środa, 18 listopada 2026

Bigga Figgaz

Duet wykonujący gangsta rap, pochodzący z Houston w Teksasie, w skład którego
wchodzą Kenneth „Big Neph” King oraz Jevon „350” Roberson.
W 2000 roku, nakładem wytwórni King B Music, wydali pełnowymiarowy album zatytułowany „Heavy In The Game”. Za produkcję materiału odpowiadali m.in. Byrd, J.B. Money oraz Sean „Solo” Jemison, a gościnnie pojawili się na nim artyści związani z tą samą wytwórnią, w tym grupa Phenomenon. Zespół Bigga Figgaz wydał również dwa single: „Who's Gonna Love Ya'” (2001) oraz „Still Gangsta”. Pierwszy z nich dotarł w 2001 roku do 2. miejsca na liście Billboard Hot Rap Singles. W nagraniu drugiego utworu gościnnie wystąpiła legenda składu S.U.C. - Big Pokey.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Who's Gonna Love Ya'Bigga Figgaz05.2001--King B 3002[written by Jevon Roberson, Kenneth King][produced by Dannie "DX" Longmire][63[8].R&B Chart]
Get MoSherm Featuring: Bigga Figgas & Daz Dillinger11.2001--Dean's List 001[produced by Mike Dean][71[7].R&B Chart]

wtorek, 17 listopada 2026

Big Gank

Mike Berry był artystą tworzącym muzykę z nurtu gangsta rap, znanym pod pseudonimem Big Gank.
Na początku XXI wieku wycofał się ze sceny rapowej i poświęcił karierze artystycznej jako powieściopisarz, reżyser filmowy oraz producent. Swoją przygodę z rapem Mike Berry rozpoczął w połowie lat 90-tych, a w 1998 roku zaistniał na scenie dzięki minialbumowi (EP) „Weight Of The World”.  
 
W 2000 roku ukazał się jego pełnowymiarowy album „8mm Film”, w którego nagraniu wzięli udział lokalni raperzy (m.in. Myti) oraz gwiazda z Teksasu - Devin The Dude. Oba wydawnictwa spotkały się z dobrym przyjęciem i odniosły sukces, trafiając na listy przebojów Billboardu. Następnie Mike Berry porzucił rap, nie rezygnując jednak z pisania. W 2006 roku wydał własnym sumptem swoją pierwszą powieść, zatytułowaną „The Dangerous Times”, która sprzedała się w nakładzie 5000 egzemplarzy. W 2012 roku ukazał się jego pierwszy film pełnometrażowy, „The Skip Thomas Project”, po którym powstały kolejne produkcje filmowe...

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Me Without a RhymeBig Gank05.2000--Fade 2197[written by Mike Berry][93[2].R&B Chart]

Big Kap

Keith Carter (ur. 26 lutego 1970r - zm. 3 lutego 2016r), znany również jako Big Kap
oraz The Wardin, był amerykańskim DJ-em hip-hopowym, urodzonym w Nowym Jorku, który później zamieszkał w Atlancie.
 
 
W 1995 roku był członkiem hip-hopowej supergrupy The Flip Squad. Zasłynął dzięki wydanemu w 1999 roku albumowi „The Tunnel”, nagranemu wspólnie z Funkmaster Flexem - tytuł nawiązywał do nowojorskiego klubu nocnego, w którym Carter był stałym DJ-em. Zmarł późnym wieczorem 3 lutego 2016 roku w Mableton w stanie Georgia na skutek zawału serca. W chwili śmierci miał 45 lat. Według jego menedżera koncertowego, Ab Traxxa, Carter chorował na cukrzycę, choć menedżer nie uważał, by to właśnie ona była przyczyną śmiertelnego zawału. Na dzień swojej śmierci Carter miał zaplanowany występ podczas wydarzenia w Atlancie; po jego odejściu impreza ta przekształciła się w wydarzenie upamiętniające artystę. 
 
 Big Kap jest również znany z nagrania, które w 2011 roku zyskało dużą popularność w internecie: widać na nim, jak podczas koncertu Summer Jam w 1995 roku raper The Notorious B.I.G. rzuca w stronę Big Kapa butelką z wodą, po czym gwałtownie schodzi ze sceny.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
We In Here / Real G'sFunkmaster Flex & Big Kap featuring The Ruff Ryders12.1999--Def Jam 562 541[written by Aston Taylor, Earl Simmons, Eve Jeffries, David Styles, Sean Jacobs, Jason Phillips, M. Smalls, Kasseem Dean, J. Parker & C. Cason][produced by Funkmaster Flex][83[10].R&B Chart]
ConfrontationFunkmaster Flex & Big Kap featuring Mary J. Blige01.2000--Def Jam [written by Aston Taylor, Mary J. Blige, JoJo Brim, J. Heard, Lorenzo Grooms, Anthony Prendatt, Alphonse Constant & Patrick Harvey][81[5].R&B Chart]
III BombFunkmaster Flex & Big Kap featuring LL Cool J02.2000--Def Jam 562 606[written by James Todd Smith, George Spivey & Elias Wrubel][produced by DJ Scratch][56[10].R&B Chart]
Bia' Bia'Lil Jon & The East Side Boyz Featuring Ludacris Too $hort Big Kap Chyna Whyte08.2001-94[3]BME/TVT 7780[written by Jonathan Smith & Christopher Bridges][produced by Lil Jon][47[24].R&B Chart]

Big Lady K

 Big Lady K (urodzona jako Rosa Lee Chambers w Riverside w Kalifornii) była raperką
działającą na scenie hip-hopowej na przełomie lat 80. i 90-tych XX wieku.

