Z archiwum...rocka

piątek, 23 stycznia 2026

Bell and James

Bell and James to amerykański zespół soulowy z Filadelfii w Pensylwanii,
założony przez LeRoya Bella (perkusja, gitara) i Caseya Jamesa (gitara, bas, instrumenty klawiszowe).

Zarówno LeRoy Bell, jak i Casey James grali w Special Blend, zanim zaczęli wspólnie pisać piosenki. Wujek Bella, Thom Bell, załatwił im kontrakt z wytwórnią Gamble & Huff jako autorami tekstów dla Philadelphia International Records. Komponowali utwory dla Eltona Johna, MFSB, The O'Jays, Gladys Knight & the Pips, Fredy Payne, Phyllis Hyman, The Three Degrees i innych, zanim A&M Records zwróciło na nich uwagę i podpisało z nimi kontrakt na pełny album w 1978 roku.

Potem ukazały się trzy albumy i kilka przebojowych singli, w tym „Livin' It Up (Friday Night)”, który w 1979 roku zajął 7. miejsce na liście Billboard R&B Singles i 15. miejsce na liście Billboard Hot 100. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych, a ten sam utwór dotarł do 59. miejsca na brytyjskiej liście przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Livin' It Up (Friday Night)/Don't Let The Man Get You	Bell and James	01.1979	-	15[16]	A&M 2069	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][7[24].R&B; Chart]
You Never Know What You've Got/Just Can't Get Enough (Of Your Love)	Bell and James	05.1979	-	103[4]	A&M 2137	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James][54[8].R&B; Chart]
Shakedown/Nobody Knows It	Bell and James	10.1979	-	-	A&M 2185	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][65[5].R&B; Chart]
Only Make Believe/Stay	Bell and James	12.1979	-	-	A&M 2204	[written by Leroy Bell, Casey James][produced by Leroy Bell, Casey James,Thom Bell][50[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bell and James	Bell and James	02.1979	-	31[19]	A&M 4728	[produced by Leroy Bell & Casey James]
Only Make Believe	Bell and James	11.1979	-	125[4]	A&M 4784	[produced by Leroy Bell & Casey James]

czwartek, 22 stycznia 2026

Barrabás

Barrabás to hiszpański zespół muzyczny, odnoszący największe sukcesy
w latach 70. i 80-tych XX wieku, kiedy kierował nim perkusista i producent Fernando Arbex. Styl muzyczny grupy początkowo opierał się na rocku latynoskim z wpływami jazzu i funku, a później ewoluował w kierunku brzmienia bardziej zorientowanego na disco.

Arbex założył Barrabás w 1971 roku, po rozpadzie swojego poprzedniego zespołu, Alacrán. Do niego i basisty i wokalisty Alacrána, Ignacio „Iñakiego” Egañi, dołączyło kilku innych muzyków, przygotowując się do nagrania debiutanckiego albumu „Wild Safari”, który ukazał się pod koniec tego samego roku. Byli to filipińscy gitarzyści, bracia Ricky i Miguel Morales; portugalski klawiszowiec Juan Vidal oraz kubański perkusista, saksofonista i flecista Ernesto „Tito” Duarte.

Zespół Wild Safari wydał przeboje „Woman” i „Wild Safari”, które odniosły sukces w różnych krajach Europy i obu Ameryk, w tym w USA i Kanadzie. Grupa koncertowała również w Ameryce Łacińskiej. Arbex usunął Egañę z zespołu po nagraniu albumu „Wild Safari” , a także postanowił jeszcze bardziej ograniczyć swoje zaangażowanie jako muzyk, zatrudniając dwóch nowych członków, José Luisa Tejadę i José Maríę Molla, odpowiednio jako wokalistę i perkusistę. Moll grał na żywo z Barrabásem od samego początku, a Arbex grał tylko na albumie „Wild Safari”.

Ten nowy skład nagrał dwa albumy: „Power” w 1973 roku i „¡Soltad a Barrabás!” w 1974 roku. Ten ostatni album zawierał przebój „Hi-Jack”, który osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Hiszpanii i został z powodzeniem coverowany przez amerykańskiego muzyka jazzowego Herbiego Manna w 1975 roku. Moll opuścił zespół po nieporozumieniach z pozostałymi członkami i został zastąpiony przez Daniela Louisa. Wraz z rosnącą popularnością disco w połowie lat 70-tych, Barrabás poszedł w tym kierunku i stworzył kilka mniejszych hitów. Doszło do kolejnej zmiany w składzie, gdy Tejada i Ricky Morales odeszli, a ich miejsce zajął Ernie Garrett na gitarze i wokalu. Garrett wkrótce został zmuszony do opuszczenia zespołu z powodu problemów z sercem, a Barrabás rozwiązał się w 1977 roku.

Arbex skupił się wówczas całkowicie na pisaniu i produkcji muzyki dla innych artystów. Grupa reaktywowała się w 1980 roku w nowym składzie. Ani bracia Morales, Vidal, ani Louis nie byli w nim zaangażowani, a ich miejsce zajęli powracający Moll, kostarykański gitarzysta „Koky” Maning, basista „Susy” Gordaliza i klawiszowiec Armando Pelayo. Ten skład nagrał dwa albumy, zanim został zwolniony przez wytwórnię RCA, a następnie Tejada, Maning, Gordaliza i Pelayo odeszli. Miguel Morales i Iñaki Egaña powrócili, aby nagrać w 1983 roku album „Prohibido” dla CBS.

Barrabás kontynuował działalność w mniejszym zakresie pod przewodnictwem Molla, nadal towarzysząc Egañi i Miguelowi Moralesowi, z Duarte i innymi muzykami pomagającymi zarówno na żywo, jak i w studiu. W latach 90-tych nagrano wiele albumów, składających się z ponownych nagrań utworów z lat 70. i 80-tych. Grupa kontynuuje działalność w 2025 roku w nowym składzie, nadal pod kontrolą Molla.

Założyciel Barrabás, Fernando Arbex, zmarł w 2003 roku. Multiinstrumentalista Ernesto „Tito” Duarte zmarł w Hiszpanii 14 lipca 2003 roku w wieku 57 lat.Tejada zmarł 20 kwietnia 2014 roku w wieku 69 lat. Ricky Morales zmarł 28 września 2024 roku w Madrycie w wieku 79 lat. Miguel Morales zmarł 19 września 2025 roku w wieku 75 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Holl	Ger	Wytwórnia [Hisz]	Komentarz
Woman/Cheer Up	Barrabás	03.1974	23[4]	-	RCA Victor 10780	[written by F. Arbéx][produced by F. Arbéx]
On The Road Again/Hard Line For A Dreamer	Barrabás	06.1982	27[7]	14[21]	Columbia 2061	[written by F. Arbéx][produced by F. Arbéx, Jose Ma Moll ]
The Lion (Don't Kill The Lion)/Lover Of The Night	Barrabás	06.1982	-	54[10]	Hansa 104 513 [Ger]	[written by F. Arbéx][produced by F. Arbéx]

Albert Hamilton

Urodzony jako Albert Hamilton w Detroit, w 1937r Kent wraz z braćmi Robertem
i Eugene'em oraz żoną Normą Toney stworzył muzyczną potęgę Detroit, niezależną od giganta Motown, którym był Berry Gordy Jr., pisząc i produkując dziesiątki cenionych hitów, które wciąż są słuchane ponad pół wieku po premierze. „SOS (Stop Her On Sight)” i „(Just Like) Romeo And Juliet” to tylko dwa z najbardziej znanych utworów tego zespołu. Dokonał kilku solowych nagrań w Nowym Jorku dla Wizard, Baritone i Checker. Przed 1967 rokiem miał niewielki wkład w działalność Golden World jako autor tekstów piosenek. Po wyprzedaży jego nazwisko pojawiło się jednak na prawie każdej płycie Ric-Tic jako autora piosenek lub producenta.

