Company B

Company B to amerykańskie trio grające muzykę latynoską, założone w 1986 roku
przez kubańsko-amerykańskiego producenta Isha „Angela” Ledesmę, w którego skład wchodzą Lori L. (Ledesma), Charlotte McKinnon i Susan (Gonzalez) Johnson. Przed wydaniem albumu grupy o tym samym tytule, Charlotte McKinnon odeszła, a jej miejsce zajęła Lezlee Livrano. Po wydaniu debiutanckiego albumu grupy o tym samym tytule, Susan Johnson odeszła, a jej miejsce zajęła Sheena B. Na drugim albumie grupy, „Gotta Dance” z 1989 roku, Sheena B. i Lezlee Livrano opuściły grupę, a ich miejsce zajęły Donna Huntley i Julie Marie (która również występowała rotacyjnie w Exposé). 

 Company B wywodzi się z trendu muzycznego girlsbandów prowadzonych przez producentów pod koniec lat 80-tych i na początku lat 90-tych, a największy sukces odniósł zespół Exposé. Pierwszy singiel Company B, „Fascinated”, został wydany w 1986 roku przez niezależną wytwórnię The Summer. Utwór wywołał tak duże poruszenie w klubach w Miami, że wkrótce trafił do lokalnych stacji radiowych. To z kolei doprowadziło do jego ponownego wydania przez Atlantic Records. Dzięki znacznie szerszej dystrybucji, dzięki wsparciu dużej wytwórni (Atlantic Records), „Fascinated” był często grany w radiu i klubach we wszystkich większych miastach w Stanach Zjednoczonych. Osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów U.S. Hot Dance Club Play  i przeszedł do radia pop, osiągając 21. miejsce na liście Billboard Hot 100. Dziś jest uważany za klasykę freestyle'u. 

Trio było najbardziej znane z tego singla, a także z platynowych peruk, które początkowo były częścią wizerunku grupy. Singiel odniósł tak duży sukces, że grupa podpisała kontrakt na nagranie pełnometrażowego albumu. Album został wydany w 1987 roku przez Atlantic Records. Chociaż kolejne wydawnictwa, „Full Circle”, „Perfect Lover” i „Signed in Your Book of Love”, były grane w klubach i doprowadziły do ​​występów w takich programach jak Showtime w Apollo, utwory te były rzadko grane w amerykańskich stacjach radiowych. W 1989 roku Company B wydała swój kolejny album „Gotta Dance”, prezentujący odświeżony wizerunek: zniknęły platynowe peruki. Zniknęły również rytmy latynoskie z poprzedniego albumu. 

Wśród singli wybranych z albumu znalazły się inspirowane house  „You Stole My Heart”, „Gotta Dance” oraz cover utworu Andrews Sisters „Boogie Woogie Bugle Boy” (piosenki, która stała się inspiracją dla nazwy zespołu). Pomimo teledysków do „You Stole My Heart” i „Boogie Woogie Bugle Boy”, grupa nie odniosła takiego sukcesu, jak debiutancki album. Trzeci album zawierał kilka utworów z pierwszego albumu, w tym utwór „Jam on Me”, do którego dodano tekst. 

W 2006 roku Company B reaktywowała się, z oryginalną członkinią Charlotte McKinnon i oryginalną członkinią Susan (Gonzalez) Johnson, do których dołączyła najnowsza członkini, Rachel Leslie. Przez ostatnie kilka lat intensywnie koncertowały i wydały nowy materiał. W 2014 roku oryginalna członkini Susan (Johnson) Gonzalez zakupiła znak towarowy Company B i jest on zarejestrowany w USPTO. W 2016 roku Susan (Johnson) Gonzalez zatrudniła Gail Smith Hoyer do zarządzania zespołem. Gail pomogła Susan w budowaniu marki, zatrudnieniu nowej członkini Siddy Betancourt, aktualizacji kostiumów, choreografii i muzyki. W 2017 roku zrealizowały remake „Cruel Summer” zespołu Bananarama. Gail wykorzystała media społecznościowe i wpadła na pomysł internetowego show „In the Kitchen” z Company B, który wspólnie z Susan wcielili w życie. Później tego samego roku firma B rozstała się z Gail i zatrudniła nowego menedżera Roya Berminghama (Roy B). W 2019 roku w jej skład weszli: Susan (Johnson) Gonzalez, Dalia Chirinos i Siddy Benancourt, członek pierwotny. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fascinated	Company B	03.1987	89[1]	21[18]	Atlantic 89294	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma][1[4][10].Hot Disco/Dance;Atlantic86 731 12"]
Full Circle	Company B	08.1987	-	-	Atlantic 89172	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma][5[11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 674 12"]
Perfect Lover/Dubfect Lover	Company B	01.1988	-	-	Atlantic 89 143	[written by Ish Ledesma,J. Stone][produced by Ish Ledesma][12[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 619 12"]
Signed In Your Book Of Love / Sticky Fingers	Company B	06.1988	-	-	Atlantic 86558	[written by Lori Lieberman][produced by Ish Ledesma][9[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 588 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Company B	Company B	07.1987	-	143[6]	Atlantic 81 763	[produced by Ish Ledesma]

No I.D.

Prawdziwe nazwisko Ernest Dion Wilson, urodzony 28 czerwca 1971 roku w Chicago
w stanie Illinois, to amerykański producent hip-hopowy. 

 Ernest Wilson pochodzi z Chicago, miejsca narodzin muzyki house. W związku z tym zaczął również tworzyć muzykę w tym gatunku. Jednak pod wpływem takich artystów jak N.W.A, Run-D.M.C., Geto Boys i LL Cool J, wkrótce przeszedł na hip-hop i zaczął rapować. W szkole poznał również Commona, z którym wkrótce zaczął współpracować. Wilson pracował głównie jako producent przy trzech pierwszych albumach Commona: *Can I Borrow a Dollar?*, *Resurrection* i *One Day It'll All Make Sense*. Między innymi, był odpowiedzialny za akompaniament muzyczny do utworu „I Used to Love H.E.R.”, w którym Common pozornie opisywał romans, ale także, w dwojakim sensie, śledził rozwój hip-hopu od jego początków do gangsta rapu. Utwór, w którym Wilson wykorzystał sample z utworu George’a Bensona „The Changing World”, nadając mu bardzo jazzowy charakter, jest uważany za jeden z najlepszych utworów na płycie *Resurrection*.Wraz z utworem „One Day It'll All Make Sense” z 1997 roku, współpraca Commona z Wilsonem, występującym wówczas pod pseudonimem No I.D., dobiegła końca. 

 

 No I.D. to palindrom jego drugiego imienia, Dion, i dosłownie oznacza „brak tożsamości”. Pod tym pseudonimem wydał własny album, *Accept Your Own & Be Yourself (The Black Album)*. Album okazał się jednak w dużej mierze nieudany, osiągając zaledwie 94. miejsce na liście „Top R&B/Hip-Hop Albums” magazynu Billboard. Tekstowe umiejętności rapera No I.D. zostały ocenione znacznie niżej niż jego płynna, jazzowa produkcja.  Następnie młody Kanye West zwrócił się do No I.D. i przez krótki czas się u niego uczył. West później wspomniał o nim jako o swoim wczesnym mentorze w utworze „Big Brother”, który był dedykowany głównie Jayowi-Z.

