Creation of Sunlight

Creation of Sunlight to amerykański zespół rocka psychodelicznego,
założony pierwotnie jako cover band w Long Beach w Kalifornii w 1968 roku. Choć początkowo wiele z historii zespołu pozostawało nieznane -nawet ich nazwa była ukryta - z czasem zespół zwrócił na siebie uwagę entuzjastów muzyki psychodelicznej dzięki swojemu jedynemu albumowi, który ukazał się w 1969 roku. Brzmienie Creation of Sunlight łączyło różne aspekty ich kalifornijskich odpowiedników, takie jak radosne nuty sunshine popu i ostrzejszy acid rock. 

 Zespół, pierwotnie znany jako Sunlight Seven, w składzie: Gary Young (wokal), Carl Estrella (gitara prowadząca), Don Sain (gitara rytmiczna), Steve Montague (gitara basowa), Jerry Griffin (instrumenty klawiszowe, wokal), Bob Morgan (perkusja) i Ron Clark (instrumenty perkusyjne, flet, saksofon). Wszyscy członkowie zespołu pochodzili z Long Beach w Kalifornii, z wyjątkiem Younga, który wcześniej pochodził z Oklahomy i prowadził zespół o nazwie The Torques. Na początku 1968 roku grupa zwróciła uwagę wytwórni DCT Recorders, która podpisała z nimi kontrakt płytowy. Jednak planowany album, pod roboczym tytułem Sunstroke, nigdy nie ujrzał światła dziennego poza fazą acetatu, co czyni go niezwykle rzadkim utworem, który znalazł się w książce „1,001 Record Collector Dreams”. Z książki wynika, że ​​na płycie znalazło się co najmniej pięć utworów, z których dwa, „Sevens Theme” i „Judy in Disguise”, nigdy nie pojawiły się na późniejszych wydawnictwach Sunlight Seven.

  Po zakończeniu projektu Sunstroke grupa zmieniła nazwę na Sunlight i wydała swój debiutancki singiel „Colors of Love” w nowo powstałej wytwórni Windi Records. Podejrzewa się, że utwory na płycie znalazły się na  odwrocie Sunstroke LP, ponieważ są alternatywnymi wersjami tego, co wydano później. Kontynuując nagrywanie dla wytwórni płytowej Windi, zespół rozszerzył nazwę na Creation of Sunlight i rozpoczął pracę nad albumem o tym samym tytule. Komentując lekkie harmonie wokalne grupy, historyk muzyki Richie Unterberger napisał: „przypomni wielu doświadczonym słuchaczom psychodelii Strawberry Alarm Clock, ponieważ ten również ma połączenie grubych organów i gitary fuzz, a także materiał i harmonie wokalne, które są nieco jaśniejsze niż aranżacje”. Unterberger porównał również brzmienie Creation of Sunlight do Association, Clear Light i West Coast Pop Art Experimental Band.

  Limitowana edycja albumu, zaledwie 500 kopii, została wsparta drugim singlem „David”, które nieuchronnie nie sprzedały się dobrze. Mimo to grupa stała się popularnym filarem Whisky a Go Go pod koniec 1969 roku i zaliczyła kolejne znaczące występy w Hollywood Bowl. W 1971 roku Creation of Sunlight rozpadło się. Z biegiem czasu ich album stał się przedmiotem licznych bootlegów, zwłaszcza w Europie, a oryginalne kopie Creation of Sunlight osiągnęły ceny czterocyfrowe. W 2005 roku Lion Productions dokonało pierwszej oficjalnej reedycji albumu. Mówiąc o reedycji albumu, krytyk muzyczny Beverly Paterson powiedział: „«Creation of Sunlight» to doskonały przykład rocka flower power w dobrym wykonaniu. Skąpany w promieniach soczystych melodii, błogiego śpiewu oraz progresywnych temp i aranżacji, album oferuje niezliczone skarby. Nietrudno usłyszeć radość, jaką Sunlight odczuwał nagrywając płytę, i możemy sobie tylko wyobrazić, dokąd zaprowadziłyby ich kolejne kroki, gdyby kontynuowali tworzenie muzyki”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sometimes A Woman/Colors Of Love	Sunlight	.1968	-	-	Windi 1001	[written by G. R. Prophet][produced by Gary Young]
David/The Fun Machine	Creation of Sunlight	.1968	-	-	Windi 1005	[written by Gene Rigalski][produced by Valen, Young]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Creation Of Sunlight	Sunlight	11.1970	-	-	Windi 1001	[produced by Gary Young]

Daily Flash

Daily Flash to amerykański zespół folk-rockowy i psychodeliczny założony w 1965 roku,
działający do 1968 roku i reaktywowany w 2002 roku. Pierwotnie miał siedzibę w Seattle, a później w Los Angeles. Grupę tworzyli gitarzysta/wokalista Steve Lalor, gitarzysta prowadzący Doug Hastings, basista/wokalista Don MacAllister i perkusista Jon Keliehor. Według Mike'a Staxa „do 1965 roku stali się oni znaczącą siłą rozwijającej się sceny undergroundowej Seattle”. Ich brzmienie, które łączyło elementy muzyki folkowej i jazzu, a także rocka, kontrastowało z brzmieniem garażowego rocka typowym dla Północno-Zachodniego Pacyfiku w tamtym czasie, zapowiadając brzmienie, które zaczęto utożsamiać z San Francisco. 

Don MacAllister i Steve Lalor poznali się na początku 1964 roku na folkowej scenie Seattle. MacAllister grał w bluegrassowym trio The Willow Creek Ramblers; Lalor rzucił studia w Ohio w styczniu 1963 roku, spędził trochę czasu w San Francisco, gdzie poznał przyszłych członków Jefferson Airplane i Quicksilver Messenger Service, a następnie udał się na północ do Seattle, gdzie nawiązał kilka dobrych kontaktów i przez pewien czas regularnie występował w programie Seattle Center Hootenanny, emitowanym na kanale KING-TV. W tym czasie występował z Alice Stuart i Mikiem Hallem jako Upper University District Folk Music Association, Mandolin Society & Glee Club, a także nagrali singiel „Green Satin” dla Jerden Records.  

MacAllister i Lalor zaczęli grać razem nieformalnie. Lalor grał przez jakiś czas w zespole Driftwood Singers, który założył z Lyn Brooks i Courtney Branch. Courtney zrezygnował z gry i został zastąpiony przez Billy'ego Robertsa, autora utworu „Hey Joe”.  Zespół się rozpadł, a MacAllister przekonał go do powrotu na północ i założenia zespołu w Seattle z innym gitarzystą, Dougiem Hastingsem, który wówczas studiował i okazjonalnie grał w innym lokalnym zespole, The Dynamics. Planowali zrekrutować perkusistę Dona Stevensona (późniejszego członka Moby Grape), ale zamiast tego Stevenson dołączył do uznanego lokalnego zespołu The Frantics, a odchodzący perkusista Jon Keliehor (który miał doświadczenie w jazzie i muzyce klasycznej) dołączył do MacAllistera i Lalora. 

