Question Mark and the Mysterians

Zespół założony w 1963 r. w Teksasie, USA, pod nazwą XYZ. Ich przebój z 1966 r.,
"96 Tears", stał się po latach muzycznym manifestem punk-rocka. Pod enigmatycznym pseudonimem ? (znak zapytania) ukrywał się wokalista Rudy Martinez (ur. w 1945 r. w Meksyku), w skład zaś The Mysterians wchodzili: Frankie Rodriguez Jnr. (ur. 9.03.1951 r. w Crystal City w stanie Teksas, USA; instrumenty klawiszowe), Robert Lee "Bobby" Balderrama (ur. w 1950 r. w Meksyku; gitara prowadząca), Francisco Hernandez "Frank" Lugo (ur. 15.03.1947 r., w Welasco w stanie Teksas, USA; bas) i Eduardo Delgardo "Eddie" Serrato (ur. w 1947 r. w Meksyku; perkusja).
 

"96 Tears" nagrano z myślą o drugiej stronie singla wydanego przez małą wytwórnię Pa-Go-Go. Temat wylansowali disc jockeye z Michigan, gdzie zespół osiadł na dłużej, zafascynowani prostym - dziś osłuchanym do znudzenia - trójakordowym motywem organów Vox (a nie Farfisa, jak głosi punkowa legenda). Wytwórnia Cameo wykupiła prawa do singla, promując jego reedycję na szczyt amerykańskiej listy przebojów. Na popularność wpłynęła też nazwa grupy, a zwłaszcza pseudonim lidera, którym Martinez posługiwał się również w oficjalnych dokumentach, kryjąc na co dzień oblicze za okularami z nieprzezroczystego szkła.
 

Z trzech kolejnych, nagranych dla Cameo singli, jedynie "I Need Somebody" stał się przebojem odnotowanym w amerykańskiej Top 30. Druga strona małej płyty, "8 Teen", zdobyła w 1971 r. popularność w wykonaniu Alice Coopera, pod bardziej czytelnym tytułem "Eighteen".
Pomimo sukcesów singli i albumu, zespołowi nie udało się ugruntować przelotnej sławy. "96 Tears" weszło do repertuaru licznych grup garażowych, powracając na listy bestsellerów w wykonaniach m.in. zespołu Eddie And The Hot Rods (w 1976 r.), Garlanda Jeffreysa (w 1981 r.) oraz The Stranglers (w 1990 r.).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
96 Tears/Midnight Hour	? (Question Mark) And The Mysterians	09.1966	37[4]	1[1][15]	Cameo 428	[written by Rudy Martinez][produced by Rudy Martinez]
I Need Somebody/"8" Teen	? (Question Mark) And The Mysterians	11.1966	-	22[10]	Cameo 441	[written by Frank Rodriguez,Rudy Martinez,Frank Lupo,Eddie Serrato,Bobby Balderama][produced by Neil Bogart]
Can't Get Enough Of You, Baby/Smokes	? (Question Mark) And The Mysterians	03.1967	-	56[6]	Cameo 467	[written by Sandy Linzer,Denny Randell][produced by Rudy Martinez]
Girl (You Captivate Me)/Got To	? (Question Mark) And The Mysterians	06.1967	-	98[2]	Cameo 479	[written by J. Day,Alan Dischel][produced by Bob Reno]
Do Something To Me/Love Me Baby (Cherry July)	? (Question Mark) And The Mysterians	08.1967	-	110[3]	Cameo 496	[written by Norman Marzano,Paul Naumann,Gentry,Jimmy Calvert][produced by Denny Cordell,Gentry]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
96 Tears	? (Question Mark) & The Mysterians	11.1966	-	66[15]	Cameo 2004	[produced by Neil Bogart,Rudy Martinez]

Ian Levine

Ian Geoffrey Levine (ur. 22 czerwca 1953 r.) to brytyjski autor tekstów piosenek,
producent i DJ. Popularyzator muzyki northern soul   Wielkiej Brytanii i twórca stylu hi-NRG, współtworzył i współprodukował płyty, których sprzedaż przekroczyła 40 milionów egzemplarzy

  Ian Geoffrey Levine urodził się 22 czerwca 1953 r. w Blackpool w hrabstwie Lancashire w Anglii. Jego rodzice byli właścicielami i prowadzili kompleks „Lemon Tree” w Blackpool, w tym kasyno i klub nocny.Levine jest otwarcie homoseksualny. W lipcu 2014 r. doznał poważnego udaru, w wyniku którego ma poważne ograniczenia ruchomości lewej strony ciała. Levine pokonał również raka nosa, raka pęcherza moczowego, sepsę i sarkoidozę.Levine spędził dekady na odnalezieniu 3000 swoich krewnych. Przez lata zorganizował kilka spotkań z setkami członków rodziny, które były relacjonowane przez media. Levine napisał książki o swoich poszukiwaniach genealogicznych.

   Dj Levine zaczął kolekcjonować płyty Motown w wieku 13 lat, budując kolekcję w sklepach z płytami w Wielkiej Brytanii oraz w tych, które jego rodzina odwiedzała podczas wakacji w USA. Później stał się zapalonym kolekcjonerem soulu, R&B i muzyki Northern soul. Po tym, jak jego rodzice wyemigrowali na Karaiby w 1979 roku, Levine sprzedał większość swoich płyt, aby sfinansować zakup domu w Londynie. Uczestnicząc w pierwszych nocnych imprezach Northern soul w klubie nocnym „The Twisted Wheel” w Manchesterze z DJ-em Lesem Cokellem], po ukończeniu szkoły w 1971 roku został didżejem w Blackpool Mecca z Tonym Jebbem. Levine wraz z innymi DJ-ami udał się do Stoke-on-Trent, aby wziąć udział w nocnym klubie Northern soul „Torch”. Impreza została szybko zamknięta, ale była prekursorem wydarzeń w Wigan Casino, na których Levine był DJ-em podczas trzeciej nocy.  

