Human Expression

The Human Expression to amerykański zespół grający garażowy i psychodeliczny rock
z Los Angeles, który wydał trzy dobrze przyjęte single i nagrał dodatkowe dema w latach 1966-1967.

 

 Zespół powstał w 1966 roku, a jego członkowie pochodzili z Westminster w Kalifornii i Tustin w Kalifornii (oba w hrabstwie Orange). Jim Quarles wymyślił nazwę, „ponieważ miała mistyczny i nieziemski wydźwięk”, a ojciec jednego z członków zespołu (Jima Fostera) został ich menedżerem. Obaj zaczęli pisać piosenki dla nowego zespołu: „Nie wiedziałem wtedy, co robię. Po prostu pisałem piosenki z Jimem Fosterem. Nie miałem żadnego wcześniejszego doświadczenia”. Zespół zaczął występować w lokalnych klubach i na szkolnych potańcówkach, aby stworzyć bardziej spójny zespół. Po sześciu miesiącach prób udali się do studia nagraniowego i nagrali demo na swój pierwszy singiel, ostatecznie podpisując kontrakt z wytwórnią Accent Records z Los Angeles. Podczas gdy strona „A” singla została wybrana, strona „B” została zastąpiona utworem, który jest prawdopodobnie ich najbardziej znanym nagraniem, „Love at Psychedelic Velocity”. 

 

 Dwa kolejne autorskie utwory złożyły się na drugi singiel; dema i opublikowane nagrania obu stron przetrwały do ​​dziś. Oba single zostały zmiksowane przez Wally'ego Heidera, znanego ze współpracy z Grateful Dead. Być może z powodu słabej sprzedaży własnych utworów zespołu, ich menedżer przyniósł zespołowi dema dwóch utworów nieznanego wówczas kompozytora Marsa Bonfire'a, aby rozważyć ich wykorzystanie na trzecim singlu. Wybrali „Sweet Child of Nothingness” jako stronę „A” trzeciego singla, a na stronie „B” miał być wsparty inną oryginalną kompozycją. Drugim utworem był „Born to Be Wild”, który nie zrobił wrażenia na Jimie Quarlesie; W 1968 roku utwór ten stał się wielkim przebojem zespołu Steppenwolf.  

 

W tym czasie zespół zaczął również grać na Sunset Strip, ale jego obecność była ograniczona ze względu na to, że wciąż byli nieletni. Zanim ukazał się trzeci singiel zespołu, gitarzysta prowadzący Martin Eshleman doznał kontuzji ręki. Zespół ćwiczył i robił sobie przerwę, gdy Tom Hamilton przypadkowo zatrzasnął drzwiami dłoń Eshlemana, wbijając ją w szkło. Eshleman zerwał ścięgna i tętnicę i został zmuszony do opuszczenia zespołu. Chociaż zatrudniono nowego gitarzystę, Quarles odszedł niemal natychmiast: „Ta zmiana w pewnym sensie zniszczyła chemię w zespole. Poczułem, że nadszedł czas, aby iść dalej”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Night/Love At Psychedelic Velocity	Human Expression	11.1966	-	-	Accent 1214	[written by The Human Expression]
Optical Sound/Calm Me Down	Human Expression	05.1967	-	-	Accent 1226	[written by Quarles, Foster][produced by Scott Seeley, Don Clifton]
Sweet Child Of Nothingness/I Don't Need Nobody	Human Expression	.1968	-	-	Accent 1252	[written by Mars Bonfire][produced by Scott Seeley]

Harbinger Complex

Harbinger Complex to amerykański zespół grający garażowy rock/psychodeliczny rock
z Fremont w Kalifornii, działający w połowie lat 60-tych XX wieku. Od czasu rozpadu ich twórczość przykuła uwagę fanów i kolekcjonerów garażowego rocka, pojawiając się na kilku retrospektywnych kompilacjach, w tym na 4-płytowym boxie Nuggets. Najbardziej zapamiętano ich z utworu „I Think I'm Down” z 1966 roku. 

 Zespół powstał w 1963 roku we Fremont w Kalifornii, w rejonie East Bay, niedaleko San Francisco. Założyli go Bob Hoyle III i Ron Rotarius, którzy kilka lat wcześniej, w ósmej klasie, zaczęli razem grać na gitarze. Kontynuowali współpracę w liceum, gdzie na drugim roku zwerbowali przyjaciół do założenia zespołu o nazwie Norsemen. W 1965 roku Hoyle został powołany do czynnej służby w Wietnamie jako rezerwista Marynarki Wojennej. Kiedy wrócił w 1966 roku, zespół, obecnie nazywający się Harbinger Complex, występował już pod wodzą Rotariusa. Po powrocie Hoyle został gitarzystą prowadzącym zespołu, a Rotarius gitarzystą rytmicznym. Podczas pobytu Hoyle'a w Wietnamie zespół zatrudnił Jima Hockstaffa, znanego ze swoich „dionizyjskich wyczynów”, który został wokalistą i frontmanem grupy. Pozostałymi członkami byli Gary Clark (gitara basowa), Jim Redding (perkusja) i Chuck Tedford (organy). Tedford opuścił zespół wkrótce potem i nie pojawił się na żadnym z nagrań grupy.

  Zespół, który zyskał rzesze fanów we Fremont, udał się do studia Golden State Records, aby nagrać swój pierwszy singiel wydany przez wytwórnię Amber, „Sometimes I Wonder”/ „Tomorrow's Soul Sound” w kwietniu 1966 roku.Te dwa utwory, podobnie jak cały ich późniejszy materiał nagraniowy, zostały napisane przez Hockstaffa i Hoyle'a (określanych jako „Hockstaff and Hoyle III”). Mniej więcej w czasie wydania pierwszego singla, supportowali Paula Revere & the Raiders, wraz z Baytovens.  

W sierpniu 1966 roku Harbinger Complex wydał swój drugi singiel, „I Think I’m Down”/„My Dear and Kind Sir”, który został wydany przez wytwórnię Brent i nagrany w United Studios w Los Angeles. Jim Hockstaff opuścił zespół na początku 1967 roku, a Gary Clark przejął rolę głównego wokalisty. Później tego samego roku miksy stereo i mono czterech utworów nagranych w United, w tym wcześniej wydane „I Think I’m Down” i „My Dear and Kind Sir”, znalazły się na kompilacji różnych artystów zatytułowanej With Love: A Pot of Flowers, wydanej przez Mainstream Records, wytwórnię macierzystą Brent.

 Pod koniec 1967 roku zespół się rozpadł.  Bob Hoyle III zmarł 6 maja 2003 roku.Jim Hockstaff zmarł 7 kwietnia 2026 roku. Twórczość Harbinger Complex na przestrzeni lat przykuła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i została wznowiona na kilku retrospektywnych kompilacjach, takich jak „Mindrocker, Volume 10” i „Nuggets, Vol. 12: Punk, Pt. 3”. „I Think I'm Down” znalazł się na 4-płytowym boxie Nuggets wydanym w 1998 roku przez Rhino Records. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tomorrow's Soul Sound/Sometimes I Wonder	Harbinger Complex	04.1966	-	-	Amber 8999	-
I Think I'm Down/My Dear And Kind Sir	Harbinger Complex	08.1966	-	-	Brent 7056	[written by J. Hockstaff, B. Hoyle III]

Hangmen

 The Hangmen - amerykański zespół rockowy założony w 1964 roku w Rockville,
w stanie Maryland.

