Meredith Willson

 Robert Reiniger Meredith Willson  (ur. 18 maja 1902r - zm. 15 czerwca 1984r)
był amerykańskim flecistą, kompozytorem, dyrygentem, aranżerem muzycznym, liderem zespołu, dramaturgiem i pisarzem. Jest prawdopodobnie najbardziej znany z napisania książki, muzyki i tekstów do przebojowego broadwayowskiego musicalu z 1957 roku „The Music Man” oraz „It's Beginning to Look a Lot Like Christmas” (1951). Willson napisał trzy inne musicale, z których dwa były wystawiane na Broadwayu, a także komponował symfonie i popularne piosenki. Był dwukrotnie nominowany do Oscara za muzykę filmową. 

 Willson urodził się w Mason City w stanie Iowa  jako syn Rosalie Reiniger Willson i Johna Davida Willsona. Miał brata, starszego o dwa lata, Johna Cedricka, i siostrę, starszą o 12 lat, pisarkę książek dla dzieci Dixie Willson. Willson uczęszczał do Instytutu Sztuki Muzycznej Franka Damroscha (później przekształconego w Juilliard School) w Nowym Jorku. 29 sierpnia 1920 roku poślubił swoją ukochaną z liceum, Elizabeth „Peggy” Wilson; małżeństwo trwało 26 lat. Jako dziecko Willson grał na bębnie basowym w orkiestrze Armii Zbawienia. Stał się wirtuozem fletu i piccolo, osiągając takie sukcesy, że został członkiem orkiestry Johna Philipa Sousy (1921–1924), a później Nowojorskiej Orkiestry Filharmonicznej pod dyrekcją Arturo Toscaniniego (1924–1929). Następnie przeniósł się do San Francisco w Kalifornii, gdzie został dyrektorem koncertowym stacji radiowej KFRC, a następnie dyrektorem muzycznym sieci radiowej NBC w Hollywood. Jego debiut radiowy miał miejsce w KFRC w 1928 roku w programie Blue Monday Jamboree. 

Willson pracował przy wielu filmach, między innymi nad ścieżką dźwiękową do filmu Charliego Chaplina „Dyktator” (1940) (nominacja do Oscara w kategorii „Najlepsza muzyka oryginalna”) oraz nad aranżacją muzyki do filmu Williama Wylera „Małe lisy” (1941) (nominacja do Oscara w kategorii „Najlepsza muzyka do filmu dramatycznego”). Podczas II wojny światowej Willson pracował dla Służby Radiowej Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych (USAFRS). W ramach współpracy z AFRS współpracował z George’em Burnsem, Gracie Allen i Billem Goodwinem. Z całą trójką współpracował jako lider zespołu i stały gość programu radiowego Burnsa i Allena. Zagrał nieśmiałego mężczyznę, który zawsze szukał porady w sprawach kobiet. Jego postać również była lekkomyślna, w zasadzie męska wersja Allena. W 1942 roku Willson miał własny program w NBC. Program Meredith Willson's Music był letnim zastępstwem dla Fibber McGee i Molly.Sparkle Time, emitowany w CBS w latach 1946–1947, był pierwszym pełnosezonowym programem radiowym Willsona.

  Po powrocie do radia sieciowego po II wojnie światowej Willson stworzył Talking People, grupę chóralną, która mówiła unisono podczas emisji reklam radiowych. W 1950 roku został dyrektorem muzycznym The Big Show, 90-minutowego programu komediowo-rozrywkowego prowadzonego przez aktorkę Tallulah Bankhead, w którym występowały niektóre z najbardziej znanych gwiazd tamtej epoki. Willson stał się częścią jednego z nielicznych powtarzających się gagów w programie, rozpoczynając odpowiedzi na komentarze lub pytania Bankhead od słów: „cóż, proszę pana, panno Bankhead”. Napisał do tego programu piosenkę „May the Good Lord Bless and Keep You”. Bankhead recytował słowa do muzyki na koniec każdego programu. Pracował również nad programem radiowym Jacka Benny'ego i prowadził własny program w 1949 roku. Przez kilka lat na początku lat 50-tych Willson był stałym panelistą w teleturnieju Goodsona i Todmana „The Name's the Same”; wspominał później, że robił to za stałą pensję Goodsona i Todmana, którą odkładał na swój musical na Broadwayu. 

W 1950 roku Willson pełnił funkcję dyrektora muzycznego w „The California Story”, produkcji z okazji stulecia Kalifornii, wystawianej w Hollywood Bowl. Reżyser, Vladimir Rosing, przedstawił Willsona scenarzyście Franklinowi Laceyowi, który odegrał kluczową rolę w rozwinięciu fabuły musicalu, nad którym pracował Willson, a który wkrótce miał stać się „The Music Man”. Po „The California Story” nastąpiły dwie kolejne współprace z Rosingiem z okazji stulecia stanu: „The Oregon Story” w 1959 roku i „The Kansas Story” w 1961 roku.

Najsłynniejsze dzieło Willsona, „The Music Man”, miało premierę na Broadwayu w 1957 roku i zostało dwukrotnie zaadaptowane na potrzeby filmu (w 1962 i 2003 roku). Nazwał je „próbą mieszkańca Iowy, by oddać hołd swojemu rodzinnemu stanowi”. Ukończenie musicalu zajęło Willsonowi osiem lat i 30 poprawek, do których napisał ponad 40 piosenek. Spektakl z Robertem Prestonem i Barbarą Cook w rolach głównych odniósł ogromny sukces, wystawiany na Broadwayu przez 1375 przedstawień w ciągu trzech i pół roku. Nagranie z obsadą zdobyło pierwszą nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy oryginalny album z obsadą (Broadway lub TV)”. Spektakl odbył następnie tournée po kraju i był wystawiany za granicą. Został wystawiony w New York City Center w 1980 roku z Dickiem Van Dyke'iem w roli tytułowej i Meg Bussert jako Marian. Pierwsze wznowienie na Broadwayu miało premierę w 2000 roku w Neil Simon Theatre z Craigiem Bierko w roli Harolda Hilla i Rebeccą Luker jako Marian. Przedstawienie wystawiono 699 razy. Premiera drugiej kontynuacji musicalu na Broadwayu odbyła się 10 lutego 2022 roku w Winter Garden Theatre. W rolach głównych wystąpili Hugh Jackman jako Harold, a w roli Marian Sutton Foster. W 1959 roku Willson i jego druga żona Ralina „Rini” Zarova nagrali album „... and Then I Wrote The Music Man”, na którym omawiają historię musicalu i śpiewają z niego piosenki. W 2010 roku Brian d'Arcy James i Kelli O'Hara wcielili się w role Willsona i Rini w off-broadwayowskim przedstawieniu opartym na tym albumie.

  Drugi musical Willsona, „The Unsinkable Molly Brown”, był grany na Broadwayu przez 532 spektakle w latach 1960–1962 i został zekranizowany w 1964 roku z Debbie Reynolds w roli głównej. Jego trzeci musical na Broadwayu był adaptacją filmu Cud na 34. ulicy, zatytułowaną „Oto miłość”. Niektórzy miłośnicy teatru wspominają go jako szybką porażkę, ale w rzeczywistości cieszył się ośmiomiesięcznym występem na Broadwayu w latach 1963–1964 (334 przedstawienia). Jego czwarty, ostatni i najmniej udany musical to „1491”, opowiadający historię prób Kolumba sfinansowania swojej słynnej podróży. Został on wystawiony przez Los Angeles Civic Light Opera w 1969 roku, ale nie na Broadwayu.