Od samego początku The Daily Flash charakteryzowały dwie rzeczy. Ich eklektyczna mieszanka folku, bluesa, popu i jazzu odróżniała ich od brzmienia „zespołów garażowych”, które dominowało na północno-zachodnim Pacyfiku. Ich talent do rozgłosu był tak wielki, że zespół został zauważony jeszcze przed pierwszym koncertem. Opracowali system nagłośnieniowy, który pasował do ich zwartych harmonii, byli pionierami nowych miejsc koncertowych i celowali nie tylko w nastoletnią publiczność, a także włączyli się w rodzącą się hipisowską kontrkulturę.Pod koniec 1965 roku lokalny dystrybutor płyt Ron Saul podpisał z zespołem kontrakt z Parrot Records, oddziałem London Records. Ich pierwszym singlem był cover utworu Boba Dylana „Queen Jane approx”. Na stronie B pierwotnie miał znaleźć się utwór „Birdses” Dino Valentiego, ale Saul odłożył to na później, wydając bardziej funkowy utwór „Jack of Diamonds”, nagrany w tym samym studiu w Tacoma w stanie Waszyngton, które uwielbiali The Wailers. Ten ostatni utwór ostatecznie znalazł się na reedycji CD z 1998 roku, Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968.

  Singiel, wydany wiosną 1966 roku, nie odniósł sukcesu komercyjnego. Zwrócił jednak uwagę ówczesnego menedżera Sonny & Cher, Charliego Greene'a. Szukając kolejnych zespołów do zarządzania, w tym samym roku podpisał kontrakty z The Daily Flash i Buffalo Springfield. Zespół udał się do Los Angeles, aby nagrać mocniejszą wersję utworu „Queen Jane approx”, ale ta również spotkała się z chłodnym przyjęciem na rynku. Mimo to ich reputacja jako zespołu koncertowego rosła. W drodze na południe byli headlinerami dwóch koncertów promowanych przez Cheta Helmsa w Avalon Ballroom w San Francisco, wspieranych przez Rising Sons (zespół, w którego skład wchodzili przyszli artyści Ry Cooder i Taj Mahal); Dodatkowym występem w piątek wieczorem była wersja Big Brother & The Holding Company sprzed Janis Joplin, a w sobotę The Charlatans (z udziałem Dana Hicksa). Pod koniec lipca 1966 roku zagrali na Vancouver Trips Festival. Według Keliehora był to jedyny raz, kiedy zagrali koncert pod wpływem substancji psychoaktywnej (LSD dostarczonego przez Owsleya Stanleya). Zespół - obecnie mający siedzibę w Los Angeles, ale prawdopodobnie bardziej popularny w San Francisco i uważany za lokalnych bohaterów w Seattle - podróżował po Zachodnim Wybrzeżu, supportując w Los Angeles takie zespoły jak The Byrds, The Doors i The Turtles, a także wielokrotnie występując w San Francisco w Avalon Ballroom na koncertach z takimi zespołami jak Country Joe & The Fish i Quicksilver Messenger Service. Ich repertuar obejmował utwory od Dylana i Erica Andersena po Herbiego Hancocka, Cannonballa Adderleya i Gabora Szabo.

  Na początku 1967 roku ukazał się ich drugi singiel: „French Girl” Iana Tysona i Sylvii Fricker oraz „Green Rocky Road” Dave'a Van Ronka, wydany przez UNI Records z siedzibą w Los Angeles. Greene zorganizował pierwszą trasę koncertową zespołu po wschodnim wybrzeżu, która zbiegła się z wydaniem płyty, rozpoczynając się udanym miesięcznym występem rezydencyjnym w Club Ondine na Manhattanie. Zagrali również koncert z Jefferson Airplane na Uniwersytecie Stony Brook. Singiel odniósł sukces w Kalifornii (choć słabszy w innych miejscach), zapewniając zespołowi gościnny występ w programie telewizyjnym The Girl From U.N.C.L.E., co z kolei przełożyło się na regularne występy jako zespół house w lokalnym programie telewizyjnym dla nastolatków w Los Angeles, Boss City. Kontynuowali koncerty w Los Angeles, San Francisco i Seattle, grając z brytyjską supergrupą Cream, Quicksilver Messenger Service, Steve Miller Band, The Doors, a w Seattle z The Seeds i Paul Revere & the Raiders. 

W czasach, gdy coraz bardziej zakładano, że zespoły będą miały autorski materiał, żaden z członków The Daily Flash nie był skłonny do pisania piosenek. Większość ich chronionych prawem autorskim utworów stanowiła w rzeczywistości jedynie przeróbki folkowego materiału z domeny publicznej. Zespół zaczął się rozpadać, a jego członkowie coraz częściej grali w innych składach. Hastings odszedł, aby zastąpić Neila Younga w Buffalo Springfield (krótki koncert, ponieważ Young wkrótce wrócił do tego zespołu), a jego miejsce zajął Craig Tarwater. Wkrótce potem perkusista Keliehor został zwolniony, ponieważ wybrał warsztaty Medytacji Transcendentalnej zamiast koncertu, a jego miejsce zajął Tony Dey. Zrekonstruowany zespół dodał kilka autorskich utworów, napisanych przez Steve'a Lalora. W lipcu 1967 roku zagrali w Avalon Ballroom, rozgrzewając się przed The Grass Roots, a następnie przed Grateful Dead w Eagles Auditorium w Seattle i Agradome/Dante's Inferno w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. Powrócili, by zagrać kilka koncertów w Los Angeles, po czym pod koniec września i na początku października odbyli kolejną trasę po północno-zachodnim Pacyfiku, w tym koncert w Eagles Auditorium, który został nagrany: ich wersja utworu Herbiego Hancocka „Cantaloupe Island” z tego koncertu znalazła się na albumie „I Flash Daily” z 1985 roku. Następnie wspierali Vana Morrisona podczas krótkiej trasy, ale pod koniec października skład również się rozpadł - MacAllister i Tarwater poszli w jedną stronę, a Lalor i Dey w drugą. 

 

 Lalor i Dey na krótko założyli kolejną inkarnację The Daily Flash w listopadzie 1967 roku, grając sześć koncertów w Seattle i Portland w stanie Oregon z powracającym Dougiem Hastingsem i bratem Tony'ego Deya, Rickiem. Wszyscy zaangażowani zrozumieli jednak, że jest to rozwiązanie tymczasowe, mające na celu zebranie pieniędzy przed przejściem do innych projektów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Queen Jane Approximately/Jack Of Diamonds	Daily Flash	07.1966	-	-	Parrot 308	[written by Bob Dylan]
The French Girl/Green Rocky Road	Daily Flash	02.1967	-	-	Uni 55001	[written by I. Tyson, S. Fricker][produced by Charles Greene, Brian Stone]

Specters

Założony w południowym Londynie w 1962 roku i stopniowo rozwijający się,
grając lokalne koncerty i wspierając gościnnych amerykańskich piosenkarzy, The Specters byli jednym z najdłużej działających lokalnych zespołów z Londynu, utrzymując się przez pięć lat koncertów klubowych i wspierając gościnnych amerykańskich piosenkarzy. 

