Z archiwum...rocka

czwartek, 9 kwietnia 2026

Wilton Place Street Band

Wilton Place Street Band to amerykańska grupa muzyków studyjnych grająca disco,
założona przez producenta muzycznego Trevora Lawrence'a w Los Angeles w Kalifornii w celu nagrania instrumentalnej, disco-coverowej wersji melodii przewodniej filmu „Kocham Lucy”. Powstały w ten sposób utwór „Disco Lucy” został wydany w 1977 roku przez Island Records jako singiel. Utwór osiągnął 7. miejsce na liście przebojów U.S. Club Play, 9. miejsce na liście przebojów Easy Listening i 24. miejsce na liście Top 40.

Producent muzyczny Trevor Lawrence zebrał muzyków studyjnych w grupę disco w Los Angeles w Kalifornii. Celem Wilton Place Street Band - nazwanego tak, ponieważ Lawrence mieszkał przy Wilton Place w Los Angeles - było nagranie instrumentalnej, disco-coverowej wersji melodii przewodniej filmu „Kocham Lucy”. Rezultatem był singiel „Disco Lucy” wydany w 1977 roku przez Island Records. Utwór osiągnął 7. miejsce na liście przebojów U.S. Club Play i 24. miejsce na liście Top 40. Utwór został również wydany w Australii, gdzie osiągnął 93. miejsce na liście przebojów.

Po nim pojawiły się dwa kolejne single: „Sweet, Sweet Baby Love” i „Gonna Have a Party”. Trevor Lawrence grał na saksofonie barytonowym z zespołem Butterfield Blues Band na Festiwalu Muzycznym w Woodstock oraz na płytach. Grał solo na saksofonie tenorowym, sopranowym i barytonowym na albumie Marvina Gaye'a „Trouble Man”. Był członkiem zespołu Wonderlove Steviego Wondera, grając na „Talking Book”, „Songs In The Key Of Life” i innych albumach. Lawrence koncertował z zespołem The Rolling Stones i zagrał na klasycznym utworze Isley Brothers „It's Your Thing”. Był aranżerem i współproducentem hitów Pointer Sisters: „He's So Shy”, „Slow Hand” i „I'm So Excited”, do którego był również współautorem. Lawrence jest kierownikiem muzycznym i kompozytorem filmu Sidneya Poitiera „To Sir, With Love II”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disco Lucy (I Love Lucy Theme)/You Don't Even Know Who We Are	Wilton Place Street Band	01.1977	-	24[17]	Island 078	[written by E. Daniel, H. Adamson][produced by Trevor Lawrence][41[12].R&B; Chart][7[12].Hot Disco/Dance;Island 1001 12"]
Baby Love, Sweet Sweet Love/Gonna Have A Party	Wilton Place Street Band	07.1977	-	-	Island 086	[written by Trevor Lawrence][produced by Trevor Lawrence][82[3].R&B; Chart][30[6].Hot Disco/Dance;Island 1004 12"]

Norma Jean Wright

Norma Jean Wright (ur. 15 lipca 1950r) to amerykańska wokalistka,
która w latach 1977–1978 była wokalistką zespołu Chic, grającego soul, R&B i disco.

Norma Jean Wright urodziła się w Ripley w stanie Tennessee. W młodym wieku wraz z rodziną przeprowadziła się do Elyrii w stanie Ohio. Studiowała na Uniwersytecie Stanowym Ohio.

Wright śpiewała w żeńskim trio Topettes i przez krótki czas koncertowała z zespołem The Spinners. W 1977 roku dołączyła do zespołu Chic, grającego soul, R&B i disco. Najbardziej znanym jej występem był główny wokal na debiutanckim albumie Chic, „Chic” (1977), na którym znalazły się przeboje „Dance, Dance, Dance (Yowsah, Yowsah, Yowsah)” (6. miejsce na liście przebojów Pop, 6. miejsce na liście R&B w styczniu 1978) oraz „Everybody Dance” (38. miejsce na liście przebojów Pop, 12. miejsce na liście R&B w kwietniu 1978).

Opuściła Chic w 1978 roku, aby rozpocząć karierę solową pod pseudonimem Norma Jean. W lipcu 1978 roku jej pierwszy przebój R&B, „Saturday” (15. miejsce), znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów, na jej debiutanckim albumie „Norma Jean” wydanym przez wytwórnię Bearsville Records, wyprodukowanym przez Bernarda Edwardsa i Nile’a Rodgersa. W styczniu 1980 roku jej drugi (i ostatni) przebój R&B, „High Society” (19. miejsce), znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów, również wyprodukowany przez zespół Chic. Jej pierwszy album zawierał kilka popularnych piosenek: „Sorcerer”, „Having a Party” i „I Like Love”. Późniejsze popularne utwory to „Hold Me Lonely Boy” (1979), „Love Attack” (1983), „Shot in the Dark” (1984) i „Every Bit of This Love” (1985).

W 2004 roku utwór „I Like Love” został wykorzystany przez brytyjski projekt taneczny Solitaire w ich klubowym hicie „I Like Love (I Love Love)”. Wright śpiewała jako wokalistka wspierająca z takimi artystami jak C+C Music Factory, Constina, Randy Crawford, Will Downing, Aretha Franklin, Fantasy, Debbie Gibson, Nelson Rangell, Luther Vandross, Madonna, Sister Sledge, Nick Scotti i Freddie Jackson. Często występuje w duecie z Luci Martin, inną byłą wokalistką Chic.

W 2018 roku Wright dołączyła do żeńskiego zespołu First Ladies of Disco i wyruszyła z nim w trasę koncertową. W marcu 2019 roku Wright wydała z zespołem singiel „Don't Stop Me Now”. W 2019 roku otrzymała nagrodę Culture News Award za całokształt twórczości, przyznawaną przez Davida Serero. W 2024 roku Norma Jean Wright wydała swoją pierwszą EP-kę zatytułowaną „Living And Loving Life”. W tym samym roku wydała dwa nowe single: „Around Me” i „In Love Again”, napisane i wyprodukowane przez Davida Serero.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturday/This Is The Love	Norma Jean	09.1978	-	103[3]	Bearsville 0326	[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers, Bobby Carter][produced by Nile Rodgers, Bernard Edwards][15[14].R&B; Chart]
Having A Party/So I Get Hurt Again	Norma Jean	11.1978	-	-	Bearsville 0331	[written by Sam Cooke][produced by Nile Rodgers, Bernard Edwards, Marc Kreiner, Tom Cossie][83[5].R&B; Chart]
High Society/Hold Me Lonely Boy	Norma Jean	12.1979	-	-	Bearsville 49119	[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers][produced by Nile Rodgers, Bernard Edwards][19[14].R&B; Chart][92[5].Hot Disco/Dance;Bearsville 8898 12"]

środa, 8 kwietnia 2026

Flirts

The Flirts to grupa koncepcyjna założona przez Bobby'ego „O” Orlando,
który występował jako artysta, muzyk i autor tekstów. Zespół składał się z Orlando i składał się z zmieniających się wokalistek sesyjnych i modelek. Pod szyldem The Flirts Orlando stworzył takie hity jak „Passion”, „Danger”, „Helpless” i „Jukebox (Don't Put Another Dime)”. Chociaż wiele z dziewczyn było jedynie modelkami w zespole, Andrea Del Conte, Rebecca Sullivan, Debra Gaynor, Tricia Wygal i Christina Criscione wykorzystały swoje prawdziwe wokale.

