Moonglows

Moonglows byli jednym z najważniejszych zespołów R&B lat 50-tych, mimo że mieli
zaledwie kilka hitów wśród mniej niż 50 nagranych utworów, w historii trwającej zaledwie sześć lat, co stanowiło ostry kontrast z takimi zespołami jak Orioles i Drifters, którzy grali razem przez dekady i nagrali ogromny dorobek. 

 

 Urodzony w Chicago Harvey Fuqua był członkiem muzycznej rodziny praktycznie od urodzenia, jako bratanek gitarzysty Ink Spots, Charliego Fuquy, i jeszcze przed nastoletnimi latami marzył o własnej karierze muzycznej. Dorastał w Louisville w stanie Kentucky, gdzie uczył się gry na pianinie i zaczął śpiewać z kolegą z liceum, Bobbym Lesterem, na potańcówkach. Założyli profesjonalny duet w Louisville w 1949 roku, po tym jak obaj odbyli krótką służbę wojskową, i wkrótce zaczęli współpracować z saksofonistą i liderem zespołu, Edem Wileyem, i to właśnie w jego zespole zaczęli śpiewać jump i bluesa. Ostatecznie brak dochodów doprowadził do rozstania. Fuqua przeprowadził się do Cleveland, gdzie spotkał kolegę z wojska, Danny'ego Cogginsa, i sąsiada, Prentiss Barnesa, który wcześniej był piosenkarzem gospel, i założyli trio.

Fuqua wprowadził Lestera do zespołu, znanego jako Crazy Sounds, i zaczęli oni zdobywać zlecenia w okolicach Cleveland. Byli improwizowaną grupą wokalną specjalizującą się w technice zwanej wokalezą, wykorzystującą głosy do zastąpienia instrumentów, zasadniczo w kontekście jazzowym, nieco podobnym do twórczości Swingle Singers i Manhattan Transfer. Ich pierwszy przełom nastąpił w 1952 roku, kiedy zwrócili na siebie uwagę lokalnego didżeja Alana Freeda, który już wtedy zdobywał sławę, grając płyty R&B. Przeszli przesłuchania i wypadli na tyle dobrze, że otrzymali szansę nagrania dla wytwórni Freeda, Champagne Records, zmieniając przy tym nazwę na Moonglows, aby powiązać swoją rozpoznawalność z radiowym wizerunkiem Freeda jako „Moondog”. 

 

Grupa odniosła skromny lokalny sukces dzięki kompozycji Lestera „I Just Can't Tell No Lie”. Zaczęli występować w różnych miejscach na przemysłowym Środkowym Zachodzie i przeszli pierwszą zmianę składu, gdy Coggins odszedł, by rozpocząć bardziej stabilne życie jako właściciel stacji benzynowej. Zastąpili go Alex Walton i Alexander Graves. Lester i Fuqua dzielili się rolami wokalisty, czasami nawet w tym samym utworze, i obaj wykazali się również dużym zainteresowaniem pisaniem piosenek. Grupa wyróżniała się nie tylko połączeniem subtelnej finezji i instynktownej ekscytacji, ale także czystą atrakcyjnością śpiewu i sposobem, w jaki ich aranżacje spajały całość - Lester i Fuqua byli liderami i najbardziej widocznymi talentami, ale w brzmieniu Moonglows nie było słabych punktów; od basu po okazjonalny falset, wszystkie partie wokalne były olśniewające, ożywione i orzeźwiające, zarówno w utworach skocznych, jak i balladach; każda z ich ukończonych płyt stanowiła kompletny pakiet, wyrazisty wokal, wspaniałą fakturę i ekscytację. Wczesną jesienią 1953 roku Freed podpisał z zespołem kontrakt z wytwórnią Chance Records, niewielkim chicagowskim studiem, które robiło furorę w bluesie i R&B i miało już podpisane kontrakty z Flamingoes and the Spaniels. Przez rok próbowali zaistnieć na listach przebojów balladami - w tym zabójczą wersją „Secret Love” z Lesterem jako głównym wokalistą -i przebojowymi numerami, ale nie odnieśli większego sukcesu w wytwórni Chance, zanim zostali z niej wycofani.

 

W październiku 1954 roku grupa przeniosła się do wytwórni Chess Records, a ich pierwsza sesja nagraniowa okazała się jedną z najbardziej produktywnych w historii wytwórni. Nagrano 13 utworów, w tym jeden z największych hitów w historii Chess, „Sincerely” - autorstwa Fuquy (z Freedem, który otrzymał połowę tantiem jako „współautor”, co było wówczas powszechnym układem dla Freeda i innych menedżerów). Nagranie Moonglows trafiło na listy przebojów w grudniu tego samego roku, a w kolejnym miesiącu zdetronizowało „Earth Angel” Penguins z pierwszego miejsca na liście przebojów R&B, a później wspięło się na 20. miejsce na liście przebojów Hot 100. Singiel utrzymywał się na listach przebojów R&B przez 20 tygodni i sprzedał się w ponad ćwierć miliona egzemplarzy, co było wynikiem niezwykłym dla Chess w tamtych czasach, a wszystko to miało miejsce, zanim R&B w pełni dotarło do białych słuchaczy. To właśnie takie numery zachwycały niezależnych dyrektorów, takich jak Phil i Leonard Chess, i dawały wrzody menedżerom dużych wytwórni, którzy dostrzegali w muzyce coś, co jakoś przeoczyli przez poprzedni rok lub dwa i nawet wtedy mieli problem z jego zrozumieniem.

 

  W przypadku „Sincerely” był to tak atrakcyjny utwór, że wręcz błagał o covery innych artystów w innych stylach- w ten sposób Moonglows stali się jednym z pierwszych zespołów R&B, których oryginał został podchwycony przez popowy zespół. Białe rodzeństwo, wokalne trio McGuire Sisters, wykonało cover „Sincerely” w stylu pop, zdobywając pierwsze miejsce na listach przebojów i sprzedając singiel w nakładzie miliona egzemplarzy. Sukces oryginalnej wersji Moonglows był przełomem, na który czekali, i zaczęli grać jedne z najlepszych koncertów w swojej historii, w ramach ogromnych koncertów organizowanych przez Freeda, obok takich artystów jak Joe Turner, The Clovers i Lowell Fulson. Na początku 1955 roku szeregi grupy powiększyły się o Billy'ego Johnsona, gitarzystę, który wcześniej grał z Charlesem Brownem. Latem 1955 roku grupa wzięła udział w zorganizowanej trasie koncertowej, w której udział wzięli Muddy Waters, Sarah Vaughan i Nappy Brown. Niestety, trudno im było powtórzyć sukces crossoverowego popu, jakim był „Sincerely” – grupa stworzyła jednak tak godne uwagi utwory, jak „Most of All” (piąte miejsce na liście R&B), „Foolish Me”, „Starlite” i „In My Diary”. Następnie, w połowie i drugiej połowie 1956 roku, odnieśli kolejny sukces, wydając balladę „We Go Together”, która dotarła do dziewiątego miejsca na listach przebojów R&B i przyciągnęła uwagę młodych, białych słuchaczy; oraz rockandrollowy utwór „See Saw”, który dotarł do dziewiątego miejsca na liście R&B i 25. miejsca na listach przebojów pop. W tym okresie Chess próbował także krótko podwoić skalę działań grupy w radiu i na listach przebojów, przejmując na prowadzenie utwory kilku zespołów, w których wystąpili Lester i Fuqua, i wydając je pod nazwą „The Moonlighters”.

Pozycja grupy w hierarchii rock & rolla - a przynajmniej w tym jej zakątku, który podlegał Freedowi-została potwierdzona, gdy Moonglows zostali uwzględnieni w filmie z szafą grającą „Rock, Rock, Rock”, grając u boku Chucka Berry'ego, Flamingoes, LaVern Baker, Johnny Burnette Trio i Frankie Lymon & the Teenagers. Jeszcze w tym samym roku rozpoczęli pracę nad tym, co miało być ich debiutanckim albumem, a na początku 1957 roku ponownie pojawili się na ekranie w filmie „Mr. Rock and Roll”, drugim filmie z szafą grającą, wciśniętym pomiędzy wiele tych samych zespołów, co w poprzednim filmie - był to jednak ostatni występ na ekranie pierwotnego zespołu. 

