Brian Wilson

Brian Wilson jest prawdopodobnie najwybitniejszym amerykańskim kompozytorem muzyki
popularnej w erze rocka. Jako założyciel Beach Boys, Wilson w swoich utworach uchwycił esencję niewinności i zamętu, które towarzyszyły dorastaniu w latach 60-tych, szybko przechodząc od beztroskiej zabawy w jego wczesnych utworach o samochodach, surfingu i nastoletniej miłości do złożonej autoanalizy i wrażliwości, które ukazywał w swoim arcydziele z 1966 roku, „Pet Sounds”. Dążenie Wilsona do eksperymentów tylko wzrosło, gdy jego muzyka straciła popularność, ale na jego sztukę wpłynęły również zmagania ze zdrowiem psychicznym. 

 

 Solowe dzieła, takie jak album o tym samym tytule z 1988 roku i „Orange Crate Art” z 1995 roku, nagrany we współpracy z Van Dyke Parks, pokazały, że Wilson wciąż miał talent do pisania piosenek, ale jego dziedzictwo pozostało zdefiniowane przez „nastoletnie symfonie ku czci Boga”, które stworzył dla Beach Boys. Oprócz projektów skupionych wokół nowego materiału, Wilson często powracał do swoich wcześniejszych kompozycji Beach Boys, wyruszając w trasy koncertowe, podczas których grał głównie utwory z albumów SMiLE i Pet Sounds, a także odtwarzając niektóre ze swoich ulubionych utworów w formie solowych partii fortepianowych na swoim albumie „At My Piano” z 2021 roku. 

 

Wilson urodził się w 1942 roku i wychował w Hawthorne w Kalifornii. Zespół Beach Boys założył w 1961 roku wraz z dwoma młodszymi braćmi, kuzynem Mikiem Love i szkolnym kolegą Alanem Jardine. Pełniąc funkcję głównego autora tekstów zespołu, Wilson łączył rockową dynamikę Chucka Berry'ego z harmoniami Four Freshmen, a następnie rozwijał swoją muzyczną wyobraźnię pod koniec lat 60-tych, eksperymentując z nowymi strukturami kompozytorskimi i technikami produkcji. Wilson wycofał się z dominacji nad Beach Boys po 1967 roku, oddając większość kontroli swojemu młodszemu bratu Carlowi. (Sporadycznie brał udział w ich nagraniach, powracając jedynie na krótko w latach 70-tych i 2010., ten ostatni w ramach specjalnej trasy koncertowej z okazji 50. rocznicy powstania zespołu i wydania albumu).

 

 Po długim okresie uzależnienia od narkotyków, choroby psychicznej i izolacji, Wilson wydał swój pierwszy solowy album w 1988 roku. Pomimo obiecującego głównego singla „Love and Mercy”, sukces komercyjny okazał się nieuchwytny; ironicznie, Beach Boys nagrali swój własny album powrotny mniej więcej w tym samym czasie i ostatecznie zajęli pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki utworowi „Kokomo”. Wilson próbował odnaleźć się na drugim solowym albumie, „Sweet Insanity”, który został całkowicie odrzucony przez Sire i trwale odłożony na półkę.  Lata 90-te były sygnałem twórczego odrodzenia i zrozumienia jego ogromnego wpływu. Wszystko zaczęło się od reaktywacji; Nagrał wspólny album Orange Crate Art z Van Dyke'iem Parksem, z którym współpracował w połowie lat 60-tych - zawierał on teksty piosenek Parksa i wokal Wilsona. W tym samym roku Wilson był bohaterem filmu dokumentalnego I Just Wasn't Made for These Times, do którego nagrał również pełną ścieżkę dźwiękową. 

 

 Po tych wydawnictwach w 1998 roku ukazał się album Imagination, który zawierał kilka nawiązań do jego bogatych produkcji Beach Boys z lat 60-tych; mimo to nie udało mu się przyciągnąć szerokiej publiczności komercyjnej. W czasie swojej współpracy z Beach Boys Wilson często zostawał w domu - lub w studiu - podczas gdy reszta grupy wyruszała w trasę koncertową. Sytuacja zaczęła się zmieniać na początku lat 2000., kiedy zaczął koncertować jako solista (często z towarzyszeniem dużego zespołu akompaniującego) i wydał dwa albumy koncertowe: Live at the Roxy Theatre (2000) i Pet Sounds Live (2002). Przygotował również album studyjny „Gettin' in Over My Head”, wydany w 2004 roku. Został on częściowo przyćmiony przez kolejny projekt Wilsona: przygotowanie legendarnego albumu Beach Boys „SMiLE” do debiutu na żywo oraz nowe nagrania studyjne jego utworów. Premiera nowego „SMiLE” odbyła się w Royal Festival Hall w Londynie 20 lutego 2004 roku, a nagranie w studiu nastąpiło w kwietniu tego samego roku. Zarówno wersja koncertowa, jak i studyjna spotkały się z entuzjastycznymi recenzjami, co skłoniło Wilsona do rozpoczęcia światowej trasy koncertowej promującej nagrodzony Grammy album. 

 

W październiku 2005 roku ukazał się sezonowy album „What I Really Want for Christmas”.   Wilson rozpoczął prace nad kolejnym utworem tematycznym po otrzymaniu zlecenia od londyńskiego Southbank Centre na pomoc w inauguracji sezonu 2007 w tym miejscu. Rezultatem był „That Lucky Old Sun”, album koncepcyjny oparty na „Great American Songbook”, w którym udział wzięli jego zespół SMiLE oraz Van Dyke Parks. Płyta „That Lucky Old Sun” miała premierę w Royal Festival Hall we wrześniu 2007 roku i została wydana jako album studyjny jeszcze w tym samym roku. Wilson powrócił do studia dwa lata później, tym razem, aby odcisnąć swoje piętno na kilku coverach George'a Gershwina. (Na prośbę spadkobierców Gershwina ukończył również dwa utwory fortepianowe, których Gershwin nie ukończył w chwili swojej śmierci). Album „Brian Wilson Reimagines Gershwin” ukazał się w sierpniu 2010 roku, co było pierwszym albumem Wilsona wydanym dla wytwórni Pearl, powiązanej z Disneyem. Drugi projekt Wilsona dla Pearl, „In the Key of Disney”, ukazał się w następnym roku i zawierał 11 klasycznych piosenek Disneya. 

 

  W 2012 roku Wilson oficjalnie ponownie zjednoczył się z Beach Boys. (Wszyscy czterej pozostali członkowie klasycznego składu współtworzyli utwór z albumu Ala Jardine'a z 2011 roku, Postcard from California). Grupa koncertowała i nagrywała w pierwszej połowie 2012 roku, a w czerwcu tego samego roku wydała „That's Why God Made the Radio”, swój pierwszy autorski album z Wilsonem od ponad 15 lat. Album zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard i zebrał pozytywne recenzje. Po letniej trasie koncertowej Mike Love powrócił jednak do koncertowania z Beach Boys, grając tylko z Brucem Johnstonem w klasycznym składzie, pozostawiając Wilsona i Jardine'a. W 2014 roku Wilson ponownie zaczął nagrywać solo, z utworami, które pierwotnie napisał na album Beach Boys. Zamiast tego zwerbował do projektu gwiazdy gościnne, w tym Zooey Deschanel i M. Ward z She & Him, Nate'a Ruessa, Kacey Musgravesa z Fun., Sebu Simoniana z Capital Cities oraz byłych członków Beach Boys, Ala Jardine'a, Davida Marksa i Blondie Chaplina. (W projekcie wzięli udział klasyczni muzycy sesyjni, tacy jak Jim Keltner, Kenny Aronoff, Dean Parks i Don Was). Rezultaty ukazały się w Capitol w kwietniu 2015 roku pod tytułem No Pier Pressure. 

