Anthony and the Camp

Anthony and the Camp to zespół muzyki tanecznej, którego liderem jest producent
Anthony Malloy. W skład zespołu wchodzą również Crawford Peterson, Henley Goddard i Linden Aaron. Malloy, który ze swoim poprzednim zespołem Temper miał już na pierwszym miejscu listy przebojów Hot Dance Music/Club Play, ponownie znalazł się na szczycie listy z zespołem Camp w 1986 roku dzięki utworowi „What I Like”.

  „What I Like” spędził trzy tygodnie na szczycie list przebojów i został uznany za najpopularniejszy singiel taneczny 1986 roku. Na krótko pojawił się również na liście przebojów U.S. R&B Singles, osiągając osiemdziesiąte miejsce. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What I Like	Anthony and the Camp	06.1986	-	-	Warner Bros. 28730	[written by Anthony, Henley Goddard ][produced by Jellybean][80[5].R&B; Chart]

S.O.A.P.

S.O.A.P. to żeński duet popowy z Danii, w którego skład wchodzą siostry Heidi
(urodzona 18 października 1979r w Kamplar w Malezji) i Saseline „Line” Sorensen (urodzona 26 lipca 1982r w Perak w Malezji). Heidi poznała producenta muzycznego Remee podczas wywiadu dla młodzieżowego magazynu, dla którego pracowała. Jej ojciec (który towarzyszył jej w wywiadzie) wspomniał Remee, że jego córka jest piosenkarką. Remee zaproponował Heidi zaśpiewanie z nim na solowym albumie; jednak Heidi stwierdziła, że ​​nic nie zrobi bez swojej siostry Saseline, a Remee ostatecznie wycofał swoją ofertę. 

Rok później zwrócił się do dziewczyn z propozycją wyprodukowania albumu z obiema. Duet wymyślił nazwę „S.O.A.P.”, ponieważ wydała im się zabawna, mimo że nic takiego nie oznaczała. W marcu 1998 roku S.O.A.P. wydały swój debiutancki album „Not Like Other Girls” w wytwórni Sony Music. W Stanach Zjednoczonych ukazał się on w maju jako album o tym samym tytule, wydany przez krótko działającą wytwórnię Mariah Carey, Crave Records. Album trafił również na listy przebojów w Danii, Nowej Zelandii, Szwecji i Finlandii, ale nie w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy singiel z albumu, „This is How We Party”, stał się hitem, zajmując pierwsze miejsce na liście przebojów w Szwecji. W Stanach Zjednoczonych osiągnął 51. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 21. miejsce na liście Billboard Top 40 Mainstream. Na arenie międzynarodowej był to umiarkowany hit. 

Kolejny singiel z albumu, „Ladidi Ladida”, osiągnął 15. miejsce w Australii, 28. we Francji, 8. miejsce w Nowej Zelandii i 58. miejsce w Szwecji. Utwór tytułowy nie znalazł się na listach przebojów ani w Stanach Zjednoczonych, ani na świecie. W 2000 roku australijski duet Savage Garden wybrał S.O.A.P. na support podczas ich europejskiej trasy koncertowej; zespół koncertował również z Backstreet Boys. 

W tym samym roku duet wydał swój drugi album, „Miracle”, który osiągnął zaledwie 20. miejsce na duńskich listach przebojów. Pierwszy singiel z albumu, „Mr. DJ”, nie znalazł się na listach przebojów; kolejny singiel, „S.O.A.P. is In the Air”, osiągnął zaledwie 25. miejsce na szwedzkich listach przebojów. W 2002 roku duet się rozpadł. 

 Po rozwiązaniu S.O.A.P., Saseline pracowała jako prezenterka telewizyjna w latach 2002-2003, prowadząc duński program muzyczny „Boogie”. W 2005 roku wystąpiła w charytatywnym singlu „Hvor små vi er” i była uczestniczką duńskiej wersji reality show „Survivor” zatytułowanej „Expedition Robinson 2005 (VIP)”. W 2008 roku urodziła swojego pierwszego syna, Seana, z tenisistą Frederikiem Fetterleinem, choć rozstali się w czasie jej ciąży. W 2010 roku Saseline wydała solowy album „Restart”. Dwa lata później, w 2012 roku, była uczestniczką duńskiej wersji programu „Dancing with the Stars” zatytułowanej „Vild med dans”. W 2014 roku urodziła swojego drugiego syna, Dextera, z chłopakiem Michaelem Dreyerem. W 2020 roku wywołała kontrowersje, gdy na swoim koncie na Instagramie podzieliła się teoriami spiskowymi na temat potencjalnej nadchodzącej szczepionki przeciwko COVID-19 zawierającej mikroczip, co doprowadziło do zamknięcia jej konta. Heidi zrobiła sobie przerwę w branży muzycznej i rozpoczęła naukę tatuażu, ucząc się jednocześnie komponowania własnej muzyki. Później nagrywała pod pseudonimem Suriya i wydała singiel „My Desire” w 2008 roku. W 2012 roku jej piosenka „Forever I B Young” została wybrana jako dzika karta do Grand Prix Dansk Melodi. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is How We Party	S.O.A.P.	04.1998	36[2]	51[12]	Crave 78 876	[written by Remee, Holger Lagerfeldt][produced by Holger Lagerfeldt]

Orlons

The Orlons to amerykański zespół R&B z Filadelfii w Pensylwanii, założony w 1960 roku.  
Grupa zdobyła złote płyty za trzy swoje single. 