 

 W 1957 roku, po wydaniu niedokończonego debiutanckiego albumu, Lester ustąpił miejsca głównemu wokaliście, ustępując miejsca Fuquze, który już wtedy dominował w zespole jako producent, autor tekstów i de facto aranżer wokali. Utwór „Please Send Me Someone to Love”, który dotarł do piątego miejsca na liście przebojów R&B i 73. miejsca na listach przebojów, z Fuquą w roli wokalisty prowadzącego i Lesterem w roli chórku, zaowocował tarciami między Lesterem a Fuquą, które trwały przez większość roku, a rosnąca kontrola tego drugiego nad kierunkiem rozwoju zespołu powodowała również tarcia z Barnesem, Gravesem i Johnsonem, którzy znajdowali się mniej więcej pośrodku między dwoma najbardziej rozpoznawalnymi głosami w zespole. Ich napiętą dynamikę wewnętrzną komplikowały zmiany w gustach publiczności, które zaszły od 1955 roku - nie tylko nie mogli się zdecydować, kto powinien im przewodzić, ani uzgodnić, kto powinien śpiewać partie wokalne, ale także w jakim kierunku powinna podążać ich muzyka - w stronę bardziej popowego brzmienia Platters, którzy sprzedawali duże ilości płyt białej publiczności, lub w stronę mocniejszych brzmień, które zdawały się pochodzić z niektórych kręgów społeczności afroamerykańskiej i w kierunku, w którym podążali afroamerykańscy słuchacze. 

 

 Rozdarty tymi licznymi podziałami, skład Moonglows rozpadł się w okolicznościach, które wciąż pozostają nieco niejasne, jeśli chodzi o to, kto o czym decydował i kto odszedł. Pod koniec 1957 roku nagrano dwie strony z Fuquą i prawdopodobnie Johnsonem, a na początku 1958 roku ukazał się nowy singiel zatytułowany „Ten Commandments of Love” z Fuquą w roli mówcy. Dotarł on do dziewiątego miejsca na liście przebojów R&B i dwudziestego drugiego miejsca jako singiel popowy, co było najlepszym występem popowym grupy od dwóch lat i jednym z ich najlepiej sprzedających się utworów, z tą różnicą, że nie został on przypisany Moonglows- raczej został przypisany również Harvey & the Moonglows, a kto dokładnie śpiewał na nim za Fuquą, wciąż pozostaje kwestią domysłów; Niektóre źródła przypisują wsparcie oryginalnym Moonglows, podczas gdy inne z pewnością twierdzą, że był to „nowy” Moonglows Fuquy, znany wcześniej jako Marquees, waszyngtoński zespół w składzie Marvin Gaye, Reese Palmer, James Knowland i Chester Simmons.  

 

Jedno jest pewne: towarzyszyli Fuquie przez kolejny rok, występując jako Harvey & the Moonglows. Skład zespołu szybko się zmieniał - choć Harvey zatrzymał Gaye'a, który śpiewał główną partię w nagraniu „Mama Loocie” - i ostatecznie dołączył do niego młody Chuck Barksdale z The Dells.Pozycja grupy w hierarchii rock & rolla – a przynajmniej w tym jej zakątku, który podlegał Freedowi – została potwierdzona, gdy Moonglows zostali uwzględnieni w filmie z szafą grającą „Rock, Rock, Rock”, grając u boku Chucka Berry'ego, Flamingoes, LaVern Baker, Johnny Burnette Trio i Frankie Lymon & the Teenagers. Jeszcze w tym samym roku rozpoczęli pracę nad tym, co miało być ich debiutanckim albumem, a na początku 1957 roku ponownie pojawili się na ekranie w filmie „Mr. Rock and Roll”, drugim filmie z szafą grającą, wciśniętym pomiędzy wiele tych samych zespołów, co w poprzednim filmie – był to jednak ostatni występ na ekranie pierwotnego zespołu. W 1957 roku, po wydaniu niedokończonego debiutanckiego albumu, Lester ustąpił miejsca głównemu wokaliście, ustępując miejsca Fuquze, który już wtedy dominował w zespole jako producent, autor tekstów i de facto aranżer wokali. Utwór „Please Send Me Someone to Love”, który dotarł do piątego miejsca na liście przebojów R&B i 73. miejsca na listach przebojów, z Fuquą w roli wokalisty prowadzącego i Lesterem w roli chórku, zaowocował tarciami między Lesterem a Fuquą, które trwały przez większość roku, a rosnąca kontrola tego drugiego nad kierunkiem rozwoju zespołu powodowała również tarcia z Barnesem, Gravesem i Johnsonem, którzy znajdowali się mniej więcej pośrodku między dwoma najbardziej rozpoznawalnymi głosami w zespole. Ich napiętą dynamikę wewnętrzną komplikowały zmiany w gustach publiczności, które zaszły od 1955 roku – nie tylko nie mogli się zdecydować, kto powinien im przewodzić, ani uzgodnić, kto powinien śpiewać partie wokalne, ale także w jakim kierunku powinna podążać ich muzyka – w stronę bardziej popowego brzmienia Platters, którzy sprzedawali duże ilości płyt białej publiczności, lub w stronę mocniejszych brzmień, które zdawały się pochodzić z niektórych kręgów społeczności afroamerykańskiej i w kierunku, w którym podążali afroamerykańscy słuchacze. Rozdarty tymi licznymi podziałami, skład Moonglows rozpadł się w okolicznościach, które wciąż pozostają nieco niejasne, jeśli chodzi o to, kto o czym decydował i kto odszedł. Pod koniec 1957 roku nagrano dwie strony z Fuquą i prawdopodobnie Johnsonem, a na początku 1958 roku ukazał się nowy singiel zatytułowany „Ten Commandments of Love” z Fuquą w roli mówcy. Dotarł on do dziewiątego miejsca na liście przebojów R&B i dwudziestego drugiego miejsca jako singiel popowy, co było najlepszym występem popowym grupy od dwóch lat i jednym z ich najlepiej sprzedających się utworów, z tą różnicą, że nie został on przypisany Moonglows – raczej został przypisany również Harvey & the Moonglows, a kto dokładnie śpiewał na nim za Fuquą, wciąż pozostaje kwestią domysłów; Niektóre źródła przypisują wsparcie oryginalnym Moonglows, podczas gdy inne z pewnością twierdzą, że był to „nowy” Moonglows Fuquy, znany wcześniej jako Marquees, waszyngtoński zespół w składzie Marvin Gaye, Reese Palmer, James Knowland i Chester Simmons. Jedno jest pewne: towarzyszyli Fuquie przez kolejny rok, występując jako Harvey & the Moonglows. Skład zespołu szybko się zmieniał – choć Harvey zatrzymał Gaye'a, który śpiewał główną partię w nagraniu „Mama Loocie” – i ostatecznie dołączył do niego młody Chuck Barksdale z The Dells." dir="ltr">

Oprócz współpracy z nowym zespołem, Fuqua występował w solowych singlach przez cały 1958 rok, w tym w utworze „Don't Be Afraid of Love”, którego był współautorem wraz z Berrym Gordym Jr. i Billym Davisem. Pojawił się również jako pantomima w ostatnim (i najlepszym) filmie promującym Freeda, „Go Johnny Go”. 

 

Zawodowa współpraca Fuquy z Gordym rozpoczęła się, gdy się poznali, podczas wizyty tego drugiego w Chess, gdzie ten licencjonował wczesne wersje utworów zespołu Miracles; obaj pisali razem piosenki, a ostatecznie Fuqua poślubił siostrę Gordy'ego, Gwen. Kontynuował nagrywanie przez kolejne kilka lat, w tym z legendarnymi zespołami Etty James, ale coraz bardziej koncentrował się na czysto kreatywnej, a nie wykonawczej stronie muzyki. Po pracy dla takich niezależnych wytwórni jak Tri-Phi (gdzie nagrywał nie tylko własne i późniejsze utwory Harvey & the Moonglows, ale także wczesne Spinners, które odkrył jako Domingoes i z którymi również śpiewał), dołączył do Motown jako dyrektor odpowiedzialny za rozwój nowych talentów i odniósł sukces nie tylko w tym dziale, ale także jako producent i autor tekstów, a w latach 90-tych z powodzeniem współpracował ze Smokeyem Robinsonem. 

 

Po tym, jak zespół i nazwa zespołu zostały mu odebrane, Lester na krótko rozpoczął karierę solową w wytwórni Chess, po czym na dekadę zawiesił działalność koncertową. Jego nazwisko było jednak dość znane, a nagrania pozostawione przez zespół były na tyle dobre, że jeszcze w 1962 roku Chess dostrzegł sens w wydaniu singla przypisywanego „Bobby'emu Lesterowi & the Moonglows”, składającego się z utworów „Blue Velvet” i „Penny Arcade”, których strona A pochodziła z nieudanych sesji nagraniowych zespołu pod koniec 1956 roku. Być może był to po prostu sposób Chessa na amortyzację wszystkiego, co działo się w ich działalności,ale trudno sobie wyobrazić, aby jakikolwiek inny artysta tamtej epoki, poza Elvisem Presleyem czy Clyde'em McPhatterem (lub nieżyjącymi już postaciami, takimi jak Buddy Holly czy Eddie Cochran), promował swoje sześcioletnie nagrania jako nowe wydawnictwa. Johnson występował jako support Jackie Wilsona i Brooka Bentona, zanim dołączył do Motown Records, i zmarł pod koniec lat 80-tych. Walton skompletował nowy skład Moonglows w 1964 roku, aby odtworzyć niektóre utwory grupy z lat 50-tych, ale ten wysiłek nie trwał długo, a Graves i Barnes odeszli z branży muzycznej, a oryginalne Moonglows przeszły do ​​historii, z wyjątkiem okresowych prób Chess, aby kontynuować sprzedaż utworów pozostawionych w archiwach.  

