Z archiwum...rocka

środa, 28 stycznia 2026

Heartland

Heartland to amerykański zespół country z Huntsville w Alabamie.
Pierwotnie w jego skład wchodzili Jason Albert (wokal prowadzący), Craig Anderson (gitara rytmiczna), Todd Anderson (perkusja), Chuck Crawford (skrzypce, wokal wspierający), Mike Myerson (gitara prowadząca) i Keith West (gitara basowa, wokal wspierający). Podpisując kontrakt z wytwórnią Lofton Creek Records w 2006 roku, zespół znalazł się na szczycie list przebojów country dzięki debiutanckiemu singlowi „I Loved Her First”, będącemu jednocześnie utworem tytułowym z debiutanckiego albumu.

Po tym, jak pięć kolejnych singli nie znalazło się w Top 40, wszyscy członkowie z wyjątkiem Alberta i Crawforda odeszli, a dołączył do nich były solowy artysta Chad Austin. Ten skład rozpadł się w 2012 roku. W 2023 roku zespół reaktywował się w składzie Craig i Todd Anderson, Mike Myerson, Dustin Myerson oraz wokalista Lance Horton.

Zespół Heartland został założony w 1994 roku przez braci Craiga i Todda Andersonów oraz Mike'a Myersona. Wystąpili na czerwcowym koncercie w stanie Alabama w 1997 roku i rozpoczęli starania o kontrakt płytowy z pomocą autora piosenek Walta Aldridge'a.Heartland podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Lofton Creek Records w 2006 roku. Debiutancki singiel zespołu, „I Loved Her First”, ukazał się jeszcze w tym samym roku i dotarł na szczyt listy przebojów Billboard Hot Country Songs. Debiutancki album zespołu, również zatytułowany „I Loved Her First”, ukazał się w październiku 2006 roku. Ken Burke z Country Standard Time wystawił albumowi pozytywną recenzję, chwaląc instrumentarium i „hardcorowy południowy wokal Alberta”, a także dodając, że album charakteryzuje się „zwinnym wykonaniem i mnóstwem chwytliwych refrenów”.

Po słabym odbiorze drugiego i trzeciego singla, zespół opuścił wytwórnię Lofton Creek i podpisał kontrakt z Country Thunder Records w marcu 2007 roku. Rozpoczęli współpracę z producentem Markiem Brightem, ale zamiast tego wydali „Once a Woman Gets a Hold of Your Heart”, którego współautorami byli John Rich z Big & Rich i Richie McDonald z Lonestar, a Rich pełnił również funkcję producenta. Po nim ukazał się „Slow Down”, który nie znalazł się na listach przebojów. Wytwórnia została zamknięta w marcu 2009 roku.

W lipcu tego samego roku zespół przeniósł się do Permian Records i wydał singiel „Mustache”. Z zespołu odszedł również Myerson. Do 2012 roku wszyscy pierwotni członkowie, z wyjątkiem Alberta i Crawforda, opuścili zespół, aby założyć rodziny. Dołączył do nich Chad Austin. Pod koniec lat 90-tych Austin nagrał dwa albumy dla Asylum Records, a później podpisał kontrakt z Broken Bow Records. Albert zmagał się również z problemami z głosem, które wymagały ćwiczeń i odpoczynku. Aby zmniejszyć obciążenie strun głosowych, wszyscy trzej członkowie na zmianę śpiewają główne partie wokalne.We wrześniu 2012 roku skład Alberta, Crawforda i Austina wydał nowy singiel „The Sound a Dream Makes”. Został on wyprodukowany przez Jamesa Strouda i wydany nakładem jego wytwórni R&J Records.

W lipcu 2019 roku zespół (w składzie Jason Albert, Charles Crawford i Keith West) wydał swój pierwszy od ponad dekady album zatytułowany „I Loved Her First: The Heart of Heartland” w wytwórni Permian Records. Znalazło się na nim 10 nowych, autorskich utworów, a gościnnie wystąpili Tracy Lawrence w nowej wersji ich pierwszego przeboju „I Loved Her First” oraz Samantha Crawford w utworze „When Love Comes Around”. W 2023 roku bracia Anderson i Mike Myerson reaktywowali Heartland z nowym gitarzystą Dustinem Myersonem i wokalistą Lance’em Hortonem. Zespół zapowiedział również premierę nowego albumu, którego premiera planowana jest na koniec roku nakładem Yellowhammer Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Loved Her First	Heartland	08.2006	-	-	Lofton Creek	[written by Walt Aldridge,Elliott Park][produced by Walt Aldridge][1[1][23].Country Chart]
Built To Last	Heartland	02.2007	-	-	Lofton Creek	[written by Elliott Park][58[2].Country Chart]
Once A Woman Gets A Hold Of Your Heart	Heartland	10.2007	-	-	Country Thunder	[written by John Rich & Richie McDonald][52[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Loved Her First	Heartland	10.2006	-	11[11]	Lofton Creek 9006	[produced by Walt Aldridge]

Cloud Nothings

Zespół Cloud Nothings, będący pomysłem Dylana Baldiego, to sztandarowi twórcy
dynamicznego, pełnego emocji indie rocka. Kiedy zaczęło się mówić o muzyce Baldiego, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta był jeszcze nastolatkiem, a jego projekt był jednoosobowym zespołem specjalizującym się w lo-fi punk-popie, uchwyconym na albumie Cloud Nothings z 2011 roku. Kiedy Baldi zwerbował kolejnych członków, aby nadać swojej muzyce więcej ciężaru, jak na albumie Attack on Memory z 2012 roku, Cloud Nothings w pełni się rozwinął.

Na późniejszych albumach, takich jak Last Building Burning z 2018 roku, zespół mistrzowsko opanował połączenie hardcore'owej intensywności i zaskakująco słodkich melodii. W swoich utworach z początku lat 20. - „The Black Hole Understands” z 2020 roku, „The Shadow I Remember” z 2021 roku i „Final Summer” z 2024 roku -Baldi i spółka nadali nową dojrzałość zwięzłemu, chwytliwemu brzmieniu korzeni Cloud Nothings.

Zespół Cloud Nothings powstał w 2009 roku, kiedy Baldi, wówczas student pierwszego roku na Uniwersytecie Case Western Reserve, studiujący muzykę i technologię audio, nagrywał piosenki w piwnicy rodziców, gdy wracał do domu w weekendy. Publikował swoje utwory w internecie pod różnymi nazwami zespołów, jedną z nich był Cloud Nothings. Po opublikowaniu utworów „Hey Cool Kid” i „Whaddaya Wanna Know” na swoim profilu na MySpace, promotor poprosił Cloud Nothings o otwarcie brooklińskiego koncertu Woods and Real Estate. Wyimaginowany zespół Baldiego stał się prawdziwym zespołem, gdy skompletował skład na grudniowy koncert w 2009 roku.

