S Club 8

S Club 8 (pierwotnie S Club Juniors) był spin-offem brytyjskiej grupy popowej S Club 7.
Młodzi artyści byli nastolatkami lub młodszymi, gdy zostali wybrani spośród tysięcy kandydatów w programie telewizyjnym S Club Search, aby wystąpić jako support dla zespołu popowego S Club 7. S Club Juniors pierwotnie planowali jedynie jako support na Wembley Arena podczas trasy S Club Carnival Tour, ale odnieśli tak duży sukces, że supportowali S Club 7 podczas każdego brytyjskiego koncertu trasy.  

 

Później wydali swój debiutancki singiel „One Step Closer”, a następnie kolejne single: „Automatic High”, „New Direction” i „Puppy Love/Sleigh Ride”. Po nim ukazał się ich debiutancki album „Together”. Po zmianie nazwy na S Club 8, wydali single „Fool No More”, „Sundown” oraz zremiksowaną wersję utworu z albumu „Don't Tell Me You're Sorry”. Następnie wydali drugi album, „Sundown”. Grupa wystąpiła we własnym programie telewizyjnym „I Dream”, u boku innych młodych aktorów, w tym Lorny Want, która pierwotnie sama brała udział w przesłuchaniach do S Club Juniors, a także Matta Di Angelo.W programie wystąpił również Christopher Lloyd, znany z „Powrotu do przyszłości”. 

 

„I Dream” zaowocowało ścieżką dźwiękową i trzecim albumem S Club 8, zatytułowanym „Welcome to Avalon Heights”. Album osiągnął 133. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Nie znalazł się na listach przebojów w innych krajach. O początkach zespołu opowiada serial dokumentalny „S Club Juniors: The Story”. S Club 8 rozpadł się w 2005 roku, po prawie czterech latach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One Step Closer	S Club Juniors	05.2002	2[18]	-	Polydor 5707322	[silver-UK][written by Cathy Dennis ,Mike Percy, Tim Lever][produced by Nick Foster, Mike Rose]
Automatic High	S Club Juniors	08.2002	2[16]	-	Polydor 5708922	[silver-UK][written by Jewels & Stone, Terry Ronald, Nina Madhoo][produced by Jewels & Stone]
New Direction	S Club Juniors	10.2002	2[13]	-	Polydor 0659692	[written by Georgie Dennis, Ricky Hanley, Gary White, Didier Marouani ][produced by Jewels & Stone, Gary White]
Puppy Love/Sleigh Ride	S Club Juniors	12.2002	6[13]	-	Polydor 0658442	[written by Paul Anka][produced by Jewels & Stone]
Fool No More	S Club 8	07.2003	4[11]	-	Polydor 9808753	[written by Ian Curnow, Georgie Dennis, Ricky Hanley, Darren Woodford][produced by Jewels & Stone]
Sundown	S Club 8	10.2003	4[14]	-	Polydor 9811790	[written by Niclas Molinder,Joacim Persson,Pelle Ankarberg,Andreas Mattsson][produced by Twin]
Don't Tell Me You're Sorry	S Club Juniors	01.2004	11[8]	-	Polydor 9815342	[written by Lisa Greene, Henrik Korpi, Henrik Janson, Mathias Johansson][produced by Korpi & Blackcell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Together	S Club Juniors	11.2002	5[16]	-	Polydor 0652502	[platinum-UK]-
Sundown	S Club Juniors	10.2003	13[6]	-	Polydor 9865703	[silver-UK]-

Ivy Jo Hunter

George Ivy Hunter (ur. 28 sierpnia 1940r - zm. 6 października 2022r), 
znany jako Ivy Jo Hunter, był amerykańskim autorem tekstów piosenek R&B, producentem muzycznym i piosenkarzem, kojarzonym głównie z pracą dla wytwórni Motown w latach 60-tych XX wieku.

 Wychowany w Detroit w stanie Michigan, Hunter uczył się muzyki orkiestrowej – głównie gry na trąbce i instrumentach klawiszowych. Po odbyciu służby w armii Stanów Zjednoczonych, Hunter zaczął występować jako wokalista w lokalach proto-soulowych w Detroit, gdzie zaprzyjaźnił się z autorem tekstów piosenek Hankiem Cosbym. Cosby przedstawił go pierwszemu pracownikowi działu A&R w wytwórni Motown, Williamowi „Mickeyowi” Stevensonowi. Hunter grał na instrumentach klawiszowych podczas sesji dla wytwórni Motown, zanim Stevenson zaczął z nim współpracować jako autor tekstów. Został liderem zespołu house'owego Motown Records i zaczął pisać jedne z najważniejszych hitów wczesnej działalności Motown.

  Wśród piosenek Huntera znalazły się „Truly Yours” i „Sweet Thing” zespołu The Spinners; „Sorry Is a Sorry Word” zespołu The Temptations; „Behind a Painted Smile” i „My Love Is Your Love (Forever)” zespołu The Isley Brothers; a także „Ask the Lonely” i „Loving You Is Sweeter Than Ever” dla wytwórni Four Tops. Wraz z Marvinem Gaye i Stevensonem był współautorem przeboju „Dancing in the Street” zespołu Martha and the Vandellas, który jesienią 1964 roku stał się amerykańskim odpowiednikiem brytyjskiej inwazji. 

 Hunter produkował i pisał również piosenki dla artystów wytwórni Motown, takich jak The Velvelettes (singiel „That's a Funny Way”), The Contours (hit z 1964 roku „Can You Jerk Like Me”), The Marvelettes (hit „Danger Heartbreak Dead Ahead” i „I'll Keep Holding On”), Gladys Knight & the Pips (utwór z albumu „The Stranger”) oraz Gaye, dla której w 1968 roku wyprodukował przebój „You” z Top 40.  

Hunter kontynuował pisanie, produkcję, pracę jako muzyk sesyjny i występy. Jako wokalista nagrał wiele utworów z wytwórnią Motown w latach 60-tych, w tym dema własnych kompozycji, ale nic nie ukazało się aż do 1970 roku, kiedy to Motown wydało singiel Ivy Jo w swojej wkrótce zamkniętej wytwórni VIP zatytułowany „I Remember When (Dedicated to Beverly)”. Rok później nakładem VIP ukazał się kolejny singiel zatytułowany „I'd Still Love You”. Planowano również wydanie albumu pod tytułem „Ivy Jo is in this Bag”, ale został on odłożony na półkę. Wkrótce potem artysta opuścił wytwórnię Motown.

  W 1970 roku współtworzył utwór „Mommy, What's A Funkadelic?” zespołu Funkadelic na jego debiutanckim albumie o tym samym tytule. Współprodukował również album Wee Gee (William Howard), byłego wokalisty The Dramatics, na którym znalazł się przebój „Hold On (To Your Dream)”, który stał się ulubionym utworem podczas ceremonii ukończenia studiów.

 W 2009 roku wziął udział w obchodach 50. rocznicy powstania wytwórni Motown. Hunter zmarł 6 października 2022 roku w wieku 82 lat.