 

Do zespołu - Francis Rossi (gitara, wokal), Alan Lancaster (gitara, bas, wokal), Rod Lynes (instrumenty klawiszowe), John Coughlan (perkusja) - dołączył później Rick Parfitt z Highlifes na basie i klawiszach i utrzymali się w tym składzie wystarczająco długo, aby w 1966 roku podpisać kontrakt z wytwórnią Piccadilly Pye Records. Zadebiutowali w tym samym roku nagraniem hitu Shirley Bassey „I” (Who Have Nothing)”, który Donovan nagrał później z wielkim sukcesem, a następnie wydał wersję „Hurdy Gurdy Man” będącą coverem przeboju Blues Magoos „(We Ain't Got) Nothing Yet”. 

 

Na tej płycie, wydanej na początku 1967 roku, uchwycono znaczną część brzmienia - chrypiącą gitarę, wirujące organowe arabeski i mocną sekcję rytmiczną - które grupa wykorzystała po przerwie spędzonej jako Traffic Jam, by w końcu zająć pierwsze miejsca na listach przebojów jako Status Quo.  

Trzy single Specters i ich strony B ukazały się na różnych reedycjach płyt CD, zgrupowane w kilku kompilacjach Status Quo. Utwór „(We Ain't Got) Nothin' Yet” pojawił się między innymi na kompilacji Freakbeat Freakout firmy Sequel Records, a utwór „I (Who Have Nothing)” znalazł się na płycie Sequel Songs of Leiber & Stoller.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I (Who Have Nothing)/Neighbour, Neighbour	Specters	09.1966	-	-	Piccadilly 7N 35339	[written by Donida, Stoller, Leiber][produced by John Schroeder]
Hurdy Gurdy Man/Laticia	Specters	11.1966	-	-	Piccadilly 7N 35352	[written by Lancaster, Barlow][produced by John Schroeder]
(We Ain't Got) Nothin' Yet/I Want It	Specters	02.1967	-	-	Piccadilly 7N 35368	[written by Gilbert, Scala, Esposito][produced by John Schroeder]

Johnny Johnson and the Bandwagon

Johnny Johnson and the Bandwagon to amerykański zespół wokalno-soulowy,
popularny pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych Liderem zespołu był wokalista Johnny Johnson. Zespół jest prawdopodobnie najbardziej znany z chwytliwego przeboju „(Blame It) On the Pony Express”. 

 Johnson urodził się jako John A. Mathis 20 lipca 1942 roku w Belle Glade na Florydzie, jako syn Lillie Kate Mathis, która później wyszła za mąż za Lucine'a Johnsona. Jako dziecko przeprowadził się do Rochester w stanie Nowy Jork, a później śpiewał w kilku lokalnych zespołach, w tym w Bandwagons [sic]. Inni pierwsi członkowie zespołu to Terry Lewis (urodzony w Baltimore w stanie Ohio), Jerry Ferguson i Wade Davis. Ferguson i Davis opuścili grupę, a po odkryciu przez producenta muzycznego Denny'ego Randella z Epic Records, do Johnsona i Lewisa dołączyli inni wokaliści Arthur "Artie" Fullilove (ur. w Nowym Jorku) i Billy Bradley (William Dillard Bradley, ur. w Rzymie w Alabamie, 16 października 1941 r.).

 W marcu 1968 r. w Nowym Jorku grupa nagrała "Breakin' Down the Walls of Heartache", piosenkę napisaną i wyprodukowaną przez Randella i jego stałą partnerkę Sandy Linzer. Płyta była grana w Filadelfii, ale odniosła większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie koncertowali. Swój pierwszy duży przebój w Wielkiej Brytanii mieli w październiku 1968 r. z piosenką "Breakin' Down the Walls of Heartache", wydaną przez wytwórnię Direction, część CBS, która osiągnęła 4. miejsce na UK Singles Chart.Utwór „Breakin' Down the Walls of Heartache” zyskał nowe życie w 1980 roku, kiedy to został coverowany przez Dexys Midnight Runners na stronie B utworu „Geno”, a w 1981 roku znalazł się na solowym albumie Brama Czajkowskiego, byłego członka The Motors. Utwór cieszył się popularnością w brytyjskich klubach soulowych na początku lat 80-tych.

W numerze magazynu „Melody Maker” z 9 listopada, gdy „Breaking Down the Walls of a Heartache” zajmował 17. miejsce na liście przebojów „Melody Maker Pop 30”, pojawiła się informacja o planowanym pięciotygodniowym tournée po Wielkiej Brytanii, rozpoczynającym się pod koniec miesiąca. W skład zespołu wchodzili wówczas John Johnson, Arthur Fullilove, Terry Lewis i Billy Bradley.   W 1969 roku pierwotny zespół rozpadł się, a wszystkie kolejne wydawnictwa były reklamowane jako Johnny Johnson and His Bandwagon.W rzeczywistości zespół składał się zasadniczo z Johnsona plus dodatkowych wokalistów, którzy byli zatrudniani do nagrywania, tras koncertowych i występów telewizyjnych. Ponieważ odnieśli o wiele większy sukces w Wielkiej Brytanii i Europie, osiedlili się w Londynie, a autor tekstów piosenek Tony Macaulay był głównym odpowiedzialnym za kolejny etap ich kariery.

 Ich przeboje znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów dzięki „Sweet Inspiration” (1970) i ​​„(Blame It) On the Pony Express” (1970).  Ten ostatni utwór został napisany przez Macaulaya, Rogera Cooka i Rogera Greenawaya.  Ich kariera nagraniowa trwała przez lata 70-tych XX wieku, kiedy to ukazał się album „Soul Survivor” z 1971 roku, wyprodukowany przez Macaulaya, a także kolejne, mniej udane single z tego samego roku, w tym „Sally Put Your Red Shoes On” i cover utworu Boba Dylana „Mr Tambourine Man” nagrany dla wytwórni Bell.  

Odeszli z Bell, by wydać kolejne single, w tym „Honey Bee” (1972) dla Stateside Records oraz „Music to My Heart” (1975), cover singla Patti Austin z lat 60-tych dla ABC Records, nagranego dla Epic Records, wyprodukowanego przez Biddu. Został on również wydany jako strona B reedycji „Breakin' Down The Walls Of Heartache” z 1975 roku, również nakładem Epic. Ich sukces komercyjny w Wielkiej Brytanii osłabł, ponieważ ich styl stał się przewidywalny i mniej modny. Jednak ich wczesne hity nadal były cenione jako klasyka muzyki northern soul , ponieważ opowiadali się za bardziej komercyjnym stylem pop-soul, podobnym w brzmieniu do wczesnego Tamla Motown, w przeciwieństwie do bardziej funkowego, progresywnego stylu preferowanego przez współczesnych artystów, takich jak Sly & the Family Stone i The Isley Brothers. 

