Last Word

 Nie mylić z podobnie brzmiącymi zespołami z Anglii, Kanady czy Ohio, nowojorski
The Last Word (znany również jako „The Last Words” na albumie z 1968 roku) prezentował talenty gitarzysty Mike'a Byrnesa, perkusisty Rogera Cooka, wokalisty Johnny'ego Lombardo i klawiszowca Steve'a Sechaka. Założony w 1966 roku kwartet przeniósł się do Miami na Florydzie, gdzie szybko podpisał kontrakt z małą wytwórnią Boom. Napędzany odpowiednio szorstkim głosem Lombardo, zadebiutowali singlem „Hot Summer Days” z utworem „Bidin’ My Time” ( Boom 60014). 

 Ten udany kawałek garażowego rocka nie sprzedał się, ale przyciągnął uwagę filii Atlantic, ATCO, która podpisała z nimi kontrakt w następnym roku. Wydany w 1967 roku zespół niespodziewanie znalazł się w pierwszej setce listy przebojów dzięki soulowemu singlowi „Can’t Stop Lovin’ You” z „Don’t Fight It” (ATCO 6498). ATCO, z radością wykorzystując ten sukces, natychmiast wysłało zespół do studia, aby nagrać album towarzyszący. Pomysłowo zatytułowany „The Last Words” zespół nagrał z producentami Bradem Shapiro i Stevem Alaimo. 

Muzycznie set nie był szczególnie imponujący. Zgodnie ze standardową procedurą marketingową, set oferował mieszankę popularnych coverów (najważniejszym był cover utworu The Beatles „No Reply” w tempie żałobnym) i marginalnych utworów autorskich. Choć Lombardo miał niezły głos, a Byrnes był kompetentnym gitarzystą (z dobrym wyczuciem efektów fuzz), zamiłowanie zespołu do ballad i mdłych, softrockowych aranżacji („One More Time”, fatalny cover „Be My Baby” i „A Basket of Flowers”) pozostawiało wiele do życzenia. Zespół był o wiele ciekawszy w nietypowych rockowych utworach, takich jak cover „Mor’een” zespołu The Raiders, „It’s Not Over” zespołu Lomboardo i ich spastyczna wersja „The Kids Are Alright” zespołu The Who.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can't Stop Loving You / Don't Fight It	Last Word	10.1967	-	78[5]	Atco 6498	[written by Johnny Lombardo,Michael Byrnes][produced by Brad Shapiro, Steve Alaimo]

L.A. Style

Michiel van der Kuy (ur. 10 lipca 1962r) to holenderski producent muzyczny.
Jego najbardziej udane projekty muzyczne to Laserdance, L.A. Style i Koto.  Van der Kuy był uczniem liceum, gdy w 1984 roku zwrócił się do niego Erik van Vliet, ówczesny właściciel dobrze prosperującego sklepu płytowego w Rotterdamie. Van Vliet importował płyty z Włoch, ale sam chciał się bardziej zaangażować w gatunek italo disco, więc Van der Kuy został zatrudniony jako muzyk. Pod pseudonimem Laserdance (pisanym również Laser Dance lub Lazer Dance) ukazało się wiele singli i albumów z rytmiczną, taneczną muzyką elektroniczną.  

 

Van der Kuy tworzył muzykę, używając analogowych syntezatorów, automatów perkusyjnych i wokoderów. Pierwsze dwa single sprzedały się dobrze, a debiutancki album zatytułowany „Future Generation” z 1987 roku okazał się sukcesem komercyjnym, sprzedając się na całym świecie w nakładzie około 150 000 egzemplarzy. Album jest uważany za jeden z najbardziej udanych albumów w gatunku spacesynth i zawiera single „Humanoid Invasion” i „Power Run”. Pod koniec lat 90-tych sprzedaż Laserdance spadła, po czym projekt został zawieszony. 

 

 Poza produkcjami dla Laserdance, Van der Kuy pracował nad kilkoma projektami spacesynth. Na przykład w 1987 roku współpracował z zespołem Proxyon, we współpracy z Robem van Eijkiem. W 1988 roku ukazały się dwa single pod pseudonimem Rygar, a w 1989 roku Van der Kuy rozpoczął nagrywanie pod pseudonimem Koto. Pod tym pseudonimem ukazało się kilka singli i albumów. W 1991 roku Van der Kuy odniósł wielki sukces piosenką „James Brown Is Dead”, wydaną pod pseudonimem L.A. Style. Był to projekt muzyczny, w którym współpracował z Wesselem van Diepenem. Utwór wywołał reakcję łańcuchową. Wkrótce potem inni producenci muzyczni również stworzyli podobne utwory.  

 

Pod koniec 2015 roku Van der Kuy powrócił do Laser Dance i zapadła decyzja o wydaniu nowego materiału. Efektem był album „Force Of Order”, który ukazał się 30 września 2016 roku. W tym samym roku ukazał się również album kompilacyjny „Greatest Hits & Remixes”. W 2018 roku ukazał się album „Trans Space Express”. Pod pseudonimem Koto wydał w 2021 roku nowy album zatytułowany „Return of the Dragon”, nawiązujący stylem do albumów Koto z lat 1989–1992.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
James Brown Is Dead	L.A. Style	04.1992	-	59[20]	Arista 12 387	[written by Denzil Slemming][produced by Denzil Slemming]

Latimore

Benjamin William Lattimore (ur. 7 września 1939r -zm. 22 sierpnia 2026r),
znany zawodowo jako Latimore, był amerykańskim wokalistą bluesowym i R&B, autorem tekstów piosenek i pianistą. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

  Latimore urodził się 7 września 1939 roku w Charleston w stanie Tennessee i inspirował się muzyką country, chórem swojego kościoła baptystycznego oraz bluesem. Jego pierwszym doświadczeniem zawodowym było granie na pianinie w różnych zespołach z Florydy, w tym Steve'a Alaimo. Pierwsze nagrania nagrał około 1965 roku dla wytwórni płytowej Dade Henry'ego Stone'a w Miami na Florydzie. Na początku lat 70-tych przeszedł do wytwórni Glades i w 1973 roku osiągnął swój pierwszy duży przebój, jazzową przeróbkę utworu T-Bone Walkera „Stormy Monday”, który dotarł do 27. miejsca na liście R&B. Jego pierwszym ogólnokrajowym przebojem był „If You Were My Woman”, zmodyfikowany pod względem płci cover utworu „If I Were Your Woman” (napisanego przez Pam Sawyer, Claya McMurraya i Glorię Jones, a spopularyzowanego przez Gladys Knight & the Pips), który dotarł do 70. miejsca na liście R&B.  