Baldi rzucił studia, aby skupić się na Cloud Nothings i wydał w 2010 roku serię wydawnictw, w tym single w wytwórniach Group Tightener i Old Flame Records, a także EP-kę Turning On. Dzięki tej muzyce Baldi podpisał kontrakt z Wichita Records w Wielkiej Brytanii i Carpark w USA. Jeszcze w tym samym roku Carpark wznowił album „Turning On” z wybranymi utworami z jego pozostałych singli. Na żywo w Grog Shop Oprócz koncertów z Wavves, Titus Andronicus i Best Coast, Baldi rozpoczął pracę nad debiutanckim albumem Cloud Nothings w studiu Copycat Building w Baltimore w stanie Maryland z producentem Chesterem Gwazdą. Efektem tych sesji stał się album „Cloud Nothings”, który ukazał się w styczniu 2011 roku.

Kilka miesięcy później Baldi i jego zespół weszli do studia ze Stevem Albinim, aby nagrać z 2012 roku znacznie surowszy i cięższy album „Attack on Memory”. Album ten był debiutem Cloud Nothings na listach przebojów, osiągając 121. miejsce na liście 200 albumów w USA i 41. miejsce na brytyjskiej liście albumów indie. W lipcu tego samego roku ukazała się EP-ka „Live at Grog Shop”, na której znalazł się szczególnie porywający występ z trasy Attack on Memory. W 2013 roku, podczas przerwy w napiętym harmonogramie koncertowym zespołu, Baldi poświęcił trochę czasu na dopracowanie nowego materiału. Wkrótce potem zespół udał się do studia w Hoboken w stanie New Jersey z producentem Johnem Congletonem, aby nagrać utwory na czwarty album Cloud Nothings, „Here and Nowhere Else” z 2014 roku, który osiągnął 50. miejsce na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 26. w Wielkiej Brytanii. W tym samym roku Baldi współpracował z Nathanem Williamsem z Wavves przy „No Life for Me”, split albumie wydanym przez wytwórnię Williamsa, Ghost Ramp, w 2015 roku.

Cloud Nothings powrócił w 2017 roku z „Life Without Sound”, bardziej dopracowanym setem nagranym w El Paso w Teksasie z producentem Johnem Goodmansonem, który osiągnął 15. miejsce na amerykańskiej liście albumów niezależnych i 18. miejsce na brytyjskiej. Przy surowym albumie „Last Building Burning” z 2018 roku zespół współpracował z producentem Randallem Dunnem, który pomógł przenieść intensywność koncertów Cloud Nothings do studia. Kiedy globalna pandemia COVID-19 sparaliżowała muzykę na żywo w 2020 roku, zespół wydał mnóstwo albumów koncertowych, które zawierały niektóre z ich najwcześniejszych występów. Cloud Nothings stworzył również w lipcu melancholijny album The Black Hole Understands z udostępnianiem plików i sesjami nagraniowymi z zachowaniem dystansu społecznego w Filadelfii i Cleveland.

Inny album nagrany podczas tych sesji, Life Is Only One Event, został wydany w grudniu tego samego roku w ramach ich usługi subskrypcyjnej, wraz z rocznym zapasem comiesięcznych EP-ek, które rozpoczęły się w sierpniu 2020 roku. Cloud Nothings powrócił w lutym 2021 roku z The Shadow I Remember, który powrócił do wpadającego w ucho popu z początków Baldiego i zawierał produkcję Steve'a Albiniego, a także wkład Bretta Naucke'a i Macie'a Stewarta z Ohmme. Album osiągnął 17. miejsce na liście U.K. Albums Chart.

Cloud Nothings powrócił do grania na żywo pod koniec 2021 roku, grając m.in. w Rock and Roll Hall of Fame oraz trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z okazji dziesiątej rocznicy Attack on Memory pod koniec 2022 roku. Mniej więcej w tym samym czasie zespół wydał album „Live at Red Palace”, będący zapisem koncertu z 2012 roku w Waszyngtonie. Na początku 2023 roku Cloud Nothings odchudził się do tria w składzie: Baldi, perkusista Jayson Gerycz i basista Chris Brown. Pod koniec tego samego roku podpisali kontrakt z wytwórnią Pure Noise Records i w kwietniu 2024 roku wydali swój pierwszy album dla tej wytwórni, „Final Summer”. Nagrany z Jeffem Zeiglerem i zmiksowany przez Sarah Tudzin z Illuminati Hotties, album wzbogacił surową chwytliwość utworu „The Shadow I Remember” o więcej dopracowania i głębi.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack on Memory	Cloud Nothings	02.2012	-	121[1]	Wichita Recordings WEBB 318CD	[produced by Steve Albini]
Here and Nowhere Else	Cloud Nothings	04.2014	-	50[2]	Wichita Recordings WEBB 420CD	[produced by John Congleton]

Black Keys

Początkowo surowy, instynktowny blues-rockowy zespół inspirowany takimi rockerami
jak Junior Kimbrough, Black Keys rozszerzyli swoje kompetencje po opanowaniu garażowego ryku z Rubber Factory w 2004 roku. Przechodząc do dużej wytwórni Nonesuch, duet gitarzysty/wokalisty Dana Auerbacha i perkusisty Patricka Carneya zanurzył się w odurzającym psychodelicznym terytorium, czasami wspomagany przez producenta Danger Mouse.

Współpraca zespołu z tym przedsiębiorczym producentem hip-hopowym otworzyła drzwi do różnorodności dźwięków, kolorów i faktur, poszerzonej palety, którą skierowali na ostre piosenki na swoich platynowych albumach Brothers i El Camino, które ukazały się na początku lat 2000. Po tripowym albumie Turn Blue z 2014 roku, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę w drugiej połowie lat 2010., w czasie której Auerbach założył swoje studio i wytwórnię Easy Eye Sound. Duet powrócił z nową energią na albumie „Let's Rock” z 2019 roku, utrzymując tę dynamikę na albumie z bluesowymi coverami „Delta Kream” z 2021 roku oraz na hard-groove'owym albumie „Ohio Players” z 2024 roku, pełnym gościnnych występów. Zapowiedzieli swój 13. album, „No Rain, No Flowers” z 2025 roku, singlem „The Night Before”.

Dan Auerbach i Patrick Carney, pochodzący z Akron w stanie Ohio, założyli zespół Black Keys w 2001 roku. W 2002 roku wydali swój debiutancki album „The Big Come Up”, który zebrał świetne recenzje i sprzedaż, a pod koniec roku podpisali kontrakt z wytwórnią Fat Possum. Wiosną 2003 roku wytwórnia ta wydała „Thickfreakness”, nagrany w 14-godzinnej sesji, a Keys wsparli album trasą koncertową otwierającą koncerty Sleater-Kinney. Ich dynamika znacznie wzrosła wraz z albumem „Rubber Factory” z 2004 roku, który nie tylko zebrał świetne recenzje, ale także doczekał się kilku głośnych występów, w tym teledysku do utworu „10 A.M. Automatic” z udziałem komika Davida Crossa. Wysoko oceniany występ na żywo zespołu został udokumentowany na płycie DVD z 2005 roku, wydanej w tym samym roku, w którym ukazał się „Chulahoma” - EP z bluesowymi coverami.