W 1958 roku Willson wystąpił w telewizyjnym teleturnieju panelowym „Mam sekret”. Jego sekret polegał na tym, że „napisał nową piosenkę przewodnią Armii Zbawienia”. Willson napisał piosenkę „With Banners and Bonnets They Come” specjalnie dla Armii Zbawienia. Piosenka bezpośrednio nawiązywała do stosowania przez Armię Zbawienia mundurów, flag i symboli, aby „kochać niekochanych”. W programie specjalnym Willson dyrygował orkiestrą New York Staff Band, a piosenkę śpiewał oficer Armii Zbawienia, Olaf Lundgren. W 1964 roku Willson wyprodukował trzy oryginalne letnie programy specjalne dla CBS pod tytułem „Texaco Star Parade”. Pierwszy z nich miał premierę 5 czerwca 1964 roku, a w rolach głównych wystąpili Willson i jego żona Rini. Gościnnie wystąpili w nim Caterina Valente i Sergio Franchi, a także Willson dyrygował czterema orkiestrami wojskowymi, złożonymi z 500 członków kalifornijskiego liceum. W drugim odcinku specjalnym Debbie Reynolds śpiewała piosenki, które śpiewała w filmowej wersji broadwayowskiego musicalu Willsona z 1964 roku „Niezatapialna Molly Brown”. 28 lipca Willson i Rini poprowadzili trzeci odcinek specjalny, w którym Willson wystąpił z 1000 ochotników Korpusu Piechoty Morskiej z Camp Pendelton. Gościnnie wystąpili Vikki Carr, Jack Jones, Frederick Hemke oraz Joe i Eddie.

Willson napisał wiele znanych piosenek, takich jak „You and I”, hit numer 1 Glenna Millera w 1941 roku na listach przebojów Billboardu. Nagrali ją również Bing Crosby i Tommy Dorsey z Frankiem Sinatrą jako wokalistą. Trzy utwory z albumu The Music Man stały się amerykańskimi standardami: „Seventy-Six Trombones”, „Gary, Indiana” i „Till There Was You”, pierwotnie zatytułowany „Till I Met You” (1950). Inne popularne utwory Willsona to „It's Beginning to Look a Lot Like Christmas” (wydane pod tytułem „It's Beginning to Look Like Christmas”), „May the Good Lord Bless and Keep You” oraz „I See the Moon”. Jest autorem pieśni bojowej Uniwersytetu Iowa, „Iowa Fight Song”, a także utworu „For I for S Forever” Uniwersytetu Stanowego Iowa. Napisał również pieśń bojową dla swojego rodzinnego liceum „Mason City, Go!”. Osobliwością w dorobku Willsona jest utwór „Chicken Fat”, napisany w 1962 roku. W szkolnych salach gimnastycznych w całym kraju był on motywem przewodnim programu fitness dla młodzieży prezydenta Johna F. Kennedy'ego. Nadszedł czas, by młodzież w kraju weszła w formę, a piosenka Willsona pobudziła młodzież do wykonywania podstawowych ćwiczeń w szalonym tempie: pompek, brzuszków, pajacyków, skrętów tułowia, biegu w miejscu, sprężyn pogo i mnóstwa marszu. Z energicznym wokalem Roberta Prestona, orkiestrą marszową i pełnym chórem, piosenka została nagrana podczas sesji zdjęciowych do filmu „The Music Man”. Istnieją dwie wersje utworu: trzyminutowa, nadająca się do emisji w radiu, oraz dłuższa, sześciominutowa wersja do użytku w sali gimnastycznej. W 2014 roku ponowne nagranie „Chicken Fat” zostało wykorzystane w reklamie telewizyjnej iPhone’a 5S. W 1974 roku Willson zaproponował administracji Forda kolejną piosenkę marszową, „Whip Inflation Now”. 

Willson był trzykrotnie żonaty i nie miał dzieci. Rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną, Elizabeth, o czym donosiła depesza z 5 marca 1947 roku. Najwyraźniej nie utrzymywali kontaktu po rozwodzie, a w jego trzech wspomnieniach Elizabeth nie jest w ogóle wymieniona, chociaż Willson sprawił jej niespodziankę, wysyłając róże 20 sierpnia 1970 roku, w dniu, w którym przypadałaby ich 50. rocznica ślubu. Willison poślubił Ralinę „Rini” Zarovą, rosyjską śpiewaczkę operową, 13 marca 1948 roku. Zmarła 6 grudnia 1966 roku. W lutym 1968 roku poślubił Rosemary Sullivan. Przez lata mieszkał w dzielnicy Mandeville Canyon w Brentwood w Kalifornii; przyjaciele i sąsiedzi ciepło wspominali Willsona jako serdecznego i towarzyskiego gospodarza, który uwielbiał grać na pianinie i śpiewać na przyjęciach. Często rozdawał gościom z autografami egzemplarze swojego albumu „Meredith Willson Sings Songs from The Music Man”. W 1982 roku wraz z Rosemary wystąpił na widowni The Lawrence Welk Show. Wilson kilkakrotnie powracał do rodzinnego miasta na North Iowa Band Festival, coroczne wydarzenie poświęcone muzyce ze szczególnym uwzględnieniem orkiestr marszowych. W 1962 roku w Mason City odbyła się premiera filmu „The Music Man”, której gospodarzem był gubernator stanu Iowa Norman Erbe, a która zbiegła się z festiwalem. Podobnie jak grana przez niego postać Harold Hill, Willson poprowadził „Wielką Paradę” przez miasto, a wydarzenie obejmowało specjalne występy gwiazd filmu, Roberta Prestona i Shirley Jones. Mistrz ceremonii, redaktor Mason City Globe-Gazette W. Earl Hall, był osobowością radiową w całym stanie i osobistym przyjacielem od wielu dekad. Wilson był członkiem Narodowego Honorowego Bractwa Orkiestrowego Kappa Kappa Psi. 

 

W 1984 roku Willson zmarł w wieku 82 lat z powodu niewydolności serca. Jego pogrzeb odbył się w Mason City w stanie Iowa, a w uroczystości wzięli udział żałobnicy przebrani w kostiumy Music Mana oraz kwartet fryzjerski, który zaśpiewał „Lidę Rose”. Willson został pochowany na cmentarzu miejskim Elmwood-St. Joseph w Mason City.                                         Kompozycje Mereditha Willsona na listach przebojów

[solo] .1941 You and I The Glenn Miller Orchestra 1.US 08/1941 You and I Tommy Dorsey and His Orchestra 16.US 09/1941 You and I Bing Crosby 6.US 09/1953 I See the Moon The Mariners 14.US 02/1954 I See the Moon The Stargazers 1.UK 06/1959 'Till There Was You Anita Bryant 30.US 12/1960 I Ain't Down Yet Dinah Shore 103.US 12/1960 I Ain't Down Yet Art Mooney 108.US 03/1961 76 Trombones King Brothers 19.UK 03/1961 Till There Was You Peggy Lee 30.UK 08/1962 Till There Was You Valjean 100.US 12/2007 It's Beginning to Look Like Christmas Perry Como 47.UK 12/2012 It's Beginning to Look a Lot Like Christmas Michael Bublé 6.UK

Bix Beiderbecke

Bix Beiderbecke był jednym z najwybitniejszych muzyków jazzowych lat 20-tych XX wieku;
był również dzieckiem ery jazzu, który zapił się na śmierć nielegalnym alkoholem z czasów prohibicji. Jego nadużywanie alkoholu i piękny ton gry na kornecie uczyniły go legendą wśród muzyków już za życia. Legenda Bixa stała się jeszcze bogatsza po jego śmierci. Bix nigdy nie nauczył się dobrze czytać nut, ale już jako dziecko miał niesamowity słuch. Jego rodzice nie pochwalali jego gry na instrumentach i wysłali go do szkoły wojskowej pod Chicago w 1921 roku. Wkrótce został wydalony za wagary i został muzykiem na pełen etat.  

 

W 1923 roku Beiderbecke dołączył do Wolverine Orchestra i nagrywał z nimi w następnym roku. Bix był pod dużym wpływem Original Dixieland Jass Band, ale wkrótce przewyższył ich umiejętnościami. Pod koniec 1924 roku Bix opuścił Wolverines, aby dołączyć do orkiestry Jean Goldkette, ale jego niezdolność do czytania nut ostatecznie doprowadziła do utraty posady. W 1926 roku spędził trochę czasu z Orkiestrą Frankiego Trumbauera, gdzie nagrał swoje solowe arcydzieło fortepianowe „In a Mist”. Nagrał również kilka swoich najlepszych utworów z Trumbauerem i gitarzystą Eddiem Langiem pod pseudonimem Tram, Bix i Eddie. 