 

 Kwartet składał się z wokalistki Rosetty Hightower (ur. 23 czerwca 1944r-zm. 2 sierpnia 2014r), Shirley Brickley (ur. 9 grudnia 1944r - zm. 13 października 1977r), Marleny Davis (ur. 4 października 1944r - zm. 27 lutego 1993r) i Stephena Caldwella (ur. 22 listopada 1942r - zm. 2 października 2025r).  Zanim stali się Orlons, byli dziewczęcym kwintetem o nazwie Audrey and the Teenettes. Zespół powstał pod koniec lat 50-tych XX wieku w gimnazjum. W jego skład wchodzili Hightower, Davis oraz trzy siostry Brickley: Shirley, Jean i Audrey. Jednak gdy matka Brickleyów nie pozwoliła 13-letniej Audrey śpiewać z zespołem w niektórych klubach nocnych, ona i Jean odeszły, przekształcając zespół w trio. W liceum trzy pozostałe członkinie zespołu odkryły kolegę ze szkoły, Stephena Caldwella, wokalistę lokalnej grupy The Romeos. Pod wrażeniem, zaprosiły go do zespołu w 1960 roku i nazwały się Orlons, żartobliwie nawiązując do przyjacielskiej rywalizacji, jaką toczyły z popularną w ich szkole grupą The Cashmeres. (Orlon to nazwa handlowa powszechnie używanego syntetycznego włókna akrylowego). 

 

Przyjaciel ze szkoły średniej, Len Barry, wokalista Dovells, namówił je na przesłuchanie do wytwórni Cameo-Parkway Records na przełomie dekad. Grupa skorzystała z jego rady jesienią 1961 roku, ale początkowo została odrzucona, chociaż wytwórnia płytowa podpisała z nimi kontrakt po dwóch kolejnych przesłuchaniach. Dyrektor Cameo, Dave Appell, mianował Hightower  główną wokalistką i zaczął pisać dla nich piosenki. W 1962 roku grupa udzielała chórków w hitach Dee Dee Sharp „Mashed Potato Time” i „Gravy (For My Mashed Potatoes)”. Później zdobyli sławę dzięki swojemu pierwszemu ogólnokrajowemu przebojowi „The Wah-Watusi”, który osiągnął 2. miejsce na amerykańskiej liście przebojów i zapoczątkował krótkotrwały szał tańca watusi. Nagrali własne wersje piosenek Dee Dee Sharp na swój debiutancki album „The Wah-Watusi”, który w 2006 roku otrzymał ocenę 4,5 na 5 od AllMusic. 

 

W tym samym roku wydali drugi przebój - „Don't Hang Up”, który zajął 4. miejsce na liście przebojów. Grupa miała trzy hity w 1963 roku: „South Street”, ostatni hit grupy w Top Ten, który dotarł do 3. miejsca na liście Billboard; „Not Me”, który dotarł do 12. miejsca; oraz „Crossfire”, ostatni hit grupy, który dotarł do 19. miejsca. Nagrali również wersję hitu Bobby'ego Rydella „The Cha-Cha-Cha”, która zawierała wers „When you see the Wah-Watusi, you go a-ha-ha-ha”, żartując z własnego hitu. 

 

 Davis opuściła grupę w sierpniu 1963 roku, a Caldwell w 1964 roku. Sandy Person zastąpiła Davis. Po krótkotrwałym epizodzie Yvonne Young, w której wystąpiła oryginalna Teenette, Audrey Brickley, siostra Shirley. W tym czasie popularność grupy w Stanach Zjednoczonych zmalała. Zespół kontynuował występy do końca lat 60-tych, odnosząc sukcesy w Wielkiej Brytanii. Rozpadł się w 1968 roku, po tym jak Hightower zdecydowała się pozostać w Anglii po trasie koncertowej.  Hightower odniosła sukcesy jako solistka i rozchwytywana wokalistka sesyjna, wspierając Joe Cockera, Johna Holta i innych artystów. Wyszła za mąż za producenta muzycznego Iana Greena. W późniejszych latach Davis wyszła za mąż i znalazła pracę jako sekretarka, podczas gdy Caldwell została przedstawicielką związku zawodowego kierowców autobusów, a następnie administratorką funduszu prawnego związku w Filadelfii i zasiadała w Radzie Edukacji w Filadelfii przez 29 lat.  

