Z archiwum...rocka

sobota, 21 marca 2026

Nadine Shah

Nadine Petra Katarina Shah (ur. 16 stycznia 1986) to brytyjska wokalistka i autorka tekstów.
Shah urodziła się w Whitburn. Jej matka pochodziła z South Shields, a jej ojciec był częściowo norweskiego pochodzenia. Przeprowadziła się do Londynu w wieku 17 lat, aby rozpocząć karierę piosenkarki jazzowej. Wkrótce po przeprowadzce zaprzyjaźniła się z Amy Winehouse.

Jej debiutancki album, wyprodukowany przez Bena Hilliera „Love Your Dum and Mad”, został w dużej mierze zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch młodych mężczyzn. „Ten album opowiada głównie o dwóch chłopcach” - kontynuuje. „W czasie, gdy powstawały te piosenki, dwóch bardzo bliskich przyjaciół odebrało sobie życie”. Shah chętnie porusza temat stygmatyzacji społecznej osób cierpiących na choroby psychiczne. Shah i Hillier wydali swój drugi album zatytułowany „Fast Food” w kwietniu 2015 roku. Wystąpiła również gościnnie w dwóch utworach na albumie Ghostpoet „Shedding Skin”, który ukazał się w marcu 2015 roku.

W lutym 2016 roku Hillier i Shah skomponowali muzykę do produkcji „Get Carter” w Northern Stage. Znalazły się na niej oryginalne utwory oraz nowe interpretacje muzyki zespołu The Animals z North East.Jej album „Holiday Destination” ukazał się w sierpniu 2017 roku. Został on ponownie wyprodukowany przez Hilliera, która gra również na perkusji w zespole Shah. Album był nominowany do Mercury Prize w 2018 roku. Czwarty album studyjny „Kitchen Sink” ukazał się 26 czerwca 2020 roku i spotkał się z dużym uznaniem krytyków. Kluczowym tematem albumu jest to, co znaczy być kobietą po trzydziestce dzisiaj . W tym czasie matka Shah była śmiertelnie chora, co wpłynęło na istotne elementy albumu, poruszając tematykę zbliżającej się straty i wpływu, jaki ta sytuacja miała nie tylko na nią samą, ale także na jej ojca (w utworze „Prayer Mat”).

Czas wydania albumu zbiegł się z wyzwaniami związanymi z obostrzeniami związanymi z COVID-19, które objęły całą Wielką Brytanię. Trasy koncertowe i występy były niemożliwe. Shah kontynuowała szeroko zakrojoną promocję albumu, gdzie tylko było to możliwe, w tym organizując dobrze przyjęte wirtualne spotkanie z artystką na platformie QJam. W końcu miała okazję wykonać album na żywo, występując na Festiwalu w Edynburgu w sierpniu 2021 roku, wykonując utwór „Kitchen Sink” utwór po utworze, w tym kilka starszych utworów na bis. W listopadzie 2020 roku Shah złożyła zeznania przed Komisją ds. Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu brytyjskiego rządu w ramach trwającego dochodzenia w sprawie ekonomii streamingu muzyki, powołując się na brak przejrzystości w zakresie płatności tantiem dla muzyków.

Po okresie osobistych zawirowań, 19 lipca 2022 roku Shah dała kameralny koncert, który obejmował całą jej karierę, w sali prób w Brighton, mieszczącej zaledwie 100 gości. 23 lutego 2024 roku wydała swój piąty album „Filthy Underneath”, który spotkał się z uznaniem krytyków. Nawiązując do utworów „Wasps Nest” i „Prayer Mat” z albumu Kitchen Sink, Shah kontynuuje eksplorację tematu żalu i straty, brutalnie szczerze analizując własne doświadczenia związane z uzależnieniem i odwykiem. W przeciwieństwie do Kitchen Sink, album „Filthy Underneath” jest promowany szeroką trasą koncertową promującą nowy album, zarówno jako headliner (w salach koncertowych i licznych koncertach w sklepach), jak i jako support przed takimi artystami jak Depeche Mode, a później w tym roku Elbow w Ludlow Castle.

W wywiadzie Johna Freemana dla The Quietus podkreślono, że „zdrowie psychiczne jest dla Shah niezwykle ważną kwestią”. Shah cierpi na endometriozę.Jest muzułmanką i o swojej karierze muzycznej powiedziała: „[jeśli] inspiruje to jakąkolwiek młodą muzułmankę do chwycenia za gitarę i zagrania piosenki, to wspaniale”. Jest w separacji z filmowcem Matthewem Cumminsem. Para wcześniej mieszkała razem w Ramsgate w hrabstwie Kent. Po śmierci matki z powodu raka w sierpniu 2020 roku u Shah rozwinął się zespół stresu pourazowego (PTSD). Zmagała się z uzależnieniem i próbowała popełnić samobójstwo około Wielkanocy 2022 roku, zanim przeniosła się na dwa miesiące do ośrodka odwykowego. Shah obecnie mieszka w Newcastle.

W listopadzie 2019 roku, wraz z 34 innymi muzykami, Shah podpisała list poparcia dla lidera Partii Pracy Jeremy'ego Corbyna w wyborach powszechnych w Wielkiej Brytanii w 2019 roku, wzywając do zakończenia polityki oszczędności. W 2020 roku wyraziła poparcie dla nowo wybranego lidera Partii Pracy Keira Starmera. We wrześniu 2025 roku Shah dołączyła do bojkotu „No Music For Genocide”, aby zablokować geograficznie dostęp do jej muzyki na platformach streamingowych w Izraelu w ramach protestu przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fast Food	Nadine Shah	04.2015	48[1]	-	Apollo AMB 1506	[produced by Ben Hillier]
Holiday Destination	Nadine Shah	09.2017	71[1]	-	1965 OLIVE 1033	[produced by Ben Hillier]
Kitchen Sink	Nadine Shah	07.2020	29[1]	-	Infectious Music 4050538600926	[produced by Ben Hillier]
Filthy Underneath	Nadine Shah	03.2024	25[1]	-	EMI North EMINCD 1	[produced by Ben Hillier]

One Night Only

Zespół One Night Only powstał w 2003 roku, początkowo grając covery i autorskie utwory,
zanim przekształcił się w brytyjski zespół rockowy, który osiągnął status złotej płyty. Członkowie: Mark Hayton (gitara, wokal), Daniel Parkin (gitara basowa), Sam Ford (perkusja) i gitarzysta prowadzący Kai Smith działali bez wokalisty, dopóki nie znaleźli George'a Craiga, którego chęć pełnienia funkcji zarówno frontmana, jak i gitarzysty prowadzącego doprowadziła do odejścia Smitha. Nowy skład zagrał swój pierwszy koncert w grudniu 2003 roku, gdy Craig miał zaledwie 13 lat, i ostatecznie wzbogacił brzmienie o klawiszowca Jacka Sailsa.