Największy sukces odniósł w 1974 roku, wydając „Let's Straighten It Out”, przebój numer 1 na liście R&B, który dotarł również do 31. miejsca na liście Billboard Hot 100 w USA. Potem pojawiły się kolejne hity, w tym „Keep The Home Fire Burnin'” (nr 5 na liście R&B, 1975) i „Somethin' 'Bout 'Cha” (nr 7 na liście R&B, 1976). Jego przeboje zniknęły pod koniec lat 70-tych. 

  Latimore przeniósł się do Malaco Records w 1982 roku, wydając w tej wytwórni siedem albumów z nowoczesną muzyką bluesową. Na krótko opuścił wytwórnię w 1994 roku i wydał dla niej utwór „Turning Up The Mood”, po czym powrócił do Malaco w 2000 roku z „You're Welcome To Ride”. Następnie Latimore nagrał album z wytwórnią Mela Waitersa, Brittney Records, zatytułowany „Latt Is Back”.W październiku 2007 roku Latimore nawiązał współpracę z Henrym Stone'em w nowej wytwórni płytowej LatStone, która wydała jego pierwszy od sześciu lat album zatytułowany „Back 'Atcha”. 

Kontynuował pracę jako pianista sesyjny. Ostatnio pojawił się na albumach Joss Stone „The Soul Sessions” (2003) i „Mind Body & Soul” (2004), wraz z innymi weteranami muzyki z Miami: Betty Wright, Timmym Thomasem i Williem Hale'em, a w maju 2014 roku wystąpił w programie „The Tonight Show Starring Jimmy Fallon”. W 2017 roku Latimore został wprowadzony do Galerii Sław Bluesa.

 Latimore zmarł 22 sierpnia 2026 roku w wieku 86 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stormy Monday/There's No End	Latimore	01.1974	-	102[3]	Glades 1716	[written by Earl Hines, Billy Eckstine][produced by Steve Alaimo][27[16].R&B Chart]
If You Were My Woman/Put Pride Aside	Latimore	04.1974	-	-	Glades 1720	[written by C. McMurry, P. Sawyer, L. Ware][produced by Steve Alaimo][70[5].R&B Chart]
Let's Straighten It Out/Ain't Nobody Gonna Make Me Change My Mind	Latimore	10.1974	-	31[12]	Glades 1722	[written by B Latimore][produced by Steve Alaimo][1[2][20].R&B Chart]
Keep The Home Fire Burnin'/That's How It Is	Latimore	04.1975	-	-	Glades 1726	[written by B. Latimore, S. Alaimo][produced by Steve Alaimo][5[16].R&B Chart]
There's A Red-Neck In The Soul Band/Just One Step	Latimore	09.1975	-	-	Glades 1729	[written by B. Latimore, S. Alaimo, Clarke][produced by Steve Alaimo][36[10].R&B Chart]
Qualified Man/She Don't Ever Lose Her Groove	Latimore	02.1976	-	-	Glades 1733	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][43[11].R&B Chart]
Somethin' 'Bout 'Cha/Sweet Vibrations	Latimore	02.1977	-	37[10]	Glades 1739	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][7[19].R&B Chart]
I Get Lifted/All The Way Lover	Latimore	07.1977	-	104[4]	Glades 1742	[written by H. W. Casey, R. Finch][produced by Steve Alaimo][30[9].R&B Chart]
Let Me Live The Life I Love/It Ain't Where You Been	Latimore	11.1977	-	-	Glades 1744	[written by Benny Latimore][produced by Steve Alaimo][49[12].R&B Chart]
Dig A Little Deeper/Let Me Go	Latimore	12.1978	-	-	Glades 1750	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][42[11].R&B Chart]
Long Distance Love/Out To Get 'Cha	Latimore	04.1979	-	-	Glades 1752	[written by B. Latimore][produced by Steve Alaimo][75[4].R&B Chart]
Goodbye Heartache/We Got To Hit It Off	Latimore	07.1979	-	-	Glades 1755	[written by Ish Ledesma][produced by Ish Ledesma, Joe Galdo][82[4].R&B Chart]
Discoed To Death/Just One Step	Latimore	12.1979	-	-	Glades 1756	[written by B. Latimore][produced by Marsha Radcliffe, Latimore][68[10].R&B Chart]
Sunshine Lady/There's No Limit To My Love	Latimore	11.1986	-	-	Malaco 2130	[written by Homer Banks, Lester Snell][produced by Wolf Stephenson][76[6].R&B Chart]
I Need A Good Woman Bad/If I Wasn't A Gentlemen	Latimore	06.1991	-	-	Malaco 2170	[written by S. Bassett, R. McCormick, L. Byrom ][produced by The Mystic Soul Bubbas][86[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Ain't Where You Been...	Latimore	03.1977	-	181[5]	Glades 7509	[produced by Steve Alaimo]

Lil Tjay

Pochodzący z Bronxu raper Lil Tjay jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy
nowojorskiej sceny drill, z dwoma albumami na szczytach list przebojów i kilkoma platynowymi singlami na koncie. Po zdobyciu popularności pod koniec lat 2010. dzięki dwóm dobrze przyjętym EP-kom, włączył do swojego stylu elementy R&B i stał się filarem list przebojów Billboardu dzięki takim albumom jak „Destined 2 Win” z 2021 roku. Kolejne single, takie jak „Beat the Odds” i „Give You What You Want”, doprowadziły do ​​wydania jego trzeciego albumu, „222” z 2023 roku. Następnie wydał EP-kę „Farewell” z 2024 roku i „They Just Ain't You” z 2026 roku. 

Tjay (właśc. Tione Jayden Merritt) odsiadując wyrok w więzieniu za rozbój, znalazł motywację do odbycia kary w pisaniu tekstów piosenek. Po wyjściu na wolność w 2016 roku, Tjay, będąc jeszcze nastolatkiem, zaczął nagrywać swoje piosenki i publikować je w internecie. Niemal z dnia na dzień kilka utworów zyskało popularność i zostało odtworzonych w milionach egzemplarzy, zyskując raperowi ogromną popularność dzięki jego często przygnębiającym utworom, łączącym chwytliwe wokale i rymowanki o trudnościach, napisanym w więzieniu. „Resume” był jego pierwszym całkowicie solowym utworem i szybko stał się viralem, ostatecznie odtworzonym ponad 14 milionów razy w nieco ponad rok. W 2018 roku wydał kolejne, pojedyncze utwory, z których wiele sprzedało się/odtworzono w milionach egzemplarzy.  Utwory wydane własnym nakładem, takie jak „Brothers”, „Goat” i „Leaked”, zyskały ogromną popularność i szybko przyciągnęły uwagę dużych wytwórni, które chciały podpisać kontrakt z raperem. 