The Black Keys przenieśli się do dużych wytwórni płytowych z „Magic Potion” z 2006 roku, bardziej nastrojowym albumem, który nadal powiększał grono ich fanów. Zespół wykorzystał ten nastrojowy klimat, wydając w 2008 roku „Attack & Release”, którego produkcja Danger Mouse'a pokazała, że The Keys nie są jedynie purystami blues-rocka. Album, który został odtworzony po sesjach nagraniowych z Ikiem Turnerem, który zmarł przed ukończeniem płyty, był jak dotąd największym osiągnięciem Black Keys, debiutując w Top 15 Billboardu i zbierając świetne recenzje. Po drugim DVD koncertowym duetu, rok 2009 spędzili na projektach pobocznych. Auerbach wydał na początku roku swój solowy album „Keep It Hid”, a Carney założył zespół Drummer, w którym grał na basie.

Pod koniec 2009 roku ukazał się „Blakroc”, rapowo-rockowy projekt duetu Keys z producentem Damonem Dashem. Nagrania z prób z trasy „Brothers”, wydany w 2010 roku, stał się ich największym dotychczasowym albumem, z przebojami „Tighten Up”, „Howlin' for You” i „Next Girl”. Keys powrócili na nim również do swoich korzeni hard bluesa z nową świetnością, zdobywając trzy nagrody Grammy, trafiając na listy przebojów od NPR po „Rolling Stone” i uzyskując status złotej płyty. Zespół zaoferował bardziej radykalne, rockandrollowe brzmienie na albumie „El Camino” z 2011 roku. Dzięki przebojowi „Lonely Boy”, El Camino zadebiutowało na drugim miejscu listy Billboard Top 200, a Black Keys ciężko pracowali nad albumem przez cały kolejny rok, wydając „Gold on the Ceiling” jako drugi singiel i intensywnie koncertując. Jesienią 2012 roku ukazała się EP-ka „Tour Rehearsal Tapes” - krótki zbiór nagrań studyjnych z 2012 roku.

Po ponownym zaangażowaniu Danger Mouse'a do produkcji kolejnego albumu, duet wrócił do studia latem 2013 roku, aby nagrać kolejny album. W przeciwieństwie do krótkiego, ostrego rock & rolla El Camino, „Turn Blue” miał psychodeliczny podtekst, który można było usłyszeć na poprzednich singlach „Fever” i „Turn Blue”. Album ukazał się na początku maja 2014 roku i natychmiast zadebiutował na szczycie list przebojów. Po promocji albumu Turn Blue, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę. Auerbach był zajęty, grając mnóstwo koncertów, tworząc drugi zespół - soulowy The Arcs - i wydając drugi solowy album „Waiting for a Song” w 2017 roku. Carney pracował również jako producent, współpracując m.in. z Michelle Branch przy jej albumie Hopeless Romantic z 2017 roku.

The Black Keys powrócili do gry w marcu 2019 roku, wydając singiel „Lo/Hi”, pierwszy utwór z ich dziewiątego albumu „Let's Rock”. Po premierze w czerwcu tego samego roku, album zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard Top 200 i na trzecim miejscu na brytyjskich listach przebojów. W 2021 roku podkreślili swoją długotrwałą miłość do wykonawców bluesa z Missisipi, takich jak R.L. Burnside i Junior Kimbrough, wydając nominowany do nagrody Grammy album z coverami „Delta Kream”. Na płycie znalazła się interpretacja klasycznego utworu Big Joe Williamsa i Johna Lee Hookera „Crawling Kingsnake”.

Na albumie Auerbach i Carney powrócili do swoich korzeni, redukując proces twórczy do tego, który stosowali na początku swojej działalności, a następnie przenieśli utwory do studia Easy Eye Sound należącego do Auerbacha. Podczas sesji duet współpracował również z Billym F. Gibbonsem z ZZ Top, Angelo Petraglią z Kings of Leon oraz Gregiem Cartwrightem z Reigning Sound. Pierwsze owoce sesji pojawiły się na początku 2022 roku wraz z wydaniem singla „Wild Child”, przed premierą albumu „Dropout Boogie” w maju. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i drugie miejsce na listach przebojów Top Rock i Alternative Albums.

W następnym roku duet pojawił się na Grrr Live!, nagraniu koncertowym z 2012 roku, kiedy to Black Keys byli jedną z kilku gwiazd gościnnych, które wystąpiły z Rolling Stones w ramach koncertu nagranego na potrzeby transmisji pay-per-view, wraz z Brucem Springsteenem, Lady Gagą i Johnem Mayerem. W tym samym roku Auerbach i Carney wrócili do Easy Eye Sound, aby nagrać swój 12. album długogrający, „Ohio Players” z 2024 roku. Podczas sesji, pełnych energii i eklektycznych akcentów, wystąpiła imponująca różnorodność znanych gości, w tym Noel Gallagher, Beck, Juicy J, Dan the Automator, Leon Michels i Greg Kurstin, a także niewielka armia muzyków studyjnych. Z singlami „Beautiful People (Stay High)” i „This Is Nowhere”, set dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Planowana trasa koncertowa International Players Tour została odwołana niemal natychmiast po jej ogłoszeniu, co doprowadziło do zmiany w kierownictwie zespołu. Nie tracąc czasu, wrócili do studia, aby nagrać kolejny album.