Współpracując z innym DJ-em, Colinem Curtisem, para ta była odpowiedzialna za odwrócenie sceny Northern soul od polityki skupiającej się wyłącznie na starych przebojach, w stronę nowoczesnego soulu i disco. W rezultacie DJ John Peel z BBC Radio 1 udał się do Blackpool, aby przeprowadzić wywiad z Levine’em. Po otwarciu 6 grudnia 1979 roku Levine został pierwszym rezydentem klubu, który w swojej siedzibie, w londyńskiej gejowskiej dyskotece Heaven, pozostał tam przez prawie całe lata 80-te. Ostatecznie odszedł w 1989 roku. Levine był również pierwszym DJ-em urodzonym w Wielkiej Brytanii, który miksował płyty. 

 W 1973 roku Levine zwrócił na siebie uwagę, gdy utwór Roberta Knighta „Love on a Mountain Top” trafił do pierwszej dziesiątki brytyjskich list przebojów. W kolejnym roku asystował Dave'owi McAleerowi w kompilacji albumu „Solid Soul Sensations”, który został wydany przez brytyjską wytwórnię Disco Demand i osiągnął 30. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Dzięki wsparciu ojca, Levine udał się do Nowego Jorku i współprodukował płytę „Reaching for the Best” z dziewczęcym zespołem Exciters, która osiągnęła 31. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, sprzedając 80 000 płyt. To pozwoliło Levine’owi na wyjazd do Chicago, gdzie odbył przesłuchania i podpisał kontrakty z trzema nieznanymi wokalistkami: Postmanem L.J. Johnsonem, Barbarą Pennington i Evelyn Thomas.  

 Debiutanckie płyty Thomas i Johnson znalazły się na brytyjskiej liście Top 30, zapewniając im występ w programie „Top of the Pops” 19 lutego 1976 roku. Barbara Pennington odniosła sukces disco w Stanach Zjednoczonych w następnym roku dzięki piosence „24 Hours a Day” (4. miejsce na liście Billboard Disco Charts), podobnie jak James Wells, którego „My Claim to Fame” osiągnął tę samą pozycję w 1978 roku. Po serii albumów pod koniec 1979 roku, produkcja płyt Levine'a ustała, gdy cztery jego kontrakty płytowe upadły z powodu upadku disco, co pozostawiło go w długach z powodu wysokich kosztów produkcji.

 Według Levine'a, w 1983 roku londyński sklep z płytami Record Shack zaoferował Levine'owi 2000 funtów za założenie nowej, wspólnej wytwórni płytowej Record Shack Records, chociaż Record Shack dystrybuował płyty już od 1980 roku Dzięki przyjacielowi Jean-Philippe'owi Iliesco, wykorzystał on swoje Trident Studios i po trzyletniej przerwie w nagrywaniu wznowił współpracę z Fiachrą Trenchem w zakresie pisania piosenek. Pierwszym albumem tej wytwórni był „So Many Men, So Little Time” Miquel  Brown ,  który sprzedał się w dwóch milionach egzemplarzy i dotarł do drugiego miejsca na liście przebojów American Dance Club Songs.

 Szybko pojawił się „High Energy” Evelyn Thomas, największy hit Levine’a, który sprzedał się w ponad 7 milionach egzemplarzy na całym świecie.Po nim nastąpiło kilka kolejnych singli tanecznych, zanim współpraca z Record Shack zakończyła się w 1985 roku. Po kilku kolejnych wydawnictwach w różnych wytwórniach w 1986 roku, Levine założył w grudniu własną wytwórnię Nightmare Records, która w ciągu kolejnych trzech lat wydała 90 singli Hi-NRG Zmiksował również liczne hity dance-popowe dla różnych artystów, w tym Pet Shop Boys, Bucks Fizz, Erasure, Kim Wilde, Bronski Beat, Amanda Lear, Bananarama, Tiffany, Dollar i Hazell Dean.

 W okresie współpracy z wytwórnią Nightmare Records Levine nawiązał współpracę z byłą wokalistką Motown, Kim Weston, w 1987 roku. Współpraca ta doprowadziła do nagrania przez Levine'a kilku innych byłych artystów Motown, w tym Mary Wilson z The Supremes, Jimmy'ego Ruffina i Brendy Holloway. Po spotkaniu 60 gwiazd Motown, w tym Edwina Starra i Leviego Stubbsa, na dachu hotelu Pontchartrain, niedaleko oryginalnego budynku Hitsville USA, Motorcity Records zostało uruchomione jako wytwórnia płytowa. Początkowo dystrybuowana przez PRT, następnie Pacific, Charly i w końcu Total/BMG, wytwórnia zakończyła działalność w 1992 roku z powodu poważnych strat finansowych.Nagrano 750 utworów, a kolejne 107 zostało dodanych pod koniec lat 90-tych przez Pat Lewis i Brendę Holloway. Wytwórnia miała na swoim koncie tylko jeden przebój popowy - „Footsteps Following Me”, który w 1991 roku znalazł się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy przebojów, autorstwa Frances Nero. 

 Po finansowej porażce Motorcity Records Levine współtworzył i współprodukował single oparte na hi-NRG dla różnych zespołów, w tym Take That (współprodukował trzy utwory na ich debiutanckim albumie, w tym cover utworu „Could It Be Magic”, który zdobył nagrodę dla najlepszego brytyjskiego singla na Brit Awards w 1993 roku, a także współtworzył z Billym Griffinem ich hit „I Found Heaven”, który znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów) oraz The Pasadenas (współprodukował z Billym Griffinem trzy utwory na ich albumie „Yours Sincerely” z 1992 roku, w tym przebój numer 4 w Wielkiej Brytanii „I'm Doing Fine Now”) Po rozstaniu z Take That Management, Levine założył w 1993 roku zespół Bad Boys Inc., który wydał 6 singli w Wielkiej Brytanii i album, który znalazł się w pierwszej dwudziestce, a następnie kolejne hity z „Upside Down”, „Gemini” i „Optimistyc”. Amerykańska wytwórnia Hot Productions od 1993 roku wznawiała na płytach CD cały katalog Levine'a z lat 70. i 80-tych, a także znaczną część jego katalogu „Motorcity”, zanim zakończyła działalność w 1998 roku.

