Black Rock

Black Rock to francuski duet producencki tworzący muzykę taneczną,
w którego skład wchodzą DJ-e i twórcy remiksów: André Schmid oraz Dimitri Derisiotis. W 2005 roku duet odniósł jeden ze swoich największych sukcesów na scenie muzyki tanecznej dzięki utworowi „Blue Water”. Utwór ten - wykorzystany wcześniej w filmie *It's All Gone Pete Tong* z 2004 roku - dotarł do pierwszej dwudziestki zestawień Billboardu: Hot Dance Airplay oraz Hot Dance Club Play; w nagraniu gościnnie wystąpiła wokalistka Debra Andrew-Cowen.  

Piosenka uplasowała się również na 36. miejscu brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart) w maju 2005 roku oraz na 76. miejscu australijskiego zestawienia ARIA Charts we wrześniu 2005 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Water	Black Rock	05.2005	36[3]	-	Positiva 12TIV 217	[written by Dimitri Derisiotis, Rozzo, Jon Smith, Keithen Carter,Rob Roar,Debra Andrew-Cowen][produced by Dimitri Derisiotis, Rozzo]

Let's Active

 Mitch Easter zapisał się w historii muzyki jako ceniony producent lat 80-tych, znany przede

wszystkim z pracy nad wczesnymi albumami grupy R.E.M. - *Murmur* i *Reckoning*. Sukcesy te jednak często odciągały jego uwagę i sprawiały, że nie mógł w pełni poświęcić się własnej karierze muzycznej w zespole Let's Active. Grupa ta w latach 1983-1988 stworzyła jedne z najlepszych utworów w nurcie power popu i jangle popu z Południa USA. Podobnie jak R.E.M., zespół ten uwspółcześnił charakterystyczne, dźwięczne brzmienie gitar znane z twórczości The Byrds, dostosowując je do estetyki nowej fali. Mimo częstych zmian w składzie, Easter pozostawał główną postacią formacji, która przed zakończeniem działalności pod koniec dekady wydała trzy albumy. 
 
 Po krótkim epizodzie w zespole Sneakers - założonym w Karolinie Północnej pod koniec lat 70-tych wspólnie z Chrisem Stameyem (późniejszym członkiem grupy The dB's) - Mitch Easter w 1981 roku otworzył swoje legendarne studio Drive-In Studios i powołał do życia Let's Active wraz z basistką Faye Hunter oraz perkusistką Sarą Romweber. Trio wydało nakładem wytwórni IRS Records minialbum *Afoot* (1983), zawierający sześć utworów. W 1984 roku ukazała się bardziej eksperymentalna płyta *Cypress*. Choć zarówno EP-ka, jak i album osiągnęły umiarkowane wyniki sprzedaży, zyskały one uznanie w rodzącym się środowisku słuchaczy muzyki alternatywnej i tzw. college rocka. 
 
Wkrótce po premierze Hunter i Romweber opuściły zespół, przez co Let's Active stało się w praktyce solowym przedsięwzięciem Eastera. Romweber dołączyła później do grup Snatches of Pink oraz Dexter Romweber Duo (tej drugiej przewodził jej brat, założyciel formacji Flat Duo Jets).  Do nagrania albumu *Big Plans for Everybody* (1986)- kolejnej płyty docenionej przez krytykę, lecz niedocenionej komercyjnie - Easter zaangażował perkusistów Erica Marshalla i Roba Ladda oraz multiinstrumentalistkę Angie Carlson (Faye Hunter powróciła wówczas tymczasowo, by zająć się partiami basu). 
 
 W 1988 roku ukazał się utrzymany w ostrzejszym stylu album *Every Dog Has His Day*, na którym Hunter zastąpił stały basista John Heames. Po krótkiej trasie promocyjnej obejmującej kampusy uniwersyteckie działalność zespołu zawisła w próżni - nie nagrano już kolejnych płyt. W późniejszych latach Easter kontynuował pracę jako producent, grając jednocześnie w innych grupach, takich jak Velvet Crush, Vinyl Devotion, Shalini czy The Fiendish Minstrels. Swój pierwszy solowy album, *Dynamico*, wydał w 2007 roku. Sara Romweber zmarła w marcu 2019 roku po zdiagnozowaniu u niej guza mózgu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Afoot	Let's Active	02.1984	-	154[11]	I.R.S. 70 505	[produced by Mitch Easter]
Cypress	Let's Active	11.1984	-	138[16]	I.R.S. 70 648	[produced by Let's Active, Don Dixon]
Big Plans for Everybody	Let's Active	04.1986	-	111[10]	I.R.S. 5703	[produced by Mitch Easter]

Letter Kills

Letter Kills to zespół grający rocka alternatywnego, pochodzący z południowej Kalifornii
i założony w sierpniu 2002 roku.

  Ich pierwszy album, *The Bridge*, ukazał się 2 lipca 2004 roku. Opisywany przez magazyn „Alternative Press” jako „najlepszy zespół screamo, o jakim nigdy nie słyszałeś”, Letter Kills wyłonił się z pustynnych okolic Temeculi w Kalifornii na początku lat 2000., prezentując muzykę łączącą elementy rocka alternatywnego, hair metalu lat 80-tych i punk rocka. Wydany w 2004 roku nakładem wytwórni Island Def Jam debiutancki album *The Bridge* zapewnił grupie obecność na antenie stacji Fuse i MTV2 (dzięki singlowi „Don’t Believe”), udział w trasie Nintendo Fusion Tour u boku My Chemical Romance oraz wzmianki na łamach magazynu „Rolling Stone”. 

W 2023 roku Duckworth, wokalista Matt Shelton i gitarzysta Tim Cordova wydali singiel „Right Where You Belong”. Utwór ten, współprodukowany przez zespół oraz Joeya Bradforda z grupy The Used, stanowił pierwsze nowe nagranie Letter Kills od czasu wydania płyty *The Bridge*. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Bridge	Letter Kills	08.2004	-	130[1]	Island 002 859	[produced by Jim Wirt]

Gerald LeVert

Gerald LeVert, współczesny wokalista soulowy, którego gładki, a zarazem potężny głos
wnosił energię i emocje nawet do najbardziej nastrojowych utworów, dorastał w cieniu sławy swojego ojca, Eddiego LeVerta Sr. z grupy The O'Jays. Status ojca w branży muzycznej pomógł Geraldowi przygotować się do własnej, pełnej sukcesów kariery - jako autora piosenek, aranżera, producenta i wykonawcy. Wkraczając w dorosłość, Gerald wraz z przyjacielem Markiem Gordonem oraz bratem Seanem założył trio o nazwie LeVert. 