Zespół został założony w 1964 roku przez basistę Mike'a Westa i gitarzystę rytmicznego George'a Daly'ego w Montgomery Junior College, w miejscowości Rockville, w stanie Maryland. W 1965 roku do zespołu dołączyli Tom Guernsey (gitara) i Bob Berberich (perkusja), byli członkowie zespołu The Reekers. Wokalistą zespołu został Dave Ottley pochodzący z Glasgow w Szkocji.

The Hangmen osiągnęli lokalny sukces w 1966 roku dzięki utworowi „What a Girl Can't Do” nagranemu jeszcze przez zespół The Reekers, jednak wydanym później (w 1965 roku) wraz z utworem „The Girl Who Faded Away” pod szyldem The Hangmen].

Po przeprowadzce Ottleya do Londynu zastąpił go Tony Taylor. Wraz z nim zespół wydał album „Bittersweet”. Następnie zespół wielokrotnie zmieniał swój skład, a także zmieniono nazwę na The Button oraz Graffiti.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What A Girl Can't Do/The Girl Who Faded Away	Hangmen	12.1965	-	-	Monument 910	[written by Tom Guernsey][produced by A Tri-Fi Production ]
Faces/Bad Goodbye	Hangmen	06.1966	-	-	Monument 951	[written by Daly, Guernsey][produced by Fred Foster]
Dream Baby/Let It Be Me	Hangmen	11.1966	-	-	Monument 983	[written by Cindy Walker][produced by Buzz Cason]

Fireflies

The Fireflies to amerykański zespół doo-wop z Long Island w stanie Nowy Jork,
działający od końca lat 50-tych do początku lat 60-tych XX wieku. Byli jednym z pierwszych zespołów, w których wszyscy członkowie śpiewali i grali na instrumentach. Ponadto byli pierwszym białym zespołem harmonizującym wokalnie, który wystąpił w Teatrze Apollo.  Zespół został założony przez producenta Gerry'ego Granahana na Long Island w 1957 roku i przeszedł kilka zmian w składzie. Ich debiutanckim singlem dla Roulette Records był „The Crawl”, a następnie wydany w 1959 roku przez Ribbon Records utwór „You Were Mine”, który był ich największym hitem. Utwór napisał 19-letni Paul Giacalone o dziewczynie, którą poznał podczas trasy koncertowej.  Utwór spędził 16 tygodni na liście Billboard Hot 100 i osiągnął szczyt na 21. miejscu 26 października 1959 roku, a na kanadyjskim CHUM Hit Parade osiągnął 15. miejsce.

 

 W utworze „You Were Mine” w 1959 roku wzięli udział: Paul Giacalone (basista i perkusista;ur.  28 września 1939r - zm. 27 czerwca 2013r), Ritchie Adams (wokalista; prawdziwe nazwisko: Richard Adam Ziegler), Lee Reynolds, John Viscelli (saksofon i wokal), Carl Girasoli (gitara i wokal). Najmłodszy brat Carla, Louie, był jednym z chórzystów. Ponieważ Louie był wówczas dzieckiem, pasował do wokalu, który był potrzebny do śpiewania odpowiedzi. Po sukcesie singla, The Paulette Sisters wydały płytę z odpowiedziami zatytułowaną „I Was Yours”.Późniejsze single to „I Can't Say Goodbye”, „Marianne” i „My Girl” (wszystkie z 1960 roku); „I Can't Say Goodbye” był jedynym, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, spędzając trzy tygodnie na szczycie listy, osiągając 90. miejsce.

 

  W 1962 roku grupa ponownie pojawiła się w Taurus Records z utworami „You Were Mine for Awhile” i „Blacksmith Blues” w Hamilton Records; po tym ukazały się trzy kolejne single w Taurus, ale grupa nigdy nie wróciła na listy przebojów. Grupa przetrwała do 1967 roku, zanim ostatecznie się rozpadła. Adams wydał kilka solowych singli i odniósł sukcesy jako autor piosenek, w tym hity „Tossin' and Turnin'” i „After the Lovin'”. Pierwotny członek i saksofonista/wokalista, John Viscelli, nadal mieszka w południowej Florydzie.  U Paula Giacalone zdiagnozowano raka pod koniec 2012 roku. Zmarł na tę chorobę na Long Island 27 czerwca 2013 roku w wieku 73 lat.  Ritchie Adams zmarł 6 marca 2017 roku w wieku 78 lat.W późniejszych latach Carl Girasoli prowadził sklep z gitarami w Deltona na Florydzie i zmarł 17 czerwca 2009 roku. Obecnymi członkami są Marco Gueli, Nick „Nicky Stix” Catello, Tony Errigio i Vic Puma.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Were Mine (For Awhile)/One O'Clock Twist	Fireflies	09.1959	-	21[16]	Ribbon 6901	[written by P. Giacalone]
I Can't Say Goodbye/What Did I Do Wrong	Fireflies	01.1960	-	90[3]	Ribbon 6904	[written by P. De Maya, J. Crane, P. Tucker]

Echoes of Carnaby Street

The Echoes of Carnaby Street to amerykański zespół grający rock garażowy z
Miami na Florydzie, działający w latach 60-tych XX wieku. Zdobyli popularność jako zespół koncertowy w regionie Miami i odnieśli niewielki sukces regionalny dzięki utworowi „No Place Or Time”, wydanemu przez Thames Records. W międzyczasie ich twórczość przykuła uwagę entuzjastów rocka garażowego, szczególnie dzięki umieszczeniu utworu „No Place No Time” na składance „Louisiana Punk Groups From The 60's Vol. 1” z 1986 roku, co paradoksalnie przyczyniło się do ugruntowania błędnego przekonania o ich pochodzeniu z Luizjany. 

The Echoes of Carnaby Street powstał w 1965 roku jako Tidal Waves w Miami na Florydzie, a założyli go uczniowie gimnazjum Nautilus. Skład zespołu ostatecznie ustabilizował się: Mark Resnick i Russell Frehling na gitarach, Jeff Laibson na klawiszach, Sammy Weiselberg na basie i Eddie Marcus na perkusji.Ojciec gitarzysty Resnicka był dyrektorem zarządzającym hoteli Monte Carlo i Shelborne, co gwarantowało grupie regularne i stałe rezerwacje. Zespół zyskał jednak szacunek za swoje umiejętności sceniczne i z czasem stał się stałym elementem całego cyklu Florida Bandstand. Szybko wyszli poza ramy występów w mniejszych miejscach, takich jak Surfside Community Center i 163rd Street Mall, a ostatecznie zagrali w Dinner Key Auditorium.