W międzyczasie wydali rozszerzoną wersję „Ohio Players”, z Alice Cooperem w horrorowym singlu „Stay in Your Grave” i Dannym Luxem w „Mi Tormenta”. Pierwszy przedsmak ich kolejnej ery albumowej pojawił się w 2025 roku wraz z żywiołowym utworem „The Night Before”, który znalazł się na 13. albumie zespołu, „No Rain, No Flowers”. Na płycie, z udziałem twórców hitów Ricka Nowelsa, Daniela Tashiana i Scotta Storcha, znalazły się również single „Babygirl” i utwór tytułowy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hard Row	Black Keys	06.2003	86[1]	-	Fat Possum 11112	[written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Have Love Will Travel	Black Keys	09.2003	77[1]	-	Epitaph 11292	[written by Richard Berry][produced by Patrick Carney]
10 A.M. Automatic	Black Keys	09.2004	66[2]	-	Epitaph 11732	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]
'Till I Get My Way/Girl Is on My Mind"	Black Keys	12.2004	62[2]	-	Fat Possum 11832	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by Danger Mouse]
Tighten Up	Black Keys	11.2010	86[1]	87[4]	Cooperative Music VVR 737470	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Howlin' For You	Black Keys	01.2011	-	116[13]	V2	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys, Mark Neill]
Lonely Boy	Black Keys	12.2011	80[8]	64[20]	Nonesuch USNO 11100273	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Dan Auerbach,Patrick Carney,Danger Mouse][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Gold on the Ceiling	Black Keys	03.2012	57[6]	94[6]	Nonesuch USNO 11100275	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Little Black Submarines	Black Keys	10.2012	106[21]	106[21]	Nonesuch	[platinum-US][written by Dan Auerbach,Danger Mouse,Patrick Carney][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Fever	Black Keys	04.2014	57[4]	77[3]	Nonesuch USNO 11400191	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	-	114[1]	Nonesuch	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Lo/Hi	Black Keys	03.2019	-	119[1]	Nonesuch	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thickfreakness	Black Keys	05.2003	182[1]	-	Fat Possum 03712	[produced by Patrick Carney]
Rubber Factory	Black Keys	09.2004	62[1]	131[2]	Fat Possum 03792	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Chulahoma	Black Keys	05.2006	-	199[1]	Fat Possum 1032 [US]	[produced by The Black Keys]
Magic Potion	Black Keys	09.2006	79[1]	95[2]	V2 VVR 1042542	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Attack & Release	Black Keys	04.2008	34[3]	14[14]	Cooperative Music VVR 1050452	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse]
Brothers	Black Keys	05.2010	29[25]	3[145]	Cooperative Music/V2 VVR 737197	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Black Keys,Mark Neill,Danger Mouse]
El Camino	Black Keys	12.2011	6[81]	2[100]	Nonesuch 7559796331	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Blakroc	Black Keys	02.2013	-	110[2]	Nonesuch	[produced by Dan Auerbach,Patrick Carney,Joel Hamilton]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	2[18]	1[1][31]	Nonesuch 7559795554	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Let's Rock	Black Keys	07.2017	3[5]	4[4]	Nonesuch 0075597924954	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Delta Kream	Black Keys	05.2021	5[2]	6[3]	Nonesuch 0075597916652	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Dropout Boogie	Black Keys	05.2022	5[2]	8[2]	Nonesuch 0075597913439	[produced by The Black Keys]
Ohio Players	Black Keys	04.2024	13[81]	26[1]	Nonesuch 0075597900149	[produced by The Black Keys, Dan the Automator]
No Rain, No Flowers	Black Keys	08.2025	47[1]	52[1]	Parlophone 0093624832898	[produced by The Black Keys]

wtorek, 27 stycznia 2026

LeVert

LeVert był amerykańskim zespołem wokalnym R&B z Cleveland w stanie Ohio w Stanach
Zjednoczonych. Założony w 1983 roku, LeVert składał się z Seana i Geralda Levertów (synów Eddiego Leverta, założyciela i wokalisty zespołu wokalnego R&B/Soul O'Jays) oraz Marca Gordona.

Zespół wydał swój pierwszy singiel „I'm Still” dla wytwórni Tempre Harry'ego Coombesa. W 1985 roku ukazał się ich debiutancki album „I Get Hot”, na którym znalazły się utwory, których wokale były silnie porównywane do głosu ojca Seana i Geralda Levertów, Eddiego. W 1986 roku ukazał się album „Bloodline”, na którym znalazł się pierwszy wielki przebój zespołu w stylu R&B „(Pop, Pop, Pop, Pop) Goes My Mind”. Jednak kolejny album zespołu, „The Big Throwdown” z 1987 roku, odniósł jeszcze większy sukces, dzięki przebojowi R&B „Casanova”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów (miejsce 5.) i zapewnił zespołowi miejsce w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii. Z tego albumu wydano również dwa kolejne single R&B, które znalazły się w pierwszej piątce: „My Forever Love” i „Sweet Sensation”.

Sukces zespołu kontynuował kolejny album z 1988 roku, „Just Coolin'”, który był nominowany w kategorii „Najlepszy Album R&B/Urban Contemporary” do nagrody Soul Train Music Awards w 1989 roku. Zarówno „The Big Throwdown”, jak i „Just Coolin'” uzyskały status złotej płyty. Od lat 90-tych Gerald zaczął dzielić swój czas między LeVertem a karierą solową,ale zespół wydał jeszcze trzy albumy, a Rhino Records w 2001 roku wydało album z największymi przebojami.

Gerald Levert zmarł w listopadzie 2006 roku z powodu przedawkowania leków na receptę i bez recepty. Sean Levert zmarł w marcu 2008 roku w wyniku połączenia sarkoidozy i odstawienia Xanaxu podczas pobytu w więzieniu hrabstwa Cuyahoga.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Still/I Want Too	LeVert	03.1985	-	-	Tempre 5505	[written by G. Levert, E. Levert][produced by Harry Coombs, Gerald Levert][70[8].R&B; Chart]
(Pop, Pop, Pop, Pop) Goes My Mind/Looking For Love	LeVert	07.1986	-	-	Atlantic 89389	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Keg Johnson, Wilmer Raglin][1[1][18].R&B; Chart]
Let's Go Out Tonight/Grip	LeVert	10.1986	-	-	Atlantic 89350	[written by Gerald Levert][produced by Eddie Levert][14[16].R&B; Chart]
Fascination/Pose	LeVert	02.1987	-	-	Atlantic 89311	[written by Gerald Levert, James Mtume, Marc Gordon][produced by James Mtume][26[11].R&B; Chart]
Casanova/Throwdown	LeVert	09.1987	9[10]	5[18]	Atlantic 89217	[written by Reggie Calloway][produced by Reggie Calloway][1[1][20].R&B; Chart]
My Forever Love/Kiss And Make Up	LeVert	10.1987	-	-	Atlantic 89182	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Craig Cooper][2[10].R&B; Chart]
Sweet Sensation/Love The Way U Love Me	LeVert	02.1988	-	-	Atlantic 89124	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Craig Cooper][4[15].R&B; Chart]
Addicted To You	LeVert	08.1988	-	-	Atco 99292	[written by Gerald Levert, Eddie Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][1[2][16].R&B; Chart]
Pull Over	LeVert	11.1988	-	-	Atlantic 88987	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][2[15].R&B; Chart]
Just Coolin'	LeVert	01.1989	-	-	Atlantic 88959	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon][1[1][17].R&B; Chart]
Gotta Get The Money/Join The Fun	LeVert	05.1989	-	-	Atlantic 88910	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon ][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon ][4[14].R&B; Chart]
Smilin'	LeVert	08.1989	-	-	Atlantic 88842	[written by Gerald LeVert, Marc Gordon][produced by Gerald LeVert, Marc Gordon][16[12].R&B; Chart]
Rope A Dope Style	LeVert	10.1990	-	-	Atlantic 87 828	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][7[17].R&B; Chart]
All Season	LeVert	12.1990	-	-	Atlantic 87 772	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][4[19].R&B; Chart]
Baby I'm Ready	LeVert	04.1991	-	-	Atlantic 87 696	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][1[1][25].R&B; Chart]
For the Love of Money/Living for the City	Troop,LeVert featuring Queen Latifah	06.1991	-	-	Giant 19 304	[written by Anthony Jackson, Kenny Gamble, Leon Huff, Stevie Wonder][produced by Ellis Jay, Vassal Benford][12[13].R&B; Chart][piosenka z filmu "New Jack City"]
Give A Little Love	LeVert	09.1991	-	-	Atlantic 87 662	[produced by Gerald Levert, Marc Gordon][63[5].R&B; Chart]
Good Ol' Days	LeVert	02.1993	-	78[11]	Atlantic 87 379	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc G][12[20].R&B; Chart]
abc-123	LeVert	05.1993	-	46[17]	Atlantic 87 366	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas, Terry Scott][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][5[22].R&B; Chart]
Do The Thangs	LeVert	09.1993	-	-	Atlantic 87 328	[written by Marc Gordon][produced by Marc Gordon][41[12].R&B; Chart]
True Dat	LeVert featuring Yo-Yo & Queen Pen	03.1997	-	107[8]	Atlantic 84 869	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][52[10].R&B; Chart]
Sorry Is	LeVert featuring Terry Ellis	06.1997	-	113[3]	Atlantic 84 003	[written by Gerald Levert & Edwin Nicholas][33[16].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bloodline	LeVert	10.1986	-	192[3]	Atlantic 81 669	[produced by Keg Johnson, Wilmer Raglin, James Mtume, Eddie Levert, Gerald LeVert, Marc Gordon]
The Big Throwdown	LeVert	09.1987	86[1]	32[24]	Atlantic 81 773	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Reggie Calloway, Craig Cooper]
Just Coolin'	LeVert	11.1988	-	79[31]	Atlantic 81 926	[gold-US][produced by LeVert]
Rope a Dope Style	LeVert	12.1990	-	122[34]	Atlantic 82 164	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon]
For Real Tho'	LeVert	04.1993	-	35[27]	Atlantic 82 462	[gold-US][produced by Gerald Levert, Marc Gordon]
The Whole Scenario	LeVert	03.1997	-	49[8]	Atlantic 82 986	[produced by Gerald Levert, Marc Gordon, Edwin "Tony" Nicholas]

