Lorraine Chandler

Lorraine Chandler (ur. jako Ermastine Lewis, ur. 29 kwietnia 1946r- zm. 2 stycznia 2020r) 
była amerykańską wokalistką soulową, autorką tekstów i producentką muzyczną.  Urodziła się i wychowała w Detroit w stanie Michigan, jako sąsiadka perkusisty Eddiego „Bongo” Browna i przyjaciółka rodziny Otisa Williamsa z zespołu The Temptations. Uczęszczała do Northern High School, ale przerwała studia, aby rozpocząć karierę w przemyśle muzycznym. 

 Zaczęła pisać piosenki z Jackiem Ashfordem, w tym „I'm Gone” nagrane przez Eddiego Parkera i „I'll Never Forget You” nagrane przez The O'Jays. Podpisała kontrakt z wytwórnią Pied Piper Productions należącą do Ashforda jako autorka tekstów i wykonawczyni, a jej pierwszy singiel „What Can I Do” został wydany w 1966 roku, stając się regionalnym hitem. Został wydany w całym kraju przez wytwórnię RCA, podobnie jak jej kolejny utwór „I Can't Hold On”, którego była współautorką, ale żaden z nich nie znalazł się na listach przebojów.

  Była jedną z pierwszych czarnoskórych autorek tekstów i producentek. Nadal nagrywała i pisała, a wiele jej utworów ukazało się w wytwórniach RCA i Kapp.W 1968 roku wraz z Ashford założyli krótkotrwałą wytwórnię Ashford, która wydała utwór Eddiego Parkera „Love You Baby”, później popularny na brytyjskiej scenie soulowej. Po upadku wytwórni, ona i Ashford kontynuowali współpracę, pisząc przebój Billy'ego Sha-Rae z 1971 roku „Do It”. Ashford był  również współautorem przeboju Baby Washington z 1974 roku „I've Got to Break Away”, który dotarł do 32. miejsca na liście R&B. Po przeprowadzce Ashforda do Los Angeles w 1976 roku, Chandler pozostała w Detroit.  

W połowie lat 80-tych brytyjski DJ i dyrektor wytwórni płytowej Ady Croasdell odkrył kilka jej niewydanych nagrań w Pied Piper, które wydał w tym czasie w formie demo z prawdopodobnym motywem przewodnim filmu „Żyje się tylko dwa razy”. Chandler kontynuowała współpracę z Eddiem Parkerem, śpiewając na jego albumie z 1989 roku „The Old... The New... The Blues”, a także aranżując i produkując go. Powróciła również do okazjonalnych występów, zarówno w Detroit, jak i na brytyjskich festiwalach muzyki soul. Wiele jej nagrań zostało wznowionych na płytach CD przez wytwórnię Ace Records

 . Lorraine Chandler zmarła w Detroit 2 stycznia 2020 roku w wieku 73 lat z nieujawnionych przyczyn. 

Kompozycje Lorraine Chandler na listach przebojów

[with George "King" Scott, Joe Hunter, Jack Ashford ] 01/1967 Soul Superman The Hesitations 42.R&B Chart [with Jimmy Coleman & Jack Ashford] 05/1975 Love You Baby Lorraine Chandler 54.UK [with Baby Washington, Big Dee Irwin] .1974 I've Got to Break Away Baby Washington 32.R&B Chart [with Jack Ashford ] 04/1971 Do It Billy Sha-Rae 50.R&B Chart

Hesitations

 The Hesitations to amerykański zespół R&B z Cleveland w stanie Ohio.
Tło Założeni w 1965 roku, w latach 1967 i 1968 odnieśli kilka hitów, z których największym był inspirowany gospel utwór tytułowy z filmu „Born Free”. Po tym, jak jeden z wokalistów zespołu, George „King” Scott, został przypadkowo postrzelony i zabity w lutym 1968 roku, zespół się rozpadł. The Hesitations reaktywowali się w 2006 roku z nowymi członkami i ponownie koncertują i nagrywają. 

