Dick Lee

Amerykański piosenkarz, artysta estradowy, gwiazda telewizji i właściciel klubu nocnego,
popularny na początku lat 50-tych XX wieku i określany mianem „złotego chłopca Ameryki” (America’s Golden Boy). Urodził się w Filadelfii. Jako nastolatek odniósł pierwszy sukces utworem „All I Want Is A Chance”, wydanym w Anglii. Następnie nagrał przebój „Oh Mein Papa”, który trafił na listy przebojów Billboardu. 

 

Później Dick się ożenił; mając mieszane uczucia co do branży muzycznej i wiążącej się z nią niepewności, otworzył klub nocny w Cherry Hill w stanie New Jersey. Lokal odniósł ogromny sukces i na przestrzeni kolejnych dekad stał się trampoliną do kariery dla wielu artystów. Dick nadal występował w całych Stanach Zjednoczonych, ciesząc się szczególną popularnością w Atlantic City. Zmarł 1 kwietnia 2021 roku w swoim domu w Los Angeles w Kalifornii.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh Mein Papa/There's No Forgetting You	Dick Lee	03.1961	-	94[1]	Blue Bell 503	[written by Geoffrey Parsons,John Turner,Paul Burkhard]

Le Click

Le Click to niemiecki duet wykonujący muzykę eurodance.
W jego skład wchodzili: szwedzko-nigeryjska wokalistka Kayo Shekoni oraz raper i wokalista Robert Haynes. 

 Zespół zadebiutował na amerykańskich listach przebojów w 1995 roku utworem „Tonight Is the Night” (w którym gościnnie wystąpiła Melanie Thornton z grupy La Bouche; piosenka ta znalazła się również na amerykańskim wydaniu debiutanckiego albumu La Bouche pt. *Sweet Dreams*, który uzyskał status podwójnej platyny). Kolejnym przebojem grupy był wydany w 1997 roku singiel „Call Me”, który dotarł do 35. miejsca listy Billboard Hot 100 oraz 4. miejsca zestawienia Billboard Hot Dance Club Play. Utwór ten uplasował się również na 38. pozycji brytyjskiej listy przebojów UK Singles Chart. Następny singiel, „Don't Go”, dotarł do 62. miejsca listy Billboard Hot 100 i 19. miejsca zestawienia Billboard Dance Club Play. Album grupy, zatytułowany *Tonight Is the Night*, osiągnął 49. miejsce na liście Heatseekers. 

Wokalistka Kayo Shekoni była już uznaną artystką w swojej rodzinnej Szwecji, a później rozwinęła udaną karierę telewizyjną. Wydała w Szwecji dwa albumy solowe oraz wiele przebojowych singli, nagrywanych zarówno w języku angielskim, jak i szwedzkim. W 1998 roku nagrała wraz z grupą LFO singiel „If I Can't Have You”. Shekoni reprezentowała Szwecję w Konkursie Piosenki Eurowizji w 2002 roku jako członkini zespołu Afro-dite. Jej najnowszy singiel anglojęzyczny, zatytułowany „(If It Makes You) Feel Good”, ukazał się w 2006 roku nakładem wytwórni Redlox Music. W 2007 roku w serwisie iTunes opublikowano  EP-kę pod szyldem Le Click, zatytułowaną *Let's Click*. Zawierała ona trzy utwory zarejestrowane podczas sesji nagraniowych do albumów La Bouche - *S.O.S.* oraz *A Moment of Love* - które ostatecznie nie trafiły na te płyty. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight Is the Night	Le Click	07.1995	-	68[20]	Logic 59 011	[written by Melanie Thornton,Andy Brenner,Michael Romeo,Gerd Amir Saraf][produced by Gerd Amir Saraf,Ulli Brenner][22[9].Hot Disco/Dance;Logic 59 011 12"]
Call Me	Le Click	03.1997	-	35[25]	Logic 45 726	[written by Robert Haynes, Nosie Katzmann, Misar, G.A. Saraf ,Uwe Wagenknecht][produced by Misar, G.A. Saraf][4[13].Hot Disco/Dance;Logic 45 726 12"]
Don't Go	Le Click	09.1997	-	62[19]	Logic 64 975	[written by Mary S. Applegate,Gerd Amir Saraf][produced by Gerd Amir Saraf,Ulli Brenner][10[10].Hot Disco/Dance;Logic 64 974 12"]

Mousse T

 Mustafa Gündoğdu ( ur. 2 października 1966r), znany głównie pod pseudonimem Mousse T., to niemiecko-turecki DJ, producent muzyczny, kompozytor muzyki filmowej oraz juror w 15. edycji programu *Deutschland sucht den Superstar* - niemieckiej wersji formatu *Pop Idol*. Największą rozpoznawalność przyniósł mu przebój muzyki house z 1998 roku pt. „Horny '98” (nagrany z udziałem grupy Hot 'n' Juicy i wyróżniający się chwytliwym motywem „I'm horny”) oraz współpraca z Tomem Jonesem przy popowym hicie „Sex Bomb” z 2000 roku[2], pochodzącym z albumu Jonesa *Reload* (1999). 

Mousse T. należy do grona pionierów muzyki house w Niemczech, obok takich twórców jak Boris Dlugosch, DJ Tonka czy Ian Pooley. 

 Mustafa Gündoğdu urodził się w 1966 roku w Hagen (w ówczesnych Niemczech Zachodnich) w rodzinie tureckiej. Naukę muzyki rozpoczął w wieku 13 lat. Karierę zawodową zainaugurował w 1990 roku jako klawiszowiec w niewielkim zespole o nazwie „Fun Key B”. Pseudonimu Mousse T. zaczął używać w 1994 roku; w tym samym czasie założył własne studio nagraniowe i rozpoczął działalność jako DJ w Hanowerze. Oprócz pracy nad własnymi produkcjami - zazwyczaj we współpracy z Errolem Rennallsem -komponował i produkował utwory dla innych artystów. W 1993 roku wraz z Rennallsem założył wytwórnię płytową Peppermint Jam Records, specjalizującą się w gatunkach uplifting house oraz melodyjnym acid jazzie. Jego utwór „Horny '98”, nagrany z udziałem Hot 'n' Juicy (oraz z wokalem Inayi Day w refrenie), pod koniec lat 90-tych dotarł na szczyt list przebojów muzyki tanecznej magazynu „Billboard” oraz do pierwszej dwudziestki zestawień w Wielkiej Brytanii i Australii. Utwór ten znalazł się również na płycie *Chef Aid: The South Park Album*. 