Raperka z Riverside w Kalifornii, znana jako Big Lady K, zaistniała na scenie muzycznej dzięki współpracy z najważniejszym promotorem hip-hopowym w regionie Inland Empire (obejmującym Riverside i San Bernardino) -Cliffem Richeyem Jr. Dzięki wsparciu Richeya, Big Lady K zyskała rozpoznawalność w mieście, występując na koncertach i biorąc udział w rozmaitych wydarzeniach promocyjnych. Z czasem zaowocowało to kontraktem z wytwórnią Priority Records; tym samym stała się - obok Rodneya O, który podpisał umowę z Atlantic Records - pierwszą artystką z regionu Inland Empire, która związała się z dużą wytwórnią hip-hopową (została również pierwszą kobietą zakontraktowaną przez Priority Records). W tym samym roku ukazał się jej debiutancki singiel „Don’t Get Me Started”.
 
W 1989 roku artystka wydała swój drugi singiel, „Ffun”, który dotarł do 85. miejsca na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się w zestawieniu przez zaledwie 5 tygodni. Rok później ukazał się jej jedyny album, zatytułowany „Bigger Than Life”. Nie wiadomo, czy płyta była notowana na listach przebojów; zebrała ona umiarkowane recenzje. 
 
W tamtym okresie Lady K uczęszczała do szkoły średniej La Sierra High School w Riverside, do której chodził także przyszły artysta hip-hopowy, Robert „ODM” Guiterrez. To właśnie ona przedstawiła Guiterreza Richeyowi, który następnie połączył go z dwoma innymi lokalnymi raperami z Riverside. W 1990 roku artyści ci utworzyli grupę Lighter Shade of Brown.
 
Trzeci singiel Big Lady K, „Smiling Faces”, nie odniósł sukcesu na listach przebojów, a po tym wydarzeniu artystka niemal całkowicie zniknęła z życia publicznego.  

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Ffun / I'm Comin' OutBig Lady K05.1990--Priority 7276[produced by DJ Romeo][85[5].R&B Chart]

Big Lew

Darius „Busta” Kirlew, znany również jako Big Lew, to raper z hrabstwa Polk na Florydzie.
W swoim regionie zyskał rozpoznawalność dzięki kreatywnemu stylowi i charakterystycznemu flow.
Sam zajmuje się produkcją muzyki, często tworząc własne podkłady instrumentalne. Należy do grupy „Dem Wood Boyz”, która jednak napotyka trudności w zdobywaniu kontraktów - a to za sprawą aktów przemocy, w które uwikłali się jej członkowie. W tej sytuacji Busta postanowił szukać własnej drogi, by stać się gwiazdą rapu. Obecnie studiuje na kierunku biznesowym na Florida A&M University. 

 Jako raper wywodzący się z trudnego środowiska („z dzielnicy”), chce przekazać istotne przesłanie: pochodzenie z takiego miejsca nie stanowi przeszkody, by stać się wykształconym czarnoskórym mężczyzną. Jako artysta występował przed wykonawcami ze sceny undergroundowej, takimi jak „Iceberg” czy „Treal”. Otrzymywał również propozycje od lokalnych wytwórni płytowych, jednak odrzucił je, mierząc znacznie wyżej - jego marzeniem jest osiągnięcie sukcesu na miarę takich postaci jak Jeezy, Plies, Boosie czy Tupac. Jego plan zakłada opanowanie wszystkich aspektów hip-hopu, a punktem wyjścia jest dla niego właśnie rap. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
How We Do Big Lew Feat. Nonchalant09.2001-- Col-Beast 22172[written by Lewis T. Powell II & Tonya Pointer][produced by Big Lew][80[7].R&B Chart]

Big Maceo Merriweather

Major „Big Maceo” Merriweather (ur. 31 marca 1905r - zm. 23 lutego 1953r)  był amerykańskim
pianistą i wokalistą bluesowym. W latach 40-tych XX wieku działał głównie w Chicago. 

Merriweather urodził się w Newnan w stanie Georgia i był samoukiem w grze na pianinie. W latach 20-tych XX wieku przeniósł się do Detroit w stanie Michigan, aby rozpocząć karierę muzyczną. W 1941 roku przeprowadził się do Chicago, gdzie poznał Tampa Reda. Red przedstawił go Lesterowi Melrose’owi z wytwórni RCA Victor oraz jej filii, Bluebird Records; w rezultacie Merriweather podpisał kontrakt płytowy. Jego pierwszym nagraniem był utwór „Worried Life Blues” (1941), który stał się bluesowym przebojem, standardem gatunku i jego najbardziej rozpoznawalną kompozycją. Utwór ten zawierał elementy zaczerpnięte z piosenki „Someday, Baby” autorstwa Sleepy Johna Estesa.  

Później powstały kolejne klasyczne nagrania bluesowe z partiami pianina, takie jak „Chicago Breakdown”, „Texas Stomp” oraz „Detroit Jump”. Styl gry Merriweathera kształtował się pod wpływem takich muzyków jak Leroy Carr i Roosevelt Sykes, a także stylu boogie-woogie, reprezentowanego przez Meade’a Luxa Lewisa i Alberta Ammonsa. On sam z kolei wywarł wpływ na innych artystów, m.in. Little Johnny’ego Jonesa oraz Henry’ego Graya - ten ostatni przyznawał, że to właśnie Merriweather pomógł mu rozpocząć karierę pianisty bluesowego. Jego styl wpłynął na niemal każdego znaczącego powojennego pianistę bluesowego. 

 Jego najsłynniejszy utwór, „Worried Life Blues”, stanowi stały element repertuaru bluesowego i jest regularnie wykonywany na koncertach przez artystów takich jak Eric Clapton. Utwór ten znalazł się w pierwszej grupie nagrań wprowadzonych do Blues Hall of Fame w kategorii „Klasyczne nagrania bluesowe -single lub utwory z albumów”, obok takich kompozycji jak „Stormy Monday”, „Sweet Home Chicago”, „Dust My Broom” oraz „Hellhound on My Trail”.