 Levine był również współautorem i współproducentem muzyki przewodniej do programu telewizyjnego Donny Summer „Discomania” z 2004 roku. W 2010 roku Levine założył nowy boysband o nazwie Inju5tice. Po komercyjnym niepowodzeniu debiutanckiego „A Long Long Way from Home” wydanie albumu zostało anulowane, a zespół i Levine się rozstali.

  Do 1998 roku Levine odnalazł w Stanach Zjednoczonych 179 byłych wokalistów soulowych z Northern soul na potrzeby swojego czterogodzinnego filmu dokumentalnego „The Strange World of Northern Soul” . Po wydaniu w 2006 roku albumu „Solid Ground” (nazwanego tak na cześć jego współpracy z Sidneyem Barnesem w 2001 roku, która stała się ulubionym albumem na scenie Northern soul), Levine założył w 2007 roku wytwórnię Centre City Records specjalnie po to, by nagrać serię albumów z muzyką soul szytą na miarę. W latach 2007–2012 wydał dziewięć albumów, każdy po 24 utwory.

  Po 12-letniej przerwie Levine wydał w tej wytwórni swój dziesiąty album, „Northern Soul 2024”, w marcu 2024 roku na którym wznowił współpracę z Fiachrą Trench, swoim poprzednim współpracownikiem z lat 70. i 80-tych. Levine jest fanem serialu science fiction BBC „Doktor Who”. i twierdzi, że w 1978 roku wstrzymał niszczenie starych odcinków, a także przywrócił brakujące odcinki.W połowie lat 80. członkowie zespołu produkcyjnego przez pewien czas konsultowali się z Levine'em w sprawie ciągłości serialu, ale tylko nieoficjalnie. W 1985 roku, kiedy BBC ogłosiło osiemnastomiesięczną przerwę w emisji serialu, a plotki o jego anulowaniu były szeroko rozpowszechnione, Levine był mocno zaangażowany w protest medialny, potajemnie zorganizowany przez producenta serialu Johna Nathana-Turnera. Wystąpił w programie „News at One” stacji ITN, sprzeciwiając się tej decyzji, i wraz z kierownikiem produkcji serialu, Garym Downie, zebrał grupę aktorów z serialu, aby nagrać „Doktor w potrzebie”. Singiel został powszechnie skrytykowany.[44] Levine zorganizował również prywatny projekt odtworzenia nieukończonej historii Doktora Who z 1979 roku, pt. Shada, z animacją i nowo nagranymi dialogami wielu żyjących członków obsady. Levine miał nadzieję, że projekt zostanie wydany na DVD, ale redaktor zlecający serię DVD Doktora Who nie wykorzystał animacji Levine'a w wydaniu DVD Ukończona wersja Levine'a pojawiła się na stronach torrentowych prawie dwa lata później, 12 października 2013 roku. Levine był odpowiedzialny za produkcję wielu materiałów dodatkowych do wydań DVD Doktora Who: dokumenty Over the Edge i Inside the Spaceship znalazły się na trzypłytowym zestawie The Beginning, a Genesis of a Classic pojawił się na wydaniu Genesis of the Daleks. Był również współautorem muzyki przewodniej do K-9 and Company, odcinka pilotażowego proponowanego spin-offu Doktora Who z udziałem psa-robota i Sarah Jane Smith.

Kompozycje Iana Levine na listach przebojów

[with Herb Rooney] 10/1975 Reaching for the Best The Exciters 31.UK [with Paul Wilson] 01/1976 Weak Spot Evelyn Thomas 26.UK [with Danny Leake] 02/1976 Your Magic Put a Spell on Me L.J. Johnson 27.UK 04/1976 Doomsday Evelyn Thomas 41.UK 02/1977 Twenty-Four Hours a Day Barbara Pennington 107.US 11/1992 24 Hours a Day Nomad 61.UK [with Fiachra Trench] 06/1983 So Many Men, So Little Time Miquel Brown 107.US 04/1984 High Energy Evelyn Thomas 85.US/5.UK 08/1984 Masquerade Evelyn Thomas 60.UK 12/1984 Heartless Evelyn Thomas 95.UK 06/1985 Sorry Wrong Number Evelyn Thomas 100.UK 02/1986 Cold Shoulder Evelyn Thomas 81.UK 11/2003 High Energy Axwell 113.UK [with Steven Wagner] 07/1989 All Over the World Chuck Jackson 97.UK 10/1992 All Over the World Junior 74.UK [with Ivy Jo Hunter & Steven Wagner] 04/1991 Footsteps Following Me Frances Nero 17.UK [with Billy Griffin] 08/1992 I Found Heaven Take That 15.UK 08/1992 Moving in the Right Direction The Pasadenas 49.UK [with Desmond Dyer & Clive Scott] 12/1993 Walking on Air Bad Boys Inc 24.UK [with Nigel Stock, John Reid & Graham Wilson] 05/1994 More to This World Bad Boys Inc 8.UK 06/1994 Lead Me On Milan 82.UK 07/1994 Take Me Away (I'll Follow You) Bad Boys Inc 15.UK 09/1994 Caught Up in My Heart Optimystic 49.UK 09/1994 Love Here I Come Bad Boys Inc 26.UK 01/1996 Change Your Mind Upside Down 11.UK 02/1996 Steal Your Love Away Gemini 37.UK [with Darren Pearce, Fiachra Trench & Steve McCutcheon] 09/1994 Lifting Me Higher Gems for Jem 28.Uk [with Clive Scott, Nigel Stock] 06/1996 Never Found a Love Like This Before Upside Down 19.UK [with Dean Marriott, Neil Hinde, Loleatta Holloway, Manu Dibango, James Roach, George Morel, Ralph Tee, Steve Wagner] 08/1996 Do That to Me The Lisa Marie Experience 33.UK [with Clive Scott ] 05/2003 Tabloid Queen Jamie Pearce 126.UK [with Brian Dogg, Clive Scott,Jacques Offenbach] 12/2004 Do the Can Can Skandi Girls 38.UK [with Glenn Keiles, Matt Baldwin] 10/2010 Long Long Way from Home Inju5tice 179.UK