 

W 1988 roku Caldwell i Davis reaktywowali zespół z dwoma nowymi członkami i występowali na żywo, grając stare przeboje, aż do śmierci Davis w 1993 roku. 13 października 1977 roku Shirley Brickley (w wieku 32 lat) została zastrzelona przez intruza w swoim domu w Filadelfii. Marlena Davis zmarła na raka płuc 27 lutego 1993 roku (w wieku 48 lat). Audrey Brickley zmarła na ostry zespół niewydolności oddechowej 3 lipca 2005 roku (w wieku 58 lat). Rosetta Hightower Green zmarła w Clapham w Londynie 2 sierpnia 2014 roku w wieku 70 lat.  Stephen Caldwell zmarł 2 października 2025 roku (w wieku 82 lat), będąc ostatnim z pierwotnych członków zespołu. Caldwell i Jean Brickley nadal występowali jako Orlons z dwiema kuzynkami Caldwell, Albertą Crump i Madeline Morris.  W marcu 2012 roku Caldwell i Brickley wzięli udział w charytatywnym singlu „Mull of Kintyre” z udziałem Charliego Graciego z Clutch Cargo.

 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Be True / Heart Darling Angel	Orlons	09.1961	-	-	Cameo 198	[written by Kal Mann]
Happy Birthday Twenty-One / Please Let It Be Me	Orlons	02.1962	-	-	Cameo 211	[written by Billy Myles]
The wah watusi/Holiday Hill	Orlons	06.1962	-	2[14]	Cameo 218	[written by Kal Mann, Dave Appell][5[13].R&B Chart]
Don' t hang up/The conservative	Orlons	10.1962	39[3]	4[15]	Cameo 231	[written by Dave Appell, Kal Mann][produced by Dave Appell, Kal Mann][3[9].R&B Chart]
South Street/Them terrible boots	Orlons	02.1963	-	3[13]	Cameo 243	[written by Dave Appell, Kal Mann][4[12].R&B Chart]
Not me/My best friend	Orlons	06.1963	-	12[10]	Cameo 257	[written by Gary Anderson, Frank Guida][8[9].R&B Chart]
Cross fire!/It' s no big thing	Orlons	09.1963	-	19[9]	Cameo 273	[written by Dave Appell, Kal Mann][25[2].R&B Chart]
Bon-Doo-Wah/Don' t throw your love away	Orlons	12.1963	-	55[6]	Cameo 287	[piosenka w stylu calypso nagrana pierwotnie przez Kingston Trio w 1958r jako Banua][written by Dave Appell, Kal Mann][17[6].R&B Chart]
Shimmy shimmy/Everything nice	Orlons	02.1964	-	66[5]	Cameo 295	[written by B. Massey, A. Shubert][17[7].R&B Chart]
Rules of love/Heartbreak Hotel	Orlons	05.1964	-	66[6]	Cameo 319	[written by Dave Appell, Kal Mann][33[3].R&B Chart]
Knock ! Knock! [Who' s there]/Goin' places	Orlons	08.1964	-	64[6]	Cameo 332	[written by Bob Crewe, Sandy Linzer, Denny Randell][produced by Bob Crewe][23[7].R&B Chart]
I ain' t comin' back/Come on down baby baby	Orlons	02.1965	-	129[1]	Cameo 352	[written by Kenny Gamble, Juanita Boone][produced by K. Gamble, L. Huff]
Don't You Want My Lovin' / I Can't Take It	Orlons	07.1965	-	-	Cameo 372	[written by Kenny Gamble,Huff]
No Love But Your Love / Envy (In My Eyes)	Orlons	10.1965	-	-	Cameo 384	[written by Barrett Strong]
Spinnin' Top / Anyone Who Had A Heart	Orlons	05.1966	-	-	Calla 113	[written by T. Bell, B. Jackson][produced by Billy Jackson, Jimmy Wisner]
Everything / Keep Your Hands Off My Baby	Orlons	01.1967	-	-	ABC 10 894	[written by Billy Jackson, Jimmy Wisner][produced by Billy Jackson, Jimmy Wisner]
Kissin' Time / Once Upon A Time	Orlons	07.1967	-	-	ABC 10 948	[written by Kal Mann, Bernie Lowe][produced by Billy Jackson, Jimmy Wisner]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The wah-watusi	Orlons	09.1962	-	80[10]	Cameo 1020
South Street	Orlons	07.1963	-	123[5]	Cameo 1041

Sirens

Sirens to brytyjski girlsband z Newcastle upon Tyne, znany przede wszystkim z singla
„Baby (Off the Wall)”, który znalazł się w pierwszej pięćdziesiątce brytyjskiej listy przebojów. 

Skład Sirens pierwotnie tworzyły Karina Brians, Kat Haslam, Lynsey Schofield i Michelle Heaton. Heaton odeszła, by dołączyć do Liberty X, a jej miejsce zajęła Lea Cummings. Nazwały się Sirens na cześć słynnego greckiego mitu o trzech pięknych kobietach (Siren), które wabiły żeglarzy na śmierć, śpiewając im. Brians opuściła szkołę w wieku 14 lat, aby spróbować zarobić na życie, podejmując się różnych prac, zanim założyła własną stajnię. Haslam założyła własną firmę, gdy tylko osiągnęła odpowiedni wiek. Jednak gdy poznały się w wieku 17 lat, obie wiedziały, że ich przyszłość związana jest z pisaniem i tworzeniem muzyki. 