Obecnie grupa stanowi stosunkowo stabilne trio, które występuje na festiwalach muzycznych lat 80-tych i innych miejscach, głównie w Stanach Zjednoczonych, z kilkoma występami na arenie międzynarodowej.

Orlando wpadł na pomysł Flirts, napisał piosenki, grał na instrumentach i wyprodukował utwory. Następnie przesłuchiwał dziewczyny, które miały zostać twarzami zespołu. Orlando często korzystał z usług profesjonalnych wokalistek sesyjnych do śpiewania kobiecych wokali w utworach, ponieważ większość z nich kształciła się na tancerki, modelki lub aktorki. Skład zespołu The Flirts ulegał licznym zmianom, a po każdym wydaniu albumu i trasie koncertowej niektóre dziewczyny odchodziły, a inne zostawały. Orlando wydał sześć albumów studyjnych pod szyldem The Flirts w latach 1982-1992 oraz liczne single.

Utwór „Jukebox” był często grany w MTV w 1982 roku. Utwór dotarł do 28. miejsca na liście Billboard US Dance Chart. Kolejny singiel „Passion” osiągnął w tym samym roku 21. miejsce na liście przebojów i odniósł ogromny sukces w Europie, osiągając 22. miejsce w Holandii i 4. miejsce w Niemczech. Utwór „Helpless (You Took My Love)” osiągnął 12. miejsce na liście przebojów Billboard US Dance Chart i 13. miejsce na niemieckiej liście Top 75. Członkowie zespołu The Flirts wystąpili w niemieckim filmie fabularnym „Feel the Motion” .W 1985 roku utwór „You and Me”, który Orlando napisał wspólnie z wpływowym producentem hip-hopowym Cliftonem „Jiggsem” Chase’em, znalazł się na szczycie amerykańskiej listy przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Passion/Calling All Boys	Flirts	05.1982	-	-	"O" Records QUE 6 [UK]	[written by Bobby Orlando][produced by Bobby Orlando][21[16].Hot Disco/Dance;"O" Records 716 12"]
Boy Crazy / Jukebox (Don't Put Another Dime In That)	Flirts	10.1982	-	-	"O" Records OR 719	[written by Bobby Orlando][produced by Bobby Orlando][28[14].Hot Disco/Dance;"O" Records 719 12"]
Helpless (You Took My Love)	Flirts	10.1984	-	-	Telefon 3	[written by Bobby Orlando][produced by Bobby Orlando][12[12].Hot Disco/Dance;Telefon 3 12"]
Dancing Madly Backwards	Flirts	07.1985	-	-	Telefon 5	[written by Bobby Orlando,C. Shore][produced by Bobby Orlando][47[3].Hot Disco/Dance;Telefon 5 12"]
You & Me	Flirts	09.1985	-	-	CBS Associated 05629	[written by Bobby Orlando,C. Chase][produced by Bobby Orlando][1[1][11].Hot Disco/Dance;CBS Associated 05284 12"]
New Toy	Flirts	02.1986	-	-	CBS Associated 05849	[written by Bobby Orlando, C. Chase][produced by Bobby Orlando][5[9].Hot Disco/Dance;CBS Associated 05334 12"]
Miss You	Flirts	07.1986	-	-	CBS Associated 05914	[written by Bobby Orlando][produced by Bobby Orlando][21[16].Hot Disco/Dance;CBS Associated 05914 12"]

Nicole C. Mullen

Aileen Nicole Coleman-Mullen (ur. 3 stycznia 1967r,Cincinnati) to amerykańska wokalistka,
autorka tekstów i choreografka. Podczas studiów w Christ for the Nations Institute w Dallas dołączyła do zespołu wokalnego Living Praise i rozpoczęła karierę muzyczną. Pod pseudonimem Nicole nagrała swój pierwszy solowy album „Don't Let Me Go” w niezależnej wytwórni Frontline Records, wyprodukowany przez Tima Minera.

Kontynuowała karierę wokalną, autorki tekstów i choreografki w latach 90-tych, śpiewając chórki w zespołach Michael W. Smith and the Newsboys, pisząc dla Jaci Velasquez oraz pracując jako tancerka i choreografka z Amy Grant. Występowała również w chórkach w teledysku na zakończenie programu VeggieTales „Larry-Boy and the Fib from Outer Space!” oraz w otwarciu prezentacji VeggieTales „Larry-Boy and the Rumor Weed”.

W 1998 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Word Records, za którą odpowiadał wiceprezes ds. artystycznych i rozrywkowych Brent Bourgeois. Jej czwarty album, „Talk About It”, zdobył złotą płytę 15 kwietnia 2008 roku za sprzedaż ponad 500 000 egzemplarzy. Mullen założyła grupę wsparcia dla dziewcząt The Baby Girls Club, gdzie pomagała młodzieży w rozwoju artystycznym. Mullen jest również aktywna w International Needs Network Ghana, organizacji działającej na rzecz wyzwolenia niewolników z Trokosi w Ghanie.

Mullen była dwukrotnie zamężna. Podczas pierwszego małżeństwa doświadczyła przemocy fizycznej i psychicznej. W 1993 roku wyszła za mąż za piosenkarza, autora tekstów i producenta muzycznego Davida Mullena. Rozwiedli się w 2014 roku. W e-mailu na Facebooku podała biblijne powody rozwodu. Mają troje dzieci: córkę i dwóch synów, z których jeden jest adoptowany. W 2016 roku ogłoszono, że Mullen rozpoczął współpracę z pastorem i piosenkarzem Donniem McClurkinem.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Talk About It	Nicole C. Mullen	09.2001	-	123[10]	Word 85 822	[gold-US][produced by David Mullen, Nicole C. Mullen, Justin Niebank]
The Ultimate Collection	Nicole C. Mullen	05.2012	-	185[1]	Word 8879322 [US]	-
Crown Him: Hymns Old and New	Nicole C. Mullen	11.2013	-	123[10]	Entertainment One 4918805 [US]	[produced by David Mullen, Nicole C. Mullen]

Shawn Mullins

Shawn Mullins (ur. 8 marca 1968 r.) to amerykański wokalista i autor tekstów,
specjalizujący się w folk rocku, rocku instrumentalnym, muzyce alternatywnej dla dorosłych i muzyce amerykańskiej. Jego singiel „Lullaby” z 1998 r. dotarł do pierwszego miejsca na liście Adult Top 40 i był nominowany do nagrody Grammy.

Mullins urodził się w Atlancie w stanie Georgia. Zainteresowanie muzyką zaczął rozwijać już w czasach nauki w Clarkston High School w Clarkston w stanie Georgia (gdzie poznał przyjaciółkę i mentorkę Amy Ray z Indigo Girls). Później doskonalił swój warsztat na studiach na University of North Georgia (wówczas znanym jako North Georgia College) jako solowy muzyk akustyczny i kapelmistrz wojskowej orkiestry marszowej (Golden Eagle Band). Studiował na University of North Georgia dzięki stypendium Army ROTC z zamiarem kontynuowania kariery wojskowej. Choć szybko porzucił ten pomysł na rzecz pisania piosenek, kontrakt zobowiązywał go po ukończeniu studiów do odbycia krótkiej służby jako nieaktywny oficer piechoty w Indywidualnej Rezerwie Gotowości (Individual Ready Reserve) Rezerwy Armii Stanów Zjednoczonych.Służył w nieaktywnym stanie, osiągając stopień porucznika, zanim wypełnił swój obowiązek służby i honorowo zrezygnował.

