Tracey Lee

Tracey Lee (ur. 22 października 1970 r.) to amerykański artysta hip-hopowy i prawnik
specjalizujący się w branży rozrywkowej. Zyskał rozgłos w 1997 roku, kiedy to jego singiel „The Theme (It's Party Time)” - który przez trzydzieści siedem tygodni utrzymywał się na liście Billboard Hot 100 - stał się wielkim przebojem. 8 kwietnia 1997 roku ukazał się jego debiutancki album *Many Facez*. Jako wschodząca gwiazda hip-hopu, Tracey Lee miał okazję współpracować z wielokrotnie nagradzanymi artystami, takimi jak Busta Rhymes, Kanye West czy The Notorious B.I.G. (z tym ostatnim nagrał utwór „Keep Your Hands High”). Lee wystąpił również gościnnie w piosence „Goin' Nowhere” duetu Changing Faces, pochodzącej z albumu *All Day, All Night*.  

Pojawiał się w ogólnokrajowych programach telewizyjnych, m.in. *BET Rap City: The Basement*, *BET Teen Summit*, *The Keenen Ivory Wayans Show* oraz w serialu stacji HBO *Arliss*. W październiku 2014 roku Lee wydał album *ESQ: The Revelation* nakładem własnej niezależnej wytwórni LLeft Entertainment, korzystając z dystrybucji firmy TuneCore. Od tamtej pory opublikował dwa kolejne niezależne projekty: *Expect The Unexpected* (2019) oraz *Glory* (2020).  

Jesienią 2016 roku dołączył do kadry dydaktycznej Coppin State University jako wykładowca prowadzący zajęcia z zakresu biznesu muzycznego. Lee jest absolwentem Howard University (uzyskał licencjat w dziedzinie komunikacji) oraz Southern University Law Center (gdzie zdobył tytuł prawniczy Juris Doctor). Do grona jego klientów należeli m.in.: nominowany do nagrody Grammy artysta Eric Roberson, firma Invisible Productions (współpracująca z Kelly Rowland, Solange Knowles i Kobem Bryantem) oraz DJ Young Guru (DJ koncertowy i realizator dźwięku współpracujący z Jayem-Z). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Theme (It's Party Time)	Tracey Lee	02.1997	51[2]	55[18]	Universal 56 114	[written by Tracey Lee][produced by D-Dot,Ron "Amen-Ra" Lawrence][19[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Many Facez	Tracey Lee	04.1997	-	111[6]	Universal 53 036	[produced by Cedric Thornton,Deric "D-Dot" Angelettie,DJ Parlay,Ike Lee III,Michael Jeter,Nashiem Myrick,Ron "Amen-Ra" Lawrence,Tracey Lee,William "Pirate" Darden]

Tommy Lee

Jako perkusista Mötley Crüe, Tommy Lee spędził lata 80-te jako gwiazda głównego
nurtu metalu. Jego wybryki - zarówno na scenie, jak i poza nią - budowały wokół zespołu legendę dekadencji i rozwiązłości. Gdy era hair metalu ustąpiła miejsca grunge’owi i muzyce alternatywnej lat 90-tych, Lee wraz z kolegami z Crüe przechodzili przez kolejne zmiany składu, rozstania i reaktywacje. Lee udzielał się również poza Mötley Crüe, angażując się w liczne projekty muzyczne i przyciągając uwagę mediów swoim barwnym życiem prywatnym. Fascynację rapem i nu metalem przelał na projekt Methods of Mayhem, a w solowych wydawnictwach eksperymentował z różnymi gatunkami - od pogodnego country-popu na płycie *Tommyland: The Ride* (2005) po surowe brzmienia EDM na albumie *Andro* (2020). 

 Tommy Lee, urodzony jako Thomas Lee Bass 3 października 1962 roku w Atenach w Grecji, przeprowadził się z rodziną do Kalifornii rok po przyjściu na świat. Pierwszy zestaw perkusyjny otrzymał w wieku czterech lat, jednak na poważnie zajął się grą dopiero jako nastolatek, po odkryciu hard rocka i heavy metalu. Po występach w szkolnej orkiestrze marszowej Lee porzucił szkołę w ostatniej klasie, by w pełni poświęcić się realizacji marzenia o dołączeniu do zespołu rockowego. Jego pierwszą prawdziwą grupą było Suite 19, występujące na początku lat 80-tych w klubach przy Sunset Strip w Los Angeles. To właśnie podczas koncertu Suite 19 Lee poznał swojego przyszłego kolegę z zespołu, Nikki’ego Sixxa.  Sixx był basistą poszukującym muzyków do stworzenia teatralnego zespołu grającego hymniczny heavy metal; gdy zobaczył grę Lee, wiedział, że znalazł odpowiedniego perkusistę. Sixx zdołał namówić Lee do odejścia z Suite 19 i założenia trzonu przyszłego Mötley Crüe. Perkusista przyjął pseudonim Tommy Lee (otrzymując od Sixxa przydomek „T-Bone”), a wkrótce potem do rodzącego się zespołu dołączył gitarzysta Mick Mars. Lee zaproponował kandydaturę wokalisty, którego znał jeszcze ze szkoły średniej - Vince’a Neila. Choć początkowo trudno było namówić go na przesłuchanie, Neil ostatecznie zdobył posadę już podczas pierwszej wspólnej sesji.  

Zespół Mötley Crüe szybko zyskał fanatyczne grono lokalnych wielbicieli i wydał swój debiutancki album, *Too Fast for Love*, nakładem własnej, niezależnej wytwórni Leathür. Wkrótce potem wytwórnia Elektra Records zdecydowała się podpisać kontrakt z zespołem i wznowiła jego debiutancki krążek. Grupa rozpoczęła serię przebojowych wydawnictw- *Shout at the Devil* (1983), *Theater of Pain* (1985), *Girls, Girls, Girls* (1987) oraz *Dr. Feelgood* (1989) - dzięki czemu kwartet ten stał się jednym z najważniejszych zespołów hardrockowych i heavymetalowych lat 80-tych. 

Zespół wyniósł rockowe widowisko na zupełnie nowy poziom, zwłaszcza za sprawą Lee, którego solówki perkusyjne opierały się na efektownych sztuczkach - takich jak obracanie się całego zestawu perkusyjnego wokół własnej osi, podczas gdy on nieustannie uderzał w bębny. Choć jego osiągnięcia z Mötley Crüe są imponujące, to głośne małżeństwa z gwiazdami -Heather Locklear w latach 80-tych i Pamelą Anderson w latach 90-tych- uczyniły z Tommy'ego Lee postać powszechnie rozpoznawalną. Jedno z najgłośniejszych wydarzeń z jego udziałem miało miejsce w trakcie burzliwego związku z Anderson; oboje znaleźli się wówczas w centrum szeroko komentowanego skandalu z tzw. sekstaśmą (nagranie wideo skradzione z ich domu zostało ostatecznie upublicznione). W 1998 roku Lee spędził również kilka miesięcy za kratkami, gdy Anderson oskarżyła go o pobicie na oczach ich dzieci. Para rozwiodła się, podczas gdy perkusista Mötley Crüe odbywał karę więzienia, jednak po jego wyjściu na wolność pogodzili się, by następnie ponownie się rozstać. Podczas pobytu w więzieniu Lee postanowił również opuścić Mötley Crüe i dotrzymał tej obietnicy po zakończeniu trasy koncertowej promującej album *Greatest Hits* w 1999 roku. 

Gdy moda na rap-metal nabrała tempa, Lee założył utrzymany w podobnym stylu zespół Methods of Mayhem, wydając w 1999 roku album zatytułowany nazwą grupy. Choć po odejściu z Mötley Crüe muzyk nie był już ściśle związany z zespołem, zgodził się wziąć udział w pracach nad ich szczerą autobiografią *The Dirt*, wydaną w 2001 roku. Oprócz działalności muzycznej w zespołach Crüe i MOM, Lee występował gościnnie na płytach innych artystów (m.in. *The Urge* Stuarta Hamma, *Downward Spiral* Nine Inch Nails czy *Hellbilly Deluxe* Roba Zombie), nagrał solowy utwór „Welcome to Planet Boom” na ścieżkę dźwiękową filmu *Barb Wire* (1996) z udziałem swojej ówczesnej żony Pameli Anderson, a także wyprodukował album grupy Electric Love Hogs - projektu Johna Feldmanna i Simona Williamsa, powstałego przed założeniem przez nich zespołu Goldfinger. Zakończył współpracę z Tilo (partnerem z MOM) i rozpoczął nagrania z członkami zespołów Incubus oraz Deftones. 

