jamene Miller). Zespół wydał tylko jeden album w 1970 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stoned Cowboy	Fantasy	09.1970	-	77[11]	Liberty 56 190	[written by D. R. Robbins, G. S. Kimple, M. A. Russo, V. J. DeMeo, Jr][produced by Bennett & Bennett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fantasy	Fantasy	08.1970	-	194[3]	Liberty 7643	[produced by Bennett & Bennett]

czwartek, 4 lutego 2016

Player

Player jest amerykańskim zespołem rockowym , który wyrobił sobie markę w późnych latach 70-tych. Zespół miał kilka przebojów na US Hot 100 Bilboard, z których trzy weszły do Top 40 ; dwa z tych singli znalazły się w Top 10, w tym nr 1 hit " Baby Come Back ", napisanego przez członków grupy, Peter Becketta i JC Crowley'a .
Zespół pierwszy raz zebrał się w Los Angeles w Kalifornii . Oryginalny skład stanowili Peter Beckett (wokal, gitara), John Charles "JC" Crowley (wokal, instrumenty klawiszowe, gitara), Ronn Moss (bas, śpiew) i John Friesen (perkusja).

Beckett, przeszczepiony Anglik, był w grupie o nazwie Skyband z australijczykiem Steve Kipnerem (który również grał z australijskim zespołem Tin Tin ). Po rozpadzie Skyband w 1975 roku, Beckett znalazł się w Los Angeles i spotkał Crowley'a na imprezie. On i Crowley grali w nowym zespole Riff Raff, który wkrótce zmienił nazwę na Bandana i wydał singiel "Jukebox Saturday night" dla wytwórni Haven .

Gdy Haven zbankrutowała wkrótce potem, Lambert i Potter przenieśli artystów do RSO Records w 1976 roku, a Beckett i Crowley rozpoczął na nowo z Mossem i Friesenem (dawnym perkusistą i dyrektorem muzycznym w Ice Follies ) jako Player. Wayne Cook , klawiszowiec i muzyk sesyjny ,były członek Steppenwolf , było dodatkowym członkiem zespołu podczas występów na żywo.

Player zyskał popularność dzięki koncertom w szczytowym okresie rocka stadionowego lat 70-tych. Na początku,jesienią 1977r otwierali koncerty Gino Vannelli , następnie Boz Scaggs . Zaczęli rozwijać charakterystyczny, melodyjny styl rockowy . Ich największy hit " Baby Come Back ", wydany pod koniec 1977 roku, doszedł do nr 1 na liście Billboard Hot 100 w styczniu 1978 roku i odniósł też sukces w innych krajach. Ich następny singiel "This Time I'm in it For Love", zadebiutował jako nr 10 w tym samym roku. Eric Clapton zaprosił ich jako support podczas północnoamerykańskiego tournee w 1978r.

Później, w 1978 roku, klawiszowiec Cook opuścił zespół i został zastąpiony przez Boba Carpentera (który przyłączył się póżniej do Nitty Gritty Dirt Band). W końcu zespół zaczął grać własne koncerty, a także w dalszym ciągu otwierał występy artystów, takich jak Heart i Kenny Loggins jesienią 1978. Ale po koncertach w Coconut Grove w Miami na Florydzie w dniu 29 października 1978, napięcia między poszczególnymi członkami grupy spowodowały ogromne problemy. Kiedy w końcu spory ustały, grupa zagrała jeszcze kilka koncertów z Heart pod koniec 1978r i na początku 1979 roku, Beckett odszedł i grupa została bez umowy płytowej.

Pozostali trzej Crowley, Moss i Friesen, próbowali znaleźć nową formułę , ale nieskutecznie. Crowley następnie zdecydował się opuścić zespół, w końcu wrócił do rodzinnego Teksasu, gdzie później prowadził karierę w muzyce country. W międzyczasie Beckett zreorganizował grupę z dwoma pozostałymi członkami, aby kontynuować działalność jako Player.