 Aby zdobyć szansę na wielki przełom, Brians i Haslam sprzedały swoje samochody, aby sfinansować dema studyjne w Londynie, a także spały pod gołym niebem. Po wielu początkowych, próbnych i błędnych składach, powstał zespół Sirens, do którego dołączyli Schofield i Cummings. Wkrótce potem dziewczyny podpisały kontrakt płytowy z niezależną wytwórnią Kitchenware Records, w której również grają Editors. Ich debiutanckim singlem był cover utworu N*E*R*D „Things Are Gettin' Better”. Ich drugi singiel „Baby (Off the Wall)” stał się ich najwyżej notowanym singlem, osiągając czterdzieste dziewiąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ich debiutancki album „Control Freaks”, wydany dwa tygodnie po „Baby (Off the Wall)”, stał się klubowym hitem w Wielkiej Brytanii i odniósł komercyjny sukces na Dalekim Wschodzie, co pozwoliło zespołowi na stworzenie drugiego albumu. 

 Pomiędzy albumami Sirens wydali singiel „Love Hurts”, który nie był częścią albumu, z samplem z ODB. Był to ostatni singiel z Schofield, która odeszła po jego wydaniu.  Ich drugi album, „Say Goodbye to LA LA Land”, powstał w Los Angeles w Kalifornii, gdzie zespół komponował i nagrywał z producentami muzycznymi Wayne’em Rodriguesem, Justinem Trugmanem, D. C. Josephem i DeeKay. Wkład rapowy stanowią Najee i D-Roc z Nowego Jorku. Album został zmiksowany przez Dave’a Pensado, znanego z hitów z Christiną Aguilerą i The Black Eyed Peas, i ukazał się 16 czerwca 2008 roku.

  Sirens wydali „Don't Let Go” w listopadzie 2009 roku, pierwszy singiel z trzeciego albumu. Drugi electropopowy singiel zatytułowany „Stilettos” ukazał się 4 października 2010 roku. Trzeci album zespołu, „#3 – Opium Apathy”, ukazał się 27 marca 2011 roku i w tym samym czasie wydali trzeci singiel z albumu, „Good Enough”. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Things Are Getting Better	Sirens	08.2003	127[1]	-	Kitchenware SK 72	[written by Chad Hugo, Pharrell Williams]
Baby Off The Wall	Sirens	08.2004	49[2]	-	Kitchenware SKCD 742	[written by D. Nicholson, S. Wolfe, Sirens, Skillz, T. Mosely, W.C. McDonald][produced by D.C. Joseph]
Love Hurts	Sirens featuring ODB	11.2005	140[1]	-	Kitchenware SKCD 81	[produced by Ingoldsby, Schjolin]

Venom

Zespół Venom, mający ogromny wpływ na ewolucję ekstremalnego metalu,
stał na czele nowej fali brytyjskiego heavy metalu. Zainspirowani surową intensywnością Motörhead i wizualnym blaskiem Kiss, wypracowali mroczne, porywające brzmienie, które utorowało drogę późniejszemu rozwojowi thrash metalu. Podobnie, ich makabryczny, dumnie satanistyczny wizerunek - ich przełomowy debiut nosił tytuł „Welcome to Hell”- okazał się główną inspiracją dla rzeszy zespołów deathmetalowych i blackmetalowych, które pojawiły się w ich śladach, a nawet nadały gatunkowi nazwę dzięki wydaniu swojego wpływowego drugiego albumu „Black Metal” z 1982 roku. 

Pomimo niezliczonych zmian personalnych na przestrzeni lat i sporej dawki wewnętrznej goryczy, Venom kontynuował trasy koncertowe i wydawał nową muzykę, wydając w 2018 roku swój piętnasty studyjny longplay, Storm the Gates. 

 Zespół Venom, założony w 1978 roku w Newcastle w Anglii, przeszedł kilka zmian strukturalnych, zanim ostatecznie uformował się w trio składające się z wokalisty/basisty Conrada „Cronosa” Lanta, gitarzysty Jeffa „Mantasa” Dunna i perkusisty Tony'ego „Abaddona” Braya. Czerpiąc inspirację z wszechstronnego wachlarza artystów, w tym Black Sabbath, Judas Priest, Sex Pistols, The Who, The Tubes i Elvisa Presleya, zespół unikał technicznej sprawności na rzecz kinetycznej mocy, stosując dziko szybki styl dźwiękowego diabelstwa, który miał tyle samo wspólnego z hardcore punkiem, co z heavy metalem - pomimo ich lirycznej i wizualnej obsesji na punkcie diabła, grupa konsekwentnie stwierdzała, że ​​woli szokować wartość od rzeczywistego satanizmu.  