Kompozycje Ivy Jo Huntera na listach przebojów

[with William "Mickey" Stevenson,Clarence Paul] 08/1965 You've Been in Love Too Long Martha and the Vandellas 36.US [with Sylvia Moy, William "Mickey" Stevenson ] 01/1966 My Baby Loves Me Martha and the Vandellas 22.UK 12/1969 My Baby Loves Me David T. Walker 128.US [with Stevie Wonder] 05/1966 Loving You Is Sweeter Than Ever Four Tops 45.US/21.UK 12/1981 Loving You Is Sweeter Than Ever Elton John & Kiki Dee 76.UK 02/1987 Loving You Is Sweeter Than Ever Nick Kamen 16.UK [with Jeffrey Bowen, Jack Coga ] 01/1968 You Marvin Gaye 34.US/52.UK 09/1984 You Judie Tzuke 92.UK [with Vernon Bullock, Jack Goga, Pam Sawyer] 07/1968 Yesterday's Dreams Four Tops 49.US/23.UK [with Barney Ales, Dave Hamilton, Clarence Paul] 05/1964 Once Upon a Time Marvin Gaye & Mary Wells 50.UK/19.US [with Beatrice Verdi] 04/1969 Behind a Painted Smile The Isley Brothers 5.UK [with Renaldo Benson, Val Benson] 10/1973 Sweet Understanding Love Four Tops 33.US/29.UK [with Marvin Gaye, William "Mickey" Stevenson] 08/1964 Dancing in the Street Martha and the Vandellas 2.US/4.UK 12/1966 Dancing in the Streets The Mamas & the Papas 73.US 09/1967 Dancing in the Street Ramsey Lewis 84.US 08/1974 Dancing in the Street The Dovells 105.US 06/1980 Dancin' in the Streets Teri DeSario 66.US 05/1982 Dancing in the Street Van Halen 38.US 08/1985 Dancing in the Street David Bowie and Mick Jagger 7.US/1.UK 08/1974 Dancing in the Street The Dovells 105.US [with Carolyn Franklin ] 11/1974 Without Love Aretha Franklin 45.US [with Andre Moore & Charles Leverett] 06/1976 Slow Motion The Dells 102.US [with Higdon] 10/1964 What Good Am I without You Marvin Gaye & Kim Weston 61.US [with William "Mickey" Stevenson] 12/1964 Wild One Martha and the Vandellas 34.US 12/1964 Can You Jerk Like Me The Contours 47.US 02/1965 Ask the Lonely Four Tops 24.US 05/1965 I'll Keep Holding On The Marvelettes 34.US 07/1965 I'll Always Love You The Spinners 35.US 05/1966 Truly Yours The Spinners 111.US 03/1971 Don't Stop Loving Me David Ruffin 112.US [with Leon Ware & Stephen Bowden] 03/1983 Got to Have You Back The Undertones 82.UK [with William "Mickey" Stevenson & Clarence Paul] 08/1965 You've Been in Love Too Long Martha and the Vandellas 36.US [with Sylvia Moy, William "Mickey" Stevenson] 01/1966 My Baby Loves Me Martha and the Vandellas 22.US 12/1969 My Baby Loves Me David T. Walker 128.US [with Henry Cosby, Sylvia Moy] 04/1966 Nothing's Too Good for My Baby Stevie Wonder 20.US [with Steven Wagner] 04/1991 Footsteps Following Me Frances Nero 17.UK [with William "Mickey" Stevenson, Henry Cosby, Sylvia Moy] 05/1994 Lucky Lucky Me Marvin Gaye 67.UK

Shorty Long

Frederick Earl „Shorty” Long (ur. 20 maja 1940r - zm. 29 czerwca 1969r) był amerykańskim
wokalistą soulowym, autorem tekstów piosenek, muzykiem i producentem muzycznym wytwórni Soul Records należącej do Motown. W 1980 roku został wprowadzony do Galerii Sław Jazzu Alabamy. 

Long urodził się w Birmingham w Alabamie i dołączył do Motown w 1963 roku z wytwórni Tri-Phi/Harvey, należącej do siostry Berry'ego Gordy'ego, Gwen, i jej męża, Harveya Fuquy.Jego debiutancki album, „Devil with the Blue Dress On” (1964), napisany z Williamem „Mickeyem” Stevensonem, był pierwszym nagraniem wydanym przez wytwórnię Soul należącą do Motown, filię przeznaczoną dla artystów o bardziej bluesowym profilu, takich jak Long. 

Choć utwór ten nigdy nie znalazł się na listach przebojów w całym kraju, został nagrany i stał się hitem w 1966 roku przez Mitcha Rydera & Detroit Wheels. Singiel Longa z 1966 roku „Function at the Junction” był jego pierwszym popularnym przebojem, osiągając 42. miejsce na liście Billboard R&B w USA. Inne single to „It's a Crying Shame” (1964), „Chantilly Lace” (1967) i „Night Fo' Last” (1968). 

Największym przebojem Longa był „Here Comes the Judge”, który w lipcu 1968 roku osiągnął 4. miejsce na liście R&B i 8. miejsce na liście Billboard Hot 100. Inspiracją do utworu był komiczny występ Pigmeata Markhama z programu „Laugh-In” w programie „Rowana i Martina” o sędzim, którego autorem był Pigmeat Markham. Jego własny utwór „Here Comes the Judge” - podobny utwór z innym tekstem - znalazł się na listach przebojów trzy tygodnie po utworze Longa, również w lipcu 1968 roku, i osiągnął 19. miejsce na liście Billboardu.  

Wśród singli Longa z 1969 roku znalazły się „I Had a Dream” i „A Whiter Shade of Pale”. Za życia wydał jeden album, „Here Comes the Judge” (1968). Long grał na wielu instrumentach, w tym na pianinie, organach, perkusji, harmonijce ustnej i trąbce. Był konferansjerem podczas wielu koncertów i tras koncertowych Motortown Revue, a także współautorem kilku jego utworów („Devil with the Blue Dress On”, „Function at the Junction” i „Here Comes the Judge”). Long był jedynym artystą wytwórni Motown, oprócz Smokeya Robinsona, któremu pozwolono na produkcję własnych nagrań w latach 60-tych.

  Marvin Gaye w biografii Davida Ritza „Divided Soul: The Life & Times of Marvin Gaye” opisał Shorty’ego Longa jako „pięknego gościa, który miał dwa hity, a potem został zignorowany przez Motown”. Gaye twierdził, że „walczył o takich artystów jak Shorty” w Motown, ponieważ nikt nigdy nie zabiegał o ich poparcie. Kiedy Holland-Dozier-Holland przyszedł do Gaye’a z utworem, ten stwierdził: „Dlaczego chcesz mnie produkować? Dlaczego nie produkujesz Shorty’ego Longa?”

 Śmierć 29 czerwca 1969 roku Long i jego przyjaciel utonęli, gdy ich łódź rozbiła się na rzece Detroit w Michigan. Stevie Wonder grał na harmonijce podczas jego pogrzebu i położył ją później na jego trumnie. Epitafium pisarza Rogera Greena głosi: „Tak oto kończy się kariera człowieka, który śpiewał to, co chciał śpiewać - wszystko, od bluesa po romantyczne ballady, od dzikich i szalonych numerów po utopijną wizję nieba na ziemi. Niski wzrostem, ale wielki talentem, bawił nas i zadziwiał, a w końcu stał się dla nas inspiracją”.