Zespół nagrał swój pierwszy singiel, zatytułowany „I'm Still”, dla niezależnej wytwórni Tempre. Choć Gerald wciąż rozwijał swój warsztat wokalny, jego mocna i poruszająca interpretacja w tym utworze zasługiwała na uznanie; singiel dotarł do 70. miejsca listy przebojów Billboard R&B i utrzymał się na niej przez osiem tygodni.  Sukces tego singla zaowocował podpisaniem kontraktu z wytwórnią Atlantic Records w kolejnym roku. Początkowo Gerald nagrywał w ramach grupy, wprowadzając na listę Billboard R&B pięć singli na pierwsze miejsce, siedem do pierwszej dziesiątki i cztery do pierwszej dwudziestki. Wśród nich znalazł się utwór „Casanova” - napisany i wyprodukowany przez duet Reggie i Vincent Calloway - który zdobył szczyt notowania R&B, a na liście popowej dotarł do czwartej pozycji. 

 Artysta znalazł również czas na nagranie duetu z inną gwiazdą tej samej wytwórni, Miki Howard; ich wspólny utwór „That's What Love Is” zajął czwarte miejsce na liście przebojów. W 1991 roku Gerald wydał swój debiutancki album solowy, *Private Line*. Utwór tytułowy stał się jego pierwszym solowym przebojem numer jeden na liście R&B. Rok później Gerald powrócił z duetem nagranym wspólnie z ojcem - piosenka „Baby Hold on to Me” ponownie zdobyła szczyt notowania. Z kolei singiel „School Me”, utrzymany w stylistyce przypominającej utwór „Whip Appeal” Babyface'a, dotarł do trzeciego miejsca listy przebojów. Producent David Foster zaproponował Geraldowi utwór o charakterze popowym; piosenka „I Swear” stała się wielkim przebojem, zajmując pierwsze miejsce na liście popowej oraz plasując się w pierwszej dwudziestce zestawienia R&B.  

Następnie Gerald ponownie współpracował z Fosterem, nagrywając utwór „I'd Give Anything”, również wyprodukowany przez tego producenta. Utwór ten, który wcześniej dotarł do czwartego miejsca listy przebojów muzyki country w wykonaniu grupy Boy Howdy (pod tytułem „She'd Give Anything”), w wersji Geralda stał się przebojem notowanym w pierwszej trzydziestce list muzyki pop. Choć singiel miał przyciągnąć szersze grono odbiorców, największy sukces odniósł na liście przebojów R&B, docierając do czwartego miejsca i umacniając pozycję Geralda wśród miłośników tego gatunku. 

 Oprócz imponującej serii własnych przebojów, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta współpracował - jako autor piosenek, wokalista i producent - ​​z wieloma wykonawcami, takimi jak The O'Jays, Barry White, Stephanie Mills, Troop, Teddy Pendergrass, The Winans, Patti LaBelle, Rude Boys i wielu innych. W 1997 roku Gerald nadał swojej udanej karierze nowy wymiar, łącząc siły z wokalistami R&B Keithem Sweatem i Johnnym Gillem w ramach projektu LSG, co zaowocowało przebojem „My Body”.  