 W 1946 roku Merriweather przeszedł udar mózgu. Zmarł na zawał serca 23 lutego 1953 roku w Chicago; został pochowany na cmentarzu Detroit Memorial Cemetery w Warren w stanie Michigan. Jego nagrania dla wytwórni RCA Victor/Bluebird zostały wydane w 1975 roku w formie dwupłytowego albumu zatytułowanego „Chicago Breakdown”. Od tamtej pory ukazywały się one również w ramach innych wydań nakładem różnych wytwórni. W 2002 roku Merriweather został pośmiertnie wprowadzony do Blues Hall of Fame. 3 maja 2008 roku w teatrze Howmet Playhouse w Whitehall (stan Michigan) odbył się festiwal White Lake Blues Festival. Wydarzenie to zostało zorganizowane przez producenta Steve’a Saltera z organizacji non-profit Killer Blues w celu zebrania funduszy na ufundowanie nagrobka dla Merriweathera, którego grób pozostawał wówczas nieoznaczony. Koncert zakończył się sukcesem, a w czerwcu 2008 roku na grobie ustawiono nagrobek. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Things Have Changed/Kid Man BluesBig Maceo12.1945--Bluebird 0735[written by Big Maceo][4[1].R&B Chart]

poniedziałek, 16 listopada 2026

Big Mike

Big Mike (pseudonim Michaela Barnetta, Nowy Orlean, ur. 27 września 1971r) to
amerykański raper. Jego solowe albumy Somethin' Serious (1994), Still Serious (1997) i Hard to Hit (1999) znalazły się na liście Billboard 200 i zajęły odpowiednio 40., 16. i 63. miejsce. Nagrywał z takimi artystami jak Scarface, Bushwick Bill, The Notorious B.I.G., Busta Rhymes, Rick Ross, Redman i Snoop Dogg. Jego muzyka pojawiła się na ścieżkach dźwiękowych do filmów Dangerous Minds, 8 Mila i Ride. 

Barnett urodził się 27 września 1971 roku w Nowym Orleanie. Dorastał zarówno w Nowym Orleanie, jak i w Houston. Jego kariera nabrała rozpędu, gdy Tony Draper, założyciel Suave House Records, przedstawił go wytwórni Rap-A-Lot Records i ostatecznie podpisał z nią kontrakt. Jego pierwszy album pochodził z projektu muzycznego Convicts, zespołu, w którym współpracował ze swoim dobrym przyjacielem z Houston, 3-2. Projekt zyskał rozgłos na scenie undergroundowej i przyciągnął uwagę Death Row Records. Podczas nagrywania debiutanckiego albumu o tym samym tytule, Convicts (1991), dla tej wytwórni, Barnett otrzymał propozycję nagrania płyty z Geto Boys, zespołem powiązanym z Rap-A-Lot. Przyjął ją po tym, jak Willie D z Geto Boys na krótko odszedł. 

 Wraz z Scarface'em i Bushwick Billem wydał album Till death do us part (1993). Album ten został początkowo przyjęty chłodno, ale mimo to zapewnił zespołowi status złotej płyty. Po przepychance między Barnettem a Scarface'em, Barnett został wyrzucony z zespołu. Następnie wydał solowy album Somethin' Serious. Przyniósł mu on nominację do Source Award w 1995 roku w kategorii Autor Tekstów Roku. Wśród innych nominowanych znaleźli się Nas, The Notorious B.I.G. i Redman.  

Sukces Somethin' Serious umożliwił Barnettowi wydanie dwóch kolejnych solowych albumów, Still Serious (1997) i Hard to Hit (1999), które również zostały dobrze przyjęte. W 2004 roku Barnett został zwolniony po odsiedzeniu 3,5 roku kary więzienia za podpalenie studia powiązanego z wytwórnią Rap-A-Lot Records. Następnie ukazały się Keep It Playa (2006) i Serious as Can Be (2009). 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
All A DreamBig Mike 05.1997--Rap-A-Lot[written by Michael Barnett, Mike Dean,Tremaine Scranton][produced by Mike Dean][51[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Somethin' Serious Big Mike 07.1994-40[20]Rap-A-Lot 53 907[gold-US][produced by N.O. Joe,Big Mike,Troy "Pee Wee" Clark,Pimp C,Mike Dean,Mike B.,John Bido,Crazy C]
Still Serious Big Mike 04.1997-16[11]Rap-A-Lot 44 099[produced by J. Prince ,Mike Dean,Mike B.,Loranzo Samuels,Anthony Dent,Big Mike,N.O. Joe]
Hard to HitBig Mike 06.1999-63[3]Rap-A-Lot 50 104[produced by J. Prince,Mike B.,Mike Dean,Mr. Lee,Sinister Sam]

Big Moe

Kenneth Doniell Moore  (ur. 20 sierpnia 1974r - zm. 14 października 2007r), znany szerzej pod
pseudonimem artystycznym Big Moe, był amerykańskim raperem z Houston w Teksasie. 

 Kenneth Doniell Moore urodził się 20 sierpnia 1974 roku w Houston w Teksasie i dorastał w dzielnicy Third Ward, położonej w południowo-wschodniej części miasta. W 1992 roku ukończył szkołę średnią Yates High School, gdzie był gwiazdą drużyny futbolu amerykańskiego.  Pochodzący z Houston w Teksasie Big Moe - jeden z członków założycieli grupy „Original Screwed Up Click” - rozpoczynał swoją przygodę z muzyką od improwizowanych rapowanych zwrotek (freestyle’i) na składankach (mixtape’ach) DJ-a Screw, podobnie jak wielu innych artystów z Houston. Z czasem podpisał kontrakt z wytwórnią Wreckshop Records. 