 

 Bixowi udało się na tyle poprawić umiejętność czytania nut, że na krótko powrócił do Orkiestry Jeana Goldkette'a, zanim dołączył jako solista do Orkiestry Paula Whitemana. Orkiestra Whitemana była najpopularniejszym zespołem lat 20-tych XX wieku, a Bix cieszył się prestiżem i pieniędzmi płynącymi z grania w tak popularnym zespole, ale nie powstrzymało go to od picia. W 1929 roku Bix zaczął pić. Cierpiał na delirium tremens i doznał załamania nerwowego podczas gry z Orkiestrą Paula Whitemana. Ostatecznie został odesłany do rodziców w Davenport w stanie Iowa, aby wyzdrowieć. Należy zauważyć, że Paul Whiteman był dla Bixa bardzo dobry w czasie jego zmagań. Utrzymywał Bixa na pełnym wynagrodzeniu długo po jego załamaniu i obiecał mu, że jego miejsce w Whiteman Orchestra będzie zawsze wolne, ale Bix już nigdy nie był taki sam i nigdy nie dołączył ponownie do zespołu.  

 

Wrócił do Nowego Jorku w 1930 roku i nagrał kilka kolejnych płyt ze swoim przyjacielem Hoagym Carmichaelem, a także pod pseudonimem Bix Beiderbecke i jego orkiestra. Przede wszystkim jednak zaszył się w pensjonacie w nowojorskiej dzielnicy Queens, gdzie dużo pił i pracował nad swoimi pięknymi solowymi utworami fortepianowymi „Candlelight”, „Flashes” i „In The Dark” (wykonanymi  przez Ralpha Suttona; Bix nigdy ich nie nagrał). 

 

 Zmarł w wieku 28 lat w 1931 roku w wyniku ataku alkoholowego. Oficjalną przyczyną zgonu było płatowe zapalenie płuc i obrzęk mózgu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In A Mist/Wringin' An' Twistin' [Tram - Bix And Lang]	Bix Beiderbecke	02.1928	-	20[1]	OKeh 40916	[written by Bix Beiderbecke]
At The Jazz Band Ball/The Jazz Me Blues	Bix Beiderbecke	02.1928	-	15[2]	OKeh 40923	[written by Larry Shields & Nick LaRocca]

Music in Iowa

Muzyka stanu Iowa obejmuje tak znanych muzyków, jak członkowie Rock and Roll Hall of Fame The Everly Brothers (którzy mieli 3 hity na pierwszym miejscu w Top 100, w tym „All I Have to Do Is Dream” z 1958 roku), Bix Beiderbecke, Art Farmer, Peggy Gilbert, Patty Waters, Mortimer Wilson, Thurlow Lieurance, Charlie Haden, Arthur Russell, Greg Brown, William Elliott Whitmore, Clarence Whitehill, Andy Williams, Meredith Willson, kompozytorka utworu The Music Man, oraz Alice Ettinger, która zasłynęła występami w Europie w latach 90-tych XIX wieku. Słynny muzyk i lider zespołu ery swingu, Glenn Miller, urodził się w Clarinda. 

 

Zespoły rockowe i metalowe z Iowa obejmują B. R. Olsona, fenomenalnego gitarzystę z Des Moines,

For Today, Euforquestra, The Envy Corps, In Loving Memory, The Cassandra Disease, Hawks, Slipknot (który miał 3 albumy nr 1 na liście Billboard 200, takie jak All Hope is Gone w 2008), Stone Sour, Radio Moscow, LOVE UNLiMiTED, Modern Life Is War, West Avenue (zespół), Marmot i Unknown Component.  

 

Miasto Walnut jest siedzibą National Traditional Country Music Association (NTCMA), które produkuje programy dla lokalnego radia i telewizji w Iowa. NTCMA prowadzi również Walnut Country Opera House, który jest teatrem i siedzibą kilku galerii sław i muzeów. Miasto Clear Lake jest znane jako miejsce, z którego Big Bopper, Buddy Holly i Ritchie Valens wyruszyli w dniu swojej śmierci; ich ostatni występ miał miejsce w Surf Ballroom. The Escorts (Do's & Don'ts) to jeden z pierwszych zespołów wprowadzonych do Galerii Sław Iowa Rock N Roll Music Association. Sioux City wprowadziło na scenę krajową zespół The Velaires i rockera Tommy'ego Bolina. Z Iowa pochodzi również czarnoskóry artysta bluesowy John-Paul Jones Group. 

 

 W Clear Lake odbywa się również coroczny festiwal poświęcony Buddy'emu Holly'emu. W Avoca odbywa się Narodowy Konkurs i Festiwal Muzyki Old-Time Country, który według przewodnika The Country Music Lover's Guide to the U.S.A. przyciąga ponad 50 000 osób. W Iowa odbywają się również Iowa Women's Music Festival oraz Central Iowa Traditional Dance and Music Festival w Ames. W lipcu 2008 roku w Des Moines odbył się inauguracyjny Festiwal Muzyczny 80/35, który przyciągnął około 30 000 fanów muzyki w ciągu dwóch dni. Festiwal Mission Creek w Iowa City prezentuje muzykę i literaturę i odbywa się każdej wiosny. We wrześniu 2011 roku Maximum Ames Music Festival miał swoją pierwszą edycję w Ames w stanie Iowa. Stał się corocznym wydarzeniem, przyciągającym gwiazdy muzyki krajowej, a także ponad 100 zespołów regionalnych. W Garner w stanie Iowa od 2002 roku odbywa się festiwal muzyki chrześcijańskiej Bash on the Farm. Na darmowym koncercie występują zarówno artyści regionalni, jak i krajowi, tacy jak Stellar Kart, The Wedding, Keith Tkachuk and the Flying Mongooses i 3sp.

 

W stanie Iowa działają również: Orkiestra Symfoniczna Des Moines, Opera Metro w Des Moines, Orkiestra Symfoniczna Quad City, Orkiestra Symfoniczna Dubuque, Opera Cedar Rapids, Orchestra Iowa (Cedar Rapids), Orkiestra Symfoniczna Sioux City, Orkiestra Symfoniczna Waterloo/Cedar Falls, Orkiestra Symfoniczna Southeast Iowa oraz Orkiestra Symfoniczna Northwest Iowa. Trzy główne uczelnie muzyczne w stanie Iowa to: Iowa State University School of Music w Ames, University of Iowa School of Music w Iowa City oraz University of Northern Iowa School of Music w Cedar Falls w stanie Iowa. Inne uczelnie oferujące programy muzyczne to m.in. Wartburg, Luther, Cornell, Morningside i Drake. Działa również Stowarzyszenie Muzyki Celtyckiej w Des Moines. Do najważniejszych miejsc koncertów należy Civic Center of Greater Des Moines. Chór Nordycki w Luther College w Decorah występował na całym świecie, występując w Norwegii, Anglii, Niemczech, Rosji, Polsce, na Węgrzech, w Rumunii, krajach bałtyckich, Meksyku i na Karaibach. Występował również w Stanach Zjednoczonych, występując w znanych salach koncertowych, takich jak Lincoln Center w Nowym Jorku i John F. Kennedy Center for the Performing Arts w Waszyngtonie. Ponadto Luther College posiada największy akademicki program chóralny w Stanach Zjednoczonych, liczący prawie 600 studentów-śpiewników. 