Po wydaniu debiutanckiego singla „You and Me” pod koniec 2007 roku, One Night Only zaczął wzbudzać ogólnokrajowe poruszenie w styczniu 2008 roku, kiedy kolejny singiel, „Just for Tonight”, rozpoczął podbój brytyjskich list przebojów. W kolejnym miesiącu ukazał się debiutancki album zespołu, „Started a Fire”, który zadebiutował w pierwszej dziesiątce list przebojów i ostatecznie pokrył się złotem. W międzyczasie członkowie zespołu przyciągnęli uwagę swoim stosunkowo młodym wiekiem (Craig skończył 18 lat dopiero w połowie trasy „Started a Fire”) i rodzinnym miastem Hemsley, małym miasteczkiem targowym w zdecydowanie mało modnym hrabstwie North Yorkshire.

Na początku 2010 roku One Night Only zrewidowało skład, do którego dołączył James Craig, zastępując Sama Forda. Zespół zakończył również sesje nagraniowe do swojego drugiego albumu, zatytułowanego po prostu „Started a Fire”, który ukazał się latem tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You and Me	One Night Only	11.2007	46[2]	-	Vertigo 1747365	[written by Jack Sails][produced by Steve Lillywhite]
Just for Tonight	One Night Only	02.2008	9[17]	-	Vertigo 1753471	[silver-UK][written by George Craig, Jack Sails, Daniel Parkin, Sam Ford, Mark Hayton][produced by Steve Lillywhite]
It's About Time	One Night Only	05.2008	37[2]	-	Vertigo 1765451	[written by George Craig][produced by Steve Lillywhite]
Say You Don't Want It	One Night Only	08.2010	23[3]	-	Vertigo 2748594	[written by George Craig, Jack Sails, Daniel Parkin, Sam Ford, Mark Hayton, Ed Buller][produced by Ed Buller,Matt Terry]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Started a Fire	One Night Only	02.2008	10[15]	-	Vertigo 1751839	[gold-UK][produced by Steve Lillywhite]
One Night Only	One Night Only	09.2010	36[1]	-	Vertigo 2741838	[produced by Ed Buller]

Deon Estus

Deon Estus (urodzony jako Jeffrey Deon Estus w 1956 roku w Detroit w stanie Michigan) był
wokalistą R&B i basistą, znanym ze współpracy z zespołem Wham! i George'em Michaelem. Dorastając w Detroit, babcia Deona kupiła mu pierwszą gitarę, gdy miał trzy lata. Później występował w operze z młodzieżowym programem Philadelphia Philharmonic Orchestra. W wieku 10 lat grał już na pianinie, gitarze basowej, perkusji, gitarze i saksofonie. Uczęszczając do Northwestern High School, Deon śpiewał jako drugi tenor w chórze szkolnym. Uczył się również gry na basie u legendy wytwórni Motown, Jamesa Jamersona (który uczęszczał do tej samej szkoły co on). W wieku nastoletnim założył zespół, który supportował The Whispers i The Brothers Johnson podczas trasy koncertowej.

Po ukończeniu szkoły grał z zespołem R&B/funk Brainstorm na albumach „Journey to the Light” i „Funky Entertainment”, po czym w 1979 roku przeniósł się do Belgii, aby grać z Marvinem Gaye'em w jego zespole koncertowym. Deon został poproszony o zagranie na albumie Marvina „Midnight Love”, ale odmówił z powodu zobowiązań sesyjnych. W 1982 roku Deon przeprowadził się do Dublina w Irlandii, aby pracować z Philem Lynottem z zespołu rockowego Thin Lizzy. Podczas pobytu w Dublinie skontaktował się z nim wydawca George'a Michaela, Dick Leahy, który zaproponował mu współpracę z George'em Michaelem przy kilku jego utworach. Po spotkaniu w Londynie Deon i George świetnie się dogadywali; Deon szybko został zatrudniony jako basista i dyrektor muzyczny Wham!, gdzie grał również w ich zespole koncertowym; brał również udział w ich długiej światowej trasie koncertowej w latach 1984-85, której kulminacją były dwa historyczne koncerty w Pekinie i Kantonie, gdzie Wham! stał się pierwszym zachodnim zespołem popowym, który wystąpił w Chinach. Po rozwiązaniu Wham! w 1986 roku, Deon grał na solowych albumach George'a Michaela i Andrew Ridgleya. Występował również na albumach Annie Lennox, Tiny Turner, Franka Zappy, Eltona Johna i Arethy Franklin.

W 1989 roku wydał swój debiutancki album studyjny „Spell” w wytwórni Mika Records, który osiągnął 89. miejsce na liście Billboard 200 i 44. miejsce na liście Billboard Top R&B Albums. Główny singiel, „Me or the Rumours”, osiągnął 34. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i 15. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Club Play, utrzymując się na niej przez 7 tygodni. Drugi singiel, „Heaven Help Me” (z dodatkowym wokalem George'a Michaela), osiągnął 5. miejsce na liście Billboard Hot 100, 3. miejsce na liście Billboard Adult Contemporary i 3. miejsce na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 17 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Spell”, osiągnął 11. miejsce na liście Billboard Adult Contemporary i 74. miejsce na liście Billboard Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 6 tygodni.

W późniejszych latach Deon był wspólnikiem w firmie multimedialnej Vox Tone, gdzie zajmował się produkcją i rozwojem artystów. Udzielał się również podczas sesji i koncertów, a w 2012 roku wydał swój drugi album, „Only Love is Real”.

Zmarł 21 października 2021 roku w wieku 65 lat z nieznanych przyczyn.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UU]	Komentarz
My Guy, My Girl/Bring It On Back To Me	Amii Stewart And Deon Estus	12.1985	63[7]	-	Sedition EDIT 3310	[written by W. Robinson, R. White][produced by Barry Leng]
Me Or The Rumours (remix)/Love Can't Wait	Deon Estus	09.1988	-	-	Mika MIKA 1	[written by Deon Estus, Kenny Young][produced by The Quick][15[7].Hot Disco/Dance;Mika 887724 12"]
Spell/Love Me Over	Deon Estus	06.1989	151	-	Geffen GEF 5	[written by Deon Estus][produced by Chris Porter, Deon Estus][74[6].R&B; Chart]
Heaven Help Me/It's A Party	Deon Estus	02.1989	41[4]	5[16]	Mika MIKA 2	[written by D. Estus, G. Michael][produced by George Michael][3[17].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spell	Deon Estus	04.1989	-	89[15]	Mika 835713	[produced by Colin Campsie, George McFarlane, John "Jellybean" Benitez, Chris Porter, Deon Estus, David Z, George Michael]

piątek, 20 marca 2026

Norman Connors

Norman Connors (ur. 1 marca 1947 r.) to amerykański perkusista jazzowy,
kompozytor, aranżer i producent, który przewodził wielu wpływowym zespołom jazzowym i R&B. Był również autorem kilku wielkich hitów R&B tamtych czasów, zwłaszcza ballad miłosnych. Najbardziej znany jest prawdopodobnie z przeboju „You Are My Starship” z 1976 roku, w którym partie wokalne śpiewał Michael Henderson.

