Z archiwum...rocka

wtorek, 21 kwietnia 2026

Leo Addeo

Addeo był jednym z kluczowych aranżerów RCA przez większość lat 50-tych i 60-tych XX wieku. Pochodzący z Brooklynu Amerykanin włoskiego pochodzenia, Addeo specjalizował się w muzyce hawajskiej. Jako dziecko uczył się gry na skrzypcach, ale w wieku nastoletnim przeszedł na klarnet i saksofon, gdy zauważył, że instrumenty te cieszą się większym zainteresowaniem lokalnych zespołów tanecznych. Stopniowo przeszedł od występów do aranżacji, współpracując z Gene'em Krupą, Larrym Clintonem i Frankiem Carle.

Hugo Winterhalter zatrudnił Addeo jako orkiestratora i sprowadził go do RCA na początku lat 50-tych. Addeo był stałym producentem dla RCA, wspierając wokalistów takich jak Vaughan Monroe i Don Cherry, aranżując i dyrygując licznymi instrumentalnymi utworami, zarówno wymienionymi w napisach, jak i niewymienionymi w napisach, a także pisząc okazjonalnie piosenki. Addeo był solistą zespołu marimbowego w ramach serii „Living” stacji RCA, gdzie wyprodukował godną szacunku kopię
Baja Marimba Band Juliusa Wechtera.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hawaii In Hi-Fi	Leo Addeo And His Orchestra	01.1961	-	143[13]	RCA Camden 510	[produced by Herman Diaz, Jr.]

Acceptance

Niewiele zespołów z początku XXI wieku, emo/pop-punkowych, może pochwalić się tak mityczną
tradycją jak Acceptance. Grupa wydała tylko jeden album długogrający -„Phantoms” z 2005 roku-zanim się rozpadła, a mimo to album ten stał się kultowym klasykiem, pomagając im zgromadzić tak lojalną rzeszę fanów, że pozostał jednym z ulubionych przez dekadę milczenia zespołu. Kiedy powrócili w 2017 roku z drugim albumem „Colliding by Design”, ich brzmienie ewoluowało wraz ze zmianami w życiu członków i zmienionym krajobrazem dźwiękowym, zapoczątkowując dopracowany styl pop/rockowy, który kontynuowano na albumie „Wild, Free” z 2020 roku.

Kiedy Acceptance pojawił się na początku XXI wieku, w okresie rozkwitu mainstreamowego emo, wyróżniał się chwytliwymi melodiami, porywającymi refrenami i śpiewaniem na wielką skalę, wplatając w swoje brzmienie ostrzejszy rock, podobnie jak ich współcześni Jimmy Eat World, Juliana Theory i Anberlin. Zespół powstał w Seattle w 1998 roku, a jego pierwotny skład stanowili Jason Vena (wokal, bas), Kaylan Cloyd (gitara), Chris DeCastro (gitara) i Peter Pizzuto (perkusja). Ich debiutancka EP-ka, Lost for Words, została wydana pod koniec 2000 roku nakładem lokalnej, niezależnej wytwórni Rocketstar Records.

Przed nagraniem kolejnego albumu zespół doświadczył kilku zmian w składzie: DeCastro i Pizzuto odeszli, a ich miejsce zajęli odpowiednio Christian McAlhaney i Garrett Lunceford. Do zespołu dołączyli również Christopher Camp i Ryan Zwiefelhofer. Ich druga EP-ka, „Black Lines to Battlefields”, została wyprodukowana przez Aarona Sprinkle’a (Relient K, Anberlin, MxPx) i wydana przez Militia Group w 2003 roku. Charakteryzowała się bardziej zwartym, mniej generycznym brzmieniem pop-punkowym, co pomogło przyciągnąć uwagę Ricka Rubina i Matta Pinfielda, przedstawiciela VJ/A&R. Jednak zanim zespół mógł nagrać swój debiutancki album dla Columbia Records, Lunceford rozstał się z Acceptance i został zastąpiony. Nowy skład powrócił do studia, a Sprinkle ponownie przejął obowiązki produkcyjne.

Album „Phantoms” został ostatecznie wydany w kwietniu 2005 roku, a nieco ponad rok później Acceptance rozpadło się. Kłopoty zaczęły się sześć miesięcy wcześniej, gdy „Phantoms” wyciekł do sieci, dając fanom mnóstwo czasu na delektowanie się albumem, zanim musieli za niego zapłacić. Kiedy fizyczne kopie w końcu ujrzały światło dzienne, były częścią partii kontrowersyjnych wydawnictw z zabezpieczeniem przed kopiowaniem, które doprowadziły do poważnego pozwu przeciwko wytwórni Sony BMG, co doprowadziło do wycofania wszystkich albumów objętych tym problemem. Narastały również wewnętrzne spory między zespołem a wytwórnią, zwłaszcza w związku z decyzją o wydaniu ballady „Different” jako głównego singla, która zdaniem zespołu nie odzwierciedlała brzmienia całego albumu. Z powodu słabego odbioru w mainstreamie, Columbia ostatecznie odrzuciła dema zespołu na swój drugi album. Te liczne problemy okazały się nie do pokonania i zespół zdecydował się zakończyć działalność latem 2006 roku.

Co dziwne, popularność Acceptance rosła w kolejnych latach, wspierana przez nieprzemijającą siłę Phantoms. 26 stycznia 2015 roku - w sam raz na dziesiątą rocznicę wydania Phantoms - Vena, Cloyd, McAlhaney, Zwiefelhofer i Lunceford pogodzili się i ponownie spotkali, zapraszając perkusistę Nicka Radovanovica na koncerty, z których pierwszym był Skate and Surf Fest, który odbył się w Asbury Park w stanie New Jersey. Kilka miesięcy później wydali swój pierwszy nowy utwór od dziesięciu lat, „Take You Away”. Powrót był kontynuowany, gdy Acceptance wyruszyli w krótką trasę koncertową, wracając do studia nagraniowego na swój drugi album, „Colliding by Design”, który ukazał się na początku 2017 roku. Z utworami „Diagram of a Simple Man” i „Haunted”, album znalazł się na liście Billboard 200.