 

W następnym roku przypadała 50. rocznica wydania przełomowego albumu Beach Boys „Pet Sounds”, a Wilson wyruszył w światową trasę koncertową, aby uczcić kultowy LP. Tego lata ukazał się również nowy album koncertowy i DVD z trasy No Pier Pressure pod tytułem „Brian Wilson and Friends”. Trasa koncertowa Pet Sounds przeniosła się na 2017 rok, z koncertami w Europie i Wielkiej Brytanii latem oraz w Ameryce Północnej we wrześniu. Wilson wydał również kompilację obejmującą jego 30-letnią karierę solową. Pod koniec września nakładem Warner Bros. ukazał się album „Playback: The Brian Wilson Anthology”, zawierający utwory ze wszystkich dziewięciu solowych albumów Wilsona, a także dwa wcześniej niepublikowane utwory: „Run James Run” i „Some Sweet Day”. 

 

W połowie 2019 roku wyruszył w długą trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z zespołem Zombies - zapowiadaną jako Something Great from '68 - podczas której Wilson grał utwory z dwóch albumów Beach Boys: „Friends” i „Surf's Up”. Po stosunkowo spokojnym okresie, film dokumentalny „Brian Wilson: Long Promised Road” zadebiutował na Festiwalu Filmowym Tribeca w czerwcu 2021 roku, a w listopadzie tego samego roku doczekał się szerszej dystrybucji. W tym samym miesiącu ukazał się również „At My Piano”, zbiór delikatnych, solowych wykonań fortepianowych niektórych z najsłynniejszych kompozycji Wilsona.  

 

Małżonka Wilsona, Melinda Kae Ledbetter, zmarła w styczniu 2024 roku. Po jej śmierci rodzina Wilsona ujawniła, że ​​zdiagnozowano u niego zaburzenie neuropoznawcze podobne do demencji. Wraz z pogarszaniem się stanu zdrowia, menedżerka LeeAnn Hard i publicystka Jean Sievers zostały ustanowione jego kuratorami, a przyjaciele i rodzina opiekowali się jego zdrowiem fizycznym i psychicznym. 11 czerwca 2025, Brian Wilson zmarł w wieku 82 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Caroline, No/Summer Means New Love	Brian Wilson	03.1966	-	32[7]	Capitol 5610	[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
Your Imagination/Happy Days	Brian Wilson	06.1998	-	103[15]	Giant 17 216	[written by Brian Wilson ,Joe Thomas, Steve Dahl][produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Wonderful/Wind Chimes	Brian Wilson	10.2004	29[2]	-	Must Destroy MDA 001X	[written by Brian Wilson, Van Dyke Parks][produced by Brian Wilson]
Good Vibrations/In Blue Hawaii	Brian Wilson	12.2004	30[2]	-	Nonesuch NS 001CD	[written by Brian Wilson, Michael Love, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
What I Really Want for Christmas/We Wish You a Merry Christmas/Brian's Christmas Message	Brian Wilson	12.2005	66[1]	-	Arista 82876764802	[written by Brian Wilson, Bernie Taupin][produced by Brian Wilson]
God Only Knows	Brian Wilson with The Impossible Orchestra	10.2014	20[5]	-	RCA/EMI/Warner Bros GBCAD 1400616	[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Ethan Johns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brian Wilson	Brian Wilson	07.1988	-	54[13]	Sire 25 669	[produced by Brian Wilson,Andy Paley,Russ Titelman,Lenny Waronker,Jeff Lynne]
I Just Wasn't Made for These Times	Brian Wilson	09.1995	59[1]	-	MCA MCD 11270 [UK]	[produced by Don Was,Brian Wilson]
Imagination	Brian Wilson	07.1998	30[3]	88[2]	Paladin 24 703	[produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Live at the Roxy Theatre	Brian Wilson	06.2000	199	-	Sanctuary SANDD 107 [UK]	[produced by Brian Wilson]
Pet Sounds Live	Brian Wilson	06.2002	107	-	Sanctuary SANCD 118 [UK]	[produced by Brian Wilson]
Gettin' In Over My Head	Brian Wilson	07.2004	53[1]	100[1]	Brimel 76 471	[produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Presents Smile	Brian Wilson	10.2004	7[9]	13[17]	Nonesuch 79 846	[produced by Brian Wilson]
What I Really Want for Christmas	Brian Wilson	12.2005	-	200[1]	Arista 70 300	[produced by Brian Wilson]
That Lucky Old Sun	Brian Wilson	09.2008	37[1]	21[4]	Capitol 2348302 [UK]	[produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Reimagines Gershwin	Brian Wilson	09.2010	55[1]	26[4]	Walt Disney 9065002	[produced by Brian Wilson]
In the Key of Disney	Brian Wilson	11.2011	-	83[1]	Disney Pearl Series 1345502	[produced by Brian Wilson]
No Pier Pressure	Brian Wilson	04.2015	25[2]	28[2]	Capitol 3791896 [UK]	[produced by Brian Wilson,Joe Thomas]

Stereos

The Stereos to amerykański zespół pop-rockowy/doo-wop ze Steubenville w stanie Ohio.
Rozpoczęli działalność jako The Buckeyes około 1955 roku z Bruce'em Robinsonem i Ronniem Collinsem, a w 1957 roku wydali dwa single w wytwórni Deluxe Records w Cincinnati. W 1959 roku do zespołu dołączył Leroy Swearingen i wydał swój pierwszy singiel pod nazwą The Stereos, „A Love for Only You”. Singiel okazał się klapą, a Swearingen opuścił zespół, a jego miejsce zajął Nathaniel Hicks.

  Swearingen napisał jednak piosenkę „I Really Love You”, która stała się ich największym hitem, osiągając 15. miejsce na liście przebojów U.S. Black Singles i 29. miejsce na liście Billboard Hot 100. Kontynuowali wydawanie singli do 1968 roku, z których żaden nie zbliżył się do sukcesu „I Really Love You”. George Harrison wykonał cover utworu „I Really Love You” na swoim albumie Gone Troppo z 1982 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Really Love You/Please Come Back To Me	Stereos	09.1961	-	29[9]	Cub 9095	[written by Swearingen][15[7].R&B; Chart]

Students

The Students to amerykański zespół wokalny doo-wop, który powstał w Cincinnati w
stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych w 1957 roku. Choć wydali tylko cztery strony, dwie z nich - „I'm So Young” i „Every Day of the Week” - stały się standardami doo-wop. Szczególnie popularny i trwały stał się utwór „I'm So Young”, który był coverowany przez Beach Boys, Rosie and the Originals, The Ronettes oraz Kid Kyle'a i „The Students”. 

 The Students zdobyli drugie miejsce w amatorskim programie talentów w Apollo Theater w Nowym Jorku w 1956 roku. Ich zwycięska piosenka „Jenny Lee” (skomponowana przez „Preza” Tyusa, autora również utworu „I’m So Young”) została później wydana jako strona B utworu Heartbreakers (który zaistniał na żywo w Apollo, również w 1956 roku) w wytwórni Fordham Records w 1964 roku. Zarówno „I'm So Young”, jak i „Every Day of the Week” zostały napisane przez Williama H. ​​„Preza” Tyusa Jr., ucznia liceum w Cincinnati. Tyus napisał piosenki i przekazał je lokalnej afroamerykańskiej grupie wokalnej o nazwie D'Italians. Po podpisaniu kontraktu płytowego z Checker Records, grupa zmieniła nazwę na Students i pod tą nazwą nagrano dwa utwory Tyusa.