 

  Po tym, jak West wkrótce zyskał większe uznanie niż No I.D., sprowadził go do swojej wytwórni GOOD Music. Od 2003 roku No I.D. regularnie produkował albumy dla znanych raperów. Jego dyskografia obejmuje dzieła takich artystów jak DMX, G-Unit, Method Man, Ghostface Killah, Bow Wow, Jay-Z, Drake i Rick Ross. Okazjonalnie współpracował również z gatunkiem współczesnego R&B, na przykład z Jamiem Foxxem, Johntá Austinem, Johnem Legendem i Janet Jackson.Za swój wkład w utwór „Run This Town” zdobył nagrodę dla najlepszego utworu rapowego podczas 52. ceremonii rozdania nagród Grammy. W 2011 roku No I.D. opuścił GOOD Music i został wiceprezesem ds. A&R w Def Jam Recordings. Następnie założył własną wytwórnię, ARTium Recordings, będącą imprintem Def Jam, a tym samym również Universal Music Group.

 

  W tym samym roku ponownie nawiązał współpracę z Commonem i wyprodukował cały jego album, *The Dreamer / The Believer*. Oprócz kontynuowania produkcji dla różnych artystów, w 2013 roku, na nowym stanowisku menedżera ds. A&R, odpowiadał za EP Jhené Aiko *Sail Out* oraz album Big Seana *Hall of Fame*. W 2017 roku wyprodukował w całości album Jaya-Z *4:44*.[9] ... W 2020 roku wyprodukował album Logic No Pressure.

 

                                       

Kompozycje No I.D. [as Dion Wilson] na listach przebojów [with Lonnie Lynn] 03/1993 Breaker 1/9 Common 107.R&B Chart 04/1995 Resurrection Common 102.US [with Jermaine Dupri,Brenda Russell] 05/2005 Let Me Hold You Bow Wow 4.US/27.UK [with Kanye West,Scott Mescudi & Malik Jones] 11/2008 Heartless Kanye West 2.US/10.UK 05/2009 Heartless The Fray 79.US 06/2009 Heartless Kris Allen 16.US 06/2011 Heartless Dia Frampton 57.US [with Algernod Lanier Washington, Timothy Thomas & Theron Thomas] 11/2008 Put It on Ya Plies 31.US [with Kanye West, Jeff Bhasker & Dwayne Carter] 12/2008 See You in My Nightmares Kanye West 21.US/111.UK [with Shawn Corey Carter, Gary DeCarlo, Dale Frashuer, Paul Leka, Janko Nilovic & Dave Sucky] 06/2009 D.O.A. (Death of Auto-Tune) Jay-Z 24.US [with Shawn Carter, Robyn Fenty, Kanye West,Jeff Bhasker & Alatas Athanasios] 08/2009 Run This Town Jay-Z 1.UK/2.US [with Kanye West, Mike Dean, Malik Jones, Che Smith, Corey Woods, Scott Mescudi, Gene Clark & Roger McGuinn] 12/2010 Gorgeous Kanye West 123.US [with Sean Anderson, Christopher Brown, James Harris III & Terry Lewis] 03/2011 My Last Big Sean 30.US [with Sean Anderson, Samuel C. Lindley] 05/2011 I Do It Big Sean 120.US [with Natalia Kills, Jeff Bhasker, Kid Cudi] 09/2011 Free Natalia Kills 118.UK [with Justin Timberlake, Shawn Carter, Terius "The-Dream" Nash, Timothy Mosley, Jerome Harmon, Kurt Cobain, Dave Grohl & Krist Novoselic] 07/2013 Holy Grail Jay-Z 7.UK/4.US [with Sean Anderson, Kendrick Duckworth, Timothy Thedford ] 08/2013 Control Big Sean 111.US [with Sir Robert Hall II, Arjun Ivatury, Tariq Trotter, Carlton Ridenhour, Leon Ressalam, Kevin McKenzie, Shawn McKenzie & Paul Mitchell] 05/2017 America Logic 124.US [with Shawn Carter, Kanan Keeney] 07/2017 4:44 Jay-Z 35.US [with Shawn Carter, Winston Riley, Ophlin Russell, Damian Marley, Jacob Miller & Roger Lewis] 07/2017 Bam Jay-Z 47.US [with Shawn Carter, Christopher Breaux, Randy Newman, Nina Simone & Joseph N. Welch] 07/2017 Caught Their Eyes Jay-Z 63.US [with Shawn Carter,Elbernita Clark & Beyoncé Knowles-Carter] 07/2017 Family Feud Jay-Z 51.US [with Shawn Carter, Alan Parsons & Eric Woolfson] 07/2017 Kill Jay Z Jay-Z 55.US [with Shawn Carter, Edward Howard & Donny Hathaway] 07/2017 Legacy Jay-Z 101.US [with Shawn Carter,José Cid, Tozé Brito & Terius Nash] 07/2017 Marcy Me Jay-Z 90.US [with Shawn Carter, Lauryn Hill, Wyclef Jean, Pras Michel, Salaam Gibbs, Mary Brockert & Allen McGrier] 07/2017 Moonlight Jay-Z 86.US [with Shawn Carter, Stevie Wonder] 07/2017 Smile Jay-Z 47.US [with Shawn Carter, Nina Simone, Gene Redd & Jimmy Crosby] 07/2017 The Story of O.J. Jay-Z 23.US [with John Mayer] 05/2018 New Light John Mayer 105.US [with Aubrey Graham, Mariah Carey, Robert Clivillés, David Cole, Noah Shebib & Andrew Gowie] 07/2018 Emotionless Drake 8.US/5.UK [with Aubrey Graham, Brytavious Chambers ] 07/2018 Nonstop Drake 2.US/4.UK [with Aubrey Graham, Noah Shebib, Harley Arsenault, Paul Jefferies & Maneesh Bidaye] 07/2018 Summer Games Drake 28.US [with Aubrey Graham, Noah Shebib, Klaus Netzle & Manuel Landy] 07/2018 Survival Drake 17.US [with Logic, Arjun Ivatury, Adam Feeney, André Benjamin, Antwan Patton, Carlton Ridenhour, Gary Rinaldo, Hank Shocklee & Rui Wen Pan] 08/2020 GP4 Logic 111.US [with Big Sean, Travis Scott, Spanish Josh, Rogét Chahayed, Teddy Walton, Cool & Dre ] 09/2020 ZTFO Big Sean 109.US [with Christopher Wood, Jordan Ware, Fabbien Nahounou, Raphael Saadiq, Eliot Dubock & Terius Nash] 07/2022 Loose Change Brent Faiyaz 52.US [with Christopher Wood, Jordan Ware, Fabbien Nahounou & Malcolm Mays] 07/2022 Role Model Brent Faiyaz 112.US [with Beyoncé, Terius Nash, Elbernita Clark, Jimi Payton, Dion Norman, Derrick Ordogne, James Brown, Orville Hall, Phillip Price, Ralph MacDonald & William Salter] 08/2022 Church Girl Beyoncé 22.US [with Metro Boomin, Future, Chris Brown, Kanye West, Jay-Z, Pusha T, Cyhi the Prynce, Swizz Beatz, RZA, Mike Dean, Manfred Mann, Allen Ritter, David Ruoff & Elias Klughammer] 12/2022 Superhero (Heroes & Villains) Metro Boomin, Future & Chris Brown 8.US/34.UK [with Beyoncé, Jon Batiste, Raphael Saadiq, Atia Boggs, Camaron Ochs, Tyler Johnson, Darius Scott, Derek Dixie, Shawn Carter, Michael Price, Dan Walsh & Stephen Stills] 04/2024 Ameriican Requiem Beyoncé 30.US