Tjay podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia, która pod koniec 2018 roku wydała pięciopiosenkową EP-kę „No Comparison”. Druga EP-ka, „F.N”, ukazała się w sierpniu 2019 roku i zawierała single „Ruthless” z udziałem Jaya Critcha oraz „Laneswitch”. Jego pierwszy album, który znalazł się na liście Billboard 200, został szybko uzupełniony kilka miesięcy później o oficjalny debiut studyjny Tjaya, „True 2 Myself”. Płyta, która uzyskała status złotej i znalazła się w pierwszej piątce głównej listy albumów, True zawierała jego przeboje, a także wcześniej niepublikowany „Hold On”. 

 W maju 2020 roku, korzystając z sukcesu swojego debiutanckiego albumu, Tjay wydał swoją trzecią EP-kę, „State of Emergency”. Hit z Top 40, krótki singiel zawierał utwór „Zoo York” z Fivio Foreignem i nieżyjącym już Pop Smoke. Jeszcze w tym samym roku wydał singiel „None of Your Love” w stylu R&B. W 2021 roku wydał singiel „Calling My Phone”, melodyjny, wolno rozwijający się utwór trapowy napisany we współpracy z 6LACK; stał się on dotychczas najwyżej notowanym utworem Lil Tjaya, debiutując na trzecim miejscu listy Billboard. Wkrótce potem ukazał się drugi studyjny album „Destined 2 Win”, który poszerzył jego początkowe umiejętności o eksplorację różnych podejść do pisania piosenek. Na albumie pojawili się m.in. Polo G, Offset, Saweetie i inni, a sam album zadebiutował na piątym miejscu listy Top 100. 

 W tym samym roku Tjay nawiązał współpracę z innymi nowojorskimi raperami, Fivio Foreignem i Kay Flock, wydając singiel „Not in the Mood”. W 2022 roku pojawił się hit „In My Head” z Top 40, a następnie „Goin Up” i „Beat the Odds”. Rok zakończył singiel „Give You What You Want”. W 2023 roku Tjay pojawił się na kilku singlach, w tym „Do You Love Me?” Rich the Kida i „Pain Talk” Sleepy Hallow. Utwór „June 22”, opowiadający o wstrząsających wydarzeniach strzelaniny, w wyniku której stracił przytomność, został wydany rok po strzelaninie. Utwór poprzedził wydanie jego trzeciego albumu, „222”, który zajął 24. miejsce na liście Billboard 200.