  29 maja 1961 roku oryginalna wersja utworu „I'm So Young” zespołu Students, wydana przez Argo Records, osiągnęła 26. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA. W nagraniach wszystkie główne partie wokalne wykonywał Leroy King. William „Prez” Tyus zmarł 23 grudnia 2022 roku. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm So Young/Everyday Of The Week	Students	05.1961	-	-	Argo 5386	[written by P. Tyus][26[8].R&B; Chart]

Mamie Smith

Mamie Smith (z domu Robinson; ur. 26 maja 1891r - zm. 16 sierpnia lub września 1946) była
amerykańską piosenkarką. Jako wokalistka wodewilowa występowała w wielu stylach, w tym jazzie i bluesie. W 1920 roku przeszła do historii bluesa jako pierwsza afroamerykańska artystka, która dokonała nagrań wokalnych z bluesem. Willie „The Lion” Smith (bez pokrewieństwa) opisał tło tych nagrań w swojej autobiografii Music on My Mind (1964). 

 Robinson urodziła się w Cincinnati w stanie Ohio w 1891 roku. Jako rok jej urodzenia podawany jest rok 1883, ale w 2018 roku badacz John Jeremiah Sullivan odkrył jej akt urodzenia, w którym widnieje informacja o jej urodzeniu w Cincinnati w 1891 roku. W wieku około 10 lat znalazła pracę w trasie koncertowej z zespołem Four Dancing Mitchells, białym zespołem. Jako nastolatka tańczyła w zespole Salem Tutt Whitney's Smart Set.W 1913 roku odeszła od Tutt Brothers, by śpiewać w klubach w Harlemie i poślubiła Williama „Smitty'ego” Smitha, piosenkarza

  14 lutego 1920 roku Smith nagrała „That Thing Called Love” i „You Can't Keep a Good Man Down” dla nowojorskiej wytwórni Okeh, po tym jak afroamerykański autor tekstów piosenek i lider zespołu Perry Bradford przekonał Freda Hagera do przełamania bariery koloru skóry w nagraniach muzyki czarnoskórej. Wytwórnia Okeh Records nagrała wiele kultowych utworów czarnoskórych muzyków. Chociaż było to pierwsze nagranie czarnoskórego bluesmana, wszyscy muzycy wspierający byli biali. Hager otrzymał groźby od grup nacisku z Północy i Południa, które twierdziły, że zbojkotują wytwórnię, jeśli nagra czarnoskórego wokalistę. Pomimo tych gróźb płyta odniosła sukces komercyjny i otworzyła drzwi do nagrywania dla kolejnych czarnoskórych muzyków.Największymi hitami Smith  były nagrania z 10 sierpnia 1920 roku zestawu piosenek napisanych przez Perry'ego Bradforda, w tym „Crazy Blues” i „It's Right Here for You (If You Don't Get It, 'Tain't No Fault of Mine)”, również dla Okeh Records. W ciągu niecałego roku sprzedano milion egzemplarzy.Wiele z nich kupili Afroamerykanie, a sprzedaż „płyt rasowych” gwałtownie wzrosła. Ze względu na swoje historyczne znaczenie, płyta „Crazy Blues” została wprowadzona do Galerii Sław Grammy w 1994 roku, a w 2005 roku została wybrana do ochrony w Narodowym Rejestrze Nagrań Biblioteki Kongresu.

  Chociaż inni Afroamerykanie byli nagrywani wcześniej, na przykład George W. Johnson w latach 90-tych XIX wieku, ich muzyka cieszyła się dużym zainteresowaniem wśród europejskiej i amerykańskiej publiczności. Sukces płyty Smith skłonił wytwórnie płytowe do poszukiwania innych wokalistek bluesowych i zapoczątkował erę tego, co dziś nazywamy klasycznym bluesem żeńskim.    Smith kontynuowała popularne nagrania dla Okeh w latach 20-tych XX wieku. W 1924 roku wydała trzy płyty dla Ajax Records, które, choć intensywnie promowane, nie sprzedawały się dobrze. Nagrała również kilka płyt dla Victora. Odbyła tournée po Stanach Zjednoczonych i Europie z zespołem Mamie Smith & Her Jazz Hounds w ramach recenzji Mamie Smith w programie Struttin' Along.  

Okrzyknięto ją „Królową Bluesa”, a tytuł ten wkrótce podbiła Bessie Smith, nazywana „Cesarzową Bluesa”. Mamie odkryła, że ​​masowe medium, jakim jest radio, pozwala jej zdobyć nowych fanów, zwłaszcza w miastach, w których przeważała biała publiczność. Na przykład, na początku maja 1923 roku, wraz z kilkoma członkami swojego zespołu wystąpiła w programie KGW w Portland w stanie Oregon i zebrała pozytywne recenzje.W składzie Jazz Hounds (od sierpnia 1920 do października 1921) znaleźli się Jake Green, Curtis Moseley, Garvin Bushell, Johnny Dunn, Dope Andrews, Ernest Elliot, Porter Grainger, Leroy Parker i Bob Fuller, a także (od czerwca 1922 do stycznia 1923) Coleman Hawkins, Everett Robbins, Johnny Dunn, Herschel Brassfield, Herb Flemming, Buster Bailey Cutie Perkins, Joe Smith, Bubber Miley i Cecil Carpenter. Podczas nagrywania z Jazz Hounds, występowała jako Mamie Smith and Her Jazz Band, w którego skład wchodzili George Bell, Charles Matson, Nathan Glantz, Larry Briers, Jules Levy Jr., Joe Samuels, wraz z muzykami z Jazz Hounds, w tym Hawkins, Fuller i Carpenter.

  Smith wystąpiła we wczesnym filmie dźwiękowym „Jailhouse Blues” w 1929 roku. W 1931 roku wycofała się z nagrywania i występów. Do występów powróciła w 1939 roku, grając w filmie „Paradise in Harlem”, wyprodukowanym przez jej męża, Jacka Goldberga. Wystąpiła również w innych filmach, takich jak „Mystery in Swing” (1940), „Sunday Sinners” (1940), „Stolen Paradise” (1941), „Morderstwo na Lenox Avenue” (1941) i „Because I Love You” (1943).

  Smith zmarła w 1946 roku w Nowym Jorku, podobno bez grosza przy duszy Została pochowana w Frederick Douglass Memorial Park na Staten Island, na ziemi, która pozostała nieoznakowana do 2013 roku, kiedy to ostatecznie wzniesiono pomnik. Początkowo, według strony internetowej Archiwum Muzycznego Jas Obrecht, Smith został pochowany w nieoznakowanym grobie do 1963 roku, kiedy to muzycy z Iserlohn w Niemczech Zachodnich wykorzystali pieniądze z akcji charytatywnej Hot Jazz przeznaczono na zakup nagrobka z napisem „Mamie Smith (1883–1946):  Dzięki pomocy koleżanki po fachu, piosenkarki bluesowej Victorii Spivey, oraz wydawcy magazynu „Record Research”, Lena Kunstadta, Smith została ponownie pochowana w Frederick Douglass Memorial Park w Richmond w stanie Nowy Jork. Ponowny pochówek Smith został uczczony galą ku czci zmarłej piosenkarki 27 stycznia 1964 roku.Jednak, według strony internetowej kampanii z 2012 roku, Mamie Smith nadal była pochowana bez nagrobka 67 lat po swojej śmierci w 1946 roku. W 2012 roku Michael i Anne Fanciullo Cala rozpoczęli udaną kampanię mającą na celu w końcu zdobycie i postawienie nagrobka dla Smith. Para, odpowiednio dziennikarz i redaktor bluesowy, opracowała trwającą kilka miesięcy kampanię crowdfundingową na stronie Indiegogo, aby kupić nagrobek dla Smith. Akcję wsparła również organizacja charytatywna Music Cares. W ramach kampanii zebrano ponad 8000 dolarów, które przeznaczono na sfinansowanie budowy 120-centymetrowego, trawionego granitowego nagrobka z wizerunkiem zmarłej bluesmanki.Pomnik został wzniesiony z wielką pompą na cmentarzu Frederick Douglass na Staten Island w Nowym Jorku 20 września 2013 roku. Nadwyżka funduszy z kampanii została przekazana na utrzymanie terenu cmentarza. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy Blues/It's Right Here For You (If You Don't Get It – 'Taint No Fault O'Mine)	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	12.1920	-	3[11]	OKeh 4169	[written by Perry Bradford]
Fare Thee Honey Blues/The Road Is Rocky (But I Am Gonna Find My Way)	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	02.1921	-	9[2]	OKeh 4194	[written by Perry Bradford]
Royal Garden Blues/Shim-Me King's Blues	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	05.1921	-	13[1]	OKeh 4254	[written by Clarence Williams, Spencer Williams]
You Can't Keep A Good Man Down	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	07.1921	-	4[5]	OKeh 4305	[written by Perry Bradford]
Dangerous Blues/What Have I Done	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	09.1921	-	6[3]	OKeh 4351	[written by Billy Brown]
Lonesome Mama Blues	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	09.1922	-	6[4]	OKeh 4630	[written by Anna Welker Brown, E. Nickel & Billie Brown]
You Can Have Him, I Don't Want Him, Did'nt Love Him Anyhow Blues/Got To Cool My Doggies Now	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	02.1923	-	13[1]	OKeh 4670	[written by William Tracey, Dan Dougherty]
You've Got To See Mamma Ev'ry Night (Or You Can't See Mamma At All)/I'm Gonna Get You	Mamie Smith And Her Jazz Hounds	06.1923	-	13[1]	OKeh 4781	[written by Billy Rose, Con Conrad]