Venom wydał swój debiutancki album, Welcome to Hell, w 1981 roku nakładem Neat Records. Szorstki, hałaśliwy i przepełniony złymi intencjami, LP i jego podobnie myślący następca Black Metal (1982), pomogły utorować drogę death metalowi i thrashowi - żaden z albumów nie był komercyjnym molochem, ale od tego czasu zostały uznane za kanoniczne przez społeczność heavymetalową. „At War with Satan”, album koncepcyjny o wojnie między niebem a piekłem (zgadnijcie, kto wygra), ukazał się w 1983 roku, a w 1985 roku ukazał się bardziej zwięzły „Possessed” - tytułowy utwór zdołał znaleźć się na liście „Filthy Fifteen” Parent Music Resource Center. Oba albumy flirtowały z mainstreamowym sukcesem, ale szalone podejście Venom do gatunku było doskonalone przez wschodzące wówczas zespoły, takie jak Slayer, Megadeth i Metallica, z których ten ostatni supportował Venom zaledwie kilka lat wcześniej. 

 Mantas opuścił zespół po koncertowym albumie „Eine Kleine Nachtmusik” z 1986 roku, ustępując miejsca gitarzystom Mattowi Hickeyowi i Jimmy'emu Clare'owi, którzy zadebiutowali w studiu nagraniowym na albumie „Calm Before the Storm” z 1987 roku. Zmiany w składzie zespołu nękały go przez kolejną dekadę. Cronos zrezygnował z gry przed premierą albumu „Prime Evil” z 1989 roku, zabierając ze sobą Hickeya i Clare, by rozpocząć karierę solową. Na albumie pojawiła się ekipa złożona z Abaddona, byłego wokalisty i basisty Atomkraft, Tony'ego „The Demolition Risk” Dolana, gitarzysty Ala Barnesa i powracającego Mantasa. 

Nowa wersja Venom - bez Barnesa, którego zastąpił gitarzysta Steve „War Maniac” White - wydała dwa kolejne albumy: „Temples of Ice” (1991) i „The Waste Lands” (1992), które zniknęły z radarów, głównie z powodu rozkwitu sceny grunge i rocka alternatywnego. Trio w składzie Mantas, Abaddon i Dolan kontynuowało trasę koncertową przez połowę dekady, choć nie doczekało się żadnych nowych nagrań studyjnych.  Powrót Cronosa w 1996 roku wywołał radość wśród fanów, a Dolan wycofał się, wydając w 1997 roku album Cast in Stone, pierwszy album Venom od 12 lat z oryginalnym składem - pełnowymiarowy powrót grupy do gry został zwiastowany wydaniem EP-ki Venom '96. 

Reaktywacja nie trwała jednak długo, ponieważ po światowej trasie koncertowej promującej album, Abaddon opuścił grupę. Cronos zaangażował swojego brata Antony'ego „Anttona” Lanta do gry na perkusji na dziesiątym albumie, „Resurrection” z 2000 roku. Antton pozostał na płycie „Metal Black” z 2006 roku i „Hell” z 2008 roku, ale odejście Abbadona, wraz z rotacyjną obsadą gitarzystów, pozostawiło Cronosa jedynym członkiem-założycielem grupy. Aby jeszcze bardziej skomplikować sytuację, w 2014 roku Jeff „Mantas” Dunn, Tony „Demolition Man” Dolan i Tony „Abaddon” Bray rozpoczęli własny projekt o nazwie Venom Inc. i wydali swój debiutancki album „Avé” w 2017 roku nakładem Nuclear Blast.  

Zespół Cronos Venom, w którego skład weszli teraz gitarzysta La Rage i perkusista Dante, podpisał kontrakt ze Spinefarm i wydał w 2011 roku album „Fallen Angels”. Czternasty album Venom, „From the Very Depths”, ukazał się w 2015 roku, a „Storm the Gates” trzy lata później. W następnym roku BMG wydało „In Nomine Satanas”, bogaty box set z luksusowymi wersjami ich pierwszych czterech albumów studyjnych - w klasycznym składzie Cronos, Mantas i Abaddon - oraz koncertowy album „Eine Kleine Nachtmusik” z 1986 roku. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At War with Satan	Venom	04.1984	64[1]	-	Neat 1015	[produced by Venom]
Possessed	Venom	04.1985	99[1]	-	Neat 1024	[produced by Venom, Keith Nichol]

Wildhearts

Wildhearts to zespół, o jakim marzy brytyjska prasa rockowa: genialny pod względem
kreatywnym, kompletnie niekontrolowany i skazany na porażkę od samego początku. Burzliwa kariera zespołu, prowadzonego przez charyzmatyczną Ginger, spełniła najwyższe (a może wręcz najniższe) oczekiwania, z wszystkimi wzlotami i upadkami niczym na rollercoasterze. Po licznych przerażających zwrotach akcji zespół w końcu spektakularnie się wycofał, ale nie wcześniej niż zaoferował bogactwo inspirującego hard rocka i dosłownie kilometry jeszcze bardziej wciągających tekstów w magazynach, by po raz kolejny wznieść się na wyżyny dzięki dziesiątkom zmian w składzie, z Ginger jako jedyną stałą.  