Wkrótce dołączył do niego perkusista (Mickey Hendrix) i basista (Carlton Brown), tworząc power popowe trio o nazwie „Shawn Eric Mullins with Twice Removed”, zespół, który pomógł mu zdobyć uznanie na uczelni i w regionie. Ostatecznie trio „Twice Removed” rozstało się w przyjaznej atmosferze, a Mullins zaczął grać w różnych składach, budując jednocześnie swoją reputację jako artysta solowy.

Przełom nastąpił, gdy jego piosenka „Lullaby” z albumu „Soul's Core” stała się hitem radiowym i teledyskowym. W teledysku do „Lullaby”, wyreżyserowanym przez Rogera Pistole'a, wystąpiła aktorka Dominique Swain. Jego piosenka „All in My Head”, wykorzystana w sitcomie „Hoży doktorzy”, powstała w odpowiedzi na e-mail wysłany przez producentów serialu, którzy szukali motywu przewodniego. Mullins napisał wersję demo i przesłał ją w ciągu 24 godzin. Nie została ona wybrana jako motyw przewodni, ale została wykorzystana w odcinku pierwszego sezonu serialu. Kolejny singiel, „Shimmer”, znalazł się na ścieżce dźwiękowej do serialu „Jezioro marzeń” i okazał się niewielkim przebojem. „Shimmer” był również używany w Australii w ramach kampanii promocyjnej podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2000 roku i nadal jest uważany za nieoficjalny hymn igrzysk.

Do dziś nie udało mu się dorównać oszałamiającemu sukcesowi komercyjnemu utworu „Lullaby”, który został również wydany jako występ na żywo na charytatywnym albumie „Live in the X Lounge II” w 1999 roku. Na początku 2002 roku założył zespół The Thorns z Matthewem Sweetem i Pete’em Droge’em. W 2006 roku Mullins wydał swój pierwszy album w nowej wytwórni Vanguard Records, 9th Ward Pickin Parlor, a także nowy singiel zatytułowany „Beautiful Wreck” z tego albumu. Singiel odniósł umiarkowany sukces, osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów Americana i AAA (Adult Album Alternative), a także znalazł się w zestawieniu Cities 97 Sampler Volume 18.

11 marca 2008 roku Mullins wydał swój drugi album w wytwórni Vanguard, zatytułowany Honeydew. 12 października 2010 roku Mullins wydał swój trzeci album w wytwórni Vanguard, zatytułowany Light You Up. 23 października 2015 roku Mullins wydał swój nowy album zatytułowany My Stupid Heart w wytwórni Sugar Hill i Rounder Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lullaby	Shawn Mullins	03.1999	9[11]	7[18]	Columbia 6669592	[written by Shawn Mullins][produced by Shawn Mullins]
What Is Life	Shawn Mullins	10.1999	62[1]	-	Columbia 6678212	[written by George Harrison]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Soul's Core	Shawn Mullins	03.1999	60[3]	54[35]	Columbia 4930372	[gold-US][produced by Peter Collins, Russ Fowler]

Russ Abbot

Russell Allan Abbot (ur. jako Russell Allan Roberts; 18 września 1947r) to angielski muzyk,
aktor i komik. Urodzony w Chester, po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej w latach 70-tych XX wieku jako wokalista i perkusista brytyjskiego zespołu komediowego Black Abbots, a później rozpoczął karierę solową jako komik telewizyjny z własnym cotygodniowym programem w brytyjskiej telewizji. Kontynuując karierę muzyczną jako artysta solowy, Abbot wydał kilka singli i albumów, które znalazły się na listach przebojów.

Jego kariera rozwijała się, przechodząc do bardziej mainstreamowych, poważnych ról w programach telewizyjnych, serialach i produkcjach teatralnych. Jako perkusista/wokalista wspierający, Abbot dołączył do zespołu Black Abbots (założonego przez Roberta Turnera) w Chester w połowie lat 60-tych XX wieku, a na początku lat 70-tych wydali kilka singli, które odniosły umiarkowany sukces na listach przebojów w mniejszych wytwórniach. Zespół podpisał swój pierwszy duży kontrakt płytowy dopiero w 1977 roku, wydając serię singli komediowych i jeden album koncertowy (Abbot objął wówczas stanowisko wokalisty), zanim rozpadł się w 1980 roku. Potem występował jako komik, pięciokrotnie zdobywając nagrodę „Najzabawniejszy mężczyzna w telewizji”. Abbot wystąpił w programie telewizyjnym „The Comedians” pod swoim prawdziwym nazwiskiem (Russ Roberts).

Od 1980 roku wydawał solowe albumy i występował w kilku serialach telewizyjnych. Jego najpopularniejszy singiel, „Atmosphere”, dobrze radził sobie w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów, osiągając 7. miejsce w 1985 roku. Programy „Madhouse” i „The Russ Abbot Show” Russa Abbota zaprezentowały jego wszechstronny talent estradowy, z parodiami i skeczami, emitowanymi w primetime w BBC. Zaowocowało to wydaniem dwóch roczników w latach 1982–1983, zawierających paski komiksowe oparte na popularnych postaciach z serialu, a także zdjęciami reklamowymi Abbota w różnych przebraniach, w tym jego znaną satyrę o Jamesie Bondzie z postaciami o imionach Basildon Bond i Miss Funnyfanny (opartą na fikcyjnym duecie szpiegów MI6, Jamesie Bondzie i Miss Moneypenny).

W styczniu 1993 roku Abbot poprowadził specjalny odcinek poświęcony Elvisowi Presleyowi, „Stars in Their Eyes”; pierwotnie miał go poprowadzić Leslie Crowther, który odniósł poważne obrażenia w wypadku samochodowym swoim Rolls-Royce'em w październiku 1992 roku. Abbot został tymczasowym gospodarzem i był to jedyny odcinek, który poprowadził. Crowther nie mógł powrócić i zmarł w 1996 roku; zastąpił go Matthew Kelly, który prowadził program do 2004 roku.

W latach 1993–1995 Abbot grał Teda Fenwicka u boku Michaela Williamsa w słodko-gorzkim komediodramacie ITV „September Song”. Od 2000 roku Abbot grał główną rolę w brytyjskiej trasie koncertowej Doktora Dolittle’a. Role teatralne Abbota obejmują Alfreda P. Doolittle’a w „My Fair Lady”, współgrającego z Amy Nuttall w Theatre Royal na Drury Lane i podczas trasy; Narratora w „The Rocky Horror Show”; Dziadka Pottsa w „Chitty Chitty Bang Bang” w London Palladium oraz Fagina w „Oliver!” (1998 i 2009). Od lipca 2007 roku Abbot przejął rolę Rogera De Brisa w brytyjskiej trasie koncertowej „The Producers” Mela Brooksa. W 2008 roku Abbot wystąpił w teatrze Mayflower w Southampton jako Blaszany Drwal w inscenizacji Czarnoksiężnika z Krainy Oz. W 2008 roku BBC ogłosiło, że Abbot dołączy do obsady „Ostatniego letniego wina”, 30. sezonu serialu.

Zagrał Luthera „Hobbo” Hobdyke’a, lidera grupy, w skład której wchodzili również Entwistle, grany przez Burta Kwouka, i Alvin, grany przez Briana Murphy’ego.W 2008 roku wystąpił gościnnie w odcinku „Secrets of the Stars” serialu „Przygody Sary Jane” jako postać Martina Truemana, astrologa opętanego przez Starożytne Światła. W 2009 roku Abbot zagrał właściciela sklepu zoologicznego w odcinku serialu „Na sygnale”. Była to druga rola Abbota w serialu „Na sygnale” - wcześniej wystąpił jako inna postać w odcinku z 1999 roku. Później sparodiował postać, którą grał w serialu „Na sygnale”, występując w telewizyjnym programie Harry'ego Hilla „Burp”.