Moonglows

Moonglows byli jednym z najważniejszych zespołów R&B lat 50-tych, mimo że mieli
zaledwie kilka hitów wśród mniej niż 50 nagranych utworów, w historii trwającej zaledwie sześć lat, co stanowiło ostry kontrast z takimi zespołami jak Orioles i Drifters, którzy grali razem przez dekady i nagrali ogromny dorobek. 

 

 Urodzony w Chicago Harvey Fuqua był członkiem muzycznej rodziny praktycznie od urodzenia, jako bratanek gitarzysty Ink Spots, Charliego Fuquy, i jeszcze przed nastoletnimi latami marzył o własnej karierze muzycznej. Dorastał w Louisville w stanie Kentucky, gdzie uczył się gry na pianinie i zaczął śpiewać z kolegą z liceum, Bobbym Lesterem, na potańcówkach. Założyli profesjonalny duet w Louisville w 1949 roku, po tym jak obaj odbyli krótką służbę wojskową, i wkrótce zaczęli współpracować z saksofonistą i liderem zespołu, Edem Wileyem, i to właśnie w jego zespole zaczęli śpiewać jump i bluesa. Ostatecznie brak dochodów doprowadził do rozstania. Fuqua przeprowadził się do Cleveland, gdzie spotkał kolegę z wojska, Danny'ego Cogginsa, i sąsiada, Prentiss Barnesa, który wcześniej był piosenkarzem gospel, i założyli trio.

Fuqua wprowadził Lestera do zespołu, znanego jako Crazy Sounds, i zaczęli oni zdobywać zlecenia w okolicach Cleveland. Byli improwizowaną grupą wokalną specjalizującą się w technice zwanej wokalezą, wykorzystującą głosy do zastąpienia instrumentów, zasadniczo w kontekście jazzowym, nieco podobnym do twórczości Swingle Singers i Manhattan Transfer. Ich pierwszy przełom nastąpił w 1952 roku, kiedy zwrócili na siebie uwagę lokalnego didżeja Alana Freeda, który już wtedy zdobywał sławę, grając płyty R&B. Przeszli przesłuchania i wypadli na tyle dobrze, że otrzymali szansę nagrania dla wytwórni Freeda, Champagne Records, zmieniając przy tym nazwę na Moonglows, aby powiązać swoją rozpoznawalność z radiowym wizerunkiem Freeda jako „Moondog”. 

 

Grupa odniosła skromny lokalny sukces dzięki kompozycji Lestera „I Just Can't Tell No Lie”. Zaczęli występować w różnych miejscach na przemysłowym Środkowym Zachodzie i przeszli pierwszą zmianę składu, gdy Coggins odszedł, by rozpocząć bardziej stabilne życie jako właściciel stacji benzynowej. Zastąpili go Alex Walton i Alexander Graves. Lester i Fuqua dzielili się rolami wokalisty, czasami nawet w tym samym utworze, i obaj wykazali się również dużym zainteresowaniem pisaniem piosenek. Grupa wyróżniała się nie tylko połączeniem subtelnej finezji i instynktownej ekscytacji, ale także czystą atrakcyjnością śpiewu i sposobem, w jaki ich aranżacje spajały całość - Lester i Fuqua byli liderami i najbardziej widocznymi talentami, ale w brzmieniu Moonglows nie było słabych punktów; od basu po okazjonalny falset, wszystkie partie wokalne były olśniewające, ożywione i orzeźwiające, zarówno w utworach skocznych, jak i balladach; każda z ich ukończonych płyt stanowiła kompletny pakiet, wyrazisty wokal, wspaniałą fakturę i ekscytację. Wczesną jesienią 1953 roku Freed podpisał z zespołem kontrakt z wytwórnią Chance Records, niewielkim chicagowskim studiem, które robiło furorę w bluesie i R&B i miało już podpisane kontrakty z Flamingoes and the Spaniels. Przez rok próbowali zaistnieć na listach przebojów balladami - w tym zabójczą wersją „Secret Love” z Lesterem jako głównym wokalistą -i przebojowymi numerami, ale nie odnieśli większego sukcesu w wytwórni Chance, zanim zostali z niej wycofani.

 

W październiku 1954 roku grupa przeniosła się do wytwórni Chess Records, a ich pierwsza sesja nagraniowa okazała się jedną z najbardziej produktywnych w historii wytwórni. Nagrano 13 utworów, w tym jeden z największych hitów w historii Chess, „Sincerely” - autorstwa Fuquy (z Freedem, który otrzymał połowę tantiem jako „współautor”, co było wówczas powszechnym układem dla Freeda i innych menedżerów). Nagranie Moonglows trafiło na listy przebojów w grudniu tego samego roku, a w kolejnym miesiącu zdetronizowało „Earth Angel” Penguins z pierwszego miejsca na liście przebojów R&B, a później wspięło się na 20. miejsce na liście przebojów Hot 100. Singiel utrzymywał się na listach przebojów R&B przez 20 tygodni i sprzedał się w ponad ćwierć miliona egzemplarzy, co było wynikiem niezwykłym dla Chess w tamtych czasach, a wszystko to miało miejsce, zanim R&B w pełni dotarło do białych słuchaczy. To właśnie takie numery zachwycały niezależnych dyrektorów, takich jak Phil i Leonard Chess, i dawały wrzody menedżerom dużych wytwórni, którzy dostrzegali w muzyce coś, co jakoś przeoczyli przez poprzedni rok lub dwa i nawet wtedy mieli problem z jego zrozumieniem.