Player wydał cztery albumy w czasie swoich aktywnych lat : Player (RSO Records 1977 rok), Danger Zone (RSO Records w 1978 roku), Room With A View ( Casablanca Records w 1980 roku), i ostatni bez Crowley'a, Spies of Life (RCA Records w 1981 roku). Po ich późniejszej reformacji, wydali swój piąty album Lost In Reality dla River North Records w 1996 roku, i Two Many Reasons , dla Frontiers Records w 2013 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby Come Back/Love Is Where You Find It	Player	10.1977	32[7]	1[3][32]	RSO 879	[gold-US][written by P. Beckett, J. C. Crowley][produced by Dennis Lambert, Brian Potter][10[18].R&B Chart]
This Time I'm In It For Love/Every Which Way	Player	03.1978	-	10[17]	RSO 890	[written by S. Pippin, L. Keith][produced by Dennis Lambert, Brian Potter]
Prisoner Of Your Love/Join In The Dance	Player	09.1978	-	27[11]	RSO 908	[written by P. Beckett, J. C. Crowley][produced by Dennis Lambert, Brian Potter]
Silver Lining/Forever	Player	12.1978	-	62[6]	RSO 914	[written by P. Beckett][produced by Dennis Lambert, Brian Potter]
It's For You/Tip Of The Iceberg	Player	06.1980	-	46[8]	Casablanca 2265	[written by P. Beckett][produced by Tony Peluso, Peter Beckett]
Givin' It All/Tip Of The Iceberg	Player	09.1980	-	105[3]	Casablanca 2295	[written by P. Beckett][produced by Tony Peluso, Peter Beckett]
If Looks Could Kill/Born To Be With You	Player	01.1982	-	48[9]	RCA 13 006	[written by D. Lambert, P. Beckett][produced by Dennis Lambert]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Player	Player	11.1977	-	26[34]	RSO 3026	[gold-US][produced by Dennis Lambert, Brian Potter]
Danger Zone	Player	09.1978	-	37[23]	RSO 3036	[gold-US]
Spies of Life	Player	02.1982	-	152[7]	RCA Victor 4186	-

niedziela, 29 grudnia 2019

Boney M

Grupa założona w 1976 r. przez niemieckiego producenta i kompozytora Franka Fariana z myślą o promowaniu jego singlowego tematu "Baby Do You Wanna Bump?, popularnego w Belgii i Holandii. W jej skład weszli:
Marcia Barrelt (ur. 14.10.1948 r. w St. Catharine's na Jamajce śpiew),
Bobby Farrell (ur. 6.10.1949 r. na Arubie, wyspie w archipelagu Antyli Holenderskich; śpiew),
Liz Mitchell (ur. 12.07.1952 r. w Clarendon na Jamajce; śpiew) i
Maisie Williams (ur. 25.03.1951 r. w Monserrat, Indie Zachodnie; śpiew).

W latach 1976-1977 w brytyjskiej Top 10 gościły liczne przeboje zespołu: "Daddy Cool", "Sunny", "Ma Baker" i "Belfast". Szczyt popularności grupy przypadł na rok 1978, kiedy singel z tematami "Rivers Of Babylon" i "Brown Girl In The Ring" pozostawał przez czterdzieści tygodni na liście brytyjskiej, a jego sprzedany nakład był trzecim w dziejach tamtejszej popowej fonografii. Przebój "Rasputin" trafił na drugie miejsce Top 20, a rok 1978 zamknęła mała płyta "Mary's Boy Child-Oh My Lord", która weszła na szczyt listy.

Podobne sukcesy Boney M odnosili na kontynencie europejskim (ponad 50 milionów sprzedanych płyt). Niekonwencjonalny dobór materiału zaowocował w 1979 r. dziesiątym miejscem singla "Painter Man" z repertuaru Creation. W tym samym roku grupa pojawiła się na koncertach w Polsce. Ostatnimi goszczącymi na listach przebojami były "Hooray Hooray It's A Holi-Holiday" i "Gotta Go Home/El Lute".