Te i inne utwory pomogły w rozwoju legendarnych dziś wytwórni, takich jak Ric Tic i Golden World (później wykupionych przez Motown), i uczyniły z Motor City kolebkę muzyki soul na początku lat 60-tych, dając początek takim przełomowym zespołom jak Edwin Starr, JJ Barnes i Fantastic Four.

Wydał również trzy solowe albumy, w tym klasyczny utwór jako Al Kent „You've got to pay the price” z utworem „Where do I go from here”. Singiel osiągnął 42. miejsce na liście przebojów pop i 22. miejsce na liście R&B. Al przez kilka lat pracował w wytwórni Motown, a następnie dołączył do Armena Boladena w Westbound, gdzie ponownie współpracował z Fantastic Four.

W Golden World poznał swoją przyszłą żonę Normę Toney. Norma była płodną autorką tekstów piosenek, która niedawno współtworzyła utwór „Inky dinky wang dang do” dla Dramatics. Była również współautorką trzech piosenek Fantastic Four oraz „Bless you” Flaming Embers. Jej najlepszy moment nastąpił jednak, gdy współtworzyła nagrodzoną przez BMI piosenkę „Deeper and Deeper” dla Fredy Payne.

Kompozycje Alberta Hamiltona na listach przebojów

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You've Got To Pay The Price (Instrumental)/ Where Do I Go From Here	Al Kent	08.1967	-	49[9]	Ric-Tic 127	[written by Al Kent, Hermon Weems][produced by Wingate][22[7].R&B; Chart]

  [with Bob Hamilton & Joanne Jackson]
09/1965 Hungry for Love San Remo Golden Strings 27.US 


[with Richard Morris & Edwin Starr]
02/1966 Stop Her on Sight (SOS) Edwin Starr 48.US/11.UK
05/1966 Headline News Edwin Starr 84.US/39.UK
08/1966 Headline News The Alan Bown Set 51.UK


[with  Bob Hamilton & Richard Morris]
02/1966 Real Humdinger J.J. Barnes 80.US

[with    Ronnie Savoy, Eddie Wingate]
03/1967 The Whole World Is a Stage The Fantastic Four 63.US


[with Norma Toney, Ronnie Savoy & William Garrett]
05/1967 You Gave Me Something (And Everything Is All Right) The Fantastic Four 55.US


[with  Hermon Weems]
08/1967 You've Got to Pay the Price Al Kent  49.US

[with Norma Toney & William Garrett]
08/1967 As Long as I Live (I Live for You) The Fantastic Four 38.R&B Chart 


[with  Hermon Weems & William Garrett]
03/1968 Show Time The Detroit Emeralds 89.US

[solo]
10/1969 You Got to Pay the Price Gloria Taylor 49.US
03/2005 Come Back Home Secret Sounds 108.US


[with Calvin Colbert]
07/1975 Alvin Stone (The Birth and Death of a Gangster) The Fantastic Four 74.US

Groovesville Records

Groovesville Productions było pomysłem wielkiego Dona Davisa. Przez lata wiele wytwórni płytowych, w tym potężny Stax w Memphis, korzystało z jego talentu. Największy sukces jak dotąd zapewnił im album Johnniego Taylora „Who's Making Love” - sprzedany w ponad dwóch milionach egzemplarzy w 1969 roku.

Po rozpadzie współpracy z Lebaronem Taylorem w Puritan,
Don kontynuował działalność własnej wytwórni Groovesville. Wśród prezentowanych artystów byli weterani Northern Soul: Steve Mancha, Melvin Davis i JJ Barnes. Ten ostatni znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów R&B z utworem „Baby Please Come Back Home”, który był najpopularniejszym wydawnictwem wytwórni. Jeśli chodzi o budynek, numer 15849 to blok administracyjny, a numer 15855 (po prawej) to małe studio. Wczesne wydawnictwa Dona dla Groovesville były koordynowane z jego domu przy Calvert.

Katalog wytwórni:
Groovesville 777 Al Gardner I'm Moving On I'll Get Along Groovesville 1001 Steve Mancha You're Still In My Heart She's So Good May-1966 Groovesville 1002 Steve Mancha I Don't Want To Lose You I Need To Be Needed Jun-1966 Groovesville 1003 Melvin Davis I Must Love You Still In My Heart 1966 Groovesville 1004 Steve Mancha Friday Night Monday Through Thursday 1966 Groovesville 1005 Steve Mancha Don't Make Me A Story Teller I Won't Love And Leave You Feb-1967 Groovesville 1006 J.J. Barnes Baby Please Come Back Home Chains Of Love May-1967 Groovesville 1007 Steve Mancha Just Keep On Loving Me Sweet Baby (Don't Ever Be Untrue) 1967 Groovesville 1008 J.J. Barnes Now That I Got You Back Forgive Me Oct-1967 Groovesville 1009 J.J. Barnes Easy Living ? 1967

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
Groovesville 1006 J.J. Barnes Baby Please Come Back Home Chains Of Love May-1967 61[10]

J. J. Barnes

James Jay Barnes (ur. 30 listopada 1943r - zm. 10 grudnia 2022r)
był amerykańskim piosenkarzem R&B i autorem tekstów.[1] Biografia Nagrał kilka singli, począwszy od 1960 roku.Jego wczesne wydawnictwa, w tym „Just One More Time” i „Please Let Me In”, wydane przez wytwórnie płytowe Mickay i Ric-Tic, odniosły stosunkowo niewielki sukces, ale później stały się ulubionymi utworami muzyki soul w Wielkiej Brytanii.

Później podpisał kontrakt z wytwórnią Motown Records, gdzie współpracował jako autor tekstów, ale nie nagrał żadnych utworów jako wokalista. Część jego materiału dla Motown została później wydana na kompilacji „A Cellarful of Motown!”. Barnes był członkiem Holidays, tria, w którym grali również Edwin Starr i Steve Mancha. W czerwcu 1966 roku ich przebój R&B „I'll Love You Forever” zajął 7. miejsce na liście przebojów (43. miejsce w Kanadzie).

Największy przebój Barnesa pojawił się w 1967 roku wraz z piosenką „Baby Please Come Back Home” wydaną przez wytwórnię Groovesville, którą, podobnie jak wiele jego płyt, współtworzył. Utwór dotarł do 9. miejsca na liście R&B magazynu Billboard w USA i 25. miejsca w Kanadzie. Jednak kolejne single wydane przez różne wytwórnie, w tym covery „Black Ivory” w Today/Perception Records, nie powtórzyły sukcesu. Z polecenia przyjaciela Edwina Starra, Barnes przeprowadził się do Anglii w latach 70-tych, gdzie zyskał popularność. Starr zaaranżował występy Barnesa w serii koncertów, co doprowadziło do podpisania przez niego kontraktu z Contempo Records.