Rok później wydał solowy album *Love & Consequences*, a w 1999 roku powrócił z płytą *G*. Pozostawał niezwykle aktywny twórczo na początku lat 2000., wydając przed 2005 rokiem albumy: *Gerald's World*, *G Spot*, *Stroke of Genius* oraz *Do I Speak for the World*. Niedługo po ukończeniu pracy nad wspomnieniami pisanymi wspólnie z ojcem oraz kolejnym albumem, 10 listopada 2006 roku, w wieku 40 lat, Levert zmarł. Przyczyną śmierci, uznanej za nieszczęśliwy wypadek, było przyjęcie śmiertelnej mieszanki leków na receptę oraz środków dostępnych bez recepty. Ukończony tuż przed śmiercią album *In My Songs* ukazał się dzień przed Walentynkami w 2007 roku. W czerwcu tego samego roku wydano płytę *Something to Talk About*, nagraną wspólnie z ojcem. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's What Love Is/I Surrender	Miki Howard (Duet With Gerald Levert)	02.1988	-	-	Atlantic 89123	[written by G. Levert, M. Gordon, M. Howard][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][4[16].R&B Chart]
Private Line	Gerald Levert	10.1991	-	-	East West 98 705	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
Baby Hold On To Me/School Me	Gerald Levert (Duet With Eddie Levert)	02.1992	-	37[20]	East West 98 577	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][1[1][20].R&B Chart]
School Me	Gerald Levert	04.1992	-	-	East West 98 577	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][3[19].R&B Chart]
Can You Handle It	Gerald Levert	08.1992	-	-	East West 98 510	[written by Gerald Levert][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][9[18].R&B Chart]
I'd Give Anything	Gerald Levert	08.1994	-	28[20]	East West 98 244	[written by Chris Farren,Vince Melamed,Jeffrey Steele][produced by David Foster][4[22].R&B Chart]
Can't Help Myself	Gerald Levert	11.1994	-	-	East West 98 208	[written by Gerald Levert & Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][15[20].R&B Chart]
Answering Service	Gerald Levert	02.1995	-	105[11]	East West 64 458	[written by Heavy D][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas, Heavy D][12[20].R&B Chart]
How Many Times	Gerald Levert	06.1995	-	-	East West 64 431	[written by Gerald Levert,Edwin "Tony" Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][56[9].R&B Chart]
Same One	Sean Levert Featuring Eddie Levert & Gerald Levert	09.1995	-	-	Atlantic 87 118	[written by Gerald Levert , Edwin "Tony" Nicholas & Ashley Coombs][produced by Gerald Levert][57[5].R&B Chart]
Already Missing You	Gerald Levert with Eddie Levert	10.1995	-	75[10]	East West 64 374	[written by Gerald Levert,Edwin Nicholas][produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas][7[22].R&B Chart]
Wind Beneath My Wings	Gerald Levert with Eddie Levert	03.1996	-	103[8]	East West 64 306	[written by Jeffrey Silbar, Larry Henley][30[15].R&B Chart]
Get Your Thing Off	Gerald Levert & Eddie Levert, Sr.	06.1996	-	-	East West 64 285	[written by Dwain Mitchell & Eddie Levert Sr.][produced by Dwain Mitchell, Eddie Levert, Sr.][59[5].R&B Chart]
Thinkin' Bout It	Gerald Levert	09.1998	77[1]	12[16]	East West 64 091	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Lincoln "Link" Browder][2[22].R&B Chart]
Money's Just A Touch Away	Mack 10 Featuring Gerald Levert	11.1998	-	54[4]	Hoo Bangin' 53 327	[written by Dedrick Rolison, Gerald Levert, Slice Wade, David Weldon, F. Jackson & B. Eastwood][produced by Rhythm D, Slice][31[13].R&B Chart]
Taking Everything	Gerald Levert	01.1999	-	11[12]	East West 64 061	[gold-US][written by Antoinette Roberson, Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Lincoln "Link" Browder][produced by Darrell "Delite" Allamby][3[16].R&B Chart]
Nothin' To Somethin	Gerald Levert	09.1999	-	-	East West	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][55[19].R&B Chart]
Mr. Too Damn Good	Gerald Levert	03.2000	-	76[8]	East West	[written by Gerald Levert, Joe Little III][produced by Gerald Levert, Joe Little III][20[20].R&B Chart]
Baby U Are	Gerald Levert	08.2000	-	89[6]	East West 67 066	[written by Craig T. Cooper][produced by Gerald Levert,Merlin Bobb][31[20].R&B Chart]
Dream With No Love	Gerald Levert	11.2000	-	-	Motown	[written by Darrell "Delite" Allamby, Gerald Levert, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][produced by Darrell "Delite" Allamby, Kenneth “Kenny Flav” Dickerson][84[11].R&B Chart][piosenka z filmu "Bamboozled"]
Made to Love Ya	Gerald Levert	08.2001	-	121[4]	Elektra	[written by Gerald LeVert][produced by Gerald LeVert][37[21].R&B Chart]
What Makes It Good to You (No Premature Lovin')	Gerald Levert	03.2002	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][produced by Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert][66[16].R&B Chart]
Funny	Gerald Levert	08.2002	-	123[2]	Elektra	[written by Gerald Levert, Flemuel Brown III, Niles McKinney & Randall Bowland][37[20].R&B Chart]
Closure	Gerald Levert	03.2003	-	-	Elektra	[written by Gerald Levert , Randall Bowland & Niles McKinney][produced by Gerald LeVert][57[19].R&B Chart]
U Got That Love (Call It a Night)	Gerald Levert	09.2003	-	103[14]	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert ][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][30[25].R&B Chart]
Wear It Out	Gerald Levert	09.2004	-	-	Elektra	[written by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][58[9].R&B Chart]
One Million Times	Gerald Levert	11.2004	-	-	Atlantic	[written by Darrell Delite Allamby][56[20].R&B Chart]
A Rose By Any Other Name	Teena Marie Feat. Gerald Levert	01.2005	-	-	Cash Money 003 428	[produced by Teena Marie,James Allen][53[20].R&B Chart]
So What (If You Got a Baby)	Gerald Levert	02.2005	-	-	Atlantic	[written by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][produced by Gerald "Da Clean Up Man" Isaac][49[18].R&B Chart]
In My Songs	Gerald Levert	01.2007	-	113[8]	Atlantic 1004	[written by Gerald Levert, Eddie Levert & Edwin Nicholas][produced by Edwin "Tony" Nicholas & Gerald Levert][21[34].R&B Chart]
DJ Don't	Gerald Levert	04.2007	-	-	Atlantic	[written by Eddie Levert Sr., Gerald Levert & Edwin "Tony" Nicholas][31[29].R&B Chart]
Can It Stay	Gerald Levert	07.2010	-	-	Rhino	[written by Gerald Levert][25[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Private Line	Gerald LeVert	11.1991	-	48[40]	EastWest 91 777	[platinum-US][produced by Marc Gordon, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Groove On	Gerald LeVert	09.1994	-	18[34]	EastWest 92 416	[platinum-US][produced by Greg Charley, David Foster, Marc Gordon ,Gerald Levert, Dwain Mitchell, Edwin "Tony" Nicholas]
Father and Son	Gerald LeVert & Eddie Levert	10.1995	-	20[30]	EastWest 61 859	[gold-US][produced by Dwain Mitchell , Eddie Levert, Sr., Edwin "Tony" Nicholas, Gerald Levert ]
Love & Consequences	Gerald LeVert	08.1998	-	17[32]	EastWest 62 261	[platinum-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Allen "Allstar" Gordon ,R. Kelly, Gerald Levert, Joe Little III ,Edwin "Tony" Nicholas ,Manuel Seal]
G	Gerald LeVert	03.2000	-	8[28]	EastWest 62 417	[gold-US][produced by Darrell "Delite" Allamby ,Craig T. Cooper ,Kenneth "Kenny Flav" Dickerson, Gerald Levert, Joe Little III, Edwin "Tony" Nicholas, Kelly Price]
Gerald's World	Gerald LeVert	10.2001	-	6[11]	Elektra 62 655	[produced by Mike City ,J. Dub, Casino Joe ,Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Warryn Campbell]
The G Spot	Gerald LeVert	11.2002	-	9[10]	Elektra 62 795	[produced by Gerald Levert, Randy Bowland]
Stroke of Genius	Gerald LeVert	11.2003	-	6[12]	Elektra 62 903	[produced by Jasper da Fatso, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas]
Do I Speak for the World	Gerald LeVert	12.2004	-	29[11]	Atlantic 83 765	[produced by Darrell "Delite" Allamby, Gordon Chambers, Mike City ,Gerald Isaac, Gerald Levert, Edwin "Tony" Nicholas, Troy Taylor]
Voices	Gerald LeVert	10.2005	-	115[2]	Atlantic 73 214	-
Something to Talk About	Eddie Levert Sr. & Gerald Levert	06.2007	-	19[5]	Atlantic	-
The Best of Gerald Levert	Gerald Levert	09.2010	-	62[5]	Rhino 525461	-

LeRoi Brothers

LeRoi Brothers to amerykański zespół rockowy z Austin w Teksasie. Grupa została założona
w 1981 roku przez Mike’a Bucka (znanego również z zespołu The Fabulous Thunderbirds), Dona Leady’ego, Steve’a Doerra i Alexa Napiera. Przez długi czas zespół występował w lokalnych lokalach Austin, jednak ogólnokrajowy sukces osiągnął dzięki albumowi *Open All Night*, który w 1987 roku dotarł do 181. miejsca na liście Billboard 200. 

Były członek zespołu, Alex Napier, zmarł 3 lutego 2011 roku w DeSoto w Teksasie na raka wątroby w wieku 59 lat. 12 marca 2014 roku zespół LeRoi Brothers został wprowadzony do Austin Music Hall of Fame. Były członek zespołu, Evan Johns, zmarł 11 marca 2017 roku w Austin w Teksasie w wieku 60 lat w wyniku powikłań związanych z chorobą wątroby. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Open All Night	LeRoi Brothers	03.1987	-	181[5]	Profile 1224	[produced by Mike Buck, Mike Buck, Steve Doerr, Steve Doerr]

Nikki Leonti

 Nikki Leonti-Edgar (ur. 20 sierpnia 1981 r.) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów.
Zanim zaczęła tworzyć muzykę z nurtów urban, R&B i elektronicznej muzyki tanecznej, nagrywała albumy z muzyką chrześcijańską (CCM). Użyczyła swojego głosu w ponad 250 utworach wykorzystanych w czterech sezonach muzycznego serialu komediowo-dramatycznego *Glee*. 

