Chicago house odnosi się do muzyki house tworzonej w połowie lub pod koniec lat 80-tych w
Chicago. Termin ten jest zazwyczaj używany w odniesieniu do oryginalnej muzyki house tworzonej przez DJ-ów i producentów z tego regionu, takich jak Ron Hardy i Phuture. Wytwórnia Gramaphone Records jest znana jako dom płyt house w Chicago.
Po Chicago Disco Demolition Night w połowie 1979 roku, popularność muzyki disco w głównym nurcie spadła. Na początku lat 80-tych wydawano coraz mniej płyt disco, ale gatunek ten nadal był popularny w niektórych chicagowskich klubach nocnych i w co najmniej jednej stacji radiowej, WBMX-FM.
W tamtych czasach chicagowscy prezenterzy radiowi The Hot Mix 5 oraz DJ-e klubowi Ron Hardy i Frankie Knuckles grali różnorodne style muzyki tanecznej, w tym starsze płyty disco, nowsze italo disco, electro, utwory EBM, hip-hop B-boy Mana Parrisha, Jellybeana Beniteza, Arthura Bakera i Johna Robiego, a także elektroniczną muzykę popową zespołów Kraftwerk, Telex i Yellow Magic Orchestra.
Niektórzy z tych DJ-ów tworzyli i odtwarzali własne wersje swoich ulubionych utworów na kasetach szpulowych, koncentrując się na fragmentach, które dobrze sprawdzały się na parkiecie. Niektórzy miksowali nawet efekty, automaty perkusyjne i inne rytmiczne instrumenty elektroniczne, aby nadać utworom większą atrakcyjność. Te wersje i remiksy rzadko były publikowane publicznie, a nawet wtedy były dostępne jedynie na prywatnie wydanych płytach winylowych lub na mixtape'ach.
Wczesne brzmienie muzyki house było „dialogiem” między latynoską, a czarnoskórą amerykańską muzyką post-disco i europejskim post-punkiem oraz ich tradycjami, przy czym italo-disco zostało wybrane lub, najczęściej naśladowane, jako szablon dla muzyki house. Do prekursorów należą utwory electro „Planet Rock”, „Let the Music Play”, italo-disco (np. Klein + M.B.O.) z jednej strony; EBM (Liaisons Dangereuses; Deutsch Amerikanische Freundschaft na acid house) z drugiej.
Farley „Jackmaster” Funk mówi: „Jesse Saunders był pierwszy. Wydawał płyty, zanim ktokolwiek wpadł na ten pomysł, zdobył wszystkie dziewczyny i całą sławę. Jesse chciał być kolejnym Motown”. Screamin' Rachael, współzałożycielka Trax Records, opisuje muzykę w następujący sposób: „[t]o, co zrobił Trax, było tak naprawdę połączeniem punka i industrialu z naprawdę świetnym, tanecznym rytmem 4x4. Dziś chcą to nazywać EDM, ale Chicago house jest matką ich wszystkich. Wiele osób nie chce tego rozpoznać - myślę, że ludzie w Wielkiej Brytanii tak, ale inni nie. Po części wynika to z faktu, że Chicago nigdy nie było miastem przemysłowym, a Nowy Jork zawsze lubi twierdzić, że zrobił to pierwszy”. W 1984 roku wytwórnia Saundersa wydała na 12-calowym singlu utwór „On and On”. Saunders skomponował utwór z Vince'em Lawrence'em, aby zastąpić płytę skradzioną z jego kolekcji - bootlegowy megamiks disco „On & On” autorstwa Macha. Ten megamiks, pastisz pętli z kilku płyt z elektronicznym disco, a w szczególności linii basowej z płyty Player One „Space Invaders” (1979), był „popisowym” utworem Saundersa jako DJ-a; inni DJ-e w mieście go nie grali. Saunders i Lawrence dodali hipnotyczne teksty i instrumenty elektroniczne, wykorzystując automat perkusyjny Roland TR-808 jako perkusję elektroniczną, a także syntezator Korg Poly-61 i syntezator basowy Roland TB-303. W wywiadzie z 2010 roku Saunders twierdził, że utwór miał na celu uchwycenie istoty stylu disco, który grali wówczas inni lokalni DJ-e - stylu, który, jak twierdzi, był już znany w okolicy jako „house”.
Sukces Saundersa z dość niedopracowanym albumem „On & On” zainspirował innych chicagowskich DJ-ów do spróbowania swoich sił w produkcji i wydawaniu oryginalnych utworów w podobnym stylu, z wykorzystaniem instrumentów elektronicznych. Wśród wczesnych nagrań tego typu znalazły się „Your Love” Jamiego Principle'a i Frankiego Knucklesa (1986) oraz płyta Chipa E. „Jack Trax” (1985), zawierająca utwory „It's House” i „Time to Jack”, z których każdy wykorzystywał złożone rytmy, prostą linię basową, technologię samplowania i oszczędny wokal. Producentom w ich staraniach pomagała dostępność niedrogich, masowo produkowanych instrumentów muzyki elektronicznej, zwłaszcza tych japońskiej firmy Roland Corporation, w tym automatów perkusyjnych TR-909,TR-808 i TR-707, automatu perkusyjnego TR-727 Latin, syntezatorów Juno, modułu basowego TB-303 oraz kompaktowych sekwencerów.