Stał się ulubionym artystą brytyjskiej sceny northern soulu i często występował w Wielkiej Brytanii.Wczesne nagrania Barnesa, takie jak „Please Let Me In” i „Real Humdinger”, zostały ponownie wydane w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Tamla Motown, aby sprostać oczekiwaniom nabywców płyt northern soulu. W latach 70-tych wytwórnia Contempo Records wydała siedem singli i album „Sara Smile from Barnes”, które jednak nie odniosły sukcesu na listach przebojów.

W latach 80-tych Barnes wydał pięć kolejnych płyt, w tym wersję ulubionego utworu soulowego Franka Wilsona „Do I Love You (Indeed I Do)”, a w latach 90-tych nagrywał z producentem Ianem Levine’em. Jego piosenka „Chains of Love”, pierwotnie strona B jego przeboju z 1967 roku „Baby Please Come Back Home”, zyskała jeszcze większą popularność, gdy w 2001 roku zespół Dirtbombs wykonał jej cover na albumie „Ultraglide in Black”.

Barnes zmarł 10 grudnia 2022 roku w wieku 79 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Real Humdinger/I Ain't Gonna Do It	J. J. Barnes	04.1966	-	80[5]	Ric-Tic 110	[written by A. Hamilton, R. Morris, B. Hamilton][produced by Al Kent, Richard Morris][18[11].R&B; Chart]
Baby Please Come Back Home/Chains Of Love	J. J. Barnes	05.1967	-	61[10]	Groovesville 1006	[written by Davis, Barnes][produced by Davis, Barnes][9[15].R&B; Chart]
Now That I Got You Back/Forgive Me	J. J. Barnes	11.1967	-	-	Groovesville 1008	[written by Davis, Barker, Bridges, Barnes][produced by Bullet Productions][44[3].R&B; Chart]

Roy Ayers

Roy Edward Ayers Jr. (ur. 10 września 1940r - zm. 4 marca 2025) był amerykańskim
wibrafonistą, producentem muzycznym i kompozytorem.Ayers rozpoczął karierę jako artysta jazzowy post-bop, wydając kilka albumów studyjnych w Atlantic Records, zanim w latach 70-tych przeszedł do Polydor Records, gdzie przyczynił się do rozwoju jazz-funku. Był kluczową postacią ruchu acid jazzu i jest nazywany „ojcem chrzestnym neo soulu”. Najbardziej znany był z kompozycji „Everybody Loves the Sunshine”, „Running Away” i „Freaky Deaky” oraz innych, które znalazły się na listach przebojów w latach 70-tych.

W pewnym momencie Ayers był wymieniany wśród wykonawców, których muzykę najczęściej samplowali raperzy.

Roy Edward Ayers Jr. urodził się w Los Angeles 10 września 1940 roku. Dorastał w rodzinie muzyków, gdzie jego ojciec grał na puzonie, a matka na pianinie. W wieku pięciu lat otrzymał od Lionela Hamptona swoją pierwszą parę pałeczek do wibrafonu.Dzielnica Los Angeles, w której dorastał Ayers, South Park (później znana jako South Central), była centrum sceny muzyki czarnej w Południowej KaliforniiUczęszczał do liceum Thomasa Jeffersona, które stanowiło ważną część sceny jazzowej przy Central Avenue. W liceum Ayers śpiewał w chórze kościelnym i był liderem zespołu Latin Lyrics, w którym grał na gitarze hawajskiej i pianinie. Jego liceum, Thomas Jefferson High School, wydało wielu utalentowanych muzyków, takich jak Dexter Gordon.

Ayers rozpoczął nagrywanie jako muzyk bebopowy w 1962 roku. W 1963 roku wydał swój debiutancki album studyjny „West Coast Vibes”, na którym współpracował z saksofonistą Curtisem Amy. Zyskał rozgłos, gdy porzucił studia w Los Angeles City College i dołączył do flecisty jazzowego Herbiego Manna w 1966 roku. Na początku lat 70-tych Ayers założył własny zespół Roy Ayers Ubiquity, którego nazwę wybrał, ponieważ „wszechobecność” oznaczała stan bycia wszędzie w tym samym czasie.Ayers był odpowiedzialny za wysoko cenioną ścieżkę dźwiękową do filmu Jacka Hilla z 1973 roku w stylu blaxploitation „Coffy”, w którym główną rolę grała Pam Grier. W tym samym roku zagrał Elgina w filmie „Idaho Transfer”. Później przeszedł od jazz-funkowego brzmienia do R&B, co można usłyszeć na płycie Mystic Voyage (1975), na której znalazły się utwory „Evolution” i undergroundowy hit disco „Brother Green (The Disco King)”, a także tytułowy utwór z jego albumu studyjnego Everybody Loves the Sunshine (1976).

W 1977 roku Ayers wyprodukował album zespołu RAMP „Come into Knowledge”. Tej jesieni jego największym przebojem był „Running Away”. Pod koniec 1979 roku Ayers znalazł się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Hot Disco/Dance magazynu Billboard, a jego utwór „Don't Stop the Feeling” był jednocześnie pierwszym singlem z jego albumu studyjnego No Stranger to Love (1980). Tytułowy utwór został wykorzystany w utworze Jill Scott z 2000 roku „Watching Me” z jej debiutanckiego albumu studyjnego Who Is Jill Scott?: Words and Sounds Vol. 1.

Pod koniec lat 70-tych Ayers odbył sześciotygodniową trasę koncertową po Nigerii z innowatorem afrobeatu Felą Kutim, jednym z najbardziej znanych afrykańskich muzyków.W 1980 roku Phonodisk wydał w Nigerii album „Music of Many Colors”, na którym jedną stronę prowadził zespół Ayersa, a drugą Africa '70.W 1981 roku Ayers wyprodukował album studyjny dla piosenkarki Sylvii Striplin, „Give Me Your Love” (Uno Melodic Records, 1981) W tym samym roku wydał swój własny album studyjny „Africa, Center of the World” w wytwórni Polydor Records wraz z Jamesem Bedfordem i basistą Ayersa, Williamem Henrym Allenem. W utworze „Intro/The River Niger” można usłyszeć Allena rozmawiającego z córką. Album został nagrany w Sigma Sound Studios w Filadelfii w Pensylwanii.

W 1982 roku Ayers współpracował z Rickiem Jamesem przy albumie Throwin' Down, występując w otwierającym go utworze „Dance Wit' Me” w solówce na wibrafonie. Podobno byli bliskimi przyjaciółmi.W 1984 roku wydał album studyjny „In the Dark”, wydany przez Columbia Records i wyprodukowany przez basistę Stanleya Clarke’a. Album zaowocował 12-calowym singlem „Love Is in the Feel”, który wraz z innymi utworami na płycie promował użycie LinnDrum, instrumentu, który zyskał ogromną popularność wśród muzyków popowych i jazzowo-funkowych w latach 1982-1985. W tym czasie muzykę Ayersa intensywnie promował Robbie Vincent, didżej brytyjskiej stacji BBC Radio 1. Ayers wykonał solo w produkcji Johna „Jellybeana” Beniteza utworu Whitney Houston „Love Will Save the Day” z jej drugiego multiplatynowego albumu studyjnego „Whitney”. Singiel został wydany w lipcu 1988 roku przez Arista Records.