 Nicole Marie Leonti urodziła się 20 sierpnia 1981 roku w Coronie w Kalifornii. Jej ojciec, Greg Leonti, był pastorem w kościele baptystycznym Calvary Southern Baptist.Zaczęła śpiewać w wieku pięciu lat jako solistka w jednym z kościołów chrześcijańskich w Coronie. Mając 13 lat, dokonała pierwszego nagrania dla małej, lokalnej wytwórni.

  W 1996 roku nagrała swój pierwszy pełnowymiarowy album, *Reach the World*. W 1998 roku Leonti nagrała drugi album, *Shelter Me*, który dotarł do 179. miejsca listy Billboard 200 oraz 7. miejsca na liście przebojów muzyki chrześcijańskiej (Contemporary Christian). Jej trzeci album, zatytułowany *Nikki Leonti*, ukazał się w 2001 roku. Oba krążki zostały wyprodukowane przez braci Dino i Johna Elefante i wydane nakładem niezależnej chrześcijańskiej wytwórni Pamplin. Krótko po swoich osiemnastych urodzinach Leonti zaszła w ciążę pozamałżeńską, przez co została odsunięta przez środowisko muzyki chrześcijańskiej, a wiele stacji radiowych grających ten gatunek wycofało jej nagrania z emisji. Niedługo potem wycofała się z branży muzyki chrześcijańskiej. 

W 2006 roku Leonti została zatrudniona jako chórzystka Carrie Underwood; występowała z nią podczas tras koncertowych oraz w różnych programach telewizyjnych.Po trzech latach współpracy z Underwood, Leonti zaczęła pracować z Richem Velonskisem, tworząc duet R&B o nazwie Nikki & Rich, wykonujący muzykę w stylu retro neo-soul. Velonskis, znany również jako Rich Skillz, to producent współpracujący z wieloma artystami, w tym z Ludacrisem, Lil' Kim i Robinem Thicke’em.  

Duet Nikki & Rich wydał swój debiutancki album zatytułowany *Greatest Hits* 27 września 2011 roku nakładem wytwórni Reprise Records/Born Rich. Artyści występowali na żywo w programach *Ellen* oraz *The Tonight Show with Jay Leno*.Zostali oni wyróżnieni przez „New York Post” jako jeden z „10 nowych artystów wartych uwagi w 2010 roku”[ oraz „10 artystów, których warto poznać w 2011 roku”.Nikki i Rich potwierdzili rozpad duetu w styczniu 2015 roku.Nikki użyczyła swojego głosu w ponad 100 utworach podczas czterech sezonów przebojowego serialu stacji Fox- *Glee*. Pisała piosenki dla takich artystów jak Robin Thicke, Jessie J, Candice Glover, Rebecca Ferguson czy Ivy Quainoo.

  Na początku 2015 roku Nikki ogłosiła założenie zespołu o nazwie Edgar wraz ze swoim mężem, Ryanem Edgarem, którego poślubiła w listopadzie 2014 roku. 7 czerwca 2016 roku wystąpiła wraz z mężem i córką Jaslyn jako trio w programie *America’s Got Talent*, biorąc udział w przesłuchaniach w drugim odcinku jedenastego sezonu. Wykonali utwór „I’ll Stand by You” zespołu The Pretenders. Grupa przeszła przez wstępne etapy rywalizacji i zdobyła jedno z 36 miejsc w odcinkach na żywo.

 W 2018 roku wystąpiła u boku Crystal Lewis, Stacie Orrico i Rachael Lampy podczas specjalnego wydarzenia o nazwie REUNITE CCM. W 2019 roku Nikki rozpoczęła pracę na pełen etat jako autorka piosenek na potrzeby telewizji, filmu, teatru oraz animacji. Pisała muzykę do wielu reklam, w tym: Samsung, Aerie, Ford, Victoria's Secret czy Toyota - to tylko niektóre z nich. Jej autorskie utwory wykorzystano w setkach odcinków programów telewizyjnych; regularnie tworzyła też muzykę dla Disney Channel. 

 W 1999 roku Leonti poślubiła Ryana Gingericha, gitarzystę prowadzącego chrześcijańskiego zespołu Scarecrow & Tinmen. Para rozwiodła się w 2002 roku, mając już córkę, Jaslyn (ur. 2000). Później okazało się, że małżeństwo nigdy nie zostało formalnie zarejestrowane. W 2004 roku artystka wyszła za Aarona Dame’a i urodziła syna, Jordana (ur. 2004). 6 listopada 2014 roku poślubiła piosenkarza i autora tekstów Ryana Edgara. Para ma córkę, Frankie (ur. 2015).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shelter Me	Nikki Leonti	10.1998	-	179[1]	Pamplin 9829	[produced by Dino Elefante, John Elefante]

Letters to Cleo

Zespół Letters to Cleo powstał w Bostonie w 1990 roku, łącząc chwytliwe melodie popowe z
mocnym, rockowym brzmieniem. Gitarzysta Greg McKenna początkowo zakładał grupę pod inną nazwą; poszukując wokalistki wspierającej, która uzupełniłaby skład, trafił na Kay Hanley. Hanley- obdarzona potężnym głosem artystka, występująca wcześniej w lokalnym zespole nurtu new wave - pozostała z McKenną po tym, jak pierwotny skład grupy rozpadł się zaledwie kilka miesięcy później. Zespół przyjął nazwę Letters to Cleo (nawiązującą do osoby, z którą Hanley korespondowała w dzieciństwie) oraz energiczny styl power pop. Wkrótce skład uzupełnili gitarzysta Michael Eisenstein (który później został mężem Hanley), perkusistka Stacy Jones oraz basista Scott Riebling; przez kilka kolejnych lat kwintet koncertował na bostońskiej scenie muzycznej. 

 Jako zespół mający już pewne doświadczenie, Letters to Cleo wydali w 1993 roku swój pierwszy pełnowymiarowy album, *Aurora Gory Alice*. Płyta ukazała się nakładem lokalnej wytwórni CherryDisc Records i odniosła nieoczekiwanie duży sukces, zwracając na zespół uwagę dużej wytwórni Giant Records. W 1994 roku Giant wydało reedycję *Aurora Gory Alice*, a rok później- drugi album grupy, *Wholesale Meats and Fish*. W 1995 roku Letters to Cleo wypuścili również dwa znaczące single: „Awake” oraz „Here & Now”. Ten drugi zyskał popularność dzięki emisji teledysku na antenie MTV i dotarł do pierwszej dziesiątki listy przebojów Modern Rock Tracks. Utwór „Here & Now” wykorzystano także w popularnym serialu *Melrose Place* (brzmiał podczas napisów końcowych), a następnie trafił on na cieszącą się powodzeniem ścieżkę dźwiękową z tej produkcji.  

Mimo to album *Wholesale Meats and Fish* nie powtórzył sukcesu poprzednika, a na wydanie kolejnej płyty - *Go!* - trzeba było czekać dwa lata. W tym czasie perkusista Stacy Jones rozstał się z Letters to Cleo, by dołączyć do grupy Veruca Salt (później założył własny zespół, American Hi-Fi), a jego miejsce zajął Tom Polce. Zespół powrócił w 1998 roku albumem *Sister*, zawierającym strony B singli oraz materiał z wczesnych nagrań demo. *Sister* okazało się ostatnim wydawnictwem grupy.  

