George Olsen

 George Olsen -[ur. 18.03.1893r-zm. 18.03.1971r],amerykański bandleader.

Urodził się w Portland w stanie Oregon;ukończył University of Michigan,gdzie sformował swój band-George Olsen and His Music.Występował na Broadway'u w musicalach Kid Boots, The Ziegfeld Follies of 1924, i Good News.George Olsen and his Music byli płodną orkiestrą w nagrania dokonywane dla wytwórni Victor,a ich płyty dzisiaj są najbardziej poszukiwanymi rarytasami wśród kolekcjonerów.
 

Lider i jego orkiestra występowali w przebojowym broadway'owskim hicie Eddie Cantora z 1928r,Whoopee! i w jego filmowej wersji z 1930r.Ożenił się z Ethel Shutta,która śpiewała i tańczyła we wspomnianym musicalu.Razem wystepowali w klubach nocnych i audycjach radiowych.Mieli ze sobą dwoje dzieci,a po rozwodzie Olsen otworzył restauracje w New Jersey.
 

W 1936r Został liderem zespołu Orville Knappa,po tym jak jego założyciel zginął w katastrofie lotniczej.Jego wyboru na lidera orkiestry dokonała wdowa po Knappie.Orkiestra po wielu problemach i odejściu czołowych muzyków w 1938r rozwiązała się.Olsen zmarł w Oaramus,New Jersey w 1971r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm knee deep in daisies [And head over heels in love]	George Olsen and His Orchestra	12.1925	-	7[3]	Victor 19 761	[vocal:Fran Frey & Bob Rice][written by Ash/Goodwin/Little/Shay]
Who?/Sunny	George Olsen and His Orchestra	01.1926	-	1[6][12] side B:2[8]	Victor 19 840	[piosenki z musicalu na Broadway'u "Sunny"][written by Oscar Hammerstein II/Otto Harbach/Jerome Kern]
Always	George Olsen and His Orchestra	04.1926	-	1[3][10]	Victor 19 995	[vocal:Edward Joyce,Fran Frey & Bob Rice][written by Irving Berlin]
Drifting and dreaming [Sweet paradise]	George Olsen and His Orchestra	05.1926	-	3[6]	Victor 19 969	[written by Loyal Curtis/Haven Gillespie/Eriwn Schmidt/Egbert VanAlstyne]
Horses	George Olsen and His Orchestra	06.1926	-	2[6]	Victor 19 997	[vocal:Fran Frey with George Olsen speaken][written by Byron Gay/Richard Whiting][utwór oparty na temacie "Troika" P.Czajkowskiego]
The girl friend	George Olsen and His Orchestra	08.1926	-	3[6]	Victor 20 029	[vocal:Larry Murphy,Bob Borger & Fran Frey][written by Lorenz Hart/Richard Rodgers][tytulowa piosenka z musicalu na Broadway'u]
Katinka	George Olsen and His Orchestra	10.1926	-	5[4]	Victor 20 100	[vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Lucky day	George Olsen and His Orchestra	11.1926	-	5[4]	Victor 20 101	[piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1926"][written by Lew Brown/Buddy DeSylva/Ray Henderson][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Do-do-do	George Olsen and His Orchestra	02.1927	-	5[7]	Victor 20 327	[written by George Gershwin/Ira Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Oh,Kay"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Someone to watch over me	George Olsen and His Orchestra	03.1927	-	3[7]	Victor 20 392	[written by George Gershwin/Ira Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Oh,Kay"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Blue skies/Where's that rainbow	George Olsen and His Orchestra	04.1927	-	2[10] side B:12[3]	Victor 20 455	[written by Irving Berlin][side B:written by Lorenz Hart/Richard Rodgers][piosenka z musicalu na Broadway'u "Betsy"][side B:piosenka z musicalu na Broadway'u "Peggy Ann"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Ev'ry little while	George Olsen and His Orchestra	04.1927	-	10[4]	Victor 20 409	[vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
At sundown [When love is calling me home]	George Olsen and His Orchestra	05.1927	-	1[3][12]	Victor 20 476	[written by Walter Donaldson][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
The Best Things in Life Are Free/Lucky in love	George Olsen and His Orchestra	10.1927	-	3[9]	Victor 20 872	[written by Lew Brown/Buddy DeSylva/Ray Henderson]