poniedziałek, 26 stycznia 2026

Hamilton Bohannon

Hamilton Frederick Bohannon (ur. 7 marca 1942r - zm. 24 kwietnia 2020r),
często określany jako Bohannon, był amerykańskim perkusistą, liderem zespołu, autorem tekstów, aranżerem i producentem muzycznym, który był jedną z czołowych postaci funku i disco lat 70-tych. Współpracował z Marvinem Gaye, Steviem Wonderem, zespołem The Temptations, Wah Wah Watsonem, Rayem Parkerem Jr., zespołem The Counts i Carolyn Crawford.

Urodził się w Newnan w stanie Georgia i gry na perkusji nauczył się w szkole. Zaczął grać w lokalnych zespołach, w jednym z których grał gitarzysta Jimi Hendrix, zanim ukończył Clark College, uzyskując dyplom z muzyki i edukacji średniej.Po krótkim okresie pracy jako nauczyciel, w 1964 roku został zatrudniony jako perkusista w zespole koncertowym 13-letniego Steviego Wondera. W 1967 roku przeniósł się do Detroit, gdzie został zatrudniony przez wytwórnię Motown jako lider i aranżer Bohannon & The Motown Sound, która udzielała wsparcia wielu czołowym artystom tej wytwórni podczas tras koncertowych, w tym Marvinowi Gaye'owi, Steviemu Wonderowi, The Temptations, Dianie Ross and the Supremes, The Four Tops i innym.

Kiedy Motown przeniósł się z Detroit do Los Angeles, Bohannon pozostał, aby założyć własny zespół, w którego skład weszli członkowie lokalnego zespołu The Fabulous Counts, a także tacy muzycy jak Ray Parker Jr. i Dennis Coffey. W 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Dakar prowadzoną przez producenta Carla Davisa i na początku 1973 roku wydał swój debiutancki album Stop & Go. W ciągu kolejnych dwóch lat wydał dla tej wytwórni pięć kolejnych albumów, na których „doskonalił swoją formułę ciężkich, dudniących akcentów basowych i agresywnych rytmów”.

Chociaż kilka jego utworów stało się klubowymi hitami, odniósł ograniczony sukces na listach przebojów. Jego pierwszym przebojem był singiel „South African Man” z 1974 roku, który osiągnął 78. miejsce na liście Billboard R&B, ale odniósł większy sukces w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 22. miejsca na UK Singles Chart. W 1975 roku ukazał się „Foot Stompin Music” - jego jedyny album, który trafił na listę Billboard Hot 100 w USA -oraz „Disco Stomp”, jego największy hit w Wielkiej Brytanii, gdzie dotarł do 6. miejsca, a później Johnny Marr wymienił go jako główny inspirację dla utworu The Smiths „How Soon Is Now?”.

W 1976 roku Bohannon podpisał kontrakt z Mercury Records, a dwa lata później odniósł jeden ze swoich największych sukcesów, wydając „Let’s Start the Dance”, który dotarł do 9. miejsca na liście przebojów R&B i 7. miejsca na liście przebojów disco . W „Let’s Start the Dance” wystąpiła wokalistka Carolyn Crawford, której kolejne albumy Bohannon produkował. W 1981 roku nowy miks „Let’s Start the Dance” odniósł sukces na liście przebojów dance.

W 1980 roku założył wytwórnię Phase II Records i przez kolejne trzy lata, współpracując z nowymi wokalistkami Liz Lands i Altrinną Grayson, kontynuował drobne przeboje na listach przebojów R&B. W 1984 roku podpisał kontrakt z MCA Records i wydał kilka kolejnych albumów. Jego ostatni album, „It's Time to Jam”, ukazał się w wytwórni South Bound w 1990 roku.

Wiele jego utworów było szeroko samplowanych, zwłaszcza w hicie chicagowskiego DJ-a i producenta Paula Johnsona z 1999 roku „Get Get Down”, w którym wykorzystano wiele sampli z utworu „Me and the Gang” Bohannona. Inni muzycy, którzy korzystali z sampli jego muzyki, to Jay Z, Digable Planets i Snoop Dogg. Jego nazwisko było również wielokrotnie przywoływane w utworze „Genius of Love” zespołu Tom Tom Club. Jego kompozycja „Ooh!” znalazła się na albumie Mary J. Blige „Love & Life” z 2003 roku.

W późniejszych latach Bohannon wydał nowego wokalistę, Governor, dla Atlantic Records, a także pracował nad materiałem ze swoim synem, Hamiltonem Bohannonem II, i wydał audiobook ze wspomnieniami z wczesnych lat w branży muzycznej, zatytułowany „Bohannon Speaks from the Beginning”. Bohannon był pobożnym chrześcijaninem i zadedykował swój album „Dance Your Ass Off” „Bogu, mojemu panu, zbawicielowi i Jezusowi Chrystusowi”. Album zawierał również zastrzeżenie, że „Dance Your Ass Off” nie jest używane w znaczeniu wulgarnym”. W 2017 roku rada miejska Newnan przemianowała ulicę Peachtree Street na Bohannon Drive na jego cześć.