Chociaż istnieją sprzeczne informacje na temat etymologii tego terminu, do 1985 roku „muzyka house” była synonimem tych rodzimych produkcji muzyki tanecznej.
Podobnie jak w przypadku innych gatunków muzyki tanecznej, DJ-e i lokalni bywalcy klubów stanowili główną publiczność tej stosunkowo niekomercyjnej muzyki, która była bardziej koncepcyjna i dłuższa niż muzyka zazwyczaj grana w komercyjnym radiu. Popularne sklepy płytowe często jej nie oferowały, ponieważ płyty nie były dostępne u głównych dystrybutorów.
W Chicago głównymi dostawcami tej muzyki były jedynie sklepy płytowe, takie jak Importes Etc., State Street Records, JR's Music Shop i Gramaphone Records. Pomimo ograniczonej dostępności komercyjnej, płyty house'owe sprzedawały się w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy, a muzyka zyskała jeszcze większą popularność dzięki stacji radiowej 102.7 WBMX-FM, gdzie dyrektor programowy Lee Michaels udzielił czasu antenowego stałemu zespołowi DJ-ów stacji, Hot Mix 5 (Ralphi Rosario, Mickey „Mixin” Oliver, Scott „Smokin” Silz, Kenny „Jammin” Jason i Farley „Jackmaster” Funk). Audycje Hot Mix 5 rozpoczęły się wraz z uruchomieniem stacji w 1981 roku i cieszyły się dużym zainteresowaniem DJ-ów i fanów muzyki tanecznej w Chicago, a także DJ-ów i producentów z Detroit.
Wiele utworów, które zdefiniowały brzmienie chicagowskiego house'u, zostało wydanych głównie na płytach winylowych przez wytwórnie DJ International Records i Trax Records, które miały dystrybucję poza Chicago, co przyczyniło się do popularności house'u w innych miastach, w tym w Nowym Jorku i Londynie.
Trendy w muzyce house wkrótce przekształciły się w podgatunki, takie jak bujny, wolniejszy deep house oraz surowy, a zwłaszcza hipnotyczny acid house. Początków deep house'u można doszukiwać się w jazzujących, soulowych nagraniach chicagowskiego producenta Mr Fingersa „Mystery of Love” (1985) i „Can You Feel It?” (1986), które, według autora Richiego Unterbergera, odsunęły muzykę house od jej „posthumanistycznych tendencji z powrotem w stronę bujnego, soulowego brzmienia wczesnego disco.
Acid house narodził się z eksperymentów chicagowskich artystów z chrapliwym syntezatorem basowym Roland TB-303, a najwcześniejsze wydawnictwo tego stylu na płycie winylowej jest powszechnie uznawane za album Phuture'a „Acid Tracks” (1987). Phuture, grupa założona przez Nathana „DJ Pierre'a” Jonesa, Earla „Spanky'ego” Smitha Jr. i Herberta „Herba J” Jacksona, jest uznawana za pierwszą, która użyła TB-303 w kontekście muzyki house. Dwunastominutowy utwór „Acid Tracks” grupy został nagrany na taśmę i odtworzony przez DJ-a Rona Hardy'ego w Music Box, gdzie Hardy był rezydentem. Hardy zagrał go kiedyś cztery razy w ciągu jednego wieczoru, aż publiczność zareagowała pozytywnie. W utworze wykorzystano również automat perkusyjny Roland TR-707.
Muzyka house z Chicago była licencjonowana przez brytyjskie wytwórnie płytowe DJ International, Trax, KMS i Transmat, co spowodowało jej ekspansję na całą Europę. Zwłaszcza kompilacje „Jack Trax”, wydawane od 1987 roku, przyczyniły się do upowszechnienia w Europie rzadkich nagrań house z USA.
Kilka utworów house stało się hitami numer 1 na brytyjskiej liście przebojów, począwszy od utworu „Jack Your Body” chicagowskiego muzyka Steve'a „Silka” Hurleya (1987). Pierwszym utworem house'owym uznanym za wielki hit za granicą jest „Love Can't Turn Around” Farleya „Jackmastera” Funka i Jessego Saundersa z udziałem Darryla Pandy'ego, który w 1986 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.