  Pod wpływem brytyjskiej inwazji, ostatecznie zmienili nazwę na Echoes of Carnaby Street, na cześć popularnej ulicy, która w latach 60-tych była mekką londyńskiego świata mody. Steve Palmer z Florida Bandstand usłyszał ich i był pod takim wrażeniem, że zaaranżował dla zespołu nagranie w Criteria Studios dla swojej wytwórni Thames, pod okiem producenta i byłego perkusisty Canadian Legends oraz Jima Sessody'ego. Grupa nagrała dwa utwory: „No Place or Time” i „Baby Doesn't Know”, oba napisane lub współtworzone przez Travisa Fairchilda z innego zespołu z Miami, Clefs of Lavender Hill, który w tym samym roku odniósł sukces (pierwotnie w wytwórni Thames Records) piosenką „Stop! Get A Ticket”. 

 „No Place or Time” miało melodię, ale nie miało tekstu, więc Mark Resnick dopisał słowa do utworu, który został wybrany na stronę A singla zespołu, wydanego w sierpniu 1966 roku. „No Place Or Time” natychmiast zostało podchwycone przez radio WFUN i we wrześniu 1966 roku zajęło 52. miejsce w rankingu „Boss 79”. Pomimo pomyślnych perspektyw, grupa nie utrzymała się i wkrótce potem się rozpadła.Mark Resnick pojawił się później w zespole glamowym Wowii z Miami i Nowego Jorku, który zyskał kultowy status, oraz w ich następcy, Broken Heroes.Klawiszowiec Jeff Laibson kontynuował karierę jako artysta multimedialny, łącząc muzykę ze sztuką wizualną. Russell Frehling odniósł sukces w muzyce awangardowej.

 W międzyczasie twórczość Echoes of Carnaby przyciągnęła uwagę miłośników i kolekcjonerów rocka garażowego. Utwór „No Place No Time” znalazł się na kompilacji Louisiana Punk Groups From The 60's Vol. 1 z 1986 roku wydanej przez Eva Records, a następnie ponownie na płycie CD z 1991 roku Sixties Archives Vol. 3 Louisiana Punk. Podczas gdy Eva Records przybliżała twórczość zespołu szerszej publiczności, umieszczając grupę na kompilacjach Louisiana, nieumyślnie przyczyniła się do błędnego przekonania, że ​​Echoes of Carnaby to zespół z Luizjany, co zostało obalone przez byłych członków zespołu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Place Or Time/Baby Doesn't Know	Echoes of Carnaby Street	08.1966	-	-	Thames 105	[written by Travis, Fairchild, Mark Resnick]

Electras

Electras to amerykański zespół grający rock garażowy, założony w Ely w stanie Minnesota
w 1962 roku. Grupa nagrywała w latach 1965-1967, w tym swój najsłynniejszy utwór „Dirty Old Man”. Zespół, występujący również pod pseudonimem 'Twas Brillig, wydał wersję utworu „Action Woman”, który został uznany przez zespół Litter za klasyk rocka garażowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego utożsamiania obu zespołów. 

 Zespół Electras powstał, gdy bracia Bill (gitara prowadząca, wokal) i Earl Bulinski (gitara rytmiczna) połączyli siły w 1962 roku, wkrótce po przeprowadzce do Ely w stanie Minnesota i rozpoczęciu nauki w Ely Memorial High School. Bracia mieli już wcześniej doświadczenie w samodzielnej nauce gry na gitarze i występach na poziomie półprofesjonalnym. W połowie 1962 roku bracia byli zainteresowani założeniem zespołu, umieszczając najpierw ogłoszenie w szkolnej gazetce: „Uwaga, wszyscy basisci, proszę dzwonić do Billa Bulińskiego. Chce założyć zespół”. Gary Omerza, który był akordeonistą, jako pierwszy odpowiedział na ofertę Bulińskiego. Mimo to bracia zaakceptowali chęć Omerzy dołączenia do zespołu i zwerbowali Freda Godeca jako basistę Electras.  

Ich pierwszy koncert odbył się w klubie John's Bar, gdzie grupa grała covery rockandrollowych hitów; zespół został jednak zmuszony do opuszczenia lokalu po tym, jak miejscowy proboszcz skarżył się, że członkowie zespołu są zbyt młodzi, aby wystąpić w tym miejscu.Podczas drugiego koncertu Electras, do zespołu dołączyli Len Erickson (perkusja) i wokalistka Kaye Spalj, jednocześnie włączając do swojego repertuaru utwory The Ventures. W latach 1963–1965 Jerry Fink zastąpił Ericksona, a Tim Elfving został głównym wokalistą grupy, co ugruntowało jej najbardziej znany skład. Dodatkowo zespół zatrudnił Chucka Novaka jako menedżera i przekonał Omerzę do gry na organach Farfisa, co pozwoliło Electras na wykonywanie coverów utworów Paula Revere’a i zespołu Raiders and the Animals.

 Jesienią 1965 roku Novak skontaktował Electras z autorem tekstów i producentem muzycznym Warrenem Kendrickiem z Dove Recording Studio, aby ten napisał i nagrał debiutancki singiel grupy. Pierwszy singiel zespołu, „Bout My Love”, ukazał się pod koniec 1965 roku i osiągnął 39. miejsce na listach przebojów regionalnych, po czym zniknął z list przebojów w ciągu tygodnia. Niezrażony Kendrick podpisał kontrakt z Electras dla swojej własnej wytwórni płytowej Scotty Records. Ich następny singiel, "This Week's Children", osiągnął 12. miejsce na listach przebojów w Minneapolis na początku 1966 roku. To był trzeci singiel Electras, "Dirty Old Man", który okazał się ich największym hitem, ponieważ zespół cieszył się 17 tygodniami z płytą na pierwszym miejscu list przebojów regionalnych i sprzedał się w sumie w 6000 egzemplarzy. Historyk muzyki Richie Unterberger opisał, że grupa "brzmiała jak nieco surowsza wersja Paula Revere'a i Raidersów. Nigdy nie było to bardziej prawdziwe niż w przypadku ich regionalnego hitu "Dirty Old Man", z jego groźnymi unisono gitarowymi fuzzami i organami".

  Danny Raustadt z Eden Prairie w stanie Minnesota i muzyk studyjny Warrena, grał na wszystkich gitarach w Dirty Old Man i używał swojego Gibsona ES-335TD z połowy lat 60-tych i brzmienia Maestro Fuzz. Nagrania odbyły się w studiu Dove w Burnsville w stanie Minnesota. Choć singiel był bliski dystrybucji w całym kraju, Bill Bulinski został powołany do wojska w lipcu 1966 roku i wysłany na wojnę w Wietnamie, podczas gdy Novak wstąpił do marynarki wojennej. Bulinskiego zastąpił następnie pochodzący z Ely Harvey Korkki, a Omerza wziął na siebie obowiązek organizacji koncertów Electras.Pomimo utraty członka-założyciela, grupa nadal cieszyła się popularnością, rozszerzając swoją trasę koncertową po Środkowym Zachodzie.