Pierwszy album Mousse T., zatytułowany *Gourmet de Funk*, ukazał się w 2002 roku. W 2004 roku ponownie trafił na listy przebojów z utworem „Is It 'Cos I'm Cool?” (nagranym z udziałem Emmy Lanford, byłej członkini grupy Hot 'n' Juicy), który znalazł się na jego drugim albumie *All Nite Madness*, wydanym również w 2004 roku. W tym samym roku Mousse T. wyprodukował letni przebój „Il Grande Baboomba” włoskiego piosenkarza Zucchero Fornaciari (z albumu *Zu & Co.*) i wziął udział w koncercie w londyńskiej Royal Albert Hall w maju 2004 roku, występując u boku innych gości włoskiego bluesmana. 

W 2005 roku Mousse T. wystąpił wraz z Emmą Lanford, reprezentując Dolną Saksonię w konkursie Bundesvision Song Contest 2005 z utworem „Right About Now”; zajął wówczas czwarte miejsce, zdobywając 85 punktów. W 2006 roku duet Loo & Placido wydał mash-up zatytułowany „Horny as a Dandy”, łączący wokal z utworu „Horny '98” oraz muzykę z piosenki „Bohemian Like You” zespołu The Dandy Warhols. Również w 2006 roku nawiązał współpracę z innym artystą tureckiego pochodzenia urodzonym w Niemczech - piosenkarzem Tarkanem- i stworzył trzy remiksy utworu „Start the Fire”, pochodzącego z wydanego 7 kwietnia tego samego roku albumu Tarkana *Come Closer*.

  W 2007 roku Mousse T. skomponował i wyprodukował muzykę do filmu Marca Rothemunda pt. *Pornorama*. Jego utwory wykorzystywano w wielu filmach i serialach, zarówno w USA, jak i na całym świecie. W 2018 roku dołączył do jury programu *Deutschland sucht den Superstar* – niemieckiego odpowiednika formatu *Pop Idol*. W 2020 roku serwis Traxsource umieścił go na pierwszym miejscu listy najlepszych artystów muzyki house (Top House Artists of 2020).  W 2022 roku wyprodukował utwór Gianniego Morandiego „Apri tutte le porte”, napisany przez Jovanottiego i zaprezentowany w tym samym roku na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Horny '98	Mousse T vs. Hot 'n' Juicy	06.1998	2[21]	-	Peppermint Jam PJMS 0031	[platinum-UK][written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T., Reegan King]
Sex Bomb	Tom Jones and Mousse T.	05.2000	3[10]	-	Gut CDGUT 33	[silver-UK][written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Fire	Mousse T with Emma Lanford	08.2002	58[2]	-	Serious SERR 4412	[written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Is It 'Cos I'm Cool?	Mousse T with Emma Lanford	09.2004	9[14]	-	Free 2 Air DEP 080100069	[written by Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Right About Now	Mousse T with Emma Lanford	12.2004	28[5]	-	Free 2 Air F2A 2CDX	[written by Oliver Dommaschk, Stavros Ioannou, Mousse T., Errol Rennalls][produced by Mousse T.]
Horny as a Dandy	Mousse T. vs. the Dandy Warhols	08.2006	17[6]	-	Feverpitch/Free 2 Air 12FEV 14	[written by Mousse T., Errol Rennalls,Courtney Taylor-Taylor][produced by Loo & Placido]

Peter Lazonby

Pete Lazonby (znany również jako Peter Lazonby) to producent muzyczny, najbardziej kojarzony z singlami „Sacred Cycles” i „Wavespeech”, wydanymi nakładem wytwórni Brainiak Records. Utwory te znalazły się na wielu składankach, w tym na płytach z serii Global Underground. 

 Utwór „Sacred Cycles” trafił na brytyjską listę przebojów (UK Singles Chart) i doczekał się remiksów autorstwa takich twórców jak Quivver, Cass & Slide oraz Medway. Kompozycja zawiera sample z przemówienia Bhagwana Shree Rajneesha (później znanego jako Osho) oraz fragment utworu „The Fountain of Salmacis” z trzeciego albumu grupy Genesis - *Nursery Cryme* - wykorzystany w całym nagraniu. Po ponownym wydaniu przez wytwórnię Hooj Choons w 2000 roku, singiel dotarł do 49. miejsca brytyjskiej listy przebojów. W 2006 roku utwór został ponownie wydany nakładem wytwórni Lost Language. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sacred Cycles	Peter Lazonby	01.2003	90[1]	-	Hooj Choons HOOJRP 003	[written by Peter Lazonby][produced by Peter Lazonby]

Sophie Lawrence

 Sophie Lawrence (ur. 12 czerwca 1972 r.  w Ilford w Londynie) to angielska aktorka i piosenkarka. W latach 1988–1991 występowała na stałe w roli Diane Butcher w operze mydlanej BBC *EastEnders*, a następnie pojawiała się w tym serialu gościnnie w latach 1993, 1994, 1997, 2008 i 2012. W 1991 roku Lawrence odniosła sukces na brytyjskiej liście przebojów, plasując się w pierwszej trzydziestce z własną wersją utworu Donny Summer „Love's Unkind”. Od 2001 roku jest najbardziej aktywna na scenie, występując w teatrze muzycznym oraz w pantomimie. 

Początkowo Lawrence szkoliła się na tancerkę, jednak z powodu naderwania mięśnia pachwiny musiała zrezygnować z tej drogi i zajęła się aktorstwem. Kształciła się w Sylvia Young Theatre School; w tym czasie otrzymała swoją pierwszą rolę aktorską, występując z przerwami w serialu BBC *Grange Hill*.  W 1988 roku, w wieku 15 lat i tuż po ukończeniu szkoły teatralnej, Lawrence otrzymała rolę Diane Butcher - córki Franka Butchera (w tej roli Mike Reid) - w operze mydlanej BBC *EastEnders*. Pozostawała w tej roli do 1991 roku. Lawrence tak to skomentowała: „Odeszłam, bo chciałam zagrać coś innego. W takiej sytuacji trzeba wyrosnąć z wizerunku, jaki ma o tobie publiczność - postrzegania cię wyłącznie jako bohaterki *EastEnders*. Zależało mi jednak na różnorodności ról. Czułam, że nie mogę w nieskończoność być Diane. Chciałam być aktorką, a nie tylko celebrytką”. 

 Lawrence wracała do serialu na krótki czas w latach 1993, 1994 i 1997.

  W 2008 roku Lawrence zgodziła się ponownie wcielić w postać Diane, by wziąć udział w nagraniu sceny pogrzebu jej serialowego ojca, Franka - było to następstwem śmierci aktora Mike’a Reida w prawdziwym życiu. Zgodziła się również na kolejny krótki powrót do roli w 2012 roku. 