W tym samym czasie, gdy house zyskiwał popularność w Chicago, w innych dużych miastach USA formowały się inne, pokrewne gatunki. W książce Simona Reynoldsa „A Tale of Three Cities” (pierwszy rozdział jego książki „Energy Flash”) omówiono powstanie techno w Detroit, house w Chicago i garage w Nowym Jorku oraz powody, dla których kultury te rozwinęły się w taki sposób. Detroit było wyjątkowym obszarem miejskim, w którym praca w przemyśle stawiała czarnoskórych i białych w tej samej sytuacji ekonomicznej, co doprowadziło do eurofilii wśród czarnoskórej młodzieży i popularności muzyki techno. Była to próba „zdystansowania się od dzieciaków, które dorastały w blokowiskach, w getcie”.
Estetyka chicagowskiego house’u miała podobny charakter do innych, outsiderskich subkultur hiphopowych i punkowych; Jednakże „niezaprzeczalnym znakiem house’owości” stał się „styl łączący w sobie styl preppie od Ralpha Laurena i angielskiego wiejskiego gentlemana, z kardiganami, wełnianymi bryczesami i oficerkami”.
Kiedy te kluby i imprezy house’owe zaczęły przyciągać szerszą publiczność, przypominały one dawną kulturę disco w Nowym Jorku. Oba gatunki narodziły się z potrzeby zaspokojenia specyficznych subkultur, a wraz ze wzrostem popularności zmieniły całą scenę. Wywieszanie tabliczek z napisem „no jits” miało „sprawić, by poczuli się niechciani. I wtedy scena zaczęła się samozniszczać”. Jednak, mimo że istnieją wyraźne paralele między klubami house i disco, wydawało się to raczej odwróceniem ról. Bardziej elitarni słuchacze house’u nie chcieli rozcieńczać swoich klubów i kultury.
Pokazując klub Frankie Knuckles, film dał wgląd w ówczesną scenę klubową i energiczne, duszne, napędzane narkotykami imprezy, które uosabiał house. „House był uczuciem, buntowniczym gustem muzycznym, sposobem na zadeklarowanie, że jest się w temacie”
Z muzyką house związane są co najmniej trzy style tańca: Jacking, Footwork i Lofting.Style te obejmują różnorodne techniki i podstyle, w tym łyżwiarstwo, tupanie i shuffle steps .Style tańca house mogą obejmować ruchy z wielu innych form tańca, takich jak slamdancing], waacking, voguing, taniec afrykański, latynoamerykański, brazylijski (w tym capoeira), taniec jazzowy, Lindy Hop, stepowanie i taniec współczesny. Taniec house koncentruje się na zmysłowości ciała i uwalnianiu się w ekstazie - bez obaw o zewnętrzne bariery.
Jednym z głównych elementów tańca house jest „jack” lub „jacking”- styl stworzony we wczesnych latach chicagowskiego house’u, który pozostawił swój ślad w licznych tytułach płyt, takich jak „Time to Jack” Chipa E. z EP-ki „Jack Trax” (1985), „Jack’n the House” (1985) Farleya „Jackmastera” Funka (1985) czy „Jack Your Body” Steve’a „Silka” Hurleya (1986). Polega on na poruszaniu tułowia w przód i w tył w rytm muzyki, niczym fala. Mówi się, że cała praca nóg w tańcu house’owym ma swój początek w sposobie, w jaki jack przesuwa środek ciężkości w przestrzeni.
Honorowy szyld z nazwą ulicy w Chicago dla muzyki house i Frankie Knuckles
House, prawdopodobnie bardziej niż jakakolwiek inna forma muzyki afroamerykańskiej, zrodził wiele odgałęzień i rozpowszechnił swoje brzmienie na szeroką skalę. Popularność rytmu four-on-the-floor w muzyce tanecznej wywodzi się w dużej mierze z house. Wpłynął on, w pewnym stopniu, na garage house, muzykę jungle, eurodance, electropop, dubstep, a nawet na pewne elementy rocka alternatywnego i hip-hopu. Bardziej bezpośrednie odnogi house'u (np. acid house) również wyróżniają się swoimi odgałęzieniami, które rozszerzają drzewo genealogiczne chicagowskiej odmiany.
House czerpie również z elementów tradycji muzycznych innych brzmień. Najbardziej zauważalny jest wpływ disco -protoplasta gatunku, Frankie Knuckles, sam był nowojorskim DJ-em disco. Pod wieloma względami house był niskobudżetową rekonstrukcją disco, wykorzystującą syntezatory, sekwencery i samplery zamiast orkiestr i wykonawców na żywo. Disco uczestniczyło również, w mniejszym stopniu, w kulturze soundsystemowej typowo karaibskich form muzyki tanecznej.
| Chicago house
|
| Style żródłowe:
| Hi-NRG,Italo disco,post-disco,electro,Industrial music
|
| żródła kulturowe:
| 1983, Chicago, U.S.
|
| Typowe instrumenty :
|
|
| Okres popularności:
| -
|
| Pochodne formy:
|
Detroit techno,techno,acid house,deep house
|
| Subgenres
|
| Hip house,ghetto house,italo house
|
|