 The Hesitations nagrali singiel „Soul Superman” z utworem „I'm Not Built That Way”, który ukazał się nakładem wytwórni Kapp 790 w listopadzie 1966 roku. Utwór otrzymał cztery gwiazdki w numerze Record World z 12 listopada. W tygodniu rozpoczynającym się 19 grudnia 1966 roku singiel The Hesitations, „Soul Superman”, znalazł się na liście Billboard Chart Spotlight, gdzie przewidywano, że singiel trafi na listę R&B Singles.Ostatecznie osiągnął 42. miejsce.Ich album „Soul Superman” został zrecenzowany w numerze Record World z 3 czerwca 1967 roku. Wśród ich hitów znalazły się utwory „Soul Kind of Love” i „She Won't Come Back”. Recenzent stwierdził, że zespół powinien zabłysnąć z tym pakietem.  Zespół nagrał piosenkę „Love is Everywhere”, której autorami byli Ray Lewis, LeCharles Harper, Richard i Robert Poindexter. Singiel był wspierany utworem „Born Free” i wydany nakładem wytwórni Kapp K-878.

  W tygodniu rozpoczynającym się 13 stycznia 1968 roku wersja „Born Free” w wykonaniu zespołu zadebiutowała na 13. miejscu. Singiel osiągnął 44. miejsce na liście najlepiej sprzedających się singli R&B magazynu Billboard.  W tygodniu 24 lutego osiągnął   4. miejsce. Utrzymał tę pozycję przez kolejny tydzień.Ich album „New Born Free” został zrecenzowany w numerze magazynu „Billboard” z 27 stycznia 1968 roku. Recenzent napisał, że zespół zachwycił się utworami „Overworked and Underpaid” i „Push a Little Bit Harder”. Ballady „I Wish it Could Me” i „Believe in Love” również były świetne. Recenzent stwierdził również, że wszystkie utwory były dobre.  Album zadebiutował na 30. miejscu listy najlepiej sprzedających się albumów R&B magazynu Billboard w tygodniu 24 lutego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Superman/I'm Not Built That Way	Hesitations	01.1967	-	-	Kapp 790	[written by Ermastine Lewis,George "King" Scott,Jack Ashford,Joe Hunter][42[2].R&B; Chart]
Born Free/Love Is Everywhere	Hesitations	01.1968	-	38[10]	Kapp 878	[written by John Barry,Don Black][produced by GWP][4[11].R&B; Chart][tytułowa pioenka z filmu]
The Impossible Dream/Nobody Knows You When You're Down And Out	Hesitations	03.1968	-	42[8]	Kapp 899	[written by Joe Darion, Mitch Leigh][produced by Larry Banks,George Wiltshire][14[9].R&B; Chart][piosenka z musicalu na Broadway'u " Man Of La Mancha"]
Climb Every Mountain/My World	Hesitations	05.1968	-	90[3]	Kapp 911	[written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein][produced by Wiltshire, Banks, Victor]
Who Will Answer/If You Ever Need A Hand	Hesitations	07.1968	-	112[4]	Kapp 926	[written by S. Davis, L. E. Aute][produced by Wiltshire, Banks, Victor ][#19 hit for Ed Ames in 1968]
A Whiter Shade Of Pale/With Pen In Hand	Hesitations	11.1968	-	100[2]	Kapp 948	[written by Gary Brooker,Keith Reid][produced by P. Robinson, T. Wiltshire, L. Banks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The New Born Free	Hesitations	02.1968	-	193[3]	Kapp 3548	[produced by L. Banks, T. Wiltshire]

Sons of Champlin

Sons of Champlin nie plasowali się w czołówce psychodelicznych zespołów rockowych z San
Francisco lat 60-tych, takich jak Grateful Dead i Jefferson Airplane, ale zakwalifikowali się do drugiej kategorii, wraz z Moby Grape i Quicksilver Messenger Service, grając muzykę bardziej inspirowaną soulem i R&B niż ich koledzy. Pomimo nieco nonszalanckiego podejścia do wymagań kariery zawodowej, udało im się umieścić na listach przebojów kilka albumów pod koniec lat 60. i 70-tych. 