Zespół ruszył naprzód w 2020 roku, wydając EP-kę „Wild”, czteroutworową zapowiedź swojego trzeciego oficjalnego albumu „Wild, Free”. Czerpiąc inspiracje brzmieniowe z takich zespołów jak The Killers i Jimmy Eat World, na albumie znalazły się single „Cold Air” i „Midnight”. Dwa lata później Acceptance wydało wersję deluxe tego albumu, dodając trzy utwory, które nawiązywały do zatwardziałej, natarczywej, wcześniejszej twórczości. W 2025 roku zespół świętował dwie dekady debiutu, prezentując fanom świeżą wizję. Na albumie Phantoms/Twenty znalazły się przerobione wersje oryginalnych utworów, a Vena, Cloyd, McAlhaney, Lunceford i Zwiefelhofer zaprosili gościnnego wokalistę do każdego utworu (nawet instrumentalnego „Ad Astra Per Aspera”). Oprócz takich gwiazd sceny jak Stephen Christian (Anberlin), Matty Mullins (Memphis May Fire), Martin Johnson (Boys Like Girls) i Jenna McDougall (Tonight Alive), na koncercie pojawiły się również nieoczekiwane twarze, takie jak Teddy Swims, Charlotte Sands i Mitch Grassi z Pentatonix. Zespół Acceptance kontynuował obchody rocznicy, organizując kameralną trasę koncertową z okazji 20. rocznicy Phantoms po Stanach Zjednoczonych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phantoms	Acceptance	05.2005	-	122[1]	Columbia 89 016	[produced by Aaron Sprinkle]
Colliding by Design	Acceptance	02.2017	-	134[1]	Rise 355	[produced by Aaron Sprinkle]

Anybody Killa

Anybody Killa, właściwie James Lowery (ur. 26 lipca 1973r w Detroit) - amerykański raper,
nagrywający dla wytwórni Psychopathic Records.
W 1995 roku, wspólnie ze swoim przyjacielem z dzieciństwa, Lavelem, założyli grupę Krazy Klan, w której występowali pod pseudonimami Jaymo (ABK) oraz Jayho (Lavel). W krótkim czasie Krazy Klan stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych horrorcore'owych grup w Detroit, zaraz za Insane Clown Posse i House of Krazees.

Pierwszym materiałem grupy był album "Frustrationz", wydany tylko na kasecie. W tym samym czasie, ABK stracił część środkowego palca prawej dłoni, który został ucięty podczas pracy w fabryce części do Chryslera.

Po trzech latach milczenia, Krazy Klan powrócił z drugim (a zarazem ostatnim) albumem, "DevelopMENTAL", wydanym w 1999 roku, na którym gościnnie udzielili się Sol i Skarpz z HaLFBrEEd. W przeciwieństwie do debiutu grupy, "DevelopMENTAL" został wydany tylko na płycie CD. Wkrótce po wydaniu drugiego albumu, Krazy Klan rozpadł się.

W 2000 roku, ABK (pod pseudonimem Native Funk) wydał pierwszy solowy album zatytułowany "Rain from the Sun", a wkrótce potem, na stałe przybrał pseudonim Anybody Killa.

Po wydaniu "Rain from the Sun", ABK zaprzyjaźnił się z najnowszym (w tamtym czasie) członkiem Psychopathic Records - Blaze Ya Dead Homie, z którym wystąpił podczas Gathering of the Juggalos 2000. Po tym wydarzeniu Lowery zaprzyjaźnił się również z członkami ICP i zaczął się gościnnie pojawiać na ich albumach.

W 2001 ABK podpisał kontrakt z Psychopathic Records i od razu zaczął pracę nad swoim drugim solowym albumem "Hatchet Warrior", który początkowo miał zostać wydany w 2002 roku. Przed premierą drugiego solowego albumu, ABK wystąpił na kilku utworach innych artystów z Psychopathic Records, z tego, najbardziej popularnym był "Skanta Clawz" z serii The Pendulum.

W lutym 2002, na stronie internetowej BlazeYaDeadHomie.com, został udostępniony pierwszy wspólny "kawałek " Drive-By, "Foo-Dang!".

Po tym jak Anybody Killa zajął miejsce Marza, na stanowisku szóstego członka grupy Dark Lotus, 13 listopada ukazało się ponowne wydanie albumu "Tales From The Lotus Pod", na którym zwrotki Marza zostały usunięte i zastąpione nowymi, nagranymi przez ABK-a. Pomimo iż "Tales From The Lotus Pod" z wersami ABK jest oficjalną i jedyną dostępną dzisiaj wersją płyty, to jednak Juggalos na całym świecie spierają się o to który z raperów wypadł lepiej, częściej obstawiając Marza.

Po rocznym opóźnieniu, 8 kwietnia 2003 roku, został wydany album "Hatchet Warrior". Debiutancki materiał Anybody Killa wydany w Psychopathic Records dotarł na 4. miejsce "Najbardziej Niezależnych Albumów" Billboardu.

Jeszcze w tym samym roku Lowery nagrał kilka kawałków na składankę "Psychopathics From Outer Space Part 2", która ukazała się na początku 2004.

6 kwietnia 2004 miała miejsce premiera drugiego albumu Dark Lotusa, "Black Rain", który jest jedynym w pełni nagranym albumem Lotusa z Anybody Killa w składzie.

Pod koniec lipca ukazał się album "Dirty History", który był nie tylko lepiej przyjęty od poprzedniej płyty, ale również okazał się jego najbardziej sukcesywnym albumem.
W tym samym roku ABK (jako Sawed Off) zaliczył debiutancki występ w szeregach grupy Psychopathic Rydas na ich trzecim albumie "Check Your Shit In Bitch!" oraz wspólnie z ICP udzielił się na płycie Fresh Kid Ice'a (2 Live Crew), "Freaky Chinese", w utworze "Tour Bus".

22 Marca 2005r została wydana EP-ka "Road Fools", z dodatkową płyta DVD, na której znalazły się fragmenty z trasy koncertowej. Również w 2005, ABK wspólnie z Blaze'em stworzyli krótkotrwały projekt Drive-By. Pierwszy materiał Drive-By ujrzał światło dzienne 6 października i nosił nazwę "Pony Down (Prelude)".

3 lutego 2006 roku, ogłoszono, że Lowery opuścił szeregi Psychopathic Records z powodu problemów kontraktowych.
Wkrótce po opuszczeniu Psychopathic, ABK otworzył swoją własną stronę www.thehatchetwarrior.com oraz wydał reedycję płyty "Rain from the Sun".
Materiał został ponownie wydany 1 czerwca, a do płyty dołączono gratisowy "krążek" o nazwie "Rattlesnake EP", na którym znalazły się same nowe utwory, w tym przerobiona wersja "Guillotine" (pt."Guillotine 2"), z gościnnym udziałem rapera Stricta.

W tamtym czasie ABK dograł się do "kawałka" "Rockstar", który był dissem w kierunku ICP oraz Psychopathic Records, nagranym przez Lavela i byłego członka Psychopathic, Eshama. Mimo iż jasne było, że utwór ten jest dissem, wiele osób debatowało, czy wersy ABK-a faktycznie się do nich zaliczają.

W 2006, Anybody Killa wspólnie z raperami Strict & Venomiz, założył grupę "Detroit Warriors", w którą wydali pierwszy album "Strike 1 Mix".
W tym samym roku skończył pracę nad projektem, który rozpoczął jeszcze zanim odszedł z Psychopathic, o nazwie "Orange/Black CDs". 1 października obie płyty zostały udostępnione na stronie ABK-a, a już 30 października można było ściągnąć Halloweenowy singiel "All Hallows Day".

W grudniu na jego stronie został umieszczony świąteczny singiel z dwoma utworami, "Grandmas House Got Robbed For A Case Of Warm Beer" i "Holiday Hoe".