 Motown wydało ostatni album Longa, „The Prime of Shorty Long”, w listopadzie 1969 roku, pięć miesięcy po jego śmierci. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Devil With The Blue Dress/Wind It Up	Shorty Long	05.1964	-	125[4]	Soul 35001	[written by Frederick Long, William Stevenson][produced by Wm. Stevenson][26[8].R&B; Chart]
Function At The Junction/Call On Me	Shorty Long	09.1966	-	97[1]	Soul 35021	[written by F. Long, E. Holland][produced by Lamont Dozier,Brian Holland][42[9].R&B; Chart]
Night Fo' Last	Shorty Long	02.1968	-	75[4]	Soul 35040	[written by Clarence Paul,Frederick Earl Long][produced by Lamont Dozier,Brian Holland][42[5].R&B; Chart]
Here Comes The Judge/Sing What You Wanna	Shorty Long	06.1968	-	8[11]	Soul 35044	[written by Suzanne de Passe,Shorty Long,Billie Jean Brown][produced by Shorty Long,Billie Jean Brown][4[10].R&B; Chart]

Mojo Records

Mojo Records to brytyjska wytwórnia płytowa założona w 1971 roku jako
spółka zależna Polydor Records. 

Od lat pięćdziesiątych aż do początku lat siedemdziesiątych londyńsko-amerykańskie wytwórnie Decca i amerykańskie wytwórnie EMI wydawały większość klasycznego soulu i R&B wydawanych w Stanach Zjednoczonych. Ze względu na niemal monopolistyczny charakter obu firm na brytyjskim rynku płytowym, niewiele wysokiej jakości amerykańskich wydawnictw umykało ich uwadze, a sprytny ruch EMI, polegający na stworzeniu marki Tamla-Motown, jeszcze bardziej umocnił ich pozycję na rynku najlepszych wydawnictw soulowych tamtych czasów, a wiele z ich wydawnictw z lat sześćdziesiątych do dziś jest przedmiotem kolekcjonerskich. 

 Ich jedynym poważnym konkurentem w Wielkiej Brytanii byli Atlantic i Stax, których amerykańskie wydawnictwa (przez większość czasu) w Wielkiej Brytanii wydawała firma Polydor. To właśnie niemiecka firma ponownie wkroczyła na scenę na początku lat siedemdziesiątych - z pomocą Johna Abbeya, twórcy bluesa i soulu - tworząc wytwórnię Mojo, prawdopodobnie najlepszą brytyjską wytwórnię soul w historii. Może to wydawać się kontrowersyjne, ale zarówno Stateside, jak i London-American nie były wyłącznie wytwórniami muzyki czarnej i choć część ich wydawnictw stanowiły reaktywowane stare przeboje, to ich produkcja skupiała się głównie na aktualnych produkcjach. Inne, cenione brytyjskie wytwórnie soulowe, takie jak Sue, Action czy Soul City, wydały stosunkowo niewiele płyt. 

W bogatym katalogu Mojo każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Były tam znakomite, współczesne wydawnictwa od Jamesa Browna - takie jak Vicki Anderson, The JBs i Bobby Byrd; utwory z południowego soulu od takich artystów jak Fontella Bass, Little Johnny Taylor, Bobby Powell i Bobby Patterson; albumy Doris Duke i ZZ Hill (a nawet płyty 45-calowe!) produkowane przez Swamp Dogg. Późniejsze, rzadkie utwory groove i funkowe El Dorados, Kool & The Gang, Olivera Saina i kolekcjonerskiego albumu „Stone Penguin” Elephant Band zostały po raz pierwszy wydane w Wielkiej Brytanii przez Mojo. 

W ślad za tym, co działo się na północy Anglii, wytwórnia wypuściła rozchwytywane płyty 45-calowe Fascinations, Chucka Wooda, Jamo Thomasa, Mosesa & Joshuy Dillarda i innych, a nawet zyskała popularność dzięki reedycji albumu Tami Lynn „I’m Gonna Run Away From You”. Inne nieoczekiwane przeboje pojawiły się wraz z hipnotycznym „Why Can’t We Live Together” Timmy’ego Thomasa z Miami, który wyprzedził sukces Jaya Boya z George’em McRae z Sunshine State i KC & The Sunshine Band kilka lat później. 

Choć ukazało się kilka nijakich wydawnictw, w latach siedemdziesiątych kupowanie w ciemno płyty Mojo 45 było dość bezpiecznym rozwiązaniem. Z pewnością żadna inna wytwórnia w tamtym czasie (i niewiele dziś) nie pomyślałaby o wydaniu singla Doris Duke! Dość chaotyczny system numeracji płyt Mojo nie zyskał sympatii kolekcjonerów płyt, ponieważ Polydor przyjął szczególnie złożony system numeracji, z wieloma różnymi prefiksami: 2001, 2027, 2092, 2093… ale pomijając kilka trudno dostępnych płyt 45-tki, są one stosunkowo łatwe do znalezienia. Co ciekawe, instrumentalny hit Ala Kenta z Detroit „You Gotta Pay The Price” miał zostać ponownie wydany (pierwotnie ukazał się w Wielkiej Brytanii nakładem Track), ale nigdy się nie ukazał. Podejrzewa się, że EMI ujawniło, że posiada prawa do utworu i rozważa jego wydanie – miało to miejsce mniej więcej w czasie, gdy Tamla-Motown wydawała składankę albumową Ric-Tic Relics. 

AFO Records

All for One Records, lepiej znana jako AFO, była wytwórnią płytową należącą do
afroamerykańskich muzyków.AFO została założona w Nowym Orleanie w 1961 roku przez Harolda Battiste'a, uznanego kompozytora, aranżera i wykonawcę. AFO powstała jako kolektyw muzyków. Według Wallace'a Johnsona, byłego pracownika AFO, Battiste „powiedział, że nadszedł czas, aby nowoorleańscy muzycy, którzy tworzą muzykę, zarabiali pieniądze - a nie firmy spoza miasta, które przyjeżdżały tu nagrywać”.

 Wśród muzyków house'owych pracujących dla AFO znaleźli się Harold Battiste, Red Tyler, Roy Montrell, Peter Badie, John Boudreaux i Melvin Lastie.Dystrybutorem AFO była Sue Records. W 1961 roku AFO wydała piosenkę Barbary George „I Know (You Don't Love Me No More)”, która dotarła na szczyt listy przebojów R&B i zajęła 3. miejsce na liście przebojów Hot 100. W 1963 roku Battiste i inni członkowie kolektywu przenieśli się do Los Angeles, licząc na większy sukces.  Zespół Battiste'a, AFO Executives, stał się zespołem rezerwowym dla Sama Cooke'a i innych artystów wytwórni SAR Records aż do śmierci Cooke'a w 1964 roku.

 Kolektyw wkrótce się rozproszył, a AFO zawiesiło działalność na dłuższy czas.W 1991 roku Battiste, który wrócił do Nowego Orleanu, wznowił projekt i wydzierżawił znaczną część katalogu AFO wytwórni Ace Records, która wykorzystała je do produkcji serii kompilacji, począwszy od „Gumbo Stew”. 

W 2007 roku Battiste założył Fundację AFO, aby chronić i wspierać zasoby AFO Records i wydawnictwa muzycznego Battiste'a, At Last Publishing. 

Tami Lynn

Tami Lynn (ur. jako Gloria Jean Brown; ur. 25 stycznia 1939r - zm. 26 czerwca 2020r) była
amerykańską wokalistka soulową. W 1971 roku jej piosenka „I'm Gonna Run Away From You” znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii.