 

 Pierwszą muzyką stanu Iowa była muzyka rdzennej ludności zamieszkującej ten stan przed kolonizacją. Pierwsi osadnicy w Iowa mieli głównie pochodzenie Siouan. Meskwaki i Saukowie zostali przeniesieni do osady Tama z ziem swoich przodków między Wisconsin a Illinois; Istnieje również Naród Sac i Fox w Oklahomie oraz plemiona Sac i Fox w Kansas i Nebrasce. Wykonując muzykę ludową w języku jidysz i Izraela, Java Jews to żydowska grupa klezmerska z siedzibą w Des Moines. Występowali na Targach Stanowych w Iowa w latach 2003 i 2004. Zespół Foot-Notes of Decorah rozpoczął granie skandynawsko-amerykańskiej muzyki tanecznej w 1991 roku pod przewodnictwem skrzypaczki Beth Hoven Rotto. Foot-Notes podtrzymuje ustną tradycję melodii przekazywanych przez dawnych skrzypków z pogranicza i Decorah w stanie Iowa oraz Spring Grove w stanie Minnesota, a najbardziej znanym z tych skrzypków był Bill Sherburne, wybitny norwesko-amerykański skrzypek, który zmarł w wieku 90 lat w 1991 roku. Rotto odbywał praktyki u Sherburne'a i po jego śmierci nauczył się jego pełnego repertuaru. Zespół kontynuuje tradycję grania na tańcach w wiejskiej, dwuizbowej szkole z 1911 roku w Highlandville w stanie Iowa, gdzie tańce te narodziły się w połowie lat 70-tych XX wieku dzięki muzyce Billa Sherburne'a i jego zespołu. Muzyka Foot-Notes była prezentowana w programach radia publicznego w Minnesocie, Wisconsin i Iowa oraz w norweskich programach radiowych. Zespół został wybrany do reprezentowania stanu Iowa na Festiwalu Amerykańskiego Folkloru Smithsonian Institution w 1996 roku oraz na Festiwalu Folkloru Iowa w Des Moines w stanie Iowa w tym samym roku.

 

Jack Nitzsche

Jack Nitzsche, ważny twórca muzyki popularnej, działający przez 40 lat za kulisami,
kompozytor, autor tekstów, producent, aranżer i muzyk studyjny, odegrał kluczową rolę w rock and rollu lat 60-tych, wnosząc wiedzę wyszkolonego muzyka do twórczości bardziej instynktownych rockmanów w sposób, który uzupełniał i pogłębiał ich twórczość. Z jego talentu skorzystali w szczególności The Rolling Stones i Neil Young. Nitzsche był również utalentowanym kompozytorem, autorem kilku wielkich hitów i kompozytorem muzyki filmowej, który skomponował blisko trzydzieści ścieżek dźwiękowych do filmów. 

 

Nitzsche dorastał w Howard City w stanie Michigan, które opuścił w wieku 18 lat w 1955 roku, aby studiować w Westlake College of Music w Hollywood w Kalifornii; do końca kariery mieszkał w okolicach Los Angeles. Po studiach w 1957 roku znalazł pracę jako kopista nut. Został zatrudniony w wytwórni Specialty Records przez Sonny'ego Bono, z którym intensywnie współpracował przez kolejne lata. Pracował również w Capitol Records i Original Sound Records. W Original Sound napisał „Bongo Bongo Bongo”, instrumentalny utwór, który Preston Epps nagrał jako kontynuację jego przeboju „Bongo Rock”. Trafił on na krajowe listy przebojów latem 1960 roku. 

 

 Nitzsche zaczął otrzymywać zlecenia jako aranżer, a kiedy kompozytor i producent Phil Spector przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże, podjął współpracę ze Spectorem, aranżując wiele jego hitów, między innymi „He's a Rebel” zespołu Crystals i „Be My Baby” zespołu Ronettes. Podpisał również kontrakt płytowy z wytwórnią Reprise Records, która latem 1963 roku wydała jego instrumentalny utwór „The Lonely Surfer”. Utwór znalazł się w Top 40, a Nitzsche wydał po nim album o tym samym tytule. Nie odniósł jednak sukcesu muzycznego, choć wydał jeszcze kilka albumów.  

 

Jego kolejnym hitem na listach przebojów był utwór, który skomponował, ale którego nie wykonał. Razem z Sonnym Bono napisał „Needles and Pins”, pierwotnie nagrany przez Jackie DeShannon. Utwór został coverowany przez grupę Searchers z British Invasion, która wiosną 1964 roku wprowadziła go do pierwszej dwudziestki. (Piosenkę reaktywował Smokie na potrzeby listy przebojów w 1977 roku, a w 1986 roku zespół Tom Petty & the Heartbreakers ze Stevie Nicks znalazł się w pierwszej czterdziestce). 

 

  Praca Nitzschego ze Spectorem okazała się dla niego bardzo owocna w pracy z innym zespołem British Invasion. Jesienią 1964 roku wziął udział w sesjach do albumu The Rolling Stones, „The Rolling Stones, Now!”, rozpoczynając długą współpracę z zespołem, w ramach której brał udział w nagraniach takich utworów jak „Play with Fire”, „Paint It Black” i „You Can't Always Get What You Want” (aranżacja chóralna).  Nitzsche zadebiutował w filmie jako dyrektor muzyczny The T.A.M.I. Show, legendarnego filmu koncertowego nakręconego w listopadzie 1964 roku i wydanego w styczniu 1965 roku. Również w 1965 roku napisał swoją pierwszą muzykę filmową do niskobudżetowego filmu Village of the Giants, choć minęło kolejne pięć lat, zanim zaczął regularnie pracować przy filmach. W międzyczasie kontynuował produkcję, aranżację i nagrywanie z szeroką gamą muzyków, w tym Timem Buckleyem, Bobbym Darinem, Doris Day, Marianne Faithfull, Frankie Laine i The Monkees.  

 

Rozpoczął długoletnią współpracę z Neilem Youngiem, pisząc aranżację smyczkową do utworu Younga „Expecting to Fly”, który ukazał się na albumie Buffalo Springfield „Buffalo Springfield Again” w 1967 roku. Kiedy Springfield rozpadł się w 1968 roku, a Young rozpoczął karierę solową, Nitzsche kontynuował z nim współpracę, współprodukując i pisząc aranżacje do jego pierwszego solowego albumu, „Neil Young”, z 1969 roku. Pracował również nad albumami Younga z początku lat 70-tych „After the Gold Rush”, „Harvest”, „Time Fades Away” i „Tonight's the Night”, a następnie powrócił do niego na albumach „Life” (1987) i „Harvest Moon” (1992). 

 

Nitzsche dostał szansę powrotu do pracy filmowej w 1970 roku, kiedy to zagrał w filmie „Performance” z Mickiem Jaggerem w roli głównej. To właśnie on zapoczątkował jego karierę jako kompozytora muzyki filmowej. W 1973 roku pracował nad dużymi filmami studyjnymi, takimi jak „Egzorcysta”, a w 1975 roku zdobył nominację do Oscara za muzykę do „Lotu nad kukułczym gniazdem”. Pod koniec lat 70-tych przyjął kilka zleceń produkcyjnych z wykonawcami new wave rocka, produkując pierwsze trzy albumy Minka DeVille'a oraz słynny „Squeezing out Sparks” Grahama Parkera i grupy Rumour.  