Letters to Cleo zagrali swój ostatni koncert 4 maja 2000 roku, a miesiąc później „The Boston Globe” oficjalnie poinformował o rozpadzie zespołu. Jednakże, mając już podpisany kontrakt na dokończenie prac nad *Molly-O*- telewizyjnym serialem animowanym - członkowie grupy współpracowali ze sobą jeszcze przez krótki czas, zanim ostatecznie poszli własnymi drogami. Hanley wykorzystała swój mocny głos w karierze solowej. Wokalistka angażowała się również w inne projekty: użyczyła głosu w filmie *Josie i Kociaki* (pojawiając się także na jego zaskakująco udanej ścieżce dźwiękowej) oraz śpiewała w chórkach podczas trasy koncertowej Miley Cyrus w 2008 roku. 

Stacy Jones założył American Hi-Fi, a także pracował jako perkusista sesyjny oraz dyrektor muzyczny i perkusista u boku Miley Cyrus; Riebling i Polce zostali producentami i realizatorami dźwięku, natomiast McKenna założył kolejny zespół - City Rivals. Letters to Cleo reaktywowali się w 2007 roku na koncert charytatywny dla jednego ze swoich najwierniejszych fanów, a w kolejnym roku wyruszyli w krótką trasę koncertową, podczas której Joe Klompus zastąpił Rieblinga na basie. Po kilku latach skupienia się na własnych projektach, muzycy ponownie połączyli siły, by wystąpić w finale komediowego serialu NBC *Parks and Recreation* w 2014 roku. Na początku 2016 roku zespół zapowiedział nowy materiał, a w październiku tego samego roku Letters to Cleo wydali minialbum *Back to Nebraska*. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Here & Now / Big Star	Letters to Cleo	03.1995	-	56[13]	Giant 17 913	[written by Letters To Cleo][produced by Mike Denneen]
Awake	Letters to Cleo	09.1995	-	88[3]	Giant 17 823	[written by Letters To Cleo][produced by Mike Denneen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Aurora Gory Alice	Letters to Cleo	04.1995	-	123[9]	Giant 24 598	[produced by Mike Denneen]
Wholesale Meats and Fish	Letters to Cleo	08.1995	-	188[1]	Giant 24 613	[produced by Mike Denneen]

LeToya

LeToya Luckett (ur. 11 marca 1981r w Houston) - amerykańska wokalistka R&B, aktorka,
autorka tekstów i przedsiębiorczyni. Jest laureatką dwóch nagród Grammy, które otrzymała jako członkini zespołu Destiny’s Child za utwór „Say My Name”. W 2003 roku otworzyła w Houston butik Lady Elle Boutique, który prowadziła wraz z matką.

Jej solowy debiut LeToya (2006) zajął pierwsze miejsce na liście Billboard 200. Album uzyskał w Stanach Zjednoczonych status platynowej płyty przyznany przez RIAA w grudniu 2006 roku. Luckett jest również aktorką telewizyjną i filmową, znaną z ról w serialach Single Ladies, Greenleaf oraz Divorced Sistas.

LeToya Nicole Luckett urodziła się w Houston w stanie Teksas. Dorastała śpiewając w Brentwood Baptist Church, gdzie w wieku pięciu lat wykonała swoje pierwsze solo. Uczęszczała na lekcje śpiewu operowego. W szkole podstawowej poznała Beyoncé. Ich przyjaźń zaczęła się od incydentu związanego z zajęciem miejsca w szkolnej ławce.

W 1993 roku dołączyła do grupy Girl’s Tyme, która później została przemianowana na Destiny’s Child. W 1997 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records. Luckett uczestniczyła w nagraniach albumu The Writing’s on the Wall, na którym znalazły się przeboje „Say My Name”, „Bills, Bills, Bills”, „Bug a Boo” oraz „Jumpin’, Jumpin’”.

W wyniku sporów z menedżerem Mathew Knowlesem opuściła grupę w 2000 roku. Została zastąpiona przez Michelle Williams i Farrah Franklin. W 2002 roku doszło do ugody sądowej w sprawie podziału tantiem z okresu jej członkostwa w zespole.

Po odejściu z Destiny’s Child wraz z LaTavią Roberson sformowała grupę Anjel. W skład zespołu wchodziły także Naty Quiñones i Tiffany Beaudoin, a w początkowej fazie również Natasha Ramos. Mimo nagrania ponad 20 utworów demonstracyjnych, projekt został zarzucony z powodu problemów z wytwórnią.

W 2003 roku podpisała kontrakt z Capitol Records. Debiutancki album studyjny zatytułowany LeToya wydała w 2006 roku. Jako artystka solowa Luckett zdobyła nagrodę Top Songwriter podczas gali ASCAP Rhythm and Soul Awards w 2006 roku. Była również nominowana do nagrody NAACP Image Awards w kategorii „Outstanding New Artist” (2007) oraz do Soul Train Music Awards.

Kolejne wydawnictwa to Lady Love (2009) oraz Back 2 Life (2017), które było jej pierwszym albumem wydanym niezależnie. W maju 2025 roku wystąpiła jako jedna z głównych gwiazd festiwalu Artscape w Baltimore.

Luckett zadebiutowała w filmie Preacher’s Kid (2010), grając główną rolę. Wystąpiła również w komedii akcji „Pan i pani Kiler” (Killers, 2010), grając u boku Ashtona Kutchera. Zyskała uznanie dzięki rolom w popularnych serialach telewizyjnych: grała Felicię Price w Single Ladies (VH1), Tawnę w Rosewood (FOX) oraz Rochelle Cross w Greenleaf (OWN). W czerwcu 2025 roku wystąpiła w serialu Divorced Sistas produkowanym przez Tylera Perry’ego dla stacji BET, wcielając się w postać Rashedy.

Artystka angażuje się w liczne działania filantropijne. Współpracuje z fundacją Unspoken Angels, wspierającą kobiety dotknięte przemocą domową i seksualną. W 2022 roku została ambasadorką marki Kushae, promującej naturalne produkty do higieny intymnej i edukację w zakresie zdrowia kobiet.

