niedziela, 11 stycznia 2026

Albert King

Obok B.B. i Freddiego Kinga, Albert King jest jednym z głównych inspiratorów gitarzystów
bluesowych i rockowych. Bez niego współczesna muzyka gitarowa nie brzmiałaby tak, jak brzmi -jego styl inspirował bluesmanów od Otisa Rusha i Roberta Craya po Erica Claptona i Steviego Raya Vaughana. Od samego początku King miał swój własny styl i unikalne brzmienie. Grał lewą ręką, bez przepinania strun z praworęcznego ustawienia; to „odwrócone” granie tłumaczy jego odmienne brzmienie, ponieważ ciągnie w dół te same struny, które większość gitarzystów podciąga w górę, podciągając bluesowe nuty. 
 
 Jego pierwszy album dla Stax, zbiór singli z 1967 roku „Born Under a Bad Sign”, stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Potężne brzmienie Kinga i jego unikalny sposób wydobywania podciągnięć ze strun gitary wywarły ogromny wpływ na fanów, zwłaszcza w rock & rollu, gdzie wielu muzyków naśladujących jego styl mogło nigdy nie słyszeć o Albercie Kingu, a co dopiero słyszeć jego muzykę. Jego styl od razu wyróżnia się spośród wszystkich innych gitarzystów bluesowych, a on sam cieszy się statusem jednego z najważniejszych gitarzystów bluesowych, którzy kiedykolwiek sięgnęli po gitarę elektryczną. 
 
Urodzony w Indianoli w stanie Missisipi, ale wychowany w Forrest City w stanie Arkansas, Albert King (urodzony jako Albert Nelson) nauczył się grać na gitarze w dzieciństwie, budując własny instrument z pudełka po cygarach. Początkowo grał z zespołami gospel - przede wszystkim z Harmony Kings - ale po wysłuchaniu Blind Lemon Jeffersona, Lonniego Johnsona i kilku innych muzyków bluesowych, zaczął grać wyłącznie bluesa. W 1950 roku poznał MC Reedera, właściciela klubu nocnego T-99 w Osceoli w stanie Arkansas. Wkrótce potem King przeniósł się do Osceoli, dołączając do zespołu The T-99, In ​​the Groove Boys. Zespół zagrał kilka lokalnych koncertów w Arkansas, oprócz The T-99, w tym kilka audycji dla lokalnej stacji radiowej. 
 
Po odniesieniu sukcesu w Arkansas, King w 1953 roku przeniósł się do Gary w stanie Indiana, gdzie dołączył do zespołu, w którym grali również Jimmy Reed i John Brim. Zarówno Reed, jak i Brim byli gitarzystami, co zmusiło Kinga do gry na perkusji. W tym czasie przyjął imię Albert King, które przyjął po tym, jak utwór B.B. Kinga „Three O'Clock Blues” stał się wielkim hitem. Albert poznał Willie Dixona wkrótce po przeprowadzce do Gary, a basista i autor tekstów pomógł gitarzyście zorganizować przesłuchanie w Parrot Records. King przeszedł przesłuchanie i nagrał swoją pierwszą sesję pod koniec 1953 roku. Podczas sesji nagrano pięć utworów i wydano tylko jeden singiel, „Be on Your Merry Way/Bad Luck Blues”. Pozostałe utwory pojawiły się na różnych kompilacjach w ciągu następnych czterech dekad. Chociaż singiel sprzedawał się przyzwoicie, nie zyskał wystarczającej popularności, aby zapewnić mu kolejną sesję z Parrot. 
 
 Na początku 1954 roku King wrócił do Osceoli i ponownie dołączył do In the Groove Boys; pozostał w Arkansas przez kolejne dwa lata. W 1956 roku Albert przeprowadził się do St. Louis, gdzie początkowo grał z lokalnymi zespołami. Jesienią 1956 roku King był gwiazdą kilku klubów w okolicy. King kontynuował występy w St. Louis, doskonaląc swój styl. W tym czasie zaczął grać na swoim firmowym Gibsonie Flying V, któremu nadał nazwę Lucy. W 1958 roku Albert cieszył się sporą popularnością w St. Louis, co doprowadziło do podpisania kontraktu z dopiero rozwijającą się wytwórnią Bobbin Records latem 1959 roku. Na swoich pierwszych nagraniach dla Bobbin, King nagrywał z pianistą i niewielką sekcją dętą, co sprawiło, że muzyka brzmiała bliżej jump bluesa niż bluesa delta czy chicagowskiego. Niemniej jednak, jego gitara zajmowała centralne miejsce i było jasne, że wypracował unikalne, mocne brzmienie. Płyty Kinga dla Bobbin sprzedawały się dobrze w okolicach St. Louis, na tyle dobrze, że King Records wypożyczyło singiel „Don't Throw Your Love on Me So Strong” od mniejszej wytwórni. 
 
 Kiedy singiel został wydany w całym kraju pod koniec 1961 roku, stał się hitem, osiągając 14. miejsce na listach przebojów R&B. King Records nadal wypożyczało od Bobbin kolejne materiały- w tym pełny album „Big Blues”, który ukazał się w 1963 roku - ale nic innego nie zbliżyło się do początkowego sukcesu „Don't Throw Your Love on Me So Strong”. Bobbin wydzierżawił również materiał wytwórni Chess, który ukazał się pod koniec lat 60-tych. Albert King opuścił Bobbin  pod koniec 1962 roku i nagrał jedną sesję dla King Records wiosną 1963 roku, która była znacznie bardziej zorientowana na pop niż jego poprzednie prace; single wydane podczas tej sesji nie sprzedały się. W ciągu roku nagrał cztery utwory dla lokalnej, niezależnej wytwórni Coun-Tree w St. Louis, prowadzonej przez wokalistę jazzowego Leo Goodena. Chociaż single te nie ukazały się w wielu miastach - St. Louis, Chicago i Kansas City były jedynymi trzema, które odnotowały sprzedaż - zapowiadały jego nadchodzącą współpracę ze Stax Records. Co więcej, cieszyły się dużą popularnością w St. Louis, tak dużą, że Gooden nie pochwalił sukcesu Kinga i odsunął go od wytwórni. 
 