 

Wytwórnia wydała również dwa albumy długogrające, składające się z singli grupy: „Look, It's the Moonglows” (1959) i „The Best of Bobby Lester & the Moonglows” (1962). Chess podtrzymało przy życiu kilka pozostałości brzmienia Moonglows, podpisując kontrakt z Dells, a brzmienie grupy można było usłyszeć również we wczesnej twórczości Four Tops (którzy również spędzili trochę czasu w Chess) i Temptations w Motown. Lester dwukrotnie próbował reaktywować nazwę zespołu, na początku i pod koniec lat 70-tych, a nawet przerobił „Sincerely” za pierwszym razem. Ta kompozycja pozostała klejnotem w repertuarze Fuquy - w 1990 roku, 36 lat po tym, jak Moonglows nagrali swoją wersję i 35 lat po popowym hicie McGuire Sisters, country'owa wersja „Sincerely” w wykonaniu Forester Sisters zdobyła nominację do nagrody Grammy; w tym samym roku filmowiec Martin Scorsese (znany z ogromnego zainteresowania muzyką wykorzystywaną w jego filmach) wykorzystał wersję utworu w wykonaniu Moonglows w filmie „Chłopcy z ferajny”. Biorąc pod uwagę zarówno oryginał, jak i udane covery, „Sincerely” ma duże szanse pozostać popularną piosenką aż do XXI wieku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sincerely/Tempting	Moonglows	03.1955	-	20[1]	Chess 1581	[written by Harvey Fuqua,Alan Freed][1[2][20].R&B; Chart]
Most Of All/She's Gone	Moonglows	04.1955	-	-	Chess 1589	[written by Harvey Fuqua,Alan Freed][5[11].R&B; Chart]
We Go Together/Chickie Um Bah	Moonglows	06.1956	-	-	Chess 1619	[written by Haims, Stevens][9[2].R&B; Chart]
See Saw/When I'm With You	Moonglows	09.1956	-	25[14]	Chess 1629	[A:written by Roquel Davis,Harry Pratt,Charles Sutton][B:written by Harvey Fuqua,Marshall Paul,Jacqueline McCoy,Robert Dallas][A:6[7].R&B; Chart][B:15[1].R&B; Chart]
Please Send Me Someone To Love/Mr. Engineer (Bring Her Back To Me)	Moonglows	07.1957	-	73[6]	Chess 1661	[written by P. Mayfield][5[6].R&B; Chart]
Ten Commandments Of Love/Mean Old Blues	Harvey And The Moonglows	09.1958	-	22[16]	Chess 1705	[written by M. Paul][9[9].R&B; Chart]
Sincerely/I Was Wrong	Moonglows	08.1972	-	-	RCA Victor 0759	[written by Harvey Fuqua,Alan Freed][43[4].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Return Of The Moonglows	Moonglows	08.1972	-	193[4]	RCA Victor 4722	-

Bootsy Collins

Natychmiast rozpoznawalny po porywających, melodyjnych liniach basowych i niezwykle
charyzmatycznych wokalach, Bootsy Collins to zarówno znakomity muzyk funkowy i R&B, jak i wytrawny artysta. Zdobywszy sławę pod koniec nastoletnich lat jako członek J.B.'s, Collins został uczniem Jamesa Browna i od razu odegrał kluczową rolę w przekształceniu soulu w mocny, hard funk u zarania lat 70-tych. przez wokalistę i lidera zespołu.  

Co ciekawe, Collins dopiero zaczynał, gdy został przyjęty do rodziny Parliament-Funkadelic, gdzie odegrał większą rolę jako autor tekstów i wokalista. Był kluczową postacią w przebojach P-Funk, takich jak „Up for the Down Stroke” (1974) i „Tear the Roof Off the Sucker” (1976), zanim ponownie zaszokował publiczność utworem „I'd Rather Be with You” (1976), swoim pierwszym wielkim singlem jako lider zespołu Bootsy's Rubber Band. 

Jego dyskografia jako lidera i prawdziwego solowego artysty wyróżnia się dodatkowo złotymi płytami „Ahh...The Name Is Bootsy, Baby!” (1977) i „Bootsy? Player of the Year” (1978) oraz przebojem numer jeden R&B „Bootzilla” (1978). Co więcej, członek Rock and Roll Hall of Fame od dziesięcioleci pozostaje stałym współpracownikiem. Występował pod różnymi pseudonimami u boku Billa Laswella i nawiązał wzajemne relacje z wieloma raperami, co zostało udokumentowane na animowanych solowych albumach, od „Fresh Outta 'P' University” (1997) po „The Power of the One” (2020) i „Album of the Year #1” w Funkateer (2025). 

Urodzony w Cincinnati, William Earl „Bootsy” Collins zaczynał od gitary, zainspirowany Jimi  Hendrixem i starszym bratem Phelpsem „Catfishem” Collinsem. Kiedy basista w zespole Catfisha nie pojawił się na scenie, młodszy Collins zastąpił go i pozostał przy nowym instrumencie. Bracia Collins stali się zalążkiem Pacemakers, formacji, w której skład wchodził również wokalista Philippe Wynne, późniejszy założyciel zespołu Spinners. Zespół przyjął lokalną wytwórnię King Records za swoją bazę i stał się zespołem sesyjnym i koncertowym dla takich artystów jak Hank Ballard, Marva Whitney i Lyn Collins. Kiedy większość zespołu Jamesa Browna wycofała się przed koncertem w Columbus w stanie Georgia w 1970 roku, Ojciec Chrzestny Soulu wysłał Bobby'ego Byrda odrzutowcem, aby zabrał Pacemakersów jako awaryjne zastępstwo. Wkrótce zostali wchłonięci przez zespół, który stał się znany jako J.B.'s. 

 Inspirujące, pomysłowe progresje i motywy Collinsa były kluczowym elementem późniejszych hitów Browna, takich jak „Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine”, „Super Bad”, „Soul Power” i „Talkin' Loud and Sayin' Nothing”. Bracia Collins opuścili J.B.'s w 1971 roku i w Cincinnati utworzyli trzon grupy, która przybrała wiele nazw - między innymi House Guests, House Guest Rated X oraz Bootsy Phelps and Gary - i wydała kilka singli w ciągu kilku lat. Większość tych muzyków, w tym Collinsowie, przeniosła się do Detroit i dołączyła do Funkadelic George'a Clintona w 1972 roku. Bootsy Collins ostatecznie pełnił podwójną rolę dla Clintona w Parliament i współtworzył wiele klasyków P-Funk, w tym hity R&B z pierwszej dziesiątki „Up for the Down Stroke” i „Tear the Roof Off the Sucker (Give Up the Funk)” oraz przebojowy „Flash Light”.  

W tym czasie Collins założył Bootsy's Rubber Band. Ten pełen energii zespół powstał w 1976 roku z Fredem Wesleyem, Maceo Parkerem i Rickiem Gardnerem, znanymi również jako Horny Horns, a także z Catfish, Leslyn Bailey, Garym „Mudbone” Cooperem, Robertem „Peanut” Johnsonem, Frankiem „Frankie Kash” Waddym i Frederickiem „Flintstone” Allenem w pierwotnym składzie. Collins zaprezentował swoje alter ego, Bootzillę i Caspera, jako część występu scenicznego. Debiutancki album zespołu, „Stretchin' Out in Bootsy's Rubber Band”, oraz ich drugi album, „Ahh...The Name Is Bootsy, Baby!”, dorównywały wszystkim wydawnictwom wydanym w szczytowym okresie prezydentury Clintona pod względem idiomatycznej różnorodności, błyskotliwego, dziwacznego humoru i skandalicznych tekstów. Zarówno „Ahh...”, jak i trzeci album, „Bootsy? Player of the Year”, osiągnęły 16. miejsce na liście albumów Billboardu i zdobyły status złotej płyty przyznany przez RIAA. Dziewięć singli zespołu trafiło na listy R&B przed końcem lat 70-tych. „The Pinocchio Theory” znalazło się w pierwszej dziesiątce. „Bootzilla”, jeden z flagowych utworów Collinsa, znalazł się na szczycie. 

W latach 80-tych Collins nagrywał zarówno z zespołem Sweat Band - Bootsy's Rubber Band pod nową nazwą, dzięki procesowi sądowemu wszczętemu przez mało znaną grupę Rubber Band - jak i jako artysta solowy. Realizował również kilka projektów specjalnych, takich jak „Bonzo Goes to Washington” z 1984 roku, jednorazowy projekt we współpracy z Jerrym Harrisonem z Talking Heads, który wyprodukował „5 Minutes” z Ronaldem Reaganem wypowiadającym wojnę nuklearną Związkowi Radzieckiemu. 

