Leroy Hutson

Leroy Hutson (ur. 4 czerwca 1945r) to amerykański wokalista soul i R&B,
autor tekstów, aranżer, producent i instrumentalista, najbardziej znany jako były wokalista zespołu wokalnego R&B The Impressions. Jego muzyka nawiązuje do soulu lat 70-tych, o czym wspomniano w numerze magazynu Rolling Stone z 29 czerwca 2006 roku. Jest ojcem producenta JR Hutsona.

 Jako nastolatek Hutson założył Nu-Tones, czteroosobowy zespół wokalny z siedzibą w New Jersey. Wygrali kilka konkursów talentów w czasie jego nauki w szkole średniej. Pozostałymi członkami Nu-Tones byli Ronald King, Bernard Ransom, Ed Davis i Irving Jenkins. W 1968 roku, jako część duetu Sugar & Spice, Lee Hutson i Deborah Rollins nagrywali dla Kapp Records. Nagrali kilka singli z pewnym sukcesem. Ich singiel „In Love Forever” został uznany za „Najlepszą Nową Płytę Tygodnia” w lokalnej gazecie „Soul Sauce”. Dwa inne nagrane single to „Ah Ha Yeah” i „Dreams”. 

 Początkowo studiował stomatologię na Uniwersytecie Howarda w Waszyngtonie. Hutson mieszkał w jednym pokoju z Donnym Hathawayem, który wcześnie przerwał studia, aby zostać dyrektorem muzycznym Curtisa Mayfielda. Hutson zdecydował się zmienić kierunek studiów na teorię muzyki i kompozycję. To właśnie za sprawą Hathawaya Hutson zastąpił Curtisa w zespole The Impressions. Na Uniwersytecie Howarda Hutson dołączył do The Mayfield Singers, zespołu założonego na kampusie Uniwersytetu Howarda przez muzyka Curtisa Mayfielda, który występował w słynnym nowojorskim Apollo Theater i filadelfijskim Uptown Theater. Grupa wydała jeden singiel dla Mayfielda w 1967 roku. Tam Hutson współpracował z Donnym Hathawayem przy utworze „The Ghetto”, dając zmarłemu gwiazdorowi pierwszy przebój na początku 1970 roku. 

 W 1971 roku, trzy miesiące po studiach, Hutson został poproszony o zastąpienie Curtisa Mayfielda jako wokalista The Impressions. Pozostał z nimi przez dwa i pół roku i nagrał z nimi dwa albumy, po czym w zgodzie odszedł, aby poświęcić się własnej karierze kompozytora, producenta, aranżera i muzyka. Pierwszy singiel zespołu Impressions z Hutsonem w roli głównego wokalisty nosił tytuł „Love Me” i został wydany przez Curtom Records w Ameryce Północnej w czerwcu 1971 roku. 27 sierpnia 2013 roku Hutson złożył skargę przeciwko Young Jeezy'emu i innym, zarzucając, że utwór Young Jeezy'ego „Time” zawierał niewłaściwą instrumentalną część utworu The Impressions „Getting it On”, zarejestrowanego w Urzędzie ds. Praw Autorskich Stanów Zjednoczonych w 1973 roku.

  W 1973 roku Hutson napisał, wyprodukował, zaaranżował i nagrał swój pierwszy solowy album „Love Oh Love”, na którym znalazł się singiel „So In Love With You”. Album został wydany przez Curtom Records. W latach 1973–1992 Hutson nagrał osiem albumów i trzynaście singli trafiło na listy przebojów w Stanach Zjednoczonych.Dzięki temu zyskał kultową rzeszę fanów na scenie soulowej. Po albumie Love Oh Love Hutson wydał albumy The Man!, Hutson, Feel the Spirit, Hutson II, Closer to the Source i Unforgettable. Ostatnia płyta Hutsona, 12-calowa EP-ka „Share Your Love”, została wydana przez brytyjską wytwórnię Expansion Records. 

 W 2008 roku Hutson powrócił do nagrywania pod pseudonimem Lee Hutson, wydając album „Soothe You Groove You” we własnej wytwórni Triumph oraz do pobrania. Dwa lata później, w sierpniu 2010 roku, Hutson powrócił na europejskie sceny, występując na festiwalu Suncebeat w Zadarze w Chorwacji, na festiwalu Vintage at Goodwood oraz na Indigo2 w Londynie. Wspierał go brytyjski zespół The Third Degree. Od 2017 roku twórczość Hutsona jest licencjonowana przez brytyjską niezależną wytwórnię Acid Jazz Records, która wydała album „Anthology” z jego największymi hitami, takimi jak „I Think I'm Falling In Love”, „Lucky Fellow” i „Don't It Make You Feel Good”, a także wcześniej niepublikowany utwór „Positive Forces”, na którym znalazł się instrumentalny utwór „All Because of You”. na stronie B.

 Następnie wydali kolejny niewydany singiel „Now That I Found You”. W lutym 2018 roku wznowili zarówno albumy Hutson, jak i Hutson II, a obecnie są w trakcie wydawania czteroczęściowego internetowego dokumentu zatytułowanego „Leroy Hutson: The Man!”, w którym występują wieloletni fani Hutsona, tacy jak aktor i DJ radiowy Craig Charles oraz założyciel i dyrektor zarządzający Acid Jazz, Eddie Piller. Mówi się, że Piller oparł swój styl produkcji muzycznej na stylu Hutsona i wykorzystuje instrumentalny utwór „Cool Out” jako utwór otwierający jego obecny program radiowy, Eddie Piller's Eclectic Soul Show. 

Konsekwentnie koncertując pod koniec lat 70. i 80-tych, Hutson wykorzystywał również swoją muzykalność do współpracy z innymi artystami Curtom: Lindą Clifford, Arnoldem Blairem i The Natural Four. Jako autor i producent współpracował z Robertą Flack („Tryin' Times”, „Gone Away”), The Natural Four („You Bring Out the Best in Me”, „Can This Be Real”), Lindą Clifford, Voices of East Harlem („Giving Love”), Arnoldem Blairem („Trying to Get Next to You”) i Next Movement („Let's Work It Out"), a ostatnio jeden z jego kultowych singli „Lucky Fellow” został przerobiony przez Snowboya na albumie Acid Jazz. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Oh Love/I'm In Love With You Girl	Leroy Hutson	07.1973	-	-	Curtom 1983	[written by A. Hutson, M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][75[2].R&B; Chart]
When You Smile/Getting It On (Theme For "Jay Johnson Affair")	Leroy Hutson	10.1973	-	-	Curtom 1989	[written by Hutson, Commander, Reeves][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
Ella Weez/Could This Be Love	Leroy Hutson	06.1974	-	-	Curtom 1996	[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][81[5].R&B; Chart]
All Because Of You	Leroy Hutson	03.1975	-	-	Curtom 0100	[written by L. Hutson][produced by Leroy Hutson][31[12].R&B; Chart]
Can't Stay Away/Cool Out (instrumental)	Leroy Hutson	09.1975	-	-	Curtom 0107	[written by L. Hutson, M. Hawkins][produced by Leroy Hutson][66[8].R&B; Chart]
Feel The Spirit (In '76)	Leroy Hutson And The Free Spirit Symphony	02.1976	-	-	Curtom 0112	[written by LeRoy Hutson ][produced by Leroy Hutson][26[10].R&B; Chart]
Lover's Holiday/So Much Love	Leroy Hutson	05.1976	-	-	Curtom 0117	[written by M. Hawkins, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][68[7].R&B; Chart]
I Do, I Do (Want To Make Love To You)/Don't It Make You Feel Good	Leroy Hutson	11.1976	-	-	Curtom 0121	[written by L. Hutson, S. Harris][produced by Leroy Hutson][55[13].R&B; Chart]
Blackberry Jam/I Think I'm Falling In Love	Leroy Hutson	05.1977	-	-	Curtom 0124	[written by Leroy Hutson][produced by Leroy Hutson][82[3].R&B; Chart]
Where Did Love Go/You're A Winner	Leroy Hutson	03.1978	-	-	Curtom 0134	[written by Gil Askey][produced by Gil Askey][45[11].R&B; Chart]
In The Mood/Never Know What You Can Do (Give It A Try)	Leroy Hutson	05.1978	-	-	Curtom 0139	[written by J. Mendell][produced by Leroy Hutson][56[7].R&B; Chart]
Right Or Wrong/More Where That Came From	Leroy Hutson	11.1979	-	-	RSO 1011	[written by N. Hutson, L. Hutson][produced by Leroy Hutson][47[10].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Feel the Spirit	Leroy Hutson	03.1976	-	170[8]	Curtom 5010	[produced by LeRoy Hutson]