W latach 2017–2021 była zamężna z Tommicusem Walkerem. Z tego związku pochodzi dwoje dzieci: córka Gianna Iman (ur. 2019) oraz syn Tysun Wolf (ur. 2020). 27 lipca 2024 roku poślubiła przedsiębiorcę Taleo Colesa podczas ceremonii w Houston. Mieszka w Houston, gdzie prowadzi kanał na YouTube „Leave It To LeToya”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Torn	LeToya	05.2006	35[4]	31[20]	Capitol 50 757	[written by LeToya Luckett, Teddy Bishop, Dave Young, Thom Bell, Linda Epstein][produced by Teddy Bishop][2[32].R&B Chart]
She Don't	LeToya	08.2006	-	102	Capitol	[written by Walter Millsap III,Candice Nelson,Yvette Davis][produced by Walter Milsap,Candice Nelson][17[19].R&B Chart]
Not Anymore	LeToya	03.2009	-	107	Capitol	[written by Ne-Yo, Bei Maejor][produced by Bei Maejor][18[24].R&B Chart]
Regret	LeToya featuring Ludacris	08.2009	-	78	Capitol	[written by Durrell Babbs,Christopher Bridges,Jerry "Texx" Franklin,LeToya Luckett,Kristina Stephens,J. Valentine][produced by Tank,Jerry "Texx" Franklin][8[29].R&B Chart]
I Miss You	Webbie featuring LeToya Luckett	03.2008	-	-	Trill	[written by Webster Gradney, Lionel Richie, Lyrica Anderson, B. Rome, M. Roach][produced by BJ][64[12].R&B Chart]
Love Rollercoaster	LeToya with Mims	05.2009	-	-	American King	[written by Corey Llewellyn, Erik Mendelson,Ernest Clark, Marcos Palacios, Mims][produced by Da Internz][78[9].R&B Chart]
When I Had the Chance	Boney James featuring LeToya	03.2011	-	-	Verve	[98.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LeToya	LeToya	07.2006	-	1	Capitol 7243 5 97136 0 1	[produced by Terry "T. A." Allen, B-Don, Teddy Bishop, The CornaBoyz, Bryan-Michael Cox ,Jermaine Dupri, Flash Technology, Gavo ,Just Blaze, Lil Walt, Candice Nelson, Jazze Pha, J. R. Rotem, Scott Storch, Wine-O]
Lady Love	LeToya	08.2009	-	12	Capitol 09463 97259 2 2	[produced by Blac Elvis, Cory Bold, Theron Feemster, Jerry "Texx" Franklin, Da Internz, Ryan Leslie, Harold Lilly, MaddScientist, Bei Maejor, Oak, Soundz, T-Minus, Tank]
Back 2 Life	LeToya	05.2017	-	91	eOne 2155	[produced by Jo Blaq, First Born, Warryn Campbell, D'Mile, Andre Harris, ohgoshleotus ,J. White Did It, Y.B.S]

Legacy

 Legacy to amerykański, pięcioosobowy zespół soulowy założony w 1979 roku.
W skład grupy wchodzili: producent i autor piosenek Ben McCray, perkusista Al McCray oraz wokalistki Barbara Hernandez, Rita Saunders i Deborah McGriff. 

Pierwszym singlem zespołu Legacy był utwór „Word Up”. Magazyn „Billboard” pisał: „Utwór »Word Up« grupy Legacy (wydany przez Brunswick na płycie 12-calowej) łączy w sobie najlepsze, kontrastujące elementy ostatnich przebojów formacji Slave: solidną, stabilną perkusję, uroczy chórki żeńskie oraz umiejętny, nieco przeciągany wokal męski. Nie brakuje tu również kilku chwytliwych motywów”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Word Up	Legacy	07.1982	-	-	Brunswick 222	[written by Ben McCray Jr.][produced by Bayyan Internationale, Ben McCray Jr.][71[7].R&B Chart]
Don't Waste The Night	Legacy	03.1985	-	-	Private I 04794	[written by Ben McCray Jr.][produced by Marquis "Hami" Dair, Shaundre Dream][44[12].R&B Chart]
Someone Else's Girl	Legacy	10.1985	-	-	Private I 05630	[written by B. Wright, R. Dixon, V. Thomas][produced by Benjamin Wright][71[6].R&B Chart]

Sam Harris

 Samuel Kent Harris (ur. 4 czerwca 1961r) to amerykański muzyk popowy i musicalowy
oraz aktor telewizyjny, teatralny i filmowy.  Harris rozpoczął karierę, zdobywając główną nagrodę w kategorii wokalnej w pierwszej edycji programu *Star Search* w 1983 roku. Zyskał uznanie i stał się najbardziej znany dzięki zwycięskiemu wykonaniu utworu „Over the Rainbow” w tym programie. Od tamtej pory „Over the Rainbow” jest jego sztandarowym utworem.Występ w *Star Search* zaowocował kontraktem z wytwórnią Motown Records. Jego pierwszy singiel, „Sugar Don't Bite”, dotarł do 36. miejsca listy Billboard Hot 100 w listopadzie 1984 roku. Utwór „Over the Rainbow” wydano w Australii, gdzie w 1985 roku osiągnął 65. miejsce na liście przebojów.

  Jest artystą, którego nagrania sprzedały się w wielomilionowym nakładzie; ma na koncie dziewięć albumów studyjnych. Można go również usłyszeć na licznych nagraniach koncertowych, płytach nagranych gościnnie z innymi artystami oraz na albumach z muzyką z przedstawień. Intensywnie koncertował, występując przed pełnymi salami w prestiżowych obiektach, takich jak Carnegie Hall w Nowym Jorku, Universal Amphitheatre w Los Angeles czy teatry londyńskiego West Endu. Występował z orkiestrą Boston Pops i w Białym Domu, a także śpiewał w wielu programach telewizyjnych i widowiskach na żywo. 

12 lutego 2008 roku wydał nowy singiel zatytułowany „War on War”, który stał się internetowym fenomenem dzięki teledyskom tworzonym przez fanów. Utwór ten znalazł się na albumie *Free*, wydanym latem tego samego roku. Singiel „Change Is On the Way” powstał, by wesprzeć kampanię wyborczą Baracka Obamy; był wykorzystywany w licznych programach telewizyjnych i materiałach wideo w internecie w okresie wyborczym. W 2010 roku Sam napisał i wydał utwór „My Reclamation”, który stał się hymnem walki o równość małżeńską. Teatr Na Broadwayu otrzymał nominację do nagrody Drama Desk za rolę w wznowieniu musicalu *Grease* w reżyserii Jeffa Calhouna, a także nagrodę Drama League oraz nominacje do nagród Tony, Outer Critics Circle i Drama Desk za udział w musicalu Cy Colemana *The Life* (który sam również był nominowany do nagrody Tony).  

Występował także na Broadwayu w nagrodzonym Tony musicalu Mela Brooksa *The Producers*, w ogólnokrajowej trasie koncertowej spektaklu *Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat* oraz w musicalach: *Jesus Christ Superstar*, *Cabaret*, *Hair*, *Pippin* i *The First Wives Club*. Był również gwiazdą autorskich spektakli: *Hardcopy*, *Different Hats*, *Revival* oraz wysoko ocenianego przez krytyków *SAM*. Najnowszym przedstawieniem Harrisa był *Ham: A Musical Memoir*, wystawiany w Nowym Jorku i Los Angeles. Inscenizacja w Los Angeles zdobyła nagrody Ovation w kategoriach: najlepszy musical, najlepszy aktor (Harris) oraz najlepszy kierownik muzyczny (Todd Schroeder). 