W 2009 roku, kiedy Rowan Atkinson zachorował podczas pierwszej emisji West Endowej wersji musicalu Camerona Mackintosha „Oliver!”, Abbot po raz drugi wcielił się w Fagina. Ponownie przyjął tę rolę po odejściu Griffa Rhysa Jonesa z serialu 12 czerwca 2010 roku.W latach 2014–2016 współtworzył sitcom BBC „Boomers”. W grudniu 2020 roku prezenterzy University Radio Nottingham, George Scotland i Damian Stephen, postanowili rozpocząć kampanię internetową, aby „Atmosphere” znalazło się na pierwszym miejscu na listach przebojów w okresie Bożego Narodzenia. Kampania, wzorowana na poprzednich kampaniach internetowych Rage Against The Machine i AC/DC (które znalazły się w pierwszej piątce), została wsparta przez Abbota, a także Paula Chuckle'a i Alistaira Griffina, a „Atmosphere” został uznany przez Official Charts Company za jednego z kandydatów do pierwszego miejsca na świątecznej liście przebojów.

Abbot jest żonaty z Patricią Simpson. Mają czworo dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Day In The Life Of Vince Prince/I Love 'Em	Russ Abbot	02.1982	61[2]	-	EMI EMI 5249	[written by Blackwell, Presley, Lowe, Mann, Leiber, Stoller; Davie, Moore][produced by Jeff Jarratt, Don Reedman]
Atmosphere/Thoughts Of A Child	Russ Abbot	12.1984	7[13]	-	Spirit FIRE 4	[written by Ben Findon,Stephen Rodway,Charles Emeka Tucker]
All Night Holiday/An Ode To A Spouse	Russ Abbot	07.1985	20[8]	-	Spirit FIRE 6	[written by Ben Findon,Steve Rodway,Charles Emeka Tucker]
Let's Go To The Disco/Before	Russ Abbot	11.1985	86[5]	-	Spirit FIRE 9	[written by Findon, Myers, Puzey][produced by Ben Findon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Russ Abbot's Madhouse	Russ Abbot	11.1983	41[7]	-	Ronco RTL 2096	[produced by John Kaye Cooper]
I Love A Party	Russ Abbot	11.1985	12[9]	-	K-Tel ONE 1313	-

wtorek, 7 kwietnia 2026

Ocean Colour Scene

Łącząc w równym stopniu klasyczne struktury popowych piosenek i gitarowe improwizacje,
Ocean Colour Scene zdefiniował najlepsze cechy brytyjskiego tradycyjnego rocka, który pojawił się w drugiej połowie lat 90-tych po sukcesie Oasis. Ocean Colour Scene był pionierem w łączeniu pomysłowej melodyjności Small Faces z odurzającą eksploracją Traffic na Moseley Shoals, albumu z 1996 roku, który utorował drogę zespołowi. Z utworami „The Riverboat Song”, „You've Got It Bad” i „The Day We Caught the Train”, Moseley Shoals pokrył się potrójną platyną w Wielkiej Brytanii, a sukces ten wzmocnił wydany w 1997 roku album „Marchin' Already” z przebojami „Hundred Mile High City” i „Travellers Tune”.

Te dwa melodyjne, energiczne albumy ustanowiły wzorzec, którym grupa podążała przez kolejne dekady. Gdy boom na brit-pop wygasł na początku XXI wieku, Ocean Colour Scene podtrzymywał płomień klasycznego rocka, kontynuując regularne nagrywanie i koncertowanie aż do lat 20-tych XXI wieku.

Przed powstaniem w 1990 roku członkowie - Steve Cradock (gitara prowadząca, instrumenty klawiszowe, wokal), Simon Fowler (wokal prowadzący, gitara), Damon Minchella (gitara basowa) i Oscar Harrison (perkusja) -grali w wielu innych zespołach. Pod koniec lat 80-tych Cradock grał w zespole The Boys, grającym w stylu mod revival. Chociaż wydali niezależną EP-kę zatytułowaną Happy Days i supportowali byłego frontmana Small Faces, Steve'a Marriotta, zespół nigdy nie zdobył dużej popularności. W tym samym czasie, gdy działali The Boys, Fowler i Minchella byli członkami inspirowanej Velvet Underground grupy Fanatics, która w pierwszej połowie 1989 roku wydała EP-kę Suburban Love Songs w niezależnej wytwórni Chapter 22. Po wydaniu singla, pierwotną perkusistkę zespołu, Caroline Bullock, zastąpił Harrison, który wcześniej grał w zespole reggae/soul Echo Base. Wkrótce po tym, jak Harrison dołączył do Fanatics, grupa się rozpadła. Kilka miesięcy po rozpadzie, Fowler, Minchella i Harrison założyli Ocean Colour Scene z Cradockiem, którego poznali na koncercie Stone Roses. Co ciekawe, OCS początkowo pozostawał pod silnym wpływem Stone Roses.

Po kilku koncertach grupa zyskała niewielką rzeszę fanów i podpisała kontrakt z lokalną niezależną wytwórnią !Phfft. Wkrótce po podpisaniu kontraktu brytyjska prasa muzyczna okrzyknęła Ocean Colour Scene „kolejnym hitem”, a ich koncerty i debiutancki singiel „Sway” zebrały pozytywne recenzje w pierwszej połowie 1990 roku. Na początku 1991 roku udali się do studia, aby nagrać swój debiutancki album z Jimmym Millerem, który pracował nad klasycznymi albumami The Rolling Stones z końca lat 60-tych i początku 70-tych, ale nie poszło im dobrze. Zespół za dużo pił, co zaowocowało serią nierównych nagrań. Niezadowoleni z nagrań, wrócili do studia z Hugo Nicolsonem, który wcześniej współpracował z Primal Scream. Zanim ukończyli płytę, !Phfft zostało przejęte przez Fontana Records, która kupiła wytwórnię niezależną z zamiarem nabycia praw do OCS. Pomimo entuzjazmu dla zespołu, szef A&R wytwórni, Dave Bates, odrzucił pierwszą próbę grupy i poprosił ich o ponowne wejście do studia, aby nagrać większość albumu z innym producentem, Timem Palmerem, który wcześniej współpracował z Tin Machine. Palmer zremiksował również pozostałe utwory, co zaowocowało efektownym debiutanckim albumem, który ukazał się z opóźnieniem wiosną 1992 roku. W tym czasie prasa muzyczna zignorowała scenę Madchester, którą zrodzili Stone Roses, i w zamian zbagatelizowała powrót OCS. Publiczność również nie kupiła płyty w dużych ilościach.

Zespół poczynił pewne postępy podczas amerykańskiej trasy koncertowej, ale napięcie z Fontaną narastało przez cały rok. Wild Wood OCS wrócił do Anglii w połowie roku, planując szybkie nagranie nowego albumu, ale Bates odrzucił ich nowy materiał. Zespół pozwał wytwórnię, aby rozwiązać kontrakt z Fontaną. Zanim sprawa została rozstrzygnięta na początku 1993 roku, grupa była winna wytwórni setki tysięcy funtów i ponownie znalazła się na zasiłku. OCS kontynuował próby, często wspierany przez swojego menedżera (i ojca Steve'a), Chrisa Cradocka, który zaciągnął kredyt hipoteczny na dom rodzinny. Zespół przekształcił salę prób w studio i zaczął regularnie nagrywać, ale przełom nastąpił dopiero na początku 1993 roku, gdy zagrali koncert supportujący nowy zespół Paula Wellera. Weller był pod wrażeniem gry Steve'a Cradocka i poprosił go o zagranie w swoim nadchodzącym singlu „The Weaver”. Cradock stopniowo dołączył do zespołu akompaniującego Wellerowi, grając na dużej części jego drugiego solowego albumu, „Wild Wood”. Gitarzysta nie porzucił jednak OCS -wszystkie zarobione pieniądze inwestował w zespół, a Fowlerowi zapewnił rolę wokalisty wspierającego. Pod koniec 1993 roku Cradock, Fowler i Minchella grali już w zespole Wellera. Kolejny przełom dla OCS nastąpił w 1994 roku, kiedy Noel Gallagher, lider Oasis, usłyszał taśmę zespołu w biurze swojej wytwórni płytowej. Gallagher zaoferował OCS support podczas przełomowej trasy koncertowej Oasis pod koniec 1994 roku, która zapewniła grupie bardzo potrzebną popularność.