Brunswick Records

Początki Brunswick sięgają lat 40-tych XIX wieku ,kiedy firma ta zajmowała się

głównie produkcją osprzętu do stołów bilardowych.
Jako wytwórnia płytowa zaczynała swoją działalność w 1920 roku w Nowym Jorku.Kiedy w 1934r Brytyjski oddział Decca nabył prawa do katalogu Brunswick,założyli amerykańską fillię Decca,a Jack Kapp został jej szefem.
Płyty wydawane przez Brunswick we wczesnych latach 50-tych zawierały materiał nagrany dla tej osttniej i Decca w latach 30 i 40-tych.Dystrybucją ich nagrań zajmował się Coral Records,będący jednocześnie fillią amerykańskiej Decca.
W 1957 roku Brunswick startuje z nowym materiałem,a nagrywający artyści często nagrywali równolegle także w Coral Rec,w innej kofiguracji ,np.Crickets nagrywali dla Brunswick,a Buddy Holly & The Crickets dla Coral Rec.
Ważnym wydarzeniem dla wytwórni był kontrakt z Jackie Wilsonem w 1957r.,który stał się póżniej jej siłą napędową na rynku.Po odnowieniu kontraktu z wytwórnią w 1964 dostaje z Decca nowego managera Nata Tarnopola,który stał się jednocześnie "spiritus movens" firmy,mimo ,że oficjalnym jej prezydentem był Len Schneider.Kiedy w 1965r kariera Wilsona załamuje się przekazuje go w ręce Carla Davisa,który z powodzeniem reaktywuje jego sukcesy i w nagrodę został mianowany w pażdzierniku 1966r szefem artystycznym wytwórni.Za jego czasów Brunswick staje się jedną z ważniejszych label wydających muzykę soulową.
To on wyszukał dla wytwórni nowych obiecujących artystów jak:Chi-Lites,Young-Holt Trio,Barbara Acklin czy Gene Chandler.
Mimo wzrastającej pozycji na rynku,zaczęły się niesnaski między Tarnopolem a Marty Salkinem z kierownictwa Decca,co skończyło się tym ,że Decca sprzedała wytwórnię Tarnopolowi.Nat Tarnopol został prezydentem już niezależnej wytwórni,a jej wiceprezydentem Carl Davis.
Ten ostatni w 1967 zakłada nową wytwórnię Dakar.
W marcu 1976 roku Nat Tarnopol i inni trzej udziałowcy zostali oskarżeni o ukrywanie zysków ze sprzedaży około 500 000 płyt na sumę 300 000$.W grudniu 1977r zarzuty zostały oddalone,jednakże w 1978r proces wznowiono,lecz wkrótce go anulowano.
Wytwórnia trwała w zawieszeniu do 1981 r,a póżniej wydaje tylko materiał archiwalny,często innych wytwórni na który wcześniej nabyła licencję.
Nat Tarnopol umiera w 1987 roku,a gwiazda wytwórni Jackie Wilson po ataku serca podczas koncertu w 1975r zaprzestaje występów,spędzając następne 9 lat głównie w szpitalu,umierając w wieku 50 lat,w 1984 roku.

Single na liście przebojów "Billboard"

Tiger Rag Mills Brothers 19 1937 Razzle-Dazzle Bill Haley and The Comets 15 1955 Lonely Teardrops Jackie Wilson 7 1958 To Be Loved Jackie Wilson 22 1958 That`s Why (I Love You So) Jackie Wilson 13 1959 I`II Be Satisfied Jackie Wilson 20 1959 You Better Know It Jackie Wilson 37 1959 Doggin` Around Jackie Wilson 15 1960 Am I The Man Jackie Wilson 32 1960 A Woman, A Lover, A Friend Jackie Wilson 15 1960 Talk That Talk Jackie Wilson 34 1960 I'm Comin' On Back To You Jackie Wilson 19 1961 My Empty Arms Jackie Wilson 9 1961 Please Tell Me Why Jackie Wilson 20 1961 Baby Work Out Jackie Wilson 5 1963 Anyway, Anyhow, Anywhere Who 17 1965 I Can't Explain Who 8 1965 Whispers (Gettin` Louder) Jackie Wilson 11 1966 634-5789 Wilson Pickett 13 1966 A Legal Matter Who 32 1966 (For God`s Sake) Give More Power To The People Chi-Lites 26 1971 Have You Seen Her Chi-Lites 3 1971 Stoned Out Of My Mind Chi-Lites 30 1973

#1 na singlowej liście przebojów "Billboard"

23.09.1957 1 That'll Be The Day...The Crickets__Brunswick 55009 27.05.1972 1 Oh Girl...Chi-Lites__Brunswick 55471

Albumy na liście przebojów "Billboard"

BL-754200 - Toby - Chi-Lites [1974] ( #181) BL-754197 - The Chi-Lites - Chi-Lites [1973] ( #89) BL-754188 - A Letter To Myself - Chi-Lites [1973] ( #50) BL-754184 - Greatest Hits - Chi-Lites [1972] ( #55) BL-754179 - A Lonely Man - Chi-Lites [1972] ( #5) BL-754170 - (For God's Sake) Give More Power To The People - Chi-Lites [1971] ( #12) BL-754152 - Give It Away - Chi-Lites [1969] ( #180) BL-754150 - Just A Melody - Young-Holt Unlimited [1969] ( #185) BL-754144 - Soulful Strut - Young-Holt Unlimited [1968] ( #9) BL-54134/BL-754134 - Manufacturers of Soul - Jackie Wilson & Count Basie [1968] ( #195) BL-54130/BL-754130 - Higher and Higher - Jackie Wilson [1967] ( #163) BL-54122/BL-757122 - Whispers - Jackie Wilson [1966] ( #108) BL-54121/BL-757121 - Wack Wack - Young-Holt Trio [1966] ( #132) BL-54110/BL-757110 - Baby Workout - Jackie Wilson [1963] ( #36) BL-54108/BL-757108 - Jackie Wilson at the Copa - Jackie Wilson [1962] ( #137)

 

LaTour

William LaTour, lepiej znany pod pseudonimami scenicznymi LaTour i Bud LaTour,
to amerykański muzyk, didżej i lektor. Jego gatunki muzyczne obejmują muzykę elektroniczną, house, glam, rock, dance, punk i parodię. LaTour jest najbardziej znany z hitu „People Are Still Having Sex” z 1991 roku, który zajął pierwsze miejsce na liście Billboardu. oraz z instrumentalnego utworu deep house „Blue”. 