Ayers występował na żywo przed milionami ludzi na całym świecie, w tym w Japonii, Australii, Anglii i innych częściach Europy. Ayers był znany z popularyzacji muzyki poprawiającej nastrój w latach 70-tych XX wieku. Stwierdził: „Lubię to radosne uczucie, które towarzyszy mi na każdym kroku”. czas, więc ten składnik wciąż tam jest. Staram się to wygenerować, ponieważ jest to mój naturalny sposób bycia”. Ta filozofia znajdowała odzwierciedlenie w całej jego twórczości muzycznej, niezależnie od tego, czy był to funk, salsa, jazz, rock, soul czy hip-hop.

W 1992 roku Ayers wydał dwa albumy studyjne, „Drive” i „Wake Up”, dla hiphopowej wytwórni Ichiban Records.W 1993 roku pojawił się na płycie „Guru's Jazzmatazz Vol. 1”, grając na wibrafonie w utworze „Take a Look (At Yourself)”. W następnym roku pojawił się na składance Red Hot Organization „Stolen Moments: Red Hot + Cool”. Album, którego celem było zwiększenie świadomości i zebranie funduszy na walkę z epidemią AIDS wśród społeczności afroamerykańskiej, został okrzyknięty „Albumem Roku” przez magazyn „Time”.

W latach 2000 i 2010 Ayers zajął się muzyką house, współpracując z takimi gwiazdami tego gatunku, jak Masters at Work i Kerri Chandler. Założył dwie wytwórnie płytowe: Uno Melodic i Gold Mink Records. Pierwszy z nich wydał kilka albumów studyjnych, w tym Sylvii Striplin, a drugi upadł po wydaniu kilku singli.W 2004 roku Ayers wydał zbiór niepublikowanych nagrań zatytułowany „Virgin Ubiquity: Unreleased Records 1976–1981”, który pozwolił fanom usłyszeć utwory, które nie znalazły się na albumach Polydor z jego popularniejszych lat. Współpracował również z piosenkarką soulową Erykah Badu i innymi artystami przy swoim albumie „Mahogany Vibes” z 2004 roku.

Ayers prowadził fikcyjną stację radiową „Fusion FM” w grze wideo Grand Theft Auto IV (2008). W 2015 roku grał na wibrafonie na czwartym studyjnym albumie Tylera, The Creatora, Cherry Bomb, w utworze „Find Your Wings”. Kontynuował występy na żywo do 2023 roku.

Ayers poślubił swoją żonę Argerie na początku lat 70-tych i razem mieli troje dzieci. Miał również syna, pisarza Nabila Ayersa, z kobietą, która poprosiła go o dziecko bez żadnych zobowiązań. Jego córka Ayana również niedawno opiekowała się nim aż do jego śmierci.Ayers zmarł w szpitalu na Manhattanie w Nowym Jorku 4 marca 2025 roku w wieku 84 lat po długiej chorobie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mystic Voyage/Evolution	Roy Ayers Ubiquity	05.1976	-	-	Polydor 14 316	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers][70[6].R&B; Chart]
The Golden Rod/Tongue Power	Roy Ayers Ubiquity	07.1976	-	-	Polydor 14 337	[written by Roy Ayers][produced by Roy Ayers, Maurice Green][70[6].R&B; Chart]
Running Away/Cincinnati Growl	Roy Ayers Ubiquity	09.1977	-	-	Polydor 14 415	[written by Roy Ayers, Edwin Birdsong][produced by Roy Ayers][19[18].R&B; Chart]
Freaky Deaky/You Came Into My Life	Roy Ayers	02.1978	-	-	Polydor 14 451	[written by Edwin Birdsong, Roy Ayers][produced by Roy, Ayers, William Allen][29[16].R&B; Chart]
Heat Of The Beat/No Deposit, No Return	Roy Ayers / Wayne Henderson	12.1978	43[5]	-	Polydor 14 523	[written by W. Henderson, R. Flowers][produced by Roy Ayers, Wayne Henderson][59[8].R&B; Chart]
Love Will Bring Us Back Together/Leo	Roy Ayers	06.1979	-	-	Polydor 14 573	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers, Carla Vaughn][41[11].R&B; Chart]
Don't Stop The Feeling/Don't Hide Your Love	Roy Ayers	11.1979	56[3]	-	Polydor 2037	[written by Roy Ayers, Chano O'Ferral, Wes Ramseur][produced by Roy Ayers, William Allen][32[17].R&B; Chart]
What You Won't Do For Love/Shack Up, Pack Up, It's Up (When I'm Gone)	Roy Ayers	03.1980	-	-	Polydor 2066	[written by Bobby Caldwell, Alfons Kettner][produced by Roy Ayers, William Allen][73[3].R&B; Chart]
In The Dark/Love Is In The Feel	Roy Ayers	11.1984	83[3]	-	Columbia 04653	[written by R. Ayers][produced by Roy Ayers][89[3].R&B; Chart]
Poo Poo La La/Sexy, Sexy, Sexy	Roy Ayers	04.1985	-	-	Columbia 04821	[written by R. Ayers, B. Fisher, S. Richardson][produced by Stanley Clarke, Roy Ayers][56[8].R&B; Chart]
Slip N' Slide/Can I See You	Roy Ayers	10.1985	-	-	Columbia 05613	[written by J. Mtume, E. Sainesbury, V. Henry][produced by James Mtume][49[9].R&B; Chart]
Hot/Virgo	Roy Ayers	01.1986	-	-	Columbia 05752	[written by J. Mtume, P. Field, B. Brice][produced by James Mtume][20[12].R&B; Chart]
Programmed For Love/For You	Roy Ayers	05.1986	-	-	Columbia 05874	[written by D. Pearson, D. Frank ][produced by James Mtume][62[7].R&B; Chart]
Can't You See Me/Love Will Bring Us Back Together	Roy Ayers	09.1987	96[1]	-	Urban URB 6 [UK]	[written by R. Ayers, E. Birdsong][produced by Roy Ayers]
Let's Start Love Over/Lazy Love	Miles Jaye feat. Roy Ayers	11.1987	77[3]	-	Island 99413	[written by M. Claxton][produced by Hubert Eaves III ]
Expansions	Scott Grooves feat. Roy Ayers	05.1998	68[1]	-	Soma Recordings SOMA 65	[written by Lonnie Liston Smith][produced by Scott Grooves]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Change Up the Groove	Roy Ayers Ubiquity	10.1974	-	156[4]	Polydor 6032	[produced by Jerry Schoenbaum]
Mystic Voyage	Roy Ayers Ubiquity	02.1976	-	90[18]	Polydor 6057	[produced by Roy Ayers]
Everybody Loves the Sunshine	Roy Ayers Ubiquity	08.1976	-	51[17]	Polydor 6070	[produced by Everybody Loves the Sunshine]
Vibrations	Roy Ayers Ubiquity	01.1977	-	74[12]	Polydor 6091	[produced by Roy Ayers, Edwin Birdsong, William Allen, Maurice Green, James Green]
Lifeline	Roy Ayers Ubiquity	07.1977	-	72[25]	Polydor 6108	[produced by Roy Ayers,William Allen,Edwin Birdsong]
Let's Do It	Roy Ayers	03.1978	-	33[13]	Polydor 6126	[produced by Roy Ayers,William Allen]
You Send Me	Roy Ayers	08.1978	-	48[15]	Polydor 6159	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
Fever	Roy Ayers	05.1979	-	67[15]	Polydor 6204	[produced by Roy Ayers,Carla Vaughn]
No Stranger to Love	Roy Ayers	12.1979	-	82[18]	Polydor 6246	[produced by Roy Ayers,William Allen]
Love Fantasy	Roy Ayers	11.1980	-	157[3]	Polydor 6301	[produced by Roy Ayers]
Africa, Center of the World	Roy Ayers	08.1981	-	197[2]	Polydor 6327	[produced by Roy Ayers,William Allen,James Bedford]
Feeling Good	Roy Ayers	03.1982	-	160[7]	Polydor 6348	[produced by Roy Ayers,Vesta Maxey,Roy Ayers III]
You Might Be Surprised	Roy Ayers	10.1985	91[2]	-	CBS 26653 [UK]	[produced by Roy Ayers,James Mtume]