Common

Common (ur. 13 marca 1972r w Chicago, Illinois, USA) to amerykański artysta hip-hopowy,
aktor i aktywista, który odniósł sukces na początku XXI wieku. Znany był z inteligentnych i pozytywnych tekstów, wykonywanych w stylu spoken-word. Był pierwszym raperem, który zdobył nagrodę Grammy, Oscara i Emmy. Ojciec Commona był zawodowym koszykarzem i doradcą młodzieżowym, a jego matka nauczycielką i dyrektorką. W liceum założył trio rapowe C.D.R., które ostatecznie supportowało takie zespoły jak N.W.A. Opuścił C.D.R., rozpoczynając studia biznesowe na Florida A&M University w Tallahassee. Po dwóch latach Common zrezygnował jednak ze studiów, aby poświęcić się muzyce.  

 

Lonnie Rashid Lynn urodził się 13 marca 1972 roku w Szpitalu Osteopatycznym Chicago w Chicago w stanie Illinois. Jest synem nauczycielki i byłej dyrektorki liceum John Hope College Preparatory High School, Mahalii Ann Hines, oraz byłego koszykarza ABA, a obecnie doradcy młodzieżowego Lonniego Lynna. Lynn nosi to samo imię co jego ojciec, dziadek, pradziadek i prapradziadek.  Rodzina i przyjaciele znają go pod drugim imieniem, Rashid. Ojcem chrzestnym Lynna jest koszykarz Spencer Haywood, który był kolegą jego ojca z drużyny Denver Rockets.  Lynn wychował się w dzielnicy Calumet Heights.  Jego ojciec opuścił rodzinę z powodu uzależnienia od narkotyków i alkoholu, gdy Lynn był młody.  Gdy Lynn miał dwa lata, jego ojciec próbował zabrać go i jego matkę do Seattle, gdzie zorganizował mu testy do Seattle SuperSonics. Jego ojciec został aresztowany, gdy rodzina zatrzymała się w motelu w Wisconsin, i oskarżony o bezprawne pozbawienie wolności. Rodzice Lynna rozwiedli się pod koniec lat 70-tych, w wyniku czego ojciec przeprowadził się do Denver w Kolorado. W rezultacie Lynn został wychowany przez matkę; jednak jego ojciec pozostał aktywny i udało mu się załatwić mu pracę jako podającego piłki w Chicago Bulls, gdy miał 11 lat, a także był świadkiem pierwszego meczu pokazowego Michaela Jordana. Lynn studiował przez dwa lata na Florida A&M University (FAMU) dzięki stypendium i studiował administrację biznesową, ale nie ukończył studiów.

Początkowo występował pod pseudonimem Common Sense, ale zespół o tej samej nazwie pozwał go do sądu, a w połowie lat 90-tych skrócił swój pseudonim sceniczny do Common.   Common wydał swoje dwa pierwsze albumy, „Can I Borrow a Dollar?” (1992) i „Resurrection” (1994), w niezależnych wytwórniach.Natomiast album „Resurrection” z 1994 roku ugruntował jego pozycję na scenie undergroundowej. Zdystansował się od gangsta image'u wielu raperów, co było szczególnie widoczne w singlu „I Used To Love H.E.R.”, powszechnie uważanym za klasykę gatunku i często cytowanym jako najlepszy hip-hopowy utwór wszech czasów. W utworze Common rapuje o swojej przyjaciółce, która staje się coraz bardziej sławna, ale zapomina o swoich korzeniach, co stanowi metaforę ewolucji hip-hopu w tamtym czasie.

 Ponieważ Common wspomina, że ​​ta zmiana wynika przede wszystkim z jej „przeprowadzki” na Zachodnie Wybrzeże, między nim a gangsta raperem z Zachodniego Wybrzeża, Ice Cube'em, doszło do krótkiego konfliktu. Wkrótce potem musiał skrócić swój pseudonim sceniczny „Common Sense” do „Common”, ponieważ istniał już zespół ska o tej samej nazwie. W 1997 roku wydał album *One Day It'll All Make Sense*, na którym współpracował z wieloma znanymi muzykami, takimi jak De La Soul, Lauryn Hill, Erykah Badu i The Roots. Wystąpił również na albumie Pete'a Rocka *Soul Survivor* oraz *Black Star* Taliba Kweliego i Mos Defa. Krótko wcześniej został ojcem Omoye Assata Lynn, nazwanej na cześć amerykańskiej aktywistki Assaty Shakur (1947–2025). Przy okazji albumu z 2000 roku *Like Water for Chocolate*, który osiągnął 16. miejsce na liście Billboardu i odniósł swój pierwszy komercyjny sukces, Common rozstał się ze swoimi poprzednimi producentami, No I.D. i Ynot, i zamiast tego nawiązał współpracę z Soulquarians (m.in. z J Dillą, ?uestlove i D'Angelo), z którymi muzyka Commona ewoluowała od jazzu w stronę neo-soulu. 

Za utwór „The Light” (44. miejsce na liście Billboard Hot 100) Common otrzymał swoją pierwszą nominację do nagrody Grammy w 2001 roku.[5] Dwa lata później wydał niezwykle eksperymentalny album *Electric Circus*. Niektórzy krytycy chwalili go za śmiałość w łączeniu różnych stylów muzycznych, podczas gdy inni krytykowali go z tego samego powodu.Dwa z utworów zostały wyprodukowane przez zespół The Neptunes, a w innym utworze Prince gra na gitarze i klawiszach. Album został nagrany w studiu Electric Lady Studios, należącym niegdyś do Jimiego Hendrixa. Utwór „Jimi Was a Rockstar” jest dedykowany zmarłemu gitarzyście. W ośmioipółminutowym utworze Common śpiewa z Erykah Badu, z którą wówczas się spotykał. Z pomocą przyjaciela i producenta Kanye Westa powrócił do swoich korzeni, pełnych soulu i sampli, wydając w 2005 roku album *Be*, który spotkał się z dużym uznaniem krytyków.Osiągając 2. miejsce na amerykańskich listach przebojów, był to jak dotąd najpopularniejszy album Commona i otrzymał cztery nominacje do nagrody Grammy. Album był drugim wydawnictwem wydanym przez wytwórnię Westa, GOOD Music, z którą Common podpisał kontrakt. Oprócz Westa, dwa utwory na płycie wyprodukował J Dilla, który zmarł na początku 2006 roku. 