 

Już jako dziecko LaTour odkrył talent w pisaniu piosenek parodiujących. Później, praca w stacji radiowej stworzyła środowisko do nagrywania piosenek komediowych i prezentowania ich na antenie w skeczach. Podobnie jak wielu autorów parodii, program radiowy „The Dr. Demento Radio Show” odegrał dużą rolę w zaprezentowaniu wczesnych talentów LaTour. Parodia utworu Falco „Rock Me Amadeus” zatytułowana „Rock Me Jerry Lewis” została stworzona przez Buda Latoura i jego kolegę z Phoenix w Arizonie, DJ-a Mike'a Elliota. „Rock Me Jerry Lewis” osiągnął 1. miejsce na liście przebojów Funny Five zespołu The Dr. Demento. 

 

 LaTour był członkiem chicagowskiego zespołu punkowego The Squids, założonego w Chicago w 1989 roku. Pozostał członkiem grupy do 1991 roku i zagrał z nimi swój ostatni koncert w Chicago Metro.Po odejściu z zespołu zaczął produkować muzykę house, podpisał kontrakt z wytwórnią Smash Records i wydał swój pierwszy album sygnowany swoim nazwiskiem w 1991 roku. „People Are Still Having Sex” osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play i znalazł się na liście Billboard Hot 100 Top 40 (miejsce 35). Utwór osiągnął 15. miejsce na liście przebojów UK Singles Chart po jego występie w programie Top of The Pops. 

 

 Utwór „Blue” pojawił się w scenie klubowej w filmie „Nagi instynkt”. W 1993 roku wydał drugi album, „Home on the Range”, i miał inne hity na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance, w tym utwory „Cold”, „Hypnomania”, „Craziaskowboi” i „E”. W latach 90-tych, w najbardziej intensywnym okresie kariery nagraniowej LaTour, dołączył do innego producenta muzyki house, Terry'ego „Housemastera” Baldwina, aby stworzyć kilka chicagowskich singli house'owych dla undergroundowej sceny house pod nazwą „The L&B Project”. Nazwa pochodzi od liter nazwisk obu artystów.

 

  W 1997 roku LaTour założył kolejny zespół, Muzloh. W skład zespołu wchodzili chicagowscy muzycy: Dave Hunt, Don Batryn, Pete Shorner i Emery „Joe” Yost (który wcześniej grał z LaTourem w zespole The Squids). W okolicach Chicago Muzloh grał w The House of Blues, klubie The Metro Chicago, Gunther Murphy's i na The Chicago Free Fest. W 1997 roku Muzloh wydał album zatytułowany „Supersonic Gold” w wytwórni Spoon Records. LaTour występował również jako muzyk studyjny dla wielu wytwórni muzyki house w Chicago w latach 90-tych, a także dla takich muzyków jak Ralphie Rosario, White Knight, Terry Baldwin, Frankie Hollywood Rodriguez, DJ International Records, SOS Records, Underground Construction Records i Trax Records. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
People Are Still Having Sex	LaTour	06.1991	15[7]	35[11]	Polydor PO 147	[written by William LaTour][produced by William LaTour][1[2][12].Hot Disco/Dance;Smash 879 667]
Cold	LaTour	02.1992	-	-	Smash 865 525	[written by J. Kelley, LaTour, M. Picchiotti][produced by LaTour, Mark Picchiotti][25[9].Hot Disco/Dance;Smash 865 525]
Blue	LaTour	01.1993	-	-	Polydor 863 144	[written by William LaTour][produced by William LaTour][43[3].Hot Disco/Dance;Smash 880 002]
Hypnomania	LaTour	06.1993	-	-	Smash 880 004 [US]	[written by William LaTour][produced by Mark Picchiotti][20[9].Hot Disco/Dance;Smash 880 004]
Craziaskowboi	LaTour	09.1993	-	-	Blunted BLNCD 3	[written by William LaTour][produced by Mark Picchiotti][36[7].Hot Disco/Dance;Smash 880 009]
E	LaTour	04.1994	-	-	Blunted 12 BLN 5	[written by William LaTour][produced by Mark Pichiotti][46[3].Hot Disco/Dance;Smash 440 813]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LaTour	LaTour	05.1991	-	145[4]	Smash 848 323	[produced by LaTour, Mark Picchotti]

Cleveland Eaton

Cleveland Eaton był basistą jazzowym, kompozytorem, producentem i pedagogiem.
Jego niezachwiane poczucie czasu równoważyło swing z soulem i było podtrzymywane przez bogate, ciepłe, głęboko korzenne brzmienie. Chociaż Eaton wydał tylko kilka koncertów jako lider - przełomowy jazz-funkowy album z 1973 roku Plenty Good Eaton for Black Jazz jest z pewnością jego najbardziej znanym - był również poszukiwanym muzykiem towarzyszącym ze względu na jego techniczne umiejętności gry na akustycznych kontrabasach i elektrycznych basach.  

Dołączył do Ramsey Lewis Trio w 1964 roku na dekadę, grając, pisząc i aranżując. Jego kadencja w grupie zbiegła się z ich najbardziej udanym okresem, w którym zdobyli trzy nagrody Grammy, cztery złote płyty i single. Jednocześnie pracował w sesyjnej stajni Cadet/Chess. Oprócz podstawowego członkostwa w Soulful Strings Richarda Evansa, nagrywał z dziesiątkami artystów jazzowych, soulowych, bluesowych i popowych. Później dołączył do orkiestry Counta Basie i zyskał przydomek „Basista Hrabiego”; pozostał w zespole przez 17 lat. Jego członkostwo zaowocowało zdobyciem przez Eatona pożądanych miejsc na koncertach z wieloma innymi artystami.  

W 1976 roku wydał singiel disco „Bama Boogie Woogie” dla Gull, który trafił na listy przebojów w całej Europie. Po nagraniu w latach 80-tych albumu „Strollin' with the Count” dla Ovation, Eaton wrócił do Alabamy, gdzie uczył muzyki, występował, nagrywał i koncertował z własnymi zespołami aż do swojej śmierci w 2020 roku. 

 Urodzony w Fairfield w Alabamie, Eaton nauczył się grać na pianinie w wieku pięciu lat i, zachęcany przez rodziców, zaczął grać na trąbce i saksofonie w szkole podstawowej. Nauczyciel zapoznał go z kontrabasem w szkole średniej i pozwolił mu zabrać jeden z nich do domu na ćwiczenia. Spędzał niemal każdą chwilę na nauce gry na instrumencie i był już profesjonalistą w dziewiątej klasie, kiedy to dołączył do Leon Lucky Davis & the All-Stars (swój pierwszy samochód kupił za pieniądze zarobione na koncercie). Na Uniwersytecie Stanowym Tennessee A & I studiował u Fessa Whatleya, który wcześniej uczył dziesiątki profesjonalnych jazzmanów, w tym Sun Ra i Erskine'a Hawkinsa. Eaton grał również w szkolnym zespole jazzowym, jednocześnie zdobywając tytuł licencjata z muzyki. Oprócz stania się lepszym muzykiem, Whatley pomógł Eatonowi rozwinąć umiejętności kompozytorskie i aranżacyjne. 

 Po ukończeniu studiów Eaton opuścił Alabamę i przeniósł się do Chicago w stanie Illinois. Zagrał jeden z pierwszych koncertów z Ike Cole Trio i nagrywał z Donald Byrd & Pepper Adams Quintet (w którego skład wchodził również Herbie Hancock). Nieustannie działał na scenie klubowej Windy City - kiedyś wystąpił z ponad tuzinem zespołów w ciągu jednego dnia. Eaton zastąpił basistę Eldee Younga w Ramsey Lewis Trio (współzałożyciel Earth Wind & Fire, Maurice White, przejął rolę perkusisty od Redda Holta). W latach 1964–1974 Eaton nagrał z triem 30 płyt. Jego kadencja przyniosła mu trzy nagrody Grammy, pięć złotych płyt - „The In Crowd”, „Hang on Ramsey!” i „Wade in the Water” w 1966 roku, „The Sound of Christmas” w 1968 roku i „Sun Goddess” w 1974 roku - a także cztery złote single, w tym „Wade in the Water” i „Hang on Sloopy”. 