TSR Records

TSR Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Tarzanie w Kalifornii,
która w latach 80. wydała wiele przebojów, zwłaszcza muzyki tanecznej. Założycielami wytwórni są Tom Hayden (niespokrewniony z byłym partnerem Jane Fondy) i jego żona Suzanne. Nazwa TSR pochodzi od inicjałów Toma, Suzanne i ich syna, Ryana. 

 

Do znanych utworów wydanych przez TSR Records w latach 80-tych (kiedy TSR mieściło się w dawnym budynku RSO przy Sunset Boulevard 8335) należą: „Coming Out of Hiding” Pamali Stanley, „Searchin' (Looking For Love)” Hazell Dean, „So Many Men, So Little Time” Miquela Browna i „High Energy” Evelyn Thomas. Dodatkowo, wydanie w 1985 roku utworu techno dance przez grupę Lime przyczyniło się do powstania TSR Records.  

 

Wśród wyprodukowanych przez nich utworów techno dance znajdują się „Babe, We're Gonna Love Tonight” i „Angel Eyes”. Od czasów świetności TSR przeszło od muzyki tanecznej do wydawania głównie new age i smooth jazzu w latach 90-tych pod szyldem Baja/TSR Records. W tym czasie ukazało się kilka albumów z muzyką gitarową Nuevo Flamenco autorstwa Armika, Young & Rollinsa, Behzada i Luisa Villegasa, które znalazły się na listach przebojów Billboardu. 

 

 TSR odniosło największy sukces w latach 2000. dzięki zespołowi indie Get Set Go. Wśród wydawnictw znajdują się „So You've Ruined Your Life” z 2003 roku, „Ordinary World” z 2006 roku oraz „Selling Out & Going Home” z 2007 roku. Utwory Get Set Go pojawiły się w dziesięciu odcinkach popularnego serialu telewizji ABC „Chirurdzy” oraz na obu albumach ze ścieżkami dźwiękowymi do tego serialu. 

 

Wytwórnia odniosła również sukces w formacie Smooth Jazz z artystą Nilsem. Jego utwór „Pacific Coast Highway” został uznany przez magazyn Radio & Records za najczęściej grany utwór roku w radiu Smooth Jazz w 2005 roku. Jego album przyniósł dwa single numer jeden: tytułowy „Pacific Coast Highway” i „Summer Nights”. Drugi album Nilsa, „Ready to Play”, ukazał się w 2007 roku. W październiku 2005 roku TSR wniosło pozew przeciwko Sony BMG Music Entertainment, twierdząc, że działania firmy w ramach systemu pay-for-play praktycznie uniemożliwiły niezależnym wytwórniom uzyskanie dostępu do… airplay.

 

  Pozew koncentruje się na ugodzie korupcyjnej Sony BMG i późniejszej karze pieniężnej w wysokości 10 milionów dolarów nałożonej na prokuratora generalnego Nowego Jorku Eliota Spitzera w lipcu 2005 r. W pozwie TSR nie określono, jakiego odszkodowania się domaga.

 

Miquel Brown

Miquel Brown (ur. 8 lutego 1945r jako Michael Brown) to kanadyjska aktorka,
wokalistka disco/soul, była tancerka i reżyserka teledysków. W latach 70. i 80-tych XX wieku zdobyła popularność dzięki piosence „Close to Perfection” oraz utworom Hi-NRG „So Many Men - So Little Time” i „He's a Saint, He's a Sinner”. Pierwotnie miała na imię Michael, ale rodzice zmienili pisownię (ale zachowali wymowę), aby nie mylić jej z ówczesnym producentem i autorem książek dla dzieci (Michaelem Brownem). Brown jest matką piosenkarki Sinitty i przyrodnią siostrą Amii Stewart.

 

Brown urodziła się w Montrealu w prowincji Quebec i wychowała w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Urodziła bliźniaczki Sinittę i Gretę w wieku 14 lat, chociaż Sinitta publicznie podała rok urodzenia jako 1963, a nie 1959. Brown zdecydowała się na opuszczenie uniwersytetu po przesłuchaniu do amerykańskiej grupy musicalu Hair, która koncertowała w tym samym miejscu, i otrzymała rolę Sheili. Pod koniec trasy Hair odwiedziła Australię. W 1973 roku Brown została obsadzona w głównej roli w spektaklu Decameron '73 w Roadhouse w Londynie. Następnie udzieliła wywiadu w programie Michaela Parkinsona. W 1975 roku zagrała w filmie Rollerball z Jamesem Caanem, a także w roli Miriam w filmie telewizyjnym Regan z 1974 roku, w ramach pasma Armchair Cinema ITV, które było w istocie odcinkiem pilotażowym serialu telewizyjnego The Sweeney. 