środa, 21 stycznia 2026

Disco

Disco to gatunek muzyki tanecznej i subkultura, która wyłoniła się pod koniec lat 60-tych
XX wieku na amerykańskiej scenie nocnego życia, szczególnie w społecznościach afroamerykańskich, włosko-amerykańskich, latynoskich i queer. Jej brzmienie charakteryzują rytmy four-on-the-floor, synkopowane linie basowe, sekcje smyczkowe, instrumenty dęte i dęte, pianina elektryczne, syntezatory i elektryczne gitary rytmiczne. Dyskoteki jako miejsce spotkań były w dużej mierze wynalazkiem francuskim, sprowadzonym do Stanów Zjednoczonych wraz z otwarciem Le Club, restauracji i klubu nocnego tylko dla członków, zlokalizowanego przy 416 East 55th Street na Manhattanie, przez francuskiego emigranta Oliviera Coquelina, w sylwestra 1960 roku.

Muzyka disco jako gatunek narodziła się jako mieszanka muzyki z miejsc popularnych wśród Afroamerykanów, Latynosów i Amerykanów włoskiego pochodzenia w Nowym Jorku (zwłaszcza na Brooklynie) i Filadelfii od końca lat 60-tych do połowy lat 70-tych XX wieku. Disco można postrzegać jako reakcję kontrkultury lat 60-tych XX wieku zarówno na dominację muzyki rockowej, jak i ówczesną stygmatyzację muzyki tanecznej.

W okresie popularności disco w Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku rozwinęło się kilka stylów tanecznych, w tym „the Bump”, „the Hustle”, „the Watergate”, „the Continental” i „the Busstop”. W latach 70-tych XX wieku muzyka disco rozwijała się dalej, głównie za sprawą artystów ze Stanów Zjednoczonych, a także z Europy. Podczas gdy artyści zyskiwali uwagę opinii publicznej, producenci płytowi pracujący za kulisami odegrali ważną rolę w rozwoju tego gatunku.

Pod koniec lat 70-tych XX wieku w większości dużych miast USA kwitła scena klubów disco, a DJ-e miksowali utwory taneczne w klubach takich jak Studio 54 na Manhattanie, popularnym miejscu wśród celebrytów. Bywalcy klubów nocnych często nosili drogie, ekstrawaganckie stroje, składające się głównie z luźnych, zwiewnych spodni lub sukienek, zapewniających swobodę ruchów podczas tańca. W dyskotece kwitła również subkultura narkotykowa, szczególnie narkotyki, które wzmacniały doznania podczas tańca przy głośnej muzyce i błyskających światłach, takie jak kokaina i quaalude. Te ostatnie były tak powszechne w subkulturze disco, że nazywano je „disco biscuits”. Kluby disco kojarzono również z rozwiązłością, co było odzwierciedleniem rewolucji seksualnej tej epoki w historii popkultury. Filmy takie jak „Gorączka sobotniej nocy” (1977) i „Dzięki Bogu jest piątek” (1978) przyczyniły się do popularności disco. Disco straciło na znaczeniu jako główny trend w muzyce popularnej w Stanach Zjednoczonych po niesławnej Disco Demolition Night 12 lipca 1979 r. i nadal gwałtownie traciło na popularności w USA na początku lat 80-tych XX wieku; jednakże utrzymało popularność we Włoszech i niektórych krajach europejskich w latach 80-tych XX wieku, a w tym czasie zaczęło stawać się modne również w innych miejscach, w tym w Indiach i na Bliskim Wschodzie, gdzie elementy disco mieszały się z regionalnymi stylami folkowymi, takimi jak ghazale i taniec brzucha.

Disco ostatecznie stało się kluczowym wpływem na rozwój elektronicznej muzyki tanecznej, muzyki house, hip-hopu, new wave, dance-punku i post-disco. Styl ten miał kilka odrodzeń od lat 90-tych XX wieku, a wpływ disco pozostaje silny w amerykańskiej i europejskiej muzyce pop. Odrodzenie trwa od początku lat 2010., a dużą popularność zyskał na początku lat 2020. Współcześni artyści kontynuują popularność tego gatunku, przybliżając go zupełnie nowemu, młodszemu pokoleniu.

1972
Fachowcy twierdzą różnie , a to że pierwszym nagraniem w nowej wówczas stylistyce disco było instrumentalne nagranie Love Unlimited Orchestra , którą założył i kierował Barry White zatytułowane ' Love Theme ' . Ja zaś twierdzę , że pierwszą piosenką która brzmiała porawnie w stylu disco była wersja przeboju Eltona Johna ' Your Song ' nagrana przez Billy Paula .
1973
' Love Theme ' nagrane przez Love Unlimited Orchestra Barry White'a dostało się na czołowe miejsca wielu list przebojów w USA .
1974
Ten rok uznaje się za pierwszy rok disco . Innymi słowy pojawiło się kilka przebojów , które brzmiały zupełnie inaczej niż dotychczasowa muzyka . Najważniejsze jest jednak to , że były one w głównej mierze przeznaczone do tańca w nowego typu klubach nazwanych początkowo Discothque . Wkrótce jednak przyjęła się ( jak to zwykle w Ameryce ) skrócona nazwa - Disco . Na rynku płytowym ukazały się i zdobyły ogromną popularność następujące hity :

' Never Can Say Goodbye ' - GLORIA GAYNOR 
' Lady Of The Night ' - pierwszy album DONNY SUMMER 
' Waterloo ' - ABBA 
' Rock The Boat ' - THE HUES CORPORATION 
' Everlasting Love ' - CARL CARLTON 
' Doctor's Orders - CAROL DOUGLAS 
' You're The First , The Last , My Everything ' - BARRY WHITE 
' Rock Your Baby ' - GEORGE MCRAE