W kwietniu 2007, Detroit Warriors wypuścili swój drugi album "Strike 2 Mix", na którym gościnnie wystąpili min. Strict, Flagrant, AJAX, Krazy Klan.
Podczas Gathering of The Juggalos 2007, Anybody Killa wystąpił na głównej scenie, co dało nadzieje na jego powrót do Psychopathic.

1 października ABK wydał swój drugi album z serii "Orange/Black CDs", zatytułowany "Devilish: Black Orange", natomiast w grudniu na stronie internetowej znalazły się kolejne dwa świąteczne utwory, "Jingle My Balls" i "Frosty The Dopeman".

W środę, 19 marca 2008 roku, w serwisie informacyjnym Weekly Freekly Weekly, została podana informacja że ABK oficjalnie wrócił do Psychopathic Records, a wydanie jego najnowszego albumu "Mudface" planowane jest pod koniec roku.
Wewnątrz okładki do "Mudface" znalazło się info że jego kolejną planowaną płytą będzie EP-ka "Possessed". Podczas trwania trasy "April Fools Foolin' Tour" ogłoszono, że "Possessed" będzie ekskluzywnie dostępna tylko podczas kolejnej trasy koncertowej ABK-a.
Jednak podczas Gathering of the Juggalos 2010, Anybody Killa potwierdził informację, że bonusowe "kawałki", które znajdą się na trzech wersjach albumu "Medicine Bag" były oryginalnie nagrane na "Possessed", a sama EP-ka nie zostanie wydana.

19 października 2010, po blisko dwóch latach przerwy, światło dzienne ujrzała piąta płyta ABK-a, "Medicine Bag".

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hatchet Warrior	ABK	04.2003	-	98[1]	Psychopathic 4012	[produced by Fritz The Cat,Monoxide Child,Violent J,Zug Izland]
Dirty History	ABK	08.2004	-	152[1]	Psychopathic 4026	[produced by Esham,Fritz The Cat,Lavel,Mike Puwal,The R.O.C.,Anybody Killa,Violent J]
Medicine Bag	ABK	11.2010	-	117[1]	Psychopathic 4801	[produced by Brian Kuma,Eric Davie]

niedziela, 19 kwietnia 2026

Narcotic Thrust

Narcotic Thrust to angielski duet grający muzykę elektroniczną, w którego skład
wchodzą producenci Stuart Crichton i Andy Morris. Nazwa Narcotic Thrust jest anagramem słowa „Stuart Crichton”. Ich piosenka „Safe from Harm” zajęła 1. miejsce na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance Club Play w 2002 roku, a główną wokalistką była Yvonne John Lewis. Był to również pierwszy utwór wydany przez wytwórnię Yoshitoshi Records należącą do Deep Dish, który znalazł się na szczycie amerykańskiej listy przebojów dance.

W połowie 2004 roku Narcotic Thrust odniósł jeszcze większy sukces, gdy ich singiel „I Like It” osiągnął 9. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. W trzecim singlu zespołu z 2005 roku, zatytułowanym „When the Dawn Breaks”, wokalistą był Gary Clark (wokalista szkockiego zespołu Danny Wilson). W 2006 roku Narcotic Thrust wydał swój czwarty singiel „Waiting for You”, w którym ponownie zaśpiewała Yvonne John Lewis.

Narcotic Thrust zremiksował również utwory „The Sound of Violence” Cassiusa, „Red Blooded Woman” Kylie Minogue oraz „Suffer Well” Depeche Mode.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Funky acid baby	Narcotic Thrust	04.1996	96[1]	-	Indochina ID 041 T	[written by A. Morris, S. Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
Safe from harm	Narcotic Thrust	08.2002	24[4]	-	FFRR FX 406	[written by Andy Morris, Kim Miller, Raymond Earl, Rob Davis, Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
I like it	Narcotic Thrust feat. Yvonne John-Lewis	04.2004	9[6]	83	Free 2 air 0153650F2AP	[written by Andy Morris, Stuart Crichton, Robert de Fresnes][produced by Andy Morris, Stuart Crichton]
When the dawn breaks	Narcotic Thrust	01.2005	28[2]	-	Free 2 Air F2A3CDX	[ written by Andy Morris , Gary Clark , Stuart Crichton][produced by Andy Morris, Stuart Crichton,Gary Clark]

Nana

Nana Kwame Abrokwa (ur. 5 pażdziernika 1968r w Akrze w Ghanie) to niemiecki raper i DJ, występujący pod pseudonimem Nana i Darkman. Szczyt jego kariery przypada na drugą połowę lat 90-tych XX wieku. Jego styl był charakteryzowany jako europejski rap, a teksty mówiły o relacjach z Bogiem, rodziną, a także o rasizmie i holocauście.Nana przyjechał do Hamburga wraz z matką i braćmi w wieku 10 lat. Na początku lat 90-tych zaczyna grać jako DJ w klubach hip-hopowych. Współprodukował i rapował również w kilku piosenkach z DJ-em Davidem Fascherem ("Here We Go", "Make The Crowd Go Wild"), pod pseudonimem MC Africa True.

W 1995 dołączył jako raper do projektu Darkness (Bülent Aris i Toni Cottura) reprezentującego eurodance. Ich piosenka "In My Dreams" stała się przebojem. Nanie nie odpowiadał do końca styl Darkness i grupa rozdzieliła się. Obecny pseudonim - Darkman - pochodzi właśnie z tego okresu.
W 1996 Aris i Cottura założyli wytwórnię Booya Music, do której jako pierwszy artysta dołączył Nana. Pierwszy singel "Darkman" doszedł do pierwszej dziesiątki oficjalnej niemieckiej listy przebojów. Następny utwór - "Lonely"- utrzymywał się na pierwszym miejscu przez kilka tygodni. Album Nana wydany w 1997 prezentuje amerykański styl rapu, a na płycie występuje wielu innych członków Booya (m.in. Jan van der Toorn i Alex Prince).
Drugi album - Father- został wydany w maju 1998 i zawierał wolniejsze utwory z bardziej osobistymi tekstami.
Pod koniec 1999, Nana wydał singel "I Wanna Fly", który został żle przyjęty, z powodu wzrostu znaczenia hip-hopu w języku niemieckim.