Ponadto występował na koncertach z Johnem Klemmerem, Gene’em Ammonsem, Dexterem Gordonem, Jerrym Butlerem, Minnie Riperton, Terrym Callierem i wieloma innymi. Eaton wydał w 1973 roku album „Half and Half”, swój debiutancki album lidera dla wytwórni Gamble Records należącej do Kenny'ego Gamble'a i Leona Huffa, dystrybuowanej przez Columbię. Dwa lata później wydał przełomowy, często samplowany klasyk jazz-funku „Plenty Good Eaton” dla wytwórni Black Jazz Gene'a Russella z Zachodniego Wybrzeża. W następnym roku podpisał kontrakt z wytwórnią Ovation i wydał „Instant Hip”, pionierskie dzieło łączące free funk fusion i afrofuturystyczne disco.  

Eaton przez dwa tygodnie występował jako zastępca w orkiestrze Count Basie, co przerodziło się w 17-letni epizod. Legenda jazzowego fortepianu nazywała Eatona „basistą Counta”. Występował na ostatnich albumach Basiego i kontynuował grę z orkiestrą do lat 90-tych, co przyniosło mu dziesięć albumów. W 1979 roku jego zespół Garden of Eaton wydał kolejny futurystyczny album disco „Keep Love Alive”, na którym znalazł się singiel „Bama Boogie Woogie”; Utwór trafił na listy przebojów w całej Europie i przez kolejne trzy lata był podstawą amerykańskiej kultury tanecznej. 

Eaton został wprowadzony do Alabama Jazz Hall of Fame w 1979 roku. W 1980 roku, będąc z Basiem, wydał album „Strollin' with the Count” dla Ovation. W tym okresie występował z wieloma znakomitymi artystami, takimi jak Ella Fitzgerald, Frank Sinatra, Dizzy Gillespie, The Temptations, Smokey Robinson i wieloma innymi. 

Po śmierci Basiego w 1984 roku, Eaton wrócił do Alabamy w następnym roku. Wkrótce potem wydał album „Live, Vol. 1” dla Cleveland Eaton Trio Plus Voices. I. Kontynuował również występy i nagrania z zespołem Basie, prowadzonym przez Franka Fostera na płytach „The Legend, The Legacy” z 1989 roku oraz „Live at El Morocco” z 1992 roku, a także z zespołem Big Boss Band z George’em Bensonem w 1990 roku. W 2008 roku został wprowadzony do Galerii Sław Muzyki Alabamy. 

W Alabamie kontynuował występy z Robertem Moore’em & the Wildcats, Magic City Jazz Orchestra i Rayem Reachem. Jego własny zespół, oryginalny  Cleve Eaton & Co. nagrał single takie jak „Corner Pocket” i „The B'ham Shuffle”; ich charakterystyczne brzmienie płynnie łączyło R&B, współczesny pop dla dorosłych z jazzem crossover. W późniejszych latach występował jako Cleve Eaton & the Alabama All-Stars. Eaton zmarł w lipcu 2020 roku w wieku 80 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bama Boogie Woogie/The Funky Cello	Cleveland Eaton	09.1978	35[6]	-	Gull GULS 63	[written by C. Eaton Sr]

Music in Coventry

Pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych Coventry było centrum fenomenu
muzyki two-tone, z którego pochodziły takie zespoły jak The Specials i The Selecter. The Specials wydali dwa przeboje numer 1 na brytyjskiej liście przebojów w latach 1979-1981, a mianowicie „Too Much Too Young” i „Ghost Town”. Coventry oferuje szereg wydarzeń muzycznych, w tym międzynarodowy program jazzowy, Coventry Jazz Festival i Godiva Festival.  

W sobotę, podczas Godiva Festival, parada karnawałowa rozpoczyna się w centrum miasta i kieruje do War Memorial Park, gdzie odbywa się festiwal. Muzykę Coventry można podziwiać w Muzeum Muzyki Coventry, będącym częścią kompleksu 2-Tone Village. Festiwal Godiva, jedno z najważniejszych wydarzeń w kalendarzu sztuki i kultury Coventry.

 

 W filmie „Włoska robota” z 1969 roku słynna scena, w której Mini Coopery pędzą przez turyńskie kanały, została nakręcona w Coventry, z wykorzystaniem największych wówczas w kraju rur kanalizacyjnych, dostępnych dzięki ich instalacji. Medyczny serial telewizyjny BBC „Anioły”, emitowany w latach 1975–1983, został nakręcony w szpitalu Walsgrave. W ostatnich latach różne miejsca w Coventry wykorzystano w nominowanych do nagrody BAFTA filmach „Wykidajło” z Rayem Winstone’em w roli głównej, „Wszystko w grze” z Rayem Winstone’em w roli głównej (Ricoh Arena), sitcomie BBC „Keeping Up Appearances” (dzielnice Stoke Aldermoor i Binley Woods). W sierpniu 2006 roku sceny z „Kodu Szekspira”, odcinka trzeciego sezonu serialu „Doktor Who”, zostały nakręcone na terenie szpitala Forda.  

 

W Coventry rozgrywała się również akcja komediodramatu ITV „Miłość i małżeństwo” z 2013 roku. Coventry jest domem trzech głównych filmów fabularnych z serii „Nativity!”, których akcja rozgrywa się w tym mieście. Wszystkie te świąteczne filmy osiągnęły szczyty box office’u po premierze w brytyjskich kinach. Ich scenarzystka i reżyserka, laureatka nagrody BAFTA, Debbie Isitt, mieszka w Coventry. W 2023 roku w Coventry rozgrywał się i był kręcony 10-odcinkowy serial telewizyjny „Phoenix Rise”.BBC Radio 1 ogłosiło, że „Big Weekend” BBC Radio One odbędzie się w Coventry pod koniec maja 2022 roku, w ramach ceremonii zamknięcia programu „Brytyjskie Miasto Kultury”.

 

Specials

The Specials, znani również jako Special AKA, byli angielskim zespołem grającym muzykę
2-tonową i ska revival, założonym w 1977 roku w Coventry. Po kilku początkowych zmianach, pierwszy stały skład grupy składał się z Terry'ego Halla i Neville'a Staple'a na wokalu, Jerry'ego Dammersa na klawiszach, Lynvala Goldinga i Roddy'ego Radiationa na gitarach, Horace'a Pantera na basie, Johna Bradbury'ego na perkusji oraz Dicka Cuthella i Rico Rodrigueza na instrumentach dętych.  

 

Zespół nosił stroje w stylu mods „rude boy z lat 60. (kapelusze typu pork pie, garnitury z tonikiem i moherem oraz mokasyny)”.Ich muzyka łączy taneczne rytmy ska i rocksteady z energią i charakterem punka.Teksty ich utworów (często pisane przez głównego autora Dammersa) zawierały jawny komentarz polityczny i społeczny. W 1980 roku ich album The Special AKA Live! EP-ka z utworem przewodnim „Too Much Too Young” osiągnęła 1. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

 

  W 1981 roku singiel „Ghost Town”, nawiązujący do recesji, również znalazł się na 1. miejscu w Wielkiej Brytanii. Po siedmiu kolejnych singlach, które znalazły się w pierwszej dziesiątce brytyjskiej listy przebojów w latach 1979-1981, główni wokaliści Hall i Staple wraz z gitarzystą Goldingiem odeszli z zespołu, aby założyć Fun Boy Three.