  W 1988 roku powrócił do Columbii z albumem „What's Bootsy Doin'?”. Utwór „Shock-It-to-Me” z tego zestawu został napisany i współprodukowany przez płodnego Billa Laswella, z którym Collins nawiązał bliską i długotrwałą współpracę. Przez cały rok 1989 i początek lat 90-tych Collins dyrygował orkiestrą Bootzilla w utworze Malcolma McLarena Waltz Darling, był też częstym gościem tria muzyki tanecznej Deee- Lite (utwór znalazł się w przeboju „Groove Is in the Heart” z pierwszej dziesiątki listy przebojów) i koncertował z grupą współprowadzoną przez wieloletnich partnerów Maceo Parkera i Freda Wesleya. Zespół Bootsy'ego Rubber Band powrócił w tym okresie z „Jungle Bass”, EP-ką nagraną z pomocą Laswella dla 4th & Broadway.  

Pod koniec lat 90-tych pojawiła się szeroka gama projektów z udziałem Laswella. Wśród nich znalazły się „Transmutation” i „Sacrifist” Praxisa, dwupłytowy „Blasters of the Universe” Bootsy'ego z New Rubber Band, „Lord of the Harvest” Zillatrona oraz „Funkcronomicon” Axiom Funka. Dodatkowo, Collins wydał „Fresh Outta 'P' University”, album z 1997 roku, na którym wystąpili raperzy, tacy jak MC Lyte, Rodney O i Dru Down, a także wielu współpracowników P-Funka. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy album został wydany, Collins został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako członek Parliament-Funkadelic. 

 U progu XXI wieku Collins utrzymywał swoją pozycję dzięki trasom koncertowym, reedycjom i innym tytułom, takim jak dwupłytowy album wytwórni Rhino z 2001 roku „Glory B da Funk's on Me!: The Bootsy Collins Anthology”. Ponadto Collins zaśpiewał w utworze Fatboy Slima „Weapon of Choice” i ostatecznie został laureatem nagrody Grammy, gdy teledysk do utworu (przedstawiający jedynie tańczącego Christophera Walkena) zdobył w 2001 roku nagrodę dla najlepszego krótkiego teledysku. 

Nowe albumy studyjne z lat 2000. ograniczały się do „Play with Bootsy” z 2002 roku i „Christmas Is 4 Ever” z 2006 roku. W międzyczasie Collins grał w eksperymentalnym zespole metalowym Science Faxtion i brał udział w kilku przedsięwzięciach Freda Wesleya. Swobodna współpraca muzyka trwała przez całą dekadę 2010, naznaczona Tha Funk Capital of the World i World Wide Funk, śmiałymi solowymi lotami wydanymi odpowiednio w 2011 i 2017 roku. Jako absolwent Parliament-Funkadelic, Collins otrzymał nagrodę za całokształt twórczości od Recording Academy w 2019 roku. W kolejnym roku rozszerzył swoją solową dyskografię o The Power of the One, wysoce kolaboracyjne przedsięwzięcie, które również uruchomiło jego własną wytwórnię Bootzilla. Pojawienie się na nagraniach takich artystów jak DMX i Silk Sonic, a także kontynuacja tras koncertowych, poprzedziło pojawienie się w 2025 roku albumu roku #1 Funkateer, kolejnego zabawnego zestawu z Wesleyem, Jabo Starksem, Dave'em Stewartem, Ice Cube'em, Snoop Doggiem i Myrą Washington wśród zaproszonych gości.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stretchin' Out (In A Rubber Band)/Physical Love	Bootsy Collins	06.1976	-	-	Warner Bros. 8215	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][18[15].R&B; Chart]
I'd Rather Be With You/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	08.1976	-	-	Warner Bros. 8246	[written by W. Collins, G. Clinton, G. Cooper][produced by George Clinton, William Collins][25[13].R&B; Chart]
Psychoticbumpschool/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	12.1976	-	104[6]	Warner Bros. 8291	[written by W. Collins, G. Clinton, B. Worrell, P. Collins][produced by George Clinton, William Collins][69[7].R&B; Chart]
The Pinocchio Theory/Rubber Duckie	Bootsy's Rubber Band	03.197	-	-	Warner Bros. 8328	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][6[13].R&B; Chart]
Can't Stay Away/Another Point Of View	Bootsy's Rubber Band	07.1977	-	104[4]	Warner Bros. 8403	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][19[14].R&B; Chart]
Bootzilla/Vanish In Our Sleep	Bootsy's Rubber Band	02.1978	-	-	Warner Bros. 8512	[written by W. Collins, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][1[1][19].R&B; Chart]
Hollywood Squares/What's A Telephone Bill?	Bootsy's Rubber Band	05.1978	-	-	Warner Bros. 8575	[written by William Collins, George Clinton, Frank Waddy][produced by George Clinton, William Collins][17[13].R&B; Chart]
Jam Fan (Hot)/She Jam (Almost Bootsy Show)	Bootsy's Rubber Band	05.1979	-	-	Warner Bros. 8818	[written by William Collins, Ron Dunbar, George Clinton][produced by George Clinton, William Collins][13[14].R&B; Chart]
Bootsy Get Live/Bootsy Get Live - Part 2	Bootsy	07.1979	-	-	Warner Bros. 49013	[written by W. Collins, G. Clinton, M. Parker][produced by Starr-Mon, Dr. Funkenstein][38[9].R&B; Chart]
Mug Push/Scenery	Bootsy	11.1980	-	-	Warner Bros. 49 599	[written by P. Collins, Bootsy, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][25[14].R&B; Chart]
F-Encounter/F-Encounter (Instrumental)	Bootsy	02.1981	-	-	Warner Bros. 49 661	[written by Bootsy, Rick Evans, Ron Ford, G. Clinton][produced by George Clinton, William Collins][51[9].R&B; Chart]
Take A Lickin' And Keep On Kickin'/Shine-O-Myte (No Rap Version)	William "Bootsy" Collins	05.1982	-	-	Warner Bros. 50 044	[written by William "Bootsy" Collins][produced by William "Bootsy" Collins][29[11].R&B; Chart]
Shine-O-Myte (Rag Popping)/So Nice You Name Him Twice	William "Bootsy" Collins	07.1982	-	-	Warner Bros. 29 965	[written by William "Bootsy" Collins, George Clinton][produced by William "Bootsy" Collins][78[4].R&B; Chart]
Body Slam!/I'd Rather Be With You	Bootsy's Rubber Band	10.1982	-	-	Warner Bros. 29 889	[written by Bootsy Collins, Joel Johnson][produced by Bootsy Collins][12[15].R&B; Chart]
Party On Plastic (What's Bootsy Doin'?)/Save What's Mine For Me	Bootsy Collins	09.1988	-	-	Columbia 07991	[written by Bootsy, V. Vee ][produced by "Bootsy" Collins][27[10].R&B; Chart]
Jungle Bass	Bootsy's Rubber Band	06.1990	-	-	4th & Broadway 444 023	[written by B. Worrell, B. Laswell, B. Collins, J. Johnson][produced by Bill Laswell, Bootsy Collins][21[3].R&B; Chart]
Baby Bubba	Dru Down Featuring Bootsy Collins	03.1997	-	-	Relativity 1583	[produced by Alonzo Jackson][84[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stretchin' Out in Bootsy's Rubber Band	Bootsy's Rubber Band	05.1976	-	59[27]	Warner 2920	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Ahh... The Name Is Bootsy, Baby!	Bootsy's Rubber Band	02.1977	-	16[23]	Warner 2972	[gold-US][produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Bootsy? Player of the Year	Bootsy's Rubber Band	02.1978	-	16[24]	Warner 3093	[gold-US][produced by Bootsy Collins, George Clinton]
This Boot Is Made for Fonk-N	Bootsy's Rubber Band	07.1979	-	52[9]	Warner 3295	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
Ultra Wave	Bootsy	12.1980	-	70[9]	Warner 3433	[produced by Bootsy Collins, George Clinton]
The One Giveth, the Count Taketh Away	Bootsy Collins	05.1982	-	120[8]	Warner 3667	[produced by Bootsy Collins]

Hi-Tek

Tony Cottrell (ur. 1976r), lepiej znany jako Hi-Tek, to amerykański producent hip-hopowy
z Cincinnati w stanie Ohio. Kariera Kariera Hi-Teka rozpoczęła się w 1997 roku utworem „Hustle on the Side” zespołu Mood. Utwór znalazł się na ich albumie „Doom”. Na albumie pojawiło się kilku MC z Cincinnati, takich jak Main Flow, Dante i nieznany wówczas Talib Kweli. 

Talib Kweli i Hi-Tek tak dobrze się dogadywali, że wkrótce postanowili przeprowadzić się do Brooklynu i nagrać wspólny album zatytułowany „Black Star” w Mos Def. W 2000 roku duet Hi-Tek i Talib Kweli wydał album pod nazwą „Reflection Eternal” zatytułowany „Train of Thought”. Hi-Tek wyprodukował beaty, a Talib Kweli zaśpiewał na albumie.