 

 Grupa powstała z pozostałości Opposite Six, wcześniejszego zespołu prowadzonego przez wokalistę i klawiszowca Billa Champlina, który zagrał swój pierwszy koncert w College of Marin w hrabstwie Marin w Kalifornii wiosną 1965 roku. W składzie znaleźli się również saksofonista Tim Caine, gitarzysta Terry Haggerty, basista Al Strong i perkusista Jim Myers, później zastąpiony przez Billa Bowena. (Chociaż Champlin był jeszcze nastolatkiem, był żonaty i ojcem, co zainspirowało nazwę zespołu). W lipcu 1966 roku grali w Fillmore Auditorium w San Francisco. Wydali swój debiutancki singiel „Sing Me a Rainbow” w Verve Records w marcu 1967 roku, ale ponieważ nie znalazł się na listach przebojów, pełnowymiarowy LP został odłożony na półkę. (Później ukazał się pod tytułem Fat City). Niezrażony, zespół dodał dwóch dęciaków, Geoffa Palmera i Jima Beema (który odszedł w 1969 roku), i zwrócił się ku stylowi bardziej zorientowanemu na R&B/jazz.  

 

Minął ponad rok, zanim dostali kolejną szansę na nagranie, podpisując kontrakt z Capitol Records w 1968 roku i wydając swój debiutancki, podwójny LP Loosen Up Naturally, w kwietniu 1969 roku. Osiągnął on szczyt na 137. miejscu. Zespół szybko nagrał drugi album, na którym tymczasowo skrócili nazwę do Sons; LP, wydany w październiku, nosił tę samą nazwę. Album osiągnął 171. miejsce na liście przebojów. Tim Caine opuścił zespół po wydaniu.  The Sons koncertowali promując swój drugi album i grali w Bay Area zimą 1970 roku, ale potem rozpadli się. Członkowie grupy grali w innych zespołach aż do jesieni, kiedy to Capitol wezwał ich z powrotem do studia, żądając kolejnego albumu w kontrakcie. W ten sposób ich trzeci album (ponownie jako Sons of Champlin), „Follow Your Heart”, ukazał się w kwietniu 1971 roku. Nie znalazł się na listach przebojów, a zespół ponownie się rozpadł po kilku koncertach promocyjnych. 

 

 Champlin, Haggerty i Palmer kontynuowali jednak wspólną działalność, dodając basistę Davida Schallocka i perkusistę Jima Prestona. Początkowo niechętnie używali starej nazwy zespołu, ale ostatecznie zmienili zdanie i w 1972 roku powrócili do nazwy „Sons of Champlin”. W 1973 roku podpisali kontrakt z Columbia Records i nagrali czwarty album, „Welcome to the Dance”, który ukazał się w kwietniu. Okrzyknięty przez wielu ich najlepszym albumem, niestety zagubił się w korporacyjnej polityce, gdy prezes Clive Davis został zwolniony; osiągnął   186. miejsce. 

 

The Sons odpowiedzieli na tę katastrofę, zakładając własną wytwórnię, Gold Mine Records, dla której wydali kolejny album, zatytułowany po prostu „The Sons of Champlin”, w 1975 roku. Do tego czasu dołączyli do niego sekcję dętą, w skład której weszli Phil Woods, Mark Isham i Michael Andreas. Niezależne wydawnictwo przyciągnęło na tyle duże zainteresowanie, że Sons mogli podpisać stały kontrakt płytowy z Ariola America, co zapewniło albumowi ogólnokrajową premierę. W okresie poprzedzającym wydanie kolejnego albumu, Schallock opuścił zespół wraz z sekcją dętą. Nowym basistą został Rob Moitoza (dawniej członek Opposite Six), a do składu dołączył również saksofonista Steve Frediani, a następnie trębacz David Farey, gdy w maju 1976 roku ukazał się szósty album „A Circle Filled with Love”. 