 Potem Common wystąpił gościnnie na albumie Fort Minor *The Rising Tied*, *Late Registration* Kanye Westa, albumie Alicii Keys MTV Unplugged, pośmiertnie wydanym albumie J Dilli *The Shining* oraz albumie *Introducing Joss Stone*. Nagrał utwór „A Dream” z will.i.amem jako tytułowy utwór do ścieżki dźwiękowej filmu *Freedom Writers* i był współautorem utworu „Play Your Cards Right” z Bilalem do filmu *Smokin' Aces*. 

Siódmy album Commona, *Finding Forever*, ukazał się 31 lipca 2007 roku. Album został ponownie w dużej mierze wyprodukowany przez Kanye Westa, z udziałem will.i.ama, Devo Springsteena, Karriema Rigginsa i J Dilli. Zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard, za co Common podziękował swoim fanom.„To dowód na to, że dobra muzyka wciąż żyje. Ludzie słuchają muzyki, która ma znaczenie i jest kreatywna […] Czujesz, że wiele włożonej pracy przynosi efekty”.  Również w 2007 roku założył fundację Common Ground Foundation, która koncentruje się między innymi na edukacji osób upośledzonych i zapobieganiu HIV/AIDS.W tym samym roku był nominowany do trzech nagród Grammy. Zdobył prestiżową nagrodę muzyczną za piosenkę „Southside”, nagraną z Kanye Westem, w kategorii „Najlepszy występ rapowy duetu lub zespołu”. Wcześniej, w 2003 roku, zdobył swoją pierwszą nagrodę Grammy z Erykah Badu w kategorii Najlepsza Piosenka R&B. Utwór „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)”, który otrzymał dwie nominacje, znalazł się również na ścieżce dźwiękowej filmu *Brown Sugar*, w którym Common zadebiutował w kinie.

  Po kilku opóźnieniach, Common wydał w grudniu 2008 roku swój ósmy solowy album, *Universal Mind Control* (dawniej *Invincible Summer*). Album został wyprodukowany przez The Neptunes i Mr. DJ, który współpracował m.in. z OutKast; producentem wykonawczym jest Kanye West.  Album znacząco różni się od poprzednich albumów Commona mniej poważną tematyką i wpływami muzyki elektronicznej.  Sam określił go jako „album poprawiający nastrój”, który po „po sitive vibes, słońce, koktajle” i „luźne imprezy”. Jako debiutancki album Commona, „Universal Mind Control” zebrał przeważnie miażdżące recenzje;  na przykład e-zin „PopMatters” określił ten utwór jako „naciągany i banalny”. 

 W czerwcu 2009 roku Common pojawił się w utworze Jonas Brothers „Don't Charge Me for the Crime”. W lutym 2012 roku ukazał się album „The Dreamer/The Believer”, na którym znalazł się singiel „Ghetto Dreams” (feat. Nas). Po wydaniu nowego singla „Kingdom” w maju 2014 roku, Common dołączył do wytwórni ARTrium Recordings, należącej do producenta No I.D.22 lipca 2014 roku ukazał się dziesiąty album studyjny Commona, „Nobody's Smiling”, z gościnnym udziałem Big Seana i Malika Yusefa. Album, podobnie jak poprzedni, został wyprodukowany przez No I.D.[17] Przy swoim jedenastym albumie, „Black America Again”, Common ponownie współpracował z Karriemem Rigginsem, tak jak robił to w latach 1997–2007. Produkcja Rigginsa na albumie charakteryzuje się instrumentacją na żywo i licznymi samplami. Centralnym tematem rapu Commona jest rasizm. Tytułowy utwór, nagrany we współpracy ze Steviem Wonderem, został wydany jako singiel. Utwór jest prezentowany w ponad 20-minutowym teledysku. 28 stycznia 2020 roku w Los Angeles Convention Center w Los Angeles odbył się koncert hołdu dla Prince'a zatytułowany „Let's Go Crazy: The Grammy Salute to Prince”, zbiegający się z rozdaniem nagród Grammy 2020. Common wykonał na koncercie utwór „Sign o' the Times” (1987). Koncert był transmitowany w amerykańskiej telewizji 21 kwietnia 2020 roku, w czwartą rocznicę śmierci Prince'a. 

  W latach 2000. Common zaczął dostawać epizodyczne role w programach telewizyjnych i filmach. Jego pierwsze filmy to kryminał American Gangster (2007), przygodowy film science fiction Terminator: Ocalenie (2009) oraz komedia Randka w nocy (2010). W latach 2011-2014 Common grał główną rolę byłego niewolnika pracującego przy budowie transkontynentalnej kolei w serialu Hell on Wheels. Następnie wystąpił w takich filmach jak biograficzny dramat Avy DuVernay: Selma (2014), przygodowy film akcji: Legion samobójców (2016), komedia Girls Trip (2017) oraz kryminał Ava (2020). Później Common zagrał w filmie „Alice” (2022), filmie o zemście, opowiadającym o zniewolonej kobiecie, która ucieka z odizolowanej plantacji na Południu i odkrywa, że ​​jest rok 1973. 