Z czasem Lee zaczął nagrywać utwory, w których występował niemal wyłącznie samodzielnie; materiał ten ostatecznie ukazał się jako jego pierwszy solowy album, *Never a Dull Moment*. Wydana w 2002 roku płyta odzwierciedlała jego zamiłowanie do rap-metalu i muzyki elektronicznej, a jednocześnie brakowało jej tej pewności siebie i zadziorności typowej dla Mötley Crüe, z których słynął muzyk. Trzy lata później Lee ponownie połączył siły z Mötley Crüe przy okazji wydania kompilacji największych przebojów *Red, White & Crüe*. Premierze towarzyszyła wielka trasa koncertowa - The Red, White & Crüe Tour 2005: Better Live Than Dead - będąca pierwszym tournée zespołu od sześciu lat. W okresie tym, równolegle z reaktywacją grupy, Lee przygotowywał się również  swój występ w reality show i nowy solowy album. „Tommy Lee Goes to College”, na którym Lee uczęszczał na zajęcia i grał w orkiestrze marszowej na Uniwersytecie Nebraski w Lincoln, miał premierę w sierpniu 2005 roku. Oprócz debiutu w reality show, Lee wydał również autobiografię „Tommyland” oraz drugi solowy album długogrający „Tommyland: The Ride”.  

Album zawierał singiel „Good Times”, popowy utwór w stylu country, który trafił na listę Billboard Hot 100.  Lee przetrwał resztę lat 2000., odchodząc i ponownie dołączając do Mötley Crüe (grając na albumie zespołu „Saints of Los Angeles” z 2008 roku), ponownie łącząc się i rozstając z Anderson oraz angażując się w różne projekty poboczne. W tym czasie rozwinęło się również jego zainteresowanie muzyką elektroniczną i DJ-ingiem, a on sam zaczął występować na żywo jako DJ i tworzyć własne utwory elektroniczne. 

Drugi album Methods of Mayhem ukazał się w 2010 roku wraz z albumem „A Public Disservice Announcement”. Płyta składała się częściowo z pomysłów nadesłanych przez fanów i słuchaczy online, a Lee i producent Scott Humphrey wybrali najbardziej odpowiednie fragmenty spośród ponad 10 000 zgłoszeń. Kolejna dekada przyniosła kolejne trasy koncertowe Crüe, a także gościnny występ jako perkusista na albumie „Monuments to an Elegy” Smashing Pumpkins z 2014 roku oraz w utworze „Over Now” Post Malone'a z 2018 roku. W czerwcu 2020 roku Lee ogłosił, że jego trzeci solowy album, „Andro”, ukaże się w październiku tego samego roku. Będzie to jego pierwszy solowy album od 15 lat, a przed premierą udostępnił dwa utwory z towarzyszącymi im teledyskami, wyreżyserowanymi przez Freda Dursta. Brzmiąc bardziej jak ponura, agresywna muzyka elektroniczna niż imprezowy metal z młodości Lee, Andro posadził Lee na krześle producenta, a jego intensywne partie instrumentalne były rapowane przez takich artystów jak PUSH PUSH i Killvein.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Times	Tommy Lee	10.2005	173[1]	95[1]	TL Education	[written by Tommy Lee ,Scott Humphrey ,Bradley G. Walker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never a Dull Moment	Tommy Lee	06.2002	-	39[8]	MCA 112 856	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Tommyland: The Ride	Tommy Lee	08.2005	-	62[7]	TL Educational 90 005	[produced Scott Humphrey, Tommy Lee]
Andro	Tommy Lee	10.2020	-	76	Better Noise Music 856	[produced Tommy Lee]

Peggy Lee

Urzekająca barwa głosu Peggy Lee, jej charakterystyczny styl interpretacji, szeroki repertuar
oraz umiejętność samodzielnego pisania piosenek uczyniły ją jedną z najbardziej fascynujących artystek ery wielkich wokalistek. Jej kariera rozciągała się od przełomowego występu w przeboju Benny'ego Goodmana „Why Don't You Do Right” aż po liczne solowe sukcesy, które ukazywały jej zniewalający talent wokalny - będący idealną równowagą między zmysłowym swingiem a doskonałym warsztatem muzycznym. Lee zaczynała na początku lat 40-tych jako wokalistka w orkiestrze Goodmana, by wkrótce potem stać się gwiazdą występującą na własny rachunek. Choć nagrała wiele przebojów popowych, nieustannie zacierała granice między popem a jazzem, zyskując uznanie krytyków jako jedna z najwybitniejszych amerykańskich piosenkarek w obu tych gatunkach. Ponadto Lee udzielała się w świecie filmu zarówno jako aktorka, jak i kompozytorka - szczególnie aktywnie w latach 50-tych (za rolę w obrazie *Pete Kelly's Blues* otrzymała nominację do Oscara). 

 Była pionierką stylu wokalnego określanego mianem „cool”, a największą sławę przyniosła jej interpretacja utworu Little Willie Johna „Fever”, pochodzącego z wydanego w 1958 roku albumu *Sea Shells*. Jako niestrudzona artystka pracowała aż do momentu, gdy w latach 90-tych podupadła na zdrowiu. 

Urodziła się jako Norma Egstrom w Jamestown w stanie Dakota Północna; w wieku czterech lat straciła matkę, a po powtórnym ożenku ojca musiała znosić trudne relacje z macochą. Wyczucia swingu nabrała, słuchając w radiu muzyki Counta Basiego; samodzielnie uczyła się śpiewu, a w wieku 14 lat zadebiutowała na antenie radiowej. Następnie przeniosła się do Fargo (gdzie przyjęła pseudonim Peggy Lee), a później do Minneapolis i St. Louis, by występować z regionalnym zespołem. Dwukrotnie próbowała szczęścia w Hollywood, jednak obie wyprawy zakończyły się niepowodzeniem. Przełom w jej karierze nastąpił w 1941 roku, kiedy to grupa wokalna, z którą współpracowała, zaczęła występować w jednym z klubów w Chicago. Tam usłyszał ją Benny Goodman, którego stała wokalistka, Helen Forrest, właśnie odchodziła z zespołu.  

Zaledwie kilka dni później Lee nagrała utwór z Goodmanem – debiutując popularną piosenką „Elmer's Tune” mimo ogromnej tremy. W tym samym roku kilka jej utworów odniosło sukces komercyjny, w tym „I Got It Bad (And That Ain't Good)” oraz „Winter Weather”. W 1943 roku utwór „Why Don't You Do Right” stał się jej pierwszym wielkim przebojem, jednak jeszcze w tym samym roku artystka opuściła orkiestrę Goodmana (i całkowicie wycofała się z branży muzycznej) po poślubieniu gitarzysty tego zespołu, Dave’a Barboura. Po nieco ponad roku życia w domowym zaciszu Peggy Lee powróciła do muzyki- początkowo biorąc udział w nagraniu gwiazdorskiego albumu jazzowego. Pod koniec 1945 roku podpisała solowy kontrakt z wytwórnią Capitol i już pierwszym singlem, „Waitin' for the Train to Come In”, trafiła na listy przebojów. 

 W kolejnych latach dekady Lee odnosiła liczne sukcesy, wprowadzając na listy przebojów ponad dwadzieścia utworów, w tym „It's a Good Day”, „Mañana (Is Soon Enough for Me)” - najpopularniejszą piosenkę 1948 roku -oraz „I Don't Know Enough About You”. Wiele z jej singli powstało we współpracy z Barbourem, który był jej stałym partnerem zarówno w komponowaniu, jak i nagrywaniu muzyki. Po przejściu do wytwórni Decca w 1952 roku Peggy Lee odniosła sukces dzięki singlowi „Lover” oraz albumowi *Songs from Pete Kelly's Blues*, nagranemu wspólnie z Ellą Fitzgerald (obie artystki wystąpiły również w samym filmie). Na początku lat 50-tych prowadziła także własną audycję radiową, w której często prezentowała twórczość cenionych przez siebie kompozytorów, takich jak Johnny Mercer, Hoagy Carmichael, Matt Dennis i inni. Wytwórnię Decca opuściła jednak po zaledwie pięciu latach, by powrócić do Capitol. Tam wyróżniła się nagrywaniem różnorodnego materiału, obejmującego utwory- a niekiedy całe albumy - inspirowane bluesem, muzyką latynoską, kabaretem i popem.  