The Varsity drag/Good news	George Olsen and His Orchestra	11.1927	-	4[7] side B:6[6]	Victor 20 875	[written by Lew Brown/De Sylva/Ray Henderson][piosenka z musicalu na Broadway'u "Good news"][vocals:Fran Frey]
My heart stood still	George Olsen and His Orchestra	01.1928	-	5[7]	Victor 21 034	[piosenka z musicalu na Broadway'u "A Connecticut Yankee"][vocals:Fran Frey,Bob Borger & Bob Rice]
Old man sunshine,little boy bluebird	George Olsen and His Orchestra	09.1928	-	7[6]	Victor 21 566	[written by George Gershwin/Ira Gershwin][vocals:Fran Frey]
I'm on the crest of a wave	George Olsen and His Orchestra	10.1928	-	15[2]	Victor 21 500	[piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1928"][vocals:Bob Borger]
Doin' the Raccoon	George Olsen and His Orchestra	12.1928	-	5[5]	Victor 21 701	[written by J. Fred Coots/Jon Klages][vocals:Fran Frey,Bob Borger, Bob Rice,Jack Gifford]
A Precious Little Thing Called Love	George Olsen and His Orchestra	02.1929	-	1[2][11]	Victor 21 832	[written by J. Fred Coots/Joe Davis][vocals:Ethel Shutta]
South Sea Rose	George Olsen and His Orchestra	02.1930	-	14[2]	Victor 22 213	[vocals:Ethel Shutta]
The moon is low	George Olsen and His Orchestra	05.1930	-	7[5]	Victor 22 392	[vocals:Fran Frey][piosenka z filmu "Montana moon"]
I'm in the market for you	George Olsen and His Orchestra	05.1930	-	9[5]	Victor 22 391	[piosenka z filmu "High Society Blues"][vocals:Bob Borger]
It happened In Monterey	George Olsen and His Orchestra	05.1930	-	10[5]	Victor 22 370	[piosenka z filmu "King Of Jazz"][vocals:Bob Borger]
The kiss waltz	George Olsen and His Orchestra	09.1930	-	6[6]	Victor 222 462	[vocals:Bob Borger]
Beyond the Blue Horizon	George Olsen and His Orchestra	11.1930	-	5[6]	Victor 22 530	[written by W. Frank Harling/Leo Robin/Richard Whiting][piosenka z filmu "Monte Carlo"][vocals:Bob Borger]
By the fireside	George Olsen and His Orchestra	04.1932	-	10[4]	Victor 22 947	[vocals:Bob Borger,Ethel Shutta]
There's nothing the matter with me	George Olsen and His Orchestra	04.1932	-	18[1]	Victor 22 968	[piosenka z musicalu na Broadway'u "Hot-cha"][vocals:Ethel Shutta]
Lullaby of the Leaves	George Olsen and His Orchestra	05.1932	-	1[2][10]	Victor 22 998	[written by Bernice Petkere/Joe Young]
It was so beautiful	George Olsen and His Orchestra	08.1932	-	14[2]	Victor 24 070	[vocals:Paul Small][piosenka z filmu "The big broadcast of 1932"]
Say it isn't so/Love me tonight	George Olsen and His Orchestra	09.1932	-	1[2][9] side B:14[3]	Victor 24 124	[vocals:Paul Small]
All American girl	George Olsen and His Orchestra	09.1932	-	6[6]	Victor 24 125	[vocals:Fran Frey]
Please	George Olsen and His Orchestra	10.1932	-	5[6]	Victor 24 139	[vocals:Bob Borger][piosenka z filmu "The big broadcast of 1932"]
Pink elephants	George Olsen and His Orchestra	10.1932	-	8[5]	Victor 24 138	-
Rock-a-bye moon/Play,Fiddle,play	George Olsen and His Orchestra	11.1932	-	15[3] side B:16[2]	Victor 24 165	[vocals:Ethel Shutta][side B:vocals:Dave Marshall]
The girl in the little green hat	George Olsen and His Orchestra	02.1933	-	13[2]	Victor 24 220	[vocals:Fran Frey]
Underneath the arches	George Olsen and His Orchestra	03.1933	-	11[3]	Victor 24 229	[vocals:Ethel Shutta]
Louisiana lullaby	George Olsen and His Orchestra	07.1933	-	6[4]	Columbia 2790	-
The Last Round-Up	George Olsen and His Orchestra	07.1933	-	1[9][24]	Columbia 2791	[vocals:Joe Morrison][piosenka z rewii na Broadway'u "Ziegfeld Follies of 1934"]
Night owl	George Olsen and His Orchestra	10.1933	-	14[3]	Columbia 2820	[vocals:Ethel Shutta]
Everything I have is yours	George Olsen and His Orchestra	12.1933	-	17[1]	Columbia 2842	[piosenka z filmu "Dancing Lady"]
Throw another log on the fire	George Olsen and His Orchestra	01.1934	-	12[5]	Columbia 2857	-
Chickery chick	George Olsen and His Orchestra	12.1945	-	12[2]	Majestic 7155	[vocals:Judith Blair & Ray Adams]