 Po podpisaniu kontraktu z Rawkus Records, Hi-Tek produkował utwory dla wielu popularnych MC w całych Stanach Zjednoczonych. W 2001 roku ukazał się jego pierwszy album producencki, Hi-Teknology, który spotkał się z ogromnym uznaniem. Album, w całości wyprodukowany przez Hi-Teka, zawierał utwory takich artystów jak Mos Def, Talib Kweli, Vinia Mojica, Buckshot z Black Moon i innych. Hi-Teknology sprzedał się w nakładzie 250 000 egzemplarzy. Niezadowolony z efektów marketingowych, Hi-Tek opuścił Rawkus Records i dołączył do MCA Records.  

Po zmianie wytwórni rozpoczął produkcję swojego drugiego albumu, Hi-Teknology 2: The Chip. Na albumie, oprócz Mos Def i Taliba Kweliego, wystąpili tacy artyści jak Nas, Papoose, Raekwon, Busta Rhymes i inne znane nazwiska sceny. Obecnie Hi-Tek jest producentem Aftermath Entertainment i zajmuje się produkcją dla artystów tej wytwórni.

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hi-Teknology	Hi-Tek	05.2001	-	66[10]	Rawkus 50 171	[produced by Hi-Tek]
Hi-Teknology²: The Chip	Hi-Tek	10.2006	-	38	Babygrande 1053	[produced by Hi-Tek]
Hi-Teknology 3	Hi-Tek	12.2007	-	48	Babygrande 332	[produced by Hi-Tek]

StandBy Records

StandBy Records to wytwórnia płytowa założona w 2007 roku w Cleveland w stanie Ohio. 
Wytwórnia StandBy Records została założona w 2007 roku przez gitarzystę Before Their Eyes, Nicka Moore'a. Od 2008 roku właścicielem wytwórni jest Neil Sheenan, przyjaciel Moore'a. Dystrybucją płyt zajmują się RED Distribution i Alternative Distribution Alliance. Do najbardziej znanych zespołów, które podpisały kontrakt ze StandBy Records, należą Black Veil Brides, Emarosa i Before Their Eyes. Od tego czasu wytwórnia utworzyła dział muzyki urban. Inni znani artyści, którzy obecnie podpisali kontrakt ze StandBy Records, to Modern Day Escape, Picture Me Broken i Farewell, My Love. 

 

 27 lipca 2015 roku wytwórnia podpisała kontrakt z Andrew De Leonem, półfinalistą programu talent show America's Got Talent z 2012 roku.

 

  10 sierpnia 2016 roku Davey Suicide opublikował na stronie zespołu na Facebooku film, w którym ujawnił szczegóły dotyczące obecnej sytuacji zespołu. W tym nagraniu wideo Davey Suicide oskarża właściciela wytwórni płytowej, Neila Sheenana, między innymi o złamanie umowy. Twierdzi on, że Sheenan ani nie zapłacił zespołowi należnej mu części kosztów produkcji ich drugiego albumu, „Worldwide Suicide”, ani nie pokrył kosztów marketingowych zespołu, zgodnie z zapisami umowy. W rezultacie muzycy byli tymczasowo zadłużeni na kwotę prawie 70 000 dolarów. Oskarża również Sheenana o wielokrotne podpisywanie nowych umów płytowych z innymi zespołami, aby zapewnić im preferencyjne traktowanie w stosunku do zespołów, które są dłużej związane z wytwórnią.W tym filmie Suicide odnosi się również do tła sporu. Stwierdza, że ​​po tym, jak zespół zagroził podjęciem kroków prawnych, wytwórnia pozwała ich za złamanie umowy, aby zapobiec pozwowi zespołu. Rozprawa sądowa pierwotnie miała się odbyć 2 sierpnia 2016 r., ale została przełożona na luty 2017 r.

 

Fraternity Records

Najlepiej znana wytwórnia płytowa z Cincinnati w stanie Ohio,obok King Records.Miała swoją
siedzibę przy 413 Race Street.Jej założyciel Harry Carlson [ur.28.12.1904r Funk/Nebraska] był autorem piosenek i weteranem orkiestr tanecznych z lat 30-tych.Zakładając w 1954r Fraternity Records razem ze swoim partnerem Dr. Ashtonem Welshem,miał na myśli promowanie muzyki popularnej i jazzu,odwrotnie niż gigant płytowy King Records specjalizujący się w muzyce country i bluesie.
 

Dyrektorem do spraw artystycznych wytwórni był Harry Carlson i jego brat Paul,który wcześniej odniósł wielki sukces jako fotograf.Większośc wczesnych produkcji wytwórni to artystyczna ramota,ale wśród nich znależć można kilka perełek,jak chociażby piosenki Cathy Carr.Dwa pierwsze nagrane single co prawda nie przyniosły jej powodzenia,ale już produkt Tin Pan Alley "Ivory Tower" trafił na 2 miejsce Billboard Chart.Popularne były też wersje tego utworu w wykonaniu Otisa Williamsa czy Gale Storm.Po roku artystka podpisała kontrakt z wytwórnią Roulette.
 

Prawdziwą miłościa Carlsona były big-bandy,stąd kontrakt z orkiestrą Jimmy Dorsey'a.Mimo tego,że lider bandu był już ciężko chory,zdążył przed śmiercią w 1958r,nagrać wielki hit w styczniu 1957r-"So rare".Jednym z pierwszych nagrywających dla Fraternity był weteran z Chicago-Dan Belloc.Nagrał jedyny album dla tej wytwórni zawierający rockabilly w wykonaniu Barbary Morgan i Sparkle Moore'a.Okres 1958-1959r to sporadyczne sukcesy wytwórni jak chociażby świateczny hit Ruby Wrighta czy "She's Neat" rockmena Dale Wrighta.Ale już w grudniu 1958r Fraternity ma #2 na liście przebojów,"The All-American Boy" w wykonaniu Billa Parsonsa,póżniej znany jako Bobby Bare.
Po tym hicie aż do 1963r większość ludzi zdążyła już zapomnieć o Fraternity.Latem tego roku młody gitarzysta z Indiany Lonnie McIntosh [Lonnie Mack] nagrał instrumentalną wersję hitu Chucka Berry'ego "Memphis",która zdobyła duże powodzenie.Po tym przeboju i następnym "Wham" wytwórnia znowu pogrąża się w niebycie.Mimo kilku udanych singli Macka nie może wylansować dużego przeboju.
 

Cztery lata póżniej Carlson odkrywa nonet rockowy z Cincinnati The Casinos z liderem Gene Hughesem.Wylansowali nową wersję piosenki Johna D.Laudermilka "Then You Can Tell Me Goodbye" [#6 Billboard Chart].Przez resztę lat 60-tych i początek 70-tych Fraternity była niewidoczna na rynku.W połowie lat 70-tych odradza się jako wytwórnia muzyki country.Harry Carlson oddaje stery wytwórni Shadowi O'Shea,wykonawcy country.Niestety bez sukcesów,chociaz kilku sprowadzonych przez niego artystów country,odnosili sukcesy w innych wytwórniach.Wydawała jeszcze płyty w latach 80-tych.Harry Carlson zmarł 16 marca 1986r w Pompano Beach na Florydzie.  

Hity na singlowej liście przebojów UK Top 40

Ivory towerCathy Carr 03.1956: 2[24] So rare Jimmy Dorsey 02.1957: 2[38][gold] The all American boy Bobby Bare 12.1958: 2[16] June night/Jay-Dee's Boogie woogie Jimmy Dorsey 08.1957: 21[11] Memphis Lonnie Mack 06.1963: 5[13] Wham! Lonnie Mack 08.1963: 24[9] Honky tonk '65 Lonnie Mack 10.1965: 78[5] Then you can tell me goodbye Casinos 01.1967: 6[13] It's all over now Casinos 04.1967: 65[4] She's Neat Dale Wright& Rock-It's 01.1958: 38[13] Please don't do it Dale Wright 09.1958: 77[5]

Albumy na liście przebojów Billboard

FS-1014 - The Wham Of That Memphis Man! - Lonnie Mack [1963] #109 FS-1019 - Then You Can Tell Me Goodbye - Casinos [1967] #187

 

Muzyka w Ohio

Centralnym miejscem w historii rocka w Ohio było Cleveland,miasto w którym dzięki kilku wybitnym postaciom i odpowiedniej promocji na początku lat 50-tych miał miejsce prawdziwy boom tego rodzaju muzyki.Praojcem był Leo Mintz (1911-4.11.1976) ,który pod koniec lat 40-tych był właścicielem

wytwórni Record Randezvous [założonej w 1938r],która nagrywała głównie big bandy.Widząc spadającą sprzedaż płyt tego rodzaju,a jednocześnie duże zainteresowanie młodych klientów rhytm'n'bluesem,zrezygnował z rasowych uprzedzeń nagrywając muzykę z głębokiego południa zwaną rock'n'rollem.
Mintz próbował zainteresować tym gatunkiem muzyki miejscowe rozgłośnie,ale wszystkie one grały tylko muzykę wykonywaną przez białych.Dopiero spotkanie z młodym dj-em z radiostacji WAKR-AM w Akronie,Alanem Freedem,przyniosło efekt,gdy Freed zaczął je prezentować w swoich popołudniowych audycjach gdzieś na początku 1949r.Obaj panowie zostali zresztą dobrymi przyjaciółmi.
 