Lee współpracowała z wieloma wybitnymi twórcami i zespołami: w 1957 roku nagrała album *The Man I Love* z orkiestrą pod dyrekcją samego Franka Sinatry; w 1959 roku wystąpiła na żywo z kwintetem George’a Shearinga, co zaowocowało płytą *Beauty and the Beat*; w 1961 roku nagrała *If You Go* z Quincy Jonesem jako aranżerem i dyrygentem, a w 1963 roku - *Mink Jazz* z aranżacjami Benny’ego Cartera. Problemy Barboura z alkoholem doprowadziły do ​​rozpadu ich małżeństwa, choć do jego śmierci w 1965 roku pozostali dobrymi przyjaciółmi. 

 Peggy Lee była jedną z pierwszych orędowniczek rocka i szybko zaczęła sięgać po repertuar utrzymany w tym stylu. Biorąc pod uwagę jej artystyczną głębię i otwartość na wartościowe utwory niezależnie od ich pochodzenia, nie dziwi fakt, że świetnie odnajdowała się w melodyjnym nurcie rocka końca lat 60-tych, wykonując znakomite kompozycje takich twórców jak Jimmy Webb, Buffy Sainte-Marie, Burt Bacharach, Randy Newman, duet Goffin & King czy John Sebastian. W 1969 roku była o krok od wejścia do pierwszej dziesiątki list przebojów z utworem „Is That All There Is?” autorstwa spółki Leiber & Stoller. Kontynuowała nagrywanie współczesnego materiału aż do wydania w 1972 roku albumu *Norma Deloris Egstrom from Jamestown, North Dakota*, który stanowił powrót do jej korzeni. Był to jednak jej ostatni krążek dla wytwórni Capitol.  

Zanim na początku lat 80-tych praktycznie wycofała się z życia artystycznego, nagrała pojedyncze albumy dla wytwórni Atlantic, A&M, Polydor UK oraz DRG. Powróciła w 1988 roku, wydając dla Musicmasters dwie płyty, na których na nowo zmierzyła się ze swoimi wcześniejszymi przebojami. Jej ostatni album, *Moments Like This*, powstał w 1992 roku dla wytwórni Chesky. Faktycznie pozbawiona głosu po udarze w 1998 roku; zmarła na zawał serca w swoim domu w Bel Air na początku 2002 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Waitin' For The Train To Come In/I'm Glad I Waited For You	Peggy Lee	11.1945	-	4[14]	Capitol 218	[written by Martin Block, Sunny Skylar][produced by Lee Gillette]
I Don't Know Enough About You/ I Can See It Your Way	Peggy Lee	05.1946	-	7[6]	Capitol 236	[written by Dave Barbour, Peggy Lee][produced by Milt Gabler]
It's All Over Now/Aren't You Kind Of Glad We Did?	Peggy Lee	11.1946	-	10[6]	Capitol 292	[written by Sunny Skylar,Don Marcotte]
It's A Good Day/He's Just My Kind	Peggy Lee	01.1947	-	16[1]	Capitol 322	[written by Peggy Lee,Dave Barbour]
Chi-Baba Chi-Baba (My Bambino Go To Sleep)/Ain'tcha Ever Comin' Back	Peggy Lee	06.1947	-	10[4]	Capitol 419	[written by Mack David,Jerry Livingston,Al Hoffman]
Golden Earrings/I'll Dance At Your Wedding	Peggy Lee	11.1947	-	A:2[18];B:11[3]	Capitol 15 009	[A:written by Victor Young,Jay Livingston,Ray Evans][B:written by Ben Oakland, Herb Magidson][tytułowa piosenka z filmu]
Mañana (Is Soon Enough For Me)/All Dressed Up With A Broken Heart	Peggy Lee	01.1948	-	1[9][21]	Capitol 15022	[written by Dave Barbour, Peggy Lee]
Laroo Laroo Lili Bolero/Talking To Myself About You	Peggy Lee	04.1948	-	13[2]	Capitol 15048	[written by Sylvia Dee,Sid Lippman,Elizabeth Evelyn Moore]
Somebody Else Is Taking My Place/Why Don't You Do Right	Benny Goodman And His Orchestra With Peggy Lee	06.1948	-	30[1]	Columbia 38198	[written by D. Howard, Ellsworth, Morgan]
Caramba! It's The Samba/Baby, Don't Be Mad At Me	Peggy Lee	06.1948	-	13[2]	Capitol 15090	[written by Irving Taylor,George Wyle,Eddie Pola]
Bubble-Loo Bubble-Loo/Why Don't You Do Right (Get Me Some Money Too)	Peggy Lee	08.1948	-	29[1]	Capitol 15118	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Blum Blum (I Wonder Who I Am)/If You Could See Me Now	Peggy Lee	03.1949	-	27[1]	Capitol 15371	[written by Peggy Lee, Dave Barbour]
Similau/While We're Young	Peggy Lee	04.1949	-	17[1]	Capitol 15416	[written by Harry Coleman, Arden Clar]
Bali Ha'i/There Is Nothin' Like A Dame [Dave Barbour]	Peggy Lee	05.1949	-	13[16]	Capitol 57-543	[written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein II][piosenka z musicalu "South Pacific"]
Riders In The Sky (A Cowboy Legend)/Please Love Me Tonight	Peggy Lee	05.1949	-	2[9]	Capitol 57-608	[written by Stan Jones][#30 hit for The Ramrods in 1961]
The Good Old Master Painter/Bless You (For The Good That's In You)	Peggy Lee And Mel Tormé	01.1950	-	9[7]	Capitol 791	[written by Haven Gillespie, Beasley Smith]
Show Me The Way To Get Out Of This World ('Cause That's Where Everything Is)/Happy Music	Peggy Lee	08.1950	-	28[1]	Capitol 1105	[written by Matt Dennis, Lee Clark]
(When I Dance with You) I Get Ideas/Tonight You Belong To Me	Peggy Lee	09.1951	-	14[8]	Capitol 1573	[written by Dorcas Cochran,Julio Sanders]
Be Anything (But Be Mine)/Forgive Me	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Chorus And Orchestra	05.1952	-	21[3]	Decca 28142	[written by Irving Gordon][#25 hit for Connie Francis in 1964]
Lover/You Go To My Head	Peggy Lee And Gordon Jenkins And His Orchestra	06.1952	-	3[13]	Decca 28215	[written by Richard Rodgers, Lorenz Hart][piosenka z filmu "Love me tonight"][#3 hit for Paul Whiteman in 1933]
Watermelon Weather/The Moon Came Up With A Great Idea Last Night	Bing Crosby And Peggy Lee	07.1952	-	28[2]	Decca 28238	[written by Hoagy Carmichael, Paul Francis Webster]
Just One Of Those Things/I'm Glad There Is You (In This World Of Ordinary People)	Peggy Lee	08.1952	-	14[4]	Decca 28313	[written by Cole Porter]
Mr. Wonderful/Crazy In The Heart	Peggy Lee	03.1956	5[13][05.1957]	14[20]	Decca 29834	[written by George Weiss, Jerry Bock, Larry Holofcener][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u]
Joe Sings Joey, Joey, Joey/They Can't Take That Away From Me	Peggy Lee	05.1956	-	76[6]	Decca 29877	[written by Frank Loesser][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"]
Fever/You Don't Know	Peggy Lee	07.1958	5[11]	8[15]	Capitol 3998	[written by John Davenport,Eddie Cooley][produced by Milt Gabler][piosenka z musicalu na Broadway'u "The most happy fella"][5[6].R&B Chart]
Light Of Love/Sweetheart	Peggy Lee	11.1958	-	A:63[6];B:98[2]	Capitol 4071	[A:written by Charles Singleton][B:written by Winfield Scott]
Alright, Okay, You Win/My Man	Peggy Lee	01.1959	-	A:68[6];B:81[6]	Capitol 4115	[A:written by Sid Wyche,Mayme Watts][B:written by Maurice Yvain,Channing Pollack][produced by Milt Gabler][B:#1 hit for Fanny Brice in 1922]
Hallelujah, I Love Him So/I'm Lookin' Out The Window	Peggy Lee	05.1959	-	77[2]	Capitol 4189	[written by Ray Charles][produced by Dave Cavanaugh][#5 hit for Ray Charles in 1956]
Till There Was You/Bucket Of Tears	Peggy Lee	03.1961	30[4]	-	Capitol CL 15184 [UK]	[written by Meredith Willson]
I'm A Woman/Big Bad Bill (Is Sweet William Now)	Peggy Lee	01.1963	-	54[9]	Capitol 4888	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Dave Cavanaugh]
Pass Me By/That's What It Takes	Peggy Lee	02.1965	-	93[3]	Capitol 5346	[written by Cy Coleman, Carolyn Leigh][produced by Dave Cavanaugh][temat z filmu "Father Goose"]
Is That All There Is/I'm A Woman	Peggy Lee	09.1969	-	11[10]	Capitol 2602	[written by Jerry Leiber, Mike Stoller][produced by Jerry Leiber, Mike Stoller]
Fever 1992	Peggy Lee	08.1992	-	75[1]	Capitol PEG 1	[written by John Davenport,Eddie Cooley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Man I Love	Peggy Lee	09.1957	-	20[1]	Capitol 864	-
Jump for Joy	Peggy Lee	07.1958	-	15[2]	Capitol 979	-
Things Are Swingin’	Peggy Lee	12.1958	-	16[1]	Capitol 1049	[produced by David Cavanaugh]
Latin ala Lee	Peggy Lee	04.1960	-	11[59]	Capitol 1290	[produced by David Cavanaugh]
Basin Street East Proudly Presents Miss Peggy Lee	Peggy Lee	09.1961	-	77[22]	Capitol 1520	[produced by David Cavanaugh]
Bewitching-Lee!	Peggy Lee	08.1962	-	85[6]	Capitol 1743	-
Sugar ‘n’ Spice	Peggy Lee	11.1962	-	40[21]	Capitol 1772	[produced by David Cavanaugh]
I'm a Woman	Peggy Lee	03.1963	-	18[26]	Capitol 1857	[produced by David Cavanaugh]
Mink Jazz	Peggy Lee	07.1963	-	42[9]	Capitol 1850	[produced by David Cavanaugh]
In the Name of Love	Peggy Lee	09.1964	-	97[5]	Capitol 2096	[produced by David Cavanaugh]
Pass Me By	Peggy Lee	05.1965	-	145[4]	Capitol 2320	[produced by David Cavanaugh]
Big Spender	Peggy Lee	07.1966	-	130[3]	Capitol 2475	[produced by David Cavanaugh]
Is That All There Is?	Peggy Lee	12.1969	-	55[18]	Capitol 386	[produced by David Cavanaugh, Lieber & Stoller, Phil Wright]
Bridge Over Troubled Water	Peggy Lee	06.1970	-	142[9]	Capitol 463	[produced by Phil Wright]
Make It With You	Peggy Lee	12.1970	-	194[2]	Capitol 622	[produced by Phil Wright]