1975
Ogromnym światowym przebojem staje się nagranie Donny Summer ' Love To Love You Baby ' . Pierwsze duże przeboje nagrywają także zespoły : Earth Wind & Fire , KC & Sunshine Band , Hot Chocolate , Kool & The Gang , The Tramps , Commodores . Van McCoy sprzedał ponad milion egzemplarzy singla ' The Hustle ' . Bee Gees powracają na listy hitów z piosenką ' Jive Talking ' . Pojawia się też stylistyka / brzmienie określane potem jako EuroDisco . Za pierwsze nagranie tego brzmienia uznaje się piosenkę ' Fly Robin Fly ' tria Silver Convention. W 1975 roku było jeszcze kilka innych znaczących przebojów disco , a mianowicie :
This Is It - MELBA MOORE ,
Hold Back The Night - THE TRAMPS ,
Sending Out a S.O.S - RETTA YOUNG ,
Boogie Fever - THE SYLVERS ,
Mama Mia - ABBA ,
Lady Bump - PENNY McLEAN ,
Kong Fu Fightin - CARL DOUGLAS .
1976
W tym roku pierwszy przebój w stylu disco miała renomowana firma płytowa Motown . Piosenka nazywa się ' Love hangover ' , a nagrała ją Diana Ross . Abba dostaje się pierwszy raz na pozycję nr 1 USA TOP 100 z piosenką 'Dancing Queen ' . Pojawiają się i to z wielkim sukcesem pierwsze żeńskie grupy wokalne : The First Choice z nagraniem ' Doctor Love ' oraz The Ritchie Family z przebojem ' The Best Disco In Town ' . Sukces odnosi Andrea True Connection i nagranie ' More , More , More ' oraz Tina Charles z przebojem ' I Love To Love '.
W 1976 roku wielkimi przebojami były także piosenki :
Turn The Beat Around - VICKY SUE ROBINSON ,
Don't Leave Me This Way - THELMA HOUSTON ( mama Whitney Houston ) ,
Boogie Nights - HEATWAVE ,
Nice & Slow - JESSIE GREEN ,
Yes Sir I Can Boogie - BACCARA ,
Love In C Minor - CERRONE ,
Shake , Shake , Shake - KC & SUNSHINE BAND ,
Daddy Cool - BONEY M .
1977
W tym roku wyprodukowano pierwszy film disco - SATURDAY NIGHT FEVER , w którym główną rolę zagrał utalentowany John Travolta . Dzięki wspaniałej muzyce napisanej i nagranej do tego filmu ( Styin' Alive , How Depp Is Your Love , Night Fever ) Bee Gees stają się zespołem nr 1 na świecie .
W 1977 roku ( choć nikt tego tak wówczas nie odczytywał ) narodziła się muzyka techno . Donna Summer i jej genialny producent Giorgio Moroder nagrywają elektroniczny hicior ' I Feel Love ' w niespotykanym jak na tamte czasy , szybkim rytmie 125 bpm . Inym niezwykle ważnym ( jak się później okazało ) wydarzeniem było nagranie pierwszej płyty przez grupę Chic . Z tego właśnie albumu pochodziły ich pierwsze bardzo specyficznie brzmiące światowowe hity : ' Everybody Dance ' i ' Dance , Dance , Dance ' . Kultowa potem firma płytowa Salsoul wydała pierwszego singla , piosenkę ' Runaway ' nagraną przez Loleattę Holloway i Salsoul Orchestra kierowaną przez utalentowanego Vincenta Montanę . Pod koniec 1977 roku Grace Jones osiąga szczyty list przebojów hitem ' La Vie En Rose ' .
Inne ogromne przeboje 1977 roku to :
Best Of My Love - THE EMOTIONS ,
Fantasy - EARTH WIND & FIRE , Disco Inferno - THE TRAMPS ,
I gotta Keep Dancin' - CARRIE LUCAS ,
Zodiacs - ROBERTA KELLY ,
Let's Be Young Tonight - JERMAINE JACKSON ,
Native New Yorker - ODYSSEY ,
Ma Baker - BONEY M .
1978
To był najznakomitszy rok ery disco !!! Wielki przebój ma ponownie Gloria Gaynor - piosenka nazywa się ' I Will Survive ' . Chaka Khan po odejściu od zespołu Rufus nagrała swój pierwszy przebój ' I'm Every Woman ' . Na ekranach kin pojawia się drugi po ' Saturday Night Fever ' film disco , a mianowicie ' Thank God It's Friday ' . Wielkim hitem z tego filmu okazała się piosenka Donny Summer - ' Last Dance ' . Dominujące tego roku disco hiciory to :
Hot Shot - KAREN YOUNG ,
Keep On Jumpin - MUSIQUE ,
Le Freak - CHIC ( pierwotnie nagranie miało nosić tytuł ' Fuck Of ' ) ,
MacArthur Park - DONNA SUMMER ,
More Than A Woman - TAVARES ,
Souvenirs - VOYAGE ,
Got To Be Real - CHERYL LYNN ,
Shake Your Grove Thing - PEACHES & HERB ,
Shame - EVELYN CHAMPAGNE KING ,
Blame It On The Boogie - JACKSONS ,
Get Off - FOXY ,
Let's All Chant - MICHAEL ZAGER BAND .
1979
Kolejny fantastyczny rok sukcesów disco . Pojawiają się ( jak się potem okazało ) gwiazdy jednego , ale jakże ogromnego przeboju : ANITA WARD - Ring My Bell , ALICIA BRIDGES - I Love The Nightlife , CHARO - Dance A Little Bit Closer , LAURA TAYLOR - Dancin' In My Feet .
Donna Summer ma w tym roku aż 5 hitów na topie , jednym z nich jest piosenka ' Hot Stuff ' . 16 letnia France Joli ma przebój zatytułowany ' Come To Me ' . Kilka wspaniałych duetów nagrywa nie mniej wspaniałe przeboje : Donna Summer i Barbara Stereisand ' No More Tears ( enough is enough ) , Rick James i Teena Marie - I'm a Sucker For Your Love , Earth Wind & fire oraz The Emotions - Boogie Wonderland . Bernard Edwards i Nile Rogers z grupy Chic zostają wziętymi i sławnymi producentami nagrań innych wykonawców . Produkują między innymi przeboje Sister Sledge - We're Family oraz Sheila B. Devotion - Spacer .
W 1979 roku narodziła się też oficjalnie muzyka Rap . Zespół Sugarhill Gang wydał singla ' Rapper's Delight ' . Pod koniec roku Lipps Inc. podbił świat przebojem ' Funkytown ' . W 1979 roku duży sukces odniosły też przeboje :
Boogie Woogie Dancin' Shoes - CLAUDIA BARRY ,
Hot Stuff oraz Bad Girls - DONNA SUMMER ,
He's The Greatest Dancer - SISTER SLEDGE ,
The Boss - DIANA ROSS .
1980
Irene Carra zdobywa szczyty list przebojów nagraniem ' Fame ' . Kool & The Gang zaprezentowali swój nowy mega hit ' Celebration ' . Nile Rogers i Bernard Edwards natomiast wyprodukowali dwa wielkie przeboje Diany Ross - ' I'm Coming Out ' i ' Upside Down ' . Na szczytach list przebojów znaleźli się też :
S.O.S BAND - Take Your Time ,
SHARON REDD - Can You Handle It ,
VOYAGE - I Love You Dancer ,
EARTH WIND & FIRE - Let's groove ,
A TASTE OF HONEY - Resque Me .
1981
Pierwszy rok wyraźnego słabnięcia zainteresowania muzyką disco . Przeboje , których sukces był zauważalny to : KOOL & THE GANG - Get Down On It , ODYSSEY - Going Back To My Roots , BB&Q; BAND - On The Beat .
1982
Fachowcy określają ten rok jako ostatni z fantastycznej ery disco . Było jeszcze kilka znakomitych przebojów , ale dało się odczuć początek końca - niestety !!! Na listach przebojów zagościli :
EVELYN CHAMPAGNE KING - Love Come Down ,
INDEEP - Last Night The DJ Saved My Life ,
PATRICE RUSHEN - Forget Me Nots ,
Whispers - It's A Love Thing ,
RITCHIE FAMILY - I'll Do My Best For You Baby ,
GALAXY - Dancin' Tight ,
DONNA SUMMER - Love Is Iin Control .
1983 - 1985
W tych latach wszyscy artyści disco próbowali jakoś przetrwać . Niektórzy zupełnie niepotrzebnie próbowali zmienić nieco styl wykonywanej muzyki . Wielu artystów disco w tym to właśnie okresie zniknęło bezpowrotnie z rynku .
LATA '90 W latach '90 kilku z największych artystów ery disco ciągle utrzymywało się na powierzchni . Donna Summer dużo koncertowała . Podobnie Bee Gees , Kool & The Gang , Boney M , Gloria Gaynor , Earth Wind & Fire . Tak naprawdę disco nie zaginęło bezpowrotnie . Wiele starych hitów jest dzisiaj przerabianych przez tzw. Deejayów Gwiazdorów . Jest to dowód na to , że era disco była jednym z najbardziej twórczych okresów w historii przemysłu muzycznego i nagraniowego .