  Gloria Brown urodziła się w Gert Town w Nowym Orleanie w Luizjanie. Uczęszczała do szkoły z Allenem Toussaintem i Ellisem Marsalisem Jr.[ , śpiewała w chórach kościelnych oraz w zespołach gościnnych, takich jak Clara Ward Singers, a także w szkolnym przedstawieniu „Show Boat”. Śpiewała również gospel w audycjach radiowych WMRY, a po zastąpieniu nieobecnego artysty i odkryciu przez lokalnego muzyka Alvina „Reda” Tylera, zaczęła wykonywać utwory rhythm and bluesowe w lokalnych klubach. Przyjmując pseudonim sceniczny Tami Lynn, usłyszała ją Allen Toussaint i Harold Battiste, podpisała kontrakt z wytwórnią AFO Records i koncertowała z innymi artystami, zanim zaśpiewała w Nowym Jorku jako support przed Johnem Coltrane'em, Milesem Davisem i Ellą Fitzgerald.

 Jerry Wexler usłyszał Lynn na konwencie w 1965 roku. Wexler zlecił jej nagranie utworu „I'm Gonna Run Away From You” napisanego i wyprodukowanego przez Berta Bernsa dla Atco Records, ale utwór nie został wówczas wydany, choć w Wielkiej Brytanii ukazał się nakładem wytwórni Atlantic (AT.4071). W 1971 roku „I'm Gonna Run Away From You” został wydany jako singiel, z „The Boy Next Door” na stronie B, nakładem wytwórni Mojo i Atlantic, gdzie stał się hitem w Wielkiej Brytanii wśród miłośników muzyki soul. Utwór osiągnął 4. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1971 roku.

  W 1972 roku ukazał się pełnometrażowy album „Love Is Here and Now You're Gone”, wyprodukowany przez Johna Abbeya, który został wznowiony na płycie CD w 2005 roku przez DBK Works. Lynn okazjonalnie pracowała jako wokalistka wspierająca. Śpiewała na wielu albumach Dr. Johna, a muzyk skontaktował ją z zespołem The Rolling Stones, z którym zaśpiewała na płycie „Exile on Main St.”. Nagrywała również z King Floydem, Wilsonem Pickettem i Sonny & Cher, a także występowała z innymi muzykami, takimi jak Miles Davis, Irma Thomas i Joe Cocker.

  „I'm Gonna Run Away From You” powrócił na brytyjską listę przebojów w 1975 roku po wznowieniu, osiągając po raz drugi 36. miejsce.Po sukcesie utworu Lynn wyruszyła w trasę koncertową z Dr. Johnem.Kolejnym albumem był funkowy album Tamiya Lynn z 1992 roku.  W 2008 roku wystąpiła w Ponderosa Stomp.

  Lynn mieszkała w Nowym Jorku przez wiele lat,  zanim przeniosła się na Florydę. W 2014 roku wystąpiła na koncercie w New Port Richey na Florydzie z gitarzystą Matthewem Colthupem.  Zmarła na Florydzie 26 czerwca 2020 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm Gonna Run Away From You/The Boy Next Door	Tami Lynn	05.1971	4[14]	-	Mojo 2092 001	[written by Bert Berns][produced by Bert Berns]
I'm Gonna Run Away From You/The Boy Next Door	Tami Lynn	05.1975	36[6]	-	Contempo-Raries CS 9026	[written by Bert Berns][produced by Bert Berns]

Philip Medley

Philip Medley (ur. 9 kwietnia 1916r -zm.  3 października 1997r) był amerykańskim
autorem tekstów piosenek, znanym z kompozycji „Twist and Shout”, którą napisał wspólnie z Bertem Russellem. Utwór zyskał popularność, gdy coverowali go zarówno Isley Brothers, jak i Beatlesi. Medley zarządzał również zespołem Everglades, w którego skład wchodzili Jerry Hayward (lider), Robert Leak (znany również jako Bobby „T-Boy” Taylor z „Magnetic Touch”, ojciec Roberta Taylora Jr.), James McCauthin, David Cox i Herbie Hancock. Medley skomponował i wyprodukował dla nich piosenkę zatytułowaną „Limbo Lucy” w 1962 roku dla Capitol Records.  

Medley napisał również „A Million to One” i był współautorem, również z Russellem, utworu „If I Didn't Have a Dime” dla Gene'a Pitneya. Był również współautorem utworu „Killer Joe”, nagranego przez wiele zespołów, w tym Rocky Fellers, The Rivieras i Kingsmen. W 1994 roku grał na gitarze w zespole Jeffersons podczas koncertu charytatywnego Great Oak Farm. Siostrzenicą Medleya jest piosenkarka Sharon Brown, która w 1982 roku znalazła się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard Hot Dance Club Play dzięki utworowi „I Specialize in Love”.

Kompozycje Philipa Medley'a na listach przebojów

[with William Sanford] .1953 Fat Daddy Dinah Washington 10.R&B Chart .1953 TV is the Thing (This Year) Dinah Washington 3.R&B Chart   [with Vic Abrams] 07/1953 Love Me, Love Me Dean Martin 25.US 07/1953 Love Me, Love Me Bobby Wayne 18.US   [solo] 08/1960 A Million to One Jimmy Charles 5.US 01/1968 A Million to One The Five Stairsteps 68.US 04/1969 A Million to One Brian Hyland 90.US 08/1973 A Million to One Donny Osmond 23.US   [with Bert Russell] 11/1960 Push, Push Ted Taylor 90.US 06/1962 Twist and Shout The Isley Brothers 17.US/42.UK 09/1962 If I Didn't Have a Dime (To Play the Jukebox) Gene Pitney 58.US 07/1963 Twist and Shout The Tremeloes 4.UK 03/1964 Twist and Shout The Beatles 2.US 11/1984 Twist & Shout / I Can't Explain The Who 87.UK 11/1988 Twist and Shout Salt-N-Pepa 4.UK 12/1993 Twist and Shout Chaka Demus & Pliers 1.UK 11/2010 Twist and Shout The Beatles 48.UK   [with B. Traynor] 01/1962 I Got a Funny Kind of Feeling Maxine Brown 104.US   [with Bert Berns, Bob Elgin] 03/1963 Killer Joe The Rocky Fellers 16.US 04/1966 Killer Joe The Kingsmen 77.US

Garnet Mimms

Garnet Mimms (ur. jako Garrett Mimms, 16 listopada 1933r)  to amerykański wokalista,
wpływowy w muzyce soul i rhythm and bluesa. Pierwszy sukces odniósł jako wokalista zespołu Garnet Mimms & The Enchanters, a najbardziej znany jest z przeboju „Cry Baby” z 1963 roku, nagranego później przez Janis Joplin. Według Steve'a Hueya z AllMusic, jego „błagalna, inspirowana gospelem intensywność uczyniła go jednym z pierwszych prawdziwych wokalistów soulowych a jego dziedzictwo pozostaje karygodnie niedoceniane”. 