  Jesienią 1966 roku Kendrick w końcu podpisał kontrakt dystrybucyjny z Columbia Records na wydanie utworu „Dirty Old Man” ze stroną B „This Week's Children”. Jednak kopie singla, wydane przez spółkę zależną Date Records, zostały wycofane, ponieważ odkryto, że prawa autorskie do nazwy Electras posiadał inny zespół, który w 1961 roku wydał album, na którym wystąpił przyszły senator i sekretarz stanu Massachusetts, John Kerry. Bez ingerencji zespołu, Kendrick zmienił nazwę na 'Twas Brillig i w lutym 1967 roku ponownie wydał „Dirty Old Man”. Wkrótce potem Elfving został powołany do służby w Wietnamie, co w konsekwencji spowodowało utratę wsparcia reklamowego ze strony wytwórni Columbia. Zespół nagrał dwa kolejne single pod tym pseudonimem, ale nie udało mu się powtórzyć wcześniejszych sukcesów i rozpadł się.

  Niejasności dotyczące relacji Electras z innym zespołem z Minneapolis, Litter, skłoniły kolekcjonerów płyt do powszechnego przekonania, że ​​oba zespoły mają tych samych członków. Było to wynikiem faktu, że Kendrick był producentem obu zespołów, a Electras nagrały swój najwspanialszy utwór „Action Woman”. Wykonanie Electras zawierało instrumentalne intro inspirowane barokowym popem, którego nie było w ponownie wydanym utworze Litter. Dodatkowo, album kompilacyjny „Rare Tracks” zawierał oba zespoły razem i w notatkach na okładce płyty Warren otwarcie twierdził, że „wykorzystał muzyków z Litter do nagrania kilku mało znanych singli pod nazwą 'Twas Brilling, Electras... 

W ten sposób utwory 'Dirty Old Man' i 'Soul Searchin' były grane przez Litter identycznie pod różnymi nazwami zespołów”.Jednakże, poza tym, że mają tego samego producenta i wytwórnię, zespoły nie mają ze sobą nic wspólnego.W 2010 roku Electras zostali wprowadzeni do Mid-America Music Hall of Fame, gdzie pierwotni członkowie zespołu ponownie spotkali się na koncercie reaktywacyjnym. Materiał zespołu został zebrany na płytach The Scotty Story i The Best of the Electras. Gary Omerza (urodzony 1 sierpnia 1946 roku) zmarł niespodziewanie 25 lipca 2011 roku w wieku 64 lat. Earl Bulinski zmarł nagle 3 kwietnia 2021 r. w South Padre Island w Teksasie w wieku 72 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
(Just A Little) Soul-Searchin'/This Week's Children	Electras	.1966	-	-	Scotty 6607	[written by Warren Kendrick][produced by Wake Productions]
Dirty Ol' Man/Courage To Cry	Electras	08.1966	-	-	Scotty 6621	[written by Warren Kendrick][produced by Wa Ke Productions]
Dirty Old Man/This Week's Children	Electras	02.1967	-	-	Date 1550	[written by Warren Kendrick ][produced by Warren Kendrick]
Action Woman/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Warren Kendrick]
I'm Not Talkin'/Pregnant Pig	Electras	02.1967	-	-	Scotty 6720	[written by Relf, McCarty, Beck, Page]
Soul Searchin'/Action Woman	Electras	.1993	-	-	Get Hip Archive Series 67	[written by Kendrick, Bulinski][produced by Warren Kendrick]
'Bout My Love/Memories...(Can Make You Happy)	Electras	.1966	-	-	Scotty 11	[written by Warren Kendrick]

Enfields

Enfields to amerykański zespół grający garażowy rock i psychodeliczny rock z
Wilmington w stanie Delaware, działający w latach 60-tych XX wieku. Liderem zespołu był gitarzysta i autor tekstów Ted Munda, a jego styl był silnie inspirowany brytyjską inwazją i folk rockiem. Uważano ich wówczas za najlepszy zespół w Wilmington i mieli na koncie kilka lokalnych hitów, choć nie udało im się dotrzeć do szerszej publiczności w całym kraju z powodu złego zarządzania. Enfields rozpadli się w 1967 roku, ale Munda założył grupę Friends of the Family. Ted był również członkiem Blues Magoos, pisał dla różnych wydawnictw w Los Angeles, podpisał kontrakt z Columbia Records w 1973 roku z zespołem Hotspur i współtworzył utwór „Blame It On Love” dla Smokeya Robinsona w latach 1983–84 dla wytwórni Motown. Ma na koncie kilka albumów z niewydanym, wyprodukowanym materiałem.  

 

 Zespół Enfields powstał w 1964 roku w wyniku fuzji dwóch zespołów z Wilmington w stanie Delaware, Playboys i Touchstones.Ted Munda i Gordon Berl byli członkami Playboys, a John Bernard, Bill Gallery, Robin Eaton i Charles Jenner grali w Touchstones, zespole surf rockowym. Po połączeniu obu zespołów ich skład i role wyglądały następująco: Charlie Berl na wokalu, Ted Munda na wokalu i gitarze, John Bernard na gitarze prowadzącej, Bill Gallery na basie i Gordon Berl na perkusji, często z Tedem Mundą i Charliem Berlem na harmoniach. Mac Morgan i Robin Eaton nigdy nie byli członkami Enfields. Potrzebowali nazwy dla zespołu i chcieli znaleźć coś zdecydowanie angielskiego, nawiązującego do popularnej wówczas brytyjskiej inwazji, dlatego wybrali nazwę Enfields na cześć słynnego brytyjskiego karabinu, nazwanego na cześć londyńskiej dzielnicy Enfield.

 

  W 1966 roku wydali trzy single w wytwórni Richie, zaczynając od pierwszego „In the Eyes of the World”, który stał się dużym lokalnym hitem, a następnie jeszcze większym hitem był inspirowany folk rockiem „She Already has Somebody” między „I'm For Things You Do”, oba napisane przez Mundę. W tym czasie Enfields stali się najpopularniejszą grupą w Wilmington, jednak ich lokalny sukces nie przełożył się na szersze krajowe uznanie. Ich kolejny singiel zawierał balladę na stronie A, „You Don't Have Very Far”, między twardszym i bardziej wciągającym „Face to Face”.W 1966 roku Bill Gallery opuścił zespół, aby pójść na studia, a John Rhoads z Wrecking Crew dołączył do niego na basie.  