 

Przez dwa lata współpracowała również z zespołem wokalno-tanecznym „Second Generation”. Przez kolejne dwa lata Brown grała różne role w Bubbling Brown Sugar oraz występowała w programach telewizyjnych: Seaside Special (w sobotę 25 czerwca 1977 r.), Supersonic (w sobotę 5 marca 1977 r.- program 40), The Ronnie Corbett Show, Jack Parnell's Show, Musical Time Machine Vince'a Hilla oraz Bring on the Girls Bruce'a Forsytha.

 

  W 1976 roku Brown zagrała Siostrę Annę w musicalu Mardi Gras (którego premiera odbyła się 18 marca w Prince of Wales Theatre w Londynie). Dzięki temu została dostrzeżona i podpisała kontrakt na wydanie swojej pierwszej płyty, „First Time Around”. To doprowadziło ją do muzyka Alana Hawkshawa (z Emile Ford and the Checkmates, The Shadows i Love De-Luxe), który podpisał z nią kontrakt płytowy. Album „Symphony of Love” (1978) zawierał utwory tytułowe, „Dancin' with the Lights Down Low”, „This is Something New to Me”, „The Day They Got Disco in Brazil”, „Do It” i „Something Made of Love”. 

 

Również w 1978 roku Brown wystąpiła w amerykańskim filmie „Superman”, grając niemówiącego ósmego reportera w scenie po pierwszym zauważeniu Supermana. Potrzebując nowego producenta na początku lat 80-tych, Brown w 1983 roku skrzyżował ścieżki z Ianem Levine’em i Fiachrą Trenchem. Wraz z Record Shack Records stworzyli album „Manpower”, wydany w formacie Hi-NRG. Pierwszy singiel z albumu, „So Many Men -So Little Time”, osiągnął 88. miejsce na brytyjskiej liście przebojów 11 czerwca 1983 roku i zajął 2. miejsce na liście klubowej. 

 

W ciągu dwóch lat po Manpower, Brown wystąpiła w produkcjach teatralnych „Only in America”, musicalu Leibera i Stollera; „The Best Little Whorehouse in Texas” i „One Mo' Time”, a także w licznych klubach międzynarodowych, ale nie wydała kolejnych albumów aż do 1985 roku. Album „Close to Perfection” (również wyprodukowany przez Levine’a i Trencha) nie zdołał dorównać jej pierwszemu sukcesowi. Album zawierał dwa hity z amerykańskich stacji radiowych i list przebojów, „Black Leather” i „Close to Perfection”, z których ten drugi zapewnił jej najwyższą pozycję na brytyjskiej liście przebojów (63. miejsce) przez siedem tygodni.

 

  W 1986 roku Brown zastąpiła Helen Scott, wokalistkę zespołu The Three Degrees, gdy ta była w ciąży. Brown pomogła zespołowi, promując w Europie singiel „This Is the House”. Późniejsze utwory to „On the Radio”, „Footprints in the Sand” i „This Time It's Real”, wszystkie nagrane dla Nightmare Records. W 1989 roku Brown zagrała rolę Jill w drugim odcinku czwartej serii brytyjskiego serialu „Casualty”, zatytułowanym „Accidents Happen”. 

 

 W 1990 roku Brown wydała utwory „I Was Strong (My Moment)” i „Which Way Is Up” w wytwórni Hansa. W 1995 roku zagrała gospodynię w serialu „Solomon and Sheba” z Halle Berry. Również w tym samym roku zagrała sierżanta Pattona w serialu „French Kiss” z Meg Ryan i Kevinem Kline. Można ją usłyszeć w londyńskich nagraniach obsady „Elegies for Angels, Punks and Raging Queens” (1993) oraz „Fame” (1995) (jako Miss Sherman, nauczycielka angielskiego). Brown zagrała Murzynkę w sztuce Tramwaj zwany pożądaniem z 2001 roku wystawionej w Royal National Theatre (Lyttelton) w Londynie, w reżyserii Trevora Nunna, z Glenn Close w roli Blanche DuBois. Wystąpiła również w filmie z 2001 roku Wit.

 

W 2004 roku Brown zagrała Idellę w londyńskiej inscenizacji Purlie w Bridewell Theatre w Londynie (rolę tę pierwotnie grała Helen Martin z amerykańskiego sitcomu 227). Spektakl „Miquel Brown: The Lady, Her Loves and Her Lord” został zaprezentowany w Bullion Room Theatre w Londynie w 2005 roku. W 2005 roku Brown zagrała Chloe, starą pannę, w filmie „An American Haunting” z Sissy Spacek. W następnym roku, 2006, zagrała u boku Roberta Ashe w dramacie „11 września: Bliźniacze Wieże”. W 2006 roku Brown zagrała Lolo w filmie „London Successor”. W 2007 roku zagrała w oryginalnej londyńskiej inscenizacji musicalu „Menopause The Musical”. W marcu 2008 roku Brown pojawiła się w brytyjskim programie Celebrity Wife Swap, gdzie jej córka Sinitta zamieniła się partnerkami z byłym aktorem serialu Coronation Street, Brucem Jonesem. W 2008 roku zagrała w filmie „Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi” jako asystentka Harding, u boku Jeffa Bridgesa. Zagrała w filmie „Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć”, który miał premierę w 2016 roku, w roli Kata 2. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Symphony Of Love/When Did It All Begin To End?	Miquel Brown	01.1979	-	-	Pye 7N 45658	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][28[7].Hot Disco/Dance;Polydor 058 12"]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	06.1983	88[4]	-	Record Shack SOHO 6	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine][2[19].Hot Disco/Dance;TSR 828 12"]
He's A Saint, He's A Sinner/Maybe He Forgot	Miquel Brown	02.1984	68[4]	-	Record Shack SOHO 15	[written by B. Mason, A. Hawkshaw][produced by Barry Mason, Alan Hawkshaw][29[10].Hot Disco/Dance;TSR 1216 LP]
So Many Men, So Little Time/Manpower	Miquel Brown	05.1984	78[4]	-	Record Shack SOHO 17	[written by I. Levine, F. Trench][produced by Ian Levine]
Beeline	Miquel Brown	06.1984	-	-	TSR 832 [US]	[written by Fiachra Trench, Ian Levine][produced by Ian Levine][44[6].Hot Disco/Dance;TSR 832 12"]
Black Leather/Sunny Day	Miquel Brown	10.1984	85[3]	-	Record Shack SOHO 27	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Close To Perfection	Miquel Brown	08.1985	63[7]	-	Record Shack SOHO 48	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