 Lawrence początkowo odeszła z *EastEnders*, by rozpocząć karierę muzyczną w nurcie pop. W 1991 roku odniosła niewielki sukces na listach przebojów; jej cover utworu „Love’s Unkind” (przeboju Donny Summer z 1977 roku, wyprodukowanego przez Pete’a Hammonda i Nigela Wrighta dla wytwórni IQ Records należącej do Simona Cowella) dotarł do 21. miejsca brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart). Lawrence współpracowała z odnoszącym sukcesy zespołem twórców i producentów muzyki pop - Stock, Aitken & Waterman - nagrywając kolejny singiel zatytułowany „Secrets”; utwór ten pochodził z albumu Kylie Minogue *Rhythm of Love*. Singiel został jednak wycofany przed premierą. Jej kariera muzyczna w nurcie pop wyhamowała, a ona sama powróciła do aktorstwa.

  Inne dokonania Do innych znaczących ról telewizyjnych Lawrence należą: niemiecka adaptacja telewizyjna *Die Wächter* (1985), film telewizyjny *The Little Match Girl* (1986) z udziałem Twiggy i Rogera Daltreya, serial *Cadfael* (1994) z Derekiem Jacobim oraz rola dziewczyny bohatera granego przez Neila Morrisseya w sitcomie BBC *Men Behaving Badly* (1995). Wystąpiła również w jednym z odcinków teleturnieju *Banzai*, w którym jej zadaniem było odebranie dzwoniącego telefonu po wcześniejszym uwolnieniu się z krzesła, do którego była przywiązana. Wcieliła się w postać Miss Thing w programie dla dzieci *Timmy Towers*, prowadzonym przez Timmy’ego Malletta. Oprócz aktorstwa próbowała także sił jako prezenterka w programie dla dzieci *Going Live!*. Na deskach teatru Lawrence zagrała Janet w wystawianej na West Endzie adaptacji *The Rocky Horror Show*, a także główną rolę w sztuce *Daisy Pulls It Off*. Występowała w wielu spektaklach objazdowych, w tym przede wszystkim w monodramie Alana Bennetta *Talking Heads*. 

 W 2001 roku Lawrence związała się z przebojowym musicalem z lat 70-tych pt. *Boogie Nights*, wcielając się w główną rolę kobiecą -Debs - podczas dwóch dużych tras koncertowych. Zagrała również w kontynuacji zatytułowanej *Boogie Nights 2 - This Time It's The 80s* u boku Davida Essexa; spektakl ten był prezentowany w całym kraju w latach 2004 i 2005. Ponadto Lawrence pełniła funkcję asystentki reżysera przy produkcji *Boogie Nights*. Zajmowała się również reżyserią i choreografią kilku pantomim oraz musicali. W grudniu 2006 roku Lawrence wystąpiła w tytułowej roli w spektaklu *Piotruś Pan* (partnerując Nigelowi Haversowi, który wcielił się w Kapitana Haka) w teatrze Wycombe Swan, a w 2007 roku ponownie zagrała Piotrusia Pana u boku Davida Essexa w teatrze Derngate w Northampton. Brała również udział w objazdowym widowisku *Simply Ballroom* jako jedna z prezenterek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love's Unkind/One For The Road	Sophie Lawrence	08.1991	21[7]	-	I.Q. ZB 44821	[written by Donna Summer, Giorgio Moroder, Pete Bellotte][produced by Pete Hammond, Nigel Wright]

Lee Lawrence

Lee Lawrence (właśc. Julius Leon Sirota; ur. 1 września 1920r - zm. 25 lutego 1961r)  był brytyjskim piosenkarzem, który zdobył popularność w latach 50-tych XX wieku. Urodził się w Chorlton w hrabstwie Lancashire. Oboje jego rodzice śpiewali w zespole Carl Rosa Opera Company, a on sam w wieku 16 lat wyjechał do Włoch, by przez trzy lata kształcić się w śpiewie operowym. Po powrocie do Anglii wstąpił do pułku Royal Tank Regiment i występował w ramach organizacji Entertainments National Service Association (ENSA); po zakończeniu wojny jego talent dostrzegł producent radiowy BBC, Roy Spear. 

  Pierwsze nagrania dla wytwórni Decca Records Lawrence zrealizował pod koniec lat 40-tych. Do jego utworów należały m.in.: „How Can You Buy Killarney”, „Song of Capri” i „So Ends My Search For My Dream” (wszystkie z 1949 r.); „The World is Mine Tonight” (jego utwór sztandarowy, 1950 r.); „With These Hands”, „A Beggar in Love” i „Vanity” (1951 r.); „At Last, At Last” i „The Man in the Black Sombrero” (1952 r.); „Crying in the Chapel” (1953 r.) oraz „Suddenly There's a Valley” (1955 r.). 

Pod koniec 1951 roku promowano go jako „wybitną brytyjską gwiazdę piosenki”; ​​był główną gwiazdą występów w Shepherd's Bush Empire, wyprzedzając w programie radiowego komika Petera Sellersa oraz - występujących na początku - duet Morecambe i Wise. Na oficjalnej brytyjskiej liście przebojów (UK Singles Chart), uruchomionej w 1952 roku, odnotowano jedynie dwa jego przeboje: „Crying in the Chapel” (7. miejsce w 1953 r.) oraz „Suddenly There's a Valley” (14. miejsce w 1955 r.). Na początku i w połowie lat 50popularnym artystą występującym w brytyjskich programach rozrywkowych, a w 1955 roku prowadził własną audycję na antenie Radio Luxembourg.

  Gdy w Wielkiej Brytanii jego popularność zaczęła spadać na rzecz wykonawców  rockandrollowych, a utwór „Rock 'n' Roll Opera”- będący parodią stylu takich piosenkarzy jak Elvis Presley, Gene Vincent czy Tommy Steele - nie odniósł sukcesu, w 1957 roku artysta przeniósł się do USA. Tam występował z programami kabaretowymi w ośrodkach wypoczynkowych regionu Catskills, znanego jako „Borscht Belt”.

  Zmarł na zawał serca w lutym 1961 roku, w wieku 40 lat, podczas trasy koncertowej po Indiach Zachodnich. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crying In The Chapel/To Live My Life With You	Lee Lawrence	11.1953	7[6]	-	Decca F.10177	[written by Artie Glenn]
Suddenly There's A Valley/Mi Muchacha (Little Girl)	Lee Lawrence	12.1955	14[4]	-	Columbia D.B. 3681	[written by Meyer, Jones]

Joya

 Joya (właśc. Joya Owens; ur. 12 marca 1970 r. w Detroit w stanie Michigan) to piosenkarka R&B, której kariera przypadła na lata 90-te. W 1995 roku wydała swój debiutancki album „Here I Am” nakładem wytwórni A&M Records. Choć nie są znane szczegóły dotyczące pozycji płyty na listach przebojów, w samych Stanach Zjednoczonych sprzedała się ona w nakładzie przekraczającym 100 000 egzemplarzy. Promujący album singiel „I Like What You’re Doing to Me” dotarł do 46. miejsca na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się w zestawieniu przez 13 tygodni; był to jak dotąd jej największy sukces na listach przebojów R&B. Kolejny singiel, „Gettin’ Off On You”, osiągnął 67. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles i pozostał w notowaniu przez 4 tygodnie. Do singla dołączono prezerwatywę, co miało podkreślić śmiały i prowokacyjny charakter tekstu utworu. Wydano również singiel promocyjny „Love U All Ova”, który jednak nie trafił na żadną z list przebojów. 