 Urodzony w Ashland w Zachodniej Wirginii w Stanach Zjednoczonych, Mimms dorastał w Filadelfii, gdzie śpiewał w chórach kościelnych i zespołach gospel, takich jak Evening Stars i Harmonizing Four. Po raz pierwszy nagrał dla wytwórni Savoy Records w 1953 roku jako członek Norfolk Four.Po odbyciu służby wojskowej powrócił do Filadelfii i po okresie spędzonym w zespole doo-wop The Deltones, w 1958 roku założył kolejną grupę, The Gainors, z Samem Bellem, Willie Combo, Johnem Jeffersonem i Howardem Tate’em.  W ciągu następnych kilku lat The Gainors nagrali kilka singli dla wytwórni Red Top, Mercury i Talley Ho, ale nie odnieśli sukcesu na listach przebojów.  

 Mimms i Bell opuścili grupę w 1961 roku i dołączyli do Charlesa Boyera i Zoli Pearnell, tworząc Garnet Mimms and the Enchanters.W 1963 roku grupa przeniosła się z Filadelfii do Nowego Jorku  i rozpoczęła współpracę z autorem tekstów i producentem muzycznym Bertem Bernsem, który podpisał z nimi kontrakt z wytwórnią United Artists i połączył ich z innym autorem tekstów i producentem Jerrym Ragovoyem  Dominic Turner napisał, że „partnerstwo między Enchanters z jednej strony, a Ragovoyem i Bernsem z drugiej strony było w dużej mierze eksperymentem zastosowania gospelu i głębokich korzeni soulu Mimmsa do nowego, modnego w Nowym Jorku soulu”.

Nowy zespół od razu odniósł sukces dzięki utworowi „Cry Baby” napisanemu przez Bernsa i Ragovoya, z niewymienionym w czołówce wokalem Gospelaires, w którym wystąpiły Dionne Warwick, Dee Dee Warwick i Estelle Brown. Utwór znalazł się na szczycie listy przebojów R&B i osiągnął czwarte miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1963 roku. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i uzyskał certyfikat złotej płyty. Grupa wydała kolejny utwór „For Your Precious Love”, cover utworu Jerry'ego Butlera i The Impressions, który trafił na listę Billboard Top 30 jeszcze tego samego roku, podobnie jak druga strona, „Baby Don't You Weep”. Kolejny hit nagrany z Enchanters, „A Quiet Place”, stał się popularną piosenką w środowisku muzyki plażowej Karoliny. „A Quiet Place” zostało również zaadaptowane z niesłabnącą popularnością przez wielu artystów reggae, w tym Johna Holta, The Paragons, Horace'a Andy'ego, Doctora Alimantado i Dennisa Browna. Wersje reggae zostały wydane pod różnymi tytułami, z których najbardziej znanym był „Man Next Door”.

  W 1964 roku Mimms opuścił Enchanters, aby rozpocząć karierę solową;  z Samem Bellem jako głównym wokalistą, grupa osiągnęła niewielki przebój „I Wanna Thank You”. Mimms kontynuował nagrywanie dla United Artists i w ciągu kolejnych dwóch lat wydał kilka mniejszych hitów R&B, w tym „One Girl” i cover utworu Jarmels  „A Little Bit of Soap”. Niektóre z jego nagrań z tamtego okresu, w tym „It Was Easier to Hurt Her”, „As Long As I Have You” i „Looking For You”,zyskały później popularność na brytyjskiej scenie northern soul. Berns i Ragovoy wyprodukowali ostatni hit Mimmsa, który znalazł się w Top 40 w 1966 roku, „I'll Take Good Care Of You”, który wspiął się na 15. miejsce na liście R&B i 30. miejsce na liście Hot 100. 

 Mimms wydał również trzy albumy dla United Artists: „As Long As I Have You” (1964), „I'll Take Good Care Of You” oraz „Warm and Soulful” (oba z 1966 roku). W 1966 roku przeniósł się do wytwórni Veep, należącej do UA, gdzie wydał kilka singli, w tym „My Baby”, nagraną później przez Janis Joplin; utwór znalazł się również na liście koncertowej ostatniego wydania Yardbirds/wczesnego Led Zeppelin, a w następnym roku koncertował w Wielkiej Brytanii z Jimim Hendrixem. Album „Garnet Mimms Live” został nagrany ze szkockim zespołem „The Senate” (w którym występował perkusista Robbie McIntosh, późniejszy członek Average White Band) i wydany w Wielkiej Brytanii w 1967 roku. 

 Kontynuował współpracę z Ragovoyem, a w 1968 roku rozpoczął nagrywanie dla Verve Records.  W latach 1968–1969 Led Zeppelin wykonał rozszerzoną wersję utworu Mimmsa „As Long As I Have You” jako jeden z pierwszych improwizowanych utworów podczas tras koncertowych w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych (wykorzystywali utwór Mimmsa do nagrania „Whole Lotta Love”, a następnie ten nowy utwór stał się ich improwizowanym utworem). Ostatnie nagrania Mimmsa na kilka lat ukazały się w wytwórni GSF w 1972 roku.

  Pod koniec lat 70-tych wydał kilka utworów funkowych pod pseudonimem Garnet Mimms and the Truckin' Company. Jego jedyny hit w Wielkiej Brytanii w tym czasie miał miejsce, kiedy to utwór „What It Is”, wyprodukowany przez Randy'ego Mullera z Brass Construction, osiągnął 44. miejsce na liście przebojów UK Singles Chart w czerwcu 1977 roku. Mimms powiedział później „Philadelphia Inquirer”: „Po śmierci ojca w 1978 roku po prostu straciłem zapał do tego rodzaju muzyki. Pojawiło się disco, z tymi światłami i głośną muzyką. Zawsze byłem balladzistą. Nie lubiłem tego całego głośnego grania”.  