France Joli

France Joli   z domu Joly; ur. 2 lutego 1963 r.)  to kanadyjska wokalistka,
znana przede wszystkim z przebojów disco „Come to Me” i „Gonna Get Over You”. Gwiazda wśród nastolatków Urodzona jako France Joli w Montrealu w prowincji Quebec w Kanadzie, Joli dorastała w Dorion. Jej ojciec był handlarzem sprzętu, a matka nauczycielką. 

 Już w wieku czterech lat Joli występowała przed rodziną, układając usta do piosenek Barbry Streisand, a jednocześnie trzymając skakankę jak mikrofon; w wieku sześciu lat pojawiła się w telewizji. W wieku 11 lat Joli opuściła szkołę publiczną (matka udzielała jej korepetycji), aby skupić się na karierze scenicznej, regularnie występując w reklamach telewizyjnych i programach typu talent show. Wspólny znajomy zasugerował Joli spotkanie z muzykiem Tonym Greenem, którego Joli podeszła za kulisami po koncercie, proponując Greenowi objęcie stanowiska producenta muzycznego. Green nie traktował 13-letniej Joli poważnie: wspominał: „Aby się jej pozbyć, [powiedziałem] jej, żeby utrzymywała kontakt”.  

Według jednego ze źródeł, Joli ostatecznie odwiedziła dom Greena, aby dla niego zaśpiewać; podaje się również, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą z widowni „koncertu kończącego rok szkolny”, w którym wystąpiła jesienią 1978 roku. Obie relacje są zgodne co do tego, że Green po raz pierwszy usłyszał Joli śpiewającą do płyty Streisand. Następnego dnia Green napisał dla Joli piosenkę „Come to Me”.  Kiedy producent, któremu Green pierwotnie zlecił nagranie Joli, wyraził chęć rozwinięcia Joli jako francuskojęzycznej piosenkarki, sam Green przejął obowiązki produkcyjne Joli. Utwory Joli nagrane z Greenem zostały przejęte przez Prelude i wydane 17 kwietnia 1979 roku jako album France Joli.

  Utwór „Come to Me” zyskał na popularności, gdy Joli wykonała go w ostatniej chwili jako zastępstwo za Donnę Summer na imprezie Beach '79, która odbyła się na Fire Island 7 lipca 1979 roku i zgromadziła 5000 gejów.„Come to Me” rozpoczęło trzytygodniowe panowanie na szczycie listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play 22 września 1979 roku, a album France Joli dotarł do 26. miejsca. Na liście Billboard Hot 100. „Come to Me” osiągnął   15. miejsce 17 listopada 1979 roku. Joli zadebiutowała w telewizji 26 października 1979 roku w programie The Midnight Special, a 7 grudnia była współprowadzącą tego odcinka. Jej inne role telewizyjne obejmowały odcinki programów typu talk-show Mike'a Douglasa, Merva Griffina i Dinah Shore, a także specjalny program Boba Hope'a.

  W 1980 roku ukazał się drugi album Joli, „Tonight”, z balladą „This Time (I'm Giving All I've Got)” wydaną jako singiel, która przez dwa tygodnie utrzymywała się na szczycie listy przebojów, osiągając 103. miejsce. Ta próba zdobycia popularności na rynku mainstreamowym zakończyła się niepowodzeniem, a Joli zyskała wsparcie jedynie w klubach tanecznych, gdzie utwory „The Heart to Break the Heart” i „Feel Like Dancing” osiągnęły ex aequo 3. miejsce. „Tonight” znalazł się na 175. miejscu listy przebojów magazynu Billboard. 

W 1981 roku trzeci album Joli, Now - wyprodukowany przez Raya Reida i Williama Andersona z Crown Heights Affair, a nie przez Tony'ego Greena  - nie osiągnął nawet niskich pozycji na listach przebojów. Sukces ujawnił się dopiero po kolejnym hicie klubów tanecznych, utworze „Gonna Get Over You”, który przez dwa tygodnie utrzymywał się na drugim miejscu na amerykańskich listach przebojów. Jednak Joli, o czym świadczy jej support przed Commodores podczas ich amerykańskiej trasy koncertowej w 1981 roku, nadal była postrzegana jako gwiazda: opuściła wytwórnię Prelude, zorientowaną na muzykę taneczną, i przeszła do Epic Records. 

 Utwór „Your Good Lovin'” został zaaranżowany i wyprodukowany przez stałych bywalców Prelude, Erica Matthew i Darryla Payne'a.  „Gonna Get Over You” osiągnął 43. miejsce na francuskiej liście przebojów.  Debiutancki album Joli w Epic, Attitude (1983), został wyprodukowany przez Pete'a Bellotte'a; Giorgio Moroder został wymieniony jako producent wykonawczy. W skład zespołu albumu weszli Martin Page na gitarze elektrycznej, Brian Fairweather, sideman Page'a z Q-Feel, na basie elektrycznym, oraz Richie Zito na basie elektrycznym i gitarze elektrycznej. Zito zajął się również aranżacją.  