 Do tej pory Harris wystąpił w trzech filmach pełnometrażowych: *In the Weeds* (2000, jako Jonathan), filmie dokumentalnym *Little Man* (2005, jako on sam) oraz *Elena Undone* (2010, jako Tyler).W latach 1986–1987 Harris - jako jeden z uczestników programu *Star Search* - wykonywał utwory w konkursie dla autorów piosenek *You Write the Songs*; zaśpiewał wówczas zwycięską kompozycję „Everybody Needs A Dream” autorstwa Toma Grose’a (który również brał udział w *Star Search* wraz ze swoim zespołem The Varsity). Harris pojawił się także m.in. w produkcjach: *Rules of Engagement* (rola Jackie, postać powracająca), *The Wayne Brady Show*, *CSI* (jako Alan Widcom) oraz *Major Crimes* (jako Jason).  

 W 2014 roku Harris napisał zbiór autobiograficznych esejów i opowiadań zatytułowany *Ham - Slices of a Life*; książka ukazała się nakładem wydawnictwa Simon & Schuster/Gallery Books i spotkała się z jednogłośnym uznaniem krytyków. Następnie Harris zaadaptował ją na monodram wystawiany w nurcie off-off-Broadway pod tytułem *HAM: A Musical Memoir*. W 2020 roku Harris wydał swoją drugą książkę - powieść zatytułowaną *The Substance of All Things*.

 Sam Harris opuścił dom w Oklahomie w wieku 15 lat, by rozwijać karierę teatralną; szkołę średnią ukończył w trybie korespondencyjnym, a przez krótki czas studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA), gdzie otrzymał nagrodę Frank Sinatra Pop Singing Award. Harris i Danny Jacobsen - reżyser, trener wystąpień publicznych współpracujący z wieloma czołowymi przedsiębiorstwami oraz producent filmowy - są parą od 1994 roku. W 2008 roku adoptowali syna, Coopera Atticusa Harrisa-Jacobsena, a następnie zawarli związek małżeński.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sugar Don't Bite/You Keep Me Hangin' On	Sam Harris	09.1984	-	36[14]	Motown 1743	[written by B. Roberts, D. Weiss][produced by Steve Barri, Tony Belluso]
Hearts On Fire/I Will Not Wait For You	Sam Harris	02.1985	67[3]	-	Motown 1771	[written by B. Roberts, D. Weiss][produced by Steve Barri, Tony Belluso]
I'd Do It All Again/The Rescue	Sam Harris	02.1986	-	52[9]	Motown 1829	[written by M. Unobsky, S. Harris][produced by Sam Harris, Lauren Wood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sam Harris	Sam Harris	09.1984	-	35[29]	Motown 6103	[produced by Steve Barri, Tony Peluso]
Sam-I-Am	Sam Harris	02.1986	-	69[14]	Motown 6165	-

Kele Le Roc

Kelly Shermaine Biggs (ur. 5 października 1975 r.  w East Ham w Londynie),
znana pod pseudonimem Kele Le Roc, to brytyjska piosenkarka.  Biggs zaczęła śpiewać w wieku trzech lat i uczęszczała do szkoły Langdon Comprehensive School w East Ham. Szerokie uznanie zdobyła w 1995 roku dzięki undergroundowemu przebojowi „Let Me Know”. Dwa jej utwory - „Little Bit of Lovin’” (1998) oraz „My Love” (1999)- dotarły do ​​pierwszej dziesiątki brytyjskiej listy przebojów (UK Singles Chart), zajmując w obu przypadkach 8. miejsce.  

 

W marcu 1999 roku wydała swój jedyny album, *Everybody's Somebody*, nakładem wytwórni Polydor Records. W 1999 roku zdobyła dwie nagrody MOBO: dla najlepszego debiutanta oraz za najlepszy singiel („My Love”). Współpracowała m.in. z takimi artystami i grupami jak Basement Jaxx (z którymi dotarła do 6. miejsca brytyjskiej listy przebojów utworem „Romeo”), 10° Below, Coolio, Courtney Pine, Shy FX, T Power, Omar Lye-Fook, Damage oraz Lee Henry.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Bit Of Lovin'	Kele Le Roc	10.1998	8[8]	-	Wild Card 5672792	[written by Bradley Spalter, Robbie Nevil, Gordon Chambers][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
My Love	Kele Le Roc	03.1999	8[9]	-	Wild Card 5636112	[written by Bradley Spalter, Louise Francis, Robbie Nevil][produced by Bradley Spalter, Robbie Nevil]
Thinking Of You	Kele Le Roc with Curtis Lynch Jr. featuring Red Rat	09.2000	70[1]	-	Telstar CDSTAS 3136	[written by Bernard Edwards, Nile Rodgers][produced by Curtis Lynch Jnr]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody's Somebody	Kele Le Roc	04.1999	44[2]	-	Wild Card 5596661	-

Leaves

Islandzki zespół indie Leaves wyda tej wiosny swój trzeci album. Płyta zatytułowana
*We Are Shadows* ukaże się 11 maja i będzie dostępna w sprzedaży wysyłkowej oraz w formie cyfrowej. Prace nad krążkiem trwały cztery lata, podczas których zespół znacząco rozwinął swoje brzmienie i warsztat kompozytorski. Historia założonego na początku 2001 roku zespołu jest niezwykle ciekawa. Wszystko zaczęło się, gdy Arnar Guðjónsson i Hallur Már Hallsson wynajęli dom w centrum Reykjavíku. Arnar grał wcześniej w popularnej grupie, ale miał w zanadrzu utwory, które nie pasowały do ​​jej stylu. Były to czasy, gdy nagrywanie muzyki na komputerze dopiero raczkowało; dom przekształcono w studio, a liczba nagranych demówek szybko rosła. 

Dzięki serii zbiegów okoliczności nagrania te trafiły do ​​wytwórni płytowych w Londynie i Los Angeles, które natychmiast wyraziły zainteresowanie projektem. Do Arnara i Hallura dołączyli dawni przyjaciele: Arnar Ólafsson (gitara, wokal), Andri Ásgrímsson (instrumenty klawiszowe) i Bjarni Grímsson (perkusja), tworząc tym samym pełny skład zespołu. Po pewnym namyśle grupa przyjęła nazwę Leaves, nawiązującą do *Five Leaves Left* - debiutanckiego albumu legendarnego angielskiego artysty Nicka Drake’a. Zespół intensywnie pracował i w październiku 2001 roku, podczas festiwalu Airwaves, dał swój pierwszy koncert w zaadaptowanej na ten cel galerii sztuki. Muzycy czuli, że dzieje się coś wyjątkowego, a zainteresowanie z zagranicy tylko potęgowało to przekonanie. Występ grupy spotkał się z natychmiastowym uznaniem islandzkiej prasy muzycznej, co było zapowiedzią przyszłych sukcesów.  