 

Na początku 1967 roku wydali swój ostatni singiel „Twelve Month Coming” z ognistym rockowym utworem „Time Card”, ale singiel nie znalazł się na listach przebojów.Kiedy Charlie Berl został powołany do zespołu, grupa się rozpadła. Po rozpadzie zespołu gitarzysta Ted Munda założył Friends of the Family z Johnem Rhoadsem i dwoma muzykami, Wayne’em Watsonem i Jimmym Crawfordem, którzy grali w innym lokalnym zespole Turfs. Nowy zespół miał bardziej jazzowe i progresywne brzmienie. Udali się do filadelfijskich Virtue Recording Studios, aby nagrać sześć demówek, które zwróciły uwagę wytwórni Kama Sutra Records, ale nie zaowocowały podpisaniem kontraktu.24 lipca 1968 roku Friends of the Family wystąpili razem z The Who, The Troggs i Pink Floyd na stadionie JFK, ale z powodu złej pogody koncert musiał zostać przerwany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In The Eyes Of The World/In The Eyes Of The World	Enfields	03.1966	-	-	Richie 669	[written by Charles Berl-Ted Munda][produced by Tony Pace, V. Rago]
She Already Has Somebody/I'm For Things You Do	Enfields	05.1966	-	-	Richie 670	[written by V. Rago, T. Munda][produced by V. Rago, Tony Pace]
Face To Face/You Don't Have Very Far	Enfields	11.1966	-	-	Richie 671	[written by Ted Munda][produced by Richie Prods.]
Twelve Month Coming/Time Card	Enfields	.1967	-	-	Richie 675	[written by Ted Munda]

Escapades

The Escapades to amerykański zespół grający rock garażowy z Memphis w stanie
Tennessee, działający w latach 60-tych XX wieku. W połowie lat 60-tych stali się jedną z najpopularniejszych grup w regionie Memphis i nagrali dwa single. „I Tell No Lies”, strona A ich debiutanckiego singla, stała się wielkim hitem w Memphis i na południu USA. Podpisali kontrakt z wytwórnią Verve Records, która wydała ich kolejny singiel „Mad, Mad, Mad”, z gitarową linią o brzmieniu fuzz. Ich twórczość jest wysoko ceniona przez entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego i pojawiła się na wielu kompilacjach. 

 Zespół The Escapades został założony przez Tommy'ego Mingę na początku 1963 roku we wschodnim Memphis w stanie Tennessee.W ich pierwotnym składzie znaleźli się Minga na wokalu i Jerry Phillips na gitarze, syn producenta muzycznego i właściciela Sun Records, Sama Phillipsa, a także Billy Wulfers na basie i Eddie Robinson na perkusji. Innym członkiem wczesnej wersji zespołu był Jimmy Tartbutton.Jednym z ich głównych konkurentów na scenie wschodniego Memphis był Jesters, prowadzony przez Teddy'ego Paige'a, ucznia Christian Brothers High. W 1964 roku, gdy część członków jego zespołu poszła na studia, Jesters się rozpadli.W tym samym czasie rozpadł się również The Escapades, ale oba zespoły odrodziły się później w zmienionych składach.

  W 1965 roku Paige reaktywował Jesters, zapraszając do współpracy byłych członków Escapades: Mingę i Phillipsa, a także Billy'ego Wulfersa na basie i Eddiego Robinsona na perkusji.Udali się do Sun Studios, aby nagrać wersję utworu napisanego przez Mingę, „Cadillac Man”, z akompaniamentem fortepianowym słynnego muzyka sesyjnego z Memphis, Jima Dickinsona. Jednak Paige i producent Sam Phillips uznali, że zarówno „Cadillac Man”, jak i jego druga strona potrzebują innego rodzaju wokalu i pozwolili Dickinsonowi zaśpiewać w obu utworach, ku wielkiemu rozczarowaniu Mingi. 

 Minga wkrótce opuścił Jesters, aby utworzyć nową wersję Escapades. Dołączył do kolegów z liceum Oakhaven: gitarzysty Benny'ego Kisnera, klawiszowca Rona Gordena i perkusisty Ronniego Williamsona, a także basisty Dale'a Roarka, który studiował na Uniwersytecie Stanowym w Memphis. Czasami zespół grał na wrotkarni Skateland Frayser. Zespół Escapades słynął z ekscytujących występów na żywo, w tym scenicznych wybryków Rona Gordena. Według Gordena: Zawsze rozkręcaliśmy publiczność... Uwielbialiśmy grać szalone lata 60-te, a ja stawałem na tej wysokiej scenie, którą mieli, i tańczyłem, grając na moich organach Farfisa. Tańcząc, kołysałem organami, jakbym miał je obrócić w stronę tłumu. Ludzie krzyczeli przy każdym uderzeniu, ale nigdy ich nie upuściłem. 

Zespół szybko stał się jednym z najpopularniejszych zespołów w okolicach Memphis.Nagrali swój pierwszy singiel „I Tell No Lies” w domowym studiu Johna Fry'a, który został wydany przez wytwórnię Arbet Stana Kesslera. Płyta stała się lokalnym hitem i była grana w stacjach radiowych na całym południu kraju. Wytwórnia MGM/Verve Records zainteresowała się grupą i wykupiła płytę, wydając ją ponownie w swojej wytwórni XL jeszcze w tym samym roku. Grupa nagrała w Sun Studios swój kolejny singiel „Mad, Mad, Mad” b/w „Try So Hard”, który został wydany przez Verve pod koniec 1966 roku i wyprodukowany przez Stana Keslera. Charakterystyczną, fuzzową partię gitary w „Mad, Mad, Mad” zagrał muzyk sesyjny z Memphis, Tommy Cogbill. Menedżer zespołu, Johnny Dark, zorganizował trasę koncertową po południowym wschodzie, towarzysząc zespołom Sam the Sham & the Pharos, the Swinging Medallions, Tommy Roe i Napoleon the 14th.

  Drugi singiel nie osiągnął sukcesu pierwszego. Po trasie zespół wrócił do Memphis, aby zagrać lokalne koncerty, ale kilku członków zespołu zostało powołanych do wojska, aby walczyć w Wietnamie. Ostatecznie wszyscy członkowie zespołu trafili do wojska, z wyjątkiem Rona Gordena. Pod koniec 1967 roku zespół się rozpadł .

 Gorden grał z odrodzoną wersją zespołu - poprzednim zespołem wspierającym zmarłego Otisa Reddinga, Bar-Kays. Później Gorden został zatrudniony przez Stax Records, gdzie pracował nad kilkoma projektami, zanim ostatecznie został ich dyrektorem artystycznym. Później zaprojektował okładki ponad stu płyt długogrających, które się tam ukazały, i zdobył nagrodę Grammy za oprawę graficzną płyty Black Moses Issaca Hayesa. W międzyczasie twórczość Escapades przykuła uwagę entuzjastów i kolekcjonerów rocka garażowego. Utwór „I Tell No Lies” znajduje się na płycie Pebbles, tom 5, wydanej przez AIP Records, oraz w książce A History of Garage & Frat Bands in Memphis 1960-1975, tom 1.  Utwór „Mad, Mad, Mad” ukazał się na płycie CD Destination Frantic, Volume 2, wydanej przez wytwórnię Zone 66 Records. Kilka ich piosenek znalazło się w antologii Jesters „Cadillac Men: The Sun Masters”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Tell No Lies/She's The Kind	Escapades	01.1966	-	-	Arbet 1010	[written by Gorden, Williamson]
Mad Mad Mad/I Try So Hard	Escapades	06.1966	-	-	Verve 10415	[written by Minga, Gordon, Kisner, Roark, Williamson][produced by Stan Kesler]

Evil

 Evil był garażowym zespołem rockowym z Miami na Florydzie, działającym
od końca 1965 do początku 1967 roku.Znani byli z ostrego, czasami thrashującego brzmienia punka z lat 60-tych, które łączyło elementy bluesa, rockabilly i wpływów brytyjskiej inwazji (szczególnie twardszych brzmiących londyńskich zespołów tamtych czasów, takich jak The Yardbirds, The Who, The Pretty Things i The Small Faces). Nagrali kilka piosenek, wśród których „Always Runnin' Around” i „Whatcha Gonna Do” zostały wydane jako singiel w Living Legend Records w 1966 roku.