 

W latach 80-tych pracował jednak na pełen etat nad muzyką filmową, tworząc średnio dwie rocznie w ciągu dekady. W 1982 roku otrzymał kolejną nominację do Oscara za „Oficer i dżentelmen”, a wraz z Willem Jenningsem i Buffy Sainte-Marie (wówczas żoną Nitzschego) zdobył Oscara za najlepszą piosenkę do „Up Where We Belong”, która stała się już hitem numer jeden w wykonaniu Joe Cockera i Jennifer Warnes. Praca filmowa Nitzschego zwolniła na początku lat 90-tych. Jego ostatnią ścieżką dźwiękową był The Crossing Guard z 1995 roku. Zmarł w sierpniu 2000 roku w wieku 63 lat.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer / Song for a Summer Night	Jack Nitzsche	08.1963	-	39[8]	Reprise 20 202	[written by Marty Cooper/Jack Nitzsche][produced by Jimmy Bowen]
Rumble / Theme for a Broken Heart	Jack Nitzsche	11.1963	-	91[2]	Reprise 20,225	[written by Grant, Wray][produced by Jimmy Bowen]
Theme from "One Flew Over the Cuckoo's Nest" / The Last Dance	Jack Nitzsche	05.1976	-	109[1]	Reprise 20 225	[piosenka tytułowa z filmu][written by Jack Nitzsche][produced by Jack Nitzsche]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lonely Surfer	Jack Nitzsche	.1963	-	-	Reprise 6101	[produced by Jimmy Bowen]
Dance to the Hits of The Beatles	Jack Nitzsche	.1964	-	-	Reprise 6115	[produced by Jimmy Bowen]
One Flew Over the Cuckoo's Nest	Jack Nitzsche	.1975	-	-	Fantasy 9500	[produced by Jack Nitzsche]
Starman	Jack Nitzsche	.1984	-	-	Varèse Sarabande 81233	-
The Hot Spot	Jack Nitzsche	08.1990	-	-	Antilles 8755	[produced by Jack Nitzsche, Michael Hoenig]

                                        Kompozycje Jacka Nitzsche na listach przebojów

[with Arthur Egnoian] 08/1960 Bongo, Bongo, Bongo Preston Epps 78.US [with Sonny Bono] 05/1963 Needles and Pins Jackie DeShannon 84.US 01/1964 Needles and Pins The Searchers 13.US/1.UK 09/1977 Needles and Pins Smokie 68.US/10.UK 12/1985 Needles and Pins Tom Petty 37.US [with Martin Cooper] 08/1963 The Lonely Surfer Jack Nitzsche 39.US [with Sonny Bono, Mitch Murray, John Lennon & Paul McCartney] 07/1964 Call Up the Groups The Barron Knights 3.UK [with Greg Dempsey] 04/1967 I Could Be So Good to You Don & The Goodtimes 56.US [with Jackie DeShannon] 03/1968 Me About You Jackie DeShannon 119.US [solo] 05/1976 Theme from One Flew Over the Cuckoo's Nest Jack Nitzsche Orchestra 109.US [with Russ Titelman ] 02/1978 Gone Dead Train Nazareth 49.UK [with Buffy Sainte-Marie & Will Jennings] 08/1982 Up Where We Belong Joe Cocker & Jennifer Warnes 7.UK/1.US [with Ludovic Navarre] 06/2001 Sure Thing St Germain 77.UK

Curb Records

Curb Records (znana również jako Asylum-Curb, a wcześniej MCG Curb) to amerykańska
wytwórnia płytowa założona przez Mike'a Curba, pierwotnie jako Sidewalk Records w 1963 roku. W latach 1969–1973 Curb połączył się z MGM Records, gdzie Curb pełnił funkcję prezesa MGM i Verve Records. 

Na przestrzeni lat Curb Companies odniosło znaczące sukcesy z takimi artystami jak Stone Poneys (z udziałem Lindy Ronstadt), Eric Burdon i War, Sammy Davis Jr., Osmond Family (w tym Donny & Marie), Lou Rawls, Exile, Righteous Brothers, Solomon Burke, Gloria Gaynor, The Hondells, The Arrows (z udziałem Davie Allana), Lyle Lovett, Roy Orbison, Electric Flag (z udziałem Mike'a Bloomfielda i Buddy'ego Milesa), The Sylvers i Four Seasons. Album powrotny Four Seasons, „Who Loves You”, zawierał utwór „December 1963 (Oh, What a Night)”. Był to pierwszy singiel, który spędził ponad rok na liście Billboard Hot 100.

 W przeszłości i obecnie Curb występował z takimi artystami jak Chet Atkins, Rodney Atkins, Kaci Battaglia, Bellamy Brothers, KMC Kru (hip-hop), Lee Brice, Sawyer Brown, Solomon Burke, Clark Family Experience, Sammy Davis Jr., Desert Rose Band, Exile, Family Force 5, Four Seasons, Gloria Gaynor, Lee Greenwood, Steve Holy, Wynonna Judd, The Judds, Hal Ketchum, Lyle Lovett, Ronnie McDowell, Tim McGraw, Jo Dee Messina, Roy Orbison, Lou Rawls, Righteous Brothers, LeAnn Rimes, Rio Grand, Neil Sedaka i T.G. Sheppard, Jim Stafford, Ray Stevens, Jonathan Thulin, Mel Tillis, Trick Pony (z udziałem Heidi Newfield), Hank Williams Jr. i Chris Young.

  Pod koniec 2002 roku Curb Records nabyło również udziały w Word Records od ówczesnych właścicieli Time Warner. Warner Music Group sprzedał pozostałe udziały w wytwórni Curb w 2016 roku, dzięki czemu Word stała się w całości własnością wytwórni, a Warner Music nadal dystrybuuje jej produkcje. Natalie Grant, czterokrotna laureatka nagrody GMA Music Award i wokalistka roku, podpisała kontrakt z Curb Records, podobnie jak pięciokrotny zdobywca nagrody GMA Music Award, zespół Selah. Przez lata Curb odnosił sukcesy z innymi artystami gospel, takimi jak MercyMe, Second Chapter of Acts, Degarmo and Key, Patti Cabrera, Michael English, Debby Boone, Fisk Jubilee Singers, Barlowgirl, pureNRG, Worship Kids, Francesca Battistelli, Big Daddy Weave, Building 429, Fernando Ortega, Downhere, Nicole C. Mullen, Larry Norman, Jonathan Pierce, Plumb, Point of Grace, Group 1 Crew, Salvador, Jamie Slocum, Steller Kart, Jaci Velasquez i Mark Schultz. 

W 2006 roku Curb założył siostrzaną wytwórnię rockową Bruc Records, której nazwa jest akronimem od słów „Blues, Rock, Urban, Country” (nazwa ta jest również zapisywana od tyłu jako „Curb”). „Straight to Hell” Hanka Williamsa III był pierwszym albumem wydanym pod nowym szyldem. W 2011 roku Curb wniósł pozew przeciwko piosenkarzowi Timowi McGrawowi, zarzucając mu złamanie umowy, a McGraw wniósł pozew wzajemny przeciwko Curbowi. Wczesne orzeczenia sądowe zapadły na korzyść McGrawa. W 2012 roku McGraw przestał nagrywać z Curbem, wytwórnią, która wydała wszystkie jego albumy i single od lat 90-tych, i przeszedł do Big Machine Records. 

W 2015 roku Jim Ed Norman został mianowany prezesem Curb Group. Jednak Mike Curb pozostaje niezwykle zaangażowany jako założyciel i prezes zarządu. Fundacja Curb Curb Records wspiera programy charytatywne za pośrednictwem Fundacji Rodziny Mike'a Curba. Wśród wspieranych programów znajdują się: Centrum Powitalne Rodziny Mike'a Curba w Second Harvest, Młodzieżowa Orkiestra Symfoniczna Curb, Konkurs Młodych Muzyków Curb, Konkurs Koncertów Curb, Centrum Humanitarne Curb Family, Centrum Osiągnięć Juniorów Curb w Los Angeles i Nashville, Centrum Pediatryczne Curb Family, Centrum Konferencyjne Skautów w Nashville, Teatr Patriots w Fort Campbell, Centrum Edukacyjne Curb Family Oasis oraz Klasy Rozwoju Nauczycieli Stella Curb. Fundacja Curb aktywnie działa w obszarze edukacji, m.in. w Curb Center na Uniwersytecie Vanderbilt (gdzie uruchomiono program Curb Creative Campus), Curb College for Music Business na Uniwersytecie Belmont, Curb College of Arts, Media and Communication na Uniwersytecie Stanowym Kalifornii w Northridge, Curb Beaman Jubilee Singers Chair na Uniwersytecie Fisk, Curb College of Arts, Music and Sciences na Daytona State College, Business and Law Chair and Facility na Claremont McKenna College, Curb Learning Lab for Music and Entertainment na Uniwersytecie Baylor, Curb Keller Dormitories w Neve Yerushalayim na Uniwersytecie Jerozolimskim oraz Curb History Institute na Rhodes College. Projekty W ramach projektów edukacyjnych Curb, Curb zakupił i odrestaurował pierwszy dom Elvisa Presleya w Memphis w stanie Tennessee, Muzeum Johnny'ego Casha w Nashville w stanie Tennessee, historyczne studio RCA Studio B oraz zabytkowy Quonset Hut w Columbii (pierwsze studio nagraniowe na słynnej Music Row w Nashville). Te zabytkowe obiekty były wykorzystywane przez studentów różnych uczelni i uniwersytetów wspieranych przez Curb do studiowania historii muzyki. W październiku 2008 roku Curb Event Center, mieszczący 6000 osób, 

Na Uniwersytecie Belmont w Nashville odbyła się debata prezydencka Town Hall pomiędzy senatorami Johnem McCainem i Barackiem Obamą. 