Connors mieszkał w tej samej dzielnicy Filadelfii, co komik i aktor Bill Cosby i interesował się jazzem od najmłodszych lat, kiedy zaczął grać na perkusji W szkole podstawowej Connors intensywnie interesował się jazzem, a na jego twórczość duży wpływ mieli perkusista Lex Humphries i młodszy brat basisty i muzyka Jazz-Messenger, Spanky DeBrest. Po raz pierwszy spotkał swojego idola, Milesa Davisa, mając zaledwie 13 lat, w 1960 roku. Kiedyś zastąpił Elvina Jonesa na koncercie Johna Coltrane'a, na którym ten był w gimnazjum. Connors studiował muzykę na Temple University i w Juilliard. Jego pierwszym nagraniem był album Archiego Sheppa z 1967 roku, „Magic of JuJu”.

Przez kilka kolejnych lat grał z Pharoahem Sandersem, aż w 1972 roku podpisał kontrakt z wytwórnią jazzową Cobblestone Records, będącą oddziałem Buddah Records, i wydał swoją pierwszą płytę jako lider zespołu. Connors zaczął koncentrować się na muzyce R&B w połowie lat 70-tych, po podpisaniu kontraktu z Buddah Records i objęciu stanowiska kierownika ds. artystycznych i artystycznych tej wytwórni. Nagrał kilka amerykańskich hitów z gościnnymi występami wokalnymi, takimi jak Michael Henderson, Jean Carn i Phyllis Hyman.

Największym sukcesem z nich był utwór „You Are My Starship” (4. miejsce na liście R&B, 27. miejsce na liście pop) z udziałem Hendersona w 1976 roku, a „Valentine Love”, jego pierwszy sukces na listach przebojów, osiągnął 10. miejsce na liście R&B w 1975 roku z wokalem Hendersona i Jean Carne. Dee Dee Bridgewater wystąpiła z nim również na jazzowym albumie „Love from the Sun”. Produkował również nagrania dla różnych artystów, w tym dla takich współpracowników jak Jean Carn, Phyllis Hyman, Al Johnson, Norman Brown i saksofonistka Marion Meadows.

Connors przeszedł do wytwórni Arista po przejęciu Buddah w 1978 roku i wkroczył na scenę disco w 1980 roku, wydając przebój „Take it to the Limit”, który ukazał się na singlu 12-calowym. Stronę B, „Black Cow” (instrumentalną) napisali Walter Becker ze Steely Dan i Donald Fagen. W 1988 roku odniósł sukces w Capitol Records dzięki utworowi „I Am Your Melody” (ze stroną B „Samba for Maria”) z albumu „Passion”, który wyprodukował z wokalistą Spencerem Harrisonem (1962–1994). Na płycie „Passion” Connors przedstawił również inną wschodzącą wokalistkę, Gabrielle Goodman, która zaśpiewała „Lovin' You”, „My One And Only Love”, „Private Stock” Minnie Riperton oraz duety z Harrisonem. Jego późniejsza twórczość, „Star Power”, charakteryzuje się elementami smooth jazzu i miejskiego crossovera. 30 października 2022 roku życie Connora zostało zaprezentowane w odcinku programu Unsung emitowanym na kanale TV One.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Valentine Love/Akia	Norman Connors	11.1975	-	97[3]	Buddah 499	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater][10[14].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Jean Cain]
We Both Need Each Other/So Much Love	Norman Connors	07.1976	-	101[3]	Buddah 534	[written by M. Henderson][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][23[11].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson and Phyllis Hyman]
You Are My Starship/Bubbles	Norman Connors Featuring Michael Henderson	08.1976	-	27[16]	Buddah 542	[written by M. Henderson][produced by S. Drinkwater, J. Schoenbaum][4[17].R&B; Chart][vocal:Michael Henderson]
Betcha By Golly Wow/Kwasi	Norman Connors Featuring Phyllis Hyman	01.1977	-	102[8]	Buddah 554	[written by Thom Bell, Linda Creed][produced by Skip Drinkwater, Jerry Schoenbaum][29[9].R&B; Chart][#3 hit for The Stylistics in 1972]
Once I've Been There/Romantic Journey	Norman Connors	05.1977	-	-	Buddah 570	[written by Phillip Mitchell][produced by Skip Drinkwater][16[14].R&B; Chart][vocal:Prince Phillip Mitchell]
This Is Your Life/Captain Connors	Norman Connors	07.1978	-	-	Arista 0343	[written by Jimmy Webb][produced by Norman Connors][31[12].R&B; Chart][vocal:Eleanor Mills]
Take It To The Limit/You Bring Me Joy	Norman Connors	09.1980	-	-	Arista 0548	[written by Phyllis St. James][produced by Norman Connors][28[11].R&B; Chart][vocal:Adaritha]
Melancholy Fire/You've Been On My Mind	Norman Connors	12.1980	-	-	Arista 0581	[written by David DeMarco][produced by Norman Connors][20[16].R&B; Chart][vocal:Glenn Jones]
She's Gone/Mr. C	Norman Connors	01.1982	-	-	Arista 0632	[written by Nigel Martinez][produced by Norman Connors][86[2].R&B; Chart][vocal:Beau Williams]
I Am Your Melody/Samba For Maria [Norman Connors Featuring Freddie Hubbard]	Norman Connors Featuring Spencer Harrison	03.1988	-	-	Capitol 44110	[written by J. Burwick, M. Meadows][produced by Norman Connors][26[14].R&B; Chart]
Remember Who You Are	Norman Connors featuring Phyllis Hyman	04.1993	-	-	MoJazz 2201	[written by L. Defino, R. Ward][produced by Norman Connors][86[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saturday Night Special	Norman Connors	10.1975	-	150[5]	Buddah 5643	[produced by Skip Drinkwater]
You Are My Starship	Norman Connors	07.1976	-	39[24]	Buddah 5655	[gold-US][produced by Jerry Schoenbaum ,Skip Drinkwater, Norman Connors ,Onaje Allan Gumbs]
Romantic Journey	Norman Connors	04.1977	-	94[16]	Buddah 5682	[produced by Skip Drinkwater]
This Is Your Life	Norman Connors	05.1978	-	68[17]	Arista 4177	[produced by Norman Connors]
The Best of Norman Connors & Friends	Norman Connors	01.1979	-	175[5]	Buddah 5716	[produced by Norman Connors, Skip Drinkwater]
Invitation	Norman Connors	07.1979	-	137[7]	Arista 4216	[produced by Norman Connors]
Take It to the Limit	Norman Connors	09.1980	-	145[6]	Arista 9534	[produced by Norman Connors,Jean Carn,Gerald Roberts]
Mr. C	Norman Connors	12.1981	-	197[2]	Arista 9575	[produced by Norman Connors]

Tones and I

Australijska piosenkarka popowa Tones and I odniosła natychmiastowy sukces,
gdy zaczęła wydawać single o swoim tanecznym, hipnotyzującym (ale wciąż optymistycznym) brzmieniu. Podbudowana ogromnym sukcesem singli „Johnny Run Away” i „Dance Monkey”, jej debiutancka EP-ka z 2019 roku, „The Kids Are Coming”, uzyskała status platynowej płyty. W ciągu kolejnych dwóch lat ukazały się kolejne single, co doprowadziło do jej pierwszego pełnometrażowego wydawnictwa, „Welcome to the Madhouse” z 2021 roku, które zadebiutowało na pierwszym miejscu w Australii.