 Zespół ostatecznie podpisał kontrakt z Capitol Records, ale wkrótce potem się rozpadł. W ostatnich latach stali się szczególnie znani z kilku wcześniej niepublikowanych utworów nagranych w 1966 roku, które zostały wydane w ostatnich latach przez różne niezależne wytwórnie płytowe, takie jak „From a Curbstone”, „Short Life”, a zwłaszcza „I'm Movin' On”, który jest obecnie uważany za garażowy klasyk.Zespół został założony w 1965 roku przez Stana Kinchena, który grał na gitarze prowadzącej w większości ich nagrań.Pewnej nocy tego roku, po tańcu, Al Banyai, gitarzysta rytmiczny zespołu, zaprosił Johna Doyle'a do dołączenia jako wokalista.Doyle wymyślił nazwę zespołu: „Szukaliśmy czegoś mrocznego i przerażającego. Wszyscy byliśmy fanami Edgara Allana Poe, prawie tak nazwaliśmy zespół, potem Raven, a potem po prostu EVIL! Historia jest taka, że ​​nazwaliśmy go od bluesowego utworu…”

 Później, w 1965 roku, do składu dołączyli Larry O'Connell na basie i Doug Romanella na perkusji. W marcu 1966 roku, po zwycięstwie w corocznym konkursie Dade County Youth Fair Battle Of The Bands organizowanym przez WFUN, zespół otrzymał szansę na nagranie kilku nagrań podczas jednodniowego maratonu w studiu nagraniowym Dukoff w Miami, gdzie nagrał kilka dem i acetatów. Wśród nagranych przez siebie utworów znalazły się „I'm Movin' On”, „From a Curbstone”, „Short Life” i Always Runnin' Around. Później tego samego roku Al Banyai, Larry O'Connell i Doug Romanella odeszli, a ich miejsce zajęli John Dalton (gitara rytmiczna), Mike Hughes (bas) i Jeff Allen (perkusja). Ich nowy perkusista, Jeff Allen, dołączył po rozpadzie jego poprzedniej grupy, innego zespołu z Miami, The Montells. Czasami podróżował do Anglii, gdzie mógł chodzić do klubów i oglądać na żywo wiele najnowszych brytyjskich zespołów, a następnie przywoził swoje obserwacje do domu, aby podzielić się nimi z innymi członkami zespołu.

 Pod koniec 1966 roku nagrali ponownie w Miami, tym razem w Criteria Studios, swoją wersję utworu „Whacha Gonna Do” zespołu Small Faces. „Always Runnin' Around” i „Whatcha Gonna Do” zostały wydane jako singiel w Living Legend Records pod koniec 1966 roku. Pod koniec roku podpisali kontrakt z Capitol Records, która ponownie wydała ten sam singiel we własnej wytwórni, z nazwą zespołu błędnie wydrukowaną jako „The Evil”. Jednak wkrótce potem, w 1967 roku, zespół się rozpadł. W 2010 roku zmarł Jeff Allen, drugi perkusista Evil (a wcześniej Montells). 14 lutego 2014 roku zmarł były wokalista, John Doyle.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whatcha Gonna Do About It/Always Runnin' Around	Evil	04.1967	-	-	Living Legend 108	[written by Sandwell, Potter][produced by Jim Sessody]
I'm Movin' On/You Can't Make Me [The Montells ]	Evil	.1999	-	-	Norton 826	[written by Doyle]

Blue Beat Records

Blue Beat Records to angielska wytwórnia płytowa, która w latach 60-tych XX wieku i
późniejszych wydawała jamajski rhythm and blues (R&B) i ska. Jej reputacja doprowadziła do użycia słowa „bluebeat” jako ogólnego określenia wszystkich stylów wczesnej jamajskiej muzyki pop, w tym muzyki artystów niezwiązanych z wytwórnią. 

 Wytwórnia Blue Beat została założona w 1960 roku  w Londynie jako imprint Melodisc Records Emila E. Shalita. Melodisc, założona w Londynie w 1947 roku, specjalizowała się w wydawaniu calypso i mento oraz importowała amerykański jazz. Wytwórnia Blue Beat koncentrowała się na jamajskim bluesie i R&B z wpływami amerykańskimi, które później ewoluowały w kierunku ska. Powstała po pozytywnym przyjęciu w Wielkiej Brytanii płyty „Lonesome Lover” Laurela Aitkena wydanej przez Melodisc. Shalit powierzył zarządzanie wytwórnią Sigimundowi „Siggy'emu” Jacksonowi, który następnie wybrał nazwę Blue Beat, która, jak twierdził, była adaptacją zwrotu „It sounds like blues and it's got a great beat” lub „Blues Beat”, co najwyraźniej było wówczas ogólnym terminem określającym jamajską muzykę bluesową.

  Pierwszym wydawnictwem wytwórni Blue Beat był utwór „Boogie Rock” Laurela Aitkena, licencjonowany od wytwórni Downbeat należącej do Dady Tewariego. Charakterystyczne niebieskie okładki i srebrne logo wytwórni Blue Beat pojawiły się po raz pierwszy wraz z trzecim wydawnictwem wytwórni, „Manny Oh” Higgsa i Wilsona. Wytwórnia Blue Beat zawarła umowy licencyjne z większością głównych jamajskich producentów, a także wydała wiele domowych nagrań Siggy'ego Jacksona, z udziałem artystów z Anglii, takich jak The Marvels. Nawet niektóre hity Prince'a Bustera, w tym „Wash-Wash”, zostały nagrane w Londynie, a w nagraniach brali udział znani brytyjscy muzycy, tacy jak Georgie Fame. Wytwórnia Blue Beat wydała około 400 singli i ponad tuzin albumów w latach 1960–1967. Prince Buster stał się największą gwiazdą wytwórni Blue Beat, dzięki takim utworom jak „Al Capone”. Siggy Jackson zorganizował noc Blue Beat w londyńskim klubie Marquee, a modne dodatki z logo Blue Beat zyskały popularność.