 Po okresie pracy w Coun-Tree, Albert King podpisał w 1966 roku kontrakt z wytwórnią Stax Records. Nagrania Alberta dla Stax przyniosły mu sławę, zarówno w bluesie, jak i rockowych kręgach. Wszystkie jego single Stax z lat 60-tych zostały nagrane z zespołem domowym wytwórni, Booker T. & the MG's, co nadało jego bluesowi eleganckie, pełne duszy brzmienie. Ten soulowy fundament nadał Kingowi atrakcyjność crossoverową, o czym świadczą jego przeboje R&B - „Laundromat Blues” (1966) i „Cross Cut Saw” (1967) znalazły się w pierwszej czterdziestce, a „Born Under a Bad Sign” (1967) w pierwszej pięćdziesiątce. Co więcej, styl Kinga został zapożyczony przez kilku rockandrollowców, w tym Jimiego Hendrixa i Erica Claptona, którzy skopiowali gitarowe solo Alberta z „Personal Manager” w utworze „Strange Brew” zespołu Cream.  
 
Pierwszy album Alberta Kinga dla Stax, „Born Under a Bad Sign” z 1967 roku, był zbiorem jego singli dla tej wytwórni i stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Od 1968 roku Albert King grał nie tylko przed bluesową publicznością, ale także przed tłumami młodych rockandrollowców. Często występował w Fillmore West w San Francisco, a latem 1968 roku nagrał tam nawet album „Live Wire/Blues Power”. 
 
 Na początku 1969 roku King nagrał „Years Gone By”, swój pierwszy prawdziwy album studyjny. Później tego samego roku nagrał album w hołdzie Elvisowi Presleyowi („Blues for Elvis: Albert King Does the King's Things”) oraz jam session ze Stevem Cropperem i Popsem Staplesem („Jammed Together”), a także zagrał koncert z Orkiestrą Symfoniczną St. Louis. Przez kolejne kilka lat Albert koncertował w Ameryce i Europie, wracając do studia w 1971 roku, aby nagrać album Lovejoy. W 1972 roku nagrał „I'll Play the Blues for You”, na którym akompaniowali muzycy Bar-Kays, Memphis Horns i Movement. Album miał korzenie w bluesie, ale zawierał wyraźne akcenty współczesnego soulu i funku. 
 
 W połowie lat 70-tych Stax borykał się z poważnymi problemami finansowymi, więc King opuścił wytwórnię i przeszedł do Utopii, małej filii RCA Records. Albert wydał w Utopii dwa albumy, które zawierały pewne ustępstwa wobec ograniczeń komercyjnych produkcji soulowych. Chociaż miał kilka hitów w Utopii, jego czas tam był w zasadzie okresem przejściowym, w którym odkrył, że lepiej podążać za czystym bluesem i porzucić współczesne crossovery soulowe. Subtelna zmiana stylu Kinga była widoczna na jego pierwszych albumach dla Tomato Records, wytwórni, z którą podpisał kontrakt w 1978 roku. Albert pozostał w Tomato przez kilka lat, przechodząc do Fantasy w 1983 roku, wydając dla tej wytwórni dwa albumy. 
 
W połowie lat 80-tych Albert King ogłosił przejście na emeryturę, ale nie trwała ona długo - Albert kontynuował regularne koncerty i festiwale w Ameryce i Europie przez resztę dekady. King występował aż do nagłej śmierci w 1992 roku, kiedy to 21 grudnia doznał zawału serca.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Don't Throw Your Love On Me So Strong/This MorningAlbert King12.1961--King 5575[written by Albert King][14[9].R&B; Chart]
Laundromat Blues/Overall JunctionAlbert King06.1966--Stax 190[written by Sandy Jones][29[5].R&B; Chart]
Crosscut Saw/Down Don't Bother MeAlbert King01.1967--Stax 201[written by R. G. Ford][34[6].R&B; Chart]
Born Under A Bad Sign/Personal ManagerAlbert King06.1967--Stax 217[written by Booker T. Jones, William Bell][49[2].R&B; Chart]
Cold Feet/You Sure Drive A Hard BargainAlbert King02.1968-67[4]Stax 241[written by Albert King, Al Jackson Jr.][produced by Al Jackson Jr.][20[8].R&B; Chart]
(I Love) Lucy/You're Gonna Need MeAlbert King05.1968--Stax 252[written by Booker T. Jones, William Bell][produced by Al Jackson Jr.][46[3].R&B; Chart]
As The Years Go Passing By/The HunterAlbert King03.1969-132[2]Atlantic 2604[written by Deadric Malone]
Can't You See What You're Doing To Me/Cold SweatAlbert King07.1970-127[1]Stax 0069[written by Albert King][produced by Albert King][50[2].R&B; Chart]
Everybody Wants To Go To Heaven/Lovejoy, Ill.Albert King10.1971-103[2]Stax 0101[written by Don Nix][produced by Don Nix][38[6].R&B; Chart]
Angel Of Mercy/Funky London (Instrumental)Albert King04.1972--Stax 0121[written by Homer Banks, Raymond Jackson][produced by Henry Bush, Allen Jones][42[3].R&B; Chart]
I'll Play The Blues For You (Part I)/I'll Play The Blues For You (Part II) Albert King08.1972--Stax 0135[written by Jerry Beach][produced by Henry Bush, Allen Jones][31[8].R&B; Chart]
Breaking Up Somebody's Home/Little Brother (Make A Way)Albert King02.1973-91[2]Stax 0147[written by Al Jackson, Timothy Matthews][produced by Henry Bush, Allen Jones][35[8].R&B; Chart]
That's What The Blues Is All About/I Wanna Get FunkyAlbert King01.1974--Stax 0189[written by Jerry Strickland, Bobby Patterson][produced by Henry Bush, Allen Jones][15[12].R&B; Chart]
Cadillac Assembly Line/Nobody Wants A LoserAlbert King03.1976--Utopia 10544[written by Mack Rise][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][40[10].R&B; Chart]
Sensation, Communication Together/Gonna Make It SomehowAlbert King07.1976--Utopia 10682[written by Mack Rise, Mary Davis ][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][80[5].R&B; Chart]
Guitar Man/Rub My BackAlbert King11.1976--Utopia 10770[written by Norbert De Coteaux, Edith Cherry][produced by Bert De Coteaux][79[4].R&B; Chart]
Ain't Nothing You Can Do/I Don't Care What My Baby DoAlbert King04.1977--Utopia 10879[written by Chuck Brooks][produced by Bert De Coteaux][95[4].R&B; Chart]
Call My Job/Love ShockAlbert King01.1978--Tomato 10001[written by Don Davis][produced by Bernie Worrell][79[4].R&B; Chart]
Chump Change/Good Time CharlieAlbert King05.1978--Tomato 10002[written by Don Davis][produced by Rudy Robinson][72[8].R&B; Chart]
The Very Thought Of You/I Get EvilAlbert King04.1979--Tomato 10009[written by Roy Noble][produced by Allen Toussaint][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Live Wire/Blues PowerAlbert King11.1968-150[10]Stax 2003[produced by Al Jackson Jr.]
King of the Blues GuitarAlbert King03.1969-194[5]Atlantic 8213[produced by Jim Stewart]
Years Gone ByAlbert King05.1969-133[4]Stax 2010[produced by Al Jackson Jr.]
Jammed TogetherAlbert King with Steve Cropper & Pops Staples07.1969-171[5]Stax 2020[produced by Al Bell,Al Jackson,Albert King,B. T. Jones,David Porter,Homer Banks,Isaac Hayes,Marvell Thomas,Raymond Jackson,Steve Cropper,Terry Manning]
LovejoyAlbert King07.1971-188[6]Stax 2040[produced by Don Nix]
I'll Play the Blues for YouAlbert King10.1972-140[8]Stax 3009[produced by Allen Jones, Henry Bush]
Truckload of Lovin'Albert King03.1976-166[6]Utopia 1387[produced by Bert DeCoteaux, Tony Silvester]
Albert LiveAlbert King03.1977-182[3]Utopia 2205[produced by Giorgio Gomelsky, Kevin Eggers, Phil Lawrence]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sly Stone