Helen O'Connell

Helen O'Connell -ur. 23.05.1920r Lima,Ohio-zm. 9.09.1993r San Diego,piosenkarka,aktorka i
tancerka.
Opuściła swoje rodzinne miasto Toledo zostając członkinią 9-osobowej grupy Jimmy Richardsa koncertując z nią przez 2.5 roku.Występowała regularnie w radiowych audycjach w St.Louis,do chwili angażu w orkiestrze Larry Funka.
 

W 1939r przystapiła do orkiestry Jimmy Dorsey'a i swój największy sukces płytowy zanotowała na początku lat 40-tych singlami "Green Eyes", "Amapola" ,"Yours" i "Tangerine".W każdym z tych przebojów widać wpływy muzyki latynoskiej.Aranżacja tych utworów opierała się na delikatnym śpiewie Boba Eberly i powtarzaniu podanej frazy przez O'Connell.Piosenkarka wygrała w 1940r plebiscyt pisma Metronome na najlepszą wokalistkę oraz w 1940 i 1941r podobny plebiscyt Down Beat.
 

O'Connell wycofała się ze sceny muzycznej po swoim pierwszym małżeństwie w 1943r i udziale w filmie I Dood It.Gdy jej małżeństwo rozpadło się w 1951r powróciła do śpiewania odnosząc sukcesy na listach przebojów i regularnie występując w telewizji.Została jedną z pierwszych kobiet występującą w słynnym The Today Show telewizji NBC.Dorobiła się też własnego programu w telewizji.Koncertowała jako część show Four Girls Four ,razem z Kay Starr, Rosemary Clooney i Rose Marie.
 

W sumie wychodziła cztery razy zamąż,mając czworo dzieci.Jej ostatnie małżeństwo to związek z dyrygentem i kompozytorem Frankiem De Vole.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Would I Love You (Love You, Love You)/Gypsy heart	Helen O'Connell	03.1951	-	16[10]	Capitol F 1368	[written by Bob Russell/Harold Spina][with Dave Cavanaugh Orch]
Slow Poke/I wanna play house with you	Helen O'Connell	12.1951	-	8[13]	Capitol F 1837	[written by Pee Wee King/Chilton Price/Redd Stewart][with Cliffie Stone Orch]
Be Anything (But Be Mine)/Right or wrong [My love belongs to you]	Helen O'Connell	05.1952	-	27[1]	Capitol F 2011	[written by Irving Gordon][with Harald Money Orch]
Water Can't Quench the Fire of Love	Helen O'Connell & Giselle MacKenzie	11.1952	-	21[3]	Capitol F 2266	[written by Charney, Marvin/O'Neale, Margie]
Lipstick-A-Powder-'N-Paint	Helen O'Connell & Giselle MacKenzie	04.1953	-	25[1]	Capitol F 2404	[written by J.Kay][with Dave Cavanaugh's Music]

Joan Osborne

Joan Osborne, potężna wokalistka, której repertuar zdradza doskonałe opanowanie rocka,
popu, soulu, bluesa, jazzu i wielu innych stylów, zyskała sławę w 1995 roku, wydając swój pierwszy album w dużej wytwórni, Relish. Utwór „One of Us” stał się wielkim przebojem, a kariera gwiazdy popu wydawała się być pewna. Jednak jej niespokojny, kreatywny duch doprowadził do konfliktów z wytwórnią płytową, a ona wolała podążać za swoją muzą, eksplorując różne muzyczne ścieżki wedle uznania-miksując covery klasycznych utworów soulowych i podobnych autorskich utworów na płycie „Breakfast in Bed” z 2007 roku, interpretując garść klasyków soulu i bluesa na płycie „Bring It on Home” z 2012 roku i oddając hołd jednemu ze swoich ulubionych autorów piosenek na albumie „Songs of Bob Dylan” z 2017 roku, który sam w sobie jest oczywistością.

 Ostatecznie wydała swoją muzykę we własnej wytwórni, aby zyskać większą kontrolę. Zarówno śpiewając z zespołem Motown Funk Brothers, jak i koncertując jako wokalistka z Grateful Dead, Osborne z łatwością odnajduje się w muzyce house. Jej repertuar pokazuje imponującą wszechstronność i talent do pięknego głosu, wyczucie, jak go wykorzystać, oraz wiedzę, która mądrze wpływa na jej twórcze wybory. Na albumie „Trouble and Strife” z 2020 roku zaprezentowała muzykę łączącą różne gatunki muzyczne z muzyką zaangażowaną społecznie, a na soulowym albumie „Nobody Owns You” z 2023 roku zgłębiła tematy osobiste i polityczne. 