Wkrótce grupa stała się obiektem wojny licytacyjnej między kilkoma dużymi wytwórniami, z których każda chciała zmiany nazwy zespołu. Ostatecznie podpisali kontrakt z MCA w 1995 roku; byli oni jedną z niewielu wytwórni, które nie nalegały na zmianę nazwy. Na początku 1996 roku wokół OCS zaczęło narastać zamieszanie, gdy Gallagher w kilku wywiadach ogłosił ich najlepszym zespołem w Wielkiej Brytanii, a Chris Evans, DJ w BBC Radio 1, nieustannie odtwarzał singiel powrotu OCS, „The Riverboat Song”, wykorzystując go praktycznie jako swój motyw przewodni. „The Riverboat Song” trafił na listy przebojów na 15. miejscu na początku 1996 roku. „Moseley Shoals”, drugi album zespołu, ukazał się w kwietniu 1996 roku, niespodziewanie wchodząc na drugie miejsce. Był stałym punktem brytyjskiej listy przebojów Top Ten przez cały 1996 rok, spędzając łącznie sześć miesięcy w górnych rejonach list przebojów. Dwa kolejne single z płyty, „You've Got It Bad” i „The Day We Caught the Train”, dotarły do pierwszej dziesiątki, a album sprzedawał się świetnie przez cały 1996 rok, uzyskując status multiplatyny w Wielkiej Brytanii. OCS stał się również popularną atrakcją koncertową w Wielkiej Brytanii, wyprzedając wszystkie bilety podczas trasy promującej album. Album „Moseley Shoals” został wydany w Ameryce, ale nie odniósł tam większego sukcesu.

W trakcie pracy nad trzecim albumem, OCS wydał w marcu 1997 roku składankę z rarytasami „B-Sides: Seasides & Freerides”. Do czerwca ukończyli album i wydali singiel „Hundred Mile City”, który zadebiutował na drugim miejscu brytyjskich list przebojów. „Marchin' Already”, trzeci album OCS, ukazał się we wrześniu 1997 roku i zadebiutował na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii, spychając z pierwszego miejsca „Be Here Now” zespołu Oasis. One From The Modern przybył w 1999 roku, po nim Mechanical Wonder i kolekcja największych hitów Songs for the Front Row: The Very Best of Ocean Colour Scene w 2001.

Damon Minchella opuścił zespół po wydaniu North Atlantic Drift w 2003 roku. Cradock grał na basie w lwiej części Hyperactive Workout for the Flying Squad z 2005 roku, podczas gdy grupa rozszerzyła się o basistę Dana Sealeya i gitarzystę Andy'ego Bennetta po wydaniu On the Leyline w 2007 roku. W lutym 2010 roku, aby uczcić 21. rocznicę zespołu, OCS wydało zupełnie nową kolekcję nagrań studyjnych zatytułowaną Saturday, po której później w tym samym roku ukazał się retrospektywny box set 21.