Sly Stone wł. Sylvester Stewart (ur. 15 marca 1943r w Denton, zm. 9 czerwca 2025r w Los Angeles[1]) – amerykański muzyk, autor tekstów, producent muzyczny.

Sly Stone był frontmanem Sly and the Family Stone, odgrywając kluczową rolę w rozwoju psychodelicznego soulu i funku dzięki swojej pionierskiej fuzji soulu, rocka, psychodelii i gospel w latach 60. i 70-tych XX wieku. AllMusic stwierdził, że „James Brown wynalazł funk, ale Sly Stone go udoskonalił” i przypisał mu „stworzenie serii euforycznych, ale naładowanych politycznie płyt, które wywarły ogromny wpływ na artystów ze wszystkich środowisk muzycznych i kulturowych”. Crawdaddy! uznał go za założyciela ruchu „postępowej duszy”.

Urodzony w Denton w Teksasie i wychowany w mieście Vallejo w północnej Kalifornii w Bay Area, Stone już w młodym wieku opanował kilka instrumentów i jako dziecko wykonywał muzykę gospel ze swoim rodzeństwem (i przyszłymi członkami zespołu) Freddiem i Rose. W połowie lat 60-tych pracował zarówno jako producent muzyczny dla Autumn Records, jak i disc jockey dla stacji radiowej KDIA w San Francisco. W 1966 roku Stone i jego brat Freddie połączyli swoje zespoły, tworząc Sly and the Family Stone, zintegrowany rasowo zespół mieszany płci. Grupa nagrała takie hity, jak „Dance to the Music” (1968), „Everyday People” (1968), „Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)” (1969), „I Want to Take You Higher” (1969), „Family Affair” (1971) i „If You Want Me to Stay” (1973) oraz uznane albumy, w tym Stand! (1969), There’s a Riot Goin’ On (1971) i Fresh (1973).

W połowie lat 70-tych zażywanie narkotyków i nieobliczalne zachowanie Stone’a skutecznie zakończyły działalność grupy, pozostawiając go z nagraniem kilku nieudanych solowych albumów. Koncertował lub współpracował z takimi artystami jak Parliament-Funkadelic, Bobby Womack i Jesse Johnson. W 1993 roku jako członek grupy został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Wziął udział w hołdzie dla Sly and the Family Stone podczas rozdania nagród Grammy w 2006 roku, co było jego pierwszym występem na żywo od 1987 roku.

Wydał swoją autobiografię „Thank You” (Falettinme Be Mice Elf Agin) w 2023 roku.

Zmarł w 9 czerwca 2025 roku w Los Angeles w wieku 82 lat.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I Get High On You/That's Lovin' YouSly Stone 09.1975-52[9]Epic 50135[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][3[15].R&B; Chart]
Le Lo Li/Who Do You Love?Sly Stone 12.1975--Epic 50175[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][75[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
High on YouSly Stone 11.1975-45[10]Epic 33 835[produced by Sly Stone]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , , ,

sobota, 10 stycznia 2026

Vanilla Fudge


Vanilla Fudge stanowili jedno z niewielu amerykańskich ogniw łączących psychodelię z tym, co

wkrótce stało się heavy metalem.
 Choć zespół nagrywał autorski materiał, najbardziej znany był z głośnych, ciężkich, spowolnionych aranżacji współczesnych utworów popowych, rozdmuchujących je do epickich rozmiarów i skąpanych w psychodelicznej, przesterowanej mgiełce. 
 
 Pierwotnie Vanilla Fudge był blueeye soulowym cover bandem Electric Pigeons, który powstał w 1965 roku na Long Island w stanie Nowy Jork. Organista Mark Stein, basista Tim Bogert i perkusista Joey Brennan wkrótce skrócili nazwę do Pigeons i dołączyli do gitarzysty Vince'a Martella. Zdobyli rzesze fanów, intensywnie koncertując na Wschodnim Wybrzeżu i dorabiając, jako freelancerzy, wspierając girlsbandy. Na początku 1966 roku grupa nagrała zestaw ośmiu dem, które ukazały się kilka lat później pod tytułem „While the Whole World Was Eating Vanilla Fudge”, przypisanym Markowi Steinowi i zespołowi Pigeons. 
 
 Vanilla Fudge Zainspirowani Vagrants, innym zespołem działającym na klubowej scenie, którego liderem był przyszły gitarzysta Mountain, Leslie West, Pigeons zaczęli wkładać więcej wysiłku w przeprojektowywanie aranżacji swoich coverów. Byli tak dopracowani, że pod koniec roku perkusistę Brennana zastąpił bardziej utalentowany technicznie Carmine Appice. Na początku 1967 roku ich menedżer przekonał producenta George'a „Shadow” Mortona (który zajmował się żeńską grupą Shangri-Las, a później zajął się folkiem protestacyjnym), aby zobaczył ich występ na żywo. Pod wrażeniem ich ciężkiej, hardrockowej wersji utworu „You Keep Me Hangin' On” zespołu Supremes, Morton zaproponował nagranie utworu jako singla; w rezultacie grupa podpisała umowę z Atco, filią Atlantic, która zażądała zmiany nazwy. 
 