Po efektownym debiucie z 1993 roku albumem „Earth vs. the Wildhearts” i zachwyceniu fanów oraz krytyków albumem „P.H.U.Q.” z 1995 roku, Wildhearts dosłownie przez dekady rozpadali się i odradzali, zadowalając zagorzałych fanów takimi albumami jak „Geordie in Wonderland” z 2006 roku, „Mad, Bad and Dangerous to Know” z 2014 roku i „Satanic Rites of the Wildhearts” z 2025 roku. Ginger, wieloletni mieszkaniec londyńskiej, undergroundowej sceny glam rockowej, wokalista i gitarzysta, miał za sobą krótki epizod z aspirującymi do miana Faces, londyńskimi Quireboys (został wyrzucony za branie zbyt dużej ilości narkotyków) i jeszcze krótszy występ z nowojorskimi, glamowymi katastrofami, The Throbs, kiedy na początku 1990 roku postanowił założyć własny zespół Wildhearts. Dołączyli do niego były gitarzysta Tattooed Love Boys, Chris „C.J.” Jagdhar, perkusista Andrew „Stidi” Stidolph, wokalista Snake i basista Julian, ale ten skład nie przetrwał długo (co było zapowiedzią przyszłych wydarzeń) i w następnym roku Ginger zwolnił wszystkich oprócz Jagdhara i sam przejął obowiązki wokalisty. Po wypożyczeniu perkusisty Bama Bama z Dogs D'Amour i zrekrutowaniu 19-letniego basisty Danny'ego McCormacka, grupa natychmiast stała się sensacją w londyńskich klubach. Ich bezczelnie dekadencki wizerunek i ultraciężki hard rock szybko rozpaliły machinę marketingową angielskiej prasy i po flirtowaniu z Atco, latem 1991 roku podpisali kontrakt z EastWest Records. 

  Poza zanurzeniem się w studiu nagraniowym przy kilku EP-kach (Mondo Akimbo A-Go-Go i Don't Be Happy...Just Worry), Wildhearts kontynuowali nieprzerwanie trasę koncertową przez cały 1992 rok, notując szczególnie pamiętną podróż z zyskującymi popularność glam-politycznymi rockerami Manic Street Preachers. Wraz z nadejściem Nowego Roku Bam Bam powrócił do Dogs D'Amour, otwierając drogę pierwotnemu perkusiście Stidiemu, który wystąpił na debiutanckim albumie zespołu „Earth vs. the Wildhearts”, wydanym we wrześniu 1993 roku. Choć album odniósł spory sukces w Europie i Wielkiej Brytanii (awansując na 46. miejsce na listach przebojów), otrzymał niewielkie wsparcie promocyjne w Ameryce, a Ginger wkrótce zaczął się kłócić z EastWest i najwyraźniej wyładowywać swoją złość na kolegach z zespołu. Stidi był pierwszą ofiarą, zastąpioną w październiku przez byłego perkusistę Radia Moskwa, Ritcha Battersby'ego, który natychmiast dołączył do zespołu w trasę koncertową. 

 Podróżując po Wielkiej Brytanii z innymi brytyjskimi kandydatami, takimi jak Almighty i Wolfsbane, Wildhearts wyznaczyli nowe standardy w zakresie niegrzecznego zachowania i nadużywania substancji psychoaktywnych, ale nigdy nie zawiedli swoim przesadnym wybrykiem scenicznym i niemożliwą do opanowania intensywnością. Pomimo rosnącego rozpędu, rok 1994 okazał się dla zespołu rokiem pełnym problemów; pierwszym z wielu, tak naprawdę. W lipcu „brat krwi” C.J. Jagdhar został w jakiś sposób zwolniony podczas jednej z gwałtownych huśtawek nastroju Gingera (decyzji, której później, jak twierdził, głęboko żałował), a przyszłość zespołu nieustannie wisiała na włosku. Gitarzysta Devin Townsend (Steve Vai, Strapping Young Lad) i klawiszowiec Willie Downing (the Grip, Honeycrack) dołączyli tymczasowo do Wildhearts, występując z nimi na Reading Festival, gdzie basista Danny McCormack również zwichnął kolano podczas pierwszej piosenki, ale dotrwał do końca koncertu. Na zakończenie roku Ginger i McCormack złożyli destrukcyjną wizytę w siedzibie magazynu Kerrang!, gdzie zniszczyli sprzęt biurowy i ogólnie rozpętali piekło w ramach błyskotliwego chwytu reklamowego, mającego na celu promocję wydawnictwa dostępnego wyłącznie dla fanklubu, zatytułowanego „Połów Szczęściarzy”. 