W latach 2018–2019 zagrał w serialu dramatycznym telewizji kablowej „The Chi”, którego był producentem wykonawczym. W tym czasie grał również epizodyczną rolę w serialu „Never Have I Ever”. W trakcie swojej kariery Common zdobył wiele nagród, w tym nagrody Grammy za współpracę z Erykah Badu i Kanye Westem przy utworach „Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)” (2002) i „Southside” (2007). Za utwór „Glory”, który wykonał z Johnem Legendem w filmie „Selma”, obaj artyści otrzymali nagrody Grammy i Oscara. W 2017 roku Common zdobył nagrodę Emmy za utwór „Letter to the Free”, który pojawił się w filmie dokumentalnym DuVernay „13th” (2016). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Used to Love H.E.R./Communism	Common Sense	10.1994	-	-	Relativity 1209	[written by Lonnie Lynn Jr., Dion Wilson][produced by No I.D.][91[3].R&B Chart]
Resurrection/Chapter 13	Common Sense	04.1995	-	102[6]	Relativity 1250	[written by Lonnie Lynn Jr., No I.D.][produced by No I.D.][88[5].R&B Chart]
Reminding Me (Of Sef)	Common featuring Chantay Savage	09.1997	59[2]	101[8]	Relativity 1627	[written by Lonnie Lynn,Anthony Craig][produced by Ynot][57[12].R&B Chart]
Respiration	Mos Def & Talib Kweli Are Black Star Featuring Common	03.1999	-	-	Rawkus53 473	[written by Talib Kweli Greene,Dante Terell Smith,Lonnie Rashid Lynn,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek][54[10].R&B Chart]
One-Nine-Nine-Nine/Like They Used to Say	Common featuring Sadat X and Talib Kweli	04.1999	-	110[2]	Rawkus 53 474	[written by Lonnie Lynn,Derek Murphy,Tony Cottrell][produced by Hi-Tek,Dug Infinite][41[11].R&B Chart]
The 6th Sense/Dooinit	Common featuring Bilal	02.2000	56[2]	-	MCA 155 704	[written by Lonnie Lynn,Bilal Oliver,Chris Martin,Kejuan Muchita,Albert Johnson][produced by DJ Premier][87[12].R&B Chart]
The Light	Common	08.2000	-	44[19]	MCA 155 763	[written by Lonnie Lynn ,James Yancey, Bobby Caldwell, Ramel Werner, Norman Harris, Bruce Malament][produced by Jay Dee][12[28].R&B Chart]
Geto Heaven Remix T.S.O.I. (The Sound of Illadelph)	Common featuring Macy Gray	12.2000	48[2]	-	MCA MCST 40246 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Ahmir Thompson, James Poyser][produced by Soulquarians][61[8].R&B Chart]
The Sun God	Hi-Tek featuring Common and Vinia Mojica	06.2001	-	-	Rawkus 320	[written by L. Lynn, T. Cottrell, V. Mojica][produced by Hi-Tek][77[6].R&B Chart]
Dance for Me	Mary J. Blige featuring Common	02.2002	13[13]	-	MCA MCSTD 40274 [UK]	[written by Mary J. Blige, Bruce Miller, Lonnie Lynn, Sting][produced by Dame Grease]
Love of My Life (An Ode to Hip-Hop)	Erykah Badu Featuring Common	09.2002	-	9[27]	Fox/MCA 113 387	[written by Erykah Badu,Lonnie Rashid Lynn,Madukwu Chinwah,Robert Ozuma,James Poyser,Raphael Saadiq,Rashad Smith,Glen Standridge][produced by Raphael Saadiq][1[4][40].R&B Chart]
Come Close	Common featuring Mary J. Blige	12.2002	-	65[15]	MCA 113 957	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][21[20].R&B Chart]
The Corner	Common featuring Kanye West and The Last Poets	04.2005	134[4]	110[9]	G.O.O.D. 004 342	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Abiodun Oyewole,Umar Bin Hassan,Leon Moore][produced by Kanye West][42[16].R&B Chart]
Go!	Common featuring John Mayer and Kanye West	07.2005	79[1]	79[6]	G.O.O.D. 004 924	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,John Mayer,Linda Lewis][produced by Kanye West][31[17].R&B Chart]
SupaStar	Floetry Featuring Common	10.2005	-	-	Geffen 005 568	[55[11].R&B Chart]
Testify	Common	11.2005	-	110[5]	G.O.O.D. 005 583	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,General Johnson,Angelo Bond,Gregory Perry][produced by Kanye West][44[19].R&B Chart]
A Dream	Common featuring will.i.am	03.2007	108[2]	-	Hollywood	[written by Lonnie Lynn,William Adams,Martin Luther King Jr.][produced by will.i.am]
Tell Me What We're Gonna Do Now	Joss Stone Featuring Common	04.2007	-	-	Virgin	[written by Joss Stone,Alonzo "Novel" Stevenson,Tony Reyes,Lonnie Lynn,Mark Batson][produced by Raphael Saadiq][64[14].R&B Chart]
The People/The Game	Common	08.2007	-	111[2]	G.O.O.D. 009 952	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,Gil Scott-Heron][produced by Kanye West][55[14].R&B Chart]
Drivin' Me Wild/Testify	Common featuring Lily Allen	10.2007	56[2]	-	Geffen 1750856 [UK]	[written by Lonnie Lynn, Kanye West, Charles Stepney, Lloyd Webber][produced by Kanye West]
I Want You	Common	11.2007	-	112[5]	G.O.O.D. 010 090	[written by Lonnie Lynn,William Adams][produced by will.i.am][32[18].R&B Chart]
Universal Mind Control	Common Featuring Pharrell	12.2008	-	62[6]	G.O.O.D.	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][60[10].R&B Chart]
Announcement	Common Featuring Pharrell	10.2008	-	-	Geffen 011 707	[written by Lonnie Lynn,Pharrell Williams,Charles Hugo][produced by The Neptunes][94[3].R&B Chart]
Make Her Say	Kid Cudi Featuring Kanye West & Common	06.2009	67[2]	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Scott Mescudi,Kanye West,Lonnie Lynn,Stefani Germanotta,Nadir Khayat][produced by Kanye West][39[13].R&B Chart]
Wake Up Everybody	John Legend and The Roots featuring Common and Melanie Fiona	08.2010	179	43[15]	Fool's Gold 013 161	[written by Victor Carstarphen, Gene McFadden ,John Whitehead][produced by The Roots][39[13].R&B Chart]
Celebrate	Common	02.2012	-	-	Think Common	[written by Kenny Loggins,R. James,Lonnie Lynn,Makeba Riddick,Ernest Wilson,James Fauntleroy][produced by No I.D.][95[4].R&B Chart]
The Morning	Common with Raekwon, Pusha T, 2 Chainz, Cyhi the Prynce, Kid Cudi and D'banj	10.2012	-	119[1]	Roc-A-Fella / Def Jam	[written by Andrea Martin,Frederick Loewe,Lonnie Lynn,Corey Woods,Terrence Thornton,Scott Mescudi,Tauheed Epps,Alan Lerner,Dapo Daniel Oyebanjo,Craig Balmoris,Julian Nixon,Cydel Young][produced by Craig Balmoris, Julian Nixon][49[1].R&B Chart]
Switch Up	Big Sean Featuring Common	05.2013	-	-	G.O.O.D.	[written by Sean Anderson,Nickerson,Dion Wilson,Lonnie Lynn Jr.][produced by Mano,No I.D.,Kinelski][50[1].R&B Chart]
Glory	Common and John Legend	01.2015	62[1]	49[3]	Def Jam USUM 71417189 [UK]	[written by John Stephens ,Lonnie Lynn, Che Smith][produced by John Legend][18[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection	Common Sense	10.1994	-	179[2]	Relativity 1208	[produced by No I.D.,The Twilite Tone]
One Day It'll All Make Sense	Common	10.1997	-	62[5]	Relativity 1535	[produced by No I.D.,Spike Rebel,Karriem Riggins,James Poyser,the Twilite Tone,Dug Infinite]
Like Water for Chocolate	Common	04.2000	165[2]	16[31]	MCA 111 970	[gold-US][produced by Questlove,Common,Derek Dudley,J Dilla,James Poyser,DJ Premier,D'Angelo,Karriem Riggins]
Electric Circus	Common	12.2002	-	47[13]	MCA 113 114	[produced by Questlove,Common,Derek Dudley,James Poyser,J Dilla ,Pino Palladino,The Neptunes,Karriem Riggins,Jeff Lee Johnson]
Be	Common	06.2005	38[3]	2[27]	G.O.O.D. 004 670	[platinum-US][silver-UK][produced by Kanye West,J Dilla James Poyser ,Karriem Riggins]
Finding Forever	Common	08.2007	35[3]	1[1][23]	Geffen 1742564 [UK]	[gold-US][produced by Kanye West,will.i.am,J Dilla,Devo Springsteen,Karriem Riggins,Derrick Hodge]
Universal Mind Control	Common	12.2008	-	12[13]	Geffen 001198602	[produced by Pharrell Williams,The Neptunes,Kanye West,Common,Derek Dudley,Mike Chavez,Mr. DJ]
The Dreamer/The Believer	Common	01.2012	196	18[9]	Warner Bros. 529038	[produced by No I.D. , Common, Derek Dudley,Mike Chavez]
Nobody's Smiling	Common	08.2014	138	6[5]	Def Jam 3790944 [UK]	[produced by No I.D.,Common,Mike Chavez]
Black America Again	Common	11.2016	-	25[2]	Def Jam 0602557124255 [UK]	[produced by Common,No I.D., Karriem Riggins, Robert Glasper]
Let Love	Common	09.2019	-	118[1]	Concord 7210802	[produced by Karriem Riggins,J Dilla]

Chris Columbo Quintet

Joseph Christopher Columbus Morris (ur. 17 czerwca 1902r - zm. 20 sierpnia 2002r),
lepiej znany jako Crazy Chris Columbo lub po prostu Chris Columbo, był amerykańskim perkusistą jazzowym. W dokumentach czasami określano go mianem Joe Morris, choć nie jest spokrewniony z gitarzystą free jazzowym Joe Morrisem ani trębaczem Joe Morrisem. 