 W 1997 roku Joya zajęła się pisaniem piosenek. Wspólnie z Ronniem Hensonem z wytwórni Uptown Records napisała utwór „Somehow” dla latynoskiej grupy R&B o nazwie Voices of Theory. Po sukcesie tej piosenki zaczęła tworzyć utwory dla niemal wszystkich artystów związanych z Uptown Records. W 1998 roku wyruszyła w trasę koncertową „Share My World Tour” wraz z Mary J. Blige i wzięła udział w nagrywaniu albumu koncertowego Mary zatytułowanego „The Tour”. 

W 2001 roku Joya wydała niezależnie swój drugi album, „Pages from the Book of Life: Chapter 1”, przy którego realizacji współpracowała z Danem Evansem i Dupre Kellym. Do tej pory płyta sprzedała się w nakładzie ponad 10 000 egzemplarzy. Po premierze albumu podpisała - wraz z Dupre Kellym - swój pierwszy kontrakt na licencjonowanie i wykorzystywanie utworów w mediach (tzw. sync licensing) z firmą LoveCat Music. W 2012 roku wydała niezależnie minialbum (EP) zatytułowany „Jewel”, którego była autorką i producentką wykonawczą.  

Obecnie Joya pisze utwory dla czołowych stacji telewizyjnych oraz artystów filmowych i muzycznych. Jest również założycielką Friendship Society -firmy świadczącej usługi w branży muzycznej - a także pracuje jako autorka piosenek i wydawca muzyczny dla Kobalt Music.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Like What You're Doing To Me	Joya	03.1995	-	-	Atlas 0876	[written by Buddy Hank, Mike C. Young, William G. Young][produced by Vincent Herbert][46[13].R&B Chart]
Gettin' Off On You	Joya	08.1995	-	-	Atlas 1166	[written by Derek Jenkins, Dwayne Richardson, F. Washington, Joanne Thomas, P. Rushen, S. Brown][produced by Derek Jenkins, Dwayne Richardson, Vincent Herbert][67[4].R&B Chart]

Layzie Bone

 Layzie Bone (właśc. Steven Howse) jest najbardziej znany jako członek nagrodzonego Grammy kwintetu Bone Thugs-N-Harmony -grupy gangsta-rapowej z Cleveland. Wyróżniał się stylem łączącym szybkie, techniczne zwrotki z luźnymi, melodyjnymi rymami, co stało się znakiem rozpoznawczym brzmienia zespołu. Wraz z rosnącą popularnością Bone Thugs w połowie lat 90-tych, artysta rozpoczął równoległą karierę solową oraz poboczne projekty: współtworzył grupę Mo Thugs i duet Bone Brothers (z Bizzy Bone’em), a także kontynuował działalność w kolejnych dekadach, wydając takie albumy jak *Thug by Nature* (2001), *It's Not a Game* (2005) i *The Definition/The Meaning* (2011). 

Oprócz intensywnej pracy twórczej założył własną wytwórnię płytową - Harmony Howse Entertainment. Family Scriptures Howse, młodszy brat Flesh-N-Bone’a i kuzyn Wish Bone’a, po wielkim sukcesie Bone Thugs w połowie lat 90. - podobnie jak pozostali członkowie grupy - zdecydował się na nagranie solowego albumu. W przeciwieństwie do kolegów z zespołu, swój oficjalny debiut wydał jednak pod pseudonimem L-Burna. Płyta *Thug by Nature* ukazała się w marcu 2001 roku nakładem wytwórni Ruthless; gościnnie wystąpili na niej Aaron Hall, Flesh-N-Bone oraz WC. Howse brał również udział w tworzeniu projektu Mo Thugs - szerokiego, zmieniającego się składu wykonawców hip-hopowych z okolic Cleveland, którzy pojawili się na wielu albumach, takich jak debiutanckie *Family Scriptures* (1996) czy *The Movement* (2003). 

Pierwszy z wymienionych krążków dotarł do drugiego miejsca listy Billboard 200, a gościnnie wystąpili na nim m.in. Krayzie Bone, Soulja Boy, Ken Dawg i Graveyard Shift.  W 2005 roku, w przerwie między premierami albumów Bone Thugs - *Thug World Order* a *Thug Stories* - Howse wydał pod szyldem Layzie Bone płytę *It's Not a Game* (nakładem Cleopatra Records). Album zadebiutował w pierwszej setce zestawienia Billboard 200, a wśród gości znaleźli się m.in. Twista i Snoop Dogg. W tym samym roku artysta połączył siły z Bizzy Bone’em, wydając debiutancki materiał duetu zatytułowany *Bone Brothers*. Rok później wydał *Thug Brothers* - owoc współpracy z Young Noble z grupy Outlawz - a także swój trzeci i czwarty album solowy: *The New Revolution* oraz *Cleveland*. 

Kontynuując pracę nad wieloma projektami jednocześnie, w 2007 roku wypuścił kolejny album w ramach duetu Bone Brothers oraz swój piąty krążek solowy, *Startin' from Scratch: How a Thug Was Born*, na którym gościnnie pojawili się m.in. 2Pac i Eazy-E. W tym samym roku grupa Bone Thugs wydała swój siódmy album (już jako trio) zatytułowany *Strength & Loyalty*. 

 W 2008 roku Howse jeszcze bardziej zintensyfikował swoją i tak już bogatą twórczość, wydając cztery pełnowymiarowe albumy: piąty solowy krążek *Thugz Nation*; nagrany wspólnie z A.K. (z grupy Do or Die) album *Finally*; oraz dwie płyty Bone Brothers - *Bone Brothers III* i *Still Creepin on Ah Come Up*. W 2009 roku ukazał się *Twin Thugz* (projekt zrealizowany z Big Sloanem), a w 2010 roku - ósmy album Bone Thugs, *Uni5: The World's Enemy*. 