Na początku 2001 roku Nana wydał piosenkę w języku niemieckim "Du wirst sehen". Gest ten nie został doceniony przez międzynarodowych fanów. Singel nie przyjął się i prace nad dwujęzyczny albumem Global Playa został odwołane na życzenie wydawnictwa płytowego. Po długiej przerwie, latem 2004, Nana wydał album "All Doors In Flight No. 7" we własnej wytwórni Darkman Records. Album sprzedawany był wyłącznie na stronie internetowej Nany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [G]	Komentarz
Darkman	Nana	12.1996	-	-	Urban 573 235-2	[written by B. Aris, N. Abrokwa , T. Cottura] [produced by B. Aris , T. Cottura][20.Szwaj][71.Holl]
Bible In My Hand	Nana	.1997	-	-	Booya Music UMT 70326	[written by Aleks , Aris , Rollocks , Abrokwa , Cottura]
He's Comin'	Nana	.1997	-	-	Urban 571 739-2 [UK]	[written by B. Aris, N. Abrokwa , T. Cottura,Jan van der Toorn] [produced by B. Aris , T. Cottura][11.Szwaj][14.Aut]
Let It Rain	Nana	07.1997	-	-	Suburban 571 371-2	[written by Bülent Aris,Toni Cottura,Nana Abrowka,Jan van der Toorn,G.J.O.R. Rollocks] [produced by B. Aris , T. Cottura][48.Szwaj][22.Aut]
Lonely	Nana	03.1997	-	-	Suburban 573 633-2	[written by B. Aris, N. Abrokwa , T. Cottura] [produced by B. Aris , T. Cottura][1.Szwaj][2.Aut][3.Nor]
Dreams	Nana	.1998	-	-	Urban 567 541-2	[written by B. Aris, N. Abrokwa , T. Cottura] [produced by B. Aris , T. Cottura]
Father	Nana	.1998	-	-	Booya Music 563 087-2	[written by Aris, Rollocks , V.D. Toorn , Abrokwa , Rook] [produced by Aris , Rollocks, V.D. Toorn , Abrokwa , Rook]
Remember The Time	Nana	04.1998	-	-	Booya Music 569 831-2	[written by Bülent Aris,Toni Cottura,Nana Abrowka,Rookee] [produced by Bülent Aris,Toni Cottura][10.Szwaj][10.Aut]
I Wanna Fly (Like An Eagle)	Nana	.1999	-	-	Booya Music B926960-01	-
Too Much Heaven	Nana	01.1998	-	-	Urban 569 241-2	[written by Barry Gibb,Robin Gibb,Maurice Gibb] [produced by Bülent Aris,Toni Cottura][7.Szwaj][6.Aut]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nana	Nana	05.1997	-	-	Suburban 537 756-2	[produced by Bülent Aris , Toni Cottura ][6.Szwaj][22.Aut]
Father	Nana	05.1998	-	-	Urban 044 077-2 [G]	[produced by Bülent Aris , Jan van der Toorn , Pappa Bear , Rookee , Toni Cottura][8.Szwaj][17.Aut]

Norman Gimbel

Norman Gimbel (ur. 16 listopada 1927r- zm. 19 grudnia 2018r) był amerykańskim
tekściarzem i autorem tekstów piosenek, tworzącym popularne utwory i motywy przewodnie do programów telewizyjnych i filmów. Napisał teksty do takich piosenek, jak „Ready to Take a Chance Again” (z kompozytorem Charlesem Foxem) i „Canadian Sunset”. Był również współautorem „Killing Me Softly With His Song”. Napisał anglojęzyczne teksty do wielu międzynarodowych hitów, takich jak „Sway”, „Summer Samba”, „The Girl from Ipanema”, „How Insensitive”, „Drinking-Water”, „Meditation”, „I Will Wait for You” i „Watch What Happens”.

Spośród tematów filmowych, których był współautorem, pięć było nominowanych do Oscara lub Złotego Globu, a nawet obu, w tym „It Goes Like It Goes” z filmu Norma Rae, który zdobył Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną w 1979 roku. Gimbel został wprowadzony do Galerii Sław Autorów Tekstów Piosenek w 1984 roku.

Gimbel urodził się 16 listopada 1927 roku w Brooklynie w Nowym Jorku, jako syn Lottie (z domu Nass) i biznesmena Morrisa Gimbela.Jego rodzice byli żydowskimi imigrantami z Austrii. Studiował anglistykę w Baruch College i na Uniwersytecie Columbia.

Gimbel był samoukiem w dziedzinie muzyki i po początkowym zatrudnieniu u wydawcy muzycznego Davida Bluma, awansował na stanowisko kompozytora kontraktowego w Edwin H. Morris Music. Napisał tekst do piosenki „Tennessee Wig Walk” (znanej również jako „The Tennessee Wig-Walk”), skomponowanej przez Larry'ego Colemana i nagranej przez Bonnie Lou w 1953 roku. Niewielkie sukcesy i umiarkowaną sławę przyniosły żywiołowe, nowatorskie piosenki „Ricochet”, która zyskała popularność dzięki nagraniu z 1953 roku przez Teresę Brewer, na podstawie którego powstał film Judy Canovy „Ricochet Romance” z 1954 roku, oraz „A Whale of a Tale”, śpiewanej przez Kirka Douglasa w innej produkcji z 1954 roku, „20 000 mil podmorskiej żeglugi” Disneya. Większy sukces odniósł utwór „Sway” Deana Martina, do którego Gimbel napisał angielski tekst piosenki, pierwotnie po hiszpańsku. Utwór osiągnął 6. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a następnie odniósł swój pierwszy duży sukces - wykonanie „Canadian Sunset” w wykonaniu Andy'ego Williamsa, które w 1956 roku zajęło pierwsze miejsce.

Ulubiony autor tekstów piosenek Frank Loesser został mentorem Gimbela i za jego pośrednictwem poznał kompozytora Moose'a Charlapa, z którym napisał pierwszą ze swoich licznych piosenek, które pojawiły się w filmach, „Past the Age of Innocence” z musicalu Monogram z 1951 roku, Rhythm Inn. Pod koniec dekady współpracował z Charlapem przy jedynych musicalach na Broadwayu, do których sam napisał teksty, Whoop-Up i The Conquering Hero. Spektakl „Whoop-Up” miał premierę w Teatrze Shuberta 22 grudnia 1958 roku i, pomimo kilku zachęcających recenzji, zakończył się po rozczarowujących 56 występach 7 lutego 1959 roku. Premiera „Conquering Hero” miała miejsce prawie dwa lata później, 16 stycznia 1961 roku. Ostatecznie „Hero” poradził sobie jeszcze gorzej niż Whoop-Up, zamykając się 21 stycznia, po zaledwie 7 występach.

W 1963 roku wydawca muzyczny Lou Levy przedstawił Gimbela grupie młodych brazylijskich kompozytorów bossa novy, w tym Antônio Carlosowi Jobimowi, Luizowi Bonfá i Badenowi Powellowi, do których utworów zaczął pisać teksty w języku angielskim, podobnie jak wcześniej do „Sway”. W szczególności stworzył teksty do utworu Marcosa Valle'a „Summer Samba”, znanego również jako „So Nice”, a także do „How Insensitive” Jobima, „The Girl from Ipanema” (co uczyniło go jednym z największych przebojów Astrud Gilberto) i „Meditation”, który zyskał status „klasyki” w gatunkach jazzu i bossa novy. Dostarczył również teksty dla francuskich kompozytorów Michela Legranda (dwa tematy z Parasolek z Cherbourga - „Watch What Happens” i nominowanego do Oscara „I Will Wait for You”), Eddy'ego Marnaya i Emila Sterna („Amazing”) oraz piosenkarza i kompozytora Gilberta Bécauda („You'll See” i inne utwory). Dostarczył również teksty dla belgijskiego harmonijkarza jazzowego Tootsa Thielemansa („Bluesette”). „Only Love” śpiewane przez Nanę Mouskouri - nr 2 w Wielkiej Brytanii (wykonane w ramach Command Performance dla Królowej Matki).