Zespół zdecydował się na Vanilla Fudge, na cześć ulubionego smaku lodów. Płyta „You Keep Me Hangin' On” nie odniosła tak dużego sukcesu, jak oczekiwano, ale zespół intensywnie koncertował w ramach swojego debiutanckiego albumu „Vanilla Fudge”, pełnego coverów i jam session, który stopniowo poszerzał grono ich fanów. W 1968 roku ich kariera zaczęła się rozkręcać: na początku roku wystąpili jako headliner w Fillmore West z zespołem Steve Miller Band, wykonali „You Keep Me Hangin' On” w programie „The Ed Sullivan Show” i wydali swój drugi album, „The Beat Goes On”. Pomimo nieco artystycznego, pobłażliwego charakteru, album okazał się hitem, wspinając się do pierwszej dwudziestki. Tego lata Atco wznowiło „You Keep Me Hangin' On”, a tym razem płyta znalazła się w pierwszej dziesiątce. 
 
Po nim ukazał się „Renaissance”, jeden z najlepszych albumów Vanilla Fudge, który również trafił do pierwszej dwudziestki. Zespół wsparł go trasą koncertową z Jimim Hendrixem, otwierając kilka koncertów na pożegnalnej trasie Cream, a pod koniec roku, ponownie koncertując z początkującym Led Zeppelin jako supportem. W 1969 roku zespół kontynuował trasę koncertową i wydał swój pierwszy album bez Mortona, rozbudowany, symfoniczny „Near the Beginning”. Po tym, jak część zespołu nagrała reklamę radiową z gitarzystą Jeffem Beckiem, zrodził się pomysł utworzenia power tria w stylu Cream z wieloma indywidualnymi solówkami. Wyczerpany ciągłymi trasami koncertowymi, zespół zdecydował, że europejska trasa koncertowa z końca 1969 roku będzie ich ostatnią. 
 
 Po wydaniu ostatniego albumu, „Rock & Roll”, Vanilla Fudge zagrał kilka pożegnalnych koncertów w USA i rozpadł się na początku 1970 roku. Bogert i Appice najpierw założyli hardrockowy zespół Cactus, a następnie dołączyli do Jeffa Becka w trafnie nazwanym zespole Beck, Bogert & Appice. Appice został aktywnym muzykiem sesyjnym i koncertowym, współpracując z różnymi artystami rockowymi i hardrockowymi.  
 
Vanilla Fudge reaktywował się w 1984 roku, wydając kiepsko przyjęty album „Mystery”, a przez kolejne dwie dekady Vanilla Fudge organizował trasy koncertowe. Te reaktywacje często miały zróżnicowany skład, zawsze z Carmine Appice i zazwyczaj Timem Bogertem, choć ten ostatni zrezygnował z wczesnej wersji z lat 90-tych. 
 
Na przełomie tysiącleci grupa - w składzie Appice, Bogert, klawiszowiec Bill Pascali i gitarzysta Vince Martell - rozpoczęła poważniejszy powrót, zapowiadany albumem „The Return” z 2002 roku. W kolejnych latach nastąpiło kilka drobnych zmian w składzie, a w 2007 roku Mark Stein zastąpił Pascaliego na wokalu i instrumentach klawiszowych. Grupa wydała wówczas album „Out Through the In Door” w 2007 roku. Po tym nastąpiły kolejne trasy koncertowe, a skład zespołu wciąż się zmieniał, a najbardziej znaczącym odejściem był Bogert w 2011 roku. Zastąpił go Pete Bremy, a Vanilla Fudge rozpoczęła trasę „Farewell Tour” w 2011 roku, która trwała kilka lat. Album studyjny „Spirit of '67” ukazał się w 2015 roku; zespół określił go jako swój najcięższy jak dotąd album. Tim Bogert zmarł 13 stycznia 2021 roku po zdiagnozowaniu u niego raka; miał 76 lat.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
You Keep Me Hanging On/Take Me For A Little WhileVanilla Fudge07.196718[11]6[17]Atco 6590[written by B. Holland, L. Dozier, E. Holland][produced by Shadow Morton]
Where Is My Mind/The Look Of LoveVanilla Fudge02.1968-73[6]Atco 6554[written by Mark Stein][produced by Shadow Morton]
Take Me For A Little While/ThoughtsVanilla Fudge10.1968-38[8]Atco 6616[written by Trade Martin][produced by Shadow Morton]
Season Of The Witch, Pt. 1/Season Of The Witch, Pt. 2Vanilla Fudge12.1968-65[3]Atco 6632[written by Donovan Leitch][produced by Shadow Morton]
Shotgun/Good Good Lovin'Vanilla Fudge03.1969-68[5]Atco 6655[written by Autry DeWalt][produced by Vanilla Fudge]
Some Velvet Morning/PeopleVanilla Fudge05.1969-103[4]Atco 6679[written by Lee Hazlewood][produced by Vanilla Fudge][#26 hit for Nancy Sinatra & Lee Hazlewood in 1968]
Need Love/I Can't Make It AloneVanilla Fudge08.1969-111[2]Atco 6703[written by Stein, Bogert, Martell, Appice][produced by Adrian Barber]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Vanilla FudgeVanilla Fudge09.196731[4]6[80]Atco 224[gold-US][produced by Shadow Morton]
The Beat Goes OnVanilla Fudge03.1968-17[33]Atco 237[produced by John Linde, Shadow Morton]
RenaissanceVanilla Fudge07.1968-20[33]Atco 244[produced by Shadow Morton]
Near the BeginningVanilla Fudge03.1969-16[27]Atco 278[produced by Vanilla Fudge]
Rock & RollVanilla Fudge60.1969-34[13]Atco 303[produced by Adrian Barber]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Brian Wilson

Brian Wilson jest prawdopodobnie najwybitniejszym amerykańskim kompozytorem muzyki
popularnej w erze rocka. Jako założyciel Beach Boys, Wilson w swoich utworach uchwycił esencję niewinności i zamętu, które towarzyszyły dorastaniu w latach 60-tych, szybko przechodząc od beztroskiej zabawy w jego wczesnych utworach o samochodach, surfingu i nastoletniej miłości do złożonej autoanalizy i wrażliwości, które ukazywał w swoim arcydziele z 1966 roku, „Pet Sounds”. Dążenie Wilsona do eksperymentów tylko wzrosło, gdy jego muzyka straciła popularność, ale na jego sztukę wpłynęły również zmagania ze zdrowiem psychicznym. 
 