 

  W przypadku „Sincerely” był to tak atrakcyjny utwór, że wręcz błagał o covery innych artystów w innych stylach- w ten sposób Moonglows stali się jednym z pierwszych zespołów R&B, których oryginał został podchwycony przez popowy zespół. Białe rodzeństwo, wokalne trio McGuire Sisters, wykonało cover „Sincerely” w stylu pop, zdobywając pierwsze miejsce na listach przebojów i sprzedając singiel w nakładzie miliona egzemplarzy. Sukces oryginalnej wersji Moonglows był przełomem, na który czekali, i zaczęli grać jedne z najlepszych koncertów w swojej historii, w ramach ogromnych koncertów organizowanych przez Freeda, obok takich artystów jak Joe Turner, The Clovers i Lowell Fulson. Na początku 1955 roku szeregi grupy powiększyły się o Billy'ego Johnsona, gitarzystę, który wcześniej grał z Charlesem Brownem. Latem 1955 roku grupa wzięła udział w zorganizowanej trasie koncertowej, w której udział wzięli Muddy Waters, Sarah Vaughan i Nappy Brown. Niestety, trudno im było powtórzyć sukces crossoverowego popu, jakim był „Sincerely” – grupa stworzyła jednak tak godne uwagi utwory, jak „Most of All” (piąte miejsce na liście R&B), „Foolish Me”, „Starlite” i „In My Diary”. Następnie, w połowie i drugiej połowie 1956 roku, odnieśli kolejny sukces, wydając balladę „We Go Together”, która dotarła do dziewiątego miejsca na listach przebojów R&B i przyciągnęła uwagę młodych, białych słuchaczy; oraz rockandrollowy utwór „See Saw”, który dotarł do dziewiątego miejsca na liście R&B i 25. miejsca na listach przebojów pop. W tym okresie Chess próbował także krótko podwoić skalę działań grupy w radiu i na listach przebojów, przejmując na prowadzenie utwory kilku zespołów, w których wystąpili Lester i Fuqua, i wydając je pod nazwą „The Moonlighters”.

Pozycja grupy w hierarchii rock & rolla - a przynajmniej w tym jej zakątku, który podlegał Freedowi-została potwierdzona, gdy Moonglows zostali uwzględnieni w filmie z szafą grającą „Rock, Rock, Rock”, grając u boku Chucka Berry'ego, Flamingoes, LaVern Baker, Johnny Burnette Trio i Frankie Lymon & the Teenagers. Jeszcze w tym samym roku rozpoczęli pracę nad tym, co miało być ich debiutanckim albumem, a na początku 1957 roku ponownie pojawili się na ekranie w filmie „Mr. Rock and Roll”, drugim filmie z szafą grającą, wciśniętym pomiędzy wiele tych samych zespołów, co w poprzednim filmie - był to jednak ostatni występ na ekranie pierwotnego zespołu. 

 

 W 1957 roku, po wydaniu niedokończonego debiutanckiego albumu, Lester ustąpił miejsca głównemu wokaliście, ustępując miejsca Fuquze, który już wtedy dominował w zespole jako producent, autor tekstów i de facto aranżer wokali. Utwór „Please Send Me Someone to Love”, który dotarł do piątego miejsca na liście przebojów R&B i 73. miejsca na listach przebojów, z Fuquą w roli wokalisty prowadzącego i Lesterem w roli chórku, zaowocował tarciami między Lesterem a Fuquą, które trwały przez większość roku, a rosnąca kontrola tego drugiego nad kierunkiem rozwoju zespołu powodowała również tarcia z Barnesem, Gravesem i Johnsonem, którzy znajdowali się mniej więcej pośrodku między dwoma najbardziej rozpoznawalnymi głosami w zespole. Ich napiętą dynamikę wewnętrzną komplikowały zmiany w gustach publiczności, które zaszły od 1955 roku - nie tylko nie mogli się zdecydować, kto powinien im przewodzić, ani uzgodnić, kto powinien śpiewać partie wokalne, ale także w jakim kierunku powinna podążać ich muzyka - w stronę bardziej popowego brzmienia Platters, którzy sprzedawali duże ilości płyt białej publiczności, lub w stronę mocniejszych brzmień, które zdawały się pochodzić z niektórych kręgów społeczności afroamerykańskiej i w kierunku, w którym podążali afroamerykańscy słuchacze. 

 

 Rozdarty tymi licznymi podziałami, skład Moonglows rozpadł się w okolicznościach, które wciąż pozostają nieco niejasne, jeśli chodzi o to, kto o czym decydował i kto odszedł. Pod koniec 1957 roku nagrano dwie strony z Fuquą i prawdopodobnie Johnsonem, a na początku 1958 roku ukazał się nowy singiel zatytułowany „Ten Commandments of Love” z Fuquą w roli mówcy. Dotarł on do dziewiątego miejsca na liście przebojów R&B i dwudziestego drugiego miejsca jako singiel popowy, co było najlepszym występem popowym grupy od dwóch lat i jednym z ich najlepiej sprzedających się utworów, z tą różnicą, że nie został on przypisany Moonglows- raczej został przypisany również Harvey & the Moonglows, a kto dokładnie śpiewał na nim za Fuquą, wciąż pozostaje kwestią domysłów; Niektóre źródła przypisują wsparcie oryginalnym Moonglows, podczas gdy inne z pewnością twierdzą, że był to „nowy” Moonglows Fuquy, znany wcześniej jako Marquees, waszyngtoński zespół w składzie Marvin Gaye, Reese Palmer, James Knowland i Chester Simmons.  

 

Jedno jest pewne: towarzyszyli Fuquie przez kolejny rok, występując jako Harvey & the Moonglows. Skład zespołu szybko się zmieniał - choć Harvey zatrzymał Gaye'a, który śpiewał główną partię w nagraniu „Mama Loocie” - i ostatecznie dołączył do niego młody Chuck Barksdale z The Dells.Pozycja grupy w hierarchii rock & rolla – a przynajmniej w tym jej zakątku, który podlegał Freedowi – została potwierdzona, gdy Moonglows zostali uwzględnieni w filmie z szafą grającą „Rock, Rock, Rock”, grając u boku Chucka Berry'ego, Flamingoes, LaVern Baker, Johnny Burnette Trio i Frankie Lymon & the Teenagers. Jeszcze w tym samym roku rozpoczęli pracę nad tym, co miało być ich debiutanckim albumem, a na początku 1957 roku ponownie pojawili się na ekranie w filmie „Mr. Rock and Roll”, drugim filmie z szafą grającą, wciśniętym pomiędzy wiele tych samych zespołów, co w poprzednim filmie – był to jednak ostatni występ na ekranie pierwotnego zespołu. W 1957 roku, po wydaniu niedokończonego debiutanckiego albumu, Lester ustąpił miejsca głównemu wokaliście, ustępując miejsca Fuquze, który już wtedy dominował w zespole jako producent, autor tekstów i de facto aranżer wokali. Utwór „Please Send Me Someone to Love”, który dotarł do piątego miejsca na liście przebojów R&B i 73. miejsca na listach przebojów, z Fuquą w roli wokalisty prowadzącego i Lesterem w roli chórku, zaowocował tarciami między Lesterem a Fuquą, które trwały przez większość roku, a rosnąca kontrola tego drugiego nad kierunkiem rozwoju zespołu powodowała również tarcia z Barnesem, Gravesem i Johnsonem, którzy znajdowali się mniej więcej pośrodku między dwoma najbardziej rozpoznawalnymi głosami w zespole. Ich napiętą dynamikę wewnętrzną komplikowały zmiany w gustach publiczności, które zaszły od 1955 roku – nie tylko nie mogli się zdecydować, kto powinien im przewodzić, ani uzgodnić, kto powinien śpiewać partie wokalne, ale także w jakim kierunku powinna podążać ich muzyka – w stronę bardziej popowego brzmienia Platters, którzy sprzedawali duże ilości płyt białej publiczności, lub w stronę mocniejszych brzmień, które zdawały się pochodzić z niektórych kręgów społeczności afroamerykańskiej i w kierunku, w którym podążali afroamerykańscy słuchacze. Rozdarty tymi licznymi podziałami, skład Moonglows rozpadł się w okolicznościach, które wciąż pozostają nieco niejasne, jeśli chodzi o to, kto o czym decydował i kto odszedł. Pod koniec 1957 roku nagrano dwie strony z Fuquą i prawdopodobnie Johnsonem, a na początku 1958 roku ukazał się nowy singiel zatytułowany „Ten Commandments of Love” z Fuquą w roli mówcy. Dotarł on do dziewiątego miejsca na liście przebojów R&B i dwudziestego drugiego miejsca jako singiel popowy, co było najlepszym występem popowym grupy od dwóch lat i jednym z ich najlepiej sprzedających się utworów, z tą różnicą, że nie został on przypisany Moonglows – raczej został przypisany również Harvey & the Moonglows, a kto dokładnie śpiewał na nim za Fuquą, wciąż pozostaje kwestią domysłów; Niektóre źródła przypisują wsparcie oryginalnym Moonglows, podczas gdy inne z pewnością twierdzą, że był to „nowy” Moonglows Fuquy, znany wcześniej jako Marquees, waszyngtoński zespół w składzie Marvin Gaye, Reese Palmer, James Knowland i Chester Simmons. Jedno jest pewne: towarzyszyli Fuquie przez kolejny rok, występując jako Harvey & the Moonglows. Skład zespołu szybko się zmieniał – choć Harvey zatrzymał Gaye'a, który śpiewał główną partię w nagraniu „Mama Loocie” – i ostatecznie dołączył do niego młody Chuck Barksdale z The Dells." dir="ltr">