Julia Lee

Julia Lee (ur. 31 października 1902r - zm. 8 grudnia 1958r)  była amerykańską artystką
wykonującą muzykę bluesową, w tym odmianę określaną mianem „dirty blues” . Jej największym sukcesem komercyjnym był utwór „(Opportunity Knocks But Once) Snatch and Grab It”, który w 1947 roku dotarł na szczyt listy przebojów R&B magazynu „Billboard”. Artystka zasłynęła przede wszystkim z piosenek zawierających dwuznaczne teksty. 

 

 Julia Lee urodziła się w Boonville w stanie Missouri, w rodzinie o tradycjach muzycznych: jej ojciec, George E. Lee senior, był skrzypkiem i liderem zespołu smyczkowego, a starszy brat, George junior - saksofonistą i wokalistą. Lee dorastała w Kansas City (miejsce to widnieje również jako miejsce urodzenia w jej akcie zgonu). Istnieją pewne rozbieżności co do roku jej urodzenia: większość źródeł podaje rok 1902, podczas gdy na nagrobku widnieje rok 1903 - data ta figuruje również w akcie zgonu.  Lee uczęszczała do szkoły podstawowej Attucks Elementary School oraz szkoły średniej Lincoln High (którą ukończyła w 1917 roku). Pierwsze szlify muzyczne zdobywała w rodzinnym gronie; w wieku 10 lat zaczęła grać na pianinie, a jej nauczycielami byli utalentowani pianiści ragtime’owi, tacy jak Charlie Watts i Scrap Harris. Dalszą edukację muzyczną kontynuowała na Western University - uczelni historycznie przeznaczonej dla osób czarnoskórych, mieszczącej się w Quindaro w stanie Kansas. 

 

 Jeszcze jako nastolatka, w trakcie nauki, Lee występowała jako wokalistka z lokalnym zespołem (na kontrabasie grał w nim Walter Page). W 1918 roku rozpoczęła trwającą 15 lat współpracę ze swoim bratem, George’em E. Lee juniorem; wspólnie założyli trio (z udziałem wynajętego perkusisty) po powrocie George’a z wojska (gdzie grał na pianinie i saksofonie w orkiestrze). Już jako dziecko występowała również z triem smyczkowym swojego ojca podczas lokalnych wydarzeń. Na początku kariery zawodowej grywała akompaniamenty ragtime’owe do filmów niemych w lokalnych kinach. W latach 20-tych XX wieku George założył zespół Novelty Singing Orchestra - drugą pod względem znaczenia grupę w Kansas City (zaraz po orkiestrze Benniego Motena). Zespół -którego nazwa prawdopodobnie nawiązywała do klubu Novelty, gdzie muzycy występowali, a nie do gatunku muzycznego - działał do początku lat 30-tych; krótki epizod w jego składzie zaliczył wówczas Charlie Parker. Lee śpiewała w tej orkiestrze i grała na pianinie. 

 

Pierwsze znane nagranie Julii powstało w 1927 roku dla wytwórni Meritt Records; artystka grała wówczas na pianinie w orkiestrze George’a (istnieje możliwość, że dwa nagrania z udziałem Julii zrealizowano już w 1923 roku w Chicago dla wytwórni OKeh, lecz nigdy ich nie wydano). Nagranie to nie przyczyniło się jednak do rozwoju kariery Julii. Pierwszy sukces odniosła w listopadzie 1929 roku, nagrywając dla wytwórni Brunswick Records utwory z orkiestrą Novelty Singing Orchestra, w której pianistą i aranżerem był Jesse Stone. Julia wykonywała piosenki „He's Tall Dark and Handsome” oraz „Won't You Come Over to My House” swoim seksownym, kokieteryjnym głosem, grając jednocześnie na pianinie z wielką brawurą. Już w tych wczesnych nagraniach jej sposób interpretacji odważnych tekstów określano jako „beztroski” i „zadziorny”, a w warstwie lirycznej często pojawiały się dwuznaczności. W 1932 roku George na krótko połączył swój zespół z grupą Motena (Julia dzieliła wówczas obowiązki pianisty z Countem Basiem), jednak w 1933 roku reaktywował własny skład; wkrótce potem drogi Julii i George’a się rozeszły. 

 