 Następnie ukazał się „I Should've Known” (z udziałem Kyle'a Richha), a „Told Ya” był pierwszym singlem Tjaya w 2024 roku. Inne utwory, które ukazały się w tym roku, to „No No”, „Took a While (Be Us)” i „Legacy”. Na jego EP-ce „Farewell” (ostatnim wydawnictwie Columbia) wystąpili NLE Choppa, Polo G i G Herbo. W 2025 roku wydał single takie jak „Apex”, „Different” (z 42 Dugg) i „No Hook”. „They Just Ain't You”, pierwszy niezależnie wydany album Tjaya, ukazał się w maju 2026 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pop Out	Polo G Featuring Lil Tjay	04.2019	41[10]	11[27]	Columbia USQX 91900309 [UK]	[9x-platinum-US][platinum-UK][written by Taurus Bartlett, Tione Merritt, Dylan Berg, João Duarte][produced by Iceberg, JD on tha Track][7[26].R&B Chart]
Slide	French Montana Featuring Blueface & Lil Tjay	05.2019	81[2]	90[1]	Black Butter USSM 11902639 [UK]	[gold-US][written by Karim Kharbouch,Johnathan Porter,Tione Merritt,Andre Young,Ashton Vines,Baruch Nembhard,Calvin Broadus Jr.,Clarence Satchell,Delmar Arnaud,Eric Collins,Gregory Webster,Joseph Williams,Lawrence Parker,Leroy Bonner,Marshall Jones,Marvin Pierce,Norman Napier,Philip Thomas,Ralph Middlebrooks,Ricardo brown,Walter Morrison][produced by Mixx,French Montana,Ashton][33[1].R&B Chart]
Brothers	Lil Tjay	10.2019	-	114[1]	Columbia	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Tione Merritt, João Duarte, Demetrie Glover][produced by JD On Tha Track, Protegé Beatz][107.R&B Chart]
One Take	Lil Tjay	10.2019	-	112[2]	Columbia	[platinum-US][written by Tione Merritt, Alphanso Cole][produced by ZiggyOnTheKeyboard]
Leaked	Lil Tjay	10.2019	-	119[1]	Columbia	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Tione Merritt, Tomislav Ratesic][produced by Dystinkt Beatz]
F.N	Lil Tjay	08.2019	69[11]	56[14]	Columbia USSM 11904899 [UK]	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Tione Merritt, Tomislav Ratesic][produced by Dystinkt Beatz][23[20].R&B Chart]
Hold On	Lil Tjay	10.2019	-	107[5]	Columbia	[platinum-US][silver-UK][written by Tione Merritt, João Duarte ,Jugraj Nagra][produced by JD On Tha Track ,Nagra][103.R&B Chart]
Go In	Lil Tjay	12.2019	-	109[1]	Columbia	[gold-US][written by Tione Merritt][produced by JD on Tha Track][50[1].R&B Chart]
20/20	Lil Tjay	01.2020	-	94[1]	Columbia	[platinum-US][written by Tione Merritt, Placido Diego, Elson Levi de Jong][produced by Dovgh, Woodpecker][44[1].R&B Chart]
All Star	Lil Tecca & Lil Tjay	03.2020	-	118[1]	Galactic	-
Zoo York	Lil Tjay Featuring Fivio Foreign & Pop Smoke	05.2020	65[2]	65[1]	Columbia USSM 12002170 [UK]	[platinum-US][written by Tione Merritt,Maxie Ryles III,Bashar Jackson,Brendan Walsh,Luis Campozano Jr.][produced by Non Native,Bordeaux][28[1].R&B Chart]
Mood Swings	Pop Smoke featuring Lil Tjay	07.2020	5[26]	17[20]	Columbia/Interscope USUM 72013630 [UK]	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Bashar Jackson, Tione Merritt, Omar Gomez ,DeAndre Sumpter][produced by Beat Menace, Dizzy Banko][8[23].R&B Chart]
Losses	Lil Tjay	11.2020	84[1]	106[1]	Columbia USSM 12005935 [UK]	[written by Tione Merritt ,Levi De Jong][produced by Woodpecker][45[1].R&B Chart]
Move On	Lil Tjay	12.2020	65[1]	125[1]	Columbia USSM 12005938 [UK]	[gold-US][written by Tione Merritt, Avery Cockerill][produced by Avery on the Beat ,Minor2Go]
Calling My Phone	Lil Tjay Featuring 6LACK	02.2021	2[17]	3[22]	Columbia USSM 12100389 [UK]	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Tione Merritt, Ricardo Valentine, Jr., Brendan Walsh, Luis Campozano, Ryan Martínez, Henock "LilH" Siyoum][produced by Bordeaux ,G. Ry, Non Native][1[1][26].R&B Chart]
Headshot	Lil Tjay, Polo G & Fivio Foreign	04.2021	40[6]	42[8]	Columbia USSM 12101091 [UK]	[2x-platinum-US][written by Tione Merritt,Taurus Bartlett,Maxie Ryles III,Thomas Horton,Tahj Vaughn,David McDowell,Brendan Walsh,Luis Campozano][produced by TNTXD,Tahj Money,Dmac,Bordeaux,Non Native][21[8].R&B Chart]
Run It Up	Lil Tjay Featuring Offset & Moneybagg Yo	04.2021	63[1]	50[33]	Columbia USSM 12101560 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Tione Merritt, Kiari Cephus, Demario White, Jr., Josh Petruccio][produced by Petruccio][26[4].R&B Chart]
Born 2 Be Great	Lil Tjay	04.2021	-	108[1]	Columbia	[written by Lil Tjay , Brendan Walsh, Luis Campozano, Jahron Braithwaite, Matthew Samuels, Allen Ritter, Rupert Thomas, Aubrey Graham, Robyn Fenty, Monte Moir & Richard Stephenson]
Genius	Pop Smoke, Lil Tjay & Swae Lee	07.2021	-	105[1]	Republic	[46[1].R&B Chart]
Cry No More	G Herbo Featuring Polo G & Lil Tjay	07.2021	-	81[1]	Republic	[written by H. Wright,Taurus Bartlett,Tione Merritt][produced by Ramsey Beatz][29[1].R&B Chart]
The Jackie	Bas With J. Cole & Lil TJay	07.2021	100[1]	78[1]	Interscope USUM 72111590 [UK]	[written by Abbas Hamad ,Jermaine Cole, Tione Merritt, Tyler Williams][produced by T-Minus][26[1].R&B Chart]
Not in the Mood	Lil Tjay, Fivio Foreign & Kay Flock	11.2021	75[1]	61[1]	Columbia USSM 12108019 [UK]	[written by Tione Merritt, Maxie Ryles III, Kevin Perez, BS Beats, Aswad Asif][produced by BS Beats ,AyoAA][22[2].R&B Chart]
Elegance	Nafe Smallz featuring Lil Tjay	03.2022	73[1]	-	Nafe Smallz ZZOPM 2119781 [UK]	-
In My Head	Lil Tjay	04.2022	18[9]	33[4]	Columbia USSM 12202421 [UK]	[gold-US][silver-UK][written by Tione Merritt, Keidran Jones,Jonathan Rotem ,Timothy Thomas, Theron Thomas, Jason Desrouleaux, Kisean Anderson][produced by Yoshi, Yvng Finxssa][8[9].R&B Chart]
Beat the Odds	Lil Tjay	09.2022	41[4]	36[4]	Columbia USSM 12207337 [UK]	[written by Tione Merritt, Desirez beats ,Keegan Bach, Kavi Lybarger, Chanté (Marie) Berry-Gordon][produced by Desirez beats, KBeaZy, KXVI, Chanté Marie][12[8].R&B Chart]
Gangsta Boo	Ice Spice & Lil Tjay	02.2023	-	82[1]	Capitol	[written by Isis Gaston ,Ephrem Lopez Jr., Adonis Shropshire, Chauncey Lamont Hawkins ,Frank Romano ,Mario Winans, Michael Carlos Jones ,Sean "Puffy" Combs][produced by RiotUSA ,Mario Winans][32[1].R&B Chart]
Project Walls	Lil Tjay Featuring YoungBoy Never Broke Again	07.2023	-	109[1]	Columbia	[written by Tione Merritt,Kentrell Gaulden,Tarik Johnston,Declan Roberts,Daniel Way][produced by Rvssian,Decster,Way9][32[2].R&B Chart]
Wrongs	Lil Tjay with D-Block Europe	10.2025	51[2]	-	D-Block Europe USZXT 2558065 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
F.N	Lil Tjay	08.2019	80[1]	38[9]	Columbia 0886447882375	[gold-UK]-
True 2 Myself	Lil Tjay	10.2019	22[27]	5[97]	Columbia 0886447993224	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by CashMoneyAP,Drü Oliver,Dystinkt Beatz,Hemmieonthebeat,JD On Tha Track,JTK,VZNARE,Nagra,Nick Cavalieri,Protegé Beatz,Relly Made,TnTXD,Zay Love,Ziggyonthekeyboard]
State of Emergency	Lil Tjay	05.2020	60[1]	31[2]	Columbia 0886448422952	[produced by 808Melo, AmDesp, AriaTheProducer, AXL Beats, BenzMuzik, Bordeaux, Great John, Non Native, RilBeatz, TYQUIL ,Tweek Tune]
Destined 2 Win	Lil Tjay	04.2021	7[7]	5[44]	Columbia 0886449179671	[platinum-US][gold-UK][produced by 101Slide ,808Melo, ACG Burna, AriaTheProducer, Avery on the Beat, Bordeaux, CashMoneyAP, Cassius Jay ,Cubeatz, D Mac, G. Ry, Jabari ,Jay Bunkin, Kiwi ,Lbeats, Minor2Go, Non Native, Omari Clarke, OG Parker, Othello ,Patron ,Petruccio ,Ricci, SephGotTheWaves ,Smash David, Sweet, Tahj Money ,TnTXD, Woodpecker]
222	Lil Tjay	07.2023	26[2]	24[3]	Columbia 0196871222808	[produced by A Lau, Andy Ayaz, Andyr, Ari PenSmith ,Bak, Ben Heet, Bizness Boi, Bordeaux, Boston, Decster, Desirez Beats, Drü Oliver, Emrld Beats, Fasbeats, Geo Vocals ,G. Ry, Harry East, Indyah, IOF ,Itamar Gov-Ari, Jackum ,Jahaan Sweet, JPBeatz, KBeaZy ,K Hendrix, KXVI, Lala the DJ, LavishBeatz, LMC, Marco Bernardis, MesioMusic, Mike Wavvs, Non Native ,OBMusic, OG Parker, P2J, Pat McManus ,Rvssian, Savant, SephGotTheWaves, Smash David, Sool Got Hits, TwixBeats ,Venna, VVS Melody, Way9]

Rachel Stevens

Rachel Lauren Stevens (ur. 9 kwietnia 1978r) to angielska wokalistka i aktorka.

Była członkinią zespołu popowego S Club, który działał w latach 1998-2003, a od 2023 roku reaktywował się ponownie. 

 Jednym z największych solowych sukcesów S Club po rozwiązaniu zespołu w 2003 roku było rozpoczęcie przez Rachel Stevens śpiewania i aktorstwa w dzieciństwie, a w wieku 15 lat wygrała konkurs modelek. Po ukończeniu London School of Fashion, Stevens planowała zająć się PR-em w modzie, ale nagrała kilka demówek, które ostatecznie doprowadziły do ​​jej obsady w popowej grupie/programie telewizyjnym S Club 7 byłego menedżera Spice Girls, Simona Fullera, w 1999 roku.