Freed przeniósł się do Cleveland,gdzie otworzył swój sklep i został gospodarzem popołudniowego show w WXEL-TV.Mając za sponsora Record Rendezvous rozpoczął w lipcu 1951r w rozgłośni WJW-AM prezentację swojego programu "The Moondog Rock & Roll House Party,",będącego miksem rhythm'n'bluesowych nagrań tego okresu.Siedząc razem z Mintzem w studio stworzył

emanację pierwszego rock'n'rollowego radia.Po kilku miesiącach emisji audycji zaczął prezentować wybrane grupy na żywo w swoim radio i organizować koncerty.Razem ze swym partnerem Lwem Plattem zrealizował wielki koncert w clevlendzkiej Arena 21 marca 1952r z udziałem takich artystów jak:Paul Williams & The Hucklebuckers, Tiny Grimes & The Rockin' Highlanders, the Dominoes, Danny Cobb, i Varetta Dilliard.

Po serii udanych przedsięwzięć Freed przenosi się do Nowego Jorku w sierpniu 1954r.
Zostawił w Cleveland wielu fanów rock'n'rolla,ich entuzjazm spowodował ,że to miasto stało się gorącym rynkiem dla nowej muzyki.Radiostacje takie jak WERE-AM, KYC (AM) , WHK-Am, i WIXY-AM stały się ogólnokrajowym barometrem dla nowych artystów i płyt.Prezenterzy, Tommy Edwards, Bill Randle, PHIL MCLEAN, czy Carl Reese grali na swojej antenie nieznanych do tej pory artystów jak Elvis Presley, Everly Brothers, Buddy Holly, czy lokalną grupę, Ponytails.Pierwszym dziennikarzem piszącym o rock'n'rollu ,jako muzyki młodych została Jane Scott,pracownica "Plain Dealer".W połowie lat 80-tych disc jokey Norm N. Nite opierając się na dokonaniach Alana Freeda przygotował grunt pod ROCK AND ROLL HALL OF FAME AND MUSEUM,które oficjalnie zostało otwarte we wrześniu 1995r.
 

Ohio słynie z dwóch doskonałych orkiestr,symfonicznej z Cleveland i grającej muzykę popularną Cincinnati Pops.Najbardziej znanymi artystami tego stanu są The McGuire Sisters, Dean Martin, Doris Day, The Mills Brothers, The McCoys, Joe Walsh, The James Gang, Ohio Players, The O'Jays, The Isley Brothers, Eric Carmen, Sawyer Brown, Nine Inch Nails, Marilyn Manson, Devo, Chrissie Hynde i Richie Furay wybrany do Rock'n'Roll Hall of Fame jako wokalista Buffalo Springfield.
 

Dużą popularnością w latach 70-tych cieszyła się scena funkowa płd zachodniego stanu szczególnie w Dayton.Stąd pochodziło wielu artystów tego nurtu jak Bootsy's Rubber Band, The Ohio Players, Lakeside, Slave, Heatwave, Sun, Faze O, i Zapp .Centralne regiony Ohio i Cleveland były wylęgarnią wielu zespołów tzw. garażowego rocka w latach 60-tych,jak chociażby grupa The Myrchents.W powstałym póżniej The Choir występował Eric Carmen,póżniejszy członek Raspberries pionierów power rocka w latach 70-tych.
 

Hip-hop reprezentują Bow Wow i Fatty Koo oba z Columbus.Natomiast jedna z najwybitniejszych grup z tego kręgu Bone Thugs n Harmony wywodzi się z Cleveland.Ohio jest znane także z wielu punk rockowych grup z Akron, Cleveland i Cincinnati na przykład The Dead Boys, Chrissie Hynde of The Pretenders, The Cramps, Pere Ubu, Robert Quine, Rachel Sweet, Pagans, Devo and the Rubber City Rebels.Hardcore punk reprezentują Maumee's Necros i pochodzący z Dayton Toxic Reasons. 

Tommy Hunt

 Charles James Hunt (ur. 18 czerwca 1933r - zm. 12 lutego 2025r) był amerykańskim wokalistą
soulowym i northern soul, a w 2001 roku członkiem Rock and Roll Hall of Fame, członkiem słynnego zespołu R&B The Flamingos. 

 Urodzony 18 czerwca 1933 roku jako syn Georgianny Derico, Hunt rozpoczął życie w Pittsburghu w Pensylwanii, gdzie szkolni przyjaciele nadali mu przezwisko Tommy, które towarzyszyło mu przez całe życie. Chociaż muzyka zdominowała jego młodzieńcze lata, ponieważ spędził je ćwicząc i biorąc udział w licznych programach talent show, został wysłany do poprawczaka, będąc jeszcze uczniem szkoły podstawowej. Zwolniony z tej szkoły w wieku dziesięciu lat, wraz z matką przeniósł się następnie do Chicago. 

 Po służbie w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych, Hunt opuścił szeregi, aby być z umierającą matką. Odsiedział wyrok za dezercję, a po wyjściu na wolność wrócił do Chicago, gdzie założył zespół Five Echoes.Podczas występu w klubie nocnym nawiązał z nim kontakt Zeke Carey z Flamingos i został poproszony o zajęcie jego miejsca, ponieważ Carey został niedawno powołany do wojska. Hunt został w nim do powrotu Careya. W 1959 roku największym przebojem zespołu był utwór „I Only Have Eyes for You”. 

Hunt opuścił zespół w 1961 roku z powodu różnic muzycznych, ale w ciągu trzech dni nawiązał z nim kontakt Luther Dixon i wydał utwór „Parade of Broken Hearts”, który nie zyskał popularności w stacjach radiowych. W Nowym Jorku didżej Jocko Henderson zaprezentował utwór, ale przez pomyłkę zagrał stronę B. Wyemitowano wówczas utwór „Human”, największy hit Hunta w USA. Jego strona B z 1962 roku, „I Just Don't Know What to Do with Myself”, napisana przez Burta Bacharacha i Hala Davida, a wyprodukowana przez Leibera i Stollera, była pierwszym nagraniem tej piosenki, która później stała się wielkim hitem Dusty  Springfield , Dionne Warwick i innych. 

Hunt zaczął regularnie występować w nowojorskim klubie The Apollo, u boku takich artystów jak Jackie Wilson, Marvin Gaye, Ray Charles, Diana Ross and the Supremes, The Shirelles, Dionne Warwick, Chuck Berry, Bo Diddley oraz Sam and Dave. W 1969 roku powrócił do Niemiec, przemierzył Belgię i kanał La Manche, docierając do Wielkiej Brytanii. Po kilku występach w klubach teatralnych w całej Wielkiej Brytanii, Hunt zaśpiewał podczas drugiej rocznicy powstania Wigan Casino, co zaowocowało sukcesem na scenie northern soul. 

Hunt został zaproszony przez Russa Winstanleya i Mike'a Walkera z Casino i wydał kilka hitów w Spark Records.Pierwszym z nich był cover utworu śpiewanego wcześniej przez Roya Hamiltona, zatytułowany „Crackin' Up”. W październiku 1975 roku utwór osiągnął 39. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Po nim nastąpił kolejny sukces na liście przebojów: „Loving on the Losing Side” (28. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1976 roku). W latach 1982/83 Hunt zdobył nagrodę dla Wokalisty Roku przyznawaną przez Club Mirror. Jego utwór „One Fine Morning” osiągnął 44. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w grudniu 1976 roku.

  Wraz ze schyłkiem muzyki soul, występy Hunta zmalały, a on sam zaczął występować w kabaretach, przeprowadzając się w 1986 roku do Amsterdamu i podróżując po świecie. W 1996 roku Hunt otrzymał pierwsze z wyróżnień w postaci nagrody Rhythm and Blues Foundation Lifetime Achievement Award za wkład zespołu Flamingos w muzykę. W 1997 roku Hunt przeniósł się do Wielkiej Brytanii i zaangażował się w odrodzoną scenę northern  soulu. W późniejszych latach, zajmując się pisaniem piosenek, Hunt napisał autobiografię „Only Human, My Soulful Life” z Janem Warburtonem, która ukazała się w grudniu 2008 roku. Hunt rozpoczął nowy koncert jako Tommy Hunt & the New Flamingos z członkami hiszpańskiej grupy wokalnej Velvet Candles. Koncert ten odbył się 3 czerwca 2011 roku podczas festiwalu Screamin' Summer Festival w Barcelonie w Hiszpanii. W tym samym czasie Tommy dołączył do Johna Valero & The Black Beltones, a później do The Twisted Wheels, którzy byli jego zespołem towarzyszącym podczas kilku koncertów w Hiszpanii. Tommy napisał wszystkie teksty do ich pierwszego albumu, wydanego w 2024 roku. 