Zmarł 24 kwietnia 2020 roku w swoim domu w Atlancie w wieku 78 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
South African Man Pt.1	Hamilton Bohannon	02.1975	22[8]	-	Dakar 4539	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][78[5].R&B; Chart]
Foot Stompin Music/Dance With Your Parno	Hamilton Bohannon	09.1975	23[6]	98[2]	Dakar 4544	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][39[12].R&B; Chart][3[14].Hot Disco/Dance;Dakar 4544 7"]
Disco Stomp (Part 1)/Disco Stomp (Part 2)	Hamilton Bohannon	09.1975	6[12][05.1975]	-	Dakar 4549	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart][11[6].Hot Disco/Dance;Dakar 4549 7"]
Happy Feeling/Truck Stop	Hamilton Bohannon	09.1975	49[3]	-	Brunswick BR 24 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Bohannon's Beat (Pt. 1)/East Coast Groove	Hamilton Bohannon	02.1976	-	-	Dakar 4551	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][65[7].R&B; Chart][9[7].Hot Disco/Dance;Dakar 4551 7"]
Dance Your Ass Off/Happy Feeling	Hamilton Bohannon	05.1976	-	-	Dakar 4554	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][11[4].Hot Disco/Dance;Dakar 4554 7"]
Andrea/Just Doing My Thang	Hamilton Bohannon	05.1977	-	-	Mercury 73946	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][19[11].Hot Disco/Dance;Mercury 31 12"]
Bohannon Disco Symphony/Moving Fast	Hamilton Bohannon	08.1977	-	-	Mercury 73939	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][67[5].R&B; Chart]
Let's Start The Dance/I Wonder Why	Hamilton Bohannon	09.1978	56[4]	101[8]	Mercury 74015	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][9[19].R&B; Chart][7[15].Hot Disco/Dance;Mercury 53 12"]
Me And The Gang/Summertime Groove	Hamilton Bohannon	01.1979	-	-	Mercury 74035	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][82[4].R&B; Chart]
Cut Loose/Listen To The Children Play	Hamilton Bohannon	03.1979	-	-	Mercury 74044	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][43[7].R&B; Chart]
The Groove Machine/Love Floats	Hamilton Bohannon	08.1979	-	-	Mercury 74085	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][60[6].R&B; Chart][55[12].Hot Disco/Dance;Mercury 105 12"]
Baby I'm For Real/Hurry Mr. Sunshine	Hamilton Bohannon	04.1980	-	-	Mercury 76054	[written by Marvin Gaye][produced by Hamilton Bohannon][54[7].R&B; Chart]
Throw Down The Groove (Part I)/Throw Down The Groove (Part II)	Bohannon	10.1980	-	-	Phase II 5650	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][59[7].R&B; Chart][52[11].Hot Disco/Dance;Phase II 5650 7"]
Dance, Dance, Dance All Night/April My Love (Part 1)	Bohannon	12.1980	-	-	Phase II 5651	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][76[4].R&B; Chart]
Don't Be Ashame To Call My Name/Thinking Of You	Bohannon	02.1981	-	-	Phase II 5654	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][54[6].R&B; Chart]
Goin' For Another One/The Happy Dance	Bohannon	06.1981	-	-	Phase II 02062	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][91[1].R&B; Chart]
Let's Start II Dance Again/Let's Start The Dance (Remix)	Bohannon Featuring Dr. Perri Johnson	09.1981	-	-	Phase II 02573	[written by Hamilton Bohannon, Perri Johnson][produced by Hamilton Bohannon][41[11].R&B; Chart][5[17].Hot Disco/Dance;Phase II 902449 7"]
Let's Start To Dance Again/Let's Start The Dance	Bohannon	02.1982	49[5]	-	London HL 10582 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
I've Got The Dance Fever (With Rap Intro)	Bohannon	05.1982	-	-	Phase II 02897	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][72[6].R&B; Chart]
The Party Train (Parts I & II)/Thoughts And Wishes	Bohannon	07.1982	-	-	Phase II 02998	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon][69[7].R&B; Chart]
Make Your Body Move/Come Back My Love	Bohannon	02.1983	-	-	Compleat 103	[written by Ray Parker Jr.][produced by Hamilton Bohannon][62[7].R&B; Chart]
Let's Start To Dance Again	Hamilton Bohannon	07.1983	85[3]	-	-	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Let's Start The Dance III	Bohannon	08.1983	91[2]	-	Compleat CLT 1 [UK]	[written by Hamilton Bohannon][produced by Hamilton Bohannon]
Wake Up/Enjoy Your Day	Bohannon	09.1983	-	-	Compleat 114	[written by Hamilton Bohannon, Melvin Ragin ][produced by Hamilton Bohannon][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime Groove	Hamilton Bohannon	08.1978	-	58[19]	Mercury 3728	[produced by Hamilton Bohannon]

Fancy

Manfred Alois Segieth (ur. 7 lipca 1946r), lepiej znany pod pseudonimem scenicznym Fancy, to niemiecki wokalista, autor tekstów i producent muzyczny.

Manfred Alois Segieth urodził się 7 lipca 1946 roku w Monachium. Fancy zaczął grać na gitarze w wieku dwunastu lat. Uczęszczając do szkoły z internatem, w której nie wolno było słuchać muzyki światowej, musiał potajemnie słuchać popowych płyt takich artystów jak Ted Herold i Peter Kraus. W wieku 14 lat przeniósł się do liceum humanistycznego w Monachium. W trakcie i po ukończeniu szkoły średniej grał w różnych zespołach jako gitarzysta i basista, choć głównie występował jako wokalista. Występował z tymi zespołami w licznych salach tanecznych. Jednak jego rodzice nie podzielali entuzjazmu Fancy'ego dla muzyki. Jego ojciec zmienił zdanie dopiero po powrocie do zdrowia po poważnej operacji.

Kariera Segietha rozpoczęła się w 1984 roku jako europejskiego piosenkarza popowego i autora tekstów. Jego rola jako muzyka szybko rozwinęła się jako producenta, co doprowadziło do tego, że jego muzyka była grana na całym świecie. Międzynarodowe hity disco „Slice Me Nice” i „Chinese Eyes” zajęły drugie miejsce na amerykańskiej liście Billboard Dance Charts oraz miejsce w pierwszej dziesiątce listy Billboard w 1985 roku wraz z „Chinese Eyes” i „Come Inside”.

Dziewięć kolejnych jego singli znalazło się w pierwszej setce listy Media Control Singles Charts, głównie na niemieckich listach przebojów w połowie i pod koniec lat 80-tych. „Flames of Love” cieszy się światową popularnością od 1988 roku, ponieważ był jego najwyższym hitem na listach przebojów.