Disco
Style żródłowe:	Philadelphia soul, funk ,psychedelic soul ,pop
żródła kulturowe:	póżne lata 60-te-początek lat 70-tych, Filadelfia,Nowy Jork
Typowe instrumenty :	-
Okres popularności:	lata 70-te w USA,Europa
Pochodne formy:	Europop,dance-pop,house,post-disco,post-punk,hip-hop,new wave,synth-pop,acid jazz
Subgenres
Italo disco,Cosmic disco,Eurodisco,Space disco,Hi-NRG,Disco polo,Nu-disco

Alton McClain and Destiny

Alton McClain and Destiny to amerykański zespół disco girlsband z
Los Angeles w Kalifornii. Powstał w 1978 roku. W jego skład wchodziły McClain, Delores Marie „D'Marie” Warren i Robyrda Stiger. Podpisały kontrakt z wytwórnią Polydor Records w tym samym roku, w którym powstały, a Frank Wilson wyprodukował ich debiutancki set. Album został wydany jako album o tym samym tytule na początku 1979 roku, ale kilka miesięcy później został ponownie wydany pod tytułem „It Must Be Love”. Tytułowy utwór został wydany jako singiel i znalazł się na listach przebojów, ale drugi album nie sprzedał się dobrze.

Zespół rozstał się niecały rok po premierze, a w 1981 roku rozpadł się. McClain później poślubiła producenta Skipa Scarborougha i kontynuowała pracę w branży muzycznej. Alton McClain kontynuowała nagrywanie jako wokalistka gospel, wydając albumy „God's Woman” w 1995 roku i „Renaissance” w 2005 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Must Be Love/Taking My Love For Granted	Alton McClain and Destiny	04.1979	-	32[12]	Polydor 14 532	[written by J. Footman, J. Wieder][produced by Frank Wilson][10[20].R&B; Chart][25[10].Hot Disco/Dance;Polydor 074 12"]
Crazy Love/God Said, "Love Ye One Another"	Alton McClain and Destiny	07.1979	-	-	Polydor 14 574	[written by J. Footman, T. McFaddin][produced by Frank Wilson][69[6].R&B; Chart]
Hang On In There Baby	Alton And Johnny	02.1980	-	-	Polydor 2050	[written by Johnny Bristol][produced by Johnny Bristol][73[3].R&B; Chart]
I Don't Want To Be With Nobody Else/Thank Heaven For You	Alton McClain and Destiny	04.1980	-	-	Polydor 2073	[written by Robert R. Barnes, Harry Bowens, Jervonny Collier, Marty Sharon][produced by Frank E. Wilson, John Footman][76[4].R&B; Chart]
My Destiny/We're Gonna Make It	Alton McClain and Destiny	05.1980	-	-	Polydor 2164	[written by A. McClain, S. Scarborough][produced by S. Scarborough][81[5].R&B; Chart][93[3].Hot Disco/Dance;Polydor 2164 7"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alton McClain and Destiny	Alton McClain and Destiny	03.1979	-	88[16]	Polydor 6163	[produced by Frank Wilson]

101 Strings

101 Strings Orchestra była marką odnoszącej duże sukcesy orkiestry symfonicznej,
której dyskografia przekroczyła 150 albumów, a twórczy okres istnienia, rozpoczynający się w 1957 roku, wynosił około 30 lat. 101 Strings charakteryzowało się charakterystycznym brzmieniem, skupiając się na melodii i luźnym klimacie, najczęściej z udziałem instrumentów smyczkowych. Płyty LP wyróżniały się hasłem „The Sound of Magnificence”, logo w kształcie kłębiastej chmury oraz zdjęciem orkiestry w sepii. Orkiestra 101 Strings składała się ze 124 instrumentów smyczkowych, a dyrygował nią Wilhelm Stephan. Słynne oficjalne zdjęcie orkiestry zostało zrobione w Musikhalle w Hamburgu.

Potentat wytwórni płytowych David L. Miller zyskał sławę, wydając pierwsze płyty Billa Haleya & His Comets w latach 1952–1953 we własnej wytwórni w Essex (następnie Trans-World, a następnie Somerset Records). W tej roli Miller odegrał rolę w powstaniu rock and rolla. Wraz z rozwojem muzyki easy listening (wśród jej przedstawicieli znaleźli się Mantovani i Jackie Gleason Presents), Miller zlecił wykonanie własnych aranżacji popularnych standardów Orchester des Nordwestdeutschen Rundfunks Hamburg (Północno-Zachodnioniemieckiej Orkiestrze Radiowej w Hamburgu) pod dyrekcją Wilhelma Stephana.

Pierwsze trzy albumy 101 Strings ukazały się w listopadzie 1957 roku, a dwanaście kolejnych tytułów ukazało się w 1958 roku (wiele z nich zawierało materiał z recyklingu z wcześniejszych albumów przypisywanych New World Orchestra, Rio Carnival Orchestra i innym orkiestrom muzyki rozrywkowej). Płyty te były tłoczone w zakładach Millera i dystrybuowane za pośrednictwem jego własnych kanałów dystrybucji (takich jak sklepy spożywcze). Głównymi aranżerami Millera byli Monty Kelly, Joseph Francis Kuhn i Robert Lowden. Wszyscy trzej okazali się mistrzami w pisaniu oryginalnych kompozycji, stylistycznie spójnych zarówno ze współczesnymi przebojami, jak i ze sobą nawzajem. Miller umieścił je na albumach 101 Strings, aby zapewnić sobie dodatkowe dochody z wydawnictw. Najwcześniejszymi sukcesami Kelly'ego były latynoskie i hiszpańskie dzienniki podróżnicze (takie jak seria „Soul of Spain”), choć po brytyjskiej inwazji stał się specjalistą 101 Strings od „Now Sound”. Kuhn skoncentrował się na radiowych utworach w orkiestrowym stylu „Pops” („Blues Pizzicato” itp.), które zapewniły Somersetowi początkowy katalog oryginalnych utworów.

Lowden komponował ballady lounge (takie jak „Blue Twilight”). Dorobek orkiestry z początku lat 60-tych, w tym nagrania pod szyldami Cinema Sound Stage Orchestra i Zero Zero Seven Band, był reedytowany w ciągu następnych dwudziestu lat. W 1964 roku Miller sprzedał franczyzę Alowi Shermanowi, odnoszącemu sukcesy dystrybutorowi płyt, który zmienił nazwę wytwórni na Alshire (z siedzibą w Los Angeles) i przeniósł nagrania do Londynu. Sherman zatrudnił Millera jako partnera do nadzorowania produkcji i A&R. Era Alshire charakteryzuje się masową ekspansją produktu, próbami wejścia na młodsze rynki, a począwszy od 1969 roku, ostateczną stagnacją (chociaż późniejsze dzieła Lesa Baxtera i Nelsona Riddle'a zostały wydane pod szyldem 101 Strings w latach 70-tych).