Niezależnie od tego, czy prawdziwe, czy wykreowane przez prasę, chaos i kontrowersje towarzyszyły Wildhearts w kolejnych miesiącach, aż do długo oczekiwanej premiery ich drugiego albumu w maju 1995 roku. Cudem, pomimo całego szaleństwa panującego podczas jego powstawania - w tym zaangażowania dwóch niezależnych producentów i domniemanej próby samobójczej Ginger podczas masteringu płyty w Nowym Jorku - trafnie zatytułowany album „P.H.U.Q.” był prawdopodobnie najlepszym momentem Wildhearts, trafiając na szóste miejsce brytyjskich list przebojów i zyskując ogromne uznanie zarówno fanów, jak i mediów. Euforia nie trwała jednak długo, ponieważ album również został w dużej mierze zignorowany poza Wielką Brytanią, Europą i Japonią, a w Ameryce nigdy nie został wydany. Do tej trwającej opery mydlanej dołączył niedawno nowy gitarzysta Mark Keds (były członek Senseless Things),którybył z zespołem niecały miesiąc, zanim odszedł z zespołu w trakcie trasy po Japonii i zmusił ich do odwołania licznych występów w Wielkiej Brytanii po powrocie, w tym potencjalnie lukratywnego występu na Phoenix Festival. 

 Nowy gitarzysta Jef Streatfield dołączył do zespołu w październiku 1995 roku, ale coraz bardziej niestabilny Ginger kontynuował swoją publiczną spiralę wymykającą się spod kontroli, kłócąc się z EastWest i grożąc rozpadem Wildhearts, jeśli nie zostaną zwolnieni z kontraktu. Nerwowy rozejm został ostatecznie zawarty, gdy zespołowi zaoferowano support podczas europejskiej trasy AC/DC w 1996 roku; jednak plany kontynuacji drugiej części trasy w Ameryce zostały pokrzyżowane w ostatniej chwili, gdy amerykański oddział wytwórni wycofał wsparcie dla trasy. To okazało się ostatnią kroplą, która ostatecznie przelała czarę goryczy i ostatecznie zostali porzuceni przez EastWest, który jeszcze w tym samym roku wydał ponownie album „Fishing for Luckies” wraz z kolekcją „Best of the Wildhearts”. Zespół uparcie kontynuował działalność, wydając dwa niezależne single, zanim podpisał kontrakt z maleńką wytwórnią Mushroom Records i wydał w 1997 roku „Endless, Nameless” (dziwny eksperyment z białym szumem, który sprawił, że stracili przyjaciół).  

Zespół szybko się rozpadł wkrótce potem, a kolejny zbiór stron B i resztek utworów zatytułowany „Landmines & Pantomines” zdawał się zamykać historię Wildhearts. Chociaż kilka lat później próbował zacząć od zera z nową grupą Silver Ginger 5, Ginger ostatecznie ponownie zjednoczył „klasyczny” skład Wildhearts na początku 2001 roku; odrodzony zespół wydał nawet album w Stanach Zjednoczonych „Riff After Riff” w 2004 roku. W następnym roku Ginger rozwiązał zespół, powołując się na połączenie problemów osobistych i brak zaangażowania w zespole. Na krótko dołączył do Brides of Destruction jako gitarzysta, zanim rozpoczął karierę solową. 

 Już w 2006 roku Wildhearts reaktywowali się, aby zagrać koncert w Wolverhampton; dołączył do nich nowy basista Scott Sorry (Amen). Po koncercie Sorry został stałym członkiem, a nawet pojawił się na ich albumie o tym samym tytule z 2007 roku, nagranym w zamku Tutbury. Następnie nagrali album z coverami, Stop Us If You've Heard This One Before, Vol. 1 z 2008 roku, na którym znalazły się wykonania Helmet, Fugazi i The Distillers. Kolejny album studyjny, Chutzpah, ukazał się w 2009 roku, a towarzyszył mu minialbum Chutzpah, Jr., na którym znalazły się niewykorzystane nagrania z sesji studyjnych oraz B-side'y z japońskiego wydania pierwszego. Sorry opuścił zespół w 2009 roku, co w połączeniu z przejściem Battersby'ego na emeryturę z powodu kontuzji, skutecznie zawiesiło działalność zespołu. 

Ginger dołączył do zespołu Michaela Monroe jako gitarzysta i pojawił się na jego albumie „Sensory Overdrive” z 2011 roku. Wildhearts reaktywowali się w 2012 roku, a John Poole zastąpił Sorry. Earth vs. the Wildhearts obchodzili 20-lecie w 2013 roku, co zaowocowało serią koncertów, na których wykonywali cały album, a następnie wybrane przeboje; koncert w Nottingham Rock City został zarejestrowany na albumie koncertowym „Rock City vs. the Wildhearts” z 2014 roku. W następnym roku obchodzili 20. rocznicę powstania P.H.U.Q. i ponownie wyruszyli w trasę koncertową promującą album. Trasa koncertowa odbyła się ponownie w 2018 roku, kiedy Earth vs. the Wildhearts obchodziło 25-lecie. Po 12 latach oczekiwania wydali swój dziewiąty album studyjny, Renaissance Men z 2019 roku, na którym Battersby wrócił z emerytury, aby pisać i występować na płycie. 