Tones and I urodziła się jako Toni Watson na Półwyspie Mornington, na południe od Melbourne. W 2018 roku, znudzona pracą w handlu detalicznym, zaczęła grać na ulicy w Melbourne i czasami odbywała specjalne podróże do nadmorskiego miasteczka Byron Bay, aby grać piosenki dla przejeżdżających tłumów. Rzuciła pracę, gdy zyskała popularność, a nawet zaczęła wygrywać konkursy uliczne. Watson podpisała kontrakt z wytwórnią Bad Batch Records, powiązaną z Sony, w 2019 roku. Jej debiutancki singiel „Johnny Run Away” ukazał się w marcu tego samego roku i stał się viralową sensacją, zdobywając wiele odtworzeń i osiągając pierwsze miejsce na liście przebojów ARIA. Drugi singiel Tones and I, „Dance Monkey”, odniósł jeszcze większy sukces, ustanawiając australijski rekord czasu spędzonego na pierwszym miejscu i zajmując pierwsze miejsca na listach przebojów w ponad 30 krajach. Oba utwory znalazły się na jej debiutanckiej EP-ce „The Kids Are Coming”, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. Kolejny singiel Watson z wytwórni Tones and I, podnoszący na duchu „Fly Away”, ukazał się w 2020 roku, a rok później „Won't Sleep” i „Cloudy Day”, które znalazły się na jej debiutanckim albumie, Welcome to the Madhouse, który znalazł się na szczycie listy przebojów ARIA.

Wróciła do pracy na początku 2022 roku singlem „Eyes Don't Lie” i zainaugurowała rok 2023 inspirującym „I Made It”. Przed premierą jej drugiego albumu ukazała się cała seria utworów, w tym „I Am Free” i „The Greatest”. Na początku 2024 roku wydała singiel „Dreaming”, który wyznaczył poprzeczkę dla całego albumu, a w sierpniu ukazał się bardziej dojrzały i pełen emocji album „Beautifully Ordinary”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance Monkey	Tones and I	10.2019	1[11][116]	4[36]	Parlophone QZES 71982312	[4x-platinum-US][6x-platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Never Seen the Rain	Tones and I	02.2020	99[2]	-	Parlophone AUBM 01900174	[silver-UK][written by Toni Watson][produced by Konstantin Kersting]
Fly Away	Tones and I	06.2021	11[22]	-	Parlophone USAT 22006865	[platinum-UK][written by Toni Watson][produced by Tones and I, Dann Hume]
Gone Gone Gone	David Guetta, Teddy Swims and Tones and I	10.2025	47[19]	51[13]	Atlantic UKWLG 2500132	[gold-US][written by David Guetta, Jaten Collin Dimsdale, Toni Watson, Ben Kohn ,Giorgio Tuinfort, Hector "Tor" Fernandez, Jack LaFrantz, Julian Bunetta, Naomi Robin, Yarden "Jordi" Peleg, Yuval Maayan][produced by David Guetta, Jordi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Kids Are Coming EP.	Tones and I	10.2019	-	30[48]	Bad Batch 607326	[gold-US][produced by Konstantin Kersting]
Welcome to the Madhouse	Tones and I	07.2021	-	144[2]	Elektra 661929	[produced by Capi,Dann Hume,Konstantin Kersting,Randy Belculfine,Toni Watson]

czwartek, 19 marca 2026

Crusaders

The Crusaders (dawniej znani jako The Jazz Crusaders) to amerykański
zespół jazzowy/jazz fusion, działający od lat 60-tych XX wieku do 2010 roku. Początkowo znany jako Jazz Crusaders, od momentu powstania w 1960 roku, ostatecznie w 1971 roku zmienił nazwę na Crusaders. Na albumach zespołu spójnie prezentowany jest szeroki wachlarz gatunków, takich jak jazz, R&B, jazz-rock, blues i jazz-funk. The Crusaders zdobyli również łącznie dziewięć nominacji do nagrody Grammy.

Przyjaciele ze szkoły średniej, Joe Sample (fortepian), Wilton Felder (saksofon tenorowy) i Nesbert „Stix” Hooper (perkusja), założyli swój pierwszy wspólny zespół, Swingsters, w Wheatley High School w Houston w Teksasie w 1954 roku. Podczas studiów na Texas Southern University, grali mieszankę jazzu i R&B. Dołączyli do nich Wayne Henderson (puzon), Hubert Laws (flet) i Henry Wilson (kontrabas). Grupa wkrótce zwróciła się bardziej w stronę hard bopu i zmieniła nazwę na Modern Jazz Sextet, ale nagrywała również w stylu R&B jako Nighthawks (lub Nite Hawks). W 1960 roku Sample, Felder, Hooper i Henderson przeprowadzili się do Los Angeles i założyli Jazz Crusaders jako kwintet z szeregiem różnych basistów. Pod wpływem takich muzyków jak Cannonball Adderley, Art Blakey i John Coltrane zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Pacific Jazz w 1961 roku i wydał 16 albumów w tej wytwórni w ciągu kolejnych ośmiu lat. Z sekcją dętą Feldera i Hendersona na czele, brzmienie grupy było zakorzenione w hard bopie, ale z tendencją do R&B i soulu

. Ich pierwsze dwa albumy, z Jimmym Bondem na basie, to Freedom Sound (1961) i Lookin' Ahead (1962), a następnie album koncertowy At the Lighthouse (1962) i Tough Talk, pierwszy z kilku albumów z basistą Bobbym Haynesem. W sumie grupa nagrała pięć albumów koncertowych w latach 60-tych, z czego cztery w Lighthouse Café w Hermosa Beach. Zanotowali również swój pierwszy debiut na listach przebojów, a ich interpretacja utworu Steviego Wondera „Uptight (Everything's Alright)” osiągnęła 95. miejsce na liście Hot 100 w 1966 roku. Album grupy z 1969 roku, Powerhouse, był ich pierwszym albumem, który znalazł się na liście Billboard 200, osiągając 184. miejsce, a także był ich ostatnim albumem studyjnym dla Pacific Jazz. Grupa podpisała następnie kontrakt z wytwórnią Chisa, której współwłaścicielami byli trębacz Hugh Masekela i producent Stewart Levine. Ich album z 1970 roku, Old Socks, New Shoes, osiągnął 90. miejsce na liście albumów i był ostatnim albumem wydanym w ramach Jazz Crusaders. Podjęto decyzję o nazwaniu grupy po prostu Crusaders, aby nie ograniczać jej zasięgu i potencjalnej publiczności.