  Wiele płyt wytwórni Blue Beat było granych obok muzyki soul w klubach tanecznych, takich jak Twisted Wheel w Manchesterze. Oprócz tego, że muzyka wytwórni Blue Beat cieszyła się dużym zainteresowaniem społeczności zachodnioindyjskiej w Wielkiej Brytanii, zaczęła być kojarzona z brytyjskimi modami z początku i połowy lat 60-tych, a także ze skinheadami z końca lat 60-tych. Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych płyty wytwórni Blue Beat stały się obiektem kolekcjonerskich poszukiwań wśród osób, które uważały takie utwory jak „Al Capone” Prince’a Bustera za klasykę. 

Kiedy rytm ska zwolnił do rocksteady około 1966 roku, Melodisc założył nową subwytwórnię Fab, a wytwórnia Blue Beat zaprzestała wydawania nowych wydawnictw po 1967 roku (chociaż katalog archiwalny sprzedawał się jeszcze przez kilka lat). Jackson odszedł, by pracować dla EMI, gdzie założył wytwórnię Columbia Blue Beat. Wytwórnia Blue Beat została reaktywowana w 1972 roku, wydając krótką serię mało znanych wydawnictw, w tym single Johna Holta „Ok Fred” i „Sad News”, a także reedycje niektórych popularnych klasyków z katalogu Prince’a Bustera, takich jak „Al Capone” i „Ten Commandments Of Man”. Później w tej samej dekadzie niektóre z tych utworów zostały ponownie wydane w formacie singla 12", aby dotrzeć do nowej, młodszej publiczności, wywodzącej się z pokolenia 2-Tone. 

W 1987 roku Buster Bloodvessel (z zespołu 2-Tone ska revival Bad Manners) i producent Ivan Healy Purvis założyli zupełnie nową wytwórnię płytową o nazwie Blue Beat Records i udzielili licencji na nazwę i logo Blue Beat. Wytwórnia działała na odzyskanym barce rzecznej o nazwie „The Bloodvessel”, która znajdowała się na podwórku Bloodvessel w Spring Hill. W latach 1987-1990 wytwórnia wydała kilka płyt, w tym album Bad Manners „Return of The Ugly”. Singiel Bad Manners „Skaville UK” był ostatnim singlem Blue Beat, który odcisnął piętno na brytyjskich listach przebojów, osiągając 87. miejsce w 1989 roku. 

 W 2004 roku Siggy Jackson był zwrócił się do lidera zespołu No.1 Station, Marcusa Upbeata (znanego również jako Downbeat), z pomysłem rozpoczęcia reaktywacji wytwórni The Blue Beat Label. Razem Siggy i Marcus wydali serię 7-calowych singli na tej wytwórni w stylu produkcji The Blue Beat Label z lat 60-tych. Te wydania zawierały sześć singli No. 1 Station, w których wystąpił weteran The Blue Beat Label, Eddie „Tan-Tan” Thornton na trąbce i kilku gościnnych wokalistów, w tym The Marvels. Siggy Jackson wznowił kilka utworów ze swojego własnego katalogu, a także po jednym singlu zespołu ska revival Intensified i weteranów The Blue Beat Label, The Pyramids. Siggy wznowił również dwa utwory Laurel Aitken i singiel Mopeds, który wcześniej ukazał się w Columbia Blue Beat.  Wszystkie te wydania były limitowanymi edycjami winylowymi. Siggy Jackson wycofał się z branży muzycznej w 2008 roku. Marcus Upbeat następnie przejął wytwórnię The Blue Beat Label, aby kontynuować jej reaktywację. W 2011 roku Marcus Upbeat zarejestrował Blue Beat Records Ltd, aby kontynuować   The Blue Beat Label, a w 2011 roku wydał kolejny nowy 7" singiel w The Blue Beat Label. 

Marcus następnie przyjął rodzącą się i coraz szybciej rozwijającą się erę cyfrową dla The Blue Beat Label. Wdrożono umowę na wyłączną dystrybucję cyfrową dla The Blue Beat Label i w kolejnych latach kilka wybranych No.1 Station i innych wydawnictw zostało udostępnionych do wydania cyfrowego na iTunes i innych renomowanych sklepach cyfrowych. Blue Beat Label otrzymała kolejny restart w 2019 roku wraz z ponownym wydaniem singla  She's So Sweet na 7-calowym winylu marcus upbeat ponownie nagrał to wszystko samodzielnie, a cyfrowy singiel został wydany w The Blue Beat Label, a także nowa strona internetowa zawierająca wszystkie wydawnictwa wytwórni z ostatnich sześćdziesięciu lat, wraz z zawarciem przez Marcusa Upbeata umowy z Tipp Investments w celu nabycia udziałów w Blue Beat Records Ltd. Poinformowano, że umowa ma zostać sfinalizowana w kwietniu 2020 roku. Blue Beat Label nadal działa niezależnie, mimo że osiąga sześćdziesiątkę. 

Ekseption

Ekseption był holenderskim zespołem rockowym działającym w latach 1967–1989,
grającym głównie instrumentalny rock progresywny i rock klasyczny. Centralną postacią w zmieniającym się składzie i jedynym członkiem zespołu obecnym na każdym albumie był trębacz Rein van den Broek (ur. 10 września 1945r - zm. 11 maja 2015r), absolwent konserwatorium. Zespół odniósł pewien sukces komercyjny w latach 70-tych XX wieku, mając na swoim koncie przeboje w pierwszej dziesiątce holenderskich list przebojów, m.in. dzięki adaptacjom „Piątej” Beethovena i „Air” Bacha. 

Drugi album, „Beggar Julia's Time Trip” (1969), zdobył holenderską nagrodę Edison Award dla albumu roku, a pierwsze pięć albumów pokryło się złotem. 

Zespół Ekseption wyrósł z licealnego zespołu The Jokers, który van den Broek założył w 1958 roku. Zmienili nazwę na The Incrowd (od piosenki Ramseya Lewisa), zanim odkryli, że nazwa ta jest już zajęta. Ostatecznie w 1967 roku przyjęli nazwę Ekseption. Grupa grała covery jazzu, popu i R&B, ale w 1969 roku, wkrótce po dołączeniu klawiszowca Ricka van der Lindena, byli pod wrażeniem koncertu The Nice, a van der Linden postanowił skoncentrować się na tworzeniu klasycznego rocka - współczesnych reinterpretacji utworów klasycznych na potrzeby zespołu rockowego. Większość ich kolejnych albumów zawiera zarówno oryginalne utwory, jak i reinterpretacje utworów klasycznych. 