 Joan Osborne urodziła się 8 lipca 1962 roku w Anchorage w stanie Kentucky, ale dopiero po przeprowadzce do Nowego Jorku na początku lat 90. (aby studiować w szkole filmowej Uniwersytetu Nowojorskiego) zaczęła poważnie traktować karierę wokalną po wykonaniu klasycznego utworu Billie Holiday „God Bless the Child” podczas wieczoru z otwartym mikrofonem w lokalnym barze. Oprócz Holiday, Osborne szukała wzorców u takich legendarnych wokalistek jak Etta James i Ray Charles. Wschodząca gwiazda postanowiła nie ulegać wpływom wielkich wytwórni płytowych i założyła własną wytwórnię Womanly Hips, która zaowocowała takimi wydawnictwami jak koncertowy album Soul Show z 1992 roku i wieloma innymi. 

 Ostatecznie Osborne podpisała kontrakt z dużą wytwórnią Mercury, która z kolei wydała kolejny album piosenkarki, Relish, w marcu 1995 roku. Album okazał się być długowieczny, ponieważ prawie rok po premierze utwór „One of Us” stał się wielkim hitem MTV i radia, utrzymując się przez dwa tygodnie na pierwszym miejscu listy przebojów w USA, a Relish ostatecznie osiągnął sprzedaż w wysokości trzech milionów egzemplarzy. Kolejne utwory („Right Hand Man” i „St. Teresa”) nie dorównały sukcesowi pierwszego przeboju Osborne'a, ale piosenkarzowi udało się mimo to nawiązać kontakt z liczną i wdzięczną publicznością, zwłaszcza po trasie koncertowej Sarah McLachlan „Lilith Fair” z 1997 roku. Osborne otrzymał również liczne nominacje do nagrody Grammy w 1996 i 1997 roku. 

 Stworzenie godnego następcy „Relish” okazało się dla Osborne'a czasochłonnym wyzwaniem. Mercury próbował zyskać na czasie, wydając kompilację „Early Recordings” (która zawierała wcześniejsze wydawnictwa „Live at Delta '88” i „Blue Million Miles”). W międzyczasie Osborne skupiła się na wspieraniu kilku grup/spraw, które były jej bliskie, takich jak Rock the Vote i Planned Parenthood (ostatecznie została honorowym członkiem zarządu Planned Parenthood), a także zaśpiewała w duecie z Isaakiem Hayesem utwór „I'm Just a Bill” na charytatywnym albumie „Schoolhouse Rocks the Vote!” z 1998 roku. Uczyła się również krótko u nieżyjącego już mistrza qawwali, Nusrata Fateha Aliego Khana, i występowała u boku takich sław jak Stevie Wonder, Melissa Etheridge, Taj Mahal, Luciano Pavarotti, Spearhead, Bob Dylan i Chieftains. 

We wrześniu 2000 roku ukazał się w końcu kolejny, zupełnie nowy album studyjny Osborne, zatytułowany „Righteous Love”, który nie dorównał sukcesowi komercyjnemu poprzednika i zniknął z anteny wkrótce po premierze. Wróciła na scenę w 2002 roku z albumem „How Sweet It Is”, zbiorem coverów mocno opartych na klasycznych utworach soul i R&B z lat 60-tych i 70-tych. W 2005 roku ukazał się album retrospektywny jej kariery zatytułowany „One of Us”. Wkrótce potem dołączył do niej Vanguard, a Osborne wydała w tej wytwórni w 2006 roku album długogrający z domieszką country zatytułowany „Pretty Little Stranger”. W 2007 roku ukazał się „Breakfast in Bed”, a w 2008 roku „Little Wild One”.  

Po trzyletniej przerwie Osborne wróciła do studia nagraniowego ze swoim zespołem i współproducentem Jackiem Petruzzellim. Wyszli z surowym, wełnistym zbiorem klasycznych coverów bluesa i R&B zatytułowanym „Bring It on Home”; ukazał się on wiosną 2012 roku. Przejęła bardziej bezpośrednią kontrolę nad swoim kolejnym wydawnictwem, „Love & Hate”. Osborne i Petruzzelli ponownie połączyły siły, aby wspólnie produkować, ale tym razem to ona napisała lub współtworzyła wszystkie utwory. Album ukazał się wiosną 2014 roku. W tym samym roku Osborne pojawiła się na debiutanckim albumie Trigger Hippy, korzennego zespołu rockandrollowego z perkusistą Black Crowes, Stevem Gormanem; koncertowała również z zespołem, ale zrezygnowała, aby skupić się na karierze solowej. W ramach kolejnego projektu Osborne zwróciła się do fanów o finansowanie społecznościowe kolekcji utworów  coverów Boba Dylana.  