Występem zespołu zachwycił się krytyk „The New York Timesa”, a Hallur udzielił wywiadu tej gazecie, mając na koncie zaledwie jeden koncert w całej swojej dotychczasowej karierze. Wkrótce potem podpisano kontrakt z londyńską wytwórnią B-Unique Records. Umowa przewidywała, że ​​pierwszeństwo w podpisaniu kontraktu z zespołem na rynku amerykańskim będzie miała wytwórnia Dreamworks. O Leaves zrobiło się głośno w branży; zespół odrzucił oferty od Virgin Records, Island Records i Independiente, decydując się na współpracę z wytwórnią o bardziej niezależnym charakterze. Jesienią 2001 roku zespół wyruszył w krótką trasę koncertową z grupą The Bluetones, po czym udał się do Los Angeles, by wystąpić w klubie Viper Room przed przedstawicielami wytwórni Dreamworks; ci natychmiast dostrzegli potencjał grupy i podpisali z nią kontrakt. 

 Na początku 2002 roku zespół rozpoczął w Reykjavíku prace nad swoim debiutanckim albumem, do których realizacji zaangażowano ekipę the awayTEAM (współpracującą wcześniej z takimi artystami jak Badly Drawn Boy czy Athlete). Wiosną grupa koncertowała w całej Wielkiej Brytanii u boku takich zespołów jak Doves, The Coral, Electric Soft Parade i Athlete, promując materiał, który w studiu Air Studios zmiksował Steve Osborne (znany ze współpracy z Doves, Suede, Happy Mondays, KT Tunstall, Elbow czy Starsailor). W kraju popularność zyskał utwór „Breathe”, a występy u boku The Strokes i Travisa dodatkowo zwiększyły rozpoznawalność zespołu. Album *Breathe* ukazał się w sierpniu 2002 roku. Płyta spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem krytyków, zbierając świetne recenzje w takich tytułach jak „Q” (magazyn uznał *Breathe* za jeden z 50 najlepszych albumów 2002 roku), „Uncut” czy „The Fly”. 

 Zespół intensywnie koncertował, występując m.in. na festiwalach. Mimo uznania krytyki i pozytywnego odbioru, muzycy nie zyskali jednak wystarczającego wsparcia radiowego, by zaistnieć na szerszą skalę w Wielkiej Brytanii. W 2003 roku album *Breathe* wydano w Stanach Zjednoczonych; na potrzeby amerykańskiej edycji zespół nagrał w Los Angeles dodatkowy utwór, wyprodukowany przez Rona Aniello. Piosenka ta stała się wielkim przebojem na Islandii po tym, jak wykorzystano ją w reklamie karty kredytowej. Następnie Leaves ruszyli w trasę po USA, supportując walijską grupę rockową Stereophonics. Magazyn „Rolling Stone” określił *Breathe* mianem jednego z najlepszych, a zarazem niedocenionych albumów roku. Utwór tytułowy pojawił się w tle kluczowej sceny miłosnej w młodzieżowym serialu *Życie na fali* , jednak mimo to nie przełożyło się to na komercyjny sukces. 

Nadszedł czas, by zająć się kolejnym albumem. Bjarni odszedł z zespołu, a jego miejsce zajął wirtuoz rytmu Nói Steinn Einarsson; do składu na stałe dołączył też Andri. Obaj wcześniej grali w post-rockowej grupie Náttfari, która zyskała uznanie na przełomie wieków - w okresie, gdy scena muzyczna Reykjavíku przeżywała prawdopodobnie swój najbardziej ekscytujący rozkwit. Brzmienie zespołu Leaves znacząco ewoluowało: aranżacje stały się złożone i wielowarstwowe, a instrumentarium - znacznie bardziej rozbudowane. Mimo to utwory takie jak „Whatever” czy „The Spell” dowodziły umiejętności tworzenia przez zespół przystępnych, chwytliwych kompozycji.  

Materiał na płytę *The Angela Test* zarejestrowano latem 2004 roku w studiu zespołu w Reykjavíku. Za realizację nagrań odpowiadał Ian Davenport (wcześniej pracujący przy albumie *Breathe*), a producentem został Marius de Vries (współpracujący m.in. z Björk, Madonną, Rufusem Wainwrightem, U2, PJ Harvey i Elbow). Po zakończeniu nagrań jesienią, miksem albumu zajął się Rich Costey (znany ze współpracy z Muse, The Mars Volta, Foo Fighters, Supergrass czy Interpol). Zespół podpisał wówczas kontrakt z londyńską wytwórnią Island Records. Latem 2005 roku grupa występowała jako support przed zespołami Supergrass i Thirteen Senses, grała na festiwalach, a jesienią ruszyła w trasę koncertową w roli gwiazdy wieczoru. Na Islandii zespół dał fantastyczny, wyprzedany koncert w klubie NASA oraz wystąpił jako support przed gigantami muzyki pop - grupą Duran Duran. Album spotkał się z ciepłym przyjęciem w prasie muzycznej i ogólnej, choć szum medialny towarzyszący wcześniej płycie *Breathe* był mniejszy.

Co ciekawe, album ten - choć dystrybuowany na całym świecie przez wytwórnię Universal - nie wzbudził większego zainteresowania w samej Islandii. Trafił on na tamtejszy rynek tymi samymi kanałami co wydawnictwa innych zagranicznych wykonawców, a mimo to utwór „The Spell” pozostaje jednym z największych przebojów grupy. Wielu uważa *The Angela Test* za najbardziej niedoceniony islandzki album w historii. Niewiele islandzkich zespołów może pochwalić się taką historią jak Leaves; grupa odniosła znaczące sukcesy, choć nie osiągnęła szczytów, które początkowo jej wróżono. Zespół istnieje już jednak od ośmiu lat - co w Islandii jest rzadkim osiągnięciem - i stale się rozwija. Słuchając płyty *We Are Shadows*, łatwo dostrzec ten postęp; dbałość o szczegóły i przemyślana konstrukcja każdego utworu mówią same za siebie. Wysoki poziom kompozycji, w połączeniu z majestatycznymi aranżacjami i ciekawą realizacją nagrań, sprawiają, że *We Are Shadows* można śmiało uznać za najlepszy dotychczasowy album zespołu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe	Leaves	02.2002	99[1]	-	7176 Records 717622	[written by Arnar G][produced by Arnar G]
Race	Leaves	05.2002	66[1]	-	B-Unique BUN 020	[written by Leaves][produced by Arnar G,The Away Team]
Catch	Leaves	08.2002	81[1]	-	B-Unique BUN 029	[written by Leaves][produced by Arnar G,The Away Team]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breathe	Leaves	08.2002	71[1]	-	B-Unique 0927487392	[produced by Arnar G,The Away Team]