OCS spędziło sporą część 2011 roku świętując 15. rocznicę Moseley Shoals - ich przełomu z 1996 roku, który zaowocował dwupłytowym reedycją deluxe w 2011 roku - i w W następnym roku rozpoczęli pracę nad nowym albumem zatytułowanym „Painting”, który ukazał się w lutym 2013 roku. Ocean Colour Scene spędził kolejną dekadę celebrując swoją przeszłość poprzez reedycje i trasy koncertowe. Luksusowa edycja „Marchin' Already” ukazała się w 2014 roku, podczas gdy w 2016 roku koncertowali w Wielkiej Brytanii, świętując 20. rocznicę Moseley Shoals. W tym samym roku Raymond Meade dołączył do OCS jako ich etatowy basista. Grupa zaoferowała zagorzałym fanom, którzy uczestniczyli w ich koncertach świątecznych w 2018 roku, możliwość zakupu winylowej EP-ki zawierającej ich pierwsze autorskie utwory od 2013 roku. Simon Fowler i Oscar Harrison wydali dwa cyfrowe single, „Argyle Street” i „The Fortress”, w 2022 roku, w tym samym roku, w którym OCS wydało album „Live at the Roundhouse”. Na początku 2023 roku Ocean Colour Scene zebrał zdecydowaną większość swojego materiału nagranego w obszernym zestawie pudełkowym Yesterday, Today 1992-2018.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Yesterday today/Another's girl name/Fly me	Ocean Colour Scene	03.1991	49[2]	-	!Phffft FIT 2	[written by Ocean Colour Scene][produced by Ocean Colour Scene,Neil Brockbank,Dave Anderson]
Sway/My brother Sarah	Ocean Colour Scene	02.1992	88	-	Fontana OCSS 1	[written by Ocean Colour Scene][produced by Hugo Nicolson]
Giving it all away/Third shade of green	Ocean Colour Scene	04.1992	83	-	Fontana OCSS 2	[written by Simon Fowler,Oscar Harrison,Damon Minchella,Steve Cradock][produced by Hugo Nicolson]
Do yourself a favour/The seventh floor	Ocean Colour Scene	05.1992	-	-	Fontana OCSS 3	[written by Stevie Wonder Syreeta Wright][produced by Tim Palmer]
The riverboat song/So sad	Ocean Colour Scene	02.1996	15[12]	-	MCA MCS 40 021	[gold-UK][written by Simon Fowler,Oscar Harrison,Damon Minchella,Steve Cradock][produced by Brendan Lynch]
You' ve got it bad/I wanna stay alive with you	Ocean Colour Scene	03.1996	7[13]	-	MCA MCSTD 40 036	[written by Damon Minchella/Simon Fowler/Oscar Harrison/Steve Cradock][produced by Brendan Lynch]
The day we caught the train/The clock struck 15 hours ago	Ocean Colour Scene	06.1996	4[15]	-	MCA MCSTD 40 046	[platinum-UK][written by Damon Minchella/Simon Fowler/Oscar Harrison/Steve Cradock]
The circle/Mr Jones	Ocean Colour Scene	09.1996	6[17]	-	MCA MCSTD 40 077	[written by Damon Minchella/Simon Fowler/Oscar Harrison/Steve Cradock][produced by Brendan Lynch]
Hundred mile high city/The face smiles back easily	Ocean Colour Scene	06.1997	4[13]	-	MCA MCS 40 133	[silver-UK][written by Damon Minchella/Simon Fowler/Oscar Harrison/Steve Cradock][produced by Brendan Lynch]
Travellers tune/Song for the front row	Ocean Colour Scene	08.1997	5[13]	-	MCA MCS 40 144	[written by Damon Minchella/Simon Fowler/Oscar Harrison/Steve Cradock][produced by Brendan Lynch]
Better day/The best bet on Chinaski	Ocean Colour Scene	11.1997	9[13]	-	MCA MCS 40 151	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
It' s a beautiful thing/Mariners way	Ocean Colour Scene feat P.P.Arnold	02.1998	12[11]	-	MCA MCS 40 157	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
Profit in peace/If you get your way	Ocean Colour Scene	08.1999	13[11]	-	Island IS 757	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
So low/Hoping you're making it too	Ocean Colour Scene	11.1999	34[6]	-	Island IS 759	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
July /I am the news	Ocean Colour Scene	07.2000	31[6]	-	Island IS 763	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
Up on the down side/These are the ones	Ocean Colour Scene	04.2001	19[5]	-	Island IS 774	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
Mechanical wonder/Fire on the wind	Ocean Colour Scene	07.2001	49[2]	-	Island IS 779	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
Crazy lowdown ways/Best friends and lovers	Ocean Colour Scene	12.2001	64[2]	-	Island IS 774	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
I just need myself	Ocean Colour Scene	07.2003	13[5]	-	Sanctuary SANSE159	[written by Ocean Colour Scene][produced by Martin 'Max' Hayes]
Make the deal	Ocean Colour Scene	09.2003	35[2]	-	Sanctuary SANSE 219	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
Golden gate bridge	Ocean Colour Scene	01.2004	40[3]	-	Sanctuary SANX D244	[written by Ocean Colour Scene][produced by Brendan Lynch]
Free My Name	Ocean Colour Scene	03.2005	23[2]	-	Sanctuary SANXD 344	[written by Ocean Colour Scene][produced by Dave Eringa]
This Day Should Last Forever	Ocean Colour Scene	07.2005	53[3]	-	Sanctuary SANXS 380	[written by Ocean Colour Scene][produced by Dave Eringa]
I Told You So	Ocean Colour Scene	04.2007	34[1]	-	Moseley Shoals CDOCS 1	[written by Ocean Colour Scene]
I Just Got Over You	Ocean Colour Scene	07.2007	112[1]	-	Moseley Shoals CDOCS 2	[written by Ocean Colour Scene]
Magic Carpet Days	Ocean Colour Scene	02.2010	190[1]	-	Cooking Vinyl CATCO 158201296	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ocean Colour Scene 1. "Talk On" 2. "How About You" 3. "Giving it All Away" 4. "Do Yourself A Favour" 5. "Third Shade of Green" 6. "Sway" 7. "Penny Pinching Rainy Heaven Days" 8. "One of Those Days" 9. "Is She Coming Home" 10. "Blue Deep Ocean" 11. "Reprise"	Ocean Colour Scene	03.1996	54[16]	-	Fontana 5122692	[silver-UK][produced by Brendan Lynch]
Moseley shoals 1. "The Riverboat Song" (4:54) 2. "The Day We Caught the Train" (3:06) 3. "The Circle" (3:43) 4. "Lining Your Pockets" (3:36) 5. "Fleeting Mind" (5:09) 6. "40 Past Midnight" (4:01) 7. "One for the Road" (3:43) 8. "It's My Shadow" (4:23) 9. "Policemen and Pirates" (4:03) 10. "The Downstream" (5:32) 11. "You've Got It Bad" (4:26) 12. "Get Away" (7:55)	Ocean Colour Scene	04.1996	2[127]	-	MCA MCD 60008	[3x-platinum-UK][produced by Brendan Lynch]
B-sides,seasides & freesides 1. "Huckleberry Grove" (2:59) 2. "The Day We Caught the Train" (acoustic) (3:21) 3. "Mrs Jones" (2:59) 4. "Top Of The World" (3:48) 5. "Here In My Heart" (3:01) 6. "I Wanna Stay Alive With You" (3:36) 7. "Robin Hood" (3:35) 8. "Chelsea Walk" (3:12) 9. "Outside of a Circle" (3:06) 10. "The Clock Struck 15 Hours Ago" (3:06) 11. "Alibis" (3:01) 12. "Chicken Bones And Stones" (3:35) 13. "Cool Cool Water" (2:40) 14. "Charlie Brown Says" (2:55) 15. "Day Tripper" (live) (4:23) 16. "Beautiful Losers" (2:38)	Ocean Colour Scene	03.1997	4[37]	-	MCA MCD 60034	[gold-UK][produced by Brendan Lynch]
Marchin' already 1. "Hundred Mile High City" – 3:58 2. "Better Day" – 3:45 3. "Travellers Tune" – 3:41 4. "Big Star" – 3:11 5. "Debris Road" – 3:09 6. "Besides Yourself" – 3:14 7. "Get Blown Away" – 4:42 8. "Tele He's Not Talking" - 3:01 9. "Foxy's Folk Faced" - 2:10 10. "All Up" - 2:48 11. "Spark and Cindy" - 4:00 12. "Half a Dream Away" - 4:21 13. "It's a Beautiful Thing" – 6:30	Ocean Colour Scene	09.1997	1[1][60]	-	MCA 60048	[platinum-UK][produced by Brendan Lynch][3x-platinum-UK]
One from the modern 1. "Profit in Peace" (4:14) 2. "So Low" (3:54) 3. "I Am the News" (4:03) 4. "No-one at All" (3:34) 5. "Families" (3:11) 6. "Step by Step" (2:34) 7. "July" (2:56) 8. "Jane She Got Excavated" (3:35) 9. "Emily Chambers" (2:40) 10. "Soul Driver" (3:44) 11. "The Waves" (6:08) 12. "I Won't Get Grazed" (2:51)	Ocean Colour Scene	09.1999	4[23]	-	Island/UMC 848091	[gold-UK][produced by Brendan Lynch]
Mechanical wonder 1. "Up on the Downside" 2. "In my Field" 3. "Sail on my Boat" 4. "Biggest Thing" 5. "We Made it More" 6. "Give me a Letter" 7. "Mechanical Wonder" 8. "You Are Amazing" 9. "If I Gave You My Heart" 10. "Can't Get Back To The Baseline" 11. "Something For Me" (UK Bonus Track)	Ocean Colour Scene	04.2001	7[7]	-	Island ILPS 8104	[silver-UK][produced by Martin 'Max' Heyes]
Songs for the front row-The Best Of 1. "The Riverboat Song" 2. "The Day We Caught the Train" 3. "One for the Road" 4. "The Circle" 5. "You've Got It Bad" 6. "Hundred Mile High City" 7. "Better Day" 8. "Traveller's Tune" 9. "Get Blown Away" 10. "It's a Beautiful Thing" (radio edit) 11. "Profit in Peace" 12. "So Low" 13. "July" (single version) 14. "Up on the Downside" (radio edit) 15. "Mechanical Wonder" 16. "Huckleberry Grove" 17. "Robin Hood" (live at the Royal Albert Hall) 18. "Crazy Lowdown Ways"	Ocean Colour Scene	11.2001	16[20]	-	Island CID 8111	[platinum-UK][produced by Brendan Lynch]
North Atlantic drift 1. "I Just Need Myself" 2. "Oh Collector" 3. "North Atlantic Drift" 4. "Golden Gate Bridge" 5. "Make the Deal" 6. "For Every Corner" 7. "On My Way" 8. "Second Hand Car" 9. "She's Been Writing" 10. "The Song Goes On" 11. "When Evil Comes"	Ocean Colour Scene	07.2002	14[8]	-	Sanctuary SANCD 160	[silver-UK][produced by Martin 'Max' Hayes, Ocean Colour Scene]
Anthology Disk 1 1. "One of Those Days" – 4:12 2. "Sway" – 3:42 3. "Yesterday Today" – 3:17 4. "Giving It All Away" – 4:10 5. "Do Yourself a Favour" (Wonder/Wright) – 3:47 6. "The Riverboat Song" – 4:57 7. "You've Got It Bad" – 4:26 8. "The Day We Caught the Train" – 3:11 9. "The Circle" – 3:43 10. "Hundred Mile High City" – 3:57 11. "Travellers Tune" – 3:40 12. "Better Day" – 3:46 13. "It's a Beautiful Thing" – 3:38 14. "Profit in Peace" – 3:36 15. "So Low" – 3:54 16. "July" – 3:28 17. "I Am the News" – 3:48 18. "Up on the Down Side" – 5:02 19. "Mechanical Wonder" – 4:28 20. "Crazy Lowdown Ways" – 3:40 Disk 2 (B-Sides) 1. "Another Girls Name" – 3:25 2. "My Brother Sarah" – 2:42 3. "Mona Lisa Eyes" – 3:41 4. "The Seventh Floor" – 5:02 5. "Robin Hood" – 3:36 6. "The Face Smiles Back Easily" – 3:21 7. "Falling to the Floor" – 3:56 8. "Hello Monday" – 3:41 9. "Song for the Front Row" – 3:01 10. "On the Way Home" (Young) – 2:22 11. "The Best Bet on Chinaski" – 2:48 12. "On and On" – 2:13 13. "Mariners Way" – 3:18 14. "Expensive Chair" – 3:45 15. "If You Get Your Way" – 3:07 16. "Flood Tide Rising" – 3:36 17. "Free on the Wind" – 3:21 18. "I Was" – 2:59 19. "Come Home" – 3:18 20. "Best Friends & Lovers" – 2:45 Disk 3 (Bonus) 1. "You've Got It Bad" – 3:47 2. "Men of Such Opinion" – 3:22 3. "Going Nowhere for a While" – 3:33 4. "The Inheritors" – 4:14 5. "July" – 4:09 6. "These Are the Ones" – 2:56 7. "Take You Back" – 4:08 8. "Anyway, Anyhow, Anywhere" (Daltrey/Townshend) – 2:12 9. "Travellers Tune" – 3:55 10. "Better Day" – 3:59	Ocean Colour Scene	09.2003	75[2]	-	Island 077360
Live-One for the road 1. "Riverboat Song" 2. "You've Got It Bad" 3. "The Circle" 4. "Oh Collector" 5. "Golden Gate Bridge" 6. "I Just Need Myself" 7. "Wham Bam Thank You Mam" 8. "North Atlantic Drift" 9. "This Day Should Last Forever" 10. "Mechanical Wonder" 11. "I Love You" 12. "Foxy Folk Face" 13. "Travellers Tune" 14. "Profit In Peace" 15. "It's My Shadow" 16. "One For The Road" 17. "Hundred Mile High City" 18. "The Day We Caught The Train" 19. "Robin Hood"	Ocean Colour Scene	10.2004	99[1]	-	Sanctuary SMRCD 305
A hyperactive workout for the flying squad 1. "Everything Comes at the Right Time" 2. "Free My Name" 3. "Wah Wah" (George Harrison) 4. "Drive Away" 5. "I Love You" 6. "This Day Should Last Forever" 7. "Move Things Over" 8. "Waving Not Drowning" 9. "God's World" 10. "Another Time to Stay" 11. "Have You Got the Right" 12. "Start of the Day" (Anthony & Chris Griffiths of The Real People) 13. "My Time" (Keith Anderson)	Ocean Colour Scene	04.2005	30[6]	-	Sanctuary SANCD332	[produced by Dave Eringa]
Live Acoustic At The Jam House 1. "Second Hand Car" 2. "She's Been Writing" 3. "The Word" 4. "This Day Should Last Forever" 5. "Beautiful Thing" 6. "Won't Get Grazed" 7. "Great Man In Waiting" 8. "Here In My Heart" 9. "Matilda's England" 10. "God's World" 11. "Foxy's Folk Face" 12. "Make The Deal" 13. "Still Trying" 14. "My Time" 15. "Fleeting Mind"	Ocean Colour Scene	05.2006	73[2]	-	Moseley Shoals OCSCD 2	[produced by Ocean Colour Scene]
On the Leyline 1. "I Told You So" - 2:12 2. "On The Leyline, Waiting" - 2:24 (Steve Cradock) 3. "For Dancers Only" - 3:43 (Paul Weller) 4. "Man In The Middle" - 4:40 (Dan Sealey) 5. "I Just Got Over You" - 3:40 6. "Go To Sea" - 5:22 7. "These Days I'm Tired" - 2:54 (Steve Cradock) 8. "You'll Never Find Me" - 2:24 (Strings arranged and played by John Rivers) 9. "Don't Get Me" - 3:28 10. "Loneliest Girl In The Whole World" - 2:42 11. "Mr. Brown" - 2:30 12. "Two Lovers" - 2:11 13. "Daylight" - 1:32 14. "Jimmy Wonder"- (Bonus track- Japanese release only)	Ocean Colour Scene	05.2007	37[2]	-	Moseley Shoals OCSCD 5	[produced by John Rivers]
Saturday	Ocean Colour Scene	02.2010	35[2]	-	Cooking Vinyl COOKCD 511	[produced by Gavin Monaghan]
Painting	Ocean Colour Scene	02.2013	49[1]	-	Demon 5014797906143	[produced by Gavin Monaghan]
21	Ocean Colour Scene	10.2010	181[1]	-	Universal UMC 5330775	[silver-UK]-