 

  Kontynuując działalność pod nazwą „the Special AKA” (nazwa, której często używali na wcześniejszych wydawnictwach Specials), znacząco zmieniony skład Specials wydawał nowy materiał do 1984 roku, w tym singiel „Free Nelson Mandela”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce brytyjskich przebojów. Po tym wydarzeniu założyciel Jerry Dammers rozwiązał zespół i zajął się aktywizmem politycznym.

 

  Grupa reaktywowała się w 1993 roku i kontynuowała występy i nagrania w zmieniających się składach - w żadnym z nich nie brał udziału Dammers - aż do śmierci Terry'ego Halla w grudniu 2022 roku.

 

Zespół został założony w 1977 roku przez kompozytora i klawiszowca Dammersa, wokalistę Tima Stricklanda, gitarzystę i wokalistę Lynvala Goldinga, perkusistę Silvertona Hutchinsona i basistę Horace'a Pantera (Sir Horace Gentleman). Stricklanda zastąpił Terry Hall wkrótce po powstaniu zespołu. Zespół początkowo nazywał się The Automatics, a następnie Coventry Automatics. Gitarzysta Roddy Byers (znany powszechnie jako Roddy Radiation) zgodził się dołączyć do zespołu w marcu 1978 roku przed sesją nagraniową demówek.

 

  Nowy skład zmienił nazwę na Special A.K.A. The Automatics po tym, jak inny zespół o tej samej nazwie podpisał kontrakt płytowy z Island Records. Nowa nazwa była nieco trudna do wymówienia i została skrócona do Special AKA. Nazwa Special AKA wkrótce przekształciła się w Specials - pseudonim, który był używany przez większość kariery zespołu. Joe Strummer z The Clash był obecny na jednym z ich koncertów i zaprosił The Special AKA do supportowania swojego zespołu podczas brytyjskiej trasy koncertowej „On Parole”. Ten występ zapewnił The Special AKA nowy poziom rozpoznawalności w kraju, a zespół przez krótki czas dzielił z The Clash rolę menedżera. 

 

Podczas trasy Neville Staple, który początkowo był jednym z roadie, został pełnoprawnym członkiem The Specials, gdy jego wersja utworu „Monkey Man” została włączona do repertuaru grupy. The Specials rozpoczęli działalność w tym samym czasie co Rock Against Racism, który powstał w 1978 roku. Według Dammersa, antyrasizm był nieodłącznym elementem powstawania The Specials, ponieważ zespół powstał z myślą o integracji osób czarnoskórych i białych. Wiele lat później Dammers stwierdził, że „Muzyka staje się polityczna, gdy pojawiają się w niej nowe idee… punk był innowacyjny, podobnie jak ska, i dlatego zespoły takie jak The Specials i The Clash mogły być polityczne”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gangsters/The Selecter [The Selecter]	The Special A.K.A.	07.1979	6[12]	-	2 Tone TT 1	[silver-UK][written by Jerry Dammers][produced by The Special A.K.A]
A Message To You Rudy/Nite Klub	The Specials Featuring Rico	10.1979	10[14]	-	2 Tone TT 5	[silver-UK][written by R. Thompson][produced by Elvis Costello ]
The Special A.K.A. Live!	Specials	01.1980	1[2][10]	-	2 Tone CHS TT 7	[silver-UK][produced by Jerry Dammers and Dave Jordan]
Rat Race/Rude Buoys Outa Jail	Specials	05.1980	5[9]	-	2 Tone CHS TT 11	[written by Roddy Radiation][produced by Dave Jordan]
Stereotype/International Jet Set	Specials	09.1980	6[8]	-	2 Tone CHS TT 13	[written by J. Dammers][produced by Jerry Dammers, Dave Jordan]
Do Nothing/Maggie's Farm	The Specials Featuring Rico With The Ice Rink String Sounds	12.1980	4[11]	-	2 Tone CHS TT 16	[silver-UK][written by Golding, Dammers][produced by Dave Jordan]
Ghost Town/ Why?/Friday Night, Saturday Morning	Specials	06.1981	1[3][14]	-	2 Tone CHS TT 17	[platinum-UK][written by Jerry Dammers][produced by John Collins ]
The Boiler/Theme From The Boiler	Rhoda With The Special A.K.A.	01.1982	35[5]	-	2 Tone CHS TT 18	[written by Joyce, Leyton, J. Summers, N. Summers, Dakar, Barker, Owens][produced by Jerry Dammers]
War Crimes (The Crime Remains The Same)/Version	Specials	01.1983	84[2]	-	2 Tone CHS TT 23	[written by Jerry Dammers][produced by Jerry Dammers]
Racist Friend/Bright Lights	Specials	09.1983	60[3]	-	2 Tone CHS TT 25	[written by Dammers, Cuthell, Bradbury][produced by Jerry Dammers, Dick Cuthell]
Nelson Mandela/Break Down The Door	Specials	03.1984	9[10]	-	2 Tone CHS TT 26	[written by Jerry Dammers][produced by Elvis Costello]
What I Like Most About You Is Your Girlfriend/Can't Get A Break	Specials	09.1984	51[5]	-	2 Tone CHS TT 27	[written by Jerry Dammers][produced by Dick Cuthell]
Free Nelson Mandela (Special 70th Birthday Remake)	The Special AKA Featuring Ndonda Khuze And Jonas Gwangwa	07.1988	93[2]	-	2 Tone FNM 1	[written by Jerry Dammers][produced by Jerry Dammers, Tom Fredrickes]
2 Tone EP	Special AKA/Madness/Selecter/Beat	10.1993	30[3]	-	2 Tone CHS TT 31	-
Hypocrite	Specials	02.1996	66[2]	-	Kuff KUFFD 3	[written by Bob Marley][produced by Neville Staple, Tom Lowry]
Pressure Drop	Specials	04.1996	100[1]	-	Kuff KUFFD 4	[written by Frederick "Toots" Hibbert][produced by Neville Staple, Tom Lowry]
Nelson Mandela	Specials	12.2013	96[1]	-	Chrysalis GBAYK 8400044	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Specials	Specials	11.1979	4[45]	84[21]	2-Tone CDLTT 5001	[gold-UK][produced by Elvis Costello]
More Specials	Specials	10.1980	5[20]	98[5]	2-Tone CHRTT 5003	[gold-UK][produced by Jerry Dammers, Dave Jordan]
In the Studio	Special AKA	06.1984	34[6]	84[21]	2-Tone CHRTT 5008	[produced by Jerry Dammers,Dick Cuthell,Elvis Costello]
Singles / The Singles Collection	Specials	09.1991	10[9]	-	2-Tone CHRTT 5010	[gold-UK]
Specials	Specials	07.2001	22[5]	-	Chrysalis CCD 5001	-
The Best of The Specials	Specials	04.2008	26[11]	84[21]	Chrysalis CHRTV 20082	[gold-UK]
Singles-Best Of	Specials	07.2009	73[2]	-	Chrysalis CCD 5010	-
Specials	Specials	04.2015	94[2]	-	Rhino 0825646336081	-
Encore	Specials	02.2019	1[1][11]	-	UMC 7721090	[silver-UK][produced by Terry Hall, Lynval Golding, Horace Panter, Torp Larsen]
Protest Songs 1924–2012	Specials	10.2021	2[2]	-	Island 3522774	[produced by Terry Hall, Lynval Golding, Horace Panter, Torp Larsen]

środa, 28 stycznia 2026

Maria Vincent

Maria Vincent (ur. 23 października 1929r - zm. 28 sierpnia 2006r) była
francuską aktorką filmową i piosenkarką.