 Szybko stało się jasne, że van der Linden objął przywództwo w zespole, o czym otwarcie przyznał w wywiadzie prasowym z 1972 roku dołączonym do przedpremierowych egzemplarzy albumu Ekseption 5. Po wydaniu albumu „Trinity” w 1973 roku koledzy z zespołu poprosili go o opuszczenie zespołu. Jesienią tego samego roku założył nowy zespół Trace, w którym zastąpił go holenderski klawiszowiec Hans Jansen. Jansen poprowadził Ekseption w kierunku jazzu, wydając dwa albumy z autorskimi kompozycjami, ale słaba sprzedaż doprowadziła do rozpadu zespołu w 1976 roku. Później tego samego roku powstał odłam grupy Spin, który wydał dwa kolejne albumy, ale sukces również im nie umknął. W 1978 roku Trace i Spin połączyły się, ponownie tworząc Ekseption. Okresowe reaktywacje (z nowymi członkami) miały miejsce aż do śmierci van der Lindena w 2006 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Hol	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
The 5th/Sabre Dance	Ekseption	03.1969	-	3[14]	Philips 334 686	[written by L. v. Beethoven][produced by Tony Vos]
Rhapsody In Blue/Ritual Fire Dance	Ekseption	06.1969	-	18[5]	Philips 336 035	[written by G. Gershwin][produced by Tony Vos]
Air/Concerto	Ekseption	09.1969	-	2[16]	Philips 336 047	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Italian Concerto/Feelings	Ekseption	01.1970	-	18[6]	Philips 336 094	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Adagio/Julia	Ekseption	04.1970	-	15[6]	Philips 6012 013	[written by T. Albinoni][produced by Tony Vos]
Another History/Rondo	Ekseption	07.1970	-	34[3]	Philips 6012 030	[written by R. van der Linden, M. van Dijk]
Peace Planet (Badinerie From Suite No.2 In B Minor)/On Sunday They Will Kill The World (Prelude In C Sharp Minor)	Ekseption	12.1970	-	2[10]	Philips 6012 068	[written by J. S. Bach][produced by Tony Vos]
Ave Maria/Body Party	Ekseption	10.1971	-	24[3]	Philips 6012 150	[written by J. S. Bach, Ch. Gounod]
De Fietser/Sunny Revival	Ekseption	.1974	-	22[3]	Philips 6012 450	[written by Jan Vennik][produced by Tony Vos]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Hol	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ekseption	Ekseption	.1969	-	2[16]	Philips 6314 005	[produced by Tony Vos]
Beggar Julia’s Time Trip	Ekseption	03.1970	-	3[11]	Philips PST 6154	[produced by Tony Vos]
Ekseption 3	Ekseption	.1970	44[1]	1[15]	Philips 6423 005	[produced by Tony Vos]
00.04	Ekseption	.1971	35[5]	1[6]	Philips 6423019	[produced by Rick van der Linden]
Ekseption 5	Ekseption	.1972	7[14]	-	Philips 700-002 [US]	[produced by Rick Van Der Linden]
Trinity	Ekseption	.1973	14[4]	-	Philips 6423 056	[produced by Ekseption]
Ekseption ’78	Ekseption	.1978	-	47[1]	CNR 870.021 [Hol]	[produced by R. v.d. Broek, R. v.d. Linden]
Ekseption ’89	Ekseption	.1969	-	2[16]	RCA PD 74079 [Ger]	[produced by Rein van den Broek, Rick Van Der Linden]

Elizabeth

Elizabeth była amerykańskim zespołem psychodelicznego rocka/rocka progresywnego,
działającym w latach 1967-1970. Mieli siedzibę w Filadelfii i znani byli z unikalnego połączenia muzyki barokowej, klasycznej, folku, rocka amerykańskiego, rocka brytyjskiego, country i ragtime'u. W skład Elizabeth wchodzili: Steve Weingarten (gitara prowadząca, instrumenty klawiszowe, wokal wspierający), który zmarł w 2007 roku; Bob Patterson (gitara rytmiczna, wokal prowadzący i wspierający); Jim Dahme (flet, wokal prowadzący i wspierający); Steve Paul Bruno (gitara basowa, organy, wokal wspierający); oraz Hank Ransome (perkusja). 

 W 1968 roku zespół nagrał i wydał swój album o tym samym tytule w wytwórni Vanguard Records (wyprodukowany przez Sama Chartersa). W tamtym czasie w składzie Vanguard znaleźli się Joan Baez, Buffy Sainte-Marie i Country Joe and the Fish. Elizabeth występowała z Cream, Blue Cheer,Joni Mitchell, Ritchie Havens, The Chambers Brothers i wieloma innymi muzycznymi luminarzami tamtej epoki. Niektóre z licznych występów zespołu w Filadelfii obejmowały koncerty i sety w: The Main Point, The Second Fret, The Electric Factory i większości Be-IN w Belmont Plateau w Fairmount Park w Filadelfii. Kiedy zespół zaczynał się formować (wówczas bezimienny), Steve i Robert „Stewkey” Antoni, koledzy z Newport w stanie Rhode Island, niespodziewanie zatrzymali się w Filadelfii w drodze na Florydę. Po tygodniu spędzonym w Mieście braterskiej miłości postanowili zrezygnować z Florydy i pomóc w założeniu Elizabeth. Kilku interesujących gitarzystów zgłosiło się na przesłuchania do zespołu, w tym przyszła gwiazda rocka Todd Rundgren, który w tamtym czasie grał w Woody's Truck Stop; oraz Nick Jameson, który wkrótce został założycielem i gitarzystą The American Dream (oba były zespołami z Filadelfii).  

W ciągu miesiąca od przybycia do Filadelfii, Stewkey opuścił Elizabeth, aby dołączyć do nowego zespołu Todda, The Nazz. Warto zauważyć, że Linda Cohen, gitarzystka klasyczna z Filadelfii, była pierwszą perkusistką Elizabeth (krótko). Wiosną i latem 1969 roku połączyła siły z Michaelem Kacem z Mandrake Memorial i razem występowali jako duet gitarowo-klawesynowy łączący muzykę klasyczną z popem. Linda zmarła w 2009 roku na raka płuc. Mandrake Memorial i Elizabeth wielokrotnie dzieliły scenę. 

 Po rozwiązaniu Elizabeth w 1970 roku członkowie zespołu zajmowali się różnymi przedsięwzięciami muzycznymi i pozamuzycznymi. Hank grał później w zespole Good God. Steve rozpoczął karierę nagraniową/realizatorską, którą rozpoczął w studiach Vanguard i Electric Lady. Bob przeprowadził się na Florydę i do dziś jest bardzo aktywny jako wokalista, autor tekstów piosenek, gawędziarz i artysta wizualny. Linda Cohen nagrała 3 albumy (1971-1973), których producentem był Craig Anderton z Mandrake Memorial. Stewkey nagrał 3 albumy z The Nazz (1968-1971). 

 Album Elizabeth został zremasterowany z oryginalnych taśm i ponownie wydany na CD w 2000 roku przez wytwórnię Akarma Vanguard. Wydanie ukazało się w mini-okładce w stylu albumu, która idealnie oddaje oryginalną grafikę rozkładanej okładki. Popularny utwór Elizabeth, „You Should Be More Careful”, pojawił się na albumie Vanguard z 2010 roku (zestaw 2 płyt winylowych) zatytułowanym „Follow Me Down: Vanguard's Lost Psychedelic Era (1966-1970)”, wraz z utworami The Vagrants, The 31st of February i innych artystów Vanguard. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mary Anne/World's For Free	Elizabeth	07.1968	-	-	Vanguard 35070	[written by Patterson][produced by Sam Charters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Elizabeth	Elizabeth	.1968	-	-	Vanguard 6501	[produced by Sam Charters]