W 1934 roku, w czasie Wielkiego Kryzysu, Lee zaczęła występować w Milton's Tap Room- nowym wówczas klubie nocnym dla białej klienteli - i pozostała tam aż do 1950 roku. Niechęć do koncertowania w trasie nabrała po poważnym wypadku samochodowym, który przeżyła w 1930 roku. Po występie w Topece zespół wracał do Kansas City kabrioletem prowadzonym przez drugiego męża Lee. Samochód pędził z nadmierną prędkością, dachował i wpadł do rowu; Lee została wyrzucona na tylne siedzenie i przygnieciona pojazdem, podczas gdy silnik nadal pracował. W wypadku zginął członek zespołu, muzyk o pseudonimie „Tweedy”. W rezultacie artystka pozostała głównie w Kansas City, gdzie zapewniła sobie stały angaż w lokalu Milton's. Nawiązała silną więź z bywalcami, którzy często podchodzili do jej fortepianu, by zwierzyć się ze swoich trosk; ona zaś odpowiadała na to ujmującym ciepłem i utworami utrzymanymi w stylistyce bluesowej. Mimo rosnącej popularności Lee musiała mierzyć się z problemami wynikającymi z cenzury. W latach 40-tych funkcjonariusze organów nadzorujących sprzedaż alkoholu przeprowadzili nalot na lokal Milton's Tap Room i zakazali Lee występów w klubach Kansas City, powołując się na „rodzaj wykonywanych przez nią piosenek oraz sposób ich interpretacji”. Jako utwory budzące szczególne zastrzeżenia wskazano „The Fuller Brush Man” oraz „Two Old Maids in a Bathtub”.Lee wykonywała utrzymane w ludowym duchu, lecz pikantne piosenki ze zbioru zatytułowanego *Songs My Father Taught Me Not to Sing* (Piosenki, których ojciec zabraniał mi śpiewać). Zakaz ten nie utrzymał się jednak długo, w dużej mierze dzięki interwencji wpływowych wielbicieli artystki, w tym lokalnych bankierów, prawników i redaktorów. Dave Dexter Jr., który poznał talent Lee podczas pobytu w Kansas City, dołączył do wytwórni Capitol Records wkrótce po jej założeniu w 1942 roku. 1 listopada 1944 roku nadzorował w studiu Vica Damona w Kansas City sesję nagraniową, podczas której Lee zarejestrowała dla tej wytwórni swoje pierwsze utwory (były to nowe wersje piosenek „Come On Over to My House” oraz „Trouble in Mind”). Nagrania dla wytwórni Capitol początkowo nie zyskały większego rozgłosu, więc Lee przeniosła się do działającej krótko wytwórni Premier, należącej do H. S. (Berta) Somsona, by nagrać tam kilka utworów,  .z których na uwagę zasługuje „Lotus Blossom” (znany również jako „Marijuana”).

 

  W połowie 1946 roku nagrania Lee dla wytwórni Capitol z 1944 roku zyskały popularność wśród didżejów radiowych, dzięki czemu w sierpniu Dexter podpisał z nią kontrakt i sprowadził ją do Hollywood (w drodze artystka wraz ze swoim perkusistą, Samuelem „Baby” Lovettem, napisała utwór „Gotta Gimme Whatcha Got”). Było to pierwsze nagranie dla Capitol sygnowane nazwą „Julia Lee and Her Boy Friends”.W skład zespołów sesyjnych wchodzili w różnym czasie muzycy najwyższej klasy, tacy jak: Jay McShann, Vic Dickenson, Benny Carter, Red Norvo, Nappy Lamare, Red Nichols i Jack Marshall. Wiele jej singli trafiało do stacji radiowych z wyraźnymi ostrzeżeniami, że teksty są „zbyt śmiałe, by nadawać je na antenie”.

 

 Sesja nagraniowa w studiu Capitol w listopadzie 1947 roku przyniosła nowe przeboje, takie jak „King Size Papa” (utwór utrzymujący się przez dziewięć tygodni na 1. miejscu listy przebojów R&B w 1948 roku) oraz „I Didn't Like It the First Time (The Spinach Song)”, będący „zawoalowaną odą do marihuany”. (W tym okresie menedżer Lee, Johnny Tumino, zorganizował jej występy w Nowym Jorku i Los Angeles). 5 marca 1949 roku Lee wykonała „King Size Papa” przed prezydentem Trumanem podczas uroczystej kolacji Stowarzyszenia Korespondentów przy Białym Domu. W okresie świątecznym 1948 roku wytwórnia Capitol wydała utwór „Christmas Spirits” (poruszający temat świątecznej chandry i zawierający dwuznaczny wers: „Mikołaju... miałabym ochotę na twoje długie  wąsy”). W styczniu 1949 roku piosenka ta dotarła do 16. miejsca listy przebojów R&B. Ostatnim przebojem Lee był utwór „You Ain't Got It No More” (9. miejsce w listopadzie 1949 roku); kolejne sesje nagraniowe, odbywające się aż do początku lat 50-tych, nie przyniosły sukcesu ani nie ukazały rozwoju artystycznego. „Julia pozostała artystką lokalną”. Istnieje wiele wyjaśnień tego stanu rzeczy: od powiązań Miltona Morrisa ze światem przestępczym, które uniemożliwiały jej występy poza miastem, przez niechęć Lee do podróżowania (mówiła kiedyś, że może podróżować tylko wtedy, gdy „jedną nogą twardo stąpa po ziemi”), aż po fakt, że jako konsekwentnie dobra piosenkarka z czasem zaczęła popadać w powtarzalność, czy też brak ambicji, by zrobić wielką karierę (stwierdziła kiedyś: „Jeśli nie jesteś szczęśliwy, wielkie pieniądze nie mają sensu”). Dexter uważał, że gdyby Lee zaczęła nagrywać wcześniej, stałaby się jedną z najpopularniejszych amerykańskich piosenkarek (Dexter był producentem nagrań takich gwiazd jak Nat King Cole czy Frank Sinatra): „O ileż bardziej znacząca mogłaby być jej kariera, gdyby nagrywała już jako młoda kobieta”.

 

 Ostatnia sesja nagraniowa Lee dla wytwórni Capitol zaowocowała utworem „Goin' to Chicago Blues” (1952). Późniejsze nagrania powstawały dla mniejszych wytwórni: Damon Records (dwa single; znaczna część materiału prawdopodobnie zaginęła po śmierci Vica Damona) oraz Foremost w 1957 roku. Lee nadal występowała (m.in. w klubie Cuban Room w Kansas City), a w 1955 roku pojawiła się w filmie *The Delinquents* w reżyserii wówczas mało znanego Roberta Altmana. 

 

 W 1919 roku Lee poślubiła Franka Duncana -gwiazdę i menedżera drużyny Kansas City Monarchs (grającej w lidze Negro National League), który również pochodził z Kansas City. Lee często występowała w klubach dostępnych wyłącznie dla białej publiczności; aby móc oglądać jej występy, Duncan musiał siadać w orkiestrze i udawać muzyka. Małżeństwo to przetrwało dziewięć lat; ich jedyny syn, miotacz Frank Duncan III, w 1941 roku grał w jednej drużynie z ojcem - uważa się, że byli oni pierwszym w historii zawodowego baseballu duetem miotacz-łapacz  złożonym z ojca i syna. Po rozwodzie z Duncanem, około 1927 roku, Lee wyszła za Johnny'ego Thomasa. Związek ten trwał dwa lata. To jej drugi mąż prowadził samochód podczas poważnego wypadku w 1930 roku, w którym zginął członek zespołu, a Lee została przygnieciona pojazdem. Podobno Lee jeszcze dwukrotnie wychodziła za mąż i się rozwodziła; miała też wielu partnerów, którzy - jak twierdzono -zbyt chętnie korzystali z jej pieniędzy, co znalazło odzwierciedlenie w tekście jej piosenki „Baby I Love You”. Według Dave’a Dextera Jr. to on wymyślił nazwę dla zespołu Lee - „Her Boy Friends”- nawiązując do kolejnych mężczyzn w jej życiu, którzy zdobywali jej względy i przywłaszczali sobie jej pieniądze.

 

  Julia Lee zmarła w swoim domu w Kansas City 8 grudnia 1958 rokuw wieku 56 lat; przyczyną zgonu był zawał serca, do którego doszło podczas popołudniowej drzemki. Zmarła w swoim mieszkaniu przy East Twenty-Eighth Street po występie w ramach stałego angażu w lokalu Hi Lounge. Wiadomość o jej śmierci nie odbiła się szerokim echem, gdyż została nieco przyćmiona przez zgony Tommy’ego Dorseya i Arta Tatuma. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gotta Gimme Whatcha Got/Lies	Julia Lee And Her Boy Friends	11.1946	-	-	Capitol 308	[written by Julia Lee][3[7].R&B Chart]
I'll Get Along Somehow/Young Girl's Blues	Julia Lee And Her Boy Friends	05.1947	-	-	Capitol 379	[written by Buddy Fields, Gerald Marks][5[1].R&B Chart]
(Opportunity Knocks But Once) Snatch And Grab It/I Was Wrong	Julia Lee And Her Boy Friends	10.1947	-	-	Capitol Americana A40028	[written by Sharon A. Pease][1[12][28].R&B Chart]
King Size Papa/When You're Smiling (The Whole World Smiles With You)	Julia Lee And Her Boy Friends	03.1948	-	15[3]	Capitol Americana 40082	[written by Johnny Gomez, Paul Vance][1[9][28].R&B Chart]
That's What I Like/Crazy World	Julia Lee And Her Boy Friends	05.1948	-	-	Capitol 15 060	[written by Julia Lee][6[3].R&B Chart]
Tell Me, Daddy/(It Will Have To Do) Until The Real Thing Comes Along	Julia Lee And Her Boy Friends	08.1948	-	-	Capitol 15 144	[written by Bobby Black][9[3].R&B Chart]
Christmas Spirits/Charmaine	Julia Lee And Her Boy Friends	01.1949	-	-	Capitol 15 203	[written by Red Burns][14[1].R&B Chart]
I Didn't Like It The First Time (The Spinach Song)/Sit Down And Drink It Over	Julia Lee And Her Boy Friends	04.1949	-	29[1]	Capitol 15 367	[written by Johnny Gomez, Bill Gordon][4[2].R&B Chart]
Tonight's The Night/After Hours Waltz	Julia Lee And Her Boy Friends	09.1949	-	-	Capitol 70 013	[written by Yardley Yates][13[1].R&B Chart]
You Ain't Got It No More/Oh, Chuck It (In A Bucket)	Julia Lee And Her Boy Friends	11.1949	-	-	Capitol 70 031	[written by M. H. Wax][9[1].R&B Chart]