Dorobek Fancy'ego obejmuje wiele albumów studyjnych i singli, a także kompilacje i remiksy na płytach CD.W 2009 roku Fancy założyła fundację German Tiger Foundation, której celem jest poprawa jakości życia tygrysów w ogrodach zoologicznych. Fundacja została od tego czasu rozwiązana.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chinese Eyes / Come Inside	Fancy	01.1985	-	-	Personal 49812	[written by Anthony Monn, Todd Canedy][produced by Fancy][2[11].Hot Disco/Dance;Personal 49 812 12"]
Check It Out	Fancy	07.1985	-	-	Personal 49818	[written by A. Monn, S. Dempsey, Tess][produced by Anthony Monn][13[9].Hot Disco/Dance;Personal 49 818 12"]

Outta Control

Outta Control, a później Killer Bunnies, był kanadyjskim projektem house/eurodance z
siedzibą w Toronto w Ontario.

DJ/remikser/producent Barry Harris i Rachid Wehbi wraz z wokalistką Kimberley Wetmore początkowo połączyli siły i zaczęli nagrywać pod nazwą Outta Control. W latach 1995-1997 grupa miała trzy przeboje na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard: „Tonight It's Party Time”, „One of Us” (cover Joan Osborne) i „Sinful Wishes” (cover Kon Kan).

Po zmianie nazwy zespołu na Killer Bunnies, Harris i Wehbi nagrali czwarty singiel, który znalazł się na listach przebojów z wokalistką Simone Denny, „I Can't Take the Heartbreak”, zawierający sample z utworu „Weekend” zespołu Class Action.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tonight It's Party Time	Outta Control	09.1995	-	-	Interhit 10158	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Jackson][produced by Barry Harris, Terry Kelly][42[4].Hot Disco/Dance;Interhit 10 158 12"]
One Of Us	Outta Control	06.1996	-	-	Interhit 10160	[written by E. Bazilian][produced by Barry Harris, Rachid Wehbi][36[7].Hot Disco/Dance;Interhit 10 160 12"][#4 hit for Joan Osborne in 1996]
Sinful Wishes	Outta Control	01.1997	-	-	Interhit 10162	[written by B. Harris, B. Mitchell][produced by Barry Harris, Rachid][45[6].Hot Disco/Dance;Interhit 10 162 12"]
I Can't Take The Heartbreak	Killer Bunnies	01.1998	-	-	Universal 56162	[written by B. Harris, J. Calloway, L. Burgess, R. Wehbi][36[6].Hot Disco/Dance;Uptown 56 132 12"]

Vanessa Hudgens

Vanessa Anne Hudgens (ur. 14 grudnia 1988 w Salinas)- amerykańska aktorka, piosenkarka,
modelka, tancerka i producentka. Znana m.in. z roli Gabrielli Montez w serii filmów High School Musical.

Urodziła się w Salinas, mieście położonym w zachodniej części Kalifornii. Jest córką strażaka Grega Hudgensa o korzeniach brytyjskich i wychowanej na Mindanao filipińskiej bizneswoman Giny Guanco. Z powodu szybko rozwijającej się kariery, wraz z całą rodziną przeprowadziła się do Los Angeles. Ma młodszą siostrę Stellę, która również jest aktorką.

Mając siedem lat, została posłana przez rodziców do szkoły o profilu aktorskim, a rok później zaczęła grać w teatrze. W wieku 12 lat wyprowadziła się od rodziców, by móc podróżować zawodowo. W tym czasie mieszkała z opiekunką. Od siódmej klasy szkoły podstawowej miała indywidualny tok nauczania z powodu swojej aktorskiej kariery.

Będąc dzieckiem, pracowała jako modelka, prezentowała wtedy ubrania projektantów dziecięcych. Wystąpiła również w reklamie sklepu odzieżowego Old Navy i produktów firmy kosmetycznej Neutrogena. Później stała się modelką marki Red by Marc Ecko oraz linii odzieżowej amerykańskiej sieci sklepów Sears.

Zadebiutowała jako rolą Noel w filmie Trzynastka. Później wystąpiła w filmie Thunderbirds jako Tin-tin. Popularność zyskała dzięki roli Gabrielli Montez w trzech disneyowskich produkcjach: High School Musical, High School Musical 2 i High School Musical 3: Ostatnia klasa. Wkrótce po premierze filmu High School Musical, piosenki wykonywane przez Hudgens w duecie z Zakiem Efronem trafiły na amerykańskie listy przebojów. Ścieżkę dźwiękową promował przebój Breaking Free. Z kolei za występ w trzeciej części filmu była w 2009 nominowana do nagród MTV Movie Awards 2009 w dwóch kategoriach: Najlepsza przełomowa rola żeńska i Najlepszy pocałunek (wraz z Zakiem Efronem).

We wrześniu 2006 nakładem wytwórni Hollywood Records wydała debiutancki, solowy album pt. V. W pierwszym tygodniu po premierze sprzedano 70 tys. egzemplarzy płyty. Nagrała dwa teledyski do singli: Come Back to Me i Say Ok. Pierwszy klip ukazał się w dniu premiery filmu Dziewczyny Cheetah 2, zaś drugi został zaprezentowany podczas premiery filmu Wskakuj!. Jej piosenka Let’s Dance została użyta do promocji programu Dancing with the Stars.

1 lipca 2008 wydała drugi album pt. Identified, wyprodukowany przez Hollywood Records. Pierwszym singlem z płyty był utwór Sneakernight. Pojawiła się też w serialu Drake and Josh. W 2009 premierę miał film Bandslam, w którym zagrała Sam.

Od 2014 jest twarzą marki odzieżowej BONGO. W 2014 zdobyła nominację do nagrody MTV Movie Awards 2014 w kategorii Najlepszy pocałunek (wraz z Ashley Benson i Jamesem Franco) za film Spring Breakers. W styczniu 2015 wystąpiła w spektaklu Gigi, gdzie zagrała główną rolę. Spektakl miał swoją premierę na Broadwayu.

W 2018 pojawiła się w filmie Teraz albo nigdy.