Oprócz współpracy z nowym zespołem, Fuqua występował w solowych singlach przez cały 1958 rok, w tym w utworze „Don't Be Afraid of Love”, którego był współautorem wraz z Berrym Gordym Jr. i Billym Davisem. Pojawił się również jako pantomima w ostatnim (i najlepszym) filmie promującym Freeda, „Go Johnny Go”. 

 

Zawodowa współpraca Fuquy z Gordym rozpoczęła się, gdy się poznali, podczas wizyty tego drugiego w Chess, gdzie ten licencjonował wczesne wersje utworów zespołu Miracles; obaj pisali razem piosenki, a ostatecznie Fuqua poślubił siostrę Gordy'ego, Gwen. Kontynuował nagrywanie przez kolejne kilka lat, w tym z legendarnymi zespołami Etty James, ale coraz bardziej koncentrował się na czysto kreatywnej, a nie wykonawczej stronie muzyki. Po pracy dla takich niezależnych wytwórni jak Tri-Phi (gdzie nagrywał nie tylko własne i późniejsze utwory Harvey & the Moonglows, ale także wczesne Spinners, które odkrył jako Domingoes i z którymi również śpiewał), dołączył do Motown jako dyrektor odpowiedzialny za rozwój nowych talentów i odniósł sukces nie tylko w tym dziale, ale także jako producent i autor tekstów, a w latach 90-tych z powodzeniem współpracował ze Smokeyem Robinsonem. 

 

Po tym, jak zespół i nazwa zespołu zostały mu odebrane, Lester na krótko rozpoczął karierę solową w wytwórni Chess, po czym na dekadę zawiesił działalność koncertową. Jego nazwisko było jednak dość znane, a nagrania pozostawione przez zespół były na tyle dobre, że jeszcze w 1962 roku Chess dostrzegł sens w wydaniu singla przypisywanego „Bobby'emu Lesterowi & the Moonglows”, składającego się z utworów „Blue Velvet” i „Penny Arcade”, których strona A pochodziła z nieudanych sesji nagraniowych zespołu pod koniec 1956 roku. Być może był to po prostu sposób Chessa na amortyzację wszystkiego, co działo się w ich działalności,ale trudno sobie wyobrazić, aby jakikolwiek inny artysta tamtej epoki, poza Elvisem Presleyem czy Clyde'em McPhatterem (lub nieżyjącymi już postaciami, takimi jak Buddy Holly czy Eddie Cochran), promował swoje sześcioletnie nagrania jako nowe wydawnictwa. Johnson występował jako support Jackie Wilsona i Brooka Bentona, zanim dołączył do Motown Records, i zmarł pod koniec lat 80-tych. Walton skompletował nowy skład Moonglows w 1964 roku, aby odtworzyć niektóre utwory grupy z lat 50-tych, ale ten wysiłek nie trwał długo, a Graves i Barnes odeszli z branży muzycznej, a oryginalne Moonglows przeszły do ​​historii, z wyjątkiem okresowych prób Chess, aby kontynuować sprzedaż utworów pozostawionych w archiwach.  

 

Wytwórnia wydała również dwa albumy długogrające, składające się z singli grupy: „Look, It's the Moonglows” (1959) i „The Best of Bobby Lester & the Moonglows” (1962). Chess podtrzymało przy życiu kilka pozostałości brzmienia Moonglows, podpisując kontrakt z Dells, a brzmienie grupy można było usłyszeć również we wczesnej twórczości Four Tops (którzy również spędzili trochę czasu w Chess) i Temptations w Motown. Lester dwukrotnie próbował reaktywować nazwę zespołu, na początku i pod koniec lat 70-tych, a nawet przerobił „Sincerely” za pierwszym razem. Ta kompozycja pozostała klejnotem w repertuarze Fuquy - w 1990 roku, 36 lat po tym, jak Moonglows nagrali swoją wersję i 35 lat po popowym hicie McGuire Sisters, country'owa wersja „Sincerely” w wykonaniu Forester Sisters zdobyła nominację do nagrody Grammy; w tym samym roku filmowiec Martin Scorsese (znany z ogromnego zainteresowania muzyką wykorzystywaną w jego filmach) wykorzystał wersję utworu w wykonaniu Moonglows w filmie „Chłopcy z ferajny”. Biorąc pod uwagę zarówno oryginał, jak i udane covery, „Sincerely” ma duże szanse pozostać popularną piosenką aż do XXI wieku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sincerely/Tempting	Moonglows	03.1955	-	20[1]	Chess 1581	[written by Harvey Fuqua,Alan Freed][1[2][20].R&B; Chart]
Most Of All/She's Gone	Moonglows	04.1955	-	-	Chess 1589	[written by Harvey Fuqua,Alan Freed][5[11].R&B; Chart]
We Go Together/Chickie Um Bah	Moonglows	06.1956	-	-	Chess 1619	[written by Haims, Stevens][9[2].R&B; Chart]
See Saw/When I'm With You	Moonglows	09.1956	-	25[14]	Chess 1629	[A:written by Roquel Davis,Harry Pratt,Charles Sutton][B:written by Harvey Fuqua,Marshall Paul,Jacqueline McCoy,Robert Dallas][A:6[7].R&B; Chart][B:15[1].R&B; Chart]
Please Send Me Someone To Love/Mr. Engineer (Bring Her Back To Me)	Moonglows	07.1957	-	73[6]	Chess 1661	[written by P. Mayfield][5[6].R&B; Chart]
Ten Commandments Of Love/Mean Old Blues	Harvey And The Moonglows	09.1958	-	22[16]	Chess 1705	[written by M. Paul][9[9].R&B; Chart]
Sincerely/I Was Wrong	Moonglows	08.1972	-	-	RCA Victor 0759	[written by Harvey Fuqua,Alan Freed][43[4].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Return Of The Moonglows	Moonglows	08.1972	-	193[4]	RCA Victor 4722	-

Bootsy Collins

Natychmiast rozpoznawalny po porywających, melodyjnych liniach basowych i niezwykle
charyzmatycznych wokalach, Bootsy Collins to zarówno znakomity muzyk funkowy i R&B, jak i wytrawny artysta. Zdobywszy sławę pod koniec nastoletnich lat jako członek J.B.'s, Collins został uczniem Jamesa Browna i od razu odegrał kluczową rolę w przekształceniu soulu w mocny, hard funk u zarania lat 70-tych. przez wokalistę i lidera zespołu.  