 

 Columbus był aktywnym muzykiem jazzowym od lat 20. do 90-tych XX wieku i był dla Sonny'ego Payne'a kimś w rodzaju ojca.  Od lat 30. do końca lat 40-tych XX wieku prowadził własny zespół, będąc przez pewien czas rezydentem w Savoy Ballroom. W połowie lat 40-tych zaczął również grać na perkusji z Louisem Jordanem, pozostając z nim do 1952 roku. W połowie i pod koniec lat 50-tych Columbus wspierał zespół organowy Wild Billa Davisa i nagrywał z Duke'iem Ellingtonem w 1967 roku.

 

Ponownie działał jako lider w latach 70-tych, oprócz tras koncertowych po Europie z Davisem. We Francji grał z Floydem Smithem, Alem Greyem, Eddiem „Cleanheadem” Vinsonem, Buddym Tate'em i Miltem Bucknerem. Przed udarem, który częściowo go sparaliżował w 1993 roku, Columbus był najstarszym czynnym muzykiem w Atlantic City. 

 

 Columbo zadebiutował zawodowo grając z Fletcherem Hendersonem w 1921 roku. W latach 20. i 60-tych XX wieku grał w większości klubów nocnych w mieście i przez 34 lata, aż do 1978 roku, kiedy klub został zamknięty, dyrygował orkiestrą Club Harlem. Następnie zespół Columbo występował praktycznie w każdym hotelu-kasynie w Atlantic City. W czasie udaru regularnie występował w Showboat. Columbo współpracował, nagrywał i koncertował z wybitnymi artystami jazzowymi, takimi jak Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Louis Jordan, Louis Armstrong, Wild Bill Davis i Ella Fitzgerald. Columbo wydał album dla wytwórni Strand zatytułowany „Jazz: Re-Discovering Old Favorites” zespołu Chris Columbo Quintette, zawierający wersję utworu „Summertime” z udziałem organisty Johnny'ego „Hammonda” Smitha. Ta płyta (z drugą stroną w szybkim, molowym bluesie zatytułowanym „Minerology”  odniosła spory sukces w radiu na początku lat 60-tych. 

 

Columbo podrzucał pałeczki w powietrze, odbijał je od podłogi i często zeskakiwał z motocyklowego siedzenia, które było jego perkusyjnym tronem. Columbo wystąpił również w filmie „It Happened in Harlem” z 1945 roku, opartym na historii harlemskiego klubu nocnego Smalls Paradise, oraz w filmie „Look Out Sister” z 1947 roku.Chrisa przeżyły dwie córki, Yvette Mathison i JoAnn Morris, wnuczki Sheril Plunkett i Tana Lee oraz prawnuki Dylan Plunkett, Kacie Mae Plunkett i Chance Lee. 

 

Śmierć Columbo doznał udaru w 1993 roku i zmarł w 2002 roku; miał 100 lat.  Aby docenić jego wkład w historię i muzykę Atlantic City, w 2005 r. część Kentucky Avenue, na której mieści się Club Harlem, przemianowano na Chris Columbo Lane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summertime / Minerology	Chris Columbo Quintet	06.1963	-	93[2]	Strand 25 056	[written by George Gershwin, Ira Gershwin & DuBose Heyward]

Chi Coltrane

Chi Coltrane (ur. 6 listopada 1948r) to amerykańska piosenkarka rockowa/gospel, autorka
tekstów i pianistka. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę w 1972 roku singlem „Thunder and Lightning”. Jej piosenka „Go Like Elijah” z 1973 roku była przebojem numer jeden w Holandii.

 

  Chi Coltrane rozpoczęła karierę jako artystka w Chicago. Za granicą zadebiutowała, reprezentując Stany Zjednoczone na Międzynarodowym Festiwalu Rockowym dla 50 000 widzów w Rio de Janeiro. Wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie Clive Davis podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Jej jedynym przebojem w USA był „Thunder and Lightning”, który dotarł do 17. miejsca na listach przebojów w całym kraju. Coltrane miała dwa hity w Top 40 w Niemczech, osiągając 1. miejsce w Holandii i utrzymując tę ​​pozycję przez miesiąc dzięki oryginalnemu utworowi „Go Like Elijah”. 

 

Coltrane wielokrotnie gościnnie występowała w programach American Network TV, w tym w programie The Tonight Show stacji NBC oraz 76. odcinku Midnight Special stacji NBC z 12 lipca 1974 roku. Coltrane występowała z The Who, The Eagles, Steviem Wonderem i Rodem Stewartem. W latach 70. i 80-tych w Ameryce Chi była niegdyś nazywana „Pierwszą Damą Rocka”;  i zajmowała pierwsze miejsce w rankingu popularności „Music Express”. 

 

 Jej całokształt twórczości przyniósł wiele nagród i wyróżnień, zarówno w Ameryce, jak i za granicą, w tym europejski Złoty Młot i Srebrny Młot dla najlepszej artystki. W 1999 roku Chi została uhonorowana w Los Angeles.  Coltrane znalazł się na europejskiej liście „100 Najlepszych Muzyków WIEKU”. Magazyn „Rolling Stone” opisał Coltrane’a jako „porywającą wokalistkę/kompozytorkę/producentkę, której występy są po prostu porywające”. Paul Buckmaster, odnosząc się do jej nowego utworu „Yesterday, Today & Forever”, powiedział: „Musiałem kilka razy przerwać pracę nad aranżacją smyczkową „Yesterday, Today & Forever” z powodu głębokich emocji, jakie we mnie wywołała – to naprawdę wspaniały utwór. Myślę, że to prawdopodobnie najpiękniejsza piosenka, jaką kiedykolwiek słyszałem”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thunder And Lightning/Time To Come In	Chi Coltrane	09.1972	-	17[13]	Columbia 45 640	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]
Go Like Elijah/It's Really Come To This	Chi Coltrane	01.1973	-	107[2]	Columbia 45 749	[written by C. Coltrane][produced by Toxey French]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chi Coltrane	Chi Coltrane	09.1972	-	148[10]	Columbia 31 275	[produced by Toxey French]

Colour Club

 Colour Club to amerykański zespół smooth jazzowy założony w latach 90-tych XX
wieku przez Skippera Wise'a i Lesa Pierce'a. Wise i Pierce założyli Colour Club  na początku lat 90-tych, łącząc smooth jazz z hip-hopem. Do nagrania drugiego i trzeciego albumu zaangażowali wokalistkę >Lisę Taylor, a gościnnie wystąpili tacy muzycy jak Gary Meek i Rick Braun. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Colour Club”, z 1994 roku, zawierał singiel „Freedom Words”. Teledysk do niego był nominowany do American Music Award. 