 

W kwestii płyty Sons zwrócili się do producenta Keitha Olsena, który właśnie wyprodukował bestsellerowy album Fleetwood Mac o tym samym tytule, poszukując bardziej komercyjnego brzmienia. Płyta osiągnęła 117. miejsce, najwyższą pozycję zespołu na listach przebojów, a singiel „Hold On” dotarł do połowy listy Hot 100, a „Here Is Where Your Love Belongs” również się tam znalazł. Sons wydali swój siódmy album „Loving Is Why” w kwietniu 1977 roku, a kiedy okazał się komercyjnym rozczarowaniem, osiągając 188. miejsce, Bill Champlin, który pracował sesyjnie w Los Angeles, zdecydował się opuścić zespół i uczynił to po zakończeniu trasy promującej płytę. Na żywo Synowie Champlina próbowali kontynuować działalność z innymi wokalistami, ale wkrótce się rozstali. Przez lata zdarzały się sporadyczne, jednorazowe reaktywacje, a pod koniec lat 90-tych grupa ostatecznie zreorganizowała się, działając w niepełnym wymiarze godzin, ponieważ Champlinowi udało się pogodzić karierę solową i członkostwo w Chicago. Album koncertowy, trafnie zatytułowany „Live”, został wydany w 1998 roku przez Arista Records. W 2002 roku Haggerty zrezygnował z zespołu, a jego miejsce zajął Tal Morris, który pojawił się na drugim albumie koncertowym (z towarzyszącym DVD) „Secret”. W 2005 roku wytwórnia DIG Music wydała nowy album studyjny Sons of Champlin, „Hip Li'l Dreams”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sing Me A Rainbow/Fat City	Sons of Champlin	06.1967	-	124[1]	Verve 10500	[written by Lou Stallman,Estelle Levitt,Randy Steirling][produced by Randy Sterling]
Lookout/Queen Of The Rain	Sons of Champlin	10.1975	-	103[6]	Ariola America 7606	[written by Bill Champlin][produced by Bruce Walford]
Hold On/Still In Love With You	Sons of Champlin	06.1976	-	47[10]	Ariola America 7627	[written by B. Champlin, L. Allan][produced by Keith Olsen]
Imagination's Sake/You	Sons of Champlin	09.1976	-	107[1]	Ariola America 7633	[written by B. Champlin, R. Moitzola][produced by Keith Olsen]
Here Is Where Your Love Belongs/Follow Your Heart	Sons of Champlin	02.1977	-	80[6]	Ariola America 7653	[written by B. Champlin][produced by Keith Olsen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Loosen Up Naturally	Sons of Champlin	06.1969	-	137[9]	Capitol 200	[produced by Bruce Walford, David Shallock]
The Sons	Sons of Champlin	11.1969	-	171[6]	Capitol 332	[produced by John Palladino]
Welcome to the Dance	Sons of Champlin	06.1973	-	186[5]	Columbia 32 341	[produced by Sons Of Champlin]
A Circle Filled with Love	Sons of Champlin	06.1976	-	117[10]	Ariola America 50 007	[produced by Keith Olsen]
Loving Is Why	Sons of Champlin	05.1977	-	188[4]	Ariola America 50 017	[produced by Christopher Bond]

Albert King

Obok B.B. i Freddiego Kinga, Albert King jest jednym z głównych inspiratorów gitarzystów
bluesowych i rockowych. Bez niego współczesna muzyka gitarowa nie brzmiałaby tak, jak brzmi -jego styl inspirował bluesmanów od Otisa Rusha i Roberta Craya po Erica Claptona i Steviego Raya Vaughana. Od samego początku King miał swój własny styl i unikalne brzmienie. Grał lewą ręką, bez przepinania strun z praworęcznego ustawienia; to „odwrócone” granie tłumaczy jego odmienne brzmienie, ponieważ ciągnie w dół te same struny, które większość gitarzystów podciąga w górę, podciągając bluesowe nuty. 

 

 Jego pierwszy album dla Stax, zbiór singli z 1967 roku „Born Under a Bad Sign”, stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Potężne brzmienie Kinga i jego unikalny sposób wydobywania podciągnięć ze strun gitary wywarły ogromny wpływ na fanów, zwłaszcza w rock & rollu, gdzie wielu muzyków naśladujących jego styl mogło nigdy nie słyszeć o Albercie Kingu, a co dopiero słyszeć jego muzykę. Jego styl od razu wyróżnia się spośród wszystkich innych gitarzystów bluesowych, a on sam cieszy się statusem jednego z najważniejszych gitarzystów bluesowych, którzy kiedykolwiek sięgnęli po gitarę elektryczną. 