 Solowe dzieła, takie jak album o tym samym tytule z 1988 roku i „Orange Crate Art” z 1995 roku, nagrany we współpracy z Van Dyke Parks, pokazały, że Wilson wciąż miał talent do pisania piosenek, ale jego dziedzictwo pozostało zdefiniowane przez „nastoletnie symfonie ku czci Boga”, które stworzył dla Beach Boys. Oprócz projektów skupionych wokół nowego materiału, Wilson często powracał do swoich wcześniejszych kompozycji Beach Boys, wyruszając w trasy koncertowe, podczas których grał głównie utwory z albumów SMiLE i Pet Sounds, a także odtwarzając niektóre ze swoich ulubionych utworów w formie solowych partii fortepianowych na swoim albumie „At My Piano” z 2021 roku. 
 
Wilson urodził się w 1942 roku i wychował w Hawthorne w Kalifornii. Zespół Beach Boys założył w 1961 roku wraz z dwoma młodszymi braćmi, kuzynem Mikiem Love i szkolnym kolegą Alanem Jardine. Pełniąc funkcję głównego autora tekstów zespołu, Wilson łączył rockową dynamikę Chucka Berry'ego z harmoniami Four Freshmen, a następnie rozwijał swoją muzyczną wyobraźnię pod koniec lat 60-tych, eksperymentując z nowymi strukturami kompozytorskimi i technikami produkcji. Wilson wycofał się z dominacji nad Beach Boys po 1967 roku, oddając większość kontroli swojemu młodszemu bratu Carlowi. (Sporadycznie brał udział w ich nagraniach, powracając jedynie na krótko w latach 70-tych i 2010., ten ostatni w ramach specjalnej trasy koncertowej z okazji 50. rocznicy powstania zespołu i wydania albumu).
 
 Po długim okresie uzależnienia od narkotyków, choroby psychicznej i izolacji, Wilson wydał swój pierwszy solowy album w 1988 roku. Pomimo obiecującego głównego singla „Love and Mercy”, sukces komercyjny okazał się nieuchwytny; ironicznie, Beach Boys nagrali swój własny album powrotny mniej więcej w tym samym czasie i ostatecznie zajęli pierwsze miejsce na listach przebojów dzięki utworowi „Kokomo”. Wilson próbował odnaleźć się na drugim solowym albumie, „Sweet Insanity”, który został całkowicie odrzucony przez Sire i trwale odłożony na półkę.  Lata 90-te były sygnałem twórczego odrodzenia i zrozumienia jego ogromnego wpływu. Wszystko zaczęło się od reaktywacji; Nagrał wspólny album Orange Crate Art z Van Dyke'iem Parksem, z którym współpracował w połowie lat 60-tych - zawierał on teksty piosenek Parksa i wokal Wilsona. W tym samym roku Wilson był bohaterem filmu dokumentalnego I Just Wasn't Made for These Times, do którego nagrał również pełną ścieżkę dźwiękową. 
 
 Po tych wydawnictwach w 1998 roku ukazał się album Imagination, który zawierał kilka nawiązań do jego bogatych produkcji Beach Boys z lat 60-tych; mimo to nie udało mu się przyciągnąć szerokiej publiczności komercyjnej. W czasie swojej współpracy z Beach Boys Wilson często zostawał w domu - lub w studiu - podczas gdy reszta grupy wyruszała w trasę koncertową. Sytuacja zaczęła się zmieniać na początku lat 2000., kiedy zaczął koncertować jako solista (często z towarzyszeniem dużego zespołu akompaniującego) i wydał dwa albumy koncertowe: Live at the Roxy Theatre (2000) i Pet Sounds Live (2002). Przygotował również album studyjny „Gettin' in Over My Head”, wydany w 2004 roku. Został on częściowo przyćmiony przez kolejny projekt Wilsona: przygotowanie legendarnego albumu Beach Boys „SMiLE” do debiutu na żywo oraz nowe nagrania studyjne jego utworów. Premiera nowego „SMiLE” odbyła się w Royal Festival Hall w Londynie 20 lutego 2004 roku, a nagranie w studiu nastąpiło w kwietniu tego samego roku. Zarówno wersja koncertowa, jak i studyjna spotkały się z entuzjastycznymi recenzjami, co skłoniło Wilsona do rozpoczęcia światowej trasy koncertowej promującej nagrodzony Grammy album. 
 
W październiku 2005 roku ukazał się sezonowy album „What I Really Want for Christmas”.   Wilson rozpoczął prace nad kolejnym utworem tematycznym po otrzymaniu zlecenia od londyńskiego Southbank Centre na pomoc w inauguracji sezonu 2007 w tym miejscu. Rezultatem był „That Lucky Old Sun”, album koncepcyjny oparty na „Great American Songbook”, w którym udział wzięli jego zespół SMiLE oraz Van Dyke Parks. Płyta „That Lucky Old Sun” miała premierę w Royal Festival Hall we wrześniu 2007 roku i została wydana jako album studyjny jeszcze w tym samym roku. Wilson powrócił do studia dwa lata później, tym razem, aby odcisnąć swoje piętno na kilku coverach George'a Gershwina. (Na prośbę spadkobierców Gershwina ukończył również dwa utwory fortepianowe, których Gershwin nie ukończył w chwili swojej śmierci). Album „Brian Wilson Reimagines Gershwin” ukazał się w sierpniu 2010 roku, co było pierwszym albumem Wilsona wydanym dla wytwórni Pearl, powiązanej z Disneyem. Drugi projekt Wilsona dla Pearl, „In the Key of Disney”, ukazał się w następnym roku i zawierał 11 klasycznych piosenek Disneya. 
 
  W 2012 roku Wilson oficjalnie ponownie zjednoczył się z Beach Boys. (Wszyscy czterej pozostali członkowie klasycznego składu współtworzyli utwór z albumu Ala Jardine'a z 2011 roku, Postcard from California). Grupa koncertowała i nagrywała w pierwszej połowie 2012 roku, a w czerwcu tego samego roku wydała „That's Why God Made the Radio”, swój pierwszy autorski album z Wilsonem od ponad 15 lat. Album zadebiutował na trzecim miejscu listy Billboard i zebrał pozytywne recenzje. Po letniej trasie koncertowej Mike Love powrócił jednak do koncertowania z Beach Boys, grając tylko z Brucem Johnstonem w klasycznym składzie, pozostawiając Wilsona i Jardine'a. W 2014 roku Wilson ponownie zaczął nagrywać solo, z utworami, które pierwotnie napisał na album Beach Boys. Zamiast tego zwerbował do projektu gwiazdy gościnne, w tym Zooey Deschanel i M. Ward z She & Him, Nate'a Ruessa, Kacey Musgravesa z Fun., Sebu Simoniana z Capital Cities oraz byłych członków Beach Boys, Ala Jardine'a, Davida Marksa i Blondie Chaplina. (W projekcie wzięli udział klasyczni muzycy sesyjni, tacy jak Jim Keltner, Kenny Aronoff, Dean Parks i Don Was). Rezultaty ukazały się w Capitol w kwietniu 2015 roku pod tytułem No Pier Pressure. 
 