Murphy Lee

Torhi Murphy Lee Harper (ur. 18 grudnia 1979 r.), znany szerzej pod pseudonimem Murphy Lee,
to amerykański raper, kojarzony przede wszystkim z występami w hip-hopowej grupie St. Lunatics z St. Louis w stanie Missouri. Po komercyjnym sukcesie lidera tego składu, Nelly’ego, na początku lat 2000., Lee podpisał kontrakt z jego wytwórnią Derrty Entertainment (działającą w ramach Universal Records) i wydał swój debiutancki album studyjny zatytułowany *Murphy’s Law* (2003). 

 

 Płyta dotarła do ósmego miejsca listy Billboard 200, a promował ją singiel „Shake Your Tailfeather” (nagrany z udziałem Nelly’ego i P. Diddy’ego), który zdobył szczyt notowania Billboard Hot 100 i znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu *Bad Boys II* z 2003 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boughetto	Ali featuring Murphy Lee	03.2002	-	-	Fo' Reel 015 613	[written by Wally Yaghnam,Ali , Murphy Lee][produced by Wally Yaghnam][97[5].R&B Chart]
Shake Ya Tailfeather	Nelly featuring P. Diddy & Murphy Lee	06.2003	10[8]	1[4][30]	Bad Boy MCSTD 40337 [UK]	[gold-US][written by Cornell Haynes, Tohri Harper, Sean Combs, Varick Smith, Basement Beats, Adonis Shropshire][produced by Nelly & Jayson "Koko" Bridges][3[23].R&B Chart]
Wat Da Hook Gon Be	Murphy Lee featuring Jermaine Dupri	10.2003	-	17[20]	Fo' Reel 001 451	[written by Jermaine Dupri,Murphy Lee,James Phillips][produced by Jermaine Dupri][11[27].R&B Chart]
Luv Me Baby	Murphy Lee featuring Sleepy Brown & Jazze Pha	03.2004	-	119[1]	Fo' Reel	[written by Jazze Pha, Murphy Lee][produced by Jazze Pha][54[18].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Murphy's Law	Murphy Lee	10.2003	-	8[29]	Fo' Reel 001 132	[gold-US][produced by City Spud,Jason "Koko" Bridges,Jason "Jay E" Epperson,Jazze Pha,Jermaine Dupri,Mannie Fresh,Murphy Lee,Waiel "Wally" Yaghnam]

Michele Lee

Choć najbardziej znana jest z roli głowy rodziny, Karen Fairgate MacKenzie, w emitowanej
przez wiele lat w czasie największej oglądalności operze mydlanej *Knots Landing*, Michele Lee w drugiej połowie lat 60-tych odnosiła również sukcesy jako piosenkarka, wylansowawszy w 1968 roku niewielki przebój popowy pt. „L. David Sloane”. 

 

Urodziła się 24 czerwca 1942 roku w Los Angeles jako Michelle Lee Dusick; była córką hollywoodzkiego charakteryzatora Jacka Dusicka. Już w wieku trzech lat zaczęła śpiewać zawodowo, a w telewizji zadebiutowała w 1959 roku w jednym z odcinków serialu *The Many Loves of Dobie Gillis*. W 1961 roku wystąpiła w wielkim przeboju broadwayowskim *How to Succeed in Business Without Really Trying*, a później powtórzyła rolę Rosemary w filmowej adaptacji tego tytułu z 1967 roku. W 1963 roku była już stałą bywalczynią programów telewizyjnych, występując m.in. w *The Danny Kaye Show*, *What's My Line* oraz *Match Game*.  

 

Po udanych występach w klubach, takich jak Persian Room w Nowym Jorku czy Sands Hotel w Las Vegas, Lee podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia Records i wydała w 1967 roku swój debiutancki album *A Taste of the Fantastic*. Rok później ukazał się krążek *L. David Sloane*, co zbiegło się w czasie z jej udziałem w kasowym hicie Disneya *The Love Bug* . Po występie w filmie *The Comic* (1969) Lee wróciła do telewizji, pojawiając się gościnnie w takich serialach jak *Love American Style* czy *Marcus Welby, M.D.* W 1974 roku zagrała główną rolę w nieudanym pilocie własnego sitcomu *The Michele Lee Show* oraz otrzymała nominację do nagrody Tony za występ w broadwayowskim musicalu *Seesaw*.  

 

Po śmierci matki w 1976 roku Lee na kilka lat wycofała się z życia publicznego, by powrócić w 1979 roku w serialu *Knots Landing* -produkcji będącej spin-offem *Dallas*. Pozostała związana z serialem przez cały okres jego emisji w telewizji ogólnokrajowej, obejmujący 14 sezonów, i ustanowiła rekord pod względem liczby kolejnych występów aktorki w dramatycznym serialu telewizyjnym czasu największej oglądalności (prime-time), osiągając wynik 344 odcinków. W sezonie 1989 Lee zaczęła również okazjonalnie reżyserować odcinki *Knots Landing*, a po zagraniu tytułowej roli w filmie telewizyjnym z 1995 roku pt. *Big Dreams and Broken Hearts: The Dottie West Story*, była współautorką scenariusza i reżyserką wyprodukowanego przez stację Lifetime filmu *Color Me Perfect* (1996). Lee powróciła na Broadway w 2000 roku, występując w sztuce *Tale of the Allergist's Wife*, a cztery lata później pojawiła się w komedii romantycznej *Nadchodzi Polly* - był to jej pierwszy występ w filmie kinowym od 35 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
L. David Sloane/Everybody Loves My Baby (But My Baby Don't Love Nobody But Me)	Michele Lee	03.1968	-	52[11]	Columbia 44413	[written by W. Meshel, A. Martin][produced by Jack Gold]

Laura Lee

Laura Lee (właśc. Laura Lee Newton; ur. 9 marca 1945r w Chicago w stanie Illinois)
to amerykańska wokalistka i autorka tekstów wykonująca muzykę soul i gospel. Największe sukcesy odnosiła w latach 60. i 70-tych XX wieku, a jej nagrania - poruszające tematykę kobiecych doświadczeń i będące ich celebracją - wywarły istotny wpływ na muzykę tamtego okresu.

 

  Lee urodziła się w Chicago, lecz jako dziecko przeprowadziła się wraz z matką, Helen Bethel, do Detroit. Jej zaufaną mentorką była Ernestine Rundless - założycielka czołowej grupy gospel The Meditation Singers. Zespół ten, w którego składzie występowała również Della Reese, był pierwszą grupą gospel z Detroit koncertującą z akompaniamentem instrumentalnym. Formacja nagrywała dla wytwórni Specialty w połowie lat 50-tych, pojawiła się na albumie *Della Reese Presents The Meditation Singers* (1958), a na początku lat 60-tych rejestrowała materiał dla wytwórni Checker Records. W 1956 roku, występując pod nazwiskiem Laura Lee Rundless, zastąpiła Reese w składzie The Meditation Singers i przez kolejne lata intensywnie koncertowała po całym kraju.  