Co ciekawe, Collins dopiero zaczynał, gdy został przyjęty do rodziny Parliament-Funkadelic, gdzie odegrał większą rolę jako autor tekstów i wokalista. Był kluczową postacią w przebojach P-Funk, takich jak „Up for the Down Stroke” (1974) i „Tear the Roof Off the Sucker” (1976), zanim ponownie zaszokował publiczność utworem „I'd Rather Be with You” (1976), swoim pierwszym wielkim singlem jako lider zespołu Bootsy's Rubber Band. 

Jego dyskografia jako lidera i prawdziwego solowego artysty wyróżnia się dodatkowo złotymi płytami „Ahh...The Name Is Bootsy, Baby!” (1977) i „Bootsy? Player of the Year” (1978) oraz przebojem numer jeden R&B „Bootzilla” (1978). Co więcej, członek Rock and Roll Hall of Fame od dziesięcioleci pozostaje stałym współpracownikiem. Występował pod różnymi pseudonimami u boku Billa Laswella i nawiązał wzajemne relacje z wieloma raperami, co zostało udokumentowane na animowanych solowych albumach, od „Fresh Outta 'P' University” (1997) po „The Power of the One” (2020) i „Album of the Year #1” w Funkateer (2025). 

Urodzony w Cincinnati, William Earl „Bootsy” Collins zaczynał od gitary, zainspirowany Jimi  Hendrixem i starszym bratem Phelpsem „Catfishem” Collinsem. Kiedy basista w zespole Catfisha nie pojawił się na scenie, młodszy Collins zastąpił go i pozostał przy nowym instrumencie. Bracia Collins stali się zalążkiem Pacemakers, formacji, w której skład wchodził również wokalista Philippe Wynne, późniejszy założyciel zespołu Spinners. Zespół przyjął lokalną wytwórnię King Records za swoją bazę i stał się zespołem sesyjnym i koncertowym dla takich artystów jak Hank Ballard, Marva Whitney i Lyn Collins. Kiedy większość zespołu Jamesa Browna wycofała się przed koncertem w Columbus w stanie Georgia w 1970 roku, Ojciec Chrzestny Soulu wysłał Bobby'ego Byrda odrzutowcem, aby zabrał Pacemakersów jako awaryjne zastępstwo. Wkrótce zostali wchłonięci przez zespół, który stał się znany jako J.B.'s. 

 Inspirujące, pomysłowe progresje i motywy Collinsa były kluczowym elementem późniejszych hitów Browna, takich jak „Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine”, „Super Bad”, „Soul Power” i „Talkin' Loud and Sayin' Nothing”. Bracia Collins opuścili J.B.'s w 1971 roku i w Cincinnati utworzyli trzon grupy, która przybrała wiele nazw - między innymi House Guests, House Guest Rated X oraz Bootsy Phelps and Gary - i wydała kilka singli w ciągu kilku lat. Większość tych muzyków, w tym Collinsowie, przeniosła się do Detroit i dołączyła do Funkadelic George'a Clintona w 1972 roku. Bootsy Collins ostatecznie pełnił podwójną rolę dla Clintona w Parliament i współtworzył wiele klasyków P-Funk, w tym hity R&B z pierwszej dziesiątki „Up for the Down Stroke” i „Tear the Roof Off the Sucker (Give Up the Funk)” oraz przebojowy „Flash Light”.  

W tym czasie Collins założył Bootsy's Rubber Band. Ten pełen energii zespół powstał w 1976 roku z Fredem Wesleyem, Maceo Parkerem i Rickiem Gardnerem, znanymi również jako Horny Horns, a także z Catfish, Leslyn Bailey, Garym „Mudbone” Cooperem, Robertem „Peanut” Johnsonem, Frankiem „Frankie Kash” Waddym i Frederickiem „Flintstone” Allenem w pierwotnym składzie. Collins zaprezentował swoje alter ego, Bootzillę i Caspera, jako część występu scenicznego. Debiutancki album zespołu, „Stretchin' Out in Bootsy's Rubber Band”, oraz ich drugi album, „Ahh...The Name Is Bootsy, Baby!”, dorównywały wszystkim wydawnictwom wydanym w szczytowym okresie prezydentury Clintona pod względem idiomatycznej różnorodności, błyskotliwego, dziwacznego humoru i skandalicznych tekstów. Zarówno „Ahh...”, jak i trzeci album, „Bootsy? Player of the Year”, osiągnęły 16. miejsce na liście albumów Billboardu i zdobyły status złotej płyty przyznany przez RIAA. Dziewięć singli zespołu trafiło na listy R&B przed końcem lat 70-tych. „The Pinocchio Theory” znalazło się w pierwszej dziesiątce. „Bootzilla”, jeden z flagowych utworów Collinsa, znalazł się na szczycie. 

W latach 80-tych Collins nagrywał zarówno z zespołem Sweat Band - Bootsy's Rubber Band pod nową nazwą, dzięki procesowi sądowemu wszczętemu przez mało znaną grupę Rubber Band - jak i jako artysta solowy. Realizował również kilka projektów specjalnych, takich jak „Bonzo Goes to Washington” z 1984 roku, jednorazowy projekt we współpracy z Jerrym Harrisonem z Talking Heads, który wyprodukował „5 Minutes” z Ronaldem Reaganem wypowiadającym wojnę nuklearną Związkowi Radzieckiemu. 

  W 1988 roku powrócił do Columbii z albumem „What's Bootsy Doin'?”. Utwór „Shock-It-to-Me” z tego zestawu został napisany i współprodukowany przez płodnego Billa Laswella, z którym Collins nawiązał bliską i długotrwałą współpracę. Przez cały rok 1989 i początek lat 90-tych Collins dyrygował orkiestrą Bootzilla w utworze Malcolma McLarena Waltz Darling, był też częstym gościem tria muzyki tanecznej Deee- Lite (utwór znalazł się w przeboju „Groove Is in the Heart” z pierwszej dziesiątki listy przebojów) i koncertował z grupą współprowadzoną przez wieloletnich partnerów Maceo Parkera i Freda Wesleya. Zespół Bootsy'ego Rubber Band powrócił w tym okresie z „Jungle Bass”, EP-ką nagraną z pomocą Laswella dla 4th & Broadway.  

Pod koniec lat 90-tych pojawiła się szeroka gama projektów z udziałem Laswella. Wśród nich znalazły się „Transmutation” i „Sacrifist” Praxisa, dwupłytowy „Blasters of the Universe” Bootsy'ego z New Rubber Band, „Lord of the Harvest” Zillatrona oraz „Funkcronomicon” Axiom Funka. Dodatkowo, Collins wydał „Fresh Outta 'P' University”, album z 1997 roku, na którym wystąpili raperzy, tacy jak MC Lyte, Rodney O i Dru Down, a także wielu współpracowników P-Funka. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy album został wydany, Collins został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako członek Parliament-Funkadelic. 

 U progu XXI wieku Collins utrzymywał swoją pozycję dzięki trasom koncertowym, reedycjom i innym tytułom, takim jak dwupłytowy album wytwórni Rhino z 2001 roku „Glory B da Funk's on Me!: The Bootsy Collins Anthology”. Ponadto Collins zaśpiewał w utworze Fatboy Slima „Weapon of Choice” i ostatecznie został laureatem nagrody Grammy, gdy teledysk do utworu (przedstawiający jedynie tańczącego Christophera Walkena) zdobył w 2001 roku nagrodę dla najlepszego krótkiego teledysku. 