W październiku 1968 roku Norman Gimbel przeprowadził się do Los Angeles, gdzie zaangażował się w film i telewizję. Wśród hollywoodzkich kompozytorów, z którymi współpracował, byli Elmer Bernstein, Bill Conti, Jack Elliott, Charles Fox, Dave Grusin, Maurice Jarre, Quincy Jones, Fred Karlin, Francis Lai, Peter Matz, Lalo Schifrin, David Shire i Patrick Williams. Gimbel otrzymał cztery nominacje do Złotych Globów, pierwszą z nich była piosenka „Circles in the Water” z muzyką Francisa Lai, napisana na potrzeby amerykańskiej dystrybucji francuskiego filmu „Live for Life” z 1967 roku, a drugą nominację do „Stay” (z kompozytorem Ernestem Goldem), którą można było usłyszeć w filmie „Sekret Santa Vittoria” z 1969 roku. Pozostałe dwa utwory to „Richard's Window” z płyty „The Other Side of the Mountain” z 1975 roku oraz „Ready to Take a Chance Again” z płyty „Foul Play” z 1978 roku. Oba utwory, których teksty Gimbel napisał do muzyki, skomponowane przez Charlesa Foxa, jego najczęstszego współpracownika, były również nominowane do Oscara.

W 1971 roku Gimbel i Fox podpisali kontrakt menedżerski z 19-letnią piosenkarką i autorką tekstów Lori Lieberman, pobierając 20% jej dochodów - dwukrotnie więcej niż zwykle. W wieku 44 lat Gimbel rozpoczął pozamałżeński romans z Lieberman, który trwał kilka lat. Gimbel powiedział, że polegał na Lieberman w inspirowaniu swojej twórczości w pisaniu piosenek, ponieważ miał już za sobą najbardziej twórcze dni młodości: „Teraz potrzebuję powodu, żeby pisać, a Lori jest jednym z najlepszych powodów, jakie może mieć autor tekstów”. Lieberman zainspirowała się występem Dona McLeana do napisania tekstu piosenki; podzieliła się nim z Gimbelem, który rozwinął tekst, podczas gdy Fox komponował muzykę. Lieberman, Gimbel i Fox współpracowali nad tytułem piosenki, zaadaptowanym z notatnika pomysłów Gimbela. Utwór ten stał się „Killing Me Softly with His Song”, który Lieberman nagrał w 1972 roku w stylu folkowym. Gimbel i Fox wyprodukowali utwór i przypisali sobie pełne prawa autorskie, pozbawiając Lieberman przyszłych zysków. Roberta Flack usłyszała tę wersję i przerobiła utwór w swoim stylu w 1973 roku, tworząc hit. Utwór przyniósł Gimbelowi duże zyski i przyniósł mu drugą nagrodę Grammy w kategorii Piosenka Roku.

Również w 1973 roku utwór Gimbela i Foxa „I Got a Name”, nagrany przez Jima Croce’a i wykorzystany w filmie „Ostatni amerykański bohater” z 1973 roku, został uznany przez Young New York Film Critics za Najlepszą Piosenkę Filmową. W 1979 roku Gimbel otrzymał swoją jedyną nominację do nagrody Emmy w kategorii Wybitna Kompozycja Muzyczna do Serialu za film „The Paper Chase”, który ponownie otrzymał wspólnie z Fox. Współpraca z Foxem w teatrze w Los Angeles obejmowała rockowo-popową wersję „Snu nocy letniej” na Festiwal Szekspirowski w tym mieście, którą można było zobaczyć w Ford Amphitheatre, oraz „The Eleventh”, wystawianą w Sunset Theater. Rok 1980 był przełomowy pod względem Oscarów dla Normana Gimbela, który zdobył nagrodę za najlepszą piosenkę oryginalną („It Goes Like It Goes”), napisaną wspólnie z Davidem Shire do filmu „Norma Rae”. Kontynuując współpracę z Charlesem Foxem, Gimbel napisał teksty piosenek przewodnich do wielu seriali telewizyjnych, w tym „The Bugaloos”, „Happy Days”, „Laverne & Shirley”, „Angie”, „Wonder Woman”, nagrodzony Emmy motyw przewodni do „The Paper Chase”, a także ścieżkę dźwiękową do „Pufnstuf”, filmowej wersji z 1970 roku serialu dla dzieci „H.R. Pufnstuf” emitowanego w sobotnie poranki w latach 1969–71.

W 1984 roku Gimbel został wprowadzony do Songwriters Hall of Fame i kontynuował aktywną działalność filmową do 2009 roku. Napisał wszystkie piosenki, w tym „A World Without Fences”, do animowanego filmu Disneya z 2001 roku, wydanego bezpośrednio na wideo, Zakochany kundel II: Przygody Chapsa, za który otrzymał nominację do nagrody Video Premiere Award. Ponadto skomponował muzykę do piosenek do filmów: Upiór w Tollbooth (1969), Gdzie jest tata? (1970), Troll w Central Parku (1994) oraz Złodziej i szewc (znany również jako Arabian Knight) (wersja amerykańska z 1995 roku). Przez lata jego piosenki wykorzystano w ponad dziewięćdziesięciu filmach, a niektóre z najpopularniejszych tytułów to „The Girl from Ipanema” (Dziewczyna z Ipanemy) z 1997 roku w Deconstructing Harry, z 2002 roku w Catch Me If You Can, z 2005 roku w V jak Vendetta i Mr. & Mrs. Smith oraz z 2007 roku w The Invasion, a także „Sway” (Uciekaj, zatańcz?) w 2004 roku w Shall We Dance? i 2046, z 2006 roku w Belli, z 2007 roku w No Reservations oraz z 2008 roku w Paris. Inne filmy, w których wykorzystano jego piosenki, to m.in. „Cloud Dancer” z lat 80. (z kompozytorem Fredem Karlinem), „Johnny Dangerously” z 1984 roku (z kompozytorem Johnem Morrisem), „Invincible” („I Got a Name”) i „Click” („So Nice”) z 2006 roku oraz francuski film „Roman de Gare” z 2007 roku, w którym wykorzystano jego anglojęzyczne teksty do piosenki Gilberta Bécauda „You'll See”. Od 1970 roku był członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.

Norman Gimbel był dwukrotnie żonaty: z modelką Elinor Rowley, a następnie z prawniczką Victorią Carver; oba małżeństwa zakończyły się rozwodem.Miał czworo dzieci. Gimbel zmarł 19 grudnia 2018 roku w swoim domu w Montecito w Kalifornii w wieku 91 lat.