 W 2000 roku nakładem tej wytwórni ukazał się debiutancki album Big Moe, zatytułowany „City of Syrup”. Tytuł nawiązywał do popularnego w Houston zwyczaju picia syropu z dodatkiem kodeiny - na okładce płyty widać nawet Moe, który nalewa taki napój do styropianowego kubka. Na albumie znalazł się singiel „Mann!”, który w zamyśle artysty miał być odpowiedzią południowej sceny (South Side) na przebój „Whoa!” nowojorskiego rapera Black Roba. 

W 2002 roku Moe powrócił z drugim albumem, „Purple World”. Na płycie pojawiła się plejada artystów z Houston, a także dwie wersje przełomowego singla Moe - „Purple Stuff”. Teledysk do tego utworu, utrzymany w stylistyce filmu „Willy Wonka i fabryka czekolady”, był emitowany na antenie MTV, a sam album dotarł do 3. miejsca na liście „Top R&B/Hip-Hop Albums” magazynu Billboard.  

Trzeci i zarazem ostatni album Big Moe, „Moe Life”, ukazał się w 2003 roku i zawierał komercyjnie udany singiel „Just a Dog”. 18 marca 2008 roku, już po śmierci artysty, nakładem wytwórni Wreckshop Records oraz Koch Records wydano pośmiertny album zatytułowany „Unfinished Business”. W 2009 roku jego album *City of Syrup* znalazł się na 25. miejscu zestawienia 25 najlepszych albumów hiphopowych z Houston, przygotowanego przez serwis houstonpress.com.

  Moe zmarł 14 października 2007 roku w wieku 33 lat, tydzień po tym, jak przeszedł zawał serca, w wyniku którego zapadł w śpiączkę. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Barre Baby / ChoppazBig Moe01.2001--Wreckshop [produced by Blue, Double D , Noke D][68[10].R&B Chart]
Purple StuffBig Moe03.2002--Wreckshop 81 617[written by Derrick Haynes, Darrell Monroe & Salih Williams][produced by Salih Williams][67[13].R&B Chart]
Just a DogBig Moe09.2003--Wreckshop [69[20].R&B Chart]
Flossin' / Screw DatMike Jones feat. Big Moe11.2005-111Swishahouse 42 850[produced by Mike B.][69[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
City of SyrupBig Moe08.2000-176[2]Wreckshop 4441[produced by D-Reck,Noke D,Blue,Salih Williams,Double D]
Purple WorldBig Moe05.2002-29[7]Wreckshop 50 244[produced by Blue,Noke D,Salih Williams,T-Gray]

Big Noyd

TaJuan Akeem Perry (ur. 15 sierpnia 1975 r.), znany bardziej pod pseudonimem Big Noyd, to
amerykański raper.
Jest ściśle związany z grupą Mobb Deep i pojawia się na wszystkich jej albumach, z wyjątkiem „Blood Money”. 
 
Debiutem Big Noyda była jego zwrotka w utworze „Stomp 'Em Out”, pochodzącym z wydanego w 1993 roku debiutanckiego albumu Mobb Deep pt. „Juvenile Hell”. Jednak to dopiero w 1995 roku, dzięki udziałowi w albumie Mobb Deep „The Infamous”, Big Noyd zyskał szerszy rozgłos. Wystąpił w utworach „Right Back At You”, „Party Over” oraz „Give Up the Goods (Just Step)”. Później wyjaśnił, że to właśnie dzięki swojej zwrotce w „Give Up The Goods (Just Step)” otrzymał swój pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Tommy Boy, opiewający na kwotę 300 000 dolarów. 
 
 Jego debiutancki album, „Episodes Of A Hustla”, ukazał się w 1996 roku nakładem Tommy Boy Records. W momencie premiery płyty Noyd przebywał w więzieniu. Według Prodigy’ego, album sprzedał się w „rozczarowującej liczbie 30 000 egzemplarzy”. W 2000 roku Big Noyd podpisał kontrakt z wytwórnią Prodigy’ego - Infamous Records - i pojawił się w utworach „Infamous Minded” oraz „Gun Play” na debiutanckim solowym albumie Prodigy’ego, „H.N.I.C.”, który uzyskał status złotej płyty przyznany przez RIAA. W 2003 roku Big Noyd powrócił z drugim albumem, „Only The Strong”. Podobnie jak w przypadku debiutu, na płycie znalazło się wielu gości związanych z Mobb Deep. Noyd przypisuje słabą sprzedaż faktowi, że wytwórnia Landspeed Records (później przekształcona w Traffic Entertainment Group) ogłosiła upadłość w związku z niezwiązanym z nim procesem sądowym, dokładnie w momencie premiery albumu. 
 
W 2004 roku Big Noyd wydał swój trzeci album, „On the Grind”, na którym również pojawiło się wielu artystów powiązanych z Mobb Deep. Album został wydany niezależnie nakładem wytwórni Monopolee Records, którą Noyd współtworzył i w ramach której zachował pełną kontrolę nad publikacją materiału - pozwoliło to uniknąć problemów, z jakimi mierzył się wcześniej przy współpracy z Landspeed oraz Tommy Boy Records. W 2007 roku założył firmę Noyd Inc. Swój rapowy pseudonim zawdzięcza znajomemu, który uznał, że jest on podobny do „The Noida” - postaci reklamowej sieci pizzerii Domino’s Pizza.
 