 

  Maria Vincent urodziła się 23 października 1929 roku w Marsylii, w departamencie Delta Rodanu, we Francji. Była żoną Léo Marciano. Znana była z ról w filmach Interpol przeciwko X (1960), Sekret chińskiego goździka (1964) i Hotel Clausewitz (1967). 

  Vincent zmarła w Paryżu 28 sierpnia 2006 roku.Jest babcią Paoli Dicelli, dziennikarki francuskiego magazynu Elle.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Embrasse-Moi, O Mon Amour/La Saint-Vaurien (My Funny Valentine)/Sa Jeunesse/Toi, Tu M'As Fait Du Mal	Maria Vincent	.1957	-	-	Versailles 90. S. 165	[A:written by P. Delanoë, G. Bécaud]
Les Gens Qui S'Aiment/C'est Ça Qu'on Appelle Aimer/Ay! Je L'Aime/Pourquoi Mon Dieu	Maria Vincent	.1957	-	-	Versailles 90. S. 171	[A:written by E. Marnay, M. P. Gérard]
Marie La Bonne/La Moisson/Mon Ange/Histoire D'Un Amour	Maria Vincent	.1958	-	-	Versailles 90. S. 184	[A:written by Bob Herlaut, G. Grancé]
Complainte Corses/U Lamentu Chi Ti Cercha	Maria Vincent	.1959	-	-	Versailles 45. S. 583	[A:written by C. Giovanni, R. Lucchesi]
Je Veux Bien Danser/Faut Pas/Qu'Est-Ce Que T'As?/Car Tu Me Donnes	Maria Vincent	.1960	-	-	Ricordi 45 S 106	[A:written by M. Vincent, F. Dallone]
Tu Sais Si Bien/Notre Concerto (Il Nostro Concerto)/Verte Campagne (Green Fields)/C'Est L'Amour Qui Veut Ça	Maria Vincent	.1961	-	-	Ricordi 45 M 124	[A:written by N. Maine, G. Liferman, M. Rivgauche]
En Revenant/Danke Schoen/Trop Fort/Ne T'En Va Pas	Maria Vincent	.1963	-	-	Philips 432.982	[A:written by H. Snow, Cl. Moine]
Pleure-Moi ("Cry To Me")/ Perdue Loin De Toi/Car Je L'Aime ("Rover")/Ton Pas ("Walkin' And Whistlin' Blues")	Maria Vincent	.1964	-	-	Philips 434.858	[A:written by Bert Russell, Ralph Bernet]
Tu T'Amuses/En D'Autres Mots ("Fly Me To The Moon")/Je Suis Une Femme ("I'm A Woman")/Rien Ne Pourra Plus	Maria Vincent	.1964	-	-	Philips 434.977	[A:written by G. Garvarentz, C. Aznavour, ]
Tchip Tchip/Il Suffit D'Un Rien/C'Est La Vie ("C'Est La Vie")/La Voilà ("Here She Comes")	Maria Vincent	.1965	-	-	Philips 437.070	[A:written by Aldo Frank, Franck Gérald]
Je M'Ennuie/Ah ! Viens Maria !/Mes Beaux Messieurs/La Chanson De Maria	Maria Vincent	.1966	-	-	Philips 437.235	[A:written by Yves Gilbert, Serge Lama]
Quand J'Aimerai.../Taim Taim La Ta Taim	Maria Vincent	.1966	-	-	Colomba AK 8.60	[A:written by Maria Vincent, Maurice Vander]
La Chanson D'Une Nuit/Moi Je Ne Savais Rien/Non Ce N'Est Rien/Sois Cet Homme	Maria Vincent	.1967	-	-	Colomba AK 872	[A:written by Serge Veber, Mischa Spoliansky]

Heartland

Heartland to amerykański zespół country z Huntsville w Alabamie.
Pierwotnie w jego skład wchodzili Jason Albert (wokal prowadzący), Craig Anderson (gitara rytmiczna), Todd Anderson (perkusja), Chuck Crawford (skrzypce, wokal wspierający), Mike Myerson (gitara prowadząca) i Keith West (gitara basowa, wokal wspierający). Podpisując kontrakt z wytwórnią Lofton Creek Records w 2006 roku, zespół znalazł się na szczycie list przebojów country dzięki debiutanckiemu singlowi „I Loved Her First”, będącemu jednocześnie utworem tytułowym z debiutanckiego albumu. 

 

Po tym, jak pięć kolejnych singli nie znalazło się w Top 40, wszyscy członkowie z wyjątkiem Alberta i Crawforda odeszli, a dołączył do nich były solowy artysta Chad Austin. Ten skład rozpadł się w 2012 roku. W 2023 roku zespół reaktywował się w składzie Craig i Todd Anderson, Mike Myerson, Dustin Myerson oraz wokalista Lance Horton. 

 

Zespół Heartland został założony w 1994 roku przez braci Craiga i Todda Andersonów oraz Mike'a Myersona. Wystąpili na czerwcowym koncercie w stanie Alabama w 1997 roku i rozpoczęli starania o kontrakt płytowy z pomocą autora piosenek Walta Aldridge'a.Heartland podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Lofton Creek Records w 2006 roku. Debiutancki singiel zespołu, „I Loved Her First”, ukazał się jeszcze w tym samym roku i dotarł na szczyt listy przebojów Billboard Hot Country Songs. Debiutancki album zespołu, również zatytułowany „I Loved Her First”, ukazał się w październiku 2006 roku. Ken Burke z Country Standard Time wystawił albumowi pozytywną recenzję, chwaląc instrumentarium i „hardcorowy południowy wokal Alberta”, a także dodając, że album charakteryzuje się „zwinnym wykonaniem i mnóstwem chwytliwych refrenów”.

 

 Po słabym odbiorze drugiego i trzeciego singla, zespół opuścił wytwórnię Lofton Creek i podpisał kontrakt z Country Thunder Records w marcu 2007 roku. Rozpoczęli współpracę z producentem Markiem Brightem, ale zamiast tego wydali „Once a Woman Gets a Hold of Your Heart”, którego współautorami byli John Rich z Big & Rich i Richie McDonald z Lonestar, a Rich pełnił również funkcję producenta. Po nim ukazał się „Slow Down”, który nie znalazł się na listach przebojów. Wytwórnia została zamknięta w marcu 2009 roku.

 

  W lipcu tego samego roku zespół przeniósł się do Permian Records i wydał singiel „Mustache”. Z zespołu odszedł również Myerson. Do 2012 roku wszyscy pierwotni członkowie, z wyjątkiem Alberta i Crawforda, opuścili zespół, aby założyć rodziny. Dołączył do nich Chad Austin. Pod koniec lat 90-tych Austin nagrał dwa albumy dla Asylum Records, a później podpisał kontrakt z Broken Bow Records. Albert zmagał się również z problemami z głosem, które wymagały ćwiczeń i odpoczynku. Aby zmniejszyć obciążenie strun głosowych, wszyscy trzej członkowie na zmianę śpiewają główne partie wokalne.We wrześniu 2012 roku skład Alberta, Crawforda i Austina wydał nowy singiel „The Sound a Dream Makes”. Został on wyprodukowany przez Jamesa Strouda i wydany nakładem jego wytwórni R&J Records. 