 

Urodzony w Indianoli w stanie Missisipi, ale wychowany w Forrest City w stanie Arkansas, Albert King (urodzony jako Albert Nelson) nauczył się grać na gitarze w dzieciństwie, budując własny instrument z pudełka po cygarach. Początkowo grał z zespołami gospel - przede wszystkim z Harmony Kings - ale po wysłuchaniu Blind Lemon Jeffersona, Lonniego Johnsona i kilku innych muzyków bluesowych, zaczął grać wyłącznie bluesa. W 1950 roku poznał MC Reedera, właściciela klubu nocnego T-99 w Osceoli w stanie Arkansas. Wkrótce potem King przeniósł się do Osceoli, dołączając do zespołu The T-99, In ​​the Groove Boys. Zespół zagrał kilka lokalnych koncertów w Arkansas, oprócz The T-99, w tym kilka audycji dla lokalnej stacji radiowej. 

 

Po odniesieniu sukcesu w Arkansas, King w 1953 roku przeniósł się do Gary w stanie Indiana, gdzie dołączył do zespołu, w którym grali również Jimmy Reed i John Brim. Zarówno Reed, jak i Brim byli gitarzystami, co zmusiło Kinga do gry na perkusji. W tym czasie przyjął imię Albert King, które przyjął po tym, jak utwór B.B. Kinga „Three O'Clock Blues” stał się wielkim hitem. Albert poznał Willie Dixona wkrótce po przeprowadzce do Gary, a basista i autor tekstów pomógł gitarzyście zorganizować przesłuchanie w Parrot Records. King przeszedł przesłuchanie i nagrał swoją pierwszą sesję pod koniec 1953 roku. Podczas sesji nagrano pięć utworów i wydano tylko jeden singiel, „Be on Your Merry Way/Bad Luck Blues”. Pozostałe utwory pojawiły się na różnych kompilacjach w ciągu następnych czterech dekad. Chociaż singiel sprzedawał się przyzwoicie, nie zyskał wystarczającej popularności, aby zapewnić mu kolejną sesję z Parrot. 

 

 Na początku 1954 roku King wrócił do Osceoli i ponownie dołączył do In the Groove Boys; pozostał w Arkansas przez kolejne dwa lata. W 1956 roku Albert przeprowadził się do St. Louis, gdzie początkowo grał z lokalnymi zespołami. Jesienią 1956 roku King był gwiazdą kilku klubów w okolicy. King kontynuował występy w St. Louis, doskonaląc swój styl. W tym czasie zaczął grać na swoim firmowym Gibsonie Flying V, któremu nadał nazwę Lucy. W 1958 roku Albert cieszył się sporą popularnością w St. Louis, co doprowadziło do podpisania kontraktu z dopiero rozwijającą się wytwórnią Bobbin Records latem 1959 roku. Na swoich pierwszych nagraniach dla Bobbin, King nagrywał z pianistą i niewielką sekcją dętą, co sprawiło, że muzyka brzmiała bliżej jump bluesa niż bluesa delta czy chicagowskiego. Niemniej jednak, jego gitara zajmowała centralne miejsce i było jasne, że wypracował unikalne, mocne brzmienie. Płyty Kinga dla Bobbin sprzedawały się dobrze w okolicach St. Louis, na tyle dobrze, że King Records wypożyczyło singiel „Don't Throw Your Love on Me So Strong” od mniejszej wytwórni. 

 