 Po zakończeniu panowania zespołu, Stevens bez wahania rozpoczęła karierę: jej solowy debiutancki singiel „Sweet Dreams My L.A. Ex” ukazał się późnym latem 2003 roku. Singiel, pierwotnie pomyślany jako odpowiedź na „Cry Me a River” Justina Timberlake’a, został stworzony przez autorkę tekstów i byłą gwiazdę popu Cathy Dennis oraz zespół producencki Bloodshy & Avant (który pracował również przy „Toxic” Britney Spears) i zwiastował wydanie pełnometrażowego solowego debiutu Stevens, „Funky Dory”. Jesienią. Album ukazał się w Stanach Zjednoczonych na początku 2004 roku. 

W tym samym roku Stevens odniosła kolejny wielki sukces, wydając wyprodukowany przez Richarda X utwór „Some Girls”, który poruszał się w rytmie przypominającym zarówno klasyczny glam rock, jak i trendy muzyki tanecznej tamtych czasów. „Come and Get It”, jej drugi solowy album, ukazał się w Wielkiej Brytanii na początku 2005 roku, a w Stanach Zjednoczonych pod koniec roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sweet Dreams My L.A. Ex/Little Secret	Rachel Stevens	09.2003	2[13]	-	Polydor 9811874	[silver-UK][written by Cathy Dennis, Christian Karlsson, Pontus Winnberg, Henrik Jonback][produced by Bloodshy & Avant]
Funky Dory/I Got the Money	Rachel Stevens	12.2003	26[4]	-	Polydor 9814984	[written by David Bowie, Martin Brammer, Gary Clark][produced by David Eriksen, Martin Sjølie,Jeremy Wheatley, Brio Talaferro]
Some Girls/Spin That Bottle	Rachel Stevens	07.2004	2[13]	-	Polydor GBCTA 0400099	[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X, Pete Hoffman]
More, More, More/Shoulda Thought of That	Rachel Stevens	10.2004	3[11]	-	Polydor GBCTA 0400144	[written by Gregg Diamond][produced by Wild Oscar, Jewels & Stone ]
Negotiate with Love/Queen	Rachel Stevens	04.2005	10[7]	-	Polydor 9870784	[written by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Xyloman,Miriam Nervo,Olivia Nervo][produced by Anders Wollbeck,Mattias Lindblom,Pete Hofmann]
So Good/Never Go Back	Rachel Stevens	07.2005	10[8]	-	Polydor 9872236	[written by Pascal Gabriel, Hannah Robinson][produced by Pascal Gabriel, Hannah Robinson]
I Said Never Again (But Here We Are)/Waiting Game	Rachel Stevens	10.2005	12[8]	-	Polydor 9874240	[written by Rob Davis, Jewels & Stone][produced by Jewels & Stone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky Dory	Rachel Stevens	10.2003	9[25]	-	Polydor 9865702	[gold-UK][produced by Arnthor, BAG, Bloodshy & Avant, Yak Bondy, Ben Chapman, David Eriksen, Martin Harrington, Pete Hoffmann ,Stephen Lipson, Wild Oscar, Michael Peden, B Rich, Richard X, Martin Sjølie, Brio Taliaferro ,Jeremy Wheatley]
Come and Get It	Rachel Stevens	10.2005	28[2]	-	Polydor 9874712	[produced by Rob Davis ,Jon Douglas ,David Eriksen, Thomas Eriksen, Pascal Gabriel, Pete Hofmann ,Jewels & Stone, Damian LeGassick, Mattias Lindblom ,Hannah Robinson, Martin Sjølie, Fraser T Smith, Brio Taliaferro, Jeremy Wheatley, Anders Wollbeck, Richard X, Xenomania]

Law

The Law to angielski zespół rockowy założony w 1991 roku przez wokalistę
Paula Rodgersa (ex-Free, Bad Company i The Firm) oraz perkusistę Kenneya Jonesa (ex-Small Faces/Faces i The Who). Zamierzali korzystać z pomocy różnych muzyków wspierających, aby Rodgers mógł rozwijać dowolny styl. Stworzyli podstawowy zespół muzyków studyjnych, w którego skład weszli Jim Barber (znany z takich dokonań jak The Rolling Stones, Ruby Turner i solowy album Micka Jaggera „Primitive Cool”) jako główny gitarzysta, drugi gitarzysta John Staehely (ex-Spirit i Jo Jo Gunne) oraz basista Pino Palladino (wcześniej w zespołach Paula Younga i Joolsa Hollanda), a gościnnie wystąpili tacy gitarzyści jak David Gilmour, Bryan Adams i Chris Rea. 

 Zespół wyprodukował przebój „Laying Down the Law”, który zajął drugie miejsce na liście Billboard AOR, ale jedyny album grupy osiągnął 126. miejsce na liście Billboard 200. Album z fragmentami z pierwszego albumu został wydany jako bootleg, często nazywany „The Law II”. The Law - z Johnem Youngiem na klawiszach - zagrali tylko jeden koncert: w Milton Keynes Bowl, supportując ZZ Top i Bryana Adamsa. „To było kompletnie szalone” - wspomina Rodgers. „Kenney i ja… nie mogliśmy się doczekać, żeby ruszyć w trasę, ale to się nigdy nie stało. Siedziałem, czekając na telefon. Musieliśmy nawet wykręcać ręce, żeby dostać ten koncert - ku wielkiemu rozczarowaniu niektórych innych zespołów tego dnia”. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Law	The Law	04.1991	61[1]	126[6]	Atlantic 82 195	[produced by Chris Kimsey, Ahmet Ertegün, Howard Albert, Ron Albert, Kenney Jones, Shane Keister, Paul Rodgers, Eddie Wilner]

Kenny Lattimore

Kenneth Lee Lattimore (ur. 10 kwietnia 1970r) to amerykański wokalista i autor tekstów.
Znany jest ze swojego łagodnego, pełnego duszy głosu i romantycznych ballad. Zdobył sławę w połowie lat 90-tych XX wieku, wydając swój album zatytułowany po prostu „Kenny Lattimore”. W 2024 roku Lattimore został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Rhythm and Blues. 

Kenny Lattimore urodził się w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych. Zainteresował się muzyką już w młodym wieku, śpiewając w chórach szkolnych i kościelnych oraz w zespole muzycznym w Eleanor Roosevelt High School w Greenbelt w stanie Maryland. Często wspomina dr Barbarę Baker za to, że wskazała mu drogę. Lattimore przemawiał podczas uroczystości ukończenia szkoły Eleanor Roosevelt High School w 2005 roku. Jest absolwentem Uniwersytetu Howarda w Waszyngtonie. 