 

 W lipcu 2019 roku zespół (w składzie Jason Albert, Charles Crawford i Keith West) wydał swój pierwszy od ponad dekady album zatytułowany „I Loved Her First: The Heart of Heartland” w wytwórni Permian Records. Znalazło się na nim 10 nowych, autorskich utworów, a gościnnie wystąpili Tracy Lawrence w nowej wersji ich pierwszego przeboju „I Loved Her First” oraz Samantha Crawford w utworze „When Love Comes Around”. W 2023 roku bracia Anderson i Mike Myerson reaktywowali Heartland z nowym gitarzystą Dustinem Myersonem i wokalistą Lance’em Hortonem. Zespół zapowiedział również premierę nowego albumu, którego premiera planowana jest na koniec roku nakładem Yellowhammer Records.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Loved Her First	Heartland	08.2006	-	-	Lofton Creek	[written by Walt Aldridge,Elliott Park][produced by Walt Aldridge][1[1][23].Country Chart]
Built To Last	Heartland	02.2007	-	-	Lofton Creek	[written by Elliott Park][58[2].Country Chart]
Once A Woman Gets A Hold Of Your Heart	Heartland	10.2007	-	-	Country Thunder	[written by John Rich & Richie McDonald][52[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Loved Her First	Heartland	10.2006	-	11[11]	Lofton Creek 9006	[produced by Walt Aldridge]

Cloud Nothings

 Zespół Cloud Nothings, będący pomysłem Dylana Baldiego, to sztandarowi twórcy
dynamicznego, pełnego emocji indie rocka. Kiedy zaczęło się mówić o muzyce Baldiego, pochodzący z Cleveland w stanie Ohio artysta był jeszcze nastolatkiem, a jego projekt był jednoosobowym zespołem specjalizującym się w lo-fi punk-popie, uchwyconym na albumie Cloud Nothings z 2011 roku. Kiedy Baldi zwerbował kolejnych członków, aby nadać swojej muzyce więcej ciężaru, jak na albumie Attack on Memory z 2012 roku, Cloud Nothings w pełni się rozwinął. 

Na późniejszych albumach, takich jak Last Building Burning z 2018 roku, zespół mistrzowsko opanował połączenie hardcore'owej intensywności i zaskakująco słodkich melodii. W swoich utworach z początku lat 20. - „The Black Hole Understands” z 2020 roku, „The Shadow I Remember” z 2021 roku i „Final Summer” z 2024 roku -Baldi i spółka nadali nową dojrzałość zwięzłemu, chwytliwemu brzmieniu korzeni Cloud Nothings. 

 Zespół Cloud Nothings powstał w 2009 roku, kiedy Baldi, wówczas student pierwszego roku na Uniwersytecie Case Western Reserve, studiujący muzykę i technologię audio, nagrywał piosenki w piwnicy rodziców, gdy wracał do domu w weekendy. Publikował swoje utwory w internecie pod różnymi nazwami zespołów, jedną z nich był Cloud Nothings. Po opublikowaniu utworów „Hey Cool Kid” i „Whaddaya Wanna Know” na swoim profilu na MySpace, promotor poprosił Cloud Nothings o otwarcie brooklińskiego koncertu Woods and Real Estate. Wyimaginowany zespół Baldiego stał się prawdziwym zespołem, gdy skompletował skład na grudniowy koncert w 2009 roku. 

 Baldi rzucił studia, aby skupić się na Cloud Nothings i wydał w 2010 roku serię wydawnictw, w tym single w wytwórniach Group Tightener i Old Flame Records, a także EP-kę Turning On. Dzięki tej muzyce Baldi podpisał kontrakt z Wichita Records w Wielkiej Brytanii i Carpark w USA. Jeszcze w tym samym roku Carpark wznowił album „Turning On” z wybranymi utworami z jego pozostałych singli. Na żywo w Grog Shop Oprócz koncertów z Wavves, Titus Andronicus i Best Coast, Baldi rozpoczął pracę nad debiutanckim albumem Cloud Nothings w studiu Copycat Building w Baltimore w stanie Maryland z producentem Chesterem Gwazdą. Efektem tych sesji stał się album „Cloud Nothings”, który ukazał się w styczniu 2011 roku.

 Kilka miesięcy później Baldi i jego zespół weszli do studia ze Stevem Albinim, aby nagrać z 2012 roku znacznie surowszy i cięższy album „Attack on Memory”. Album ten był debiutem Cloud Nothings na listach przebojów, osiągając 121. miejsce na liście 200 albumów w USA i 41. miejsce na brytyjskiej liście albumów indie. W lipcu tego samego roku ukazała się EP-ka „Live at Grog Shop”, na której znalazł się szczególnie porywający występ z trasy Attack on Memory. W 2013 roku, podczas przerwy w napiętym harmonogramie koncertowym zespołu, Baldi poświęcił trochę czasu na dopracowanie nowego materiału. Wkrótce potem zespół udał się do studia w Hoboken w stanie New Jersey z producentem Johnem Congletonem, aby nagrać utwory na czwarty album Cloud Nothings, „Here and Nowhere Else” z 2014 roku, który osiągnął 50. miejsce na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 26. w Wielkiej Brytanii. W tym samym roku Baldi współpracował z Nathanem Williamsem z Wavves przy „No Life for Me”, split albumie wydanym przez wytwórnię Williamsa, Ghost Ramp, w 2015 roku.

 Cloud Nothings powrócił w 2017 roku z „Life Without Sound”, bardziej dopracowanym setem nagranym w El Paso w Teksasie z producentem Johnem Goodmansonem, który osiągnął 15. miejsce na amerykańskiej liście albumów niezależnych i 18. miejsce na brytyjskiej. Przy surowym albumie „Last Building Burning” z 2018 roku zespół współpracował z producentem Randallem Dunnem, który pomógł przenieść intensywność koncertów Cloud Nothings do studia. Kiedy globalna pandemia COVID-19 sparaliżowała muzykę na żywo w 2020 roku, zespół wydał mnóstwo albumów koncertowych, które zawierały niektóre z ich najwcześniejszych występów. Cloud Nothings stworzył również w lipcu  melancholijny album The Black Hole Understands z udostępnianiem plików i sesjami nagraniowymi z zachowaniem dystansu społecznego w Filadelfii i Cleveland. 

Inny album nagrany podczas tych sesji, Life Is Only One Event, został wydany w grudniu tego samego roku w ramach ich usługi subskrypcyjnej, wraz z rocznym zapasem comiesięcznych EP-ek, które rozpoczęły się w sierpniu 2020 roku. Cloud Nothings powrócił w lutym 2021 roku z The Shadow I Remember, który powrócił do wpadającego w ucho popu z początków Baldiego i zawierał produkcję Steve'a Albiniego, a także wkład Bretta Naucke'a i Macie'a Stewarta z Ohmme. Album osiągnął 17. miejsce na liście U.K. Albums Chart.  

Cloud Nothings powrócił do grania na żywo pod koniec 2021 roku, grając m.in. w Rock and Roll Hall of Fame oraz trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych z okazji dziesiątej rocznicy Attack on Memory pod koniec 2022 roku. Mniej więcej w tym samym czasie zespół wydał album „Live at Red Palace”, będący zapisem koncertu z 2012 roku w Waszyngtonie. Na początku 2023 roku Cloud Nothings odchudził się do tria w składzie: Baldi, perkusista Jayson Gerycz i basista Chris Brown. Pod koniec tego samego roku podpisali kontrakt z wytwórnią Pure Noise Records i w kwietniu 2024 roku wydali swój pierwszy album dla tej wytwórni, „Final Summer”. Nagrany z Jeffem Zeiglerem i zmiksowany przez Sarah Tudzin z Illuminati Hotties, album wzbogacił surową chwytliwość utworu „The Shadow I Remember” o więcej dopracowania i głębi.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Attack on Memory	Cloud Nothings	02.2012	-	121[1]	Wichita Recordings WEBB 318CD	[produced by Steve Albini]
Here and Nowhere Else	Cloud Nothings	04.2014	-	50[2]	Wichita Recordings WEBB 420CD	[produced by John Congleton]

Black Keys

Początkowo surowy, instynktowny blues-rockowy zespół inspirowany takimi rockerami
jak Junior Kimbrough, Black Keys rozszerzyli swoje kompetencje po opanowaniu garażowego ryku z Rubber Factory w 2004 roku. Przechodząc do dużej wytwórni Nonesuch, duet gitarzysty/wokalisty Dana Auerbacha i perkusisty Patricka Carneya zanurzył się w odurzającym psychodelicznym terytorium, czasami wspomagany przez producenta Danger Mouse.  