 EP-ka Diagnosis ukazała się w sierpniu tego samego roku, a pod koniec 2020 roku ukazał się podwójny album koncertowy, 30 Year Itch, uwieczniający zespół na trasie koncertowej w 2019 roku. Ginger i spółka powrócili w 2021 roku ze swoim dziesiątym albumem studyjnym, 21st Century Love Songs. Niespodziewanie skład 21st Century Love Songs rozpadł się po trasie koncertowej, a Ginger zebrał kolejną edycję Wildhearts z Benem Marsdenem i Kavusem Torabim na gitarach, Jonem Poole'em na basie i Dudge'em na perkusji. Po podpisaniu nowej umowy z wytwórnią Snakefarm Records, grupa udała się do studia w połowie 2024 roku z producentem Jimem Pinderem, a pod koniec roku ich 11. album studyjny był gotowy do wydania. Satanic Rites of the Wildhearts ukazał się w marcu 2025 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greetings from Shitsville	Wildhearts	10.1993	81	-	EastWest YZ 773	[written by Ginger][produced by The Wildhearts]
TV Tan EP.	Wildhearts	11.1993	53[2]	-	Bronze YZ 784	[produced by The Wildhearts Mike "Spike" Drake]
Caffeine Bomb	Wildhearts	07.1994	38[3]	-	EastWest YZ 794	[written by Ginger][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Suckerpunch	Wildhearts	02.1994	31[4]	-	EastWest YZ 828	[written by Ginger][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
If Life Is Like a Lovebank I Want an Overdraft/Geordie in Wonderland	Wildhearts	01.1995	31[3]	-	Bronze/EastWest YZ 874	[written by Palmer,Ginger Wildheart,Ritch Battersby,Danny McCormack][produced by Mark Dodson, The Wildhearts]
I Wanna Go Where the People Go	Wildhearts	05.1995	16[4]	-	EastWest YZ 923	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Just in Lust	Wildhearts	07.1995	28[2]	-	EastWest YZ 967	[written by Ginger Wildheart][produced by Simon Efemey, The Wildhearts]
Sick of Drugs	Wildhearts	04.1996	14[3]	-	Round WILD 1	[written by Ginger Wildheart][produced by Mark Wallis, The Wildhearts]
Red Light – Green Light EP.	Wildhearts	06.1996	30[2]	-	Round WILD 2	[written by Ginger][produced by Ralph Jezzard, Mark Wallis,The Wildhearts]
Anthem	Wildhearts	08.1997	21[2]	-	Mushroom MUSH 6	[written by CJ Wildheart, Ginger, Jef Streatfield, Ritch Battersby][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Urge	Wildhearts	10.1997	26[2]	-	Mushroom MUSH 14	[written by Ginger Wildheart][produced by Ralph Jezzard, Studio One]
Vanilla Radio	Wildhearts	10.2002	26[2]	-	Round SMASCD 048	[written by The Wildhearts][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
Stormy in the North, Karma in the South	Wildhearts	02.2003	17[2]	-	Round SMASCD 049	[written by CJ Wildheart, Ginger, Ritch Battersby, Daniel S McCormack][produced by Russ Russell,Simon Efemey]
So into You	Wildhearts	05.2003	22[2]	-	Gut CDGUT 49	[written by CJ Wildheart, Ginger][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]
Top of the World	Wildhearts	11.2003	26[2]	-	Gut CDGUT 54	[written by David Leslie Walls][produced by Russ Russell,Ginger Wildheart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Earth vs the Wildhearts	Wildhearts	09.1993	46[1]	-	EastWest 4509932012	[produced by The Wildhearts,Mike "Spike" Drake,Mark Dodson,Simon Efemey]
Don't Be Happy... Just Worry EP.	Wildhearts	05.1994	91[1]	-	EastWest 4509960672	[produced by The Wildhearts,Dan Priest,Robert Musso]
P.H.U.Q.	Wildhearts	06.1995	6[5]	-	EastWest 0630104372	[produced by Mark Dodson, Simon Efemey, The Wildhearts]
Fishing for Luckies	Wildhearts	06.1996	16[3]	-	Round 0630148552	[produced by The Wildhearts,Mark Dodson]
Endless, Nameless	Wildhearts	11.1997	41[1]	-	Mushroom MUSH 13	[produced by Ralph Jezzard]
The Wildhearts Must Be Destroyed	Wildhearts	09.2003	54[1]	-	Gut GUTCD 25	[produced by Ginger ,Russ Russell]
The Wildhearts	Wildhearts	05.2007	55[1]	-	Round ROUND 0102	[produced by Jase Edwards]
¡Chutzpah!	Wildhearts	09.2009	53[1]	-	Backstage Alliance BSACD 027	[produced by Jacob Hansen]
Renaissance Men	Wildhearts	05.2019	11[1]	-	Graphite GRAPHFAR 33	[produced by Jim Pinder]
Diagnosis	Wildhearts	10.2019	25[1]	-	Graphite GRAPHFAR 35	[produced by Jim Pinder]
30 Year Itch	Wildhearts	12.2020	51[1]	-	Round RRRCD 015	[produced by Dave Draper]
21st Century Love Songs	Wildhearts	09.2021	9[2]	-	Graphite GRAPHFAR 36	[produced by Dave Draper]
Satanic Rites of the Wildhearts	Wildhearts	03.2025	29[1]	-	Snakefarm SNAKE 800779	[produced by Jim Pinder]