Kompozycje Normana Gimbela na listach przebojów

 

[with Larry Coleman] 
09/1953 Tennessee Wig Walk Bonnie Lou 4.UK

[with  Joe Darion, Larry Coleman] 
10/1953 Ricochet (Rick-O-Shay) Teresa Brewer 2.US
12/1953 Ricochet Joan Regan 8.UK

[with   George Sandler, Larry Coleman] 
10/1953 Pa-Paya Mama Perry Como 11.US

[with Pablo Beltrán Ruiz] 
07/1954 Sway (Quien Sera) Dean Martin 15.US/6.UK 
11/1960 Sway Bobby Rydell 14.US/12.UK
08/1999 Sway / That's Amore Dean Martin 66.UK
9/1999 (Mucho Mambo) Sway Shaft 2.UK


[with  Eddie Heywood] 
12/1954 Land of Dreams Hugo Winterhalter and Eddie Heywood 30.US
08/1956 Canadian Sunset Andy Williams 7.US
03/1961 Canadian Sunset Etta Jones 91.US

[with Clarence "Pine Top" Smith] 
09/1959 Pine Top's Boogie Jo Stafford 105.US

[with  Tom Jobim, Newton Mendonça] 
03/1963 Meditation (Meditacao) Pat Boone 91.US
11/1966 Meditation Claudine Longet 98.US


[with  Jacques Plante, J.W. Stole, Del Roma,,Arthur Altman] 
03/1963 I Will Follow Him Little Peggy March 1.US

[with  Karl Goetz, Kurt Hertha, Arthur Altman, Del Roma, ,J.W. Stole] 
05/1963 Casanova / Chariot Petula Clark 39.UK

[with  Floyd Cramer] 
12/1963 Heartless Heart Floyd Cramer 124.US

[with  Toots Thielemans] 
04/1964 Bluesette Sarah Vaughan 131.US

[with Edú Lobo ] 
03/1967 For Me Sérgio Mendes 98.US

[with Antônio Carlos Jobim, Vinicius de Moraes] 
06/1964 The Girl from Ipanema Stan Getz & João Gilberto 5.US/29.UK
09/1964 The Girl from Ipanema Ernie Heckscher and His Orchestra 125.US

[with Michel Legrand ] 
01/1965 I Will Wait for You Steve Lawrence 113.US

[with  Marcos Valle, Paulo Sergio Valle] 
08/1966 Summer Samba (So Nice) Walter Wanderley 26.US

[with  Francis Lai] 
11/1967 Live for Life Carmen McRae & Herbie Mann 101.US
11/1967 Live for Life Jack Jones 99.US


[with  Jacques Demy, Michel Legrand] 
05/1970 Watch What Happens Lena Horne 119.US


[with Charles Fox] 
01/1973  Killing Me Softly with His Song Roberta Flack 1.US/6.UK
09/1973 I Got a Name Jim Croce 10.US
04/1976 Happy Days Pratt & McClain 5.US/31.UK
05/1976 Making Our Dreams Come True Cyndi Grecco 25.US
11/1976 Together O.C. Smith 25.UK
04/1977 Deeply Anson Williams 93.US
09/1978 Ready to Take a Chance Again Barry Manilow 11.US
06/1979 Different Worlds Maureen McGovern 18.US
11/1988 Killing Me Softly Al B. Sure! 80.US
03/1996 Killing Me Softly The Fugees 2.US/1.UK
05/2012 Killing Me Softly with His Song Katrina Parker 125.US
06/2013 Killing Me Softly Leah McFall 36.UK


[with  Elmer Bernstein] 
08/1979 Good Friend Mary MacGregor 39.US


[with   Vladimir Cosma] 

01/1986 Only Love Nana Mouskouri 2.UK


[with  Elmer Bernstein] 
08/1979 Good Friend Mary MacGregor 39.US


[with  Marcos Valle,,Paulo Sérgio Valle] 
10/2002 So Nice Bebel Gilberto 82.UK


[with  Elmer Bernstein] 
08/1979 Good Friend Mary MacGregor 39.US


[with Tyler Okonma, Dwayne Carter Jr., Henry Mancini ] 
07/2021 Hot Wind Blows Tyler the Creator 48.US

sobota, 18 kwietnia 2026

Voggue

Voggue to żeński duet wokalny disco z Kanady, w którego skład wchodziły Chantal Condor ]
i Angela Songui. Grupa nagrała dwa albumy i wydała wiele singli, w tym „Love Buzz” i „Dancin' the Night Away”, które pojawiły się na amerykańskich listach przebojów muzyki tanecznej.

W 1980 roku duet wydał swój pierwszy album o tym samym tytule, który zawierał single „Love Buzz”, „Here We Are” oraz ich najpopularniejszy singiel „Dancin' the Night Away”, wydany przez wytwórnię Celsius. Chociaż single zostały dobrze przyjęte, niektóre inne utwory na albumie zostały skrytykowane jako mniej dopracowane i pozbawione energii.

W 1981 roku ich najpopularniejszy singiel, „Dancin' the Night Away”, napisany przez Denisa LePage'a, spędził trzy tygodnie na 1. miejscu listy przebojów Hot Dance Club Play w USA, osiągnął 109. miejsce na liście Bubbling Under. Dotarł również do 39. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. Zajął również 4. miejsce w Belgii, a kolejny singiel „Movin' Up” osiągnął 35. miejsce w Belgii.

W 1983 roku ukazał się drugi album wydany przez Matra Records, zawierający single „I Love to Dance” i „Sun Struck Lovers”. Voggue rozpadł się w 1984 roku. W kulturze popularnej W sztuce Kevina Elyota „Coming Clean” znajduje się scena, w której w tle gra „Dancin' the Night Away”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dancin' The Night Away/Roller Boogie	Voggue	08.1981	39[6]	109[1]	Atlantic 3847	[written by Denis LePage, Denyse LePage][produced by Trans-Canada Disques][1[3][26].Hot Disco/Dance;Atlantic 3847 7"]
Love Buzz/Go For It	Voggue	03.1982	-	-	Atlantic 4011	[written by M. Daigle, F. L'Herbier, R. Rome, G. Leone, G. Kerri][produced by Michel Daigle, Francois L'Herbier][16[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 40 844 7"]

