Znani z niekonwencjonalnego, dwuosobowego składu, hardrockowi artyści Local H
zbudowali karierę na balansowaniu na cienkiej granicy między indie a klasycznym rockiem, umiejętnie łącząc sarkastyczne teksty z hojną dawką power akordów i sprzężeń zwrotnych. Zdobyli sławę w erze grunge'u, ale ich atak był inny - utwory Scotta Lucasa i ich gitara/bas nadały im bardziej elementarny i awangardowy charakter, a jego zainteresowanie współczesnym popem (dostosowane do jego wymagań dotyczących głośności) ujawniło bardziej otwarte podejście muzyczne niż jego koledzy.
Local H odniósł komercyjny i krytyczny sukces dzięki albumowi „As Good as Dead” z 1996 roku, a na albumie „Whatever Happened to P.J. Soles?” z 2004 roku zaprezentowali gorzką refleksję nad sukcesem i jego brakiem. Album „Lifers” z 2020 roku pokazał, że tworzą inteligentną, mocną muzykę 25 lat po debiucie.
Historia Local H rozpoczęła się w Zion w stanie Illinois, gdzie koledzy ze szkoły średniej, Scott Lucas (gitara) i Matt Garcia (bas), założyli zespół Rude Awakening. W 1987 roku grupa była już kwartetem z kolegami z liceum, Johnem Sparkmanem na gitarze i Joe Danielsem na perkusji. W 1990 roku zespół przekształcił się w pierwsze wcielenie Local H, ale w 1991 roku Sparkman opuścił zespół, a oni kontynuowali działalność jako trio. Local H zaczął przyciągać uwagę wytwórni płytowych, gdy Garcia odszedł z zespołu w 1993 roku. Mając problemy ze znalezieniem basisty i pragnąc zacząć grać koncerty, Lucas, z pomocą przyjaciela i technika gitarowego, Tobeya Fleschera, zaprojektował połączenie gitary i basu, z przetwornikiem basowym śledzącym dwie niskie struny i przesyłającym ich sygnał do oddzielnego wzmacniacza basowego. Metodą prób i błędów Lucas i Flescher opracowali działający zestaw, który zapewnił im mocne niskie tony w połączeniu z gitarą Lucasa.
We wrześniu 1993 roku dwuosobowy Local H ruszył z kopyta. Specjalista ds. A&R z Island Records był zachwycony ich muzyką i nowatorskim podejściem, a Local H podpisali kontrakt z wytwórnią, debiutując w 1995 roku albumem „Ham Fisted”, dość mało oryginalnym krążkiem, który zyskał sobie łatkę aspirujących do miana Nirvany. Jego następca, znacznie ulepszony album „As Good as Dead” z 1996 roku, to już zupełnie inna historia, znacznie poszerzając paletę brzmieniową Local H i ugruntowując ich tożsamość jako najwybitniejszych ironistów Środkowego Zachodu. Album, z dobrze skomponowanymi power popowymi singlami radiowymi, takimi jak „Bound for the Floor” i „Eddie Vedder”, ostatecznie uzyskał status złotej płyty i pomógł Local H zyskać uznanie za rock alternatywny, jednocześnie potwierdzając sprzeczne powiązania duetu z klasycznym hard rockiem. Choć mniej skupiony i nie tak bezpośredni, wciąż solidny album Pack Up the Cats z 1998 roku zdawał się podtrzymywać rosnącą dynamikę zespołu. Jednak problemy wytwórni płytowej (firma macierzysta Island, Polygram, była w trakcie przejmowania przez Universal Music) skutecznie podcięły zespół, album zaginął w tłumie, a Local H zawiesił działalność na prawie trzy lata.
W międzyczasie Daniels opuścił zespół, a jego miejsce zajął były perkusista Triple Fast Action (i technik perkusyjny Bun E. Carlos), Brian St. Clair. Lucas i St. Clair powrócili w 2000 roku z nowym albumem i nową wytwórnią. Album Here Comes the Zoo został wydany przez Palm Pictures, odnogę dawnej Island Records, i zawierał więcej środkowo-zachodniego niepokoju i ciętej satyry, które zawsze definiowały hard rock Lucasa, ale dodał bardziej zacięty styl gry na perkusji St. Clair. Po nieustannym tournée duet powrócił w 2003 roku z wściekłą i agresywną EP-ką „No Fun”, wydaną przez chicagowską wytwórnię punkową Thick Records po tym, jak Local H pokłócił się z Palm.