 W lutym 2011 roku Howse wydał tego samego dnia dwa albumy: szósty i siódmy w swojej solowej dyskografii. Na płycie *The Definition* (wydanej nakładem RBC Records) gościnnie wystąpili Thin C, Chamillionaire, Baby Bash, Paul Wall i Snow tha Product, natomiast przy *The Meaning* współpracowali Bow Wow, Big Sloan oraz Too $hort. Robiąc sobie przerwę od kariery solowej, w 2013 roku nagrał z Bone Thugs album *The Art of War: World War III*, jednocześnie kierując własną wytwórnią Harmony Howse Entertainment. W tym samym roku ukazał się singiel „Mr. Murda Mo”, nagrany z udziałem kolektywu Harmony Howse. W 2014 roku Howse wydał utwór „Sidelines” (we współpracy ze Spice 1) oraz „Never Forget Me” z udziałem Akona. W 2015 roku odniósł umiarkowany lokalny sukces dzięki utworowi „Cleveland Is the City”, zagrzewającemu do walki kibiców drużyny Cleveland Cavaliers. W trakcie prac nad ósmym albumem solowym wypuścił również single, takie jak „I Made It” i „That Dank”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thug by Nature	L-Burna a.k.a. Layzie Bone	04.2001	-	43[6]	Ruthless 85 173	[produced by Layzie Bone,Tomica Wright ,BB,Buddy Banks,Damon Elliott,Darren Vegas,Dre Ghost,L.T. Hutton,Mauly T,Michael Seifert,Red Spyda,Step,Thin C]
Bone Brothers	Layzie Bone And Bizzy Bone	03.2005	-	60[3]	Mo Thugs 5719	[produced by Bizzy Bone,Layzie Bone,Steve Lobel,Dwayne "Deenucka" Johnson,Mauly T,Self]
It's Not a Game	Layzie Bone	06.2005	-	96[2]	X-Ray 1464	[produced by The Platinum Brothers, Darren Vegas, Cashion Howse, Denzo, Self, Dave Stewart, Mauly T., Stew Deez & Thin C.]
Bone Brothers 2	Layzie Bone And Bizzy Bone	05.2007	-	122[2]	Real Talk Entertainment	[produced by Derrick "Sac" Johnson ,Big Hollis,Preach,Vince V.]

Leaders of the New School

 Liderzy New School to amerykańska grupa hiphopowa z Long Island w stanie Nowy Jork,
założona w 1990 roku. W jej skład wchodzili MC Charlie Brown, Dinco D, Busta Rhymes i jego kuzyn DJ Cut Monitor Milo. Wraz z takimi zespołami jak De La Soul i A Tribe Called Quest, należeli do Native Tongue Family. 

 Promowała ich agencja Public Enemy, z którą również koncertowali. Pierwszym wydawnictwem zespołu był utwór „Mt. Airy Groove” na składance Elektra Records „Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary”. Ich debiutancki album, „A Future Without a Past”, ukazał się w 1991 roku. Znalazły się na nim takie hity jak „Case of the P.T.A.”, „Sobb Story” i „The International Zone Coaster”. Ich drugi i ostatni album, T.I.M.E., ukazał się w 1993 roku. Pochodziły z niego single „What's Next” i „Classic Material”. Album, którego tytuł jest skrótem od The Inner Mind's Eye, nie odniósł tak dużego sukcesu jak „A Future Without a Past”. 

 W miarę jak fani i media coraz bardziej skupiali się na Busta Rhymesie, a nie na zespole jako całości, narastał konflikt, który ostatecznie doprowadził do rozwiązania Leaders of the New School w 1993 roku. Grupa zjednoczyła się ponownie przy utworze „Keep It Movin'” z pierwszego solowego albumu Busta Rhymesa, „The Coming”, wydanego w 1996 roku. Jednak, według późniejszych wywiadów z Bustą Rhymesem, w zespole panują podziały.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Future Without a Past...	Leaders of the New School	08.1991	-	128[6]	Elektra 60 976	[produced by Busta Rhymes,Charlie Brown,Cut Monitor Milo,Dinco D,Eric "Vietnam" Sadler,Geeby Dajani,John Gamble,Mr. Dante Ross,The Vibe Chemist Backspin]
T.I.M.E.	Leaders of the New School	10.1993	-	66[4]	Elektra 61 382	[produced by Busta Rhymes,Charlie Brown,Cut Monitor Milo,Dinco D,R.P.M.Raheem Isom,Sam Sever,the Vibe Chemist Backspin]

Bernie Leadon

Bernie Leadon, członek Eagles, był prawdopodobnie najbardziej niedocenianym i cenionym
muzykiem zespołu w latach 1972-1975, grając na zmianę na wokalu, gitarze (akustycznej, elektrycznej i pedałowej), banjo i mandolinie, a także pomagając w pisaniu piosenek. Przed Eagles Leadon był pionierem country-rocka, grając w kluczowych zespołach Hearts and Flowers i Dillard & Clark, zanim dołączył do Flying Burrito Brothers. Po odejściu z Eagles osiadł w Nashville, gdzie pracował jako muzyk sesyjny, producent i autor tekstów. 

 

  Urodzony 19 lipca 1947 roku w Minneapolis w stanie Minnesota, Leadon cenił rock & rolla, ale jego prawdziwą miłością była muzyka country, którą rozpoczął w 1962 roku w kalifornijskim zespole bluegrassowym Scottsville Squirrel Barkers. Po przeprowadzce na Florydę w połowie lat 60-tych Leadon dołączył do krótkotrwałego zespołu country-folkowego Hearts and Flowers, występując na ich drugim i ostatnim albumie z 1968 roku, „Of Horses, Kids and Forgotten Women”, po czym założył nowy zespół Dillard & Clark. Jednak po raz kolejny, Leadon nie był już tak popularny w zespole, ponieważ zagrał na całym ich debiucie z 1968 roku, „The Fantastic Expedition of Dillard & Clark”, a jedynie na kilku wybranych utworach na ich drugim albumie z 1969 roku, „Through the Morning, Through the Night”. 

 

Następnym krokiem Leadona był krótki epizod z zespołem towarzyszącym Lindy Ronstadt, Corvettes, a następnie jesienią 1969 roku dołączył do jednego z pierwszych zespołów country-rockowych, Flying Burrito Brothers. Leadon pozostał członkiem Burritos przez kilka lat - występując na takich albumach jak „Burrito Deluxe” z lat 70-tych, albumie o tym samym tytule z 1971 roku oraz koncercie „Last of the Red Hot Burritos” z 1972 roku. Po odejściu z Burritos, Leadon ponownie dołączył do zespołu towarzyszącego Lindy Ronstadt, w którego skład wchodzili gitarzysta i wokalista Glenn Frey oraz perkusista i wokalista Don Henley. 