 Po pracy jako wokalista sesyjny w zespole R&B Maniquin, Lattimore ostatecznie został głównym wokalistą grupy.  D'Extra Wiley, znany z członkostwa w zespole R&B II D Extreme z lat 90-tych, był również krótko członkiem Maniquin, zanim podpisał kontrakt z MCA Records. W 1989 roku Maniquin wydał swój jedyny album o tym samym tytule w wytwórni Epic Records. Główny singiel z albumu, „I Wanna Ride”, był odpowiedzią na przebój Pebbles „Mercedes Boy” zarówno pod względem stylu, jak i tekstu. Oba utwory zostały wyprodukowane i współtworzone przez Charliego Wilsona z The Gap Band. Lattimore później opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową, co doprowadziło do rozpadu Maniquin.

  Lattimore podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records pod koniec 1994 roku i wydał swój debiutancki album „Kenny Lattimore” w 1996 roku.Na tym albumie znalazły się dwa hity z pierwszej dwudziestki: „Never Too Busy” i nominowany do nagrody Grammy „For You”, napisany przez przyjaciela z liceum, Kenny'ego Leruma. Album przyniósł Lattimore'owi nagrodę dla Najlepszego Nowego Artysty na NAACP Image Awards w 1996 roku i ostatecznie uzyskał status Złotej Płyty. Po debiucie, w 1998 roku, ukazał się album „From the Soul of Man”, kolejny uznany przez krytyków zestaw klasycznej muzyki soul, zawierający przeboje „Days Like This” i „If I Lose My Woman”, a także wyróżniający się cover utworu The Beatles „While My Guitar Gently Weeps”. 

 Po krótkiej przerwie piosenkarz ponownie pojawił się w Arista Records, gdy ówczesny prezes Clive Davis podpisał z nim nowy kontrakt. Ostatecznie wydał bardziej współczesny album R&B, „Weekend” z 2001 roku, pod rządami L.A. Reida, ponieważ Davis mógł zabrać ze sobą tylko niewielką, określoną liczbę artystów do swojego kolejnego przedsięwzięcia, J Records. Tytułowy utwór i pierwszy singiel były oparte na samplu „Rapture” Blondie i stały się ulubioną rozgłośnią radiową po obu stronach Atlantyku.Davis mógł mieć inną wizję swojej kariery, ale ostatecznie nagrał trzy albumy dla Arista Records, ponieważ Reid również miał wizję, która obejmowała nowoczesną wersję klasycznego duetu soulowego ze swoją nową żoną, artystką z listy Gold, Chante Moore, z którą nagrał dwa albumy duetowe, które spotkały się z uznaniem krytyków i komercyjnym. Zgodnie z wizerunkiem „kochanka”, który ugruntował się dzięki hitom, które zapoczątkowały jego karierę, Lattimore znany jest z dramatycznych występów scenicznych, wokalnej zwinności i romantycznej atmosfery. „New York Times” nazwał go na scenie „nowoczesnym soulmanem”

  Piosenkarz od dawna podkreśla w wywiadach swoją osobistą misję, jaką jest pokazywanie „silnej, ale wrażliwej i troskliwej strony czarnoskórych mężczyzn”. W 2003 roku Lattimore i jego ówczesna żona Chante Moore wydali duet zatytułowany „Things That Lovers Do”, na którym znalazły się klasyczne utwory soulowe z lat 70. i 80-tych oraz dwa nowe, autorskie utwory. Wśród singli wyróżniały się płynny i współczesny „Loveable (From Your Head to Your Toes)” oraz cover utworu René i Angeli „You Don't Have To Cry”. Lattimore i Moore kontynuowali promocję albumu, grając udany koncert sceniczny. Po „Things That Lovers Do” Lattimore wydał kolejny wspólny album z Moore. Duet wydał swój drugi wspólny album zatytułowany „Uncovered/Covered” (2006). Album osiągnął dziesiąte miejsce na liście Billboard R&B Charts i drugie miejsce na liście Billboard Gospel Charts. Cover utworu „You're All I Need to Get By” duetu posłużył za motyw przewodni reality show stacji BET „The Family Crews”. 

 Ostatnie działania Lattimore wydał album z coverami dla Verve Records zatytułowany „Timeless” 9 września 2008 roku. Główny singel „You Are My Starship” został pierwotnie wykonany przez Normana Connora z udziałem Michaela Hendersona. Lattimore wystąpił również w szybkim utworze tanecznym „Another Love” Briana Culbertsona. 

 Lattimore założył własną wytwórnię płytową SincereSoul Records w 2012 roku. Swój album „Back 2 Cool” wydał 22 stycznia 2013 roku. Pierwszy singiel z albumu „Find a Way” (wyprodukowany przez Ivana „Orthodox” Bariasa i Carvina „Ransum” Higginsa) trafił do radia w Walentynki 2012 roku. W drugim singlu „Back 2 Cool” gościnnie wystąpiła Kelly Price.