  Jest pochodzenia portorykańskiego i afroamerykańskiego. Ma córkę, która wciąż mieszka w Queensbridge w dzielnicy Queens.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Recognize & RealizeBig Noyd Featuring Prodigy04.1996--Tommy Boy 725[written by A. Johnson, K. Muchita, T. Perry][produced by Mobb Deep][88[2].R&B Chart]
Double Shots / Favorite RapperMobb Deep feat. Big Noyd 04.2003--Landspeed 3019[written by A. Johnson, K. Muchita, T. Perry][produced by S.C.][81[7].R&B Chart]

niedziela, 15 listopada 2026

Big Three Trio

Na długo przed tym, jak stał się jedną z kluczowych postaci powojennego chicagowskiego bluesa,
potężnie zbudowany Willie Dixon eksperymentował - w ramach swojego zespołu Big Three Trio – z brzmieniem opartym na płynnych harmoniach wokalnych, przystępniejszym dla szerszej publiczności. Urodzony 1 lipca 1915 roku w Vicksburgu w stanie Missisipi, „wielki Willie” dysponował głosem równie niskim i donośnym, co jego gra na kontrabasie. Zanim w 1936 roku przybył do Chicago z zamiarem zrobienia kariery w boksie wagi ciężkiej, pisał piosenki i śpiewał muzykę gospel. Jego przygoda z boksem nie trwała jednak długo; szczęśliwym zrządzeniem losu poznał gitarzystę Leonarda „Baby Doo” Castona, który przekonał go, że muzyka będzie lepszym wyborem. 

W 1939 roku Willie i „Baby Doo” założyli grupę The Five Breezes, której bluesowe kompozycje wzbogacone były o łagodne harmonie wokalne; rok później zespół zadebiutował w wytwórni Bluebird. Po odbyciu kary za uchylanie się od poboru w czasie wojny, Willie wraz z byłym członkiem The Five Breezes, Gene’em Gilmore’em, stworzył formację The Four Jumps Of Jive, która w 1945 roku nagrała dwie płyty (zapisane na płytach szelakowych 78 obr./min) dla wytwórni Mercury. Następnie, w 1946 roku, Dixon ponownie połączył siły z „Baby Doo” (tym razem grającym na pianinie) oraz gitarzystą Bernardo Dennisem, tworząc The Big Three Trio. 

Zespół nagrał dwa single dla wytwórni Bullet z Nashville, należącej do Jima Bulleita - w tym pikantny utwór Dixona „Signifying Monkey” - po czym Dennisa zastąpił Ollie Crawford. W 1947 roku The Big Three Trio podpisało kontrakt z wytwórnią Columbia. Sesje nagraniowe zespołu prowadził zazwyczaj Lester Melrose, który w tamtym czasie kontrolował niemal całą scenę bluesową w Chicago. „Lester Melrose był jednym z pierwszych ludzi, z którymi nagrywaliśmy” – wspominał Dixon, dodając, że sprzedawali mu swoje piosenki za niewielkie kwoty, rzędu 10 czy 15 dolarów. 

W 1948 roku utwór „You Sure Look Good To Me” w wykonaniu tria trafił do pierwszej dziesiątki zestawienia R&B wytwórni Columbia. Caston zaśpiewał w nim własną kompozycję „After Awhile” - żywy, energiczny utwór zarejestrowany 3 września 1947 roku, w którym na perkusji zagrał Charles Saunders, a Dixon wydobywał dźwięki ze swojego kontrabasu z takim samym zapałem, z jakim śpiewał. 

Choć zespół The Big Three Trio przetrwał aż do 1951 roku, Dixon z powodzeniem rozwijał swoją karierę jako sesyjny basista bluesowy oraz niezwykle płodny autor piosenek. W latach 50. i 60-tych był prawdziwym bardem chicagowskiego bluesa - stworzył przełomowe przeboje dla takich artystów jak Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Little Walter, Otis Rush czy Koko Taylor (którą sam odkrył). Pracował również jako niezastąpiony łowca talentów (A&R) dla wytwórni Chess i Cobra. Zmarł 29 stycznia 1992 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
You Sure Look Good To Me/88 BoogieBig Three Trio04.1948--Columbia 38093[written by Leonard Caston][10[2].R&B Chart]

Big Tuck

Cedric Lee Juan Tuck, znany głównie pod pseudonimem scenicznym Big Tuck,
to amerykański raper z Dallas w Teksasie.
Jest członkiem grupy hiphopowej Dirty South Rydaz, wywodzącej się z Dallas. 

 Tuck urodził się 29 marca 1979 roku. Dorastał w dzielnicy Queen City w południowym Dallas; uczęszczał do szkoły średniej Lincoln High School, a następnie studiował muzykę na University of Arkansas w Pine Bluff. Po przerwaniu studiów Tuck wrócił do południowego Dallas, gdzie rozpoczął karierę rapową. W 2004 roku dołączył do siedmioosobowego zespołu Dirty South Rydaz. Nagrał również dobrze przyjęty niezależny solowy album, „Purple Hulk”, dzięki któremu w listopadzie 2005 roku zarówno on, jak i grupa Dirty South Rydaz podpisali kontrakt z wytwórnią Universal.  

W 2006 roku wydał album „Tha Absolute Truth”, w którego nagraniu udział wzięli m.in. Erykah Badu, Chamillionaire oraz Paul Wall. Płyta dotarła do 27. miejsca na liście Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums oraz do 14. miejsca na liście Billboard Top Rap Albums. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Know U Want ThatBig Tuck09.2006--T-Town 007571[written by Tony Klique Montrez Richardson, Cedric Tuck, Juan Salinas, Hakeem T. Seriki & Oscar Salinas][95[3].R&B Chart]
Not a Stain on MeBig Tuck03.2008--T-Town [written by Cedric Tuck][72[20].R&B Chart]

Edwin Birdsong

 Edwin L. Birdsong (ur. 22 sierpnia 1941r -zm.  21 stycznia 2019r)  był amerykańskim
klawiszowcem i organistą, znanym w latach 70. i 80-tych XX wieku ze swojej eksperymentalnej muzyki z pogranicza funku i disco.
Choć nie odniósł znaczących sukcesów na listach przebojów, zdołał zgromadzić wokół siebie wierne grono fanów. Jego twórczość była wielokrotnie wykorzystywana w formie sampli przez innych artystów-najbardziej znane przykłady to użycie fragmentu utworu „Cola Bottle Baby” przez duet Daft Punk w kompozycji „Harder, Better, Faster, Stronger” oraz wykorzystanie singla „Rapper Dapper Snapper” przez grupę Gang Starr w utworze „Skills”. 