 W 1994 roku Skipper poznał Lesa Pierce'a, który w tamtym czasie miał przebój w Top 40 z popowym zespołem „Louie Louie” i był producentem grupy wokalnej Take 6. Skipper podpisał kontrakt z JVC Records na trzy albumy, tworząc wraz z Lesem Pierce'em zespół „Colour Club”. „Colour Club”, album o tym samym tytule, został wydany przez wytwórnię JVC na początku 1994 roku i osiągnął 5. miejsce na liście przebojów radiowych NAC. Album został okrzyknięty nowym ruchem w Europie o nazwie „Acid Jazz”. Teledysk do singla „Freedom Words”  został nakręcony w Zuma Beach w Malibu w południowej Kalifornii, a jego producentem był Mitchel Linden. Efektem tych starań było nominowanie do nagrody „Teledysk roku” w konkursie American Billboard Video Awards. 

 Album „In the Flow”  został wydany w 1996 roku przez wytwórnię JVC/VERTEX. Teraz, z Lisą Taylor na stałe w roli wokalistki,  album przyniósł trzy single: „Be Yourself”, który znalazł się w pierwszej czterdziestce list przebojów w Japonii; „If it’s all Good” i „Pearls”.  Trzeci i ostatni album Colour Club, „Sexuality”, ukazał się w 1997 roku nakładem JVC/Vertex, a singiel „Tenderness” został wydany. Do albumu dołączono teledysk, a sześć tygodni później JVC America zamknęło swoje podwoje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If It's All Good	Colour Club	06.1996	-	-	JVC 8010	[written by Bernard Wise, Les Pierce][produced by Bernard Wise,Les Pierce][59[10].R&B Chart]
Tenderness	Colour Club	11.1997	-	-	JVC 8011	[written by Les Pierce, Bernard Wise & Lisa Taylor][79[4].R&B Chart]

Colts

Colts to jeden z dwóch czarnoskórych zespołów wokalnych z Bakersfield w Kalifornii
(drugim zespołem był The Paradons, znany z przeboju „Diamonds and Pearls”). Wokalista Ruben Grundy, jego brat Joe Grundy i Carl Moland mieszkali na tej samej ulicy w Bakersfield. Kiedy cała trójka przeprowadziła się do Los Angeles, aby studiować w L.A. City College, założyli zespół wokalny z kolegą ze studiów, Leroyem Smithem, pochodzącym z New Jersey. Kwartet szybko zwrócił na siebie uwagę promotora/autora tekstów/menedżera Samuela „Bucka” Ram, który podpisał z nimi kontrakt z wytwórnią Personality Productions i zapewnił im kontrakt z małą wytwórnią płytową Mambo z Pasadeny, należącą do Larry'ego Meada. 

 

Aby nadać im tożsamość, Ram podkreślił ich schludny, studencki wizerunek, wyposażając ich w czapki pierwszoroczniaków, co mogło ostatecznie podkopać ich popularność. Ram wykorzystał zespół do nagrania jednej ze swoich nowych piosenek, „Adorable”. Według Cashbox (13 sierpnia 1955 r.), ten „kwartet młodych studentów z Bakersfield” nagrał piosenkę wraz z kilkoma innymi w Pasadenie pod nadzorem czarnoskórego dyrektora artystycznego i filmowego Vity, Mike'a Gradny'ego. W ciągu tygodnia lub dwóch lokalny dystrybutor, Abe Diamond, zagrał dubbing utworu dla dealerów. Choć początkowo wydany przez Mambo, „Adorable” został przeniesiony na nową wytwórnię Meada, Vita, ponieważ szaleństwo na punkcie mambo stało się passe. Do 24 września singiel Vita był numerem jeden w programie radiowym Zeke'a Mannersa KFWB, a grupa występowała w programach telewizyjnych Ala Jarvisa i Larry'ego Finleya. Do 22 października utwór dotarł na szczyt listy przebojów R&B Cashbox w Los Angeles, gdzie utrzymał się przez niesamowite trzy miesiące. Płyta mogłaby stać się ogólnokrajowa, gdyby nie fakt, że The Drifters nagrali jej cover dla Atlantic Records. 

 

Cashbox pod koniec października wydał obie wersje w ramach Buy O' the Week: „Od momentu pojawienia się oryginalnej płyty Vita, entuzjazm wokół tego utworu narastał. Colts zaczęli z hukiem w Los Angeles, a później zaczęli robić furorę w Nowym Jorku, Filadelfii, Baltimore i Buffalo. Płyta Driftersów ukazała się później, ale w regionach, gdzie płyta Vita nie była dystrybuowana- i w wielu, gdzie była - również sprzedawała się bardzo dobrze. Choć Colts są już na krajowej liście przebojów, Drifters niewiele im ustępują. Ostatecznie zwyciężyła lepsza dystrybucja i mocniejsza wersja Atlantic; Drifters wynieśli „Adoreable” na pierwsze miejsce na liście R&B w kraju, podczas gdy oryginał Colts dotarł zaledwie do jedenastego miejsca na liście R&B. 

 

Aby kolejny singiel zespołu, „Sweet Sixteen”, zyskał popularność w całym kraju, Ram przyznał Alanowi Freedowi połowę autorstwa (drugą połowę stanowił Lyn Paul, jeden z pseudonimów Ram), ale emisja Freeda w radiu nie przyczyniła się do wzrostu popularności płyty, nawet gdy Colts występowali w okolicach Nowego Jorku z The Platters i The Penguins, a następnie odbywali trasę po kraju z Comets Billa Haleya, Frankie Lymonem, Clyde’em McPhatterem i innymi czołowymi artystami w ramach „The Biggest Rock 'n' Roll Show of 1956”. W międzyczasie „Sweet Sixteen” został przerobiony przez The Sounds (z udziałem niewymienionego w czołówce Bobby’ego Daya) w programie Modern. Records. Nawiasem mówiąc, druga strona singla, „Honey Bun”, została napisana przez Curtisa Williamsa z The Penguins. 

 

Trzeci singiel, „Never, No More” Joe Grundy'ego, nie wzbudził żadnego zainteresowania. W sierpniu 1956 roku Cashbox ogłosił, że Ramowi udało się podpisać kontrakt The Colts z wytwórnią Dot Records, ale nic z tego nie wyszło. Wrześniowa informacja w księgarniach z 1956 roku donosiła, że ​​The Colts dołączyli do składu żonę wokalisty Mela Williamsa, Mickey Lynn, zmienili nazwę na Four Colts & a Filly i zaliczyli występ w klubie nocnym Larry Potter's Supper Club w Los Angeles. Być może jednak przedsięwzięcie nie trwało długo, ponieważ w następnym roku The Colts byli stałymi bywalcami ekskluzywnego klubu Saints & Sinners, spotykając się z takimi gwiazdami jak Nat King Cole i Sammy Davis Jr. Pojawia się jednak wątpliwość, czy pierwotny zespół nadal istniał w tym czasie. 