 W styczniu 2002 roku Lattimore poślubił piosenkarkę Chanté Moore na Jamajce. 10 kwietnia 2003 roku Moore urodziła ich syna Kenny Lattimore Jr. W lipcu 2011 roku ogłoszono, że para się rozwiodła. 8 marca 2020 roku Lattimore poślubił amerykańską sędzię Faith Jenkins. Pod koniec 2022 roku ogłoszono, że spodziewają się pierwszego wspólnego dziecka. Para powitała córkę w styczniu 2023 roku. W maju 2026 roku para powitała na świecie chłopca, ich drugie wspólne dziecko i trzecie Lattimore.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Too Busy	Kenny Lattimore	07.1996	-	89[4]	Columbia 78 245	[written by Dave "Jam" Hall, K. Jones][produced by Dave "Jam" Hall][19[22].R&B Chart]
Just What It Takes	Kenny Lattimore	09.1996	-	-	Columbia 78 340	[written by Keith Crouch & Kipper Jones][produced by Keith Crouch][55[14].R&B Chart]
For You	Kenny Lattimore	03.1997	-	33[20]	Columbia 78 456	[written by Kenny Lerum][produced by Barry Eastmond][6[40].R&B Chart]
If I Lose My Woman/Days Like This	Kenny Lattimore	01.1999	-	-	Columbia 79 120	[A:written by Daryl Simmons][B:written by Tim Motzer, Vidal Davis][produced by Kenny "Dope" Gonzalez, "Little" Louie Vega][A:50[20].R&B Chart][B:84[1].R&B Chart]
Weekend	Kenny Lattimore	08.2001	-	-	Arista 50 001	[written by C. Farrar, C. Stein, D. Harry, E. Laues, K. Lattimore, T. Taylor][produced by Charles Farrar, The Characters, Troy Taylor][51[16].R&B Chart]
Find A Way	Kenny Lattimore	07.2012	-	-	Columbia 78 245	[written by Brandon Hines, Carvin "Ransum" Haggins, Ivan "Orthodox" Barias, Leonard "E-Flat" Stevens, Raheem DeVaughn][produced by Carvin "Ransum" Haggins, Ivan "Orthodox" Barias][55[15].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kenny Lattimore	Kenny Lattimore	07.1996	-	92[14]	Columbia 67 125	[gold-US][produced by Jimmy Abney, Keith Crouch, J. Dibbs, Barry J. Eastmond ,Dave Hall, Sam Kendrick, Kenny Lattimore, Kenny Lerum, Herb Middleton ,Oji Pierce]
From the Soul of Man	Kenny Lattimore	11.1998	-	71[8]	Columbia 68 854	[produced by Walter Afanasieff, Dre & Vidal, Barry J. Eastmond, David Foster, Carvin Haggins, Kipper Jones, Kenny Lattimore, Kenny Lerum ,James Poyser, Guy Roche, Daryl Simmons, Jeff Townes]
Weekend	Kenny Lattimore	10.2001	-	63[4]	Arista 14 668	[produced by Battlecat, The Characters, Dre & Vidal, Drop Squad, George Duke, Travon Potts, Raphael Saadiq ,Joshua P. Thompson ,Reed Vertelney]
Things That Lovers Do	Kenny Lattimore & Chanté Moore	03.2003	-	31[15]	Arista 14 751	[produced by Junius Bervine, Jamey Jaz ,Jimmy Jam & Terry Lewis ,James Poyser, Daryl Simmons ,Richard Jon Smith]
Uncovered/Covered	Kenny Lattimore & Chanté Moore	10.2006	-	95[2]	Verity 67926	[produced by Larry Campbell, Carvin & Ivan ,Eddie Cole, Bryan-Michael Cox, Barry Eastmond, Lamont Fleming ,Donell Hogan ,Mark Hamilton, Nicole Hamilton, Fred Hammond ,Kenny Lattimore, Jamal McCoy, WyldCard]
Timeless	Kenny Lattimore	09.2008	-	54[2]	Verve 0115000	[produced by Barry J. Eastmond]
Anatomy of a Love Song	Kenny Lattimore	05.2015	-	177[1]	eOne 9487	[produced by Carvin & Ivan ,Vidal Davis, J.R. Hutson, Jamal McCoy ,Courtney Peebles, Dra-kkar Wesley]

Strawberri

Strawberri (urodzona w 1978 roku w Brooklynie w Nowym Jorku) to wokalistka R&B
z lat 90-tych. Niewiele wiadomo o tej artystce, ale podpisała kontrakt z wytwórnią East Pointe Records. W 1998 roku wydała swój debiutancki singiel „Saddle You Up”, który zajął 22. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 Singles magazynu Billboard i 59. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles, utrzymując się na niej przez 18 tygodni. W 1999 roku Strawberri wydała swój debiutancki i jedyny album „Nothing Better”, który najwyraźniej w ogóle nie znalazł się na   listach przebojów. 

Kolejny singiel, „Secret”, zajął 96. miejsce na liście przebojów Hot R&B\Hip-Hop Singles & Tracks magazynu Billboard, utrzymując się na niej tylko przez 5 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Play If You Wanna Play”, nie znalazł się na listach przebojów. W 2003 roku podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Xela Entertainment Group, gdzie wydała dwa single: „Spend Some Money” (z udziałem raperki Triny) i „Come N Get It” (z udziałem raperki Lil’ Jon  i Hot Grits), które nie trafiły na listy przebojów. Po tym zdarzeniu wydawało się, że Strawberri popadła w zapomnienie. Od lat 2000. nie było o niej słychać zbyt wiele. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saddle You Up	Strawberri	03.1998	-	122[1]	East Pointe 2201	[written by Robert Wright Of "Faze", Strawberri][produced by Steve Morales][59[18].R&B Chart]
Secret	Strawberri	03.1999	-	-	East Pointe 7975	[96[5].R&B Chart]

New Born

New Born (właściwie Sammy Stanford Jr. z Filadelfii w Pensylwanii) to artysta hip-hopowy
z lat 90-tych, który rozpoczął karierę muzyczną mając zaledwie 7 lat. Został odkryty przez producenta muzycznego Jeffa Steinberga, gdy jego ojciec, Sam Stanford (pracujący w firmie zajmującej się detailingiem samochodowym), zabrał go na występ New Borna i jego rodzeństwa, Keishy i Mike'a. Zaproponowano mu kontrakt płytowy z Arista Records, ale jego rodzina zdecydowała się na podpisanie kontraktu z mniejszą wytwórnią. 

W 1993 roku New Born wydał swój debiutancki singiel „Falling in Love” w wytwórni Relativity. Utwór osiągnął 97. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 38. miejsce na liście Billboard Rhythmic Top 40. Po tym wydarzeniu słuch o nim zaginął i wydawało się, że popadł w zapomnienie. Jak wynika z komentarza na YouTubie,  zmienił on swój pseudonim sceniczny na MIF (skrót od Music Industry Finest), ale nie wydaje się, aby wydał jakąkolwiek muzykę pod tym pseudonimem i na chwilę obecną nie wiadomo, co teraz robi. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Falling In Love	New Born	06.1993	-	97[2]	Relativity 1174	[written by New Born & Kwamé]

Orange Machine

Grupa powstała w Dublinie we wrześniu 1967 roku (lub prawdopodobnie wcześniej,
pod koniec 1966 roku), i wydała dwa znakomite psychodeliczne single w wytwórni Pye.  Pierwszy, wydany w czerwcu 1968 roku, zawierał covery dwóch utworów Tomorrow. Strona A była przyzwoitą wersją utworu „Three Jolly Little Dwarfs”, natomiast strona B była znacznie bardziej ekscytująca - coverem „Real Life Permanent Dream” z fantastyczną gitarą prowadzącą. Singiel trafił na listy przebojów w Irlandii, ale nie odniósł sukcesu w Wielkiej Brytanii. Mimo to, pod koniec 1968 roku zespół zaczął planować przeprowadzkę do Londynu. 

 

 Sukces debiutanckiego singla na listach przebojów oznaczał, że zespół mógł nagrać drugi singiel dla Pye. Strona A była coverem utworu Traffic „You Can All Join In”, napisanego przez Dave'a Masona. Pomimo przesterowanej gitary i efektów studyjnych, jest to ewidentna próba odniesienia sukcesu na listach przebojów. Oryginał na stronie B to ich zdecydowanie najbardziej psychodeliczny utwór jak dotąd, „Dr.Crippen's Waiting Room”, napisany przez Robina Crowleya i Jimmy'ego Greeleya. Singiel nie sprzedał się, a zespół zakończył wydawanie płyt. 