 Birdsong był synem pastora i dorastał w surowym, fundamentalistycznym środowisku. Przez pewien czas śpiewał w chórze Los Angeles Community Choir, a następnie, w okresie wojny w Wietnamie, odbył służbę wojskową, podczas której stacjonował w Niemczech. W Niemczech występował w klubach, a później przeniósł się do Nowego Jorku, by rozwijać karierę muzyczną. Kierował tam jazzowo-bluesowym trio, jednak nie przyniosło mu to większego powodzenia. W Nowym Jorku studiował kompozycję w Manhattan School of Music oraz w Juilliard School. W 1971 roku podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią Polydor. Nakładem tej wytwórni ukazały się jego dwa pierwsze albumy długogrające: „What It Is” oraz „Supernatural”.  

W 1975 roku wydał płytę „Dance of Survival” dla wytwórni Bamboo, a w 1979 roku nagrał album „Edwin Birdsong” dla Philadelphia International, na którym znalazł się singiel „Phiss-Phizz”. Birdsong ściśle współpracował również z Royem Ayersem- współprodukował trzy jego albumy oraz współtworzył utwory „Running Away” i „Freaky Deaky”. Z czasem Birdsong ograniczył tworzenie własnej muzyki, kontynuował jednak pracę jako muzyk sesyjny dla wielu znanych artystów, w tym Steviego Wondera. Na wczesnym etapie kariery artysty hiphopowego i producenta Funkghosta, Birdsong pełnił rolę jego mentora.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Rapper Dapper SnapperEdwin Birdsong03.1981--Salsoul 2135[written by Edwin Birdsong][produced by Edwin Birdsong][65[7].R&B Chart]
She's Wrapped Too Tight (She's A Button Buster)Edwin Birdsong05.1982--Salsoul 7024[written by Edwin Birdsong][produced by Edwin Birdsong][55[8].R&B Chart]

Larry Birdsong

Lawrence E. Birdsong (ur. 15 czerwca 1934r - zm. 7 sierpnia 1990r) był amerykańskim wokalistą
R&B, nagrywającym w okresie od lat 50-tych do 70-tych XX wieku. Jego największym przebojem był utwór „Pleadin' For Love”, który w 1956 roku trafił na listę przebojów R&B magazynu „Billboard”. 

 Urodził się w Pulaski w stanie Tennessee, w rodzinie o tradycjach muzycznych; wszyscy jego bracia i siostry również śpiewali. Jako nastolatek trafił do zakładu poprawczego w Pikeville, skąd wydostał go Ted Jarrett, promotor muzyczny z Nashville. Jarrett twierdził później, że doprowadził do zwolnienia Birdsonga z nadzoru kuratorskiego, podpisując z nim kontrakt płytowy dla wytwórni Excello Records. W 1955 roku Birdsong nagrywał po raz pierwszy wraz z grupą Louis Brooks and His Hi-Toppers, a jego drugi singiel, „Pleadin' For Love”, w kolejnym roku dotarł do 11. miejsca na liście przebojów R&B. Był to jego jedyny utwór, który odniósł sukces na listach przebojów. Następnie Birdsong nagrywał dla wytwórni Calvert, należącej do Jarretta; jeden z jego utworów, „Let's Try It Again”, został przekazany wytwórni Decca Records, jednak nie przyniósł sukcesu.  

W 1957 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Vee-Jay Records, podobnie jak inny podopieczny Jarretta, Gene Allison. O ile Allison zdołał osiągnąć pewien sukces, o tyle nagrania Birdsonga dla Vee-Jay nie sprzedawały się dobrze. Część sesji nagraniowych odbyła się w studiu Cosimo Matassy w Nowym Orleanie, przy udziale muzyków takich jak Lee Allen czy Red Tyler. Po odejściu z Vee-Jay, niektóre z jego wcześniejszych nagrań zostały wydane przez Jarretta w latach 1958 i 1959 w innej jego wytwórni, Champion. Opisywano go jako „bardzo wszechstronnego wokalistę, który wykonywał bluesa, doo-wop, jazz, gospel, rock and roll, utwory w stylu smooth crooning oraz soul”.

 W 1961 roku Birdsong nagrywał dla wytwórni Home of the Blues w Memphis, a producentem jego nagrań był Willie Mitchell. Na niektórych nagraniach jego zespół towarzyszący figurował pod nazwą Larryettes. Mimo to komercyjny sukces wciąż pozostawał poza jego zasięgiem; do nagrywania powrócił dopiero w 1966 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią Sur-Sound, należącą do Reda Worthama. Pod koniec lat 60-tych nagrywał dla wytwórni Ref-O-Ree, której właścicielem był z kolei Ted Jarrett. Jego jedynym nagraniem po 1973 roku był singiel gospel „I Felt Alright”, wydany w 1981 roku.