 

Wkrótce potem trio postanowiło założyć własny zespół, The Eagles, który uzupełnił były basista Poco, Randy Meisner. Zespół udoskonalił i spopularyzował country-rockowy styl Flying Burrito Brothers, a zarówno Frey, jak i Henley okazali się znakomitymi autorami piosenek.  Era Leadona w zespole trwała w sumie przez cztery albumy (które wielu wieloletnich fanów Eagles uważa za najlepsze w historii zespołu) -debiutancki album o tym samym tytule z 1972 roku, Desperado z 1973 roku, On the Border z 1974 roku i One of These Nights z 1975 roku - na których Leadon napisał takie niedocenione perełki, jak „My Man” i „Bitter Creek”, między innymi. Jednak niekończący się i wyczerpujący harmonogram tras koncertowych i nagrań zaczął wyczerpywać Leadona do tego stopnia, że ​​gitarzysta postanowił opuścić zespół (jak sam o sobie mówi, w ramach „aktu przetrwania”).  

 

Eagles kontynuowali działalność, a Joe Walsh zastąpił Leadona, a zespół wydał jeden z najlepiej sprzedających się albumów w historii muzyki pop, „Hotel California”.  Leadon szybko jednak stanął na nogi i ożywił swoją karierę muzyczną. W 1977 roku gitarzysta założył zespół Bernie Leadon/Michael Georgiades Band, który w tym samym roku wydał jedyny album, Natural Progressions, po czym rozpadł się.  

 

W latach 80. Leadon wspierał Chrisa Hillmana przy dwóch wydawnictwach: „Morning Sky” z 1982 roku i „Desert Rose” z 1984 roku, a także założył chrześcijański zespół bluegrassowy Ever Call Ready, który w 1985 roku wydał jedyny album o tym samym tytule. Dwa lata później Leadon zastąpił Johna McEuena w zespole Nitty Gritty Dirt Band - występując na płytach „Hold On” (1987), „Workin' Band” (1988) i „Will the Circle Be Unbroken, Vol. 2” (1989). Krótko po nadejściu lat 90-tych Leadon założył nowatorski zespół Run C&W, specjalizujący się w tworzeniu country'owych wersji rapu (i wydał dwa wydawnictwa: „Into the Twangy-First Century” z 1993 roku i „Row vs. Wade” z 1995 roku).  

 

W 2003 roku wydał solową płytę „Mirror”. Oprócz licznych wcześniej wspomnianych projektów, Leadon spędził większość lat 90., 2000. i 2010. jako muzyk sesyjny w Nashville. Na przestrzeni lat występował na wielu albumach innych artystów, w tym Grama Parsonsa, Alabamy, Rity Coolidge, Andy'ego Fairweathera Lowa, Emmylou Harris, Johna Hiatta, Davida Crosby'ego i Stevie Nicks.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural Progressions	Bernie Leadon	08.1977	-	91[6]	Asylum 1107	[produced by Natural Progressions]

Leatherwolf

Jeden z wielu obiecujących zespołów metalowych, które pojawiły się w aglomeracji
Los Angeles na początku lat 80-tych, Leatherwolf z Orange County, był często wyróżniany za swój unikalny, „potrójny atak” z udziałem Mike'a Olivieriego (który również śpiewał w zespole), Geoffa Gayera i Careya Howe'a. Choć obiegowa opinia głosi, że w heavy metalu gitary nigdy za wiele, sama ta różnica nie wystarczyła, by zespół wybił się poza heavymetalowe podziemie.  

 

Kariera Leatherwolfa rozpoczęła się na dobre około 1982 roku. Po nagraniu kilku demówek i opłaceniu lokalnych klubów, wspomniane trio, wraz z basistą Mattem Hurichem i perkusistą Deanem Robertsem, nagrało EP-kę o tym samym tytule, którą w 1984 roku wydała niezależna wytwórnia Tropical Records. Później album rozszerzono o pięć dodatkowych utworów (nazywanych czasem „Endangered Species”). Nagrania zostały wydane w Europie przez Grand Slamm Records, ponieważ styl Leatherwolfa był silnie inspirowany nową falą brytyjskiego heavy metalu. Niestety, te wpływy nie były tak popularne w Stanach Zjednoczonych, gdzie bardziej przystępny glam metal zdobywał wszystkie nagłówki gazet. Leatherwolf musiał więc odczekać i nieco stonować brzmienie, zanim kilka lat później podpisał duży kontrakt płytowy z wytwórnią Island. 

 

Zaowocowało to drugim albumem studyjnym o tym samym tytule, wydanym w 1987 roku, na którym zespół grał w komercyjnym, tradycyjnym metalu, w stylu Fifth Angel, Armored Saint czy Queensryche, ale ledwie eksponującym ich dawną, charakterystyczną, potrójną gitarę. Najwyraźniej zespół próbował pójść na kompromis z wymaganiami wytwórni, ponieważ album „Street Legal” z 1989 roku (z nowym basistą Paulem Carmanem) pokazał, że Leatherwolf jeszcze bardziej osłabia swoją pozycję, wydając partię nieudanych, glamrockowych utworów. 

 

Po kilku latach zespół przestał istnieć i chociaż w 1999 roku ukazał się album koncertowy zatytułowany „Wide Open”, Leatherwolf nie pojawił się ponownie w studiu aż do 2006 roku, kiedy to nagrali swój czwarty album, „World Asylum”, z udziałem Crimson Glory i wokalisty Leash Law, Wade’a Blacka.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Leatherwolf	Leatherwolf	03.1988	-	105[12]	Island 90 660	-
Street Ready	Leatherwolf	04.1989	-	123[8]	Island 91 072	[produced by Kevin Beamish]

Leaves

 The Leaves to amerykański zespół grający rock garażowy, założony w San Fernando Valley
w Kalifornii w 1964 roku.  Najbardziej znani są ze swojej wersji utworu „Hey Joe”, który był hitem w 1966 roku. Ich wersja jest najwcześniejszym wydaniem tego utworu, który stał się rockowym standardem. 

Zespół został założony przez basistę Jima Ponsa i gitarzystę Roberta Lee Reinera, którzy zainspirowali się muzyką The Beatles, słuchając jej podczas studiów na Cal State Northridge (wówczas znanym jako San Fernando Valley State College) w Los Angeles. Początkowo nazywali się The Rockwells. Należeli do bractwa studenckiego, założyli grupę i sami nauczyli się grać.  Oprócz Ponsa i Reinera, w oryginalnym składzie znaleźli się John Beck (wokal), Bill Rinehart (gitara prowadząca) i Jimmy Kern (perkusja); na początku 1965 roku Kerna zastąpił perkusista Tom Ray. 