Piąty długogrający album zespołu, „Whatever Happened to P.J. Soles?”, ukazał się wiosną 2004 roku i był kolejnym luźnym albumem koncepcyjnym o pogodzeniu się z tym, co większość uznałaby za porażkę. Mocny koncert Local H został udokumentowany na wieki na albumie „Local H Comes Alive” z 2005 roku (który zawierał nowy utwór studyjny, wzmocniony cover utworu Britney Spears „Toxic”), a trzy lata później grupa połączyła siły z Shout! Factory, aby wydać „12 Angry Months”, kolejny album koncepcyjny, tym razem opowiadający o rozpadzie związku. W 2010 roku Lucas i St. Clair oddawali się swojej słabości do oryginalnych coverów, wydając EP-kę „Local H's Awesome Mix Tape, Vol. 1, zawierający osiem utworów takich artystów jak TV on the Radio, Pink Floyd, Concrete Blonde i The Misfits; EP został wydany przez własną wytwórnię zespołu, G&P Records.
W 2012 roku Local H wydał kolejny album koncepcyjny, Hallelujah! I'm a Bum!, opowiadający o polityce codziennego życia podczas mroźnej zimy w Chicago. Podczas trasy promującej album, Lucas został napadnięty po koncercie w Moskwie w lutym 2013 roku; incydent pozbawił go telefonu, portfela i paszportu, a także uszkodził struny głosowe, co zmusiło go do odwołania kilku koncertów. Kilka miesięcy później Local H wrócili w trasę, ale w październiku 2013 roku Brian St. Clair zagrał swoje ostatnie koncerty z zespołem, polubownie rozstając się z Lucasem, aby poświęcić więcej czasu swojej trasie.
Ostatnie nagrania St. Clair z Local H, drugi Awesome Mixtape z coverami, ukazały się w grudniu 2014 roku. Lucas nie tracił czasu, ogłaszając w listopadzie 2013 roku, że Ryan Harding, który grał z Brüder i Ghost Towns of the West, został nowym perkusistą. Nowy skład wkrótce ruszył w trasę, a w kwietniu 2014 roku grupa wydała swój pierwszy utwór z Hardingiem - singiel z hardrockowym coverem utworu Lorde „Team”. W listopadzie 2014 roku Local H uruchomił kampanię crowdfundingową za pośrednictwem Pledge Music, aby sfinansować nagranie kolejnego albumu. Plan okazał się sukcesem, gromadząc 176 procent pierwotnego celu zespołu, a album „Hey Killer” ukazał się w kwietniu 2015 roku.
W 2016 roku, z okazji 20. rocznicy albumu „As Good as Dead” (który w tym samym roku doczekał się reedycji deluxe na winylu), Local H zorganizował trasę koncertową, podczas której Lucas i Harding zagrali otwierający koncert z najnowszym materiałem, Joe Daniels przejął rolę perkusisty, grając „As Good as Dead” w całości, a obaj perkusiści dołączyli do Lucasa na wielki finał. W 2017 roku Metallica rozpoczęła konkurs „Hit the Stage”, w którym zespoły rywalizowały o miejsce w składzie na pięciodniową trasę koncertową po stadionach, której gwiazdami byli ikony metalu. Local H rzucił się do ringu i ostatecznie wygrał, a wersja zespołu z Lucasem i Hardingiem zagrała przed jedną z największych publiczności w karierze zespołu. W 2017 roku Local H odbył również trasę koncertową po Europie z Helmet, a nagrania z tych koncertów zostały wydane w 2018 roku pod tytułem „Live in Europe”.
W kwietniu 2020 roku Local H wydał swój pierwszy od pięciu lat album studyjny „Lifers”, który został nagrany przez Steve'a Albiniego i Andy'ego Gerbera, a zmiksowany przez J. Robbinsa. Album ukazał się w momencie, gdy pandemia COVID-19 sparaliżowała branżę muzyki na żywo, co pokrzyżowało plany trasy promującej album. Zespół odpowiedział, grając akustyczne i elektryczne koncerty transmitowane na żywo z sali prób, a także dając kilka koncertów w kinach samochodowych. Local H wydał również prowizoryczną EP-kę „Local H's Awesome Quarantine Mixtape, Vol. 3”, która, podobnie jak poprzednie wydawnictwa Awesome Mixtape, poświęcona była coverom, a duet wykonał utwory Prince'a, The Kinks, Blondie, The Eurythmics i innych. W sierpniu 2021 roku zespół wznowił trasę koncertową, najpierw grając serię koncertów przed Soul Asylum, a następnie jako współgwiazda z Radkeyem. Pomimo środków ostrożności, Lucas i Harding na początku października otrzymali pozytywne wyniki testów na COVID-19, a trasa została zawieszona, choć pod koniec miesiąca oboje byli już na tyle zdrowi, że mogli wznowić występy.
|
Albumy |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| As Good as Dead | Local H | 01.1997 | - | 147[7] | Island 524 202 | [produced by Local H ,Steven Haigler] |
| Pack Up the Cats | Local H | 09.1998 | - | 140[2] | Island 524 549 | [produced by Roy Thomas Baker] |