 

W 1965 roku, już jako Laura Lee, rozpoczęła solową karierę w nurcie R&B, występując w klubach Detroit, choć okazjonalnie nadal nagrywała z The Meditation Singers. Jej pierwszy solowy singiel, „To Win Your Heart”, ukazał się nakładem wytwórni Ric-Tic Records w 1966 roku.W tym samym okresie nagrała interesującą, dynamiczną (w szybkim tempie) adaptację niepublikowanego wcześniej utworu Little Richarda pt. „You'd Better Stop”, zmieniając jego tytuł na „Stop Giving Your Man Away”. Był to utwór ukazujący typową dla artystki „dojrzałą”, filozoficzną stronę twórczości.

 

  W kolejnym roku podpisała kontrakt z wytwórnią Chess Records. Po początkowych sesjach nagraniowych z producentami wytwórni w Chicago, zdecydowano o wysłaniu jej do studia FAME Studios w Muscle Shoals (należącego do Ricka Halla) w celu nagrania piosenki „Dirty Man”. Utwór ten stał się jej pierwszym przebojem, docierając do 13. miejsca na liście R&B oraz 68. miejsca na liście pop. Współpracowała z Chess do 1969 roku; w tym czasie nagrała również takie utwory jak „Up Tight, Good Man” (16. miejsce na liście R&B) oraz „As Long As I Got You” (31. miejsce na liście R&B). Krótka współpraca z należącą do Atlantic wytwórnią Cotillion zaowocowała dwoma singlami, a w 1970 roku Lee przeniosła się do założonej w Detroit przez byłych producentów Motown - Hollanda, Doziera i Hollanda - wytwórni Hot Wax.Jedno z jej pierwszych nagrań dla Hot Wax, „Women's Love Rights”, stało się jednym z jej największych przebojów, docierając w 1971 roku do 11. miejsca na liście R&B oraz 36. miejsca na liście przebojów pop.

 

  W 1972 roku utwór „Rip Off” stał się jej największym hitem R&B (osiągając 3. miejsce), choć na liście Billboard Hot 100 dotarł jedynie do 68. pozycji.Nagrała również album *Two Sides of Laura Lee* w okresie, gdy była związana z piosenkarzem Alem Greenem. Za produkcję większości materiału dla Hot Wax odpowiadał William Weatherspoon, wcześniej związany z wytwórnią Motown. „Millie Jackson określa się mianem »Lady Funk«, jednak jak dotąd nie nagrała albumu choćby w połowie tak satysfakcjonującego jak ta niekonwencjonalna kompilacja, stworzona naprędce z zaledwie dwóch płyt długogrających - z których druga nigdy nie trafiła na listy przebojów. Głos Lee nie jest tak potężny jak głos Jackson, ale artystka dysponuje porównywalną skalą emocjonalną i barwową, a także lepszym materiałem muzycznym. Z jednej strony bywa bezkompromisowa i twarda, z drugiej- ujmująca; miejmy nadzieję, że nie zostanie zapomniana”. 

 

 Lee odeszła z wytwórni Invictus / Hot Wax w 1975 roku i podpisała kontrakt z Ariola Records, jednak wkrótce potem poważnie zachorowała i na kilka lat wycofała się z branży muzycznej. Powróciła w 1983 roku albumem gospel *Jesus Is The Light Of My Life*, przy którym współpracowała z Alem Greenem. Do 1990 roku artystka wróciła do zdrowia i została wyświęcona na duchowną. Kontynuowała nagrywanie muzyki, głównie w nurcie gospel. Szwedzki zespół grający garage rock złożył nieoczekiwany hołd Lee, przyjmując nazwę Division of Laura Lee. Wystąpiła w filmie nurtu blaxploitation z 1973 roku pt. *Detroit 9000*, wcielając się w rolę piosenkarki w scenach otwierających.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dirty Man/It's Mighty Hard	Laura Lee	09.1967	-	68[7]	Chess 2013	[written by Bobby Miller][produced by Rick Hall][13[11].R&B Chart]
Wanted: Lover, No Experience Necessary/Up Tight, Good Man	Laura Lee	12.1967	-	A:84[2];B:93[6]	Chess 2030	[A:written by L. Caston, L. Webber][B:written by D. Penn, L. Oldham][produced by Rick Hall][B:16[7].R&B Chart]
As Long As I Got You/A Man With Some Backbone	Laura Lee	04.1968	-	123[5]	Chess 2041	[written by Gene Barge, Laura Lee][produced by Rick Hall And Staff][31[5].R&B Chart]
Need To Belong/He Will Break Your Heart	Laura Lee	08.1968	-	-	Chess 2052	[written by Curtis Mayfield][produced by Rick Hall And Staff][44[5].R&B Chart]
Hang It Up/It's How You Make It Good	Laura Lee	01.1969	-	-	Chess 2062	[written by Bobby Miller][produced by Rick Hall][48[3].R&B Chart]
Wedlock Is A Padlock/Her Picture Matches Mine	Laura Lee	01.1971	-	-	Hot Wax 7007	[written by G. Johnson, A. Bond, G. Perry][produced by Greg Perry][37[3].R&B Chart]
Women's Love Rights/Her Picture Matches Mine	Laura Lee	09.1971	-	36[11]	Hot Wax 7105	[written by W. Weatherspoon, A. Bond][produced by William Weatherspoon][11[16].R&B Chart]
Love And Liberty/I Don't Want Nothing Old (But Money)	Laura Lee	01.1972	-	94[1]	Hot Wax 7111	[written by William Weatherspoon, Angelo Bond][produced by William Weatherspoon ][23[6].R&B Chart]
Since I Fell For You/I Don't Want Nothing Old (But Money)	Laura Lee	03.1972	-	76[5]	Hot Wax 7201	[written by Buddy Johnson][produced by William Weatherspoon][24[6].R&B Chart]
Rip Off/Two Lovely Pillows	Laura Lee	06.1972	-	68[11]	Hot Wax 7204	[written by William Weatherspoon, Angelo Bond][produced by William Weatherspoon][3[12].R&B Chart]
If You Can Beat Me Rockin' (You Can Have My Chair)/If I'm Good Enough To Love (I'm Good Enough To Marry)	Laura Lee	09.1972	-	65[8]	Hot Wax 7207	[written by Holland, Dozier, R. Dunbar][produced by Ronald Dunbar][34[6].R&B Chart]
Crumbs Off The Table/You've Got To Save Me	Laura Lee	12.1972	-	107[3]	Hot Wax 7210	[written by S. Payne, R. Dunbar, E. Wayne][produced by Holland, Dozier][40[5].R&B Chart]
I'll Catch You When You Fall/I Can't Hold On Much Longer	Laura Lee	09.1973	-	-	Hot Wax 7305	[written by M. Smith, R. Dunbar][produced by Ronald Dunbar][49[12].R&B Chart]
I Need It Just As Bad As You/If I'm Good Enough To Love (I'm Good Enough To Marry)	Laura Lee	07.1974	-	-	Invictus 1264	[written by E. Holland, B. Holland, R. Wylie][produced by Brian Holland][55[10].R&B Chart]
Love's Got Me Tired (But I Ain't Tired Of Love)/You're Barking Up The Wrong Tree	Laura Lee	11.1976	-	-	Ariola America 7652	[written by Perry, Bond, Smith][produced by Greg Perry][61[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Women's Love Rights	Laura Lee	01.1972	-	117[11]	Hot Wax 708	[produced by Adonis,Dez,DJ Ron-Ski,Eric "Quicksilver" Johnson,Humphrey Riley,I-Roc,Jammin' James Carter,Karl F. Stephenson,Tony Joseph,Wiz1]

Johnny Lee

 Johnny Lee (właśc. John Lee Ham; ur. 3 lipca 1946 r.) to amerykański wokalista muzyki
country. Jego singiel „Lookin' for Love” z 1980 roku stał się przebojem wykraczającym poza ramy jednego gatunku (tzw. crossover hit): przez trzy tygodnie utrzymywał się na pierwszym miejscu listy przebojów country magazynu „Billboard”, a jednocześnie trafił do pierwszej piątki zestawienia Billboard Hot 100 oraz pierwszej dziesiątki listy Adult Contemporary. Na początku i w połowie lat 80-tych wprowadził 17 utworów do pierwszej czterdziestki list przebojów muzyki country. 