 Kiedy singiel został wydany w całym kraju pod koniec 1961 roku, stał się hitem, osiągając 14. miejsce na listach przebojów R&B. King Records nadal wypożyczało od Bobbin kolejne materiały- w tym pełny album „Big Blues”, który ukazał się w 1963 roku - ale nic innego nie zbliżyło się do początkowego sukcesu „Don't Throw Your Love on Me So Strong”. Bobbin wydzierżawił również materiał wytwórni Chess, który ukazał się pod koniec lat 60-tych. Albert King opuścił Bobbin  pod koniec 1962 roku i nagrał jedną sesję dla King Records wiosną 1963 roku, która była znacznie bardziej zorientowana na pop niż jego poprzednie prace; single wydane podczas tej sesji nie sprzedały się. W ciągu roku nagrał cztery utwory dla lokalnej, niezależnej wytwórni Coun-Tree w St. Louis, prowadzonej przez wokalistę jazzowego Leo Goodena. Chociaż single te nie ukazały się w wielu miastach - St. Louis, Chicago i Kansas City były jedynymi trzema, które odnotowały sprzedaż - zapowiadały jego nadchodzącą współpracę ze Stax Records. Co więcej, cieszyły się dużą popularnością w St. Louis, tak dużą, że Gooden nie pochwalił sukcesu Kinga i odsunął go od wytwórni. 

 

 Po okresie pracy w Coun-Tree, Albert King podpisał w 1966 roku kontrakt z wytwórnią Stax Records. Nagrania Alberta dla Stax przyniosły mu sławę, zarówno w bluesie, jak i rockowych kręgach. Wszystkie jego single Stax z lat 60-tych zostały nagrane z zespołem domowym wytwórni, Booker T. & the MG's, co nadało jego bluesowi eleganckie, pełne duszy brzmienie. Ten soulowy fundament nadał Kingowi atrakcyjność crossoverową, o czym świadczą jego przeboje R&B - „Laundromat Blues” (1966) i „Cross Cut Saw” (1967) znalazły się w pierwszej czterdziestce, a „Born Under a Bad Sign” (1967) w pierwszej pięćdziesiątce. Co więcej, styl Kinga został zapożyczony przez kilku rockandrollowców, w tym Jimiego Hendrixa i Erica Claptona, którzy skopiowali gitarowe solo Alberta z „Personal Manager” w utworze „Strange Brew” zespołu Cream.  

 

Pierwszy album Alberta Kinga dla Stax, „Born Under a Bad Sign” z 1967 roku, był zbiorem jego singli dla tej wytwórni i stał się jednym z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych albumów bluesowych końca lat 60-tych. Od 1968 roku Albert King grał nie tylko przed bluesową publicznością, ale także przed tłumami młodych rockandrollowców. Często występował w Fillmore West w San Francisco, a latem 1968 roku nagrał tam nawet album „Live Wire/Blues Power”. 

 

 Na początku 1969 roku King nagrał „Years Gone By”, swój pierwszy prawdziwy album studyjny. Później tego samego roku nagrał album w hołdzie Elvisowi Presleyowi („Blues for Elvis: Albert King Does the King's Things”) oraz jam session ze Stevem Cropperem i Popsem Staplesem („Jammed Together”), a także zagrał koncert z Orkiestrą Symfoniczną St. Louis. Przez kolejne kilka lat Albert koncertował w Ameryce i Europie, wracając do studia w 1971 roku, aby nagrać album Lovejoy. W 1972 roku nagrał „I'll Play the Blues for You”, na którym akompaniowali muzycy Bar-Kays, Memphis Horns i Movement. Album miał korzenie w bluesie, ale zawierał wyraźne akcenty współczesnego soulu i funku. 

 

 W połowie lat 70-tych Stax borykał się z poważnymi problemami finansowymi, więc King opuścił wytwórnię i przeszedł do Utopii, małej filii RCA Records. Albert wydał w Utopii dwa albumy, które zawierały pewne ustępstwa wobec ograniczeń komercyjnych produkcji soulowych. Chociaż miał kilka hitów w Utopii, jego czas tam był w zasadzie okresem przejściowym, w którym odkrył, że lepiej podążać za czystym bluesem i porzucić współczesne crossovery soulowe. Subtelna zmiana stylu Kinga była widoczna na jego pierwszych albumach dla Tomato Records, wytwórni, z którą podpisał kontrakt w 1978 roku. Albert pozostał w Tomato przez kilka lat, przechodząc do Fantasy w 1983 roku, wydając dla tej wytwórni dwa albumy. 