W następnym roku przypadała 50. rocznica wydania przełomowego albumu Beach Boys „Pet Sounds”, a Wilson wyruszył w światową trasę koncertową, aby uczcić kultowy LP. Tego lata ukazał się również nowy album koncertowy i DVD z trasy No Pier Pressure pod tytułem „Brian Wilson and Friends”. Trasa koncertowa Pet Sounds przeniosła się na 2017 rok, z koncertami w Europie i Wielkiej Brytanii latem oraz w Ameryce Północnej we wrześniu. Wilson wydał również kompilację obejmującą jego 30-letnią karierę solową. Pod koniec września nakładem Warner Bros. ukazał się album „Playback: The Brian Wilson Anthology”, zawierający utwory ze wszystkich dziewięciu solowych albumów Wilsona, a także dwa wcześniej niepublikowane utwory: „Run James Run” i „Some Sweet Day”. 
 
W połowie 2019 roku wyruszył w długą trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z zespołem Zombies - zapowiadaną jako Something Great from '68 - podczas której Wilson grał utwory z dwóch albumów Beach Boys: „Friends” i „Surf's Up”. Po stosunkowo spokojnym okresie, film dokumentalny „Brian Wilson: Long Promised Road” zadebiutował na Festiwalu Filmowym Tribeca w czerwcu 2021 roku, a w listopadzie tego samego roku doczekał się szerszej dystrybucji. W tym samym miesiącu ukazał się również „At My Piano”, zbiór delikatnych, solowych wykonań fortepianowych niektórych z najsłynniejszych kompozycji Wilsona.  
 
Małżonka Wilsona, Melinda Kae Ledbetter, zmarła w styczniu 2024 roku. Po jej śmierci rodzina Wilsona ujawniła, że ​​zdiagnozowano u niego zaburzenie neuropoznawcze podobne do demencji. Wraz z pogarszaniem się stanu zdrowia, menedżerka LeeAnn Hard i publicystka Jean Sievers zostały ustanowione jego kuratorami, a przyjaciele i rodzina opiekowali się jego zdrowiem fizycznym i psychicznym. 11 czerwca 2025, Brian Wilson zmarł w wieku 82 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Caroline, No/Summer Means New LoveBrian Wilson03.1966-32[7]Capitol 5610[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
Your Imagination/Happy DaysBrian Wilson06.1998-103[15]Giant 17 216[written by Brian Wilson ,Joe Thomas, Steve Dahl][produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Wonderful/Wind ChimesBrian Wilson10.200429[2]-Must Destroy MDA 001X[written by Brian Wilson, Van Dyke Parks][produced by Brian Wilson]
Good Vibrations/In Blue HawaiiBrian Wilson12.200430[2]-Nonesuch NS 001CD[written by Brian Wilson, Michael Love, Tony Asher][produced by Brian Wilson]
What I Really Want for Christmas/We Wish You a Merry Christmas/Brian's Christmas MessageBrian Wilson12.200566[1]-Arista 82876764802[written by Brian Wilson, Bernie Taupin][produced by Brian Wilson]
God Only KnowsBrian Wilson with The Impossible Orchestra10.201420[5]-RCA/EMI/Warner Bros GBCAD 1400616[written by Brian Wilson, Tony Asher][produced by Ethan Johns]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Brian WilsonBrian Wilson07.1988-54[13]Sire 25 669[produced by Brian Wilson,Andy Paley,Russ Titelman,Lenny Waronker,Jeff Lynne]
I Just Wasn't Made for These TimesBrian Wilson09.199559[1]-MCA MCD 11270 [UK][produced by Don Was,Brian Wilson]
ImaginationBrian Wilson07.199830[3]88[2]Paladin 24 703[produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Live at the Roxy TheatreBrian Wilson06.2000199-Sanctuary SANDD 107 [UK][produced by Brian Wilson]
Pet Sounds LiveBrian Wilson06.2002107-Sanctuary SANCD 118 [UK][produced by Brian Wilson]
Gettin' In Over My HeadBrian Wilson07.200453[1]100[1]Brimel 76 471[produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Presents SmileBrian Wilson10.20047[9]13[17]Nonesuch 79 846[produced by Brian Wilson]
What I Really Want for ChristmasBrian Wilson12.2005-200[1]Arista 70 300[produced by Brian Wilson]
That Lucky Old SunBrian Wilson09.200837[1]21[4]Capitol 2348302 [UK][produced by Brian Wilson]
Brian Wilson Reimagines GershwinBrian Wilson09.201055[1]26[4]Walt Disney 9065002[produced by Brian Wilson]
In the Key of DisneyBrian Wilson11.2011-83[1] Disney Pearl Series 1345502[produced by Brian Wilson]
No Pier PressureBrian Wilson04.201525[2]28[2]Capitol 3791896 [UK][produced by Brian Wilson,Joe Thomas]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

piątek, 9 stycznia 2026

Stereos

The Stereos to amerykański zespół pop-rockowy/doo-wop ze Steubenville w stanie Ohio.
Rozpoczęli działalność jako The Buckeyes około 1955 roku z Bruce'em Robinsonem i Ronniem Collinsem, a w 1957 roku wydali dwa single w wytwórni Deluxe Records w Cincinnati. W 1959 roku do zespołu dołączył Leroy Swearingen i wydał swój pierwszy singiel pod nazwą The Stereos, „A Love for Only You”. Singiel okazał się klapą, a Swearingen opuścił zespół, a jego miejsce zajął Nathaniel Hicks.