 

 Właścicielem nazwy był Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, a według wpisu w Cashbox z lipca 1957 roku, głównymi wokalistami zespołu byli Don Wyatt i Eddie Williams (dawniej The Aladdins), którzy zastąpili „członków powołanych do sił zbrojnych”. W tym samym miesiącu grupa Colts grała koncert w hotelu El Cortez w Las Vegas, a następnie w sierpniu wyruszała do Honolulu. To była ostatnia informacja, jaką media branżowe podały o zespole. Ruben Grundy, który najwyraźniej nie był już członkiem The Colts, nagrywał z girlsbandem dla wytwórni Spry Mike'a Gradny'ego w 1957 roku. Lokalne losy czterech Colts w latach 2000 są nieznane.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Adorable/Lips Red As Wine	Colts	10.1955	-	-	Vita 112	[written by Buck Ram][11[1].R&B Chart]

Coming of Age

 

Coming of Age to kwintet R&B, w którego skład wchodzą Israel Spencer, Tao Kese, Terrance
Quaites, Ivan Shaw i Maranthony Tabb. Grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic Records w latach 90-tych. Ich debiutancki album, zatytułowany po prostu „Coming Home to Love”, ukazał się w 1993 roku i znalazł się w pierwszej dziesiątce listy Billboard Top Heatseakers. 

 

Ich debiutancki singiel „Coming Home to Love” osiągnął dwudzieste siódme miejsce na amerykańskiej liście przebojów, a ich kolejny singiel z 1994 roku, „Baby Be Still”, dotarł do sześćdziesiątego trzeciego miejsca. W 1994 roku grupa wystąpiła z Tishą Campbell i De La Soul w programie „Soul Train”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Coming Home To Love	Coming of Age	10.1993	-	101[12]	Zoo 14 099	[produced by Kashif][27[20].R&B Chart]
Baby Be Still	Coming of Age	01.1994	-	-	Zoo 14 116	[written by J. Valentine][produced by Dennis Lambert, Jeffrey Valentine][63[8].R&B Chart]

Willie Collins

Willie Collins pochodził z Karoliny Północnej, ale w połowie lat 60-tych mieszkał
w Nowym Jorku i pracował zawodowo. Moje uszy podpowiadają mi, że jego mało znany singiel 45 z Fats Gaines Orchestra dla F & G prawdopodobnie był jego pierwszym nagraniem. Te leniwe, swobodne, niemal wyspiarskie klimaty przywodzą mi na myśl lata 60-te. Ale to współpraca ze znanym muzykiem Ernestem Kelleyem, przed jego słynną przeprowadzką do Detroit, sprawiła, że ​​został zauważony. Chociaż nie jest pełnoprawnym członkiem The Combinations, wydaje się oczywiste, że ich singiel 45 dla małej wytwórni Kelleya Soul-O-Sonic zawiera ostre, gospelowe brzmienia Collinsa. Najważniejszą stroną tego mało znanego utworu jest ballada inspirowana doo wopem „Please Don’t Leave Me”, w której błaganie Williego trafia w sedno. Collins nagrywał również solo dla Kelleya z słusznie słynnym zespołem ListenTwo Lives w 1967 roku. 

Otis Redding był już wtedy tak ważnym i odnoszącym sukcesy artystą, że nieuniknione było, iż wpłynie na innych, być może mniej utalentowanych wokalistów. „Wpływ” w niektórych przypadkach przeradzał się oczywiście w „imitację”, ale wokaliści tacy jak Johnny Soul i James Duncan trzymali się głównie prawej strony granicy. „Two lives” Willie'ego Collinsa balansuje na granicy. Z rytmicznym riffem z „These Arms of Mine” i partią instrumentów dętych, która przywodzi na myśl „I've been loving you too long”, czynnik Otisa jest dość wysoki. To jednak, co czyni ten utwór klasykiem, to głębia i przekonanie, jakie Collins wnosi do utworu - porywający występ wokalny. Utwór został napisany przez niezwykle interesującego muzyka Billy'ego Nicholsa, którego ścieżki skrzyżowały się z Collinsem w trakcie jego kariery.  

Znakomity utwór Willie'ego „ListenDon’t Stop Now” był kolejnym dziełem Nicholsa - i prawdopodobnie zawierał również jego gitarę. Choć nie jest to tak głębokie, jak jego pierwsze wydawnictwo, to jest to bardziej wyrafinowana ballada rodem z Big Apple - a wokal Collinsa jest oczywiście nieskazitelny. Zarówno Collins, jak i Nichols byli pod koniec lat 60-tych członkami nowojorskiego zespołu Invaders. Przenieśli się do Wietrznego Miasta, zmieniając nazwę na chwytliwą B W & the Next Edition i podpisując kontrakt z wytwórnią Dakar. Najlepszym utworem z ich repertuaru jest niewątpliwie melodyjny utwór ListenChosen One, napisany wspólnie z Collinsem i zaaranżowany przez Nicholsa, na którym ponownie brzmi on po prostu perfekcyjnie - elastycznie i z doskonałym wyczuciem tempa. 

W miarę upływu lat 70-tych Collins zaczął nazywać siebie Wil Collins & Willpower, tworząc muzykę disco dla Mercury i Bareback. Pomimo niefortunnych aranżacji, Collins nigdy nie stracił charakteru i emocjonalnej mocy południowego soulu - a jego wokal to chyba jedyne pozytywne rzeczy, jakie mogę powiedzieć o tych dwóch 45-tkach. I to pomimo oddania fanów soulu z północy dla nudnego,   utworu „Anything I Can Do”, zdominowanego przez syntezatory. Jak to często bywało z prawdziwymi soulmanami w latach 80-tych, Collinsowi udało się nieco złagodzić swoje szorstkości, gdy dołączył do Capitol -swojej jedynej szansy na sukces z dużą wytwórnią płytową za plecami. Collins i Billy Nichols napisali większość utworów i wspólnie produkowali zestaw „Where You Gonna Be Tonight”, z którego Capitol wydał kilka płyt 45-calowych. Na pierwszym z nich znalazła się spokojna, spokojna ballada „ListenLet’s Get Started”, która zapewniła Collinsowi jedyne miejsce na listach przebojów. Tytułowy utwór był drugim singlem, ale niczym szczególnym się nie wyróżniał i brzmiał zbyt pochodnie od soulu z połowy lat 80-tych. Pomijając raczej nieudany duet z Beverly Crosby, to był koniec nagrań Willie Collinsa. Przez cały czas pozostawał on niedocenianym wokalistą- pełnym gospelowego ognia, ale niestety bez sukcesów. Ostatni raz słyszano o nim, gdy śpiewał gospel i wydał płytę CD, którą sam wyprodukował w nowym tysiącleciu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Get Started/Sticky Situation (Dub Version)	Willie Collins	05.1986	-	-	Capitol 5554	[written by Billy Nichols][produced by Billy Nichols, Willie Collins][43[13].R&B Chart]