 

 W Wielkiej Brytanii artyści Curb (poza tymi, którzy posiadają sublicencje dla dużych wytwórni) mogą znaleźć się na brytyjskich listach przebojów „niezależnych”. W styczniu 2006 roku Curb znalazł się w pierwszej dziesiątce przeboju z albumem „Tribute to George Best” Briana Kennedy'ego i Petera Corry'ego, EP-ką zawierającą utwory „You Raise Me Up”. Wcześniej Curb miał duże przeboje w Europie z zespołami Four Seasons, The Osmonds, LeAnn Rimes oraz ścieżkami dźwiękowymi, takimi jak „Coyote Ugly”.

Bob Welch

Wokalista, autor tekstów i gitarzysta Bob Welch cieszył się krótką passą sukcesów
w mainstreamie pod koniec lat 70-tych po czteroletnim okresie w zespole Fleetwood Mac, poprzedzającym fenomen. W 1971 roku Welch zastąpił Jeremy'ego Spencera i pozostał w zespole na albumach „Future Games” (1971), „Bare Trees” (1972), „Penguin” (1973), „Mystery to Me” (1973) i „Heroes Are Hard to Find” (1974). Najlepszym momentem Welcha w zespole Fleetwood Mac był senny, jazzowy utwór „Hypnotized” z płyty „Mystery to Me”. 

 Welch został poproszony o pozostanie w zespole pomimo dołączenia Lindsey Buckingham i Stevie Nicks, ale odszedł i założył hardrockowe trio o nazwie Paris. Zespół - w którego skład wchodzili były basista Jethro Tull, Glenn Cornick, były perkusista Nazz, Thom Mooney, a następnie przyszły perkusista Tin Machine, Hunt Sales - wydał dwa chłodno przyjęte albumy w 1976 roku. Welch postanowił wówczas tworzyć jawnie komercyjną muzykę pop i udało mu się to osiągnąć dzięki wydanemu w 1977 roku albumowi „French Kiss”, który uzyskał status platynowej płyty i zawierał przeboje „Sentimental Lady” (ponowne nagranie utworu Bare Trees) oraz „Ebony Eyes”. 

 Wydany w 1979 roku album „Three Hearts” w dużej mierze powtórzył formułę, ale osiągnął jedynie status złotej płyty; singiel „Precious Love” trafił do Top 40. Na obu albumach gościnnie wystąpili członkowie Fleetwood Mac. Welch wydał jeszcze cztery albumy do 1983 roku, ale sprzedaż stale spadała. Do 1987 roku Welch przeprowadził się do Phoenix w Arizonie i założył zespół Avenue M. Pod koniec lat 90-tych kontynuował karierę kompozytorską w Nashville w stanie Tennessee. Welch publicznie popadł również w konflikt z byłymi członkami zespołu Fleetwood Mac. W 1994 roku wniósł pozew, twierdząc, że zaniżono mu tantiemy za jego kadencji. Sprawa została rozstrzygnięta poza sądem, ale Welch twierdzi, że Fleetwood Mac w odwecie doprowadził do wykluczenia go z wprowadzenia zespołu do Rock and Roll Hall of Fame w 1998 roku. Welch był jedynym wczesnym członkiem, który nie został uhonorowany. 

 Zmarł w wyniku samobójczego postrzału w swoim domu w Nashville 7 czerwca 2012 roku; Bob Welch miał 65 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sentimental Lady/Hot Love, Cold World	Bob Welch	10.1977	-	8[18]	Capitol 4479	[written by Bob Welch][produced by Lindsey Buckingham, Christine McVie]
Ebony Eyes/Outskirts	Bob Welch	01.1978	-	14[17]	Capitol 4543	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Hot Love, Cold World/Danchiva	Bob Welch	06.1978	-	31[10]	Capitol 4588	[written by B. Welch, J. Henning][produced by John Carter]
Precious Love/Something Strong	Bob Welch	02.1979	-	19[15]	Capitol 4685	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Church/Here Comes The Night	Bob Welch	05.1979	-	79[3]	Capitol 4719	[written by Bob Welch][produced by John Carter]
Two To Do/Imaginary Fool	Bob Welch	11.1981	-	107[2]	RCA 12356	[written by M. Clark][produced by Michael Verdick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
French Kiss	Bob Welch	10.1977	-	12[46]	Capitol 11 663	[platinum-US][produced by John Carter,Lindsey Buckingham,Christine McVie]
Three Hearts	Bob Welch	03.1979	-	20[17]	Capitol 11 907	[gold-US][produced by John Carter, Richard Dashut]
The Other One	Bob Welch	12.1979	-	105[8]	Capitol 12 017	[produced by John Carter]
Man Overboard	Bob Welch	10.1980	-	162[5]	Capitol 12 107	[produced by John Carter]

Whispers

 The Whispers to amerykańska grupa wokalna z Los Angeles w Kalifornii.
Od końca lat 60-tych XX wieku zespół tworzy przeboje, a najbardziej znany jest z dwóch singli R&B, „And the Beat Goes On” z 1979 roku i „Rock Steady” z 1987 roku, które zajęły pierwsze miejsce na listach przebojów. Zespół ma na swoim koncie 15 singli R&B w pierwszej dziesiątce oraz 8 albumów R&B w pierwszej dziesiątce, z czego dwa, „The Whispers” i „Love Is Where You Find It”, dotarły do ​​pierwszego miejsca na listach przebojów. Zespół zdobył dwie platynowe i pięć złotych płyt według RIAA. 

 Zespół The Whispers powstał w 1963 roku w Watts w Kalifornii. W jego pierwotnym składzie znaleźli się bracia bliźniacy Wallace „Scotty” i Walter Scott, a także Gordy Harmon, Marcus Hutson i Nicholas Caldwell. Po zaproszeniu do obszaru Zatoki San Francisco w 1966 roku przez Sly'a Stone'a, grupa przeniosła się w tamte rejony, gdzie zaczęła budować reputację jako olśniewający zespół koncertowy. Walter Scott został powołany do służby w wojnie w Wietnamie w tym okresie na osiemnaście miesięcy, powracając do zespołu w 1969 roku po zwolnieniu ze służby. Po tym, jak Harmon uszkodził krtań w wypadku samochodowym w 1973 roku, zastąpił go były członek Friends of Distinction,Leaveil Degree. 

 Po serii singli w wytwórni Dore w Los Angeles, grupa podpisała kontrakt z małą wytwórnią Soul Clock w Los Angeles, prowadzoną przez producenta Rona Carsona, który był odpowiedzialny za ich przełomowy hit „Seems Like I Got to Do Wrong” w 1970 roku. Przenosząc się do większej nowojorskiej wytwórni Janus, Carson kontynuował produkcję, zanim sprzedał wszystkie swoje nagrania Janus, a grupa nagrywała wówczas głównie w Filadelfii w połowie lat 70-tych. W 1978 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Dicka Griffeya SOLAR Records.  