Wśród utworów znalazł się oryginalny utwór Joli „Dumb Blond” (napisany wspólnie z Danielem Vailem) oraz remake utworu „Standing in the Shadows of Love” zespołu Four Tops, w którym wystąpił zespół The Pips, akompaniujący Gladys Knight; ten ostatni odniósł umiarkowany sukces klubowy, podobnie jak utwory „Girl in the 80s” i „Blue Eyed Technology”, ale pomimo występu Joli na płycie Solid Gold, singiel „Girl in the 80s” - napisany przez Jaya Fergusona i Deborah Neal- nie zyskał wyraźnego zainteresowania. 

 Kolejnym wydawnictwem Joli na płycie Epic był „Witch of Love” (1985)[2], wyprodukowany przez George’a Duke’a: przed premierą albumu Joli wykonała utwór Duke’a „Party Lights” na Yamaha Music Festival w 1984 roku i zdobyła Grand Prix. Tytułowy utwór „Wich of Love” był kompozycją Joli i Vaila, podobnie jak utwór „What About Me”. Jednak, podobnie jak w przypadku Attitude, wybór singla padł na kompozycję Fergusona i Neala: dość osobliwy „Does He Dance”, który ponownie nie odniósł sukcesu w amerykańskim radiu - choć stał się hitem kanadyjskiej rozgłośni - stając się jednocześnie umiarkowanym hitem klubowym, wzmocnionym remiksem Shepa Pettibona. 

Komercyjne niepowodzenie obu jej albumów Epic doprowadziło do tego, że wytwórnia porzuciła Joli, która przez następne dziesięć lat skupiała się na występach, a nie na nagrywaniu. 

 W 1996 roku Joli ponownie połączyła siły z Tonym Greenem, wydając singiel „Touch” w Popular Records. Pierwotne wydanie singla było wydane na płycie CD z remiksami w stylu Eurodance/Hi-NRG, przeznaczone do radia, ale miało ograniczony zasięg. Utwór z opóźnieniem stał się hitem w klubach, osiągając 24. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play, kiedy to nowe remiksy Darrina „Spike’a” Friedmana zostały wydane na 12-calowym winylu. Wydano również dwa oddzielne 12-calowe single, każdy z innym remiksem Darrina Friedmana, a także pozostałe miksy z płyty CD, podzielone na oba albumy. Utwór stał się regionalnym hitem w aglomeracji nowojorskiej, a także ulubionym utworem DJ-ów takich jak Jonathan Peters i Junior Vasquez podczas ich cotygodniowych rezydencji. 

 Kolejny singiel „Breakaway” zawierał remiksy nastawione na kluby undergroundowe. Wydano dwa różne single CD z utworem „Breakaway” - część 1 i część 2. Część 1 zawierała miksy „Breakaway” Juniora Vasqueza i Eddiego Baeza, a część 2 zawierała dodatkowe remiksy „Breakaway”, w tym remiks Andy'ego the Lamboya, a także jeden z miksów „Touch” Darrina Friedmana i wcześniej niepublikowany miks „Touch” Juniora Vasqueza. Zarówno „Touch”, jak i „Breakaway” znalazły się na pierwszym od 13 lat albumie Joli, „If You Love Me” (1998). 

W ostatnich latach  Joli występowała w klubach i na imprezach prywatnych, głównie w okolicach Nowego Jorku: wielokrotnie pojawiała się na dorocznym balu KTU Disco Ball w Trump Plaza w Atlantic City w stanie New Jersey. Utwór Joli „Come to Me” jest prezentowany w filmie dokumentalnym „When Ocean Meets Sky” (2003), przedstawiającym 50-letnią historię społeczności Fire Island Pines. Film - którego telewizyjna premiera odbyła się 10 czerwca 2006 roku - zawiera wiele wcześniej niepublikowanych materiałów archiwalnych, ale występ Joli z lipca 1979 roku z utworem „Come to Me” jest przedstawiony jedynie na fotografiach z podkładem muzycznym, co sugeruje, że nie istnieje żaden materiał filmowy z tego wydarzenia. Sekwencja zawierała wywiady z osobami, które pamiętają występ Joli na Fire Island w 1979 roku. „When Ocean Meets Sky” jest okazjonalnie emitowany na kanale Logo. Ponadto, utwór ten pojawił się również w filmie „54” ​​z 1998 roku, przedstawiającym wydarzenia w Studio 54 w Nowym Jorku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come To Me/Let Go	France Joli	09.1979	-	15[16]	Prelude 8001	[written by Tony Green][produced by Tony Green][36[10].R&B; Chart]
Come To Me/Don't stop dancing/Playboy	France Joli	08.1979	-	-	-	[written by Tony Green][produced by Tony Green][1[3][20].Hot Disco/Dance;Prelude 12 170 LP]
The Heart To Break The Heart/Feel Like Dancing	France Joli	06.1980	-	-	Prelude 8016	[written by Tony Green][produced by Tony Green][3[21].Hot Disco/Dance;Prelude 12 179 LP]
This Time (I'm Giving All I've Got)/Tough Luck	France Joli	07.1980	-	103[2]	Prelude 8013	[written by S. Minsky, D. Springer][produced by Tony Green]
Gonna Get Over You	France Joli	06.1981	-	-	Prelude 8030	[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][2[17].Hot Disco/Dance;Prelude 610 12"]
Your Good Lovin'/Can We Fall in Love Again	France Joli	04.1982	-	-	-	[written by E. Matthew, D. Payne][produced by Darryl Payne, Eric Matthew][53[7].Hot Disco/Dance;Prelude 14 103 LP]
Girl in the 80's/Standing in the shadows of love	France Joli	11.1983	-	-	-	[written by William Anderson][produced by Raymond Reid, William Anderson][46[8].Hot Disco/Dance;Epic 38 829 LP]
Blue Eyed Technology/Inside My Mind	France Joli	01.1984	-	-	Epic 04254	[written by P. Bellotte, R. Zito][produced by Pete Bellotte][61[4].Hot Disco/Dance;Epic 04255 12"]
Does He Dance/Attitude	France Joli	06.1985	-	-	Epic 04863	[written by D. Neal, J. Ferguson][produced by George Duke][40[5].Hot Disco/Dance;Epic 05191 12"]
Touch/td>	France Joli	01.1997	-	-	-	[written by Tony Green][produced by Tony Green][24[12].Hot Disco/Dance;Popular 26 035 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
France Joli	France Joli	09.1979	-	26[17]	Prelude 12 170	[produced by Tony Green]
Tonight	France Joli	06.1980	-	175[3]	Prelude 12 179	[produced by Tony Green]