Mimms wkrótce potem porzucił karierę muzyczną. Został odrodzonym chrześcijaninem, a w latach 80. odnalazł swoje powołanie, posługując zagubionym duszom w ramach New Jerusalem Prison Ministry. Później założył Bottom Line Revival Ministries, ponownie służąc więźniom.W 2007 roku powrócił do nagrywania, a rok później wydał nowy album „Is Anybody Out There?” w wytwórni Evidence, wyprodukowany i (głównie) napisany przez Jona Tivena. Tiven współtworzył utwory na album z Felixem Cavaliere, P.F. Sloanem, Little Miltonem i Spoonerem Oldhamem, między innymi. W 1999 roku Mimms otrzymał nagrodę Pioneer Award od Rhythm and Blues Foundation. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry Baby/Don't Change Your Heart	Garnet Mimms And The Enchanters	08.1963	-	4[14]	United Artists 629	[written by B. Russell, N. Meade][produced by Jerry Ragovoy][1[3][16].R&B; Chart]
For Your Precious Love/Baby Don't You Weep	Garnet Mimms And The Enchanters	11.1963	-	A:26[9];B:30[9]	United Artists 658	[A:written by R. Brooks, J. Butler][B:written by N. Meade][produced by Jerry Ragovoy][A:9[11].R&B; Chart][B:11[10].R&B; Chart]
Tell Me Baby/Anytime You Want Me	Garnet Mimms And The Enchanters	02.1964	-	69[7]	United Artists 694	[written by C. Spencer, B. Halley ][produced by Jerry Ragovoy][16[5].R&B; Chart]
One Girl/A Quiet Place [Garnet Mimms And The Enchanters]	Garnet Mimms	05.1964	-	A:67[4];B:78[7]	United Artists 715	[A:written by B. Russell, N. Meade][B:written by N. Meade, S. Bell][produced by Jerry Ragovoy][A:31[8].R&B; Chart][B:25[12].R&B; Chart]
Look Away/One Woman Man	Garnet Mimms	10.1964	-	73[5]	United Artists 773	[written by B. Russell, N. Meade][produced by Jerry Ragovoy][14[9].R&B; Chart]
A Little Bit Of Soap/I'll Make It Up To You	Garnet Mimms	01.1965	-	95[1]	United Artists 796	[written by B. Russell][produced by Jerry Ragovoy]
It Was Easier To Hurt Her/So Close	Garnet Mimms	04.1965	-	124[2]	United Artists 848	[written by Jerry Ragovoy,B. Russell][produced by Jerry Ragovoy]
That Goes To Show You/Every Time	Garnet Mimms	07.1965	-	115[1]	United Artists 887	[written by Jerry Ragovoy][produced by Jerry Ragovoy]
I'll Take Good Care Of You/Prove It To Me	Garnet Mimms	03.1966	-	30[9]	United Artists 995	[written by Jerry Ragovoy, Bert Berns][produced by Jerry Ragovoy][15[10].R&B; Chart]
It's Been Such A Long Way Home/Thinkin'	Garnet Mimms	07.1966	-	125[3]	Veep 1232	[written by Jerry Ragovoy,Mort Shuman][produced by Jerry Ragovoy]
My Baby/Keep On Smilin'	Garnet Mimms	10.1966	-	132[1]	Veep 1234	[written by Jerry Ragovoy,M. Sherman][produced by Jerry Ragovoy]
What It Is/What It Is (Part II)	Garnett Mimms And Truckin' Company	04.1977	44[1]	-	Arista 0239	[written by Jeff Lane, Randy Muller][produced by Jeff Lane, Randy Muller][38[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry Baby And 11 Other Hits	Garnet Mimms	11.1963	-	91[5]	United Artists 3305	[produced by Jerry Ragovoy]

Thelma Records

Wytwórnia Thelma została założona przez rodziców żony Berry Gordy'ego Roberta i Hazel
Coleman,którzy wcześniej pracowali w Daco i Kable Records.Jej nazwa to imię ich córki.Daco była wytwórnią którą Colemanowie założyli razem z Donem Davisem na rogu Alexandrine w Detroit.Jej atrakcją były lokalny talent - grupa The Fabulous Playboys z liderem Sonny Monroe.
 

W sierpniu 1962r Colemanowie otworzyli Thelma Records przy 8040 Dexter Boulevard.Pierwsza płyta Answer Me that was sung - Richarda Streeta & The Distants była dziełem nastoletniego wówczas Normana Whitfielda,który był jej producentem i kompozytorem.Tu właśnie był początek tego niezwykle płodnego kompozytora i producenta.Opiekował się on jako producent grupą Sonnettes z która nagrał dwa single dla KO Records.
 

Jedną ze znaczących postaci wytwórni była legenda Northern Soulu lat 60-tych w Detroit-Emanuel Laskey,który podpisał kontrakt z wytwórnią w 1962r.W tym czasie przeniesiono biura wytwórni na Grand River.Wydany we wrześniu 1963r singiel Lasky'ego "Welfare Cheese" był pierwszym sukcesem Thelma Records,który w tekście piosenki odwoływał się do ówczesnego prezydenta Johna 

Kennedy'ego.Lasky był atrakcją nocnych klubów Detroit i turnee pod szyldem Ypsilanti razem ze znanymi w środowisku Detroit artystkami-Theresą Lindsey i Betty Lavett.Turnee wspierali też inni artyści Thelma Records-Rose Battiste i Tommy Stone [Storm],członkini Fabulous Pips,która obok własnych nagrań wspierała wokalnie wielu wykonawców nagrywających dla Thelma.
 

Grupa Robert Ward and The Ohio Untouchables nagrała dwa single dla wytworni,promując je na turnee po Karolinie i Tennessee,obwołując się jako "Nat King Cole soulu w Detroit". 

                                Katalog wytwórni:

 Thelma 82335/6 Richard Street and The Distants Answer Me/ Save Me From Misery 1962
Thelma 82363/4 Alberta Adams I Got A Feeling/ Without Your Love 1962
Thelma 84946/7 Roger Wade Little Girl /I Can Only Hurt You 1962
Thelma 90786/7 The Magnificent Seven The Groove/ The Leap Frog 1963
Thelma 90796/7 Will Hatcher This And That/ It Takes Two 1963
Thelma 94494/5 Emanuel Laskey I Need Somebody/ Tomorrow 1964
Thelma 501 Jimmy Gilford Nobody Loves Me Like My Baby /Too Late To Cry 1962
Thelma 502 Eddie Hill I Can't Help It/ I Can Hear You Crying
Thelma 503 The Fabulous Pips This Love I Have For You/ She's Going To Leave You
Thelma 601 Robert Ward and The Ohio Untouchables Your Love Is Real /Nobody Does Something For Nothing 1962
Thelma 602 Robert Ward and The Ohio Untouchables Your Love Is Real/ I'm Gonna Cry A River 1962
Thelma 603 Robert Ward She's My Heart's Desire/ What To Do
Thelma 100 Emanuel Laskey The Monkey /Welfare Cheese 1963
Thelma 101 Emanuel Laskey Crazy/ Welfare Cheese 1963
Thelma 102 Rose Battiste I Can't Leave You /Somebody 1963
Thelma 103 Emanuel Laskey Lucky To Be Loved (By You)/ Our World not issued
Thelma 104 Joe Matthews She's My Beauty Queen/ Is It Worth It All 1964
Thelma 105 Eddie Hill You Got The Best Of Me/ Baby I Cried 1964
Thelma 106 Emanuel Laskey Don't Lead Me On Baby/ What Did I Do Wrong 1965
Thelma 107 Joe Matthews Sorry Ain't Good Enough/ You Better Mend Your Ways 1965
Thelma 108 Emanuel Laskey Sweet Lies/ I'm A Peace Loving Man 1965
Thelma 109 Billy Kennedy Sweet Things/ This Is A Groovy Generation 1965
Thelma 110 Emanuel Laskey (I've Got To) Run For My Life/ You Better Be Sure 1965
Thelma 111 Martha Star No Part Time Love For Me /It's Too Bad Baby 1965
Thelma 112 Martha Star Love Is The Only Solution /I'm Lonely 1966
Thelma 113 Martha Star Sweet Louie /I Wanna Be Your Girl 1966

Monitors

The Monitors to amerykańska grupa wokalna, która nagrywała dla wytwórni Motown Records
w latach 60-tych XX wieku. Grupa, w skład której wchodzili wokalista Richard Street, Sandra Fagin, John „Maurice” Fagin i Warren Harris, miała na swoim koncie dwa mniejsze przeboje: „Say You” (36. miejsce na liście R&B), a następnie cover utworu „Greetings (This is Uncle Sam)” zespołu Valadiers, który osiągnął 21. miejsce na liście Billboard R&B i 100. miejsce na liście Billboard Pop Singles.