W latach 1979-80 utwory „And the Beat Goes On” / „Can You Do the Boogie” / „Out the Box” zajęły 1. miejsce na liście przebojów Hot Dance Club Play. W Wielkiej Brytanii „And the Beat Goes On” osiągnął 2. miejsce, a „It's a Love Thing” stał się ich drugim utworem w pierwszej dziesiątce w 1981 roku, osiągając 9. miejsce. W 1987 roku ich piosenka „Rock Steady” osiągnęła 7. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA, 10. miejsce na liście Cash Box Top 100 w USA i 1. miejsce na liście R&B. The Whispers założyli później własną firmę producencką Satin Tie Productions, dzięki której wydali w 2006 roku swój niezależny album For Your Ears Only. 

 Grupa otworzyła drugi mecz World Series w 1989 roku w Oakland–Alameda County Coliseum swoją interpretacją hymnu narodowego. Marcus Hutson opuścił zespół w 1992 roku z powodu raka prostaty. Według strony internetowej Whispers, kiedy Hutson zmarł 23 maja 2000 roku, przyrzekli, że nigdy go nie zastąpią i zaczęli występować jako kwartet. Jerry McNeil zrezygnował ze stanowiska klawiszowca pod koniec 1993 roku, aby spędzać więcej czasu z rodziną. W 2014 roku Whispers zostali wprowadzeni do Narodowej Galerii Sław Rhythm and Bluesa. Filadelfijski zespół kompozytorów soulowych, Allan Felder, Norman Harris, Bunny Sigler i Ronnie Baker, wykonał kilka utworów Whispers, w tym „A Mother for My Children” i „Bingo”. Nicholas Caldwell zmarł z powodu zastoinowej niewydolności serca w swoim domu w San Francisco 5 stycznia 2016 roku w wieku 71 lat. Założyciel Gordy Harmon zmarł w swoim domu w Los Angeles 5 stycznia 2023 roku w wieku 79 lat. Założyciel Walter Scott zmarł po krótkiej chorobie 26 czerwca 2025 roku w wieku 81 lat. Tym samym Wallace Scott został ostatnim żyjącym członkiem oryginalnego składu od 1963 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Time Will Come/Flying High	Whispers	08.1969	-	-	Soul Clock 107	[written by Gordy Horman][produced by Ron Carson][17[7].R&B Chart]
Seems Like I Gotta Do Wrong/Needle In A Haystack	Whispers	09.1970	-	50[9]	Soul Clock 1004	[written by Dee Ervin, Lynn Farr][produced by Ron Carson][6[11].R&B Chart]
There's A Love For Everyone/It Sure Ain't Pretty (Hard Core Unemployed)	Whispers	12.1970	-	116[1]	Janus 140	[written by Sugar Pie De Santo][produced by Ron Carson][31[6].R&B Chart]
Your Love Is So Doggone Good/Crackel Jack	Whispers	05.1971	-	93[2]	Janus 150	[written by Rudy Love, Dee Ervin][produced by Ron Carson][19[6].R&B Chart]
Can't Help But Love You/A Hopeless Situation	Whispers	02.1972	-	114[1]	Janus 174	[written by Michael Gately, Robert John][produced by Ron Carson][35[8].R&B Chart]
I Only Meant To Wet My Feet/You Fill My Life With Music	Whispers	07.1972	-	-	Janus 184	[written by D. Daniels, T. McFaddin][produced by Ron Carson][27[8].R&B Chart]
Somebody Loves You/Can We Love Forever	Whispers	01.1973	-	94[4]	Janus 200	[written by Terri McFadden, Warren Sams][produced by Ron Carson][45[3].R&B Chart]
A Mother For My Children/What More Can A Girl Ask For?	Whispers	02.1974	-	92[4]	Janus 231	[written by Ronnie Baker, Norman Harris, Bunny Sigler, Alan Felder][produced by Bunny Sigler, Baker, Harris, Young][32[13].R&B Chart]
Bingo/Once More With Feeling	Whispers	06.1974	-	-	Janus 238	[written by A. Felder, B. Sigler, N. Harris][produced by Baker, Harris, Young][40[9].R&B Chart]
What More Can A Girl Ask For?/Broken Home	Whispers	10.1974	-	-	Janus 244	[written by Alan Folder, Norman Harris][produced by Baker, Harris, Young][60[10].R&B Chart]
In Love Forever/Fairytales	Whispers	12.1975	-	-	Soul Train 10430	[written by J. Hernandez][produced by Don Cornelius, Dick Griffey, The Whispers][40[12].R&B Chart]
One For The Money (Part 1)/One For The Money (Part 2)	Whispers	08.1976	-	88[10]	Soul Train 10700	[written by V. Drayton, R. Turner][produced by "The Harris Machine" Norman Harris][10[15].R&B Chart]
Living Together (In Sin)/I've Got A Feeling	Whispers	10.1976	-	101[6]	Soul Train 10773	[written by V. McCoy, J. Cobb][produced by Norman Harris][21[15].R&B Chart]
You're Only As Good As You Think You Are/Sounds Like A Love Song	Whispers	02.1977	-	-	Soul Train 10878	[written by B. Gray, A. Felder][produced by Don Cornelius, Dick Griffey, "The Harris Machine" Norman Harris][91[4].R&B Chart]
Make It With You/You Are Number One	Whispers	08.1977	-	94[4]	Soul Train 10996	[written by D. Gates][produced by Don Cornelius, Dick Griffey][10[17].R&B Chart]
I'm Gonna Make You My Wife/You Never Miss Your Water ('Til Your Well Runs Dry)	Whispers	11.1977	-	-	Soul Train 11139	[written by W. Bell][produced by Don Cornelius, Dick Griffey, The Whispers][54[9].R&B Chart]
(Let's Go) All The Way/Chocolate Girl	Whispers	06.1978	-	101[11]	Solar 11246	[written by M. Ragin, R. Burke, A. Posey, J. Brown][produced by Dick Griffey, The Whispers][10[18].R&B Chart]
(Olivia) Lost And Turned Out/Try And Make It Better	Whispers	09.1978	-	-	Solar 11353	[written by M. Anthony][produced by Dick Griffey, The Whispers ][13[22].R&B Chart]
Can't Do Without Love/Headlights	Whispers	06.1979	-	-	Solar 11590	[written by K. Burke, C. Mayfield][produced by Dick Griffey, The Whispers][43[11].R&B Chart]
Homemade Lovin'/You'll Never Get Away	Whispers	08.1979	-	-	Solar 11685	[written by L. Sylvers][produced by Dick Griffey, The Whispers][66[6].R&B Chart]
A Song For Donny	Whispers	10.1979	-	-	Solar 11739	[written by D. Hathaway, Carrie Lucas][produced by Dick Griffey, The Whispers][21[15].R&B Chart]
And The Beat Goes On/Can You Do The Boogie	Whispers	02.1980	2[12]	19[15]	Solar 11894	[gold-US][written by Leon Sylvers, Stephen Shockley, William Shelby][produced by Dick Griffey, The Whispers][1[5][20].R&B Chart]
Lady/I Love You	Whispers	04.1980	55[3]	28[11]	Solar 11928	[written by Nicholas Caldwell][produced by Dick Griffey, The Whispers][3[19].R&B Chart]
My Girl/(Olivia) Lost And Turned Out	Whispers	07.1980	26[6]	-	Solar SO 8 [UK]	[written by W. Robinson, R. White][produced by Dick Griffey, The Whispers]
It's A Love Thing/Girl I Need You	Whispers	02.1981	9[11]	28[15]	Solar 12154	[written by W. Shelby, D. Meyers][produced by The Whispers, Dick Griffey, Leon Sylvers III][2[20].R&B Chart]