Johnson od kilku lat nie czuł się dobrze, a malejący sukces komercyjny i presja związana z trasami koncertowymi na początku lat 70-tych odcisnęły na nim swoje piętno. Przeszedł na emeryturę z branży muzycznej, a później pracował w różnych zawodach, między innymi jako kierowca autobusu szkolnego. Johnson zmarł w Rochester w stanie Nowy Jork 2 marca 2023 roku w wieku 80 lat.   Członek grupy, William Bradley, został działaczem społecznym i pastorem działającym w International Missionary Outreach Society w Nowym Jorku. W 2011 roku opublikował wspomnienia pt. „Look Where He Brought Me From: From Darkness to Light”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Baby Make Your Own Sweet Music/On the Day We Fall in Love	Bandwagon	05.1968	-	-	Epic 10 255 [US]	[written by D. Randell, S. Linzer][produced by D. Randell, S. Linzer][48[2].R&B; Chart]
Breakin' Down the Walls of Heartache/Dancin' Master	Bandwagon	08.1968	4[15]	115[1]	Direction 583 670	[written by Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Sandy Linzer, Denny Randell]
You/You Blew Your Cool And Lost Your Fool	Johnny Johnson and the Bandwagon	02.1969	34[4]	-	Direction 583 923	[written by Denny Randell][produced by Denny Randell]
Let's Hang On/I Ain't Lyin'	Johnny Johnson and the Bandwagon	06.1969	36[6]	-	Direction 584 180	[written by D. Randell, S. Linzer, B. Crewe][produced by Denny Randell]
Sweet Inspiration/Pride Comes Before A Fall	Johnny Johnson and the Bandwagon	07.1970	10[13]	-	Bell BLL 1111	[written by John Cameron][produced by Tony Macaulay]
(Blame It) On The Pony Express/Never Let Her Go	Johnny Johnson and the Bandwagon	11.1970	7[12]	-	Bell BLL 1128	[written by Tony Macaulay, Greenaway, Cook ][produced by Tony Macaulay]

Al Johnson

Alfred Orlando Johnson (ur. 11 lutego 1948r -zm. 26 października 2013r) był amerykańskim
wokalista R&B, kompozytorem, aranżerem i producentem. Współtworzył piosenkę „We Have Love for You” z Deniece Williams z jej albumu „Songbird” z 1977 roku. 

Urodzony w Newport News w stanie Wirginia w 1948 roku, Johnson studiował na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie, gdzie współtworzył zespół soulowy Unifics. Zespół, z Johnsonem jako wokalistą, zdobył trzy przeboje na liście Billboard Hot 100 w 1968 i 1969 roku dla wytwórni Kapp Records. Pierwszy z nich, „Court of Love”, wspiął się na 25. miejsce, ale osiągnął 3. miejsce na liście Billboard R&B w USA. Kolejny, „The Beginning of My End”, dotarł do 36. miejsca na liście Hot 100 i 9. miejsca na liście R&B. Dwa kolejne wydawnictwa z 1969 roku trafiły na listy przebojów R&B. 

Johnson kontynuował pisanie piosenek dla innych artystów w latach 70-tych, w tym dla gwiazdy Sparkle Lonette McKee, Taty Vegi i Deniece Williams. W 1978 roku nagrał swój debiutancki solowy album „Peaceful”, którego był współproducentem, a także aranżerem i współautorem, dla małej wytwórni Marina, której współwłaścicielem był były wokalista Lloyd Price. W 1980 roku Johnson nawiązał współpracę z producentem jazzowo-soulowym Normanem Connorsem przy swoim drugim solowym albumie „Back For More” dla Columbia Records. Nastąpiło to po tym, jak w 1979 roku zaśpiewał na albumie Normana Connorsa „Invitation” dla Arista Records, śpiewając główny utwór „Your Love”. Album „Back for More” osiągnął 48. miejsce na liście Billboard Black Albums.  

Pierwszy singiel z albumu, „I'm Back for More”, duet z Jean Carn, osiągnął 26. miejsce na liście R&B, a kolejny, „I've Got My Second Wind”, dotarł do 58. miejsca -oba w 1980 roku. W tym samym roku utwór „Second Wind” został zaśpiewany w szybszym rytmie przez Tatę Vegę z udziałem G. C. Camerona dla Motown Records. 

W tym czasie Johnson komponował, aranżował i grał na klawiszach podczas sesji nagraniowych, między innymi dla zespołu producenckiego Willie Lester-Rodney Brown, który wydał kilka udanych albumów disco/soul w wytwórni Prelude na początku lat 80-tych, z takimi artystami jak Sharon Redd, Bobby Thurston i Gayle Adams. 

 W latach 90-tych Johnson współpracował z The Whispers przy kilku albumach, a w 1998 roku wydał swój ostatni solowy album „My Heart Is an Open Book” dla niezależnej wytwórni CLOUT Entertainment. Johnson reaktywował Unifics z Tomem Fauntleroyem, członkiem pierwotnego zespołu, i odbył również trasę koncertową z solowym koncertem gospel. W 2005 roku zespół wydał nowy album, Unifics Return.   Johnson, w wieku 65 lat, zmarł 26 października 2013 roku. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Back For More/You Are My Personal Angel	Al Johnson (With Jean Carn)	03.1980	-	-	Columbia 11207	[written by K. Stover][produced by Norman Connors][26[15].R&B; Chart]
I've Got My Second Wind/Peaceful	Al Johnson	06.1980	-	-	Columbia 11287	[written by T. Fauntleroy, A. Johnson][produced by Norman Connors][58[8].R&B; Chart]

Fly Records

Fly Records to brytyjska niezależna wytwórnia płytowa, założona w 1970 roku przez niezależnego
wydawcę muzycznego Davida Platza i początkowo zarządzana przez Malcolma Jonesa z biura Essex Music w Londynie. 

 Platz produkował płyty niezależnie, współpracując z producentami muzycznymi finansowanymi przez Essex, i dzierżawił je dużym wytwórniom płytowym. Ta twórcza współpraca szybko zyskała popularność dzięki takim hitom jak „A Whiter Shade of Pale” (Procol Harum), „Flowers in the Rain”, „I Can Hear the Grass Grow” i „Blackberry Way” (The Move), a także wpływowym nagraniom takich artystów jak Beverley Kutner, Tucker Zimmerman i Michael Chapman. W gronie producentów zaangażowanych w Platz znaleźli się Denny Cordell, Gus Dudgeon, Rodger Bain, Don Paul, Johnny Worth i Tony Visconti, którego Platz sprowadził do Wielkiej Brytanii wraz z Cordellem. 

 Po serii hitów pod koniec lat 60-tych, licencjonowanych przez wytwórnie Deram, a później Regal Zonophone, Platz założył w 1970 roku własną wytwórnię Fly Records. Malcolm Jones opuścił uniwersytet, aby pracować dla EMI, gdzie został menedżerem wytwórni i założył własną markę Harvest Records, ale ostatecznie przeniósł się do Platza i został menedżerem Fly. Pierwszym wydawnictwem Fly był „Ride a White Swan” T. Rex, wyprodukowany przez Viscontiego. Rok później album „Electric Warrior” był pierwszym albumem Fly i Bolana, który znalazł się na pierwszym miejscu list przebojów. 