  Swearingen napisał jednak piosenkę „I Really Love You”, która stała się ich największym hitem, osiągając 15. miejsce na liście przebojów U.S. Black Singles i 29. miejsce na liście Billboard Hot 100. Kontynuowali wydawanie singli do 1968 roku, z których żaden nie zbliżył się do sukcesu „I Really Love You”. George Harrison wykonał cover utworu „I Really Love You” na swoim albumie Gone Troppo z 1982 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I Really Love You/Please Come Back To MeStereos09.1961-29[9]Cub 9095[written by Swearingen][15[7].R&B; Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Students

The Students to amerykański zespół wokalny doo-wop, który powstał w Cincinnati w
stanie Ohio w Stanach Zjednoczonych w 1957 roku. Choć wydali tylko cztery strony, dwie z nich - „I'm So Young” i „Every Day of the Week” - stały się standardami doo-wop. Szczególnie popularny i trwały stał się utwór „I'm So Young”, który był coverowany przez Beach Boys, Rosie and the Originals, The Ronettes oraz Kid Kyle'a i „The Students”. 

 The Students zdobyli drugie miejsce w amatorskim programie talentów w Apollo Theater w Nowym Jorku w 1956 roku. Ich zwycięska piosenka „Jenny Lee” (skomponowana przez „Preza” Tyusa, autora również utworu „I’m So Young”) została później wydana jako strona B utworu Heartbreakers (który zaistniał na żywo w Apollo, również w 1956 roku) w wytwórni Fordham Records w 1964 roku. Zarówno „I'm So Young”, jak i „Every Day of the Week” zostały napisane przez Williama H. ​​„Preza” Tyusa Jr., ucznia liceum w Cincinnati. Tyus napisał piosenki i przekazał je lokalnej afroamerykańskiej grupie wokalnej o nazwie D'Italians. Po podpisaniu kontraktu płytowego z Checker Records, grupa zmieniła nazwę na Students i pod tą nazwą nagrano dwa utwory Tyusa.

  29 maja 1961 roku oryginalna wersja utworu „I'm So Young” zespołu Students, wydana przez Argo Records, osiągnęła 26. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA. W nagraniach wszystkie główne partie wokalne wykonywał Leroy King. William „Prez” Tyus zmarł 23 grudnia 2022 roku. 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I'm So Young/Everyday Of The WeekStudents05.1961--Argo 5386[written by P. Tyus][26[8].R&B; Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Mamie Smith

Mamie Smith (z domu Robinson; ur. 26 maja 1891r - zm. 16 sierpnia lub września 1946) była
amerykańską piosenkarką. Jako wokalistka wodewilowa występowała w wielu stylach, w tym jazzie i bluesie. W 1920 roku przeszła do historii bluesa jako pierwsza afroamerykańska artystka, która dokonała nagrań wokalnych z bluesem. Willie „The Lion” Smith (bez pokrewieństwa) opisał tło tych nagrań w swojej autobiografii Music on My Mind (1964). 

 Robinson urodziła się w Cincinnati w stanie Ohio w 1891 roku. Jako rok jej urodzenia podawany jest rok 1883, ale w 2018 roku badacz John Jeremiah Sullivan odkrył jej akt urodzenia, w którym widnieje informacja o jej urodzeniu w Cincinnati w 1891 roku. W wieku około 10 lat znalazła pracę w trasie koncertowej z zespołem Four Dancing Mitchells, białym zespołem. Jako nastolatka tańczyła w zespole Salem Tutt Whitney's Smart Set.W 1913 roku odeszła od Tutt Brothers, by śpiewać w klubach w Harlemie i poślubiła Williama „Smitty'ego” Smitha, piosenkarza

  14 lutego 1920 roku Smith nagrała „That Thing Called Love” i „You Can't Keep a Good Man Down” dla nowojorskiej wytwórni Okeh, po tym jak afroamerykański autor tekstów piosenek i lider zespołu Perry Bradford przekonał Freda Hagera do przełamania bariery koloru skóry w nagraniach muzyki czarnoskórej. Wytwórnia Okeh Records nagrała wiele kultowych utworów czarnoskórych muzyków. Chociaż było to pierwsze nagranie czarnoskórego bluesmana, wszyscy muzycy wspierający byli biali. Hager otrzymał groźby od grup nacisku z Północy i Południa, które twierdziły, że zbojkotują wytwórnię, jeśli nagra czarnoskórego wokalistę. Pomimo tych gróźb płyta odniosła sukces komercyjny i otworzyła drzwi do nagrywania dla kolejnych czarnoskórych muzyków.Największymi hitami Smith  były nagrania z 10 sierpnia 1920 roku zestawu piosenek napisanych przez Perry'ego Bradforda, w tym „Crazy Blues” i „It's Right Here for You (If You Don't Get It, 'Tain't No Fault of Mine)”, również dla Okeh Records. W ciągu niecałego roku sprzedano milion egzemplarzy.Wiele z nich kupili Afroamerykanie, a sprzedaż „płyt rasowych” gwałtownie wzrosła. Ze względu na swoje historyczne znaczenie, płyta „Crazy Blues” została wprowadzona do Galerii Sław Grammy w 1994 roku, a w 2005 roku została wybrana do ochrony w Narodowym Rejestrze Nagrań Biblioteki Kongresu.

  Chociaż inni Afroamerykanie byli nagrywani wcześniej, na przykład George W. Johnson w latach 90-tych XIX wieku, ich muzyka cieszyła się dużym zainteresowaniem wśród europejskiej i amerykańskiej publiczności. Sukces płyty Smith skłonił wytwórnie płytowe do poszukiwania innych wokalistek bluesowych i zapoczątkował erę tego, co dziś nazywamy klasycznym bluesem żeńskim.    Smith kontynuowała popularne nagrania dla Okeh w latach 20-tych XX wieku. W 1924 roku wydała trzy płyty dla Ajax Records, które, choć intensywnie promowane, nie sprzedawały się dobrze. Nagrała również kilka płyt dla Victora. Odbyła tournée po Stanach Zjednoczonych i Europie z zespołem Mamie Smith & Her Jazz Hounds w ramach recenzji Mamie Smith w programie Struttin' Along.  