I Can Make It Better/Say You (Would Love For Me Too)	Whispers	05.1981	44[5]	105[3]	Solar 12232	[written by W. Shelby, S. Shockley, D. Meyers][produced by The Whispers, Dick Griffey][40[10].R&B Chart]
This Kind Of Lovin'/What Will I Do	Whispers	09.1981	-	-	Solar 12295	[written by W. Shelby, K. Spencer, N. Beard][produced by Leon Sylvers III][17[15].R&B Chart]
In The Raw/Small Talkin'	Whispers	02.1982	-	103[4]	Solar 47961	[written by Glen Barbee, Charmaine Sylvers, Donna Meyers][produced by Leon F. Sylvers III, Ricky Sylvers, The Whispers][8[15].R&B Chart]
Emergency/Only You	Whispers	05.1982	-	-	Solar 48008	[written by Kevin Spencer, Nidra Beard, William Shelby][produced by Leon F. Sylvers III, The Whispers][22[12].R&B Chart]
Tonight/Small Talkin'	Whispers	04.1983	-	84[4]	Solar 69842	[written by Jerry Knight][produced by Leon F. Sylvers III][4[16].R&B Chart]
Keep On Lovin' Me/Try It Again	Whispers	05.1983	-	-	Solar 69827	[written by Wardell Potts Jr., William Zimmerman, Kevin Spencer][produced by Leon F. Sylvers III, Ricky Sylvers][4[18].R&B Chart]
This Time/Love For Love	Whispers	10.1983	81[3]	110[1]	Solar 69809	[written by Grady Wilkins, Percy Scott][produced by Whispers][32[9].R&B Chart]
Contagious/Keep Your Love Around	Whispers	12.1984	56[3]	105[4]	Solar 69683	[written by Bopz Watson, Roggie Colloway, Melvin Gentry, Bobby Lovelace][produced by Reggie Calloway][10[15].R&B Chart]
Some Kinda Lover/Never Too Late	Whispers	03.1985	91[1]	106[4]	Solar 69658	[written by Boaz Watson, Kenny Edmonds][produced by Reggie Calloway][17[14].R&B Chart]
Don't Keep Me Waiting/Suddenly	Whispers	05.1985	-	-	Solar 69639	[written by Kenny Edmonds][produced by Reggie Calloway][60[7].R&B Chart]
Hello Stranger	Carrie Lucas feat. Whispers	07.1985	-	-	Constellation 52 602	[written by Barbara Lewis][20[14].R&B Chart]
And The Beat Goes On/Some Kinda Lover	Whispers	03.1987	45[4]	-	Solar MCA 1126	[written by L. Sylvers III, S. Shockley, W. Shelby][produced by Dick Giffey, Leon Sylvers III, The Whispers]
Rock Steady/Are You Going My Way	Whispers	06.1987	38[6]	7[23]	Solar 70006	[written by Babyface, L.A., D. Ladd, B. Watson][produced by L.A., Babyface][1[1][18].R&B Chart]
Just Gets Better With Time/Say Yes	Whispers	08.1987	-	-	Solar 70012	[written by Gary Taylor][produced by Gary Taylor][12[15].R&B Chart]
Special FX/Give It To Me	Whispers	08.1987	69[4]	-	Solar MCA 1178 [UK]	[written by L. Sylvers III, J. Sylvers][produced by Leon F. Sylvers III]
In The Mood	Whispers	11.1987	-	-	Solar 70017	[written by D. Simmons, Babyface][produced by L. A., Babyface][16[15].R&B Chart]
No Pain, No Gain	Whispers	04.1988	81[2]	-	Solar 70020	[written by L. Sylvers III, K. Grady, K. Aubrey][produced by Leon F. Sylvers III][74[6].R&B Chart]
Innocent	Whispers	06.1990	-	55[11]	Capitol 44 593	[written by Brookins, Jones, King][produced by Robert Brookins][3[15].R&B Chart]
My Heart Your Heart	Whispers	10.1990	-	-	Capitol 44 627	[written by Gary Taylor][produced by Gary Taylor][16[15].R&B Chart]
Is It Good to You	Whispers	02.1991	-	-	Capitol 44 626	[written by Tsuyoshi Takayanagi,Kevin Spencer][produced by Tsuyoshi Takayanagi,Kevin Spencer][7[14].R&B Chart]
I Want 2B the 1 4U	Whispers	06.1991	-	-	Capitol 44 722	[written by Skylark][produced by Skylark][58[4].R&B Chart]
I want to know your name	Walter & Scotty	04.1993	-	-	Capitol 44 930	[28[15].R&B Chart]
Sticks and stones	Walter & Scotty	07.1997	-	-	Capitol 44 964	[64[8].R&B Chart]
Make Sweet Love To Me/My Funny Valentine	Whispers	03.1995	-	-	Capitol 58 330	[written by Magic, Cornell Moss, Ray Dewey][41[18].R&B Chart]
Come On Home/Better Watch Your Heart	Whispers	07.1995	-	-	Capitol 58 422	[written by P. Stewart III, T. Harrell Jr., G. Stewart][60[10].R&B Chart]
Caravan of Love	Whispers with Russ Freeman & the Rippingtons	05.1996	-	-	GRP 3073	[written by Ernie Isley, Chris Jasper and Marvin Isley][89[5].R&B Chart]
My, My, My	Whispers	12.1997	-	-	Interscope	[written by Kenneth Edmonds,Daryl Simmons][73[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Whispers' Love Story	Whispers	05.1972	-	186[2]	Janus 3041	[produced by Ron Carson]
One for the Money	Whispers	08.1976	-	189[6]	Soul Train 1450	[produced by Norman Harris]
Open Up Your Love	Whispers	07.1977	-	65[10]	Soul Train 2270	[produced by Don Cornelius, Dick Griffey, the Whispers]
Headlights	Whispers	05.1978	-	77[28]	Solar 2774	[produced by Dick Griffey, the Whispers]
Whisper in Your Ear	Whispers	04.1979	-	146[9]	Solar 3105	[produced by Dick Griffey, the Whispers]
The Whispers	Whispers	01.1980	-	6[35]	Solar 3521	[platinum-US][produced by Dick Griffey, the Whispers]
Imagination	Whispers	01.1981	42[5]	23[27]	Solar 3578	[gold-US][produced by The Whispers, Dick Griffey, Leon Sylvers III]
This Kind of Lovin'	Whispers	10.1981	-	100[9]	Solar 3976	[produced by Leon Sylvers III, The Whispers]
Love Is Where You Find It	Whispers	01.1982	-	35[25]	Solar 27	[gold-US][produced by The Whispers,Leon Sylvers III,Ricky Sylvers,Wallace Scott,Walter Scott,Nicholas Caldwell]
The Best of the Whispers	Whispers	03.1982	-	180[5]	Solar 4242	-
Love for Love	Whispers	04.1983	-	37[29]	Solar 60 216	[produced by Leon Sylvers III, the Whispers, Nicholas Caldwell, Al Johnson, Ray Obiedo, Grady Wilkins]
So Good	Whispers	12.1984	-	88[26]	Solar 60 356	[produced by Leon Sylvers III, Reggie Calloway, Nicholas Caldwell, Wardell Potts, Wilmer Raglin, Grady Wilkins]
Just Gets Better with Time	Whispers	05.1987	63[4]	22[37]	Solar 72 554	[platinum-US][produced by L.A. Reid & Babyface, Leon Sylvers III, Nicholas Caldwell, Larry White, Gary Taylor, Grady Wilkins]
More of the Night	Whispers	08.1990	-	83[24]	Capitol 92 957	[gold-US][produced by Joel Davis, Gary Taylor, Gordon Jones, Robert Brookins, Sir Gant, Peabo Bryson, Tsuyoshi "Taka" Takayanagi, Kevin Spencer, Zac Harmon & Christopher Troy, Steve Russell, Greg Dalton, "The Riddler," Skylark, Jerry McNeil]
Toast to the Ladies	Whispers	04.1995	-	92[8]	Capitol 30 270	-
Thankful	Whispers	11.2009	-	172[1]	Kingdom 8888	-