 

  Harris i Street byli szkolnymi przyjaciółmi Otisa Williamsa i Melvina Franklina. Street dołączył do Distants wraz z Williamsem i Franklinem, ale odszedł, zanim grupa połączyła się z Primes, tworząc The Temptations. Street nagrywał dla Thelma Records jako Richard Street & the Distants, wydając nieudany singiel „Answer Me”, wyprodukowany przez Normana Whitfielda. Pracował również jako autor tekstów i członek innej grupy, The Peps. Street i Harris utworzyli następnie zespół wraz z Sandrą i Johnem Faginem.

 

  Ich pierwszym wydawnictwem, jako Majestics, miał być utwór „Hello Love” wydany w wytwórni Motown V.I.P. w 1964 roku, ale wydanie zostało anulowane. Rok później „Say You” ukazało się początkowo jako The Majestics, ale zmieniono nazwę na The Monitors, gdy okazało się, że istnieje już inna grupa nagrywająca pod tą samą nazwą dla innej wytwórni. „Say You” osiągnął 36. miejsce na liście Billboard R&B. „Greetings (This is Uncle Sam)” był ich trzecim wydawnictwem i osiągnął 100. miejsce na liście przebojów Billboarda w 1966 roku. Utwór zgłębia uczucia wielu młodych mężczyzn, którzy zostali powołani do wojska, aby służyć w wojnie w Wietnamie.  

 

Dwa kolejne single pojawiły się w V.I.P.: „Since I Lost You Girl” (listopad 1966) i „Bring Back the Love” (styczeń 1968). Latem 1968 roku przeszli do wytwórni  Soul Motown z utworem „Step by Step (Hand in Hand)”, ale był to ich ostatni singiel z Motown. Jednak w 1968 roku wydali również album „Greetings! We're The Monitors”.  Z powodu braku sukcesów The Monitors, ich członkowie zajmowali inne stanowiska w korporacji Motown, aby utrzymać dochód. 

 

Na przykład Richard Street pracował w dziale kontroli jakości wytwórni Motown, a później podróżował z The Temptations jako dubler Paula Williamsa, który pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych XX wieku coraz bardziej chorował z powodu alkoholizmu i innych problemów zdrowotnych. Kiedy Williams został zmuszony do odejścia z The Temptations w 1971 roku z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, Street zajął jego miejsce, a The Monitors rozwiązali się. 

 

Brytyjski producent Ian Levine nagrał nową wersję The Monitors pod koniec lat 80-tych z wokalistą Darrellem Littlejohnem (bratankiem Smokeya Robinsona), Warrenem Harrisem, Maurice’em Faginem, Herschelem Hunterem i Leah Harris, ale bez Streeta. Grupa wydała nowy album, „Grazing in the Grass”, w wytwórni Motorcity Levine’a.W 1990 roku ukazał się singiel „Standing Still”. The Elgins Meet The Monitors, brytyjska płyta importowana, została wydana w 1997 roku. Jest to połączenie ich jedynego albumu dla Motown z albumem innej grupy Motown, The Elgins. Zawiera wszystkie utwory z każdej z ich płyt długogrających, a także kilka wcześniej niepublikowanych utworów Monitors.

 

  W 2011 roku ukazał się ich album kompilacyjny Say You! The Motown Anthology 1963–1968. Zawiera on wszystkie utwory nagrane przez The Monitors w czasie ich współpracy z Motown, wydane przez wytwórnię Kent Soul (spółkę zależną Ace Records, która wydaje muzykę Northern Soul), w tym wszystkie utwory z albumu Greetings! We're The Monitors z 1968 roku. Album zawiera również wiele innych utworów, które nie znalazły się na ich debiutanckim albumie; grupa wydała kilka utworów ze stron B singli, m.in. „All for Someone” i „Don't Put Off 'Til Tomorrow What You Can Do Today”, a także kilka wcześniej niepublikowanych utworów, np. „Crying in the Night”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say You/All For Someone	Monitors	01.1966	-	-	V.I.P. 25028	[written by Dobyne, Jones, Staunton][produced by Staunton, Walker][36[3].R&B; Chart]
Greetings (This Is Uncle Sam)/Number One In Your Heart	Monitors	04.1966	-	-	V.I.P. 25032	[written by Brianbert, The Valadiers, R. Dunbar ][produced by Stevenson, Cosby][21[9].R&B; Chart]

Ollie & Jerry

Ollie & Jerry to amerykański duet dance-popowy działający w latach 80-tych XX wieku,
w którego skład wchodzili perkusista Ollie E. Brown i wokalista/basista R&B Jerry Knight.Pomimo braku albumów studyjnych pod własnym szyldem, duet jest nadal szeroko znany ze swojego przeboju „Breakin'... There's No Stopping Us”, utworu inspirowanego muzyką taneczną, który znalazł się w pierwszej dziesiątce list przebojów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Został on wykorzystany jako motyw przewodni filmu „Breakin'” i znalazł się na jego ścieżce dźwiękowej.  

Jednak zespół rozpadł się w połowie 1985 roku po wydaniu drugiego singla „Electric Boogaloo”. W rezultacie „Electric Boogaloo” nie powtórzył sukcesu „Breakin'...”, a duet jest powszechnie uważany za artystę jednego przeboju.

  Ollie Brown i Jerry Knight wcześniej pracowali razem jako muzycy sesyjni, a Knight był również członkiem zespołu R&B Raydio, w którego albumach Brown często brał udział jako perkusista sesyjny. Obaj założyli Ollie & Jerry w Los Angeles w 1984 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią Polydor Records. Duet nagrał utwór „Breakin'... There's No Stopping Us” jako motyw przewodni filmu Breakin' z 1984 roku i wydał go jako pierwszy singiel ze ścieżki dźwiękowej filmu. Singiel stał się hitem, osiągając 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów  i 9. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1984 roku. Grupa promowała następnie utwór, występując w programie telewizyjnym Soul Train w trakcie jego sukcesu. Ścieżka dźwiękowa do filmu Breakin' osiągnęła 8. miejsce na liście 200 albumów Billboard w USA. 

W następnym roku duet wydał singiel „Electric Boogaloo”, będący tytułowym motywem przewodnim sequela „Breakin'”, „Breakin' 2: Electric Boogaloo”. Singiel odniósł całkiem niezły sukces na brytyjskiej liście przebojów, osiągając 57. miejsce. Utwór nie znalazł się jednak na liście Billboard Hot 100; odniósł natomiast niewielki sukces na listach Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs i Hot Dance Club Play, zajmując odpowiednio 45. i 43. miejsce. Po wydaniu utworu duet rozpadł się w połowie 1985 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breakin'...There's No Stopping Us/Showdown	Ollie & Jerry	06.1984	5[11]	9[18]	Polydor 821 708	[written by O. E. Brown, J. Knight][produced by Ollie E. Brown][3[16].R&B; Chart][1[1][13].Hot Disco/Dance;Polydor 821 708 12"][piosenka z filmu "Breakin'"]
Electric Boogaloo/Physical Clash	Ollie & Jerry	12.1984	57[3]	-	Polydor 881 461	[written by O. Brown, A. Giles, R. Regan][produced by Ollie E. Brown][45[12].R&B; Chart][43[5].Hot Disco/Dance;Polydor 881 534 12"][piosenka z filmu "Breakin' 2:Electric Boogaloo"]

Carol Lynn Townes

Carol Lynn Townes to amerykańska piosenkarka soulowa z Warrenton w Karolinie Północnej. 