Album „Songs of Bob Dylan” ukazał się w 2017 roku. W 2020 roku wydała „Trouble and Strife”, album inspirowany politycznymi i społecznymi zawirowaniami epoki, na którym znalazła się gitara Nelsa Cline'a z Wilco. W lipcu 2023 roku Osborne wydała singiel „Great American Cities”, w którym celebrowała energię i różnorodność ośrodków miejskich w kraju. Był to pierwszy sampler z albumu „Nobody Owns You”, wydanego we wrześniu 2023 roku. Osborne skupiła się na sprawach osobistych i komentarzu społecznym, łącząc oba te elementy w tytułowym utworze, który został napisany jako przesłanie o sile jej córki.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One of Us	Joan Osborne	12.1995	6[16]	4[22]	Blue Gorilla JOACD 1	[gold-US][written by Eric Bazilian][produced by Rick Chertoff]
St. Teresa	Joan Osborne	06.1996	33[10]	-	Blue Gorilla JOACD 3	[written by Rob Hyman,Rick Chertoff,Eric Bazilian,Joan Osborne][produced by Rick Chertoff]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Relish	Joan Osborne	09.1995	5[23]	9[56]	Blue Gorilla 526 699	[3x-platinum-US][gold-US][produced by Rick Chertoff]
Righteous love	Joan Osborne	09.2000	-	90[4]	Interscope 490 737 [US]	[produced by Joan Osborne, Mitchell Froom, Rick "Soldier" Will, Aaron Comess]
Breakfast in bed	Joan Osborne	06.2007	-	160[21]	Interscope 069490737 [US]	[produced by Tor Hyams]
Little Wild One	Joan Osborne	09.2008	-	193[1]	Saguaro Road 19666 [US]	[produced by Rick Chertoff, Rob Hyman, Eric Bazilian]
Bring It On Home	Joan Osborne	04.2012	-	154[1]	Saguaro Road 26683 [US]	[produced by Jack Petruzzelli, Joan Osborne]

Kelly Osbourne

Kelly Lee Osbourne urodziła się w Anglii, 27 października 1984 roku. Jest córką słynnego małżeństwa Osbourne'ów - Ozzy'ego i Sharon. Kelly wraz z rodzeństwem już od wczesnego dzieciństwa podróżowała z rodzicami od hotelu do hotelu, podczas gdy Ozzy zaliczał kolejne trasy koncertowe. Kiedy miała 12 lat z całą rodziną na stałe przeprowadziła się do Los Angeles.
Kiedy pod koniec 2001 roku do rezydencji Osbourne'ów weszły kamery MTV i rozpoczął się reality show "The Osbournes", Kelly czuła, że zakłócono jej spokój i komfort wewnętrzny. Wkrótce jednak wróciła do normalnego zachowania, komentując wszystko, co chciała i mając głęboko to, jak wygląda. 

Paradoksalnie jej urok przyciągnął przed telewizory miliony fanów "The Osbournes". Telewidzowie dyskutowali nad jej fryzurami i poglądami, aż wkrótce Internet, a potem inne media podchwyciły i zaczęły promować jej oryginalny wizerunek. Co więcej, wzmianka o niej trafiła do dodatku o najlepiej ubranych ludziach świata magazynu "People", a niebawem zdjęcia Kelly zdobiły okładki takich pism jak "Cosmo Girl", "Teen People", "Elle Girl" czy "Seventeen".
 

Kariera wokalna Kelly rozpoczęła się zupełnie przypadkiem - dzięki "The Osbournes".
Na początku 2002 roku Kelly, za namową starszej siostry Aimee, nagrała cover "Papa Don't Preach", słynnego hitu z repertuaru Madonny. Nowa wersja tak bardzo przypadła do gustu jej słynnym rodzicom i szefom wytwórni Epic Records, że utwór dołączony został do przygotowywanej właśnie składanki "The Osbourne's Family Album" - kolekcji ulubionych nagrań rodziny. Singiel "Papa Don't Preach" niemal natychmiast stał się hitem na całym świecie. W Wielkiej Brytanii trafił na 3. miejsce list przebojów.
 