Po drugim albumie z Chisą (Pass the Plate, 1971) i jednym albumie dla wytwórni MoWest (Hollywood, 1972) podpisali kontrakt z Blue Thumb Records, w którym pozostali do końca lat 70-tych. W 1972 roku Crusaders wydali album Crusaders 1, zawierający utwór „Put It Where You Want It”, coverowany przez Average White Band w 1973 roku. Ich nagrania coraz bardziej nabierały stylu jazz-funk. Do swoich koncertów i nagrań włączali gitarę elektryczną i bas, a także korzystali z pianina elektrycznego i klawinetu Sample'a. Gitarzysta Larry Carlton dołączył do zespołu i występował na jego albumach na początku dekady. Bas często pełnił Felder, a na początku/w połowie lat 70-tych do zespołu dołączył Max Bennett, a pod koniec dekady Robert „Pops” Popwell.

Jednakże, według krytyka jazzowego Scotta Yanow z AllMusic, „po kilku doskonałych albumach na początku dekady... jakość grupy zaczęła spadać”. Sample później skomentował, że grupa była pod presją komercyjną ze strony wytwórni płytowych, aby nagrywać uwspółcześnione wersje współczesnych popularnych piosenek. Henderson odszedł, aby zostać producentem muzycznym w 1975 roku, a pozostali muzycy regularnie i coraz częściej pracowali jako muzycy sesyjni z takimi artystami jak Jackson 5, Marvin Gaye, Joni Mitchell, Steely Dan i Randy Newman. Wraz z rosnącą popularnością wśród szerszej publiczności, do najbardziej udanych komercyjnie nagrań grupy należał singiel „Put It Where You Want It” (52. miejsce na liście przebojów pop w 1972 r.) oraz albumy „The 2nd Crusade” (45. miejsce na liście przebojów w 1973 r.), „Southern Comfort” (31. miejsce na liście przebojów w 1974 r.), w tym „Stomp and Buck Dance”, „Chain Reaction” (26. miejsce na liście przebojów w 1975 r.), „Those Southern Knights” (38. miejsce na liście przebojów w 1976 r.) i „Images” (34. miejsce na liście przebojów w 1978 r.).

Szczytem komercyjnego sukcesu grupy był album „Street Life” z 1979 r., na którym głównym wokalistką była Randy Crawford. Album osiągnął 18. miejsce na listach przebojów pop, a tytułowy utwór znalazł się w pierwszej dziesiątce listy R&B, 36. miejscu na liście Hot 100 magazynu Billboard i 5. miejscu w Wielkiej Brytanii.] Na późniejszych albumach zespołu wystąpili wokaliści Bill Withers i Joe Cocker. Na albumie koncertowym Royal Jam z 1982 roku wystąpili gitarzysta B. B. King, basista James Jamerson i Królewska Orkiestra Filharmoniczna. Hooper odszedł w 1983 roku i chociaż Felder i Sample kontynuowali działalność zespołu w latach 80-tych, sukces komercyjny grupy osłabł. Felder i Henderson ponownie połączyli siły w połowie lat 90-tych jako Crusaders. Henderson później przewodził zespołowi Jazz Crusaders, w którym grali również Felder i Carlton, a Felder i Sample połączyli się ponownie jako Crusaders w 2003 roku.

Wayne Henderson zmarł w Culver City w Kalifornii 5 kwietnia 2014 roku; Joe Sample zmarł w Houston w Teksasie 12 września 2014 roku; a Wilton Felder zmarł w Whittier w Kalifornii 27 września 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uptight (Everything's Alright)/Scratch	The Jazz Crusaders	04.1966	-	95[1]	Pacific Jazz 88125	[written by Stevie Wonder,Sylvia Moy,Henry Cosby][produced by Richard Bock]
Way Back Home/Jackson!	The Jazz Crusaders	12.1970	-	90[3]	Chisa 8010	[written by W. Felder][produced by Stewart Levine]
Put It Where You Want It/Mosadi (Woman)	Crusaders	07.1972	-	52[9]	Blue Thumb 208	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][39[9].R&B; Chart]
Don't Let It Get You Down/Journey From Within	Crusaders	06.1973	-	86[5]	Blue Thumb 225	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][31[7].R&B; Chart]
Scratch/Way Back Home	Crusaders	01.1974	-	81[6]	Blue Thumb 249	[written by Wayne Henderson][produced by Stewart Levine][70[7].R&B; Chart]
Stomp And Buck Dance/A Ballad For Joe (Louis)	Crusaders	02.1975	-	-	ABC Blue Thumb 261	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][41[10].R&B; Chart]
Creole/I Felt The Love	Crusaders	11.1975	-	-	ABC Blue Thumb 267	[written by Wilton Felder][produced by Crusaders, Stewart Levine][84[5].R&B; Chart]
Keep That Same Old Feeling/Til' The Sun Shines	Crusaders	06.1976	-	-	ABC Blue Thumb 269	[written by W. Henderson][produced by Stewart Levine][21[13].R&B; Chart]
And Then There Was The Blues/Feeling Funky	Crusaders	10.1976	-	-	ABC Blue Thumb 270	[written by N. "Stix" Hooper][produced by Stewart Levine][92[2].R&B; Chart]
Feel It/The Way We Was	Crusaders	06.1977	-	-	ABC Blue Thumb 272	[written by Stix Hooper, Wilton Felder, Larry Carlton, Robert Popwell, Lamont Dozier][produced by Stewart Levine][63[7].R&B; Chart]
Free As The Wind/The Way We Was	Crusaders	08.1977	-	-	ABC Blue Thumb 273	[written by Joe Sample][produced by Stewart Levine][84[3].R&B; Chart]
Bayou Bottoms/Covert Action	Crusaders	09.1978	-	-	ABC Blue Thumb 278	[written by Wilton Felder][produced by "Stix" Hooper, Wilton Felder, Joe Sample][93[4].R&B; Chart]
Street Life/The Hustler	Crusaders	08.1979	5[11]	36[16]	MCA 41 054	[written by Joe Sample, Willl Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][17[16].R&B; Chart]
Soul Shadows/Sweet Gentle Love	Crusaders	08.1980	-	-	MCA 41 295	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample][41[10].R&B; Chart]
I'm So Glad I'm Standing Here Today/Standing Tall	Crusaders	09.1981	61[3]	97[3]	MCA 51177	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, "Stix" Hooper, Joe Sample][67[6].R&B; Chart]
New Moves/Mr. Cool	Crusaders	03.1984	-	-	MCA 52365	[written by Joe Sample, Will Jennings][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][27[12].R&B; Chart]
Dead End/Dream Street	Crusaders	06.1984	-	-	MCA 52398	[written by Joe Sample][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler][57[6].R&B; Chart]
Night Ladies/Megastreet	Crusaders	04.1984	55[3]	-	MCA MCA 853	[written by Leon Ndugu Chancler][produced by Wilton Felder, Joe Sample, Leon Ndugu Chancler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Powerhouse	Jazz Crusaders	01.1969	-	184[2]	Pacific Jazz 20136	[produced by Richard Bock]
Old Socks New Shoes – New Socks Old Shoes	Jazz Crusaders	10.1970	-	90[16]	Chisa 804	[produced by The Crusaders]
Pass the Plate	Crusaders	06.1971	-	168[4]	Chisa 807	[produced by Stewart Levine]
Crusaders 1	Crusaders	03.1972	-	96[29]	Blue Thumb 6001	[produced by Stewart Levine]
The 2nd Crusade	Crusaders	03.1973	-	45[29]	Blue Thumb 7000	[produced by The Crusaders]
Unsung Heroes	Crusaders	11.1973	-	173[14]	Blue Thumb 6007	[produced by Stewart Levine]
Scratch	Crusaders	04.1974	-	73[20]	Blue Thumb 6010	[produced by Stewart Levine]
Southern Comfort	Crusaders	10.1974	-	31[23]	Blue Thumb 9002	[gold-US][produced by Stewart Levine,Crusaders]
Chain Reaction	Crusaders	08.1975	-	26[17]	Blue Thumb 6022	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Those Southern Knights	Crusaders	05.1976	-	38[18]	Blue Thumb 6024	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
The Best of the Crusaders	Crusaders	12.1976	-	122[10]	Blue Thumb 6027	-
Free as the Wind	Crusaders	06.1977	-	41[15]	Blue Thumb 6029	[produced by Stewart Levine,Crusaders]
Images	Crusaders	07.1978	-	34[18]	Blue Thumb 6030	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Street Life	Crusaders	06.1979	10[16]	18[39]	MCA 3094	[gold-US][produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Rhapsody and Blues	Crusaders	07.1980	40[5]	29[16]	MCA 5124	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Standing Tall	Crusaders	10.1981	47[5]	59[16]	MCA 5254	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Royal Jam	Crusaders	07.1982	-	144[7]	MCA 8017	[produced by Wilton Felder, Stix Hooper, Joe Sample]
Ghetto Blaster	Crusaders	04.1984	46[4]	79[22]	MCA 5429	[produced by Leon Ndugu Chancler, Wilton Felder, Joe Sample]
Healing the Wounds	Crusaders	05.1991	-	174[2]	GRP 9638	[produced by Marcus Miller]