 Zgodnie ze stylem wydawniczym Platza, wytwórnia postanowiła nie koncentrować się na konkretnym sektorze rynku, lecz oferować eklektyczny miks artystów i wydawnictw - niektóre z nich były skierowane bezpośrednio na listy przebojów, a inne miały na celu jedynie podkreślenie wizerunku nowych artystów lub artystów związanych z wydawnictwem Platza. Na wczesnych wydawnictwach wytwórni gościli Vivian Stanshall, Third World War, John Kongos, Georgia Brown, John Keating i John Williams. W 1972 roku Fly umocnił swoją pozycję na listach przebojów, wykorzystując starszy materiał. Wydano cztery trzyutworowe single Magni-Fly, które ponownie wprowadziły utwory z wcześniejszego katalogu firmy, takie jak „A Whiter Shade of Pale”, na brytyjską listę przebojów.  

Kampania promująca album zatytułowana „Toofas” (podwójny album w cenie singla) zyskała uznanie, a albumy takie jak debiutancki album Procol Harum nagle trafiły na brytyjską listę przebojów wiele lat po premierze. Gdy album T. Rex „Bolan Boogie” osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów, odejście z centrali Fly wymusiło zmianę planów. Jones opuścił wytwórnię, Cordell przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, zakładając Shelter Records, a Bolan przeszedł do EMI, gdzie otrzymał własną wytwórnię, zabierając ze sobą Viscontiego. 

Nowy zespół Fly postanowił reaktywować wytwórnię jako Cube Records, z nowym logo, które więziło „Fly” w sześciennym więzieniu. Podpisano kontrakty z wieloma nowymi artystami, a Fly Records zostało zamknięte jako samodzielna wytwórnia. Kiedy wytwórnia Fly została reaktywowana w 1988 roku jako niezależny kanał dla różnych projektów wydawniczych, Platz włączył ją do swojej firmy Onward Music Ltd., podczas gdy wydawnictwo Platza, Bucks Music Ltd., pozostało jego główną działalnością. 

 Pierwszym zespołem, który podpisał kontrakt z reaktywowaną wytwórnią w 1988 roku, był Babayaga - zespół, którego liderem był brat Kirsty MacColl, Hamish, oraz inżynier dźwięku Matt Wallis. Po śmierci Davida Platza 20 maja 1994 roku, jego syn, Simon Platz, kontynuował zarządzanie trwającymi poszukiwaniami archiwalnymi Onward pod skrzydłami własnej firmy wydawniczej, Bucks Music Group. Wiele oryginalnych taśm, które uważa się za zaginione, a także nieopublikowane i zapomniane nagrania z niedokończonych lub niewydanych projektów firmy producenckiej, w dalszym ciągu są wydawane przez Fly Records i różnych licencjobiorców.

 
                              Single na listach przebojów: 

Ride a white swan/Is it love/Summertime blues	T.Rex	10.1970	2.UK/76.US
Hot love/Woodland rock/King of the mountain cometh	T.Rex	02.1971	1.UK/72.US
Get it on [in USA as "Bang a gong"]/There was a time/Raw ramp	T.Rex	07.1971	1.UK/10.US
Jeepster/Life's a gas	T.Rex	11.1971	2.UK
He's Gonna Step On You Again John Kongos  05.1971 4.UK
Tokoloshe Man John Kongos 11.1971  4.UK

Gloria Jones

Kiedy nazwisko Glorii Jones pojawia się w rozmowach o rocku, zazwyczaj jest to pytanie
z gatunku quizu. Po pierwsze, w połowie lat 60-tych nagrała oryginalną wersję utworu „Tainted Love”, który w 1982 roku został coverowany przez Soft Cell i stał się wielkim międzynarodowym hitem. Była również dziewczyną brytyjskiego glam rockera Marca Bolana, a oprócz tego śpiewała i grała na klawiszach w jego zespole T. Rex. Jej niemały talent soulowy ginie w tłumie, zwłaszcza że niewiele jej nagrań jest obecnie dostępnych. 

 

 Jones zapisała się w historii rocka już dzięki utworowi „Tainted Love”. Ten porywający soulowy hit z połowy lat 60-tych, zupełnie niepodobny do słabiutkiego synthpopowego coveru Soft Cell, jest jednym z największych hitów lat 60-tych, który nigdy nie zaistniał. „Heartbeat” to kolejny pulsujący utwór, który niemalże zaliczył sukces, nagrany, co dziwne, z producentem Edem Cobbem, znanym głównie ze współpracy z zespołami garażowo-popowymi, takimi jak The Standells i The Chocolate Watch Band. Zarówno „Heartbeat”, jak i „Tainted Love” zostały napisane przez Cobba, choć Jones nie była pozbawiony talentu kompozytorskiego - współtworzyła duet Marvina Gaye’a i Diany Ross z 1974 roku, „My Mistake”.  

 

Jones nigdy nie odniosła sukcesu wykraczającego poza region i (podobnie jak kilku innych mniej znanych amerykańskich wokalistów soulowych) przeniosła się do Wielkiej Brytanii, gdzie kultowe oddanie fanów Northern Soul zapewniło jej stałą pracę. 

 

 W 1974 roku Jones dołączyła do T. Rex (który w tym czasie szybko podupadał) jako klawiszowiec i wokalistka wspierająca. Nawiązując romans z piosenkarzem, pomogła mu również w przejściu na bardziej soulowo-taneczny kierunek. Bolan z kolei pomógł jej w nagraniu solowego albumu „Vixen”, grając na gitarze i pisząc piosenki. Po narodzinach dziecka ich wspólny czas zakończył się tragicznie, gdy Bolan zginął w wypadku samochodowym w 1977 r., za kierownicą siedziała Jones.

 

Po stracie dobytku Jones przeprowadziła się z synem z powrotem do Los Angeles, gdzie zamieszkali z rodziną Jones.  W 1978 roku wydała album „Windstorm”, który poświęciła pamięci Bolana: na tylnej okładce widnieje napis: „Specjalna dedykacja ku pamięci ojca mojego syna, Marca Bolana, za którym bardzo tęsknimy”. Jej singiel „Bring on the Love” odniósł sukces na amerykańskiej liście przebojów R&B.