Artystka wiedziała jednak, że - jak na razie - jej droga prowadzi donikąd. Dlatego skupiła się nad solową płytą. Po dwóch miesiącach wytężonej pracy powstał album "Shut Up!", który ukazał się w 2003 roku. Ostry kawałek "Disconnected" czy melodyjny młodzieżowy bunt w "Dig Me Out" pokazały dziewczynę jako nieokiełznaną nastolatkę, która zamierza nieźle namieszać na rockowej scenie. Swoim debiutanckim albumem i promującym go tytułowym singlem, Kelly dołączyła do coraz bardziej licznego grona kobiet grających prawdziwego rocka.
 

Najnowszy album młodej wokalistki "Sleeping in the Nothing", zrealizowany przy pomocy Lindy Perry (ex-4 Non Blondes) i promowany przebojowym singlem "One Word", ukazał się w lipcu 2005 roku.  

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Papa don' t preach	Kelly Osbourne	08.2002	3[29]	74[2]	Epic 79 794	[written by Brian Elliot][produced by Valentine,Kawcir]
Shut up	Kelly Osbourne	02.2003	12[11]	-	Epic 6735552	[written by Kelly Osbourne ,Mike Beans Benigno, Chris Goercke, Tom Yezzi, Marc Russell][produced by PowerPack]
Changes	Ozzy & Kelly Osbourne	12.2003	1[1][23]	-	Secret GBFD B1900241	[gold-UK][written by Ozzy Osbourne ,Tony Iommi ,Geezer Butler, Bill Ward][produced by Mark Hudson][oryginalnie nagrana przez Black Sabbath w 1972r]
One word	Kelly Osbourne	05.2005	9[16]	121[1]	Sanctuary SANXD 349	[written by Linda Perry][produced by Linda Perry]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shut up	Kelly Osbourne	02.2003	31[4]	101[6]	Epic 5094782	[ Producer - Ric Wake, Marc Russell, Thomas R. Yezzi]
Sleeping in the nothing	Kelly Osbourne	06.2005	57[2]	117[1]	Sanctuary SANCD 338	[ Producer - Linda Perry]

Slim Whitman

 Choć niegdyś znany był jako „Ulubiony pieśniarz ludowy Ameryki”,
Slim Whitman przez większość swojej kariery cieszył się większą popularnością w Europie niż w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej znany z przebojów z początku lat 50-tych, takich jak „Love Song of the Waterfall”, „Indian Love Call” i „Singing Hills”, Whitman był znakomitym jodłującym śpiewakiem, znanym z łagodnych, romantycznych i czystych melodii. 

Jako dziecko Slim Whitman (urodzony jako Ottis Dewey Whitman Jr.) zafascynował się muzyką i nauczył się jodłować, słuchając płyt Montany Slima i Jimmiego Rodgersa. W wieku 17 lat poślubił 15-letnią Geraldine Crist, córkę pastora. Nowożeńcy przeprowadzili się na 40-akrową farmę na południe od Jacksonville na Florydzie, gdzie Whitman pracował jako pakowacz mięsa. Pracując w zakładzie, uległ wypadkowi i stracił dwa palce lewej ręki. Po wypadku podjął pracę w stoczni w Tampie. Podczas II wojny światowej Whitman służył w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, gdzie nauczył się grać na gitarze. Po wojnie wrócił do stoczni i dołączył do lokalnej drużyny baseballowej niższej ligi, Plant City Berries. Whitman pozostał w drużynie do 1948 roku, ale następnie rozpoczął karierę wokalną w kilku stacjach radiowych w Tampie, ostatecznie tworząc zespół rezerwowy Variety Rhythm Boys. 

 Slim Whitman miał swój pierwszy wielki przełom, gdy pułkownik Tom Parker - ówczesny menedżer Eddy'ego Arnolda - usłyszał go śpiewającego w stacji radiowej WFLA. Parker podpisał kontrakt z wytwórnią RCA dla Whitmana pod koniec 1948 roku. Po niechętnym spełnieniu prośby wytwórni o zmianę imienia na „Slim”, Whitman wydał swój pierwszy singiel „I'm Casting My Lasso Towards the Sky” - który ostatecznie stał się jego motywem przewodnim. Swój ogólnokrajowy debiut zaliczył w programie Smokey Mountain Hayride stacji Mutual Network latem 1949 roku, a w następnym roku dołączył do The Louisiana Hayride. 