Pochodząca z rodziny śpiewaków gospel, zadebiutowała śpiewając gospel w wieku trzech lat. Na początku lat 70-tych przeprowadziła się do Nowego Jorku, dołączając do męskiego zespołu soulowego Fifth Avenue. Grupa składała się z wybitnych śpiewaków jingle. Z Townes jako wokalistką, grupa nagrała singiel „Wheeler Dealer” dla wytwórni Buddha Records, a następnie album w RCA Records w 1976 roku. 

Jednak dopiero prawie dekadę później Townes odniosła sukces komercyjny. Podpisując kontrakt solowy z wytwórnią Polydor, nagrała cover utworu Altona McClaina i Destiny „99 ½” do ścieżki dźwiękowej filmu „Breakin'” w 1984 roku. Utwór ten znalazł się w pierwszej dziesiątce przebojów klubowych i zajął 22. miejsce na liście przebojów R&B magazynu Billboard w USA oraz 77. miejsce na liście Billboard Hot 100. Utwór osiągnął 47. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w sierpniu 1984 roku. 

Następnie nagrała „Believe in the Beat” do kolejnego filmu, Breakin' 2: Electric Boogaloo,  w którym pojawiła się na końcu, wykonując tę ​​piosenkę. Utwór ten osiągnął 56. miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii  i 65. miejsce w Australii.  Doprowadziło to do wydania jej solowego albumu, Satisfaction Guaranteed. Następnie nagrała drugi album, Try Me Out, wydany w 1988 roku. Po nim ukazał się 12-calowy singiel „What I Wouldn't Do” w Easy Street w 1989 roku oraz taneczna wersja hitu The Grass Roots „Midnight Confessions” w Life Line w 1993 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
99 1/2	Carol Lynn Townes	07.1984	47[4]	77[9]	Polydor 881 008	[written by John Footman, Maxi Anderson][produced by Rod Hui][22[12].R&B; Chart][piosenka z filmu "Breakin'"][9[11].Hot Disco/Dance;Polydor 881 009 12"]
Believe In The Beat/E. Latin Boogie [Ollie E. Brown]	Carol Lynn Townes	03.1985	-	109[1]	Polydor 881 413	[written by L. Martine][produced by Ollie E. Brown][65[6].R&B; Chart][piosenka z filmu "Breakin' 2:Electric Boogaloo"][25[8].Hot Disco/Dance;Polydor 881 414 12"]
I Freak For You/I Want A Man Like You	Carol Lynn Townes	07.1985	-	106[1]	Polydor 881 953	[written by A. Roman, M. Blatte][produced by Rod Hui, Steve Loeb][28[6].Hot Disco/Dance;Polydor 881 954 12"]

Frances Nero

Willie Frances Nero (z domu Peak; ur.13 marca 1943r - zm. 28 listopada 2014r) była amerykańską
piosenkarką soulowo-jazzową. Nagrywała dla wytwórni Motown po zwycięstwie w konkursie talentów w 1965 roku, a w 1991 roku wydała przebój „Footsteps Following Me”, który stał się brytyjskim przebojem. 

 

Peak urodziła się w 1943 roku w Asheville w Karolinie Północnej i uczęszczała do liceum Stephens-Lee. Występowała w lokalnym radiu i śpiewała główne partie wokalne w dwóch lokalnych zespołach: Tams (nie The Tams) z Williamem „PO Billem” Millsem oraz Untils, grupie kolegów z klasy, do której należeli Stanley Baird, Bynum Griffin i Clifford Cotton, z których niektórzy grali później z takimi gwiazdami jak Chuck Jackson i James Brown. W 1960 roku wyszła za mąż za Johnny'ego Nero, pochodzącego z Detroit w stanie Michigan, i przeprowadziła się do miasta. Prawie dołączyła do The Marvelettes, ale wróciła do Asheville na jakiś czas, zanim wróciła do Detroit i zadomowiła się w życiu małżeńskim.  

 

Miała dwójkę dzieci; syna J. Darryla urodzonego 28 lipca 1963 r. i córkę Robin urodzoną 21 stycznia 1965 r. i śpiewała jazz w klubach nocnych, zanim wzięła udział w konkursie talentów w WCHB, stacji radiowej soul w Detroit, sponsorowanym przez Motown. Została pierwszą zwyciężczynią występu na żywo w historii Motown Records, wygrywając spośród 5000 uczestników w czerwcu 1965 r. Otrzymała 500 dolarów, tuzin długich czerwonych róż, roczny kontrakt płytowy i zaszczyt bycia pierwszą artystką podpisaną z wytwórnią Soul, będącą filią Motown.

 

 Jej pierwszym wydanym singlem był utwór „Keep On Lovin' Me”, napisany przez Williama Weatherspoona i Jamesa Deana, pierwotnie przeznaczony dla The Marvelettes. Płyta została wyprodukowana przez Williama „Mickeya” Stevensona, a wydana przez wytwórnię Soul na początku 1966 roku.Nie odniosła jednak wielkiego sukcesu. Artystka nie nagrała już więcej płyt dla Motown i po trzech latach odeszła z wytwórni.Po odejściu z Motown, Nero nagrała kolejne płyty z Raynomą Gordym i Gino Parksem w Shrine Records, które nie zostały wydane.  

 

W latach 70-tych opiekowała się matką aż do jej śmierci i poszła do szkoły kosmetycznej. Następnie zaczęła uczyć zawodu kosmetologa, pracowała przy pokazach mody, pisała scenariusze i zajmowała się innymi sprawami. Później Frances wyszła ponownie za mąż za Eveltona Hinesa 3 marca 1976 roku, a ich córka Evealyn Hines urodziła się 28 marca 1978 roku. W 1989 roku skontaktował się z nią Ian Levine, brytyjski producent muzyczny i promotor muzyki northern soul , i nagrali „Footsteps Following Me”, napisany przez Levine'a z Ivy Jo Hunter i Stevenem Wagnerem.

 

  Jej pierwsze nagranie od 23 lat, singiel osiągnął 17. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w 1991 roku i został nazwany przez brytyjskich didżejów „hymnem soulu lat dziewięćdziesiątych”. Nagrała kolejne płyty z Gino Parksem i wydała album Out on the Floor w wytwórni Levine'a Motorcity. Wystąpiła w kanadyjskim programie telewizyjnym Swinging Time z prowadzącą Robin Seymour oraz w brytyjskich programach takich jak Top of the Pops, The Terry Wogan Show i The Hitman and Her. Założyła własną wytwórnię płytową, AJA Records, i w 1996 roku wydała singiel „Love Ride”. W Stanach Zjednoczonych ukazała się kompilacja jej nagrań z Levine'em, „The Very Best of Frances Nero”.  

 

W 2006 roku wydała autobiografię DVD „Mountains, Motown & Motion Pictures”, a w 2007 roku AJA wydała płytę CD „Frances Nero Salutes Dinah Washington”. 

 Nero zmarła 28 listopada 2014 roku w wieku 71 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Keep On Lovin' Me/Fight Fire With Fire	Frances Nero	03.1966	-	-	Soul 35020	[written by J. Dean, W. Stevenson, W. Weatherspoon][produced by Wm. Stevenson]
Footsteps Following Me	Frances Nero	04.1991	17[9]	-	Debut DEBT 3109	[written by Ian Levine, Ivy Jo Hunter, Steve Wagner][produced by Ian Levine, Rick Gianatos]