Jim Noir

Jim Noir ma 24 lata i pochodzi z podmanchesterskiego Davyhulme. Jego rodzice to Jacque i
Jacqueline. Naprawdę nazywa się Alan Roberts, a swój sceniczny pseudonim zawdzięcza Vicowi Reevesowi, który w szkolnych dziennikach figurował jako Jim Moir. Do dziś wydał tylko jedną płytę - "Tower Of Love". Jest ona nota bene kompilacją trzech dostępnych dziś tylko na aukcjach internetowych EPek ("Eanie Meany", "My Patch" i "A Quiet Man"), do których dodano kilka nowych kompozycji.
Można się w nich doszukać między innymi fascynacji takimi zespołami jak The Beach Boys, The Beatles z okresu "Sierżanta Pieprza", Super Furry Animals, The Beta Band, czy wczesnych Pink Floyd - słowem psychodelii, a z drugiej strony muzykami pokroju Badly Drawn Boy'a czy Richarda Hawley'a. Wszystkie piosenki zostały nagrane w domu Jima. Na wszystkich instrumentach w każdej piosence również gra sam Jim. Na Wyspach album ukazał się nakładem małej niezależnej wytwórni My Dad Recordings. W Stanach zainteresowała się nim Barsuk Records, wydająca niegdyś płyty Death Cab For Cutie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Patch	Jim Noir	05.2006	65[3]	-	My Dad Recordings MY 013	[written by Jim Noir]
Eanie Meany/Ordinary Man	Jim Noir	07.2006	67[3]	-	My Dad Recordings MY 011	[written by Jim Noir]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tower Of Love	Jim Noir	12.2005	-	-	My Dad Recordings MY 010	[produced by Jim Noir]

Narada Michael Walden

Narada Michael Walden ( Michael Walden; ur. 23 kwietnia 1952r) to amerykański muzyk,
wokalista, autor tekstów i producent muzyczny. Imię Narada nadał mu guru Sri Chinmoy. Karierę rozpoczął jako perkusista, grając głównie w jazzie fusion, występując z Johnem McLaughlinem i Mahavishnu Orchestra, Chickiem Coreą, Jaco Pastoriusem, Jeffem Beckiem, Wayne’em Shorterem i Weather Report oraz Allanem Holdsworthem. Po otrzymaniu mentoringu od Quincy'ego Jonesa, przeszedł do roli autora tekstów i producenta, pracując w latach 80-tych i 90-tych z wieloma artystami R&B, takimi jak Whitney Houston, Aretha Franklin, Stacy Lattisaw, Angela Bofill, Jermaine Stewart, Tevin Campbell i Mariah Carey, a także z innymi wokalistami reprezentującymi różne gatunki muzyczne.

W 2020 roku został perkusistą Journey, zastępując Steve'a Smitha. W 2021 roku został jednym z dwóch perkusistów w zespole, obok powracającego Deena Castronovo, przed odejściem w 2022 roku. Pojawia się na albumie zespołu Freedom (2022), będąc współproducentem i grając na albumie przed swoim odejściem.

Walden urodził się w Plainwell w stanie Michigan. W latach 1970–1972 studiował na Western Michigan University w Kalamazoo w stanie Michigan. Po ukończeniu studiów Walden grał w zespołach rockowych w Miami. W latach 1974–1976 był członkiem drugiej wersji Mahavishnu Orchestra, grając na perkusji i śpiewając. Atlantic wydał jego pierwszy album, Garden of Love Light, w 1977 roku, z singlem, który trafił na listę przebojów R&B. Po albumie ukazały się „I Cry I Smile” i „The Awakening”.Ten ostatni album osiągnął 15. miejsce na liście przebojów R&B.

Single Waldena cieszyły się popularnością w R&B w latach 80-tych, w tym duet z Patti Austin i występ na ścieżce dźwiękowej filmu „Bright Lights, Big City”. Zbudował swoje studio w 1985 roku i produkował muzykę dla takich artystów jak The Temptations, Stacy Lattisaw, Aretha Franklin, Angela Bofill, Lisa Fischer, Sister Sledge, Herbie Hancock, Patti Austin, Whitney Houston, Clarence Clemons, George Benson, Sheena Easton, Kenny G, Lionel Richie, Al Jarreau i Mariah Carey. Walden był nominowany do ośmiu nagród Grammy i zdobył trzy: za najlepszą piosenkę R&B za „Freeway of Love” (1985); za Producenta Roku, Muzyka Nieklasyczna;oraz za Album Roku za The Bodyguard: Original Soundtrack Album (1993).

W 2013 roku Walden poślubił byłą nauczycielkę szkoły katolickiej Katie Mersereau w Marin Civic Center w San Rafael w Kalifornii. Para ma dwie córki, Kelly i Kaylę, oraz syna Michaela. Para współpracowała przy albumie zespołu Walden Evolution, wydanym w 2015 roku, a Mersereau jest wymieniona jako wokalistka wspierająca w czterech utworach i autorka jednej piosenki pod nazwiskiem po mężu, Katie Mersereau-Walden.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Delightful/You Are Love	Narada Michael Walden	04.1977	-	-	Atlantic 3385	[written by Narada Michael Walden][produced by Tom Dowd][81[5].R&B Chart]
I Don't Want Nobody Else (To Dance With You)/Will You Ever Know	Narada Michael Walden	02.1979	-	47[11]	Atlantic 3541	[written by Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden][9[20].R&B Chart]
Give Your Love A Chance/The Awakening - Part 2	Narada Michael Walden	06.1979	-	-	Atlantic 3580	[written by Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden, Patrick Adams][80[5].R&B Chart]
I Shoulda Loved Ya/Carry On	Narada Michael Walden	02.1980	8[9]	66[6]	Atlantic 3631	[written by Narada Michael Walden, T. M. Stevens, Alee Willis][produced by Narada Michael Walden, Bob Clearmountain][4[21].R&B Chart]
Tonight I'm Alright/You're Soo Good	Narada Michael Walden	04.1980	34[9]	-	Atlantic 3655	[written by Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden, Bob Clearmountain][35[10].R&B Chart]
The Real Thang/You Will Find Your Way	Narada Michael Walden	10.1980	-	-	Atlantic 3764	[written by Narada Michael Walden, Bunny Hill, Corrado Rustici][produced by Narada Michael Walden, Bob Clearmountain][22[14].R&B Chart]
I Want You/Lucky Fella	Narada Michael Walden	12.1980	-	-	Atlantic 3783	[written by Narada Michael Walden, Lisa Walden, Corrado Rustici][produced by Narada Michael Walden, Bob Clearmountain][46[11].R&B Chart]
You're # 1/Blue Side Of Midnight	Narada Michael Walden	05.1982	-	-	Atlantic 4037	[written by Narada Michael Walden, Randy Jackson, Bob Castell Blanch, Frank Martin, Allee Willis][19[12].R&B Chart]
Summer Lady/You Ought To Love Me	Narada Michael Walden	08.1982	-	-	Atlantic 89996	[written by Narada Michael Walden, Lisa Walden][produced by Narada Michael Walden][39[9].R&B Chart]
Gimme, Gimme, Gimme/Wear Your Love	Narada Michael Walden (Duet With Patti Austin)	02.1985	87[3]	106[2]	Warner Bros. 29077	[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][39[10].R&B Chart]
The Nature Of Things/Dancin' On Main St.	Narada Michael Walden	06.1985	-	-	Warner Bros. 29017	[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen, Preston Glass][produced by Narada Michael Walden][82[3].R&B Chart]
Divine Emotions/Tighter	Narada	04.1988	8[10]	-	Reprise 27967	[written by N. M. Walden, J. Cohen][produced by Narada Michael Walden][21[13].R&B Chart][piosenka z filmu "Bright Light,Big City"]
Wild Thing/We Still Have A Dream	Narada	09.1988	-	-	Reprise 27851	[written by N. M. Walden, J. Cohen][produced by Narada Michael Walden][97[1].R&B Chart]
Can't Get You Outta My Head/We Still Have A Dream	Narada	09.1988	93[1]	-	Reprise W 7767 [UK]	[written by N. M. Walden, J. Cohen, D. Frazer, R. L. Smith][produced by Narada Michael Walden]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Awakening	Narada Michael Walden	03.1979	-	103[16]	Atlantic 19 222	[produced by Narada Michael Walden, Patrick Adams, Sonny Burke, Wayne Henderson]
The Dance of Life	Narada Michael Walden	01.1980	-	74[19]	Atlantic 19 259	[produced by Narada Michael Walden, Bob Clearmountain]
Victory	Narada Michael Walden	10.1980	-	103[8]	Atlantic 19 279	[produced by Narada Michael Walden, Bob Clearmountain]
Confidence	Narada Michael Walden	06.1982	-	135[6]	Atlantic 19 351	[produced by Narada Michael Walden]
Divine Emotion	Narada Michael Walden	05.1988	60[5]	-	Atlantic WX 172 [UK]	[produced by Narada Michael Walden]