Pomimo ogólnokrajowej popularności, kariera Whitmana nie odniosła większego sukcesu i zmuszony był podjąć pracę jako listonosz na pół etatu. Na początku lat 50-tych wydał cover utworu Boba Nolana „Love Song of the Waterfall”, który stał się jego przełomowym przebojem, osiągając dziesiąte miejsce na listach przebojów country; kolejny singiel, „Indian Love Call”, uczynił go gwiazdą, osiągając drugie miejsce na listach przebojów country i trafiając do pierwszej dziesiątki listy przebojów pop. Obie strony jego kolejnego singla - „Keep It a Secret”/„My Heart Is Broken in Three” - również były wielkimi hitami, a on sam kontynuował serię przebojów w pierwszej dziesiątce do połowy lat 50-tych. 

W 1955 roku jego tytułowa piosenka do filmu „Rose-Marie” stała się hitem po obu stronach Atlantyku; Po sukcesie Whitman dołączył do Grand Ole Opry, a następnie w 1956 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii jako pierwszy piosenkarz country, który wystąpił w London Palladium. Pod koniec lat 50-tych i na początku lat 60-tych miał na koncie szereg brytyjskich hitów, w tym „Tumbling Tumbleweeds”, „Unchain My Heart” i „I'll Take You Home Again Kathleen”. Chociaż odnosił wielki sukces w Wielkiej Brytanii, kariera Whitmana w Stanach Zjednoczonych nie rozwijała się. Po wydaniu w 1954 roku albumu „Singing Hills” w ciągu dekady miał tylko dwa przeboje w Top 40. 

W 1965 roku powrócił do pierwszej dziesiątki listy przebojów country utworem „More Than Yesterday”. Przez kolejne kilka lat miał na koncie serię mniejszych przebojów country, w tym „Rainbows Are Back in Style” (1968), „Happy Street” (1968) i „Tomorrow Never Comes” (1970). Przez wczesne lata 70-te Whitman kontynuował tworzenie mniejszych hitów, ale w 1974 roku wycofał się z aktywnego nagrywania. J

 W 1979 roku Whitman nakręcił reklamę telewizyjną, aby wesprzeć wydawnictwo Suffolk Marketing, wydające zbiór jego największych hitów. Dzięki reklamom album All My Best sprzedał się w nakładzie czterech milionów płyt i stał się najlepiej sprzedającym się albumem w historii, którego sprzedaż była promowana w telewizji. Po sukcesie wytwórnia wydała w 1980 roku albumy Just for You i The Best w 1982 roku. W latach 1980–1984 Whitman miał na koncie kilka mniejszych hitów, z których najważniejszym był przebój z lat 80-tych, „When”, który dotarł do 15. miejsca na listach przebojów.  