Nowe albumy studyjne z lat 2000. ograniczały się do „Play with Bootsy” z 2002 roku i „Christmas Is 4 Ever” z 2006 roku. W międzyczasie Collins grał w eksperymentalnym zespole metalowym Science Faxtion i brał udział w kilku przedsięwzięciach Freda Wesleya. Swobodna współpraca muzyka trwała przez całą dekadę 2010, naznaczona Tha Funk Capital of the World i World Wide Funk, śmiałymi solowymi lotami wydanymi odpowiednio w 2011 i 2017 roku. Jako absolwent Parliament-Funkadelic, Collins otrzymał nagrodę za całokształt twórczości od Recording Academy w 2019 roku. W kolejnym roku rozszerzył swoją solową dyskografię o The Power of the One, wysoce kolaboracyjne przedsięwzięcie, które również uruchomiło jego własną wytwórnię Bootzilla. Pojawienie się na nagraniach takich artystów jak DMX i Silk Sonic, a także kontynuacja tras koncertowych, poprzedziło pojawienie się w 2025 roku albumu roku #1 Funkateer, kolejnego zabawnego zestawu z Wesleyem, Jabo Starksem, Dave'em Stewartem, Ice Cube'em, Snoop Doggiem i Myrą Washington wśród zaproszonych gości.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stretchin' Out (In A Rubber Band)/Physical Love	Bootsy Collins	06.1976	-	-	Warner Bros. 8215	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][18[15].R&B; Chart]
I'd Rather Be With You/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	08.1976	-	-	Warner Bros. 8246	[written by W. Collins, G. Clinton, G. Cooper][produced by George Clinton, William Collins][25[13].R&B; Chart]
Psychoticbumpschool/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	12.1976	-	104[6]	Warner Bros. 8291	[written by W. Collins, G. Clinton, B. Worrell, P. Collins][produced by George Clinton, William Collins][69[7].R&B; Chart]
The Pinocchio Theory/Rubber Duckie	Bootsy's Rubber Band	03.197	-	-	Warner Bros. 8328	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][6[13].R&B; Chart]
Can't Stay Away/Another Point Of View	Bootsy's Rubber Band	07.1977	-	104[4]	Warner Bros. 8403	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][19[14].R&B; Chart]
Bootzilla/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	02.1978	-	-	Warner Bros. 8512	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][1[1][19].R&B; Chart]
Hollywood Squares/What's A Telephone Bill?	Bootsy's Rubber Band	05.1978	-	-	Warner Bros. 8575	[written by William Collins, George Clinton, Frank Waddy][produced by George Clinton, William Collins][17[13].R&B; Chart]
Jam Fan (Hot)/She Jam (Almost Bootsy Show)	Bootsy's Rubber Band	05.1979	-	-	Warner Bros. 8818	[written by William Collins, Ron Dunbar, George Clinton][produced by George Clinton, William Collins][13[14].R&B; Chart]
Bootsy Get Live/Bootsy Get Live - Part 2	Bootsy	07.1979	-	-	Warner Bros. 49013	[written by W. Collins, G. Clinton, M. Parker][produced by Starr-Mon, Dr. Funkenstein][38[9].R&B; Chart]
Mug Push/Scenery	Bootsy	11.1980	-	-	Warner Bros. 49 599	[written by P. Collins, Bootsy, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][25[14].R&B; Chart]
F-Encounter/F-Encounter (Instrumental)	Bootsy	02.1981	-	-	Warner Bros. 49 661	[written by Bootsy, Rick Evans, Ron Ford, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][51[9].R&B; Chart]
Take A Lickin' And Keep On Kickin'/Shine-O-Myte (No Rap Version)	William "Bootsy" Collins	05.1982	-	-	Warner Bros. 50 044	[written by William "Bootsy" Collins][produced by William "Bootsy" Collins][29[11].R&B; Chart]
Shine-O-Myte (Rag Popping)/So Nice You Name Him Twice	William "Bootsy" Collins	07.1982	-	-	Warner Bros. 29 965	[written by William "Bootsy" Collins, George Clinton][produced by William "Bootsy" Collins][78[4].R&B; Chart]
Body Slam!/I'd Rather Be With You	Bootsy's Rubber Band	10.1982	-	-	Warner Bros. 29 889	[written by Bootsy Collins, Joel Johnson][produced by Bootsy Collins][12[15].R&B; Chart]
Party On Plastic (What's Bootsy Doin'?)/Save What's Mine For Me	Bootsy Collins	09.1988	-	-	Columbia 07991	[written by Bootsy, V. Vee ][produced by "Bootsy" Collins][27[10].R&B; Chart]
Jungle Bass	Bootsy's Rubber Band	06.1990	-	-	4th & Broadway 444 023	[written by B. Worrell, B. Laswell, B. Collins, J. Johnson][produced by Bill Laswell, Bootsy Collins][21[3].R&B; Chart]
Baby Bubba	Dru Down Featuring Bootsy Collins	03.1997	-	-	Relativity 1583	[produced by Alonzo Jackson][84[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stretchin' Out in Bootsy's Rubber Band	Bootsy's Rubber Band	05.1976	-	59[27]	Warner 2920	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Ahh... The Name Is Bootsy, Baby!	Bootsy's Rubber Band	02.1977	-	16[23]	Warner 2972	[gold-US][produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Bootsy? Player of the Year	Bootsy's Rubber Band	02.1978	-	16[24]	Warner 3093	[gold-US][produced by Bootsy Collins, George Clinton]
This Boot Is Made for Fonk-N	Bootsy's Rubber Band	07.1979	-	52[9]	Warner 3295	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Ultra Wave	Bootsy	12.1980	-	70[9]	Warner 3433	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
The One Giveth, the Count Taketh Away	Bootsy Collins	05.1982	-	120[8]	Warner 3667	[produced by Bootsy Collins]

Hi-Tek

Tony Cottrell (ur. 1976r), lepiej znany jako Hi-Tek, to amerykański producent hip-hopowy
z Cincinnati w stanie Ohio. Kariera Kariera Hi-Teka rozpoczęła się w 1997 roku utworem „Hustle on the Side” zespołu Mood. Utwór znalazł się na ich albumie „Doom”. Na albumie pojawiło się kilku MC z Cincinnati, takich jak Main Flow, Dante i nieznany wówczas Talib Kweli. 

Talib Kweli i Hi-Tek tak dobrze się dogadywali, że wkrótce postanowili przeprowadzić się do Brooklynu i nagrać wspólny album zatytułowany „Black Star” w Mos Def. W 2000 roku duet Hi-Tek i Talib Kweli wydał album pod nazwą „Reflection Eternal” zatytułowany „Train of Thought”. Hi-Tek wyprodukował beaty, a Talib Kweli zaśpiewał na albumie.

 Po podpisaniu kontraktu z Rawkus Records, Hi-Tek produkował utwory dla wielu popularnych MC w całych Stanach Zjednoczonych. W 2001 roku ukazał się jego pierwszy album producencki, Hi-Teknology, który spotkał się z ogromnym uznaniem. Album, w całości wyprodukowany przez Hi-Teka, zawierał utwory takich artystów jak Mos Def, Talib Kweli, Vinia Mojica, Buckshot z Black Moon i innych. Hi-Teknology sprzedał się w nakładzie 250 000 egzemplarzy. Niezadowolony z efektów marketingowych, Hi-Tek opuścił Rawkus Records i dołączył do MCA Records.  

Po zmianie wytwórni rozpoczął produkcję swojego drugiego albumu, Hi-Teknology 2: The Chip. Na albumie, oprócz Mos Def i Taliba Kweliego, wystąpili tacy artyści jak Nas, Papoose, Raekwon, Busta Rhymes i inne znane nazwiska sceny. Obecnie Hi-Tek jest producentem Aftermath Entertainment i zajmuje się produkcją dla artystów tej wytwórni.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hi-Teknology	Hi-Tek	05.2001	-	66[10]	Rawkus 50 171	[produced by Hi-Tek]
Hi-Teknology²: The Chip	Hi-Tek	10.2006	-	38	Babygrande 1053	[produced by Hi-Tek]
Hi-Teknology 3	Hi-Tek	12.2007	-	48	Babygrande 332	[produced by Hi-Tek]