Okrzyknięto ją „Królową Bluesa”, a tytuł ten wkrótce podbiła Bessie Smith, nazywana „Cesarzową Bluesa”. Mamie odkryła, że ​​masowe medium, jakim jest radio, pozwala jej zdobyć nowych fanów, zwłaszcza w miastach, w których przeważała biała publiczność. Na przykład, na początku maja 1923 roku, wraz z kilkoma członkami swojego zespołu wystąpiła w programie KGW w Portland w stanie Oregon i zebrała pozytywne recenzje.W składzie Jazz Hounds (od sierpnia 1920 do października 1921) znaleźli się Jake Green, Curtis Moseley, Garvin Bushell, Johnny Dunn, Dope Andrews, Ernest Elliot, Porter Grainger, Leroy Parker i Bob Fuller, a także (od czerwca 1922 do stycznia 1923) Coleman Hawkins, Everett Robbins, Johnny Dunn, Herschel Brassfield, Herb Flemming, Buster Bailey Cutie Perkins, Joe Smith, Bubber Miley i Cecil Carpenter. Podczas nagrywania z Jazz Hounds, występowała jako Mamie Smith and Her Jazz Band, w którego skład wchodzili George Bell, Charles Matson, Nathan Glantz, Larry Briers, Jules Levy Jr., Joe Samuels, wraz z muzykami z Jazz Hounds, w tym Hawkins, Fuller i Carpenter.

  Smith wystąpiła we wczesnym filmie dźwiękowym „Jailhouse Blues” w 1929 roku. W 1931 roku wycofała się z nagrywania i występów. Do występów powróciła w 1939 roku, grając w filmie „Paradise in Harlem”, wyprodukowanym przez jej męża, Jacka Goldberga. Wystąpiła również w innych filmach, takich jak „Mystery in Swing” (1940), „Sunday Sinners” (1940), „Stolen Paradise” (1941), „Morderstwo na Lenox Avenue” (1941) i „Because I Love You” (1943).

  Smith zmarła w 1946 roku w Nowym Jorku, podobno bez grosza przy duszy Została pochowana w Frederick Douglass Memorial Park na Staten Island, na ziemi, która pozostała nieoznakowana do 2013 roku, kiedy to ostatecznie wzniesiono pomnik. Początkowo, według strony internetowej Archiwum Muzycznego Jas Obrecht, Smith został pochowany w nieoznakowanym grobie do 1963 roku, kiedy to muzycy z Iserlohn w Niemczech Zachodnich wykorzystali pieniądze z akcji charytatywnej Hot Jazz przeznaczono na zakup nagrobka z napisem „Mamie Smith (1883–1946):  Dzięki pomocy koleżanki po fachu, piosenkarki bluesowej Victorii Spivey, oraz wydawcy magazynu „Record Research”, Lena Kunstadta, Smith została ponownie pochowana w Frederick Douglass Memorial Park w Richmond w stanie Nowy Jork. Ponowny pochówek Smith został uczczony galą ku czci zmarłej piosenkarki 27 stycznia 1964 roku.Jednak, według strony internetowej kampanii z 2012 roku, Mamie Smith nadal była pochowana bez nagrobka 67 lat po swojej śmierci w 1946 roku. W 2012 roku Michael i Anne Fanciullo Cala rozpoczęli udaną kampanię mającą na celu w końcu zdobycie i postawienie nagrobka dla Smith. Para, odpowiednio dziennikarz i redaktor bluesowy, opracowała trwającą kilka miesięcy kampanię crowdfundingową na stronie Indiegogo, aby kupić nagrobek dla Smith. Akcję wsparła również organizacja charytatywna Music Cares. W ramach kampanii zebrano ponad 8000 dolarów, które przeznaczono na sfinansowanie budowy 120-centymetrowego, trawionego granitowego nagrobka z wizerunkiem zmarłej bluesmanki.Pomnik został wzniesiony z wielką pompą na cmentarzu Frederick Douglass na Staten Island w Nowym Jorku 20 września 2013 roku. Nadwyżka funduszy z kampanii została przekazana na utrzymanie terenu cmentarza. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Crazy Blues/It's Right Here For You (If You Don't Get It – 'Taint No Fault O'Mine)Mamie Smith And Her Jazz Hounds12.1920-3[11]OKeh 4169[written by Perry Bradford]
Fare Thee Honey Blues/The Road Is Rocky (But I Am Gonna Find My Way)Mamie Smith And Her Jazz Hounds02.1921-9[2]OKeh 4194[written by Perry Bradford]
Royal Garden Blues/Shim-Me King's BluesMamie Smith And Her Jazz Hounds05.1921-13[1]OKeh 4254[written by Clarence Williams, Spencer Williams]
You Can't Keep A Good Man DownMamie Smith And Her Jazz Hounds07.1921-4[5]OKeh 4305[written by Perry Bradford]
Dangerous Blues/What Have I DoneMamie Smith And Her Jazz Hounds09.1921-6[3]OKeh 4351[written by Billy Brown]
Lonesome Mama BluesMamie Smith And Her Jazz Hounds09.1922-6[4]OKeh 4630[written by Anna Welker Brown, E. Nickel & Billie Brown]
You Can Have Him, I Don't Want Him, Did'nt Love Him Anyhow Blues/Got To Cool My Doggies NowMamie Smith And Her Jazz Hounds02.1923-13[1]OKeh 4670[written by William Tracey, Dan Dougherty]
You've Got To See Mamma Ev'ry Night (Or You Can't See Mamma At All)/I'm Gonna Get YouMamie Smith And Her Jazz Hounds06.1923-13[1]OKeh 4781[written by Billy Rose, Con Conrad]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Moonglows

Moonglows byli jednym z najważniejszych zespołów R&B lat 50-tych, mimo że mieli
zaledwie kilka hitów wśród mniej niż 50 nagranych utworów, w historii trwającej zaledwie sześć lat, co stanowiło ostry kontrast z takimi zespołami jak Orioles i Drifters, którzy grali razem przez dekady i nagrali ogromny dorobek. 
 
 Urodzony w Chicago Harvey Fuqua był członkiem muzycznej rodziny praktycznie od urodzenia, jako bratanek gitarzysty Ink Spots, Charliego Fuquy, i jeszcze przed nastoletnimi latami marzył o własnej karierze muzycznej. Dorastał w Louisville w stanie Kentucky, gdzie uczył się gry na pianinie i zaczął śpiewać z kolegą z liceum, Bobbym Lesterem, na potańcówkach. Założyli profesjonalny duet w Louisville w 1949 roku, po tym jak obaj odbyli krótką służbę wojskową, i wkrótce zaczęli współpracować z saksofonistą i liderem zespołu, Edem Wileyem, i to właśnie w jego zespole zaczęli śpiewać jump i bluesa. Ostatecznie brak dochodów doprowadził do rozstania. Fuqua przeprowadził się do Cleveland, gdzie spotkał kolegę z wojska, Danny'ego Cogginsa, i sąsiada, Prentiss Barnesa, który wcześniej był piosenkarzem gospel, i założyli trio.
Subskrybuj: Komentarze (Atom)