 Lee urodził się w Texas City w stanie Teksas i dorastał w gospodarstwie mleczarskim w pobliskiej miejscowości Alta Loma (obecnie część miasta Santa Fe w Teksasie). W szkole średniej założył zespół rockandrollowy o nazwie „Johnny Lee and the Roadrunners”. Po ukończeniu szkoły wstąpił do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych i odbył służbę na krążowniku rakietowym USS Chicago. Po zakończeniu służby zmienił urzędowo nazwisko z John Lee Ham na Johnny Lee. Pod koniec lat 60-tych występował w teksaskich klubach nocnych i barach, wykonując covery znanych utworów. Przez 10 lat Lee współpracował z Mickeyem Gilleyem - zarówno podczas tras koncertowych, jak i w klubie Gilley’s Club w Pasadenie w Teksasie. Ścieżka dźwiękowa do przebojowego filmu *Miejski kowboj*   z 1980 roku - którego zdjęcia w dużej mierze realizowano w klubie Gilleya - przyniosła Lee wielką sławę. Z płyty tej pochodziło kilka hitów, w tym wspomniany utwór „Lookin' for Love”. Pięć innych piosenek Lee również dotarło na szczyt listy przebojów country magazynu „Billboard”: „One in a Million” (1980), „Bet Your Heart on Me” (1981), „The Yellow Rose” (1984 - duet z Lane Brody, będący jednocześnie motywem przewodnim serialu telewizyjnego stacji NBC o tym samym tytule) oraz „You Could Have Heard a Heartbreak” (1984). 

W latach 1982–1984 Lee był żonaty z aktorką Charlene Tilton (znaną z serialu *Dallas*), z którą miał córkę Cherish (ur. 1982). W 1986 roku ożenił się po raz drugi - z Deborah Spohr Lee. Para doczekała się syna, Johnny'ego Lee Jr. (ur. 1990), a po latach się rozwiodła. Deborah zmarła 7 listopada 2002 roku po długiej walce z uzależnieniem od leków przeciwbólowych dostępnych na receptę. Po śmierci Johnny'ego Lee Jr. w 2014 roku - który zmarł w wieku 23 lat w wyniku przedawkowania narkotyków- Lee zaangażował się w walkę z epidemią narkomanii. Pod koniec 2008 roku Lee zaczął regularnie występować w Branson w stanie Missouri.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sometimes/Get Off My Back	Johnny Lee	12.1975	-	-	ABC Dot 17603	[written by G. Thomas][produced by Mickey Gilley, Johnny Lee][59.Country Chart]
Red Sails In The Sunset/In My Own Way	Johnny Lee	09.1976	-	-	GRT 065	[written by J. Kennedy, H. Williams][22[6].Country Chart]
Ramblin' Rose/Congratulations	Johnny Lee	01.1977	-	-	GRT 096	[written by Noel Sherman, Joe Sherman][produced by Nelson Larkin][37[1].Country Chart]
Country Party/This Should Go On Forever	Johnny Lee	06.1977	-	-	GRT 125	[written by R. Nelson][produced by Nelson Larkin][15[9].Country Chart]
Dear Alice/It's Gonna' Be Me	Johnny Lee	.1977	-	-	GRT 137	[written by Lewis Anderson][produced by Nelson Larkin][58.Country Chart]
This Time/Frisco	Johnny Lee	.1978	-	-	GRT 144	[written by C. Moman][produced by C. Moman][43.Country Chart]
Lookin' For Love/Lyin' Eyes [Eagles]	Johnny Lee	08.1980	-	5[21]	Full Moon 47004	[gold-US][written by Wanda Mallette, Bob Morrison, Patti Ryan][produced by John Boylan][1[3][10].Country Chart]
One In A Million/Anni	Johnny Lee	10.1980	-	102[3]	Asylum 47076	[written by Chick Rains][produced by Jim Ed Nornan][1[2][13].Country Chart]
Pickin' Up Strangers/Never Lay My Lovin' Down	Johnny Lee	02.1981	-	-	Full Moon 47105	[written by Byron Hill][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Prisoner Of Hope/Fool For Love	Johnny Lee	06.1981	-	-	Full Moon 47138	[written by Sterling Whipple, Gerald Metcalf][produced by Jim Ed Norman][3[12].Country Chart]
Bet Your Heart On Me/Highways Run On Forever	Johnny Lee	10.1981	-	54[9]	Full Moon 47215	[written by Jim McBride][produced by Jim Ed Norman][1[1][10].Country Chart]
Be There For Me Baby/Finally Fallin'	Johnny Lee	02.1982	-	-	Full Moon 47301	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][10[10].Country Chart]
When You Fall In Love/Crossfire	Johnny Lee	05.1982	-	-	Full Moon 47444	[written by John Scot Sherrill, Steve Earle][produced by Jim Ed Norman][14[8].Country Chart]
Cherokee Fiddle/You Know Me	Johnny Lee And Friends	11.1982	-	-	Full Moon 69945	[written by Michael Murphey][produced by John Boylan, Jim Ed Norman][10[11].Country Chart]
Sounds Like Love/The Deeper We Fall	Johnny Lee	02.1983	-	-	Full Moon 69848	[written by Charlie Black, Tommy Rocco][produced by Jim Ed Norman][6[12].Country Chart]
Hey Bartender/Blue Monday	Johnny Lee	07.1983	-	-	Warner Bros. 29605	[written by Floyd Dickson][produced by Jimmy Bowen][2[13].Country Chart]
My Baby Don't Slow Dance/You Really Got A Hold On Me	Johnny Lee	11.1983	-	-	Warner Bros. 29486	[written by Bill Lamb, Peter Wood][produced by Jimmy Bowen][23[5].Country Chart]
The Yellow Rose/Say When	Johnny Lee With Lane Brody	02.1984	-	-	Warner Bros. 29375	[written by P.D., John Wilder][produced by Jimmy Bowen][1[1][12].Country Chart]
One More Shot/The Eyes Of Love	Johnny Lee	05.1984	-	-	Warner Bros. 29270	[written by Ron Moore, Doug Hauseman ][produced by Jimmy Bowen][42.Country Chart]
You Could've Heard A Heart Break/Waitin' On Ice	Johnny Lee	09.1984	-	-	Warner Bros. 29206	[written by Marc Rossi][produced by Jimmy Bowen][1[1][14].Country Chart]
Rollin' Lonely/Rock It, Billy	Johnny Lee	02.1985	-	-	Warner Bros. 29110	[written by Gary Harrison, J. D. Martin][produced by Jimmy Bowen][9[12].Country Chart]
Save The Last Chance/It Ain't The Leaving	Johnny Lee	06.1985	-	-	Warner Bros. 29021	[written by Walt Aldridge, Robert Byrne][produced by Bud Logan, Rick McCollister][12[12].Country Chart]
They Never Had To Get Over You/Rock 'N' Roll Money	Johnny Lee	11.1985	-	-	ABC Dot 17603	[written by Bud McGuire, Mike McGuire][produced by Bud Logan, Rick McCollister][19[7].Country Chart]
The Loneliness In Lucy's Eyes (The Life Sue Ellen Is Living)/ If I Knew Then What I Know Now (J.R.'s Lament) [Gary Morris]	Johnny Lee	12.1985	-	-	Warner Bros. 28839	[written by David Allan Coe][produced by Barry Beckett][56.Country Chart]
I Could Get Used To This/It Ain't The Leaving	Johnny Lee And Lane Brody	03.1986	-	-	Warner Bros. 28747	[written by Bruce Miller, Jan Buckingham][produced by Barry Beckett][50.Country Chart]
Maybe I Won't Love You Anymore/Anni	Johnny Lee	05.1989	-	-	Curb 10536	[written by Buzz Hart, Barbara Hart][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][59.Country Chart]
I'm Not Over You/Anniversary Song	Johnny Lee	08.1989	-	-	Curb 10552	[written by Sam Neely][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][69.Country Chart]
I Can Be A Heartbreaker, Too/Anniversary Song	Johnny Lee	09.1989	-	-	Curb 10564	[written by Tommy Johnson, Lee Satterfield][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][53.Country Chart]
You Can't Fly Like An Eagle/By-Pass Row	Johnny Lee	12.1989	-	-	Curb 10573	[written by T. Dennis, C. Gentry, B. King, T. Vincent][produced by Mick Lloyd, Mike Daniel][66.Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lookin' for Love	Johnny Lee	11.1980	-	132[21]	Asylum 309	[gold-US][produced by Jim Ed Norman, John Boylan]
Bet Your Heart on Me	Johnny Lee	10.1981	-	147[8]	Full Moon 541	[produced by Jim Ed Norman]