piątek, 17 kwietnia 2026

Guesss

Guesss to duet R&B z St. Louis w stanie Missouri, którego członkami byli
Darryl Gerdine i Ronnie Irons. W 1994 roku wydali swój jedyny album zatytułowany po prostu „Guess”, który osiągnął 63. miejsce na liście Billboard R&B Albums i 38. miejsce na liście Billboard Heatseekers Albums. Ich pierwszy singiel „Shu-B” osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 12 tygodni. Drugi singiel „Tell Me Where It Hurts” osiągnął 45. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, stając się ich najwyższym jak dotąd występem na liście, utrzymując się na niej przez 15 tygodni. Trzeci singiel z albumu „It’s You That I Need” osiągnął 49. miejsce na liście Billboard Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 10 tygodni.

Dwa single promocyjne „Wakdatpaddi” i „My Reason (For Loving Someone Else)” zostały wydane, ale nie znalazły się na listach przebojów. Po tym wydarzeniu Guesss popadł w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shu-B	Guesss	09.1993	-	-	Warner 18 397	[written by Carlas Closson, Darryl Gerdine, Daryl Smith, Ronnie Irons][produced by Carlas C. Closson, Michael J. Powell][51[12].R&B Chart]
Tell Me Where It Hurts	Guesss	02.1994	-	-	Warner 18 303	[produced by Michael J. Powell][45[15].R&B Chart]
It's You That I Need	Guesss	05.1994	-	-	Warner 18 223	[written by Michael Stokes, Verdell Lanier][produced by Michael J. Powell][49[10].R&B Chart]

N-Phase

N-Phase to grupa R&B z Rockhill w Południowej Karolinie z lat 90-tych, w skład której wchodzili
Melvin Baxter, Al Boyd, Tevlin Williamson, Donnie Mayes i Marlon Davis. Melvin, Tevlin i Marlon początkowo śpiewali jako trio a capella w klubach w swoim rodzinnym mieście. W następnym roku poznali Ala i Donny'ego i założyli N-Phase. Po tym, jak stali się lokalnymi ulubieńcami, nagrali taśmy demo i zaczęli szukać wytwórni płytowej.

Kiedy stacja radiowa WPCG w Waszyngtonie zaczęła grać ich piosenkę „Ooh Yeah!”, a szum wokół utworu dotarł do Maverick Records, zespół podpisał kontrakt z wytwórnią. W 1994 roku N-Phase wydali swój debiutancki album o tym samym tytule, który osiągnął 27. miejsce na liście Heatseekers Albums magazynu Billboard i 58. miejsce na liście R&B Albums tego samego magazynu. Ich album został wyprodukowany przez R. Kelly'ego.

Dotychczasowym najwyższym osiągnięciem N-Phase na listach przebojów był singiel „Spend the Night”, który osiągnął 5. miejsce na liście Bubbling Under Hot 100 Singles magazynu Billboard oraz 23. miejsce na liście Hot R&B Singles, utrzymując się na niej przez 20 tygodni. Ich kolejny singiel (cover utworu zespołu Manhattans „Kiss and Say Goodbye”) osiągnął 78. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 3 tygodnie.

Po tym wydarzeniu zespół pozornie popadł w zapomnienie. W 2007 roku N-Phase wydał album gospel „The Time’s Right Now”, który jest obecnie dostępny na CD Baby i iTunes.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spend The Night	N-Phase	07.1994	-	105[10]	Maverick/Sire 18 194	[written by R. Kelly][produced by R. Kelly][23[20].R&B Chart]
Kiss And Say Goodbye	N-Phase	11.1994	-	-	Maverick/Sire 18 041	[produced by Jerome "Rome" Jefferson][78[3].R&B Chart]

For Today

For Today, chrześcijański zespół metalcore'owy z Sioux City w stanie Iowa, wydał swój pierwszy
album „Ekklesia” w 2008 roku. Podpisując kontrakt z wytwórnią Facedown Records, For Today- założony w 2005 roku w składzie Mattie Montgomery (wokal), Ryan Leitru (gitara), Mike Reynolds (gitara), Brandon Leitru (bas) i David Morrison (perkusja) - spędził lwią część pierwszych lat działalności, grając na żywo.

Z albumem do promocji w 2008 roku, zespół miał zaplanowany długi rok tras koncertowych i koncertów. Po debiucie kontynuowali działalność, wydając w 2008 roku kolejny album, „Portraits”. Ich trzeci album, „Breaker” z 2010 roku, stał się pierwszym, który dotarł do ogólnej listy przebojów, a „Immortal”, debiutancki album „For Today” z 2012 roku, wydany przez wytwórnię Razor & Tie, odniósł jeszcze większy sukces, trafiając do pierwszej dwudziestki. Matty Mullins z Memphis May Fire był gościem na ich piątym albumie, „Fight the Silence” z 2014 roku.

W 2015 roku zastąpili gitarzystę rytmicznego Samuela Pennera Jimem Hughesem z zespołu Colossus. Podpisując kontrakt z wytwórnią Nuclear Blast Records, wydali w październiku tego samego roku swój szósty album, „Wake”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Breaker	For Today	08.2010	-	54	Facedown 097	[produced by Will Putney]
Immortal	For Today	05.2012	-	15	Razor & Tie 7930183321	[produced by Will Putney]
Prevailer	For Today	04.2013	-	47	Razor & Tie 7930183405	[produced by Will Putney]
Fight the Silence	For Today	02.2014	-	32	Razor & Tie 725	[produced by Will Putney]
Wake	For Today	10.2015	-	67	Nuclear Blast 3611	[produced by Will Putney]