Pomimo spadku popularności, zespołowi udało się w 1980 r. zwieńczyć najwspanialszy okres kariery przebojowym albumem The Magic Of Boney M.

W 1992 r. Boney M powrócił na listy przebojów wiązanką "Boney M Megamix". która dotarła aż do 7. miejsca w Wielkiej Brytanii. Wiosną 1993 r. grupa - w której ze starego składu pozostała jedynie Liz Mitchell - odbyła brytyjskie tournee. Później odwiedziła Europę, w tym - po raz drugi - Polskę (jako gwiazda festiwalu w Sopocie).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Daddy Cool / No Woman No Cry US side B:Lovin' or leavin'	Boney M	12.1976	6[13]	65[5]	Atlantic K 10 827/Atco 7063	[silver-UK][written by Frank Farian,George Reyam][produced by Frank Farian][11[13].Hot Disco/Dance]
Sunny / New York City	Boney M	03.1976	3[10]	-	Atlantic K 10 892/Atco 7080	[66 hit- Bobby Hebb][written by Bobby Hebb][produced by Frank Farian]
Ma Baker / Still I'm Sad US side B:A Woman Can Change a Man	Boney M	05.1977	2[13]	96[3]	Atlantic K 10 965/Atlantic 3422	[gold-UK][written by Fred Jay,Frank Farian,Günter Reyam][produced by Frank Farian][31[7].Hot Disco/Dance]
Belfast / Plantation Boy	Boney M	10.1977	8[13]	-	Atlantic K 11 020/-	[written by Jimmy Bilsbury,Drafi Deutscher,Joe Menke][produced by Frank Farian]
Rivers of Babylon / Brown Girl in the Ring	Boney M	04.1978	1[5][40]	30[17]	Atlantic-Hansa K 11 120/Sire 1027	[platinum-UK][written by Frank Farian,Hans-Jörg Mayer,Brent Dowe,Trevor McNaughton][produced by Frank Farian]
Rasputin / Painter Man	Boney M	09.1978	2[10]	-	Atlantic -Hansa K 11 192/-	[gold-UK][written by Fred Jay,Frank Farian,Hans-Jörg Mayer][produced by Frank Farian]
Mary's Boy Child / Oh My Lord/Dancing in the streets	Boney M	12.1978	1[4][8]	85[5] B2:103[6]	Atlantic-Hansa K 11 221/Warner 49 144	[platinum-UK][written by Fred Jay,Frank Farian,Jester Hairston,Lorin Maazel][produced by Frank Farian]
Painter Man / He Was a Steppenwolf	Boney M	03.1979	10[6]	-	Atlantic -Hansa K 11 255/-	[66 hit-Creation][silver-UK][written by Kenny Pickett,Eddie Phillips][produced by Frank Farian]
Hooray! Hooray! It's a Holi-Holiday / Ribbons of Blue	Boney M	04.1979	3[9]	-	Atlantic -Hansa K 11 279/-	[silver-UK][written by Fred Jay,Frank Farian][produced by Frank Farian]
Gotta go home/El Lute	Boney M	08.1979	12[11]	-	Atlantic -Hansa K 11 351/-	[silver-UK][written by Fred Jay,Frank Farian,Heinz Huth,Jürgen Huth][produced by Frank Farian]
I'm Born Again / Bahama Mama	Boney M	12.1979	35[7]	-	Atlantic -Hansa K 11 410/-	[written by Fred Jay,Stefan Klinkhammer,Helmut Rulofs][produced by Frank Farian]
My friend Jack/I See a Boat on the River	Boney M	04.1980	57[5]	-	Atlantic -Hansa K 11 463/-	[written by Smoke][produced by Frank Farian]
Children of Paradise / Gadda-Da-Vida	Boney M	02.1981	66[2]	-	Atlantic -Hansa K 11 637/-	[written by Fred Jay,Frank Farian,Hans-Jörg Mayer,Helmut Rulofs][produced by Frank Farian]
We Kill the World (Don't Kill the World) / Boonoonoonoos	Boney M	11.1981	39[5]	-	Atlantic -Hansa K 11 689/-	[written by Frank Farian, Giorgio Sgarbi][produced by Frank Farian]
Kalimba de Luna	Boney M	01.1985	-	49[8].Hot Disco/Dance	-/Carrere 05134	[written by Tony Esposito,Mauro Malavasi,Giuseppe Amoruso,Gianluigi Di Franco,Remo Licastro][produced by Frank Farian]
Boney M megamix	Boney M	11.1992	7[9]	-	Arista 74321 12512 7/-	[written by Trad./Frank Farian/George Reyam/Brent Dowe/Trevor McNaughton/Bobby Hebb/Frank Farian/Fred Jay][produced by Frank Farian]
Brown girl in the ring [remix]	Boney M	04.1993	38[3]	-	Arista 74321137052/-	[written by Frank Farian/George Reyam/Fred Jay/Re-Run/Oliver Wallner][produced by FM Productions/Re-Run/Oliver Wallner]
Ma Baker-Somebody scramed	Boney M vs Horny United	05.1999	22[6]	-	Logic 74321653872	[written by Franz Reuter ][produced by Frank Farian]
Daddy cool 2001	Boney M	12.2001	47[2]	-	BMG 74321 91351 2	[written by Frank Farian/George Reyam][produced by Frank Farian]
Mary's Boy Child/Oh My Lord	Boney M	12.2007	26[19]	-	Sony Music DED 160000096