Od 1974 roku produkcja spadła. Hołd dla Johna Lennona (złożony z wcześniejszego materiału poświęconego Beatlesom -101 Strings grają hity napisane przez The Beatles) w styczniu 1981 roku był ostatnim dziełem 101 Strings.

Wiele albumów 101 Strings to po prostu orkiestrowe wersje popowych hitów i melodii z musicali, chociaż wczesny materiał Somerset zawiera wiele przykładów gatunków egzotycznych i lounge. „East of Suez” (1959), „In a Hawaiian Paradise” (1960) i „Songs of the Seasons in Japan” (1964) to trzy takie albumy. Albumy „101 Strings Play the Blues” (1958) i „Back Beat Symphony” były wczesnymi eksperymentami w hybrydyzacji symfonii i popu, a „Fly Me to the Moon” (1961) zawiera pięć oryginalnych utworów w klimacie noir.

Wśród wydawnictw Alshire znajdują się albumy z serii „Now Sound”, takie jak „The Sounds and Songs of the Jet Set” (1965), „Sounds of Today” (1967) i „Astro-Sounds from Beyond the Year 2000” (1969), z których ostatni był często samplowany przez artystów muzyki elektronicznej lat 90-tych i 2000.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gypsy Campfires	101 Strings	09.1959	9[6]	-	Pye Golden Guinea GGL 0009	-]
The Soul of Spain	101 Strings	03.1960	17[1]	-	Pye Golden Guinea GGL 0017	-
Ferde Grofe's Grand Canyon Suite	101 Strings	04.1960	10[1]	-	Pye Golden Guinea GGL 0048	-
Down Drury Lane to Memory Lane	101 Strings	08.1960	1[5][21]	-	Pye Golden Guinea GGL 0061	-
Morning Noon and Night	101 Strings	10.1983	32[5]	-	Ronco RTL 2094	-
Morning Has Broken	101 Strings	12.1988	88[2]	-	Telstar STAR 2337	-

Rooster

Rooster to angielski zespół rockowy (hard i indie) z Eastbourne.
Założony pod koniec 2003 roku, zespół tworzyli były wokalista 50.Grind, Nick Atkinson, a także gitarzysta Luke Potashnick, basista Ben Smyth i perkusista Dave Neale. Podpisując kontrakt z wytwórnią Sony Brightside Recordings, zespół wydał w 2005 roku swój debiutancki album „Rooster”, który osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Drugi album zespołu, „Circles and Satellites”, ukazał się w 2006 roku, a zespół rozpadł się w 2007 roku.

Po rozpadzie poprzedniego zespołu 50.Grind, wokalista Nick Atkinson założył Rooster z przyjacielem z dzieciństwa, Lukiem Potashnickiem, który studiował z nim na gitarze w Eastbourne College. Para zaczęła pisać piosenki razem, zanim pod koniec 2003 roku zaangażowała perkusistę Dave'a Neale'a (który wcześniej koncertował z Potashnickiem), a następnie basistę Bena Smytha (po ogłoszeniu tej roli w prasie muzycznej), aby uzupełnić skład zespołu.Nazwę Rooster wybrano na cześć konia, na którego Atkinson wygrał 250 funtów w zakładzie. Rooster podpisał kontrakt z wytwórnią Sony BMG Brightside Recordings należącą do Hugh Goldsmitha i nagrał swój debiutancki album z producentami takimi jak Steve Robson, Pete Woodroffe i Charlie Grant.

Zespół wydał swój pierwszy singiel „Come Get Some” 11 października 2004 roku, który osiągnął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Również w 2004 roku grupa jako pierwsza transmitowała występ na żywo za pośrednictwem sieci telefonii komórkowej 3G. 10 stycznia 2005 roku ukazał się album „Staring at the Sun”, który osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów]. Dwa tygodnie po „Staring at the Sun”, 24 stycznia 2005 roku, ukazał się debiutancki album Rooster o tym samym tytule. Album osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, za „Push the Button” The Chemical Brothers i „Hot Fuss” The Killers, a do lipca 2006 roku sprzedał się w ponad 500 000 egzemplarzy, z czego około połowa w Wielkiej Brytanii.

„You're So Right for Me” i „Deep and Meaningless” zostały wydane jako dwa ostatnie single z albumu, osiągając odpowiednio 14. i 29. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Rooster odbył trasę koncertową promującą album, grając podobno ponad 150 koncertów w 2005 roku

Po promocji debiutanckiego albumu o tym samym tytule, Rooster nagrał kolejny z producentem Mattem Wallace'em w Los Angeles w Kalifornii. Powstały w rezultacie album, Circles and Satellites, został pierwotnie wydany w Japonii w czerwcu 2006 roku, gdzie dotarł do pierwszej dziesiątki listy przebojów Oricon Albums Chart. Główny singiel z albumu, „Home”, ukazał się w lipcu i osiągnął 33. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.Premiera Circles and Satellites została następnie opóźniona, po planowanej premierze 24 lipca, a ostatecznie ukazała się w Wielkiej Brytanii 2 października. Album osiągnął 192. miejsce na liście.

Zespół intensywnie koncertował, promując album, a stałym supportom GetAmped towarzyszyli na każdym koncercie lokalni artyści nominowani przez fanów. Utwór „Good to Be Here”, który znalazł się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „Stormbreaker”, został wydany jako drugi singiel z albumu, ale nie znalazł się na listach przebojów. W 2007 roku Rooster ogłosił na swoim profilu na MySpace rozpad grupy.Od czasu rozwiązania zespołu Atkinson grał w zespole The Ya Ya Boys i pisał piosenki dla takich artystów jak Boyzone i Gabrielle Aplin, natomiast Potashnick dołączył do The Temperance Movement i występował z takimi artystami jak Olly Murs i One Direction.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Get Some	Rooster	10.2004	7[8]	-	Brightside 82876652382	[written by Nick Atkinson ,Charlie Grant, Peter Woodroffe][produced by Peter Woodroffe ,Charlie Grant]
Staring at the Sun	Rooster	01.2005	5[11]	-	Brightside 82876670952	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick ,Steve Robson][produced by Steve Robson]
You're So Right for Me	Rooster	05.2005	14[4]	-	Brightside 82876689582	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Chris Griffiths ,Tony Griffiths][produced by Chris Griffiths, Tony Griffiths, Mark Wallis ,David Ruffy]
Deep and Meaningless	Rooster	07.2005	29[3]	-	Brightside 82876708392	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Espen Lind, Amund Bjørklund][produced by Steve Robson]
Home	Rooster	07.2006	33[3]	-	Brightside 82876862852	[written by Nick Atkinson, Luke Potashnick, Ben Smyth, Dave Neale, Chris Griffiths, Tony Griffiths][produced by Matt Wallace]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rooster	Rooster	02.2005	3[22]	-	Brightside 82876676352	[produced by Steve Robson,Pete Woodroffe,Charlie Grant,Mark Wallis,David Ruffy,Chris Griffiths,Tony Griffiths]
Circles and Satellites	Rooster	10.2006	192[1]	-	Brightside 82876862862	[produced by Steve Robson,Matt Wallace ]