 

W połowie lat 80-tych Albert King ogłosił przejście na emeryturę, ale nie trwała ona długo - Albert kontynuował regularne koncerty i festiwale w Ameryce i Europie przez resztę dekady. King występował aż do nagłej śmierci w 1992 roku, kiedy to 21 grudnia doznał zawału serca.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Throw Your Love On Me So Strong/This Morning	Albert King	12.1961	-	-	King 5575	[written by Albert King][14[9].R&B; Chart]
Laundromat Blues/Overall Junction	Albert King	06.1966	-	-	Stax 190	[written by Sandy Jones][29[5].R&B; Chart]
Crosscut Saw/Down Don't Bother Me	Albert King	01.1967	-	-	Stax 201	[written by R. G. Ford][34[6].R&B; Chart]
Born Under A Bad Sign/Personal Manager	Albert King	06.1967	-	-	Stax 217	[written by Booker T. Jones, William Bell][49[2].R&B; Chart]
Cold Feet/You Sure Drive A Hard Bargain	Albert King	02.1968	-	67[4]	Stax 241	[written by Albert King, Al Jackson Jr.][produced by Al Jackson Jr.][20[8].R&B; Chart]
(I Love) Lucy/You're Gonna Need Me	Albert King	05.1968	-	-	Stax 252	[written by Booker T. Jones, William Bell][produced by Al Jackson Jr.][46[3].R&B; Chart]
As The Years Go Passing By/The Hunter	Albert King	03.1969	-	132[2]	Atlantic 2604	[written by Deadric Malone]
Can't You See What You're Doing To Me/Cold Sweat	Albert King	07.1970	-	127[1]	Stax 0069	[written by Albert King][produced by Albert King][50[2].R&B; Chart]
Everybody Wants To Go To Heaven/Lovejoy, Ill.	Albert King	10.1971	-	103[2]	Stax 0101	[written by Don Nix][produced by Don Nix][38[6].R&B; Chart]
Angel Of Mercy/Funky London (Instrumental)	Albert King	04.1972	-	-	Stax 0121	[written by Homer Banks, Raymond Jackson][produced by Henry Bush, Allen Jones][42[3].R&B; Chart]
I'll Play The Blues For You (Part I)/I'll Play The Blues For You (Part II)	Albert King	08.1972	-	-	Stax 0135	[written by Jerry Beach][produced by Henry Bush, Allen Jones][31[8].R&B; Chart]
Breaking Up Somebody's Home/Little Brother (Make A Way)	Albert King	02.1973	-	91[2]	Stax 0147	[written by Al Jackson, Timothy Matthews][produced by Henry Bush, Allen Jones][35[8].R&B; Chart]
That's What The Blues Is All About/I Wanna Get Funky	Albert King	01.1974	-	-	Stax 0189	[written by Jerry Strickland, Bobby Patterson][produced by Henry Bush, Allen Jones][15[12].R&B; Chart]
Cadillac Assembly Line/Nobody Wants A Loser	Albert King	03.1976	-	-	Utopia 10544	[written by Mack Rise][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][40[10].R&B; Chart]
Sensation, Communication Together/Gonna Make It Somehow	Albert King	07.1976	-	-	Utopia 10682	[written by Mack Rise, Mary Davis ][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester][80[5].R&B; Chart]
Guitar Man/Rub My Back	Albert King	11.1976	-	-	Utopia 10770	[written by Norbert De Coteaux, Edith Cherry][produced by Bert De Coteaux][79[4].R&B; Chart]
Ain't Nothing You Can Do/I Don't Care What My Baby Do	Albert King	04.1977	-	-	Utopia 10879	[written by Chuck Brooks][produced by Bert De Coteaux][95[4].R&B; Chart]
Call My Job/Love Shock	Albert King	01.1978	-	-	Tomato 10001	[written by Don Davis][produced by Bernie Worrell][79[4].R&B; Chart]
Chump Change/Good Time Charlie	Albert King	05.1978	-	-	Tomato 10002	[written by Don Davis][produced by Rudy Robinson][72[8].R&B; Chart]
The Very Thought Of You/I Get Evil	Albert King	04.1979	-	-	Tomato 10009	[written by Roy Noble][produced by Allen Toussaint][87[3].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Live Wire/Blues Power	Albert King	11.1968	-	150[10]	Stax 2003	[produced by Al Jackson Jr.]
King of the Blues Guitar	Albert King	03.1969	-	194[5]	Atlantic 8213	[produced by Jim Stewart]
Years Gone By	Albert King	05.1969	-	133[4]	Stax 2010	[produced by Al Jackson Jr.]
Jammed Together	Albert King with Steve Cropper & Pops Staples	07.1969	-	171[5]	Stax 2020	[produced by Al Bell,Al Jackson,Albert King,B. T. Jones,David Porter,Homer Banks,Isaac Hayes,Marvell Thomas,Raymond Jackson,Steve Cropper,Terry Manning]
Lovejoy	Albert King	07.1971	-	188[6]	Stax 2040	[produced by Don Nix]
I'll Play the Blues for You	Albert King	10.1972	-	140[8]	Stax 3009	[produced by Allen Jones, Henry Bush]
Truckload of Lovin'	Albert King	03.1976	-	166[6]	Utopia 1387	[produced by Bert DeCoteaux, Tony Silvester]
Albert Live	Albert King	03.1977	-	182[3]	Utopia 2205	[produced by Giorgio Gomelsky, Kevin Eggers, Phil Lawrence]