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take the heat off me	Boney M	04.1976	40[15]	-	Atlantic K 50 314	[silver-UK][produced by Frank Farian]
Love for sale	Boney M	08.1977	13[10]	206[2]	Atlantic K 50 385	[gold-UK][produced by Frank Farian]
Nightflight to Venus	Boney M	07.1978	1[4][65]	134[10]	Atlantic-Hansa K 50 496	[platinum-UK][produced by Frank Farian]
Oceans of fantasy	Boney M	09.1979	1[1][18]	-	Atlantic-Hansa K 50 610	[platinum-UK][produced by Frank Farian]
The Magic Of Boney M	Boney M	04.1980	1[2][32]	-	Atlantic-Hansa BMTV 1	[gold-UK][produced by Frank Farian]
The best of 10 years	Boney M	09.1986	35[5]	-	Stylus SMR 621	[produced by Frank Farian]
The greatest hits	Boney M	03.1993	14[10]	-	Telstar TCD 2656	[produced by Frank Farian]
The greatest hits	Boney M	12.2001	66[5]	-	BMG 74321896142	[produced by Frank Farian]
The Magic of Boney M.	Boney M	12.2006	45[4]	-	MCI 88697034772	[produced by Frank Farian]
Platinum Hits	Boney M	10.2013	188[3]	-	Music Club	-
Gold	Boney M	11.2019	41[3]	-	Crimson CRIMCD 651	-