środa, 18 marca 2026

Orchestral Manoeuvres in the Dark

Orchestral Manoeuvres in the Dark to jeden z najwcześniejszych, odnoszących największe
sukcesy komercyjne i najtrwalszych zespołów synthpopowych. Zainspirowani postępem Kraftwerk i dążący w pewnym momencie do „bycia jak ABBA i Stockhausen”, nieustannie czerpią z wczesnej muzyki elektronicznej, na przemian ignorując, modyfikując lub przyjmując konwencje trzyminutowej piosenki popowej.

Poza rodzimą Anglią, OMD znani są przede wszystkim z utworu „Maid of Orleans” i hitu „If You Leave” ze ścieżki dźwiękowej filmu „Pretty in Pink”, jednak w samych latach 80-tych wydali 18 kolejnych singli na brytyjskich listach przebojów. Te hity wspierały nowatorskie albumy, takie jak „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” (1980), „Architecture & Morality” (1981) oraz komercyjny, samobójczy, a następnie kultowy klasyk „Dazzle Ships” (1983).

Po około dekadzie milczenia, OMD powrócił w połowie lat 2000., aby wzbogacić swoje dziedzictwo, a zarazem je pielęgnować. Ich długie drugie życie zostało uświetnione szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, „The Punishment of Luxury” (2017), box setem z okazji 40. rocznicy istnienia zespołu „Souvenir” (2019) oraz inspirowanym politycznie albumem „Bauhaus Staircase” (2023).

Andy McCluskey i Paul Humphreys - główni członkowie Orchestral Manoeuvres in the Dark - znani od czasów szkoły podstawowej na półwyspie Wirral, grali osobno i razem w kilku krótkotrwałych zespołach, począwszy od połowy lat 70-tych. W 1977 roku założyli ID, grupę, która koncertowała w północno-zachodniej Anglii i wniosła swój utwór na „Street to Street: A Liverpool Album” (składankę znaną przede wszystkim z wczesnego występu Echo & the Bunnymen). Zanim album trafił do sprzedaży, ID już nie istniało, a McCluskey dołączył do Dalek I Love You i odszedł. Co więcej, McCluskey (głównie bas i wokal) i Humphreys (głównie syntezatory) eksperymentowali jako duet i byli na dobrej drodze do stworzenia Orchestral Manoeuvres in the Dark, co skutecznie odróżniało ich twórczość od punku.

Obaj muzycy nie tylko zagrali swoje pierwsze oficjalne koncerty - zaczynając od Eric's w ich rodzinnym Liverpoolu, a kończąc na klubie Factory w Manchesterze, supportując tam Joy Division i Cabaret Voltaire - ale także zadebiutowali na płycie demo „Electricity” z wyprodukowanym przez Martina Hannetta utworem „Almost”, wydanym przez Factory. Później, w 1979 roku, OMD podpisało kontrakt z nowo powstałą spółką zależną Virgin, Dindisc, i ponownie wydało swój debiutancki singiel na 7" płycie z wersją strony A wyprodukowaną przez Hannetta. Na początku 1980 roku ukazał się pełnowymiarowy album „Orchesteral Manoeuvres in the Dark”, nagrany przez duet z menedżerem Paulem Collisterem (znanym jako Chester Valentino). Zawierał on nowe miksy utworów „Electricity” i „Almost”, które stały się trzecią wersją pierwszego singla i były promowane dwoma kolejnymi singlami, w tym wyprodukowanym przez Mike’a Howletta re-nagraniem utworu z albumu „Messages”, który stał się 13. przebojem w Wielkiej Brytanii (a w USA znalazł się na klubowej liście Billboardu). Te progresje doprowadziły „Orchesteral Manoeuvres in the Dark” do 27. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

Howlett kontynuował współpracę z McCluskeyem i Humphreysem przy drugim albumie OMD. pełnowymiarowy album „Organization”, wydany później w 1980 roku. Tylko „Enola Gay” ukazał się jako singiel, ale stał się on pierwszym hitem duetu z serii przebojów w pierwszej dziesiątce. Wydawnictwo macierzyste podążyło w jego ślady, zajmując szóste miejsce. W tym czasie skład OMD, zarówno studyjny, jak i koncertowy, został powiększony o perkusistę Malcolma Holmesa (dawniej członka ID) oraz klawiszowca/saksofonistę Martina Coopera. Pod koniec 1981 roku, wciąż zyskując popularność, OMD wydało „Architecture & Morality”, płytę, która znalazła się w pierwszej piątce brytyjskich list przebojów i była źródłem trzech równie wysoko notowanych singli, wszystkie balladowe: „Souvenir” (na czele z Humphreysem), „Joan of Arc” i „Maid of Orleans”. Ostatni z tej serii okazał się największym międzynarodowym hitem zespołu, zdobywając szczyty oficjalnych niemieckich i holenderskich list przebojów oraz docierając do pierwszej dziesiątki w innych krajach. („Architecture & Morality” był pierwszym pełnoprawnym albumem licencjonowanym w Stanach Zjednoczonych przez Epic, który zawierał również fragmenty z pierwszych dwóch albumów).