 Hunt zmarł 12 lutego 2025 roku w wieku 91 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Human/The Parade Of Broken Hearts	Tommy Hunt	09.1961	-	48[10]	Scepter 1219	[written by Luther Dixon][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller][5[11].R&B; Chart]
The Door Is Open/I'm Wondering	Tommy Hunt	01.1962	-	92[1]	Scepter 1226	[written by Helen Miller, Freddie Scott][produced by A Ludix Production ]
I Am A Witness/I'm With You	Tommy Hunt	11.1963	-	71[5]	Scepter 1261	[written by Ed Townsend][produced by Ed Townsend][3[8].R&B; Chart]
I Just Don't Know What To Do With Myself/Didn't I Tell You	Tommy Hunt	08.1964	-	119[2]	Scepter 1236	[written by Burt Bacharach,Hal David][produced by Jerry Leiber,Mike Stoller]
The Biggest Man/Never Love A Robin	Tommy Hunt	01.1967	-	124[4]	Dynamo 101	[written by Luther Dixon, Kitty Noble][produced by Luther Dixon][29[4].R&B; Chart]
Crackin' Up/Get Out	Tommy Hunt	10.1975	39[5]	-	Spark SRL 1132 [UK]	[written by Roy Hamilton][produced by Barry Kingston]
Loving On The Losing Side/Sunshine Girl	Tommy Hunt	08.1976	28[9]	-	Spark SRL 1146 [UK]	[written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]
One Fine Morning/Sign On The Dotted Line/Loving You Is	Tommy Hunt	12.1976	44[3]	-	Spark SRL 1148 [UK]	[written by Edward Adamberry,Tony Craig][produced by Barry Kingston]

Dawn Records

Dawn Records była spółką zależną Pye Records. Działała w latach 1969-1975 i stała się
wytwórnią Pye, „undergroundową i progresywną”, rywalizującą z odpowiednikami EMI i Phonogram, Harvest i Vertigo. Największym sukcesem wytwórni cieszył się Mungo Jerry, którego dwa pierwsze single osiągnęły pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.  

Wytwórnia wydała również albumy Donovana z 1970 i 1971 roku, „Open Road” oraz podwójny album „HMS Donovan”. Wydała również nagrania Mana, Sage'a Paula Bretta, Titusa Groana, Trifle'a, Mike'a Coopera, Herona, Johna Kongosa (zanim odniósł większy sukces w wytwórni Fly), Comus, Atlantic Bridge, Pluto, Atomic Rooster oraz odgałęzienia Mungo Jerry'ego, King Earl Boogie Band. 

 W październiku 1970 roku brytyjski magazyn muzyczny NME poinformował, że artyści wytwórni Dawn, Demon Fuzz, Titus Groan, Heron i Comus, mieli wziąć udział w serii koncertów w Wielkiej Brytanii w listopadzie 1970 roku. We wszystkich miejscach wstęp kosztował jednego pensa. Dwoma innymi zespołami były Brotherhood of Man w składzie, który wygrał Eurowizję i wydał swój pierwszy album „Good Things Happening” w 1974 roku; oraz Prelude, którego wersja a cappella utworu Neila Younga „After the Gold Rush” (nr 21 w 1974 roku) była jedynym innym brytyjskim przebojem wytwórni. 

               Single na listach przebojów: 
In The Summertime/Mighty Man	Mungo Jerry	06.1970	1.UK/3.US
Baby Jump/The Man Behind The Piano	Mungo Jerry	02.1971	1.UK
Lady Rose/Little Louis	Mungo Jerry	05.1971	5.UK
You Don't Have To Be In The Army To Fight In The War/We Shall Be Free	Mungo Jerry	09.1971	13.UK
Open Up/Going Back Home	Mungo Jerry	04.1972	21.UK
Alright, Alright, Alright/Little Miss Hipshake	Mungo Jerry	07.1973	3.UK
Wild Love/Glad I'm A Rocker	Mungo Jerry	11.1973	32.UK
Long Legged Woman Dressed In Black/Gonna Bop 'Til I Drop	Mungo Jerry	04.1974	13.UK
Riki Tiki Tavi/Roots of Oak 	Donovan with Open Road 	09.1970	 55.US
Celia of The Seals/Mr. Wind  	Donovan	12.1970	 	84.US
After The Goldrush / Johnson Bay	Prelude	01.1974	21.UK/22.US


           Albumy na listach przebojów:

Mungo Jerry	Mungo Jerry	8.1970	13.UK/64.US
Electronically Tested	Mungo Jerry	4.1971	14.UK
Open road	Donovan	07.1970	30.UK/16.US

Javells

Javells to brytyjska grupa Northern soul, której przewodził Stephen Jameson
(ur. w Londynie w 1949 r.), angielski muzyk. Jameson nagrywał wcześniej solo dla Pye i Dawn w latach 70-tych, zarówno pod własnym nazwiskiem, jak i pod pseudonimem scenicznym Nosmo King (No Smoking! - pseudonim używany również przez grupę musicalową z lat 20-tych). Jameson zasłynął przede wszystkim singlem „Teenage Love”, z którego strona B utworu „Goodbye Nothing To Say” została zidentyfikowana przez Pye's Disco do przeróbki przez Javells. 

 Pierwszy sukces tego piosenkarza i autora tekstów przyszedł z duetem Truth, który miał hit w UK Top 40 z coverem Beatlesów „Girl” na Pye w 1966r. Wytwórnia płytowa uznała, że ​​„Goodbye Nothing To Say”, strona B starego singla Nosmo Kinga „Teenage Love”, może być hitem Northern soulu i wysyłała kopie do klubów pod pseudonimem Javells, aby stworzyć wrażenie, że jest to grupa z USA. Ten chwyt sprawił, że Jameson z dnia na dzień stał się gwiazdą Northern soulu i szybko powstało trio, które grało w klubach jako Javells. 

 

 Płyta, której producentem był Roger Greenaway, o włos nie znalazła się na liście UK Top 20. Podobnie brzmiące kontynuacje nie odniosły sukcesu, a fikcyjny zespół zniknął równie szybko, jak się pojawił. Jameson wrócił do swojego nazwiska i w 1977 roku bez powodzenia nagrywał dla Decca Records.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Goodbye Nothin' To Say/Nothin' To Say	The Javells Featuring Nosmo King	11.1974	26[8]	-	Pye Disco Demand DDS 2003	[written by Jameson, Doctors][produced by Nosmo King]

John Prine

Jeden z najsłynniejszych piosenkarzy i autorów tekstów swojego pokolenia,
John Prine, był mistrzem opowieści, którego twórczość była często dowcipna i zawsze szczera, często oferując przebiegłe, ale szczere odbicie swoich korzeni ze Środkowego Zachodu, pisząc o życiu zwykłych ludzi w niezwykły i wnikliwy sposób. Podczas gdy piosenki Prine'a były najczęściej zakorzenione w folkowych i country'owych klimatach, nie był on obcy rock & rollowi, R&B i rockabilly i potrafił łatwo dostosować swój szorstki, ale ekspresyjny głos do swojego muzycznego otoczenia. Prine nigdy nie osiągnął własnego wielkiego przeboju, ale jego piosenki zostały nagrane przez długą listę szanowanych artystów, wielu z nich samych było cenionymi autorami tekstów, w tym Johnny'ego Casha, Bonnie Raitt, Krisa Kristoffersona, George'a Straita, Bette Midler, Paula Westerberga i Dwighta Yoakama.  

Debiutancki album Prine'a, zatytułowany po prostu „Prine”, wydany w 1971 roku, został powszechnie uznany za natychmiastowy klasyk i zawierał niektóre z jego najsłynniejszych utworów, w tym „Sam Stone”, „Hello in There”, „Paradise” i „Illegal Smile”, a „Diamonds in the Rough” z 1972 roku był uważany za niemal równie mocny. „Bruised Orange” z 1978 roku był stonowanym powrotem do tonu jego debiutu, a „Pink Cadillac” z 1979 roku był hołdem dla jego miłości do rockabilly i rock & rolla pierwszej generacji.  

W latach 80-tych Prine odszedł od dużych wytwórni płytowych, aby założyć własną, Oh Boy Records. Pracując we własnym tempie i podążając za własnymi upodobaniami, wyprodukował kilka znakomitych i oryginalnych albumów, w tym „The Missing Years” z 1991 roku, zbiór duetów „In Spite of Ourselves” z 1999 roku i pełen gracji album finałowy „The Tree of Forgiveness” z 2018 roku.  