środa, 12 kwietnia 2017

Detective

Detective, grupa amerykańsko-brytyjska. Powstała
w 1975 w. Los Angeles w Kalifornii. Na jej czele stanął Michael Des Barres - voc, znany z angielskiego zespołu Silverhead. Składu dopełnili Michael Monarch - g ze Steppenwolf, Bobby Pickett - b z Sugarloaf oraz Jon Hyde - dr, voc, były współpracownik Masona Williamsa. A niebawem dołączył jeszcze jeden Anglik, Tony Kaye - k, znany z Yes, Badger i Flash. Odejście we wrześniu 1978 Des Barresa przesądziło jej los.
W jednym z klubów Los Angeles wypatrzył ją Jimmy Page, gitarzysta Led Zeppelin, i zachwycony zaproponował kontrakt z firmą Swan Song, którą utworzył wraz z kolegami z zespołu. Jako Jimmy Robinson podjął się produkcji jej pierwszego albumu - „Detective", nagranego wiosną 1977r w studiach Record Plant i Sound City w Los Angeles oraz Record Plant w Sausalito, a wydanego w lipcu tego roku.
Było to porywające dzieło hardrockowe utrzymane w klimacie twórczości Led Zeppelin (np. Recognition, Got Enough Love, Grim Reaper, Detective Man, Ain't None O f Your Business), niestety nie zdobyło większej popularności.
Podobnym, ale zdecydowanie mniej udanym dokonaniem była płyta „ It Takes One To Know One", nagrana jesienią 1977r w Record Plant w Los Angeles przy pomocy Steve'a Smitha jako producenta, wydana w grudniu tego roku (m.in. Help Me Up, Competition, Dynamite, Warm Love, Tear jerker). I ona nie odniosła sukcesu, co było powodem zniechęcenia Des Barresa.
Formacja wystąpiła w jednym z odcinków komediowego serialu telewizyjnego WKRP In Cincinnati. Po rozstaniu z grupą Des Barres śpiewał w zespołach Chequered Past i The Power Station oraz nagrywał jako solista, odniósł też sukces jako aktor filmowy. Monarch
i Hyde kontynuowali karierę muzyczną w zespole Hokus Pokus, a później Monarch nawiązał współpracę z Meat Loafem. Kaye wrócił do Yes.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Detective	Detective	05.1977	-	135[9]	Swan Song 8417	-
It Takes One to Know One	Detective	01.1978	-	103[12]	Swan Song 8504	-

czwartek, 25 czerwca 2026

Couchois

Couchois był amerykańskim zespołem rockowym, w którego skład wchodzili bracia
Couchois - Chris (wokal), Pat (gitara) i Mike (perkusja) - a także Chas Carlson (klawisze) i Howard Messer (gitara basowa). Zespół powstał w 1979 roku i wydał dwa albumy w wytwórni Warner Bros. Records: „Couchois” w 1979 roku i „Nasty Hardware” w 1980 roku.

Bracia Couchois zaczęli grać razem w zespołach w latach 60-tych XX wieku w gimnazjum w Huntsville w Alabamie. W 1971 roku Chris i Pat dołączyli do Ratchella wraz z basistą Howardem Messerem i byłym gitarzystą Steppenwolf, Larrym Byromem. Grupa wydała dwa albumy dla Decca Records, po czym się rozpadła.Kilka lat później Mike Couchois dołączył do swoich braci, Messera i Chasa Carlsona, tworząc zespół Couchois. Zespół podpisał kontrakt z Warner Bros. Records i wydał swój debiutancki album o tym samym tytule, który w 1979 roku osiągnął 170. miejsce na liście Billboard 200. Na albumie gościnnie wystąpił Chuck Findley.

Recenzja albumu w numerze Billboard z 1979 roku nazwała Couchois „solidnym debiutanckim LP” z „bardzo melodyjnym rockowym brzmieniem” i „godnym uwagi” brzmieniem klawiszy.Pete Bishop z Pittsburgh Press powiedział, że był to „przyjemny i obiecujący debiutancki album” i porównał styl zespołu do Creedence Clearwater Revival i Orleans. W 1980 roku Couchois wydali swój drugi album, Nasty Hardware, na którym znalazł się ich utwór „Roll The Dice”, który później został coverowany przez takie zespoły jak Rage, Charlie i John Verity.Magazyn „Rolling Stone” przyznał albumowi jedną gwiazdkę i określił Couchois mianem „irytująco słabego kwintetu soft-rockowego, w którym grają trzej bracia i zero talentu”.