McCluskey i Humphreys odnieśli swój największy sukces komercyjny luźno koncepcyjnym dziełem, które po premierze dotarło do piątego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, ale wkrótce upadło. Chociaż zawierało kilka zremiksowanych stron B i kompozycję z ery ID, „Dazzle Ships”, współprodukowane przez Rhetta Daviesa i wydane przez Virgin, firmę macierzystą Dindisc, stanowiło radykalne odejście od schematu, integrując muzykę konkretną, fragmenty czechosłowackich audycji radiowych, piosenki o robotyce i instrumentach optycznych oraz opisowo zatytułowane single, które znalazły się na listach przebojów: „Genetic Engineering” i „Telegraph”.

Chociaż „Dazzle Ships” zostało później przyjęte jako niezrozumiane i inspirujące dzieło, będące szczytem kreatywności, OMD wzięło sobie do serca tę konsternację i uprościło teksty oraz strukturę utworów. Przez resztę dekady zabiegali o względy słuchaczy popu swoimi najbardziej bezpośrednimi nagraniami. W ciągu trzech lat W latach 1984-1986 wydali Junk Culture, Crush i The Pacific Age, stosunkowo konserwatywnej trylogii, która przyniosła piąty na brytyjskiej liście przebojów hit „Locomotion” i kilka innych singli, które dobrze sobie radziły. Wśród ich anglofilskich fanów ze Środkowego Zachodu w tym okresie był John Hughes, który zwrócił się do nich z prośbą o napisanie piosenki do młodzieżowej komedii romantycznej „Pretty in Pink” z 1986 roku. OMD przedstawiło utwór „Goddess of Love”, ale oryginalne zakończenie scenariusza Hughesa nie zostało dobrze przyjęte przez publiczność testową, co skłoniło Hughesa do zmiany zakończenia i poproszenia OMD o kolejną piosenkę. Z dnia na dzień OMD stworzyło utwór „If You Leave”, czwarty przebój w Stanach Zjednoczonych, który stał się hitem na ścieżce dźwiękowej (przypadkowo z udziałem ich kolegów z Liverpoolu, Echo & the Bunnymen). Singiel spotkał się z podobnym odbiorem gdzie indziej i nie odniósł tak dużego sukcesu w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął 48. miejsce na liście przebojów. OMD zakończyło dekadę albumem „The Best of OMD”, promowanym nowym singlem „Dreaming”, który trafił do pierwszej dwudziestki listy przebojów w USA.

Seria odejść sprawiła, że McCluskey pozostał jedynym oryginalnym członkiem OMD w latach 90-tych. W ciągu dekady, z różnym wsparciem, stworzył Sugar Tax, Liberator i Universal, wydawane w latach 1991-1996 przez Virgin. (W Stanach Zjednoczonych pierwsze dwa były również produktami Virgin; ten ostatni był dostępny jedynie jako import). Dziewięć głównie komercyjnych singli dance-popowych z tych albumów, w tym „Sailing on the Seven Seas” i „Pandora's Box” z listy Top Ten oraz napisany przez McCluskeya i Humphreysa „Everyday”, trafiło na listy przebojów w Wielkiej Brytanii. McCluskey był również współautorem i wykonawcą dwóch piosenek w „Esperanto”, projekcie Karla Bartosa z Kraftwerk (pod nazwą Elektric Music).

W międzyczasie Humphreys i byli członkowie OMD, Malcolm Holmes i Martin Cooper, nagrywali pod pseudonimem Listening Pool. OMD przestało być aktywne pod koniec dekady, gdy McCluskey zajął się rozwojem artystycznym i pisaniem piosenek dla innych zespołów. McCluskey i Stuart Kershaw, współpracownik OMD z lat 90-tych, założyli i współtworzyli materiał dla popowego tria Atomic Kitten. Ich największym hitem z zespołem był singiel „Whole Again” z 2001 roku, który znalazł się na szczycie brytyjskich list przebojów, również nominowany do nagrody Ivor Novello. Humphreys i Claudia Brücken (Propaganda, Act) wydali album kilka lat później pod nazwą Onetwo.

McCluskey i Humphreys spotkali się ponownie w 2005 roku, kiedy zaproponowano im występ w niemieckim programie telewizyjnym Die Ultimative Chartshow. To przerodziło się w pełną reaktywację OMD z Holmesem i Cooperem. Trasa koncertowa, podczas której zagrali cały swój trzeci album - udokumentowany w 2008 roku na płycie „Architecture & Morality & More”, nagranej w londyńskim Hammersmith Apollo - doprowadziła do wydania nowego, niezależnie wydanego materiału, począwszy od 2010 roku, wraz z albumem „History of Modern”. Po tym, jak w 2011 roku zaoferowano im pakiet koncertowy z kolejnej trasy, kwartet kontynuował pracę studyjną z English Electric, który ukazał się w 2013 roku, tuż przed występem na festiwalu Coachella. Kilka miesięcy później Holmes opuścił zespół po tym, jak zasłabł podczas koncertu w Toronto, granego w ekstremalnym upale; Stuart Kershaw przejął wówczas rolę perkusisty.

W 2015 roku ukazał się „Dazzle Ships: Live at the Museum of Liverpool”. Dwa lata później ukazał się „The Punishment of Luxury”, trzeci studyjny album OMD po okresie millenialsów, który stał się ich szóstym albumem, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich list przebojów (pierwszym od czasu „Sugar Tax”). OMD świętowali 40-ta rocznicę w 2019 roku, kontynuując trasę koncertową i wydając bogaty box set „Souvenir”, obejmujący całą ich karierę. Dekadę zakończyli dwoma albumami koncertowymi: „Live at the Liverpool Empire” i „Live at the Eventim Hammersmith Apollo”.