  Zaczynali od grania muzyki surfingowej i tanecznej na imprezach. W 1965 roku The Byrds opuścili lokalny lokal Ciro's na Sunset Strip po osiągnięciu pierwszego hitu, a The Leaves (jak się wówczas nazywali) zostali wybrani na ich miejsce. Zostali odkryci przez popularnego piosenkarza i aktora Pata Boone'a, który zapewnił im pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Mira Records. Ich pierwszy singiel, „Too Many People”, był lokalnym hitem w Los Angeles. The Leaves wydali „Hey Joe” w listopadzie 1965 roku i, niezadowoleni z brzmienia, wycofali go. Na początku 1966 roku wydali drugą wersję, która okazała się klapą. Oryginalny gitarzysta Bill Rinehart odszedł, a The Leaves ponownie przerobili utwór, dodając fuzztone'a do utworu przez nowego gitarzystę Bobby'ego Arlina.

  Ta wersja utworu stała się hitem i zadebiutowała na listach Billboard i Cash Box 21 maja 1966 roku. Osiągnęła 31. miejsce na Billboard i 29. miejsce na kanadyjskiej liście przebojów magazynu RPM, a na Cash Box zajęła skromniejsze miejsce - 43. miejsce. Utwór utrzymywał się na obu listach przebojów przez dziewięć tygodni. Po nich ukazał się debiutancki album „Hey Joe”.Utrzymywał się na listach przebojów Billboard przez pięć tygodni, począwszy od 30 lipca 1966 roku, osiągając 127. miejsce. Album nie znalazł się jednak na liście Cash Box. 

 Zespół pojawił się w programach telewizyjnych - „American Bandstand”, „Shivaree”, „Shebang” - oraz krótko w filmie „The Cool Ones” (1967). Przed rozpadem zespołu w 1967 roku, kiedy Pons odszedł, by dołączyć do popowej grupy The Turtles, ukazał się jeszcze jeden album, „All the Good That's Happening”. Na początku lat 70-tych Pons grał na basie z Frankiem Zappą. Arlin założył heavy-psychodeliczny zespół The Hook  oraz The Robert Savage Group.  

Zespół zjednoczył się ponownie w 1970 roku, zanim Pons dołączył do zespołu Zappy. W składzie ponownie znaleźli się Jim Pons na gitarze rytmicznej, John Beck na gitarze prowadzącej, Buddy Sklar, wokalista The Hook and The Spencer Davis Group, Al Nichols na basie z The Turtles oraz Bob „Bullet” Bailey na perkusji. Zespół odbył kilka tras koncertowych, występował w lokalnych klubach nocnych w Los Angeles, a następnie rozpadł się w 1971 roku. Nowe pokolenie fanów muzyki odkryło zespół, gdy ich wersja utworu „Hey Joe” znalazła się na klasycznej składance garażowego rocka z 1972 roku „Nuggets”. Według opisu albumu, nienazwany jeszcze zespół spędzał czas nad zacienionym drzewami basenem, paląc papierosy, gdy jeden z nowych członków przywitał się tradycyjnym dla lat 60-tych pozdrowieniem: „Co się dzieje?”. „Liście się dzieją”- padła odpowiedź, która wydała się im wszystkim dobrą nazwą dla zespołu. 

Bobby Arlin (ur. 7 marca 1940r w Petaluma w Kalifornii) zmarł 4 lutego 2010 roku w wieku 69 lat. Bill Rinehart (ur. 14 lutego 1946r) zmarł 18 kwietnia 2017 roku w wieku 71 lat. Jim Pons i John Beck spotkali się ponownie, aby wykonać „Hey Joe” w Alex Theatre 19 maja 2023 roku. Występ ten był pierwszym występem Becka w centrum uwagi od czasu zniknięcia ze sceny muzycznej w 1971 roku.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Joe/Funny Little World	Leaves	05.1966	-	31[9]	Mira 222	[written by Dino Valenti][produced by Norm Ratner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Joe	Leaves	07.1966	-	127[5]	Mira 3005	[produced by Norm Ratner]

LBC Crew

 LBC Crew (Long Beach City Crew) to hiphopowe trio z Long Beach w Kalifornii.
Byli pierwszym zespołem, którego producentem wykonawczym był Snoop Dogg. W czasie współpracy z Death Row, LBC Crew nagrali niewydany wcześniej album zatytułowany Haven't U Heard..., który pozostał niepublikowany aż do 8 lutego 2011 roku, kiedy to został wydany przez WideAwake/Death Row. 

 Ich hitem był singiel „Beware of My Crew” z albumu ze ścieżką dźwiękową do filmu „A Thin Line Between Love and Hate”, pierwotnie przeznaczony na ich debiutancki album. Wystąpili na drugim albumie Snoop Dogga „Tha Doggfather”. Grupa rozpadła się po upadku Death Row. Od tego czasu niepublikowany materiał zespołu pojawił się w undergroundowej dystrybucji. 

LBC Crew pozostali widoczną postacią w hip-hopie Zachodniego Wybrzeża. Bad Azz wydali dwa solowe albumy pod szyldem Doggy Style. Lil C-Style pozostał częścią zdezorganizowanego obozu Death Row. Techniec podpisał kontrakt z wytwórnią The Black Wall Street Records, należącą do The Game, a następnie odszedł, aby założyć własną. 

 Na początku istnienia LBC Crew wybuchł drobny spór między Lil' C-Style'em a Snoop Doggiem o tantiemy C-Style'a (twierdził, że nie otrzymywał za nie wystarczającego wynagrodzenia). Spór nigdy nie został rozstrzygnięty, w wyniku czego C-Style uszkodził oryginalną taśmę z debiutanckim albumem LBC do tego stopnia, że ​​nie dało się go naprawić, i powiedział Snoop Dogowi, że nie chce już być częścią zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beware Of My Crew	LBC Crew	12.1995	-	75[20]	Jac-Mac 17 722	[produced by LT Hutton, Snoop Doggy Dogg][51[20].R&B Chart]

Wokalistka i autorka tekstów Belle Lawrence (właśc. Belle Erskine) rozpoczęła karierę
jako tancerka i wokalistka w musicalu „Koty” na West Endzie. Po odejściu z musicalu brała udział w przesłuchaniach do zespołów i producentów, a ostatecznie nagrywała z wytwórniami Hed Kandi, BMG Italy, Northstar, Almighty Records, Sound4group Italy i Fierce Angel Records. 

 

W Almighty Records nagrała covery takich utworów jak „Don’t You (Forget About Me)”, „Skyfall”, „Jar of Hearts” i wielu innych. Jej wersja utworu Kim Wilde „Never Trust a Stranger”, podobnie jak wszystkie jej covery, jest zorientowana na taniec. Ostatnio Belle pisała i nagrywała z producentami i DJ-ami Daniele Tignino i Erikiem Kupperem.