John Prine urodził się 10 października 1946 roku w Maywood w stanie Illinois. Wychowywany przez rodziców mocno zakorzenionych w wiejskim środowisku Kentucky, w wieku 14 lat Prine rozpoczął naukę gry na gitarze u starszego brata, czerpiąc inspirację od dziadka, który grał z Merle'em Travisem. Po dwuletniej służbie w armii Stanów Zjednoczonych Prine wrócił do Illinois i pod koniec lat 60-tych stał się ważną postacią na chicagowskiej scenie folkowej, zaprzyjaźniając się z innym młodym wykonawcą, Stevem Goodmanem, jednocześnie pracując jako listonosz. Prine po raz pierwszy zyskał rozgłos w prasie w 1970 roku, gdy krytyk filmowy Roger Ebert wpadł do baru, w którym Prine grał, szukając piwa po seansie i był oczarowany występem Prine'a. Kiedy Goodman został supportem Krisa Kristoffersona, namówił autora piosenek, aby spróbował swoich sił z jego przyjacielem Prine'em. Kristofferson dostrzegł ich talent i kiedy kilka miesięcy później odwiedzili Nowy Jork, pozwolił dwóm mieszkańcom Chicago zagrać po trzy utwory na jednym ze swoich koncertów. Wśród publiczności znajdował się dyrektor Atlantic Records, który następnego dnia zaproponował Prine'owi kontrakt płytowy. 

W 1971 roku Prine udał się do Memphis, aby nagrać swój debiutancki album pod tym samym tytułem; choć nie odniósł komercyjnego sukcesu, krytycy chwalili płytę, a utwory takie jak „Sam Stone” (surowa, ale pełna współczucia opowieść o uzależnionym od narkotyków weteranie z Wietnamu) i „Hello in There” (refleksja na temat starości w pierwszej osobie) zostały szczególnie docenione. Ani „Diamonds in the Rough” z 1972 roku, ani „Sweet Revenge” z 1973 roku nie radziły sobie lepiej na listach przebojów, ale twórczość Prine'a zyskała wielki rozgłos wśród jego kolegów po fachu; Everly Brothers i Johnny Cash wykonali covery jego utworu „Paradise”, Bette Midler i Joan Baez zaśpiewały „Hello in There”, a Bonnie Raitt zapadła w pamięć interpretacja „Angel from Montgomery”. 

Przy albumie Common Sense z 1975 roku Prine zwrócił się do Steve’a Croppera, niezwykle wpływowego gitarzysty house’owego wytwórni Stax; choć brzmienie albumu zszokowało społeczność folkową, opierając się na chrapliwym wokalu i dudniącej perkusji, to jednak pokazało, że Prine nie jest artystą, którego twórczość da się zaszufladkować, i było jego jedynym albumem, który dotarł do pierwszej setki w USA. Pomimo względnego sukcesu, był to jego ostatni album dla Atlantic, a Steve Goodman przejął stery nad folkowym Bruised Orange z 1978 roku, debiutanckim albumem Prine’a dla Asylum Records. Albumem „Pink Cadillac” z 1979 roku Prine ponownie skręcił w lewo i nagrał elektryczny rockabilly'owy zestaw wyprodukowany w Sun Studios przez legendarnego założyciela wytwórni, Sama Phillipsa, i jego syna Knoxa. 

 Po albumie „Storm Windows” z 1980 roku Prine został porzucony przez Asylum, a on zareagował, zakładając własną wytwórnię Oh Boy Records z pomocą wieloletniego menedżera Ala Bunetty, co pozwoliło mu nagrywać bez pośredników. Pierwszym wydawnictwem wytwórni był album „Aimless Love” z 1984 roku, a pod jego własnym szyldem muzyka Prine'a rozkwitła, a album „German Afternoons” z 1986 roku, utrzymany w klimacie country, zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii Contemporary Folk. Po albumie „John Prine Live” z 1988 roku, swoim pierwszym koncercie, wydał w 1991 roku nagrodzony Grammy album „The Missing Years”; Album, współprodukowany przez Howiego Epsteina z   „Heartbreakers” Toma Petty'ego, zawierał gościnne występy Bruce'a Springsteena, Bonnie Raitt i Toma Petty'ego i okazał się największym komercyjnym sukcesem Prine'a do tej pory, sprzedając się w prawie 250 000 egzemplarzy. 

Po debiucie filmowym   „Falling from Grace” w reżyserii Johna Mellencampa z 1992 roku, Prine powrócił w 1995 roku z albumem „Lost Dogs” i „Mixed Blessings”, również wyprodukowanym przez Epsteina, który przyniósł mu kolejną nominację do nagrody Grammy. Souvenirs W 1998 roku, gdy Prine pracował nad albumem z duetami country, zdiagnozowano u niego raka płaskonabłonkowego, rozwijającego się po prawej stronie szyi. Prine przeszedł operację i radioterapię, a w 1999 roku poczuł się na tyle dobrze, że mógł dokończyć album, który ukazał się pod tytułem „In Spite of Ourselves” i na którym znalazły się utwory Emmylou Harris, Lucindy Williams, Trishy Yearwood, Patty Loveless, Connie Smith i innych.  

W 2000 roku Prine nagrał ponownie 15 swoich najsłynniejszych piosenek (częściowo po to, by wzmocnić głos po leczeniu, ale przede wszystkim po to, by Oh Boy mógł posiadać nagrania swoich wcześniejszych hitów) na album zatytułowany „Souvenirs”, pierwotnie wydany w Niemczech, a później w Stanach Zjednoczonych. W 2005 roku wydał „Fair & Square”, zbiór nowych piosenek, po którym odbył trasę koncertową. Dwa lata później, wraz z wokalistą i gitarzystą Macem Wisemanem, Prine wydał „Standard Songs for Average People”, zbiór interpretacji 14 klasyków folku i country w wykonaniu obu muzyków. „In Person & On Stage”, zbiór występów z różnych tras koncertowych, ukazał się w 2010 roku. 

 W 2016 roku Prine wydał kontynuację „In Spite of Ourselves” zatytułowaną „For Better, Or Worse”, kolejny zbiór duetów wykonujących klasyczne utwory country. Tym razem partnerami wokalnymi Prine'a byli Kacey Musgraves, Alison Krauss, Miranda Lambert, Susan Tedeschi, Lee Ann Womack, Kathy Mattea i częsta współpracowniczka Prine'a Iris DeMent. Prine połączył siły z producentem z Nashville, Dave'em Cobbem, aby nagrać w 2018 roku The Tree of Forgiveness, swój pierwszy zestaw oryginalnych piosenek od 2005 roku; album zawierał gościnne występy Brandi Carlile, Jasona Isbella i Amandy Shires. Płyta odniosła sukces komercyjny i krytyczny, awansując na piąte miejsce na liście 200 najlepszych albumów, osiągając szczyt na drugim miejscu na liście albumów country i sięgając aż na pierwsze miejsce na liście albumów folkowych. The Tree of Forgiveness okazało się ostatnim nagraniem Prine'a; zmarł 7 kwietnia 2020 roku z powodu powikłań wirusa COVID-19. Miał 73 lata. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
John Prine	John Prine	02.1972	-	154[3]	Atlantic 8296	[produced by Arif Mardin]
Diamonds in the Rough	John Prine	10.1972	-	148[10]	Atlantic 7240	[produced by Arif Mardin]
Sweet Revenge	John Prine	11.1973	-	135[11]	Atlantic 7274	[produced by Arif Mardin]
Common Sense	John Prine	04.1975	-	58[10]	Atlantic 18 127	[produced by Steve Cropper]
Prime Prine: The Best of John Prine	John Prine	01.1977	-	196[2]	Atlantic 18 202	-
Bruised Orange	John Prine	07.1978	-	116[13]	Asylum 139	[produced by Steve Goodman]
Pink Cadillac	John Prine	09.1979	-	152[7]	Asylum 222	[produced by Jerry Phillips, Knox Phillips, Sam Phillips, John Prine]
Storm Windows	John Prine	08.1980	-	144[7]	Asylum 286	[produced by Arif Mardin]
Lost Dogs and Mixed Blessings	John Prine	04.1995	-	159[9]	Oh Boy 013	[produced by Howie Epstein]
In Spite of Ourselves	John Prine	10.1999	-	197[1]	Oh Boy 019	[produced by Jim Rooney, John Prine]
Fair & Square	John Prine	05.2005	-	55[9]	Oh Boy 034	[produced by John Prine, Gary Paczosa]
In Person & On Stage	John Prine	06.2010	-	85[1]	oh Boy 039	[produced by Al Bunetta]
Singing Mailman Delivers	John Prine	11.2011	-	94[1]	Oh Boy 040	-
For Better, or Worse	John Prine	10.2016	-	30[2]	Oh Boy 044	[produced by Jim Rooney, John Prine]
The Tree of Forgiveness	John Prine	04.2018	-	5[6]	Oh Boy 044	[produced by Dave Cobb]