Po rozwiązaniu zespołu Chris napisał i zagrał na perkusji w utworze Erica Burdona „Heart Attack” do filmu „Comeback” z 1982 roku. Utwór ten znalazł się później na wielu kompilacjach Burdona, takich jak „The Best of Eric Burdon”, „Soldier of Fortune”, a także na oryginalnym albumie „Power Company”, na którym wystąpili również Snuffy Walden, Ronnie Barron i Terry Wilson. „Visibility Zero” Couchois znalazło się również na kompilacji „München Rock Disco” z 2006 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Couchois	Couchois	04.1979	-	170[4]	Warner 3289	[produced by Eddie Lambert, Steve Barri,Roger Nichols]

poniedziałek, 19 września 2022

Thomas & Richard Frost

Thomas & Richard Frost (ur. Thomas Martin i Richard Martin) byli członkami kilku grup z San Mateo w Kalifornii od początku do połowy lat 60-tych- w tym grupy surfingowej (The Impressions), grupy folkowo-rockowej (The Newcastle Five) i grupę fuzzrockową (Art Collection, która połączyła siły z nowozelandzkim piosenkarzem Rayem Columbusem), zanim utworzyła modowo-popowe trio o nazwie Powder.

Grupa ta przeniosła się do Los Angeles, aby nagrać album w hollywoodzkich studiach Gold Star, a gdy tam byli, znalazła również zatrudnienie jako grupa koncertowa Sonny & Cher. Pomimo tego, że pochodzili z Północnej Kalifornii, ich pop-artowo-psychodeliczne single były na Zachodnim Wybrzeżu najbliższe rywalizacji z swingującym, wczesnym londyńskim Who i Creation. Niestety dla braci Martin, LP Powder nigdy nie został wydany.

Zniechęceni wrócili do San Mateo, ale niedługo potem znowu nagrywali nowy materiał, tym razem na własną rękę. Wkrótce przyciągnęli uwagę Imperial Records, która podpisała kontrakt z duetem, którzy teraz nazywali siebie Thomas & Richard Frost. Thomas i Richard Frost nagrali kilka klasycznych singli pop dla Imperial w latach 1968-1970, w tym „She's Got Love”, która znalazła się na 83. miejscu listy 100 singli Billboardu. W listopadzie 1969 roku pojawili się na American Bandstand w telewizji, wykonując piosenkę. Każdy kolejny singiel był krokiem w kierunku tego, co z pewnością miało być ich artystycznym tour de force, albumem, który wyobrażali sobie jako Visualize. W przypadku tych fantastycznych nagrań z 1969 roku duet był wspierany przez typowy imperialny gang sesyjny Kim Fowley, w tym Skip Battin (ex-Skip & Flip, The Byrds, Flying Burrito Brothers i New Riders of the Purple Sage), gitarzysta Steppenwolf Mars Bonfire oraz legendarny perkusista Hal Blaine.

Niestety dla wszystkich zainteresowanych, ten album został również- i nieco niewytłumaczalnie - anulowany przez władze Imperial, mimo że główne nagrania grupy znajdowały się w puszce, a albumowi przypisano katalog numer i był przygotowywany do wydania. Jedyne wyjaśnienie, jakie Imperial podawał w tamtym czasie, było takie, że przechodzili reorganizację po przejęciu ich przez Liberty Records; ich album po prostu nie był priorytetem dla nowych garniturów, więc Visualize zostało odłożone na półkę na czas nieokreślony. Wszystko to zaowocowało - jak można się było spodziewać - rozczarowaniem Thomasa i Richarda Frost do ich wytwórni płytowej.

W 1972 roku nagrali kilka dodatkowych utworów, aby wyjść z kontraktu płytowego, a następnie przenieśli się do UNI, gdzie ostatecznie wydali znakomity album piosenek o charakterze country-rockowym, zatytułowany Thomas & Richard Frost, wyprodukowany przez Joe Saracena. W 1996 roku wytwórnia Distortions wydała kolekcję Powder zatytułowaną Biff! Huk! Powder, który składał się głównie z dem z 1968 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She's Got Love/The Word Is Love	Thomas & Richard Frost	10.1969	-	83[4]	Imperial 66 405	[written by Thomas Frost, Richard Frost ][produced by Ted Glasser]