W 2021 roku odbyła się kolejna rocznicowa trasa koncertowa, tym razem świętująca czwarty album, który doczekał się luksusowego, potrójnego reedycji w ramach „Architecture & Morality - The Singles”. W tym czasie McCluskey i Humphreys kontynuowali pracę nad nowym materiałem, powracając w 2023 roku z dynamicznymi utworami „Slow Train” i „Veruschka”. Były to flagowe single z 14. albumu studyjnego OMD, o zabarwieniu politycznym, zatytułowanego „Bauhaus Staircase”, który ukazał się w październiku tego samego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Red frame-White light/I betray my friends	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	67[2]	-	Dindisc DIN 6	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark, Chester Valentino]
Electricity/Almost	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1980	99	-	Dindisc DIN 2	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Martin Zero]
Messages /Taking sides again	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1980	13[11]	-	Dindisc DIN 15	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Enola gay/Annex	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1980	8[15]	-	Dindisc DIN 22	[platinum-UK][written by Andy McCluskey][produced by Mike Howlett, Orchestral Manoeuvres]
Souvenir /Motion and heart/Sacred heart	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1981	3[12]	-	Dindisc DIN 24	[silver-UK][written by Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Mike Howlett]
Joan of Arc./The romance of the telescope	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1981	5[14]	-	Dindisc DIN 36	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Maid of Orleans [The Waltz Joan of Arc]/Navigation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1982	4[10]	-	Dindisc DIN 40	[silver-UK][written by Andy McCluskey][produced by OMD ,Richard Manwaring]
Genetic engineering/4-Neu	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1983	20[8]	-	Virgin VS 527	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Telegraph /66 and fading	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1983	42[4]	-	Virgin VS 580	[written by Andy McCluskey, Paul Humphreys][produced by OMD, Rhett Davies]
Locomotion/Her body in my soul	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1984	5[11]	-	Virgin VS 660	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Gordian Troeller][produced by OMD, Brian Tench]
Talking loud and clear/Julia' s song	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1984	11[10]	-	Virgin VS 685	[written by Paul Humphreys Andy McCluskey Martin Cooper][produced by OMD, Brian Tench]
Tesla girls/Telegraph [live]	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1984	21[8]	-	Virgin VS 705	[written by Paul Humphreys ,Andy McCluskey][produced by OMD, Brian Tench]
Never turn away/Wrap-up	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1984	70[2]	-	Virgin VS 727	[written by OMD][produced by OMD, Brian Tench]
So in love/Concrete hands	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1985	27[7]	26[17]	Virgin VS 766	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Secret /Drift	Orchestral Manoeuvres In The Dark	07.1985	34[7]	63[13]	Virgin VS 796	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
La femme accident/Firegun	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1985	42[4]	-	Virgin VS 811	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by Stephen Hague,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
If you leave/88 seconds in Greensboro	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1986	48[4]	4[20]	Virgin VS 843	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys, Martin Cooper][produced by Tom Lord-Alge,Orchestral Manoeuvres In The Dark]
[Forever] Live and die/This town	Orchestral Manoeuvres In The Dark	08.1986	11[10]	19[17]	Virgin VS 888	[written by Paul Humphreys, Graham Weir, Neil Weir][produced by Stephen Hague]
We love you	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1986	54[5]	-	Virgin VS 911	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey, Stephen Hague][produced by Stephen Hague]
Shame /Goddess of love	Orchestral Manoeuvres In The Dark	04.1987	52[3]	-	Virgin VS 938	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey ,Graham Weir, Neil Weir][produced by Rhett Davies]
Dreaming /Satellite	Orchestral Manoeuvres In The Dark	01.1988	50[6]	16[17]	Virgin VS 987	[written by Paul Humphreys, Andy McCluskey][produced by OMD]
Sailing on the seven seas/Burning	OMD	03.1991	3[13]	-	Virgin VS 1310	[written by OMD/Stuart Kershaw][produced by OMD]
Pandora' s box/All she wants is everything	OMD	06.1991	7[10]	-	Virgin VS 1331	[written by OMD][produced by OMD]
Then you turn away/Sugar tax	OMD	09.1991	50[4]	-	Virgin VS 1368	[written by Andy McCluskey ,Stuart Kershaw ,Lloyd Massett][produced by OMD]
Call my name/Walk tall	OMD	11.1991	50[2]	-	Virgin VS 1380	[written by OMD ,Stuart Kershaw, Lloyd Massett][produced by Andy Richards][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Stand above me/Can i believe you	OMD	05.1993	21[4]	111[2]	Virgin VS 1444	[written by Andy McCluskey, Stuart Kershaw ,Lloyd Massett]
Dream of me [Based on love' s theme]/Strange Sensations	OMD	07.1993	24[5]	-	Virgin VS 1461	[written by Barry White ,Andy McCluskey][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Everyday /Every Time	OMD	09.1993	59[2]	-	Virgin VS 1471	[written by Andy McCluskey ,Paul Humphreys ,Stuart Kershaw][produced by Andy McCluskey, Phil Coxon]
Walking on the milky way/Matthew Street/New dark age	OMD	08.1996	17[9]	-	Virgin VSC 1599	[written by Andy McCluskey, Nigel Ipinson ,Keith Small][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
Universal /Heaven is	OMD	10.1996	55[4]	-	Virgin VSC 1606	[written by McCluskey][produced by Andy McCluskey, Matthew Vaughan, David Nicholas]
If You Want It/Alone	OMD	09.2010	176[1]	-	100% Records BNL 002T	[written by OMD, Tracey Carmen][produced by OMD]
The OMD remixes:Enola gay/Electricity/Souvenir	OMD	09.1998	35[11]	-	Virgin VSCDT 1694

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Orchestral Manoeuvres In The Dark	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1980	27[29]	-	Dindisc DID 2	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark ,Chester Valentino]
Organisation	Orchestral Manoeuvres In The Dark	10.1980	6[25]	-	Dindisc DID 6	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Mike Howlett]
Architecture & morality	Orchestral Manoeuvres In The Dark	11.1981	3[39]	144[12]	Dindisc DID 12	[platinum-UK][ Produced by Richard Manwaring and OMD]
Dazzle ships	Orchestral Manoeuvres In The Dark	03.1983	5[13]	162[6]	Virgin V 2261	[gold-UK][produced by Orchestral Manoeuvres in the Dark,Rhett Davies]
Junk culture	Orchestral Manoeuvres In The Dark	05.1984	9[27]	182[6]	Virgin V 2310	[gold-UK][produced by Brian Tench ,Orchestral Manoeuvres in the Dark]
Crush	Orchestral Manoeuvres In The Dark	06.1985	13[12]	38[53]	Virgin V 2349	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The Pacific Age	Orchestral Manoeuvres In The Dark	09.1986	15[7]	47[23]	Virgin V 2398	[silver-UK][ Producer - Stephen Hague]
The best of OMD	Orchestral Manoeuvres In The Dark	02.1988	2[33]	46[29]	Virgin OMD 1	[3x-platinum-UK][gold-US][ Producer - Brian Tench, Mike Howlett , Stephen Hague]
Sugar tax	OMD	05.1991	3[29]	-	Virgin V 2648	[platinum-UK][ Producer - Andy Richards , Orchestral Manoeuvres In The Dark]
Liberator	OMD	06.1993	14[6]	169[1]	Virgin V 2715	[ Producer - Andy McCluskey , Phil Coxon]
Universal	OMD	09.1996	24[3]	-	Virgin CDV 2807	[produced by Andy McCluskey,Matthew Vaughan,David Nicholas]
The OMD singles	OMD	10.1998	16[9]	-	Virgin CDV 2859	[gold-UK][ Producer - Brian Tench , Mike Howlett]
History of Modern	OMD	10.2010	28[1]	-	100 Percent BNL 001	[ Producer -OMD]
English Electric	OMD	04.2013	12[3]	-	100 Percent 100CD26	[ Producer -OMD]
The Punishment of Luxury	OMD	09.2017	4[2]	-	100 Percent 100CD66	[ Producer -OMD]
Souvenir – The Singles 1979–2019	OMD	10.2019	18[1]	-	UMC/Virgin 7743909	-
Architecture & Morality – The Singles	OMD	10.2021	45[1]	-	UMC/Virgin 3583902	-
Dazzle ships	OMD	04.2023	59[1]	-	UMR/Virgin 4899547
Bauhaus Staircase	OMD	11.2023	2[2]	-	100 Percent 100CD138	[ Producer -OMD]
Crush	OMD	10.2025	49[1]	-	UMR/Virgin 7826423	-