 

  Jones pozostała w branży muzycznej przez kilka lat, wydając w 1981 roku album wyprodukowany przez Eda Cobba, zatytułowany „Reunited”. Ponownie współpracowała również z Billym Prestonem i innymi członkami Cogic Singers przy albumie „The Cogic's” z 1984 roku. Od tego czasu pracowała jako kierownik muzyczny przy filmach. Na swoim albumie „Reunited” z 1982 roku została okrzyknięta „Królową Northern Soulu”. W 2010 roku wraz z synem Rolanem założyła Szkołę Muzyki i Filmu im. Marca Bolana w Makeni w Sierra Leone. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heartbeat Part 1/Heartbeat Part 2	Gloria Jones	11.1965	-	128[3]	Uptown 712	[written by Ed Cobb][produced by Ed Cobb]

Kompozycje Glorii Jones na listach przebojów

[with Clay McMurray & Pam Sawyer] 11/1970 If I Were Your Woman Gladys Knight & the Pips 9.US [with Robert Bateman, Brian Holland] 08/1971 Take Me Girl, I'm Ready Jr. Walker & The All-Stars 50.US/16.UK [with Pam Sawyer] 02/1974 My Mistake (Was to Love You) Diana Ross & Marvin Gaye 19.US/51.UK 11/1974 The Zoo (The Human Zoo) The Commodores 44.UK [solo] 11/1978 Haven't Stopped Dancing Yet Gonzalez 26.US/15.UK 03/1989 I Haven't Stopped Dancing Yet Pat & Mick 9.UK [with Dominic Smith, Joe Cole, Elephant Man & Stone] 07/2004 World of Dynamite – Room 1 Dynamite MC 115.UK [with Jermaine Cole,Pamela Sawyer] 05/2021 Close J. Cole 33.US

Stray

Stray to angielski zespół hardrockowy założony w Londynie w 1966 roku.
Wokalista Steve Gadd (urodzony jako Stephen Gadd, 27 kwietnia 1952r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie), gitarzysta Del Bromham (urodzony jako Derek Roy Bromham, 25 listopada 1951r w Acton w zachodnim Londynie), basista Gary Giles (urodzony jako Gary Stephen Giles, 23 lutego 1952r w North Kensington w zachodnim Londynie) oraz perkusista Steve Crutchley (urodzony w 1952 roku) założyli zespół, gdy wszyscy uczęszczali do szkoły Christophera Wrena w Londynie. Richard „Ritchie” Cole (urodzony 10 listopada 1951r w Shepherd's Bush w zachodnim Londynie) zastąpił Crutchleya w 1968 roku.

  W styczniu 1970 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Transatlantic Records. Ich melodyjny, pełen chwytliwych melodii hard rock okazał się popularny na lokalnej scenie klubowej na początku lat 70-tych. Zespół nigdy jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego. W pewnym momencie ich menedżerem był Charlie Kray (brat bliźniaków Kray, Ronniego i Reggiego). Gadd opuścił zespół w 1975 roku z powodu różnic artystycznych, a na stanowisku wokalisty zastąpił go Pete Dyer.

  Wczesny styl muzyczny grupy obejmował blues rock, acid rock i rock psychodeliczny. Następnie zespół dołączył do nurtu hard rocka i rocka progresywnego. Zespół pełnił funkcję sekcji rytmicznej wraz z orkiestrą smyczkową na płycie Jimmy'ego Helmsa z 1975 roku, „Songs I Sing”. Pierwotny skład Stray zakończył działalność w 1977 roku, chociaż Bromham kontynuował później grę w różnych reaktywowanych wersjach projektu aż do lat 2000. 

W latach 2010-tych zespół ponownie miał ustalony skład, a dołączyli do niego Del Bromham i Pete Dyer, a Stuart Uren (bas) i Karl Randall (perkusja) regularnie koncertowali pod szyldem Stray. W listopadzie 2016 roku zespół zagrał koncert z okazji 50. rocznicy (z udziałem wszystkich oryginalnych członków) w wyprzedanym londyńskim klubie Borderline. W 2019 roku Colin Kempster zastąpił Stuarta Urena na stanowisku basisty, a na koncertach na żywo do zespołu dołączył również Simon Rinaldo (klawisze). Po udanych koncertach pod koniec 2019 roku i uznanym występie na corocznym festiwalu Giants of Rock w Minehead, Stray wyruszył w pełną trasę koncertową z Groundhogs Kena Pustelnika w lutym i marcu 2020 roku. 

Jesienią 2023 roku ten skład wydał nowy album studyjny „About Time”. Album łączy klasyczne, hardrockowe brzmienie Straya z dopełniającym je brzmieniem klawiszy Rinaldo. Utwory skupiają się na obserwacjach Bromhama dotyczących doświadczeń związanych z COVID-19, uzupełnionych jego typowym komentarzem społecznym. W 2024 roku zespół intensywnie koncertował w Wielkiej Brytanii, promując album i występując na europejskich festiwalach. W 2025 roku zespół ponownie koncertował w Wielkiej Brytanii, a zwieńczeniem trasy był listopadowy tour w roli gościa specjalnego British Lion. 

W 2003 roku Stray byli supportem Iron Maiden podczas kilku europejskich koncertów w ramach trasy Dance of Death World Tour 2003-2004. Koncerty odbyły się między innymi w Hiszpanii, Portugalii, Polsce i Francji. Istnieją dwa inne powiązania Iron Maiden ze Stray. Utwór „All in Your Mind” z debiutanckiego albumu Stray z 1970 roku został coverowany przez Iron Maiden i znalazł się na reedycji No Prayer for the Dying z 1995 roku, a córka basisty Maiden, Steve'a Harrisa, Lauren, coverowała utwór „Come On Over”. Od końca 2006 do początku 2007 roku osiem albumów studyjnych zespołu, wydanych pierwotnie w latach 70-tych, zostało ponownie wydanych przez brytyjską wytwórnię Sanctuary Records w formacie płyt kompaktowych. Nowe wydawnictwa zostały zremasterowane i zawierały bonusowe utwory wybrane ze stron B singli, nagrań studyjnych i sesji nadawczych BBC. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Our Song/Mamma's Coming Home	Stray	01.1972	-	-	Big T BIG 141	[written by Gadd, Cole, Giles, Bromham][produced by Hugh Murphy]
Hallelujah/Brand New Day	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 512	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Move It/Crazy People	Stray	.1973	-	-	Big T BIG 516	[written by Samwell][produced by Wilf Pine]
Precious Love/Recover	Stray	01.1975	-	-	Dawn DNS 1101	[written by D. Bromham][produced by Wilf Pine]
Smile/Stand Up And Be Counted	Stray	08.1975	-	-	Dawn DNS 1117	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
Take It Easy/Fire And Glass	Stray	02.1976	-	-	Pye 7N 45 564	[written by Del Bromham][produced by Wilf Pine]
You Went Away/Take A Life	Stray	11.1976	-	-	Pye 7N 45 642	[written by Del Bromham][produced by Neil Slaven]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Stray	Stray	06.1970	-	-	Transatlantic TRA 216	[produced by Hugh Murphy]
Suicide	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 233	[produced by Hugh Murphy]
Saturday Morning Pictures	Stray	.1971	-	-	Transatlantic TRA 248	[produced by Martin Birch, Stray]
Mudanzas	Stray	05.1973	-	-	Transatlantic TRA 268	[produced by Wilf Pine]
Move it	Stray	.1974	-	-	Transatlantic TRA 281	[produced by Wilf Pine]
Tracks	Stray	.1975	-	-	Transatlantic TRA 3066
Stand Up And Be Counted	Stray	06.1975	-	-	Dawn DNLS 3066	[produced by Wilf Pine]
Houdini	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 482	[produced by Wilf Pine]
Hearts Of Fire	Stray	.1976	-	-	Pye NSPL 18 512	[produced by Neil Slaven]
Reflecting A Generation	Stray	.1977	-	-	Transatlantic TRA SAM 44

Jamelia

Zaczynając zaledwie w wieku 18 lat, wokalistka pop-R&B Jamelia
porwała brytyjskich fanów R&B, a po swoim drugim albumie „Thank You” stała się gwiazdą, zdobywając uznanie wielu fanów, a także krytyków w całej Europie. Liczne single na szczytach list przebojów oraz nominacje i nagrody muzyczne dorównywały sławie i popularności jej amerykańskich rówieśników, co pozwoliło wielu nazwać ją brytyjską Beyoncé. Być może poza jej bliskimi przyjaciółmi i rodziną, niewielu przypuszczałoby, że młoda nastolatka, która lubiła wygłupiać się śpiewając karaoke, może zostać popularną artystką. 