 

Belle Lawrence nagrywa z Almighty od 2002 roku i dzięki sukcesowi jej tanecznych hitów na przestrzeni lat, mówi się, że stała się naszą ulubioną wokalistką i ulubienicą  fanów! Jej dorobek z Almighty znacznie się rozrósł, a jej fantastyczny cover utworu Adele „Set Fire To The Rain” odniósł szczególny sukces. Z mnóstwem singli  i trzema fantastycznymi albumami, trudno znaleźć fana Almighty bez Belle Lawrence w swojej kolekcji! Potrafi zaśpiewać rockowy utwór, taki jak „California Dreaming” czy „I Bet You Look Good On The Dancefloor”; rozweselić nawet najbardziej ponury utwór, taki jak „Jar Of Hearts” czy „Hallelujah” Jeffa Buckleya;  

 

No cóż, wszyscy wiecie, że potrafi przerobić najnowsze hity z list przebojów, takie jak „Let It Go” i „Counting Stars”. Jej wszechstronność naprawdę nie zna granic! Pierwszy album Belle „Handbag Heaven: Boulevard Of Broken Dreams” był jednocześnie pierwszym z olśniewającej serii „Handbag Heaven”. Z Belle Lawrence w centrum uwagi, Almighty dostarczyło jedną z najbardziej kompletnych i dopracowanych kolekcji do tej pory. „Handbag Heaven” mierzy jeszcze wyżej, łącząc klasyczny komercyjny styl z odpowiednimi progresywnymi i undergroundowymi akcentami poprzez niesamowitą gamę utworów bonusowych i alternatywnych remiksów. Dzięki sukcesowi tego debiutu, po „Let This Feeling…” ukazała się kolejna kolekcja „Handbag Heaven”, będąca kolejnym fantastycznym zbiorem największych i najlepszych parkietowych hitów Belle Lawrence!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evergreen	Belle Lawrence	03.2002	73[1]	-	Euphoric CDUPH 024	[written by David Kreuger, Jörgen Elofsson, Per Magnusson][produced by Unit 4 Productions]
The Closest Thing To Crazy	Belle Lawrence	09.2004	134[1]	-	Almighty CDALMY 187	[written by Mike Batt][produced by Almighty Associates]

Steve Lawler

Steve Lawler (ur. 1973r) to brytyjski producent muzyki house i DJ urodzony w Birmingham
w Anglii. Jest pięciokrotnym zdobywcą nagrody DJ Awards i występował w wielu popularnych klubach tanecznych, takich jak Space, The End i Twilo. Dzięki udanym występom w Space na Ibizie zyskał przydomek „Król Kosmosu”. Lawler wydał kilka albumów z miksami i jest szczególnie znany z serii „Lights Out”, prezentowanej na Boxed. Obecnie prowadzi wytwórnię płytową VIVa Music. Założył również nieistniejącą już wytwórnię Harlem Records, pozostawiając po sobie listę wierzycieli. 

 Steve Lawler zainteresował się sceną muzyczną około 16. roku życia, słuchając pirackich stacji radiowych.Od 17. roku życia Lawler organizował serię nielegalnych imprez w tunelu pod autostradą M42 w latach 1990–1994. Po kilku imprezach, impreza zaczęła regularnie przyciągać ponad 500 osób i ostatecznie zapewniła Lawlerowi występy w prawdziwych klubach. Pierwszy przełom dla Lawlera nastąpił w 1995 roku, kiedy DJ Jason Bye poprosił go o codzienne granie w słynnym ibizyjskim Café Mambo, znanym z „Sunset Strip” w San Antonio. W 1997 roku Steve przeżył wielki przełom, gdy poznał Darrena Hughesa z klubu nocnego Cream, który podpisał z nim kontrakt na rezydenturę w Cream.

 W 2000 roku Steve rozpoczął swoją pierwszą serię składanek miksów zatytułowaną „Dark Drums”. W tym samym roku Steve rozpoczął nową rezydenturę dla Darrena Hughesa w słynnym Club Home, gdzie Steve Lawler organizował swoje piątkowe wieczory Deep South, które prowadził aż do zamknięcia klubu rok później. On również wydał singiel "Rise In" w Bedrock Records, który zawierał wokale z piosenki Reef Mellow (wcześniej zremiksowanej przez Prince'a Quicka) i osiągnął nr 50 na UK Singles Chart i nr 15 na Billboard's Hot Dance Music/Club Play. W tym samym roku został poproszony przez Boxed o zmiksowanie trzeciego wpisu w ich serii Nubreed, Nubreed 003. Po wydaniu Nubreed, Lawler zwrócił się do Boxed z pomysłem na serię Lights Out.

 W 2001 Lawler rozpoczął noc w swoim rodzinnym mieście Birmingham zwaną Midweek Session, która odbywała się tylko dla 12 imprez, odbywając się co miesiąc w czwartkowe wieczory. Lawler powrócił do Londynu w 2002 roku z rozpoczęciem swojego wydarzenia "Harlem Nights" w The End, które było jedną z najbardziej udanych nocy The End i odbywało się nieprzerwanie przez 7 lat. .Lawler założył wytwórnię płytową VIVa MUSiC w 2006 roku.W 2013 roku zorganizował imprezę Viva Warriors w klubie Fire w Vauxhall w Londynie i przyciągnął liczną publiczność na jeden z zaledwie dwóch zimowych koncertów w Wielkiej Brytanii z udziałem ekipy Steve'a Lawlera, która była rezydentem na Ibizie. W 2016 roku odbył rezydenturę w Sankeys na Ibizie pod marką Viva Warriors.

  Żona Lawlera, Daniela, była uczestniczką programu Come Dine with Me między 22 a 26 listopada 2010 roku.

  Gatunki muzyczne Lawler opisuje swój styl muzyki house jako „głęboki” i „seksowny”.Inni podzielali jego opinię, porównując muzykę Lawlera do disco pod względem nastawienia.Choć często nazywa się go „Tech DJ-em”, Lawler twierdzi, że woli nie wpisywać się w żaden konkretny gatunek. Muzyką Lawlera jest house i techno. Znany jest z tego, że wykonuje własne, zmontowane wersje utworów, które gra. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rise In	Steve Lawler	11.2000	50[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][13[10].Hot Disco/Dance;Nervous 20 447 12"]
Andante	Steve Lawler	09.2002	90[2]	-	Bedrock BED 35	[written by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler][produced by Ian Washington Barclay-Jones, Steve Lawler]
Lost	Steve Lawler	05.2004	90[1]	-	Subversive SUB 95T	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]
Out At Night	Steve Lawler	10.2004	105[2]	-	Bedrock BEDRCDS 008	[written by Pete Lorimer, Steve Lawler][produced by Pete Lorimer, Steve Lawler]