  Zmarł w Nashville w 1990 roku, w wieku 56 lat. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Pleadin' For Love/You'll Never Never KnowLarry Birdsong07.1956--Excello 2076[written by L. Birdsong][11[1].R&B Chart]

Alex Kramer

Alex Kramer (ur. 30 maja 1903r - zm. 10 lutego 1998r) był kanadyjskim autorem piosenek.
Urodził się w Montrealu (prowincja Quebec, Kanada). Jego rodzicami byli Adolph i Freda Kramerowie. W wieku 17 lat podjął pracę jako pianista w montrealskim kinie, w którym wyświetlano filmy nieme. Najpierw wyjechał do Palm Beach na Florydzie, gdzie dołączył do orkiestry Meyera Davisa, a następnie udał się do Paryża i Cannes. Po powrocie do Nowego Jorku został liderem orkiestry radiowej. Pracował również jako akompaniator w klubach nocnych oraz w teatrach rewiowych (vaudeville). 

 Zajmował się także kształceniem wokalistów w zakresie techniki śpiewu; jedną z jego uczennic była Joan Whitney, która z czasem została jego żoną oraz partnerką w pisaniu piosenek.Ich pierwszym wspólnym przebojem był utwór „High on a Windy Hill”, który w 1941 roku dotarł na szczyt list przebojów w wykonaniu orkiestry Jimmy’ego Dorseya. W 1948 roku wraz z żoną założył wydawnictwo muzyczne. Jednak wkrótce potem nadszedł koniec ery big-bandów, co doprowadziło do upadku ich firmy wydawniczej.  

Ostatecznie Kramer związał się z wydawnictwem muzycznym Bourne Co. Music Publishers. Kontynuował również pracę jako lider orkiestry, dyrygent radiowy oraz akompaniator w klubach nocnych i w tym, co pozostało z nurtu vaudeville.

  Śmierć W 1973 roku przeprowadził się do Westport w stanie Connecticut, gdzie zmarł w wieku 94 lat. 

                                       
 
 


Kompozycje Alexa Kramera na listach przebojów



[with Hy Zaret, Joan Whitney]
12/1940 So You're the One Eddy Duchin and His Orchestra 6.US
02/1941 So You're the One Vaughn Monroe 18.US
02/1941 It All Comes Back to Me Now Eddy Duchin and His Orchestra 16.US
02/1941 It All Comes Back to Me Now Hal Kemp and His Orchestra 5.US
02/1941 So You're the One Hal Kemp and His Orchestra 17.US
02/1941 It All Comes Back to Me Now Gene Krupa and His Orchestra 2.US
03/1941 It All Comes Back to Me Now Ted Weems and His Orchestra 20.US
05/1941 My Sister and I Benny Goodman and His Orchestra 19.US
05/1941 My Sister and I Bea Wain 15.US
05/1941 My Sister and I Jimmy Dorsey and His Orchestra 1.US
05/1941 My Sister and I Bob Chester and His Orchestra 19.US
09/1952 You'll Never Get Away Don Cornell and Teresa Brewer 17.US
03/1959 No Other Arms, No Other Lips The Four Aces 74.US
03/1959 No Other Arms, No Other Lips The Chordettes 27.US

[with Joan Whitney]

02/1941 High on a Windy Hill Will Bradley and His Orchestra 9.US
02/1941 High on a Windy Hill Vaughn Monroe 15.US
02/1941 High on a Windy Hill Gene Krupa and His Orchestra 2.US
02/1941 High on a Windy Hill Jimmy Dorsey and His Orchestra 7.US
02/1946 Money Is the Root of All Evil (Take It Away, Take It Away, Take It Away) The Andrews Sisters and Guy Lombardo and His Royal Canadians 9.US
01/1947 Ain't Nobody Here but Us Chickens Louis Jordan 6.US
02/1947 That's the Beginning of the End Perry Como 19.US
05/1948 Love Somebody Doris Day and Buddy Clark 1.US
12/1948 Far Away Places Margaret Whiting 2.US
01/1949 Far Away Places Perry Como 4.US
01/1949 Far Away Places Bing Crosby 2.US
01/1949 Far Away Places Dinah Shore 14.US
10/1949 Homecoming Waltz Guy Lombardo and His Royal Canadians 30.US
07/1957 Cool Shake The Del-Vikings 12.US
07/1963 Faraway Places The Bachelors 36.UK
02/1983 Nobody Here but Us Chickens The Stargazers 82.UK

[with Joan Whitney, & Mack David]
03/1944 It's Love-Love-Love Guy Lombardo and His Royal Canadians 1.US
04/1944 It's Love-Love-Love The Four King Sisters 4.US
02/1945 Candy Johnny Mercer and Jo Stafford 1.US
03/1945 Candy Dinah Shore 5.US
03/1945 Candy The Four King Sisters 15.US
05/1945 Candy Johnny Long and His Orchestra 8.US
05/1945 Candy Jerry Wald and His Orchestra 18.US
06/1956 Candy Big Maybelle 11.R&B Chart

[with Hy Zaret]
07/1945 Couting the Days Frankie Carle and His Orchestra 17.US


sobota, 14 listopada 2026

Big Bub

Prawdziwe imię i nazwisko: Frederick Lee Drakeford ,wokalista i autor piosenek tworzący
w nurtach soul, R&B oraz swingbeat. Karierę rozpoczynał w kwartecie Today, pochodzącym z New Jersey.
Po rozpadzie grupy na początku lat 90-tych przyjął pseudonim Big Bub i rozpoczął karierę solową. Jego debiutancki album, „Comin' At Cha”, ukazał się w 1992 roku i przyniósł mniejsze przeboje: „I Don't Mind” oraz „Tellin Me Stories”. 
 