Sly Stone

Sly Stone wł. Sylvester Stewart (ur. 15 marca 1943r w Denton, zm. 9 czerwca 2025r w Los Angeles[1]) – amerykański muzyk, autor tekstów, producent muzyczny.

Sly Stone był frontmanem Sly and the Family Stone, odgrywając kluczową rolę w rozwoju psychodelicznego soulu i funku dzięki swojej pionierskiej fuzji soulu, rocka, psychodelii i gospel w latach 60. i 70-tych XX wieku. AllMusic stwierdził, że „James Brown wynalazł funk, ale Sly Stone go udoskonalił” i przypisał mu „stworzenie serii euforycznych, ale naładowanych politycznie płyt, które wywarły ogromny wpływ na artystów ze wszystkich środowisk muzycznych i kulturowych”. Crawdaddy! uznał go za założyciela ruchu „postępowej duszy”.

Urodzony w Denton w Teksasie i wychowany w mieście Vallejo w północnej Kalifornii w Bay Area, Stone już w młodym wieku opanował kilka instrumentów i jako dziecko wykonywał muzykę gospel ze swoim rodzeństwem (i przyszłymi członkami zespołu) Freddiem i Rose. W połowie lat 60-tych pracował zarówno jako producent muzyczny dla Autumn Records, jak i disc jockey dla stacji radiowej KDIA w San Francisco. W 1966 roku Stone i jego brat Freddie połączyli swoje zespoły, tworząc Sly and the Family Stone, zintegrowany rasowo zespół mieszany płci. Grupa nagrała takie hity, jak „Dance to the Music” (1968), „Everyday People” (1968), „Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)” (1969), „I Want to Take You Higher” (1969), „Family Affair” (1971) i „If You Want Me to Stay” (1973) oraz uznane albumy, w tym Stand! (1969), There’s a Riot Goin’ On (1971) i Fresh (1973).

W połowie lat 70-tych zażywanie narkotyków i nieobliczalne zachowanie Stone’a skutecznie zakończyły działalność grupy, pozostawiając go z nagraniem kilku nieudanych solowych albumów. Koncertował lub współpracował z takimi artystami jak Parliament-Funkadelic, Bobby Womack i Jesse Johnson. W 1993 roku jako członek grupy został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Wziął udział w hołdzie dla Sly and the Family Stone podczas rozdania nagród Grammy w 2006 roku, co było jego pierwszym występem na żywo od 1987 roku.

Wydał swoją autobiografię „Thank You” (Falettinme Be Mice Elf Agin) w 2023 roku.

Zmarł w 9 czerwca 2025 roku w Los Angeles w wieku 82 lat.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Get High On You/That's Lovin' You	Sly Stone	09.1975	-	52[9]	Epic 50135	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][3[15].R&B; Chart]
Le Lo Li/Who Do You Love?	Sly Stone	12.1975	-	-	Epic 50175	[written by S. Stewart][produced by Sly Stone][75[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
High on You	Sly Stone	11.1975	-	45[10]	Epic 33 835	[produced by Sly Stone]