Jamelia, urodzona jako Jamelia Naila Davis 11 stycznia 1981 roku w Birmingham w Anglii, otrzymała swój pierwszy sprzęt karaoke w wieku 12 lat. Kilka lat później kuzynka Jamelii przesłała jedno z tych nagrań przedstawicielom Parlophone Records, a po tym, jak przedstawiciele wytwórni usłyszeli jej śpiew a cappella, podpisali z nią kontrakt w wieku 15 lat. Parlophone (spółka zależna EMI) cierpliwie przygotowywała ją do wydania pierwszego singla „So High” do 18. roku życia. Choć piosenka nie spotkała się z zainteresowaniem, to właśnie ona utorowała drogę kolejnym czterem jej hitom z debiutanckiego albumu „Dramat” z 2000 roku. Każdy z nich znalazł się na listach przebojów, a „Money” z udziałem artysty reggae Beenie Mana znalazł się w pierwszej piątce brytyjskich przebojów. Zdobywając pięć nominacji do nagrody MOBO (i jedną za najlepszy teledysk), było jasne, że Jamelia ma potencjał, by stać się gwiazdą R&B. 

Mimo to Jamelia musiała wycofać się z życia publicznego na dwa lata z powodu ciąży i opieki nad córeczką. W 2003 roku singiel „Bout” z udziałem amerykańskiej raperki Rah Digga ledwie zapowiadał powrót pięciokrotnie nominowanej do nagrody MOBO artystki, plasując się na samym dole brytyjskiej listy Top 40. Jednak kolejny singiel, „Superstar”, stał się międzynarodowym hitem. Dotarł do trzeciego miejsca na brytyjskich listach przebojów, był numerem jeden w Australii i Nowej Zelandii oraz zapewnił piosenkarce kolejne rzesze fanów w całej Europie. Wraz z ukazaniem się jej platynowego drugiego albumu, „Thank You”, kilka tygodni później, we wrześniu, sukces Jamelii dopiero się rozkręcał. 

W 2004 roku tytułowy utwór albumu, autobiograficzna piosenka o przemocy domowej, zadebiutował na drugim miejscu na brytyjskich listach przebojów i zdobył nagrodę MOBO dla najlepszego singla. W marcu 2004 roku, ze względu na ogromną popularność singli zespołu Thank You, Parlophone wznowiło album w zmienionej wersji, w której niektóre utwory zostały przearanżowane i dodano nowe utwory, w tym singiel „See It in a Boy's Eyes”, który znalazł się w pierwszej piątce list przebojów. Współautorem był Chris Martin, lider Coldplay i kolega z wytwórni. Wraz z wznowieniem i singlem Chrisa Martina, artystka wyruszyła tego lata w swoją pierwszą trasę koncertową jako główna gwiazda po Wielkiej Brytanii, co ugruntowało jej znakomitą passę w 2004 roku. 

Nowo zdobyta sława sprawiła, że ​​stała się coraz bardziej znana brytyjskiej opinii publicznej. Angażowała się w działalność charytatywną, zdobywała kontrakty promocyjne i została zaproszona przez brytyjską modelkę Naomi Campbell do współpracy z jej agencją modelek. Dlatego też, gdy w następnym roku urodziło się jej drugie dziecko, nie miała już chwili wytchnienia od rozgłosu aż do wydania swojego trzeciego albumu, Walk with Me, który ukazał się we wrześniu 2006 roku. Wykorzystując sample z rockowych zespołów, takich jak Stranglers i Depeche Mode, jej muzyka odeszła od jej grona fanów R&B, a zwróciła się bardziej w stronę popu/rocka. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Do	Jamelia	07.1999	36[2]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 21	[written by Jamelia Davis, D. De'Bourg, Colin Emmanuel][produced by Colin Emmanuel]
Money	Jamelia featuring Beenie Man	03.2000	5[11]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 27	[written by Jamelia Davis, Colin Emmanuel, Daniel de Bourg ,Moses Davies][produced by Colin Emmanuel]
Call Me/Big Girl	Jamelia	06.2000	11[7]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 28	[written by Jamelia][produced by Emmanuel]
Boy Next Door	Jamelia	10.2000	42[2]	-	Parlophone Rhythm CDRHYTHM 29	[written by Jamelia Davis, R. Bennett, T. Harris][produced by Rory Bennett]
Bout	Jamelia featuring Rah Digga	06.2003	37[3]	-	Parlophone CDRS 6597	[written by Bill Conti, Jamelia Davis, Colin Emmanuel][produced by Colin Emmanuel]
Superstar	Jamelia	09.2003	3[20]	-	Parlophone CDR 6615	[platinum-UK][written by Remee, Mich Hansen ,Joe Belmaati][produced by Cutfather & Joe]
Thank You	Jamelia	03.2004	2[15]	-	Parlophone CDR 6621	[silver-UK][written by Jamelia Davis, Carsten Schack, Peter Biker][produced by Soulshock, Peter Biker]
See It in a Boy's Eyes	Jamelia	07.2004	5[11]	-	Parlophone CDRS 6635	[written by Chris Martin, Jamelia Davis][produced by Cameron McVey, Matt Kent]
DJ/Stop	Jamelia	11.2004	9[14]	-	Parlophone CDR 6646	[written by Sam Brown, Gregg Sutton, Bruce Brody][produced by Jimmy Hogarth]
Something About You	Jamelia	09.2006	9[12]	-	Parlophone Rhythm CDR 6713	[written by Peter Biker, Jamelia Davis, Carsten Schack][produced by Soulshock ,Peter Biker]
Beware of the Dog	Jamelia	10.2006	10[9]	-	Parlophone CDR 6727	[written by Martin Gore,Jamelia Davis,Stuart Crichton,Tommy Lee James,Karen Poole][produced by Crichton]
No More	Jamelia	03.2007	43[2]	-	Parlophone CDR 6736	[written by Jet Black, Jean-Jacques Burnel, Hugh Cornwell, Stuart Crichton, Jamelia Davis, Dave Greenfield, Tommy Lee James][produced by Crichton]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drama	Jamelia	07.2000	39[2]	-	Parlophone Rhythm 5272272	-
Thank You	Jamelia	10.2003	4[53]	-	Parlophone 5837772	[platinum-UK][produced by Cutfather & Joe,Soulshock,Cameron McVey,Matt Kent,Jimmy Hogarth,Ignorants,Copenhaniacs,Colin Emmanuel (aka C-Swing),Marc 'M2E' Smith,Sylvia Bennett Smith]
Walk with Me	Jamelia	10.2006	20[7]	-	Parlophone 3735522	[gold-UK][produced by Peter Biker ,Stuart Crichton ,Cutfather & Joe, Fort Knox Five, Jimmy Hogarth, Greg Kurstin, Matt Prime, Fraser T Smith, Soulshock & Karlin]
Superstar – The Hits	Jamelia	10.2007	55[1]	-	Parlophone 5071562	[produced by Joe Belmaati, Peter Biker, Stuart Crichton, Cutfather, Colin Emmanuel, Jimmy Hogarth, Matt Kent, Cameron McVey, Soulshock & Karlin]