Pod koniec lat 80-tych powrócił do albumów promowanych w telewizji, wydając Slim Whitman: Best Loved Favorites w 1989 roku i 20 Precious Memories w 1991 roku. W latach 90-tych Whitman nagrywał rzadko, ale nadal z powodzeniem koncertował, szczególnie w Europie i Australii. Jego ostatni album, Twilight on the Trail, ukazał się w 2010 roku, a artysta zmarł trzy lata później z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Song Of The Waterfall/My Love Is Growing Stale	Slim Whitman	05.1952	-	-	Imperial 8134	[written by Bob Nolan,Carl Winge,Bernard Barnes][produced by Nick DeCaro][10[1].Country Chart]
Indian Love Call/China Doll	Slim Whitman	07.1952	A:7[12];B:15[2]	9[14]	Imperial 8156	[gold-US][A:written by Otto Harbach,Oscar Hammerstein II,Rudolf Friml][B:written by Gerald Cannan,Jane Cannan][2[24].Country Chart][#3 hit for Paul Whiteman in 1925]
Keep It A Secret/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	12.1952	-	-	Imperial 8169	[A:written by Jesse Mae Robinson][B:written by Ray Glaser][A:3[13].Country Chart][B:10[1].Country Chart]
North Wind/Darlin' Don't Cry	Slim Whitman	11.1953	-	-	Imperial 8208	[written by Rod Morris][8[5].Country Chart]
Secret Love/Why	Slim Whitman	01.1954	-	-	Imperial 8223	[gold-US][written by P. F. Webster, S. Fain][produced by Peter Drake][2[18].Country Chart][piosenka z filmu "Calamity Jane"]
Rose-Marie/We Stood At The Altar	Slim Whitman	05.1954	1[11][19]	-	Imperial 8236	[gold-US][written by Rudolf Friml, Herbert Stothart,Otto Harbach, Oscar Hammerstein II][produced by Peter Drake][4[23].Country Chart]
Singing Hills/I Hate To See You Cry	Slim Whitman	11.1954	-	-	Imperial 8267	[written by Mack David, Dick Sanford and Sammy Mysels][4[3].Country Chart]
Cattle Call/When I Grow Too Old To Dream	Slim Whitman	01.1955	-	-	Imperial 8281	[written by T. Owens][11[2].Country Chart]
Tumbling Tumbleweeds/Tell Me	Slim Whitman	03.1956	19[2]	-	London HLU 8230 [UK]	[written by Bob Nolan]
I'm A Fool/My Heart Is Broken In Three	Slim Whitman	04.1956	16[4]	-	London HLU 8252 [UK]	[written by Tommy Smith]
Serenade/I Talk To The Waves	Slim Whitman	06.1956	8[15]	-	London HLU 8287 [UK]	[written by Nicholas Brodszky,Sammy Cahn]
I'll Take You Home Again Kathleen/Lovesick Blues	Slim Whitman	09.1957	7[13]	93[3]	Imperial 8310	[written by Thomas P. Westendorf][#3 hit for Walter Van Brunt in 1916]
The Bells That Broke My Heart/Only You And You Alone	Slim Whitman	07.1961	-	-	Imperial 5746	[written by L. Brown, S. Clark][30[1].Country Chart]
More Than Yesterday/La Golondrina (The Swallow)	Slim Whitman	11.1965	-	-	Imperial 66130	[written by L. Dickens][produced by Herb Shucher][8[16].Country Chart]
The Twelfth Of Never/Straight From Heaven	Slim Whitman	03.1966	-	-	Imperial 66153	[written by J. Livingston, P. F. Webster][produced by Herb Shucher][17[10].Country Chart]
Rainbows Are Back In Style/How Could I Not Love You	Slim Whitman	04.1968	-	-	Imperial 66283	[written by Dave Burgess][produced by Scott Turner][17[10].Country Chart]
Happy Street/My Heart Is In The Roses	Slim Whitman	09.1968	-	-	Imperial 66311	[written by Ben Peters][produced by Scott Turner][22[7].Country Chart]
Tomorrow Never Comes/Come Take My Hand	Slim Whitman	05.1970	-	-	Imperial 66441	[written by J. Bond, Ernest Tubb][produced by Scott Turner][27[5].Country Chart]
Shutters And Boards/I Pretend	Slim Whitman	09.1970	-	-	Imperial 66130	[written by Audie Murphy, Scott Turner][produced by Biff Collie][26[7].Country Chart]
Guess Who/From Heaven To Heartache	Slim Whitman	12.1970	-	-	United Artists 50731	[written by J. Belvin, J. Belvin][produced by Biff Collie][7[12].Country Chart]
Something Beautiful (To Remember)/Jerry	Slim Whitman	05.1971	-	-	United Artists 50775	[written by Moneen Carpenter][produced by Biff Collie][6[11].Country Chart]
It's A Sin To Tell A Lie/That's Enough For Me	Slim Whitman	09.1971	-	-	United Artists 50806	[written by Billy Mayhew][produced by Biff Collie][21[7].Country Chart]
Happy Anniversary/What I Had With You	Slim Whitman	10.1974	14[10]	-	United Artists 530	[written by G. S. Paxton][produced by Kelso Herston]
When/Since You Went Away	Slim Whitman	08.1980	-	-	Epic 50912	[written by H. Bouwens][produced by Pete Drake][15[6].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Happy Anniversary	Slim Whitman	12.1974	44[2]	-	United Artists UAS 29670	[silver-UK][produced by Kelso Herston]
The Very Best of Slim Whitman	Slim Whitman	01.1976	1[6][17]	-	United Artists UAS 29898	[gold-UK]
Red River Valley	Slim Whitman	01.1977	1[4][14]	-	United Artists UAS 29993	[gold-UK][produced by Alan Warner, Ken Barnes, Pete Drake]
Home on the Range	Slim Whitman	10.1977	2[13]	-	United Artists UATV 30102	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Ghost Riders in the Sky	Slim Whitman	01.1979	27[6]	-	United Artists UATV 30202	[gold-UK][produced by Alan Warner, Scott Turner ]
Slim Whitman's 20 Greatest Love Songs	Slim Whitman	12.1979	18[7]	-	United Artists UAG 30270	[gold-UK]
Songs I Love to Sing	Slim Whitman	10.1980	-	175[3]	Cleveland International 36 768 [US]	[produced by Pete Drake]
Christmas with Slim Whitman	Slim Whitman	12.1980	-	184[4]	Cleveland International 36 847 [US]	-
The Very Best of Slim Whitman – 50th Anniv. Collection	Slim Whitman	09.1997	54[2]	-	EMI CDEMC 3772	-