 

The Orange Machine pojawił się na jeszcze jednym singlu wtórując Danny'emu Hughesowi . Danny Hughes był DJ-em klubowym, który został prezenterem muzyki pop w programach telewizji RTE, takich jak Like Now i innych. Pye uznał, że to dobry kandydat na singiel. Hughes śpiewa stronę A „Hi Ho Silver Lining”, ale w ogóle nie pojawia się na stronie B. Zamiast tego Jimmy Greeley zaśpiewał w utworze „I Washed My Hands In Muddy Water”, co czyni go pełnoprawnym utworem Orange Machine. 

 

 Durkin i Kinsella odeszli na początku 1969 roku, aby dołączyć do Blue, przyszłej popowej supergrupy, którą założył menedżer Brian Tuite, w skład której wchodził także perkusista Greg Donaghy z innego podopiecznego Tuite, Granny's Intentions. Zastępstwa znaleziono w postaci śpiewaczki z północy Karen Burke (ex-Soul Foundation) i  Joe O'Donnella , nieżyjącego już członka  Sweet Street (1967-69) oraz zalążka  Granny's Intentions , ale w tamtym czasie studentki Royal Irish Academy of Music w Dublinie grającej na skrzypcach.  

 

Nowi członkowie poprowadzili zespół w kierunku Jefferson Airplane i byli bardzo obiecujący, ale Karen Burke odeszła po 3 miesiącach, a zespół rozpadł się w połowie 1969 roku. Durkin i Kinsella odeszli, tworząc Blue, a następnie dołączyli do Cotton Mill Boys; Durkin dołączył następnie do  The Gentry , a następnie dołączył ponownie do Kinselli w Buckshot. Robin Crowley był przez jakiś czas w The Trees, ale nie pojawia się na żadnej z ich dwóch płyt długogrających. Jimmy Greeley został DJ-em i wystąpił w programie Like Now w telewizji RTE w listopadzie 1969 roku. Joe O'Donnell grał w wielu zespołach w latach 70-tych, a najbardziej znanym z nich był East of Eden . Thomas Kinsella jest obecnie menedżerem God Is An Astronaut i Revive Records. Ernie Durkin mieszka w Seattle, gdzie pracuje dla Boeinga.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Three Jolly Little Dwarfs/Real Live Permanent Dream	Orange Machine	06.1968	-	-	Pye 7N 17 559	[written by Hopkins, Burgess]
You Can All Join In/Dr. Crippen's Waiting Room	Orange Machine	01.1969	-	-	Pye 7N 17 680	[written by Mason][produced by Brian Tuite]

Jason Crest

 Jason Crest (dawniej Good Thing Brigade) był angielskim zespołem psychodelicznego popu,
działającym od około 1967 do 1969 roku. Pomimo wydania pięciu singli w wytwórni Philips w latach 1967-1968 (w tym coveru utworu „(Here We Go Round) the Lemon Tree” zespołu Move), zespół nigdy nie odniósł sukcesu komercyjnego i rozpadł się pod koniec lat 60-tych, gdy wygasł ich kontrakt płytowy z Philips. 

 Jednak single „Black Mass”, „Turquoise Tandem Cycle”, „(Here We Go Round) The Lemon Tree” i „Place in the Sun” pojawiły się później na wydawnictwach Rubble poświęconych brytyjskiej psychodelii i freakbeatowi, a zespół zyskał skromne grono fanów. Czwarty singiel Jason  Crest , „Waterloo Road” (1968), został zaadaptowany na język francuski jako „Les Champs-Élysées” przez wokalistę Joe Dassina i osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów we Francji. 

Członkowie zespołu: Terry Clarke (wokal prowadzący), Terry Dobson (organy Hammonda, wokal), Derek Smallcombe (gitara prowadząca, wokal), Ron Fowler (gitara basowa, wokal), (zastąpiony przez Johna Selleya po trzecim singlu), Roger Siggery (perkusja) (urodzony jako Roger William Siggery, 31 stycznia 1945 r. w East Grinstead, Kent)

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turquoise Tandem Cycle/Good Life	Jason Crest	01.1968	-	-	Philips BF 1633	[written by Terence Clark, Terry Dobson]
Juliano The Bull/Two By The Sea	Jason Crest	04.1968	-	-	Philips BF 1650	[written by Terence Clark, Terry Dobson]
(Here We Go Round The) Lemon Tree/Patricia's Dream	Jason Crest	08.1968	-	-	Philips BF 1687	[written by Roy Wood]
Waterloo Road/Education	Jason Crest	02.1969	-	-	Philips BF 1752	[written by Mike Deighan,Mike Wilsh]
A Place In The Sun/Black Mass	Jason Crest	08.1969	-	-	Philips BF 1809	[written by Terence Clark, Terry Dobson][produced by Fritz Fryer]

Rod Lauren

Roger Lawrence „Rod” Strunk (ur. 26 marca 1939r - zm. 11 lipca 2007r),
znany zawodowo jako Rod Lauren, był amerykańskim aktorem i piosenkarzem.  Jako aktor, występował głównie w telewizji, występując w pojedynczych odcinkach programów „Alfred Hitchcock przedstawia”, „Combat!” i „Gomer Pyle, U.S.M.C.” w latach 60-tych XX wieku. Najbardziej znanym filmem Laurena jest „The Crawling Hand” (1963), który zyskał późniejszą sławę, gdy został zaprezentowany w Mystery Science Theater 3000.

 

  Jako piosenkarz, Lauren osiągnął 31. miejsce na liście Billboard Hot 100 z piosenką „If I Had a Girl” w 1960 roku i wystąpił dwukrotnie w programie The Ed Sullivan Show w tym samym roku.[

 

  W latach 1979–2001 Lauren, który od tamtej pory powrócił do swojego nazwiska rodowego, Roger Lawrence Strunk, był żonaty z Nidą Blancą, czołową filipińską aktorką filmową, którą poznał podczas kręcenia filmu „Once Before I Die”. Po odkryciu ciała Blanci 7 listopada 2001 roku na parkingu w garażu w San Juan (została zadźgana na śmierć), Lauren wkrótce stał się podejrzanym o zabójstwo. Powrócił do Stanów Zjednoczonych i skutecznie walczył o ekstradycję do Filipin, gdzie stanął przed sądem za morderstwo. Później oskarżono innych podejrzanych.

 

11 lipca 2007 roku Lauren popełnił samobójstwo, skacząc z balkonu na drugim piętrze hotelu Tracy Inn w Tracy w Kalifornii, gdzie przebywał przez poprzednie trzy dni

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Had A Girl/No Wonder	Rod Lauren	12.1959	-	31[10]	RCA Victor 7645	[written by Sid Tepper, Roy C. Bennett][produced by Dick Peirce]