Partners in Kryme

Partners in Kryme (lub Partnerz in Kryme) to amerykański duet hiphopowy z Nowego Jorku.
Jego członkami byli James Alpern i Richard Usher, posługujący się pseudonimami scenicznymi odpowiednio DJ Keymaster Snow i MC Golden Voice. Najbardziej znany jest z debiutanckiego singla „Turtle Power!”, który został napisany i wykorzystany w filmie „Wojownicze Żółwie Ninja” z 1990 roku. Stał się on międzynarodowym hitem, osiągając 13. miejsce na listach przebojów w USA i pierwsze miejsce przez cztery tygodnie w Wielkiej Brytanii.  

 

Utwór zyskał złą sławę z powodu błędnego nazwania Raphaela „liderem grupy”. Usher w wywiadzie stwierdził, że grupa nie miała wcześniej żadnej wiedzy o „Wojowniczych Żółwiach Ninja” i oparł tekst piosenki na streszczeniu podanym przez producentów. Ponieważ Raphael był głównym bohaterem pierwszego filmu, spodziewali się, że to on będzie liderem. Zanim się dowiedzieli, że tak nie jest, piosenka była już ukończona, a zdjęcia do niej prawie ukończone. 

 

 Drugi singiel, „Undercover”, został wydany przez Capitol Records, ale grupa nigdy nie wydała albumu studyjnego. Kolejny utwór, „Love 2 Love U”, został nagrany w 1991 roku na potrzeby ścieżki dźwiękowej filmu Cool as Ice. Według brytyjskiego magazynu Smash Hits, słowo Kryme jest w rzeczywistości akronimem od K.eep R.hythm Y.our M.otivating E.lement; 30 maja 2015 roku Partners In Kryme wydali na swoim oficjalnym kanale YouTube nowy singiel poświęcony Wojowniczym Żółwiom Ninja, zatytułowany „Rock The Halfshell”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Turtle Power/Splinter's Tale I & Splinter's Tale II [John Du Prez]	Partners in Kryme	04.1990	-	13[16]	SBK 07325	[gold-US][written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme ][23[9].R&B; Chart][piosenka z filmu "Teenage Mutant Ninja Turtles"]
Undercover	Partners in Kryme	11.1990	92[1]	-	SBK SBK 15 [UK]	[written by James P. Alpern, Richard A. Usher Jr.][produced by Partners In Kryme, Shane Faber ]

Robert Knight

Robert Knight (ur. jako Robert Henry Peebles;ur.  21 kwietnia 1940r - zm. 5 listopada 2017r) był
amerykańskim piosenkarzem, najbardziej znanym z nagrania utworu „Everlasting Love” z 1967 roku. 

 Robert Peebles urodził się w Franklin w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych w 1940 roku, według danych rodzinnych i oficjalnych, choć niektóre źródła podają rok 1945.  Jako Robert Knight zadebiutował jako wokalista w zespole Paramounts, kwintecie złożonym z przyjaciół ze szkoły. Podpisali kontrakt z wytwórnią Dot Records w 1960 roku, a w 1961 roku nagrali „Free Me”, amerykański przebój R&B, który sprzedał się lepiej niż wersja Johnny'ego Prestona. Po tym początkowym sukcesie, ich kolejne wydawnictwa okazały się klapą, co doprowadziło do rozpadu zespołu. Zerwali również kontrakt płytowy z Dot i przez 4 i pół roku nie mogli nagrywać.

  Knight studiował chemię na Uniwersytecie Stanowym Tennessee i śpiewał z Fairlanes, trio wokalnym. W 1967 roku, po tym jak Knighta zauważono podczas występu z Fairlanes w Nashville w bractwie studenckim Uniwersytetu Vanderbilt, wytwórnia Rising Sons zaproponowała mu kontrakt solowy. Jego pierwsze nagranie, „Everlasting Love”, napisane przez właścicieli wytwórni, Buzza Casona i Maca Gaydena, odniosło sukces, osiągając 14. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B i 13. miejsce na liście Hot 100 w dniach 18–25 listopada 1967 roku. Ta ponadczasowa piosenka odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w następnym roku, kiedy wersja Love Affair dotarła do 1. miejsca, uniemożliwiając wersji Knighta awans powyżej 40. miejsca.

 Knight nagrał dwa kolejne przeboje popowe na własnym podwórku: „Blessed Are the Lonely” i „Isn't It Lonely Together”. W latach 70-tych ponownie trafił na brytyjską listę przebojów dzięki reedycji swojego singla z 1968 roku „Love on a Mountain Top”, który na początku 1974 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Utwór został również napisany przez Casona i Gaydena. Reedycja „Everlasting Love” odniosła jeszcze większy sukces w Wielkiej Brytanii w 1974 roku, docierając do Top 20, a wersja Carla Carltona osiągnęła szczyt na 6. miejscu listy przebojów Hot 100 w dniach 23–30 listopada 1974 roku, siedem lat po tym, jak wersja Knighta osiągnęła szczyt. 

Jego ostatnim utworem na brytyjskiej liście przebojów był „Better Get Ready for Love”, który w maju 1974 roku osiągnął 53. miejsce. Pracował również na Uniwersytecie Vanderbilt jako technik laboratoryjny, nauczyciel chemii i członek obsługi technicznej. Knight zmarł w domu w Nashville w stanie Tennessee w wieku 77 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everlasting Love/Somebody's Baby	Robert Knight	09.1967	40[2]	13[12]	Rising Sons 705	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden][14[11].R&B; Chart]
Blessed Are The Lonely/It's Been Worth It All	Robert Knight	01.1968	-	97[2]	Rising Sons 707	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Isn't It Lonely Together/We'd Better Stop	Robert Knight	10.1968	-	97[2]	Elf 90,019	[written by Ray Stevens][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Love On A Mountain Top/Power Of Love	Robert Knight	11.1973	10[16]	-	Monument MNT 1875	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]
Everlasting Love/Never My Love	Robert Knight	03.1974	19[8]	-	Monument MNT 2106	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Buzz Cason, Mac Gayden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everlasting Love	Robert Knight	12.1967	-	196[2]	Rising Sons 17 000	[produced by Buzz Cason, Mac Gayden]