Old Dominion

Zespół Old Dominion z Nashville specjalizuje się w nowoczesnym country z
rockową instrumentacją i autorskim, autorskim pisaniem piosenek. Powstał w schyłkowym okresie bro-country, gatunku, za który pięciu członków grupy jest częściowo odpowiedzialnych, jako autorzy hitów Luke'a Bryana i Cole'a Swindella. Zespół balansował na granicy współczesnego popu i klasycznego soft rocka w swoich pierwszych hitach, „Break Up with Him” z 2015 roku i „Snapback” z 2016 roku. Współpraca z producentem i autorem tekstów Shane'em McAnally'm pomogła kwintetowi pozostać modnym i świeżym, co zaowocowało serią singli, które zajęły pierwsze miejsca list przebojów, w tym „Song for Another Time”, „No Such Thing as a Broken Heart”, „Written in the Sand”, „Make It Sweet” i „One Man Band”.

Po wydaniu w 2021 roku czwartego albumu długogrającego „Time, Tequila & Therapy”, Old Dominion osiągnął dziewiąty numer jeden na liście przebojów Country Airplay dzięki utworowi „Memory Lane” z albumu o tym samym tytule z 2023 roku. Album „Odies But Goodies”, który trwał przez całą karierę zespołu, ukazał się w kolejnym roku, gdy zespół przygotowywał się do wydania szóstego albumu studyjnego „Barbara”, zaplanowanego na 2025 rok.

Zespół, składający się z czterech mieszkańców Wirginii - Matta Ramseya (wokalisty, gitary), Geoffa Sprunga (gitary basowej, wokalu), Whita Sellersa (perkusji) i Brada Tursiego (gitary, wokalu) - oraz Trevora Rosena z Detroit (gitary, instrumentów klawiszowych, wokalu), powstał w Nashville. Zespół, szczycący się czołowymi autorami piosenek country, takimi jak Ramsey, Rosen i Tursi (zespół The Band, w którego skład weszli m.in. Perry, Keith Urban, Luke Bryan, Dierks Bentley, Chris Young i Craig Morgan), szybko zyskał na popularności. Pracując w studiu z Shane'em McAnallym i Ilyą Toshinskym, Old Dominion wydali jesienią 2014 roku debiutancką EP-kę o tym samym tytule. Singiel „Break Up with Him” zyskał rozgłos na początku następnego roku, częściowo dzięki teledyskowi nawiązującemu do filmu „Powrót do przyszłości”.