Od 2006 do 2010 spotykała się z aktorem Zakiem Efronem, którego poznała na planie produkcji Disneya High School Musical. W 2012 zaczęła spotykać się z Austinem Butlerem, z którym rozstała się na początku 2020. Od 2021 zaczęła umawiać się z amerykańskim baseballistą Cole Tuckerem. Para weźmie ślub w Meksyku w grudniu 2023 roku. Ich pierwsze wspólne dziecko urodziło się w 2024 roku. W listopadzie 2025 roku ogłosiła narodziny ich drugiego wspólnego dziecka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We're All in This Together	High School Musical Cast	02.2006	40[8]	34[4]	Walt Disney 3814510	[gold-US][silver-UK][written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard]
Start of Something New	Zac Efron, Andrew Seeley,Vanessa Hudgens	02.2006	90	28[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Robbie Nevil,Matthew Gerrard][produced by Matthew Gerrard]
What I've Been Looking For (Reprise)	Andrew Seeley & Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	67[1]	Walt Disney	[written by Andy Dodd and Adam Watts][produced by Andy Dodd and Adam Watts]
When There Was Me And You	Vanessa Anne Hudgens	02.2006	-	72[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Breaking Free/Start of Something New	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	06.2006	9[21]	4[11]	Walt Disney HSMCD 01	[platinum-US][gold-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Come Back to Me	Vanessa Hudgens	09.2006	100[1]	55[19]	Hollywood CATCO 118969473	[gold-US][written by Antonina Armato ,Tim James, Peter Beckett ,J.C. Crowley][produced by Antonina Armato, Tim James]
Say OK	Zac Efron, Drew Seeley and Vanessa Hudgens	02.2007	124[5]	61[6]	Hollywood	[gold-US][written by Arnthor Birgisson,Savan Kotecha][produced by Arnthor Birgisson]
What Time Is It?	High School Musical 2 Cast	08.2007	20[7]	6[8]	Walt Disney 5016470	[gold-US][written by Matthew Gerrard ,Robbie Nevil]
Work This Out	High School Musical 2 Cast	09.2007	78[1]	110[2]	Walt Disney MIUCT 3824	-
All For One	High School Musical 2 Cast	09.2007	87[1]	92[2]	Walt Disney MIUCT 3817	-
You Are the Music in Me	Zac Efron and Vanessa Hudgens	09.2007	-	31[4]	Walt Disney	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Gotta Go My Own Way	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	40	34[3]	Walt Disney	[platinum-US][silver-UK][written by Andy Dodd, Adam Watts][produced by Andy Dodd, Adam Watts]
Everyday	Zac Efron & Vanessa Anne Hudgens	09.2007	59	65[2]	Hollywood	[gold-US][silver-UK][written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Sneakernight	Vanessa Hudgens	07.2008	164[1]	88[1]	Walt Disney	[gold-US][written by J. R. Rotem, Silya Nymoen, L. Solf][produced by J. R. Rotem]
Right Here, Right Now	Vanessa Hudgens	07.2008	137	119[1]	Walt Disney	[written by Jamie Houston][produced by Jamie Houston]
Now or Never	High School Musical 3	09.2008	41[3]	68	EMI CATCO 141221951	[gold-US][written by Matthew Gerrard and Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard, Switch]
A Night to Remember	Vanessa Hudgens	08.2008	100[1]	108	Walt Disney MIUCT 3825	[written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil, David Lawrence, Faye Greenberg][produced by Matthew Gerrard]
Can I Have This Dance	Zac Efron & Vanessa Hudgens	11.2008	81[1]	98[2]	Walt Disney MIUCT 8872	[platinum-US][silver-UK][written by Adam Anders,Nikki Hassman][produced by Adam Anders,Rasmus Bahncke]
30/90	Vanessa Hudgens with Andrew Garfield, Joshua Henry, Robin de Jesús, Alexandra Shipp and Mj Rodriguez	01.2022	60[4]	-	Masterworks QZ8BZ 2100734	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
V	Vanessa Hudgens	10.2006	86[4]	24[32]	Angel CDANGE 18	[gold-US][produced by Matthew Gerrard, Brian Reeves, Antonina Armato, Kent Larsson, David Norland, Leah Haywood, Tim James, Daniel James,Jay Jay, Wizard of Oz, Arnthor Birgisson, AJ Junior ,Johnny Veira]
Identified	Vanessa Hudgens	07.2008	46[3]	23[8]	Hollywood 6938902	[produced by Scott Jacoby,Dr. Luke,Max Martin,Benny Blanco,Antonina Armato,Tim James,J. R. Rotem,Christopher Rojas,Emanuel Kiriakou,The Messengers]

niedziela, 25 stycznia 2026

Question Mark and the Mysterians

Zespół założony w 1963 r. w Teksasie, USA, pod nazwą XYZ. Ich przebój z 1966 r.,
"96 Tears", stał się po latach muzycznym manifestem punk-rocka. Pod enigmatycznym pseudonimem ? (znak zapytania) ukrywał się wokalista Rudy Martinez (ur. w 1945 r. w Meksyku), w skład zaś The Mysterians wchodzili: Frankie Rodriguez Jnr. (ur. 9.03.1951 r. w Crystal City w stanie Teksas, USA; instrumenty klawiszowe), Robert Lee "Bobby" Balderrama (ur. w 1950 r. w Meksyku; gitara prowadząca), Francisco Hernandez "Frank" Lugo (ur. 15.03.1947 r., w Welasco w stanie Teksas, USA; bas) i Eduardo Delgardo "Eddie" Serrato (ur. w 1947 r. w Meksyku; perkusja).

"96 Tears" nagrano z myślą o drugiej stronie singla wydanego przez małą wytwórnię Pa-Go-Go. Temat wylansowali disc jockeye z Michigan, gdzie zespół osiadł na dłużej, zafascynowani prostym - dziś osłuchanym do znudzenia - trójakordowym motywem organów Vox (a nie Farfisa, jak głosi punkowa legenda). Wytwórnia Cameo wykupiła prawa do singla, promując jego reedycję na szczyt amerykańskiej listy przebojów. Na popularność wpłynęła też nazwa grupy, a zwłaszcza pseudonim lidera, którym Martinez posługiwał się również w oficjalnych dokumentach, kryjąc na co dzień oblicze za okularami z nieprzezroczystego szkła.

Z trzech kolejnych, nagranych dla Cameo singli, jedynie "I Need Somebody" stał się przebojem odnotowanym w amerykańskiej Top 30. Druga strona małej płyty, "8 Teen", zdobyła w 1971 r. popularność w wykonaniu Alice Coopera, pod bardziej czytelnym tytułem "Eighteen".
Pomimo sukcesów singli i albumu, zespołowi nie udało się ugruntować przelotnej sławy. "96 Tears" weszło do repertuaru licznych grup garażowych, powracając na listy bestsellerów w wykonaniach m.in. zespołu Eddie And The Hot Rods (w 1976 r.), Garlanda Jeffreysa (w 1981 r.) oraz The Stranglers (w 1990 r.).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
96 Tears/Midnight Hour	? (Question Mark) And The Mysterians	09.1966	37[4]	1[1][15]	Cameo 428	[written by Rudy Martinez][produced by Rudy Martinez]
I Need Somebody/"8" Teen	? (Question Mark) And The Mysterians	11.1966	-	22[10]	Cameo 441	[written by Frank Rodriguez,Rudy Martinez,Frank Lupo,Eddie Serrato,Bobby Balderama][produced by Neil Bogart]
Can't Get Enough Of You, Baby/Smokes	? (Question Mark) And The Mysterians	03.1967	-	56[6]	Cameo 467	[written by Sandy Linzer,Denny Randell][produced by Rudy Martinez]
Girl (You Captivate Me)/Got To	? (Question Mark) And The Mysterians	06.1967	-	98[2]	Cameo 479	[written by J. Day,Alan Dischel][produced by Bob Reno]
Do Something To Me/Love Me Baby (Cherry July)	? (Question Mark) And The Mysterians	08.1967	-	110[3]	Cameo 496	[written by Norman Marzano,Paul Naumann,Gentry,Jimmy Calvert][produced by Denny Cordell,Gentry]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
96 Tears	? (Question Mark) & The Mysterians	11.1966	-	66[15]	Cameo 2004	[produced by Neil Bogart,Rudy Martinez]