Marc Gordon

Marcus Melvin „Marc” Gordon (ur. 14 października 1935r- zm. 16 czerwca 2010r) był
amerykańskim producentem muzycznym, autorem tekstów i dyrektorem muzycznym, laureatem nagrody Grammy, najbardziej znanym ze współpracy z Halem Davisem w wytwórni Motown oraz z późniejszego zaangażowania w The 5th Dimension. 

 Gordon urodził się w Denver w stanie Kolorado i początkowo pracował jako inżynier dźwięku w Howard Hughes Corporation. Około 1960 roku rozpoczął pracę jako menedżer i autor piosenek dla piosenkarza R&B Hala Davisa w Los Angeles. Chociaż nagrania samego Davisa nie odniosły sukcesu, on i Gordon kontynuowali współpracę przy nagraniach innych muzyków, w tym The Champs, Bobby'ego Picketta i Hollywood Argyles; śpiewali chórki w hicie tej ostatniej grupy „Alley Oop”.  

Gordon i Davis stali się zespołem producenckim i zaczęli współpracować z nastoletnią piosenkarką Brendą Holloway, a także nagrywać z Mary Love, lokalną wokalistką z Modern Records, której utwór „You Turned My Bitter Into Sweet” stał się ulubionym utworem Northern Soul w Wielkiej Brytanii. Po spotkaniu z Berrym Gordym powierzono im zadanie nagrania materiału dla wytwórni Motown w Los Angeles. W latach 1962–1965 Davis i Gordon współpracowali przy takich płytach, jak „Hey Harmonica Man” i „Castles in the Sand” Little Steviego Wondera (oraz album „Stevie at the Beach”), „Every Little Bit Hurts” Brendy Holloway (przebój nr 13 w USA) oraz „Do I Love You (Indeed I Do)” Franka Wilsona. 

Produkowali również albumy Marvina Gaye'a, The Supremes i innych. Byli menedżerami wielu nagranych przez siebie zespołów, a także produkowali płyty Ike'a i Tiny Turner oraz The Ikettes. Marc Gordon został prezesem biura Motown w Los Angeles, zanim opuścił organizację w 1965 roku i założył niezależną firmę zarządzającą. Przesłuchał nową grupę, The Versatiles, i został ich menedżerem. Podpisali kontrakt z nową wytwórnią, Soul City, założoną przez wokalistę Johnny'ego Riversa, a Gordon zmienił nazwę na The 5th Dimension.  

Gordon i Rivers współprodukowali niektóre z ich wczesnych singli oraz debiutancki album z 1967 roku „Up, Up and Away”, za który zdobył nagrodę Grammy. Gordon przedstawił grupę autorowi tekstów Jimmy'emu Webbowi i producentowi Bonesowi Howe'owi i pozostał menedżerem zespołu do czasu ich późniejszych nagrań. Był również menedżerem wokalistki Thelmy Houston i, wraz z Riversem, wyprodukował nagranie utworu „The Snake” Ala Wilsona. Podobnie jak wiele wcześniejszych produkcji Gordona z Halem Davisem, nagranie zyskało popularność na brytyjskiej scenie soulowej kilka lat później.

  W 1969 roku Gordon poślubił Florence LaRue, wokalistkę zespołu The 5th Dimension, w locie balonem nad hotelem Century Plaza; później się rozwiedli. W 1970 roku założył wytwórnię Carousel Records z Alem Wilsonem, zespołem Sonny'ego Geraciego The Outsiders, producentem Leonem Ware i innymi.[Wytwórnia zmieniła nazwę na Rocky Road i w 1972 roku miała na koncie 3. miejsce na amerykańskiej liście przebojów popowych - „Precious and Few” zespołu Climax. W 1973 roku Al Wilson wydał swój największy hit - „Show and Tell”, sprzedający się w milionach egzemplarzy album, który zajął 1. miejsce na liście przebojów popowych w USA (10. miejsce na liście R&B).  

Po przejęciu Rocky Road przez Bell Records w 1974 roku, Gordon kontynuował zarządzanie takimi artystami jak The 5th Dimension, Thelma Houston, Al Wilson, Staple Singers, Tony Orlando and Dawn i Willie Hutch. W 1979 roku porzucił branżę muzyczną i zajął się promocją Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1984 roku, ale w latach 90-tych powrócił do zarządzania. 

Zmarł w 2010 roku w wieku 75 lat po kilku latach złej kondycji zdrowotnej. 

Kompozycje Marca Gordona na listach przebojów

[with Hal Davis, Mary O'Brien & Frank Wilson] 02/1964 Castles in the Sand Stevie Wonder 52.US [with Chester Pipkin,Gary Pipkin] 05/1965 You Turned My Bitter into Sweet Mary Love 133.US [with Robert Bateman, Brian Holland] 01/1962 Twistin' Postman The Marvelettes 34.US [with Frank Wilson] 10/1965 I'm So Thankful The Ikettes 74.US 10/1966 Somebody (Somewhere) Needs You Darrell Banks 55.US [with Gerald Levert] 02/1993 Good Ol' Days Levert 78.US [with Devan, Gerald Levert, Lisa Stansfield, Lynise Walters & Yolanda Whitaker] 03/1997 True Dat Levert 107.US