Latem 2015 roku „Break Up with Him” znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Country Airplay magazynu Billboard, co zapowiedziało listopadową premierę ich debiutanckiego albumu „Meat & Candy”, również wyprodukowanego przez McAnally'ego. W marcu 2017 roku Old Dominion wydał singiel „No Such Thing as a Broken Heart”, pierwszy utwór z ich drugiego albumu. Wyprodukowany przez McAnally'ego, album „Happy Endings” ukazał się w sierpniu tego samego roku i zawierał hit „Written in the Sand”, ich piąty z rzędu platynowy singiel. Zestaw znalazł się na szczycie list przebojów country i znalazł się w pierwszej dziesiątce listy Billboard 200. W październiku 2018 roku wydali singiel „Make It Sweet” i wyruszyli w trasę koncertową w oczekiwaniu na swój trzeci, tytułowy album, który ukazał się rok później. Podobnie jak w przypadku poprzedniego albumu, Old Dominion zajął pierwsze miejsce na liście albumów country i wydał kolejny skromny przebój „One Man Band”.

W połowie 2020 roku grupa wydała lekki utwór „Everything to Lose”, a w 2021 roku kolejny letni hymn „I Was on a Boat That Day”, który był pierwszym singlem z ich czwartego albumu. Płyta zatytułowana „Time, Tequila & Therapy” ukazała się niespodziewanie w październiku 2021 roku. Osiągnęła 27. miejsce na liście Billboard 200 i wspięła się na czwarte miejsce na liście albumów country, generując następnie skromny hit „No Hard Feelings”. „Memory Lane” stał się dziewiątym przebojem Old Dominion, który znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Country Airplay w 2023 roku, co zapoczątkowało wydanie EP-ki o tym samym tytule w czerwcu tego samego roku.

Memory Lane, który później został rozbudowany do pełnowymiarowego albumu, zawierał również utwór „Can't Break Up Now” z Megan Moroney. W czerwcu 2024 roku zespół powrócił z singlem „Coming Home”, który ukazał się na płycie Odies But Goodies jeszcze tego samego roku, retrospektywie kariery, zawierającej znane hity i mocne brzmienia. Kolejny album zespołu rozpoczął się w 2025 roku perkusyjnym, popowym „Making Good Time”, a następnie bardziej przejmującym „Me Most Nights”. Trzeci singiel „Water My Flowers” ukazał się w czerwcu, zapowiadając szósty, bardzo osobisty album zespołu zatytułowany Barbara, który porusza tematy starzenia się, śmiertelności i sławy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Break Up with Him	Old Dominion	07.2015	-	44[20]	RCA Nashville	[2x-platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Whit Sellers,Geoff Sprung,Brad Tursi][produced by Shane McAnally][3[37].Country Chart]
Snapback	Old Dominion	02.2016	-	50[20]	RCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Brad Tursi,Matthew Ramsey,Trevor Rosen][produced by Shane McAnally][4[29].Country Chart]
Song for Another Time	Old Dominion	10.2016	-	46[19]	RCA Nashville	[platinum-US][written by Brad Tursi,Matt Jenkins,Matthew Ramsey,Trevor Rosen][produced by Shane McAnally][4[30].Country Chart]
No Such Thing as a Broken Heart	Old Dominion	06.2017	-	44[20]	RCA Nashville	[platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi,Jesse Frasure][produced by Shane McAnally][4[27].Country Chart]
Written in the Sand	Old Dominion	12.2017	-	51[20]	RCA Nashville	[3x-platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi,Shane McAnally][produced by Shane McAnally][3[35].Country Chart]
Hotel Key	Old Dominion	07.2018	-	48[19]	RCA Nashville	[platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Josh Osborne][produced by Shane McAnally][5[26].Country Chart]
Make It Sweet	Old Dominion	01.2019	-	56[20]	RCA Nashville	[platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Whit Sellers,Geoff Sprung,Brad Tursi,Shane McAnally][produced by Shane McAnally,Old Dominion][8[29].Country Chart]
One Man Band	Old Dominion	09.2019	-	20[28]	RCA Nashville	[8x-platinum-US][written by Josh Osborne,Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi][produced by Shane McAnally,Old Dominion][2[53].Country Chart]
Some People Do	Old Dominion	05.2019	-	-	RCA Nashville	[gold-US][written by Matthew Ramsey, Jesse Frasure ,Shane McAnally, Thomas Rhett][produced by Shane McAnally][38[19].Country Chart]
Never Be Sorry	Old Dominion	08.2019	-	-	RCA Nashville	[written by Shane McAnally,Trevor Rosen,Josh Osborne,Brad Tursi,Matthew Ramsey][produced by Shane McAnally,Old Dominion][50[1].Country Chart]
I Was on a Boat That Day	Old Dominion	07.2021	-	37[19]	RCA Nashville	[platinum-US][written by Brad Tursi, Shane McAnally, Geoff Sprung, Josh Osborne, Matthew Ramsey ,Trevor Rosen, Whit Sellers][produced by Shane McAnally,Old Dominion][8[25].Country Chart]
No Hard Feelings	Old Dominion	06.2022	-	101[13]	RCA Nashville	[gold-US][written by Brad Tursi, Shane McAnally, Geoff Sprung, Matthew Ramsey, Trevor Rosen, Whit Sellers][produced by Shane McAnally,Old Dominion][24[25].Country Chart]
Memory Lane	Old Dominion	04.2023	-	27[20]	Arista Nashville	[2x-platinum-US][written by Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Brad Tursi,Jessie Jo Dillon][produced by Shane McAnally][7[26].Country Chart]
Can't Break Up Now	Old Dominion & Megan Moroney	09.2023	-	-	RCA Nashville	[written by Tofer Brown,Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Emily Weisband][produced by Old Dominion,Ross Copperman][42[16].Country Chart]
Coming Home	Old Dominion	07.2024	-	-	RCA Nashville	[written by Brad Tursi,Shane McAnally,Matthew Ramsey,Trevor Rosen,Geoff Sprung,Whit Sellers][produced by Shane McAnally,Old Dominion][42[15].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Old Dominion (EP)	Old Dominion	07.2015	-	148[15]	RCA Nashville 09345	[produced by Shane McAnally]
Meat and Candy	Old Dominion	11.2015	-	16[67]	RCA Nashville 88875134962	[platinum-US][produced by Shane McAnally]
Happy Endings	Old Dominion	09.2017	-	7[55]	RCA Nashville 88985429392	[platinum-US][produced by Shane McAnally]
Old Dominion	Old Dominion	11.2019	-	9[44]	RCA Nashville 19075891832	[platinum-US][produced by Shane McAnally,Old Dominion]
Time, Tequila & Therapy	Old Dominion	10.2021	-	27[2]	Sony Music CG 19439937852	[produced by Shane McAnally, Old Dominion]
Memory Lane	Old Dominion	07.2023	-	56[4]	Sony Music CG 19658825122	[produced by Shane McAnally,Ross Copperman,Old Dominion]
Odies But Goodies	Old Dominion	09.2024	-	85[15]	Sony Music CG 19802830032	[produced by Shane McAnally,Ross Copperman,Old Dominion]
Barbara	Old Dominion	09.2025	-	136[1]	Sony Music CG 19802941602