 W 1997 roku wydał kolejny album, „Timeless”. Znalazł się na nim utwór „Need Your Love” - jedyna kompozycja Big Buba, która trafiła na listę Hot 100. Trzeci album artysty, „Never Too Late”, został wydany w 2000 roku. W 2008 roku Big Bub powrócił z dwupłytowym wydawnictwem „Tug Of War”. Album miał ukazywać zderzenie dwóch światów: śpiewania dla Boga oraz śpiewania dla diabła. Jedna z płyt zawiera muzykę gospel, natomiast druga utrzymana jest w stylistyce klasycznego R&B.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Don't MindBig Bub10.1992--EastWest 98 482[written by Lee Drakeford,David Guppy][produced by Down Low Productions][20[16].R&B Chart]
Tellin' Me StoriesBig Bub05.1993-103[8]EastWest 98 451[written by Lee Drakeford, Herb Middleton][produced by Down Low Productions][27[20].R&B Chart]
24/7 (Good Lovin')Big Bub07.1993--EastWest 98 403[written by Lee Drakeford,Herb Middleton][produced by Down Low Productions][59[8].R&B Chart]
Need Your LoveBig Bub09.1997-70[5]Kedar/Universal 56 129[produced by Tom Jefferson][26[20].R&B Chart]

Big Maybelle

Mabel Louise Smith (ur. 1 maja 1924r -zm. 23 stycznia 1972r), znana pod pseudonimem
artystycznym Big Maybelle, była amerykańską piosenkarką R&B. Jej przebój „Candy” z 1956 roku został w 1999 roku uhonorowany nagrodą Grammy Hall of Fame Award. 

Urodzona 1 maja 1924 roku w Jackson w stanie Tennessee, Big Maybelle w dzieciństwie śpiewała muzykę gospel, a jako nastolatka przeszła w stronę rhythm and bluesa. Karierę zawodową rozpoczęła w 1936 roku w zespole Dave Clark’s Memphis Band; występowała również z żeńską grupą International Sweethearts of Rhythm. Następnie dołączyła do orkiestry Christine Chatman, z którą w 1944 roku dokonała swoich pierwszych nagrań. W latach 1947–1950 współpracowała natomiast z orkiestrą Tiny’ego Bradshawa. 

 Jej pierwsze solowe nagrania, zarejestrowane pod nazwiskiem Mabel Smith, powstały w 1947 roku dla wytwórni King Records.  W 1952 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Okeh Records. Producent muzyczny Fred Mendelsohn nadał jej przydomek „Big Maybelle” ze względu na jej donośny, a przy tym pełen brzmienia głos. Jej pierwsze nagranie dla Okeh, „Gabbin’ Blues”, dotarło do 3. miejsca na liście przebojów R&B magazynu „Billboard”. W 1953 roku ukazały się kolejne utwory: „Way Back Home” oraz „My Country Man”. W 1955 roku nagrała utwór „Whole Lotta Shakin’ Goin’ On” - wyprodukowany przez wschodzącą gwiazdę produkcji muzycznej, Quincy’ego Jonesa - na dwa lata przed wersją wykonaną przez piosenkarza rockabilly i rock and rolla, Jerry’ego Lee Lewisa. Lewis przyznał, że to właśnie wersja Smith zainspirowała go do stworzenia własnej-znacznie głośniejszej, bardziej drapieżnej i hałaśliwej, z energicznym rytmem oraz fragmentem mówionym, zawierającym dwuznaczną propozycję, co jak na tamte czasy uznawano za bardzo śmiałe. 

 W latach 50-tych artystka odniosła kolejne sukcesy - zwłaszcza po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Savoy Records pod koniec 1955 roku. Jednym z jej największych przebojów z tego okresu był utwór „Candy” (1956). W tym czasie występowała również na scenie nowojorskiego Apollo Theater (1957), a podczas Newport Jazz Festival w 1958 roku wykonała „All Night Long/I Ain't Mad at You”. Nagranie to znalazło się w filmie Berta Sterna pt. „Jazz on a Summer's Day”, w którym wystąpiły także Mahalia Jackson i Dinah Washington.

  Po 1959 roku nagrywała dla różnych wytwórni, jednak pasmo sukcesów dobiegło końca. Kontynuowała występy jeszcze na początku lat 60-tych. Jej ostatnim przebojem był wydany w 1967 roku cover utworu „96 Tears” grupy Question Mark & ​​the Mysterians.W latach 60-tych uzależnienie od heroiny zaczęło negatywnie wpływać na karierę Maybelle

  Smith zmarła 23 stycznia 1972 roku w Cleveland w stanie Ohio w wyniku śpiączki cukrzycowej. Przez ostatnie 18 miesięcy życia często chorowała. Pozostawiła po sobie jedyne dziecko, córkę Barbarę Smith, oraz pięcioro wnucząt. Jej ostatni album, „Last of Big Maybelle”, ukazał się pośmiertnie w 1973 roku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Gabbin' Blues/Rain Down RainBig Maybelle01.1953--OKeh 6931[written by L. Kirkland, R. McCoy][3[6].R&B Chart]
Way Back Home/Just Want Your LoveBig Maybelle06.1953--OKeh 6955[written by L. Kirkland, R. McCoy,M. Smith][10[2].R&B Chart]
My Country Man/Maybelle's BluesBig Maybelle11.1953--OKeh 7009[written by L. Kirkland, Wyche][5[2].R&B Chart]
Candy/That's A Pretty Good LoveBig Maybelle06.1956--Savoy 1195[written by Mack David, Joan Whitney, Alex Kramer][11[5].R&B Chart]
Don't Pass Me By/It's Been RainingBig Maybelle11.1966--Rojac 1969[written by F. Briggs, J. Taylor][27[5].R&B Chart]
96 Tears/That's LifeBig Maybelle01.1967-96[3]Rojac 112 [written by Rudy Martinez][produced by B Gallo,J. Taylor][23[6].R&B Chart]