Współpraca zespołu z tym przedsiębiorczym producentem hip-hopowym otworzyła drzwi do różnorodności dźwięków, kolorów i faktur, poszerzonej palety, którą skierowali na ostre piosenki na swoich platynowych albumach Brothers i El Camino, które ukazały się na początku lat 2000. Po tripowym albumie Turn Blue z 2014 roku, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę w drugiej połowie lat 2010., w czasie której Auerbach założył swoje studio i wytwórnię Easy Eye Sound. Duet powrócił z nową energią na albumie „Let's Rock” z 2019 roku, utrzymując tę ​​dynamikę na albumie z bluesowymi coverami „Delta Kream” z 2021 roku oraz na hard-groove'owym albumie „Ohio Players” z 2024 roku, pełnym gościnnych występów. Zapowiedzieli swój 13. album, „No Rain, No Flowers” ​​z 2025 roku, singlem „The Night Before”. 

Dan Auerbach i Patrick Carney, pochodzący z Akron w stanie Ohio, założyli zespół Black Keys w 2001 roku. W 2002 roku wydali swój debiutancki album „The Big Come Up”, który zebrał świetne recenzje i sprzedaż, a pod koniec roku podpisali kontrakt z wytwórnią Fat Possum. Wiosną 2003 roku wytwórnia ta wydała „Thickfreakness”, nagrany w 14-godzinnej sesji, a Keys wsparli album trasą koncertową otwierającą koncerty Sleater-Kinney. Ich dynamika znacznie wzrosła wraz z albumem „Rubber Factory” z 2004 roku, który nie tylko zebrał świetne recenzje, ale także doczekał się kilku głośnych występów, w tym teledysku do utworu „10 A.M. Automatic” z udziałem komika Davida Crossa. Wysoko oceniany występ na żywo zespołu został udokumentowany na płycie DVD z 2005 roku, wydanej w tym samym roku, w którym ukazał się „Chulahoma” - EP z bluesowymi coverami. 

 The Black Keys przenieśli się do dużych wytwórni płytowych z „Magic Potion” z 2006 roku, bardziej nastrojowym albumem, który nadal powiększał grono ich fanów. Zespół wykorzystał ten nastrojowy klimat, wydając w 2008 roku „Attack & Release”, którego produkcja Danger Mouse'a pokazała, że ​​The Keys nie są jedynie purystami blues-rocka. Album, który został odtworzony po sesjach nagraniowych z Ikiem Turnerem, który zmarł przed ukończeniem płyty, był jak dotąd największym osiągnięciem Black Keys, debiutując w Top 15 Billboardu i zbierając świetne recenzje. Po drugim DVD koncertowym duetu, rok 2009 spędzili na projektach pobocznych. Auerbach wydał na początku roku swój solowy album „Keep It Hid”, a Carney założył zespół Drummer, w którym grał na basie.  

Pod koniec 2009 roku ukazał się „Blakroc”, rapowo-rockowy projekt duetu Keys z producentem Damonem Dashem. Nagrania z prób z trasy „Brothers”, wydany w 2010 roku, stał się ich największym dotychczasowym albumem, z przebojami „Tighten Up”, „Howlin' for You” i „Next Girl”. Keys powrócili na nim również do swoich korzeni hard bluesa z nową świetnością, zdobywając trzy nagrody Grammy, trafiając na listy przebojów od NPR po „Rolling Stone” i uzyskując status złotej płyty. Zespół zaoferował bardziej radykalne, rockandrollowe brzmienie na albumie „El Camino” z 2011 roku. Dzięki przebojowi „Lonely Boy”, El Camino zadebiutowało na drugim miejscu listy Billboard Top 200, a Black Keys ciężko pracowali nad albumem przez cały kolejny rok, wydając „Gold on the Ceiling” jako drugi singiel i intensywnie koncertując. Jesienią 2012 roku ukazała się EP-ka „Tour Rehearsal Tapes” - krótki zbiór nagrań studyjnych z 2012 roku. 

 Po ponownym zaangażowaniu Danger Mouse'a do produkcji kolejnego albumu, duet wrócił do studia latem 2013 roku, aby nagrać kolejny album. W przeciwieństwie do krótkiego, ostrego rock & rolla El Camino, „Turn Blue” miał psychodeliczny podtekst, który można było usłyszeć na poprzednich singlach „Fever” i „Turn Blue”. Album ukazał się na początku maja 2014 roku i natychmiast zadebiutował na szczycie list przebojów.  Po promocji albumu Turn Blue, Black Keys zrobili sobie dłuższą przerwę. Auerbach był zajęty, grając mnóstwo koncertów, tworząc drugi zespół - soulowy The Arcs - i wydając drugi solowy album „Waiting for a Song” w 2017 roku. Carney pracował również jako producent, współpracując m.in. z Michelle Branch przy jej albumie Hopeless Romantic z 2017 roku. 

The Black Keys powrócili do gry w marcu 2019 roku, wydając singiel „Lo/Hi”, pierwszy utwór z ich dziewiątego albumu „Let's Rock”. Po premierze w czerwcu tego samego roku, album zadebiutował na czwartym miejscu listy Billboard Top 200 i na trzecim miejscu na brytyjskich listach przebojów. W 2021 roku podkreślili swoją długotrwałą miłość do wykonawców bluesa z Missisipi, takich jak R.L. Burnside i Junior Kimbrough, wydając nominowany do nagrody Grammy album z coverami „Delta Kream”. Na płycie znalazła się interpretacja klasycznego utworu Big Joe Williamsa i Johna Lee Hookera „Crawling Kingsnake”. 

Na albumie  Auerbach i Carney powrócili do swoich korzeni, redukując proces twórczy do tego, który stosowali na początku swojej działalności, a następnie przenieśli utwory do studia Easy Eye Sound należącego do Auerbacha. Podczas sesji duet współpracował również z Billym F. Gibbonsem z ZZ Top, Angelo Petraglią z Kings of Leon oraz Gregiem Cartwrightem z Reigning Sound. Pierwsze owoce sesji pojawiły się na początku 2022 roku wraz z wydaniem singla „Wild Child”, przed premierą albumu „Dropout Boogie” w maju. Album osiągnął ósme miejsce na liście Billboard 200 i drugie miejsce na listach przebojów Top Rock i Alternative Albums. 

 

  W następnym roku duet pojawił się na Grrr Live!, nagraniu koncertowym z 2012 roku, kiedy to Black Keys byli jedną z kilku gwiazd gościnnych, które wystąpiły z Rolling Stones w ramach koncertu nagranego na potrzeby transmisji pay-per-view, wraz z Brucem Springsteenem, Lady Gagą i Johnem Mayerem. W tym samym roku Auerbach i Carney wrócili do Easy Eye Sound, aby nagrać swój 12. album długogrający, „Ohio Players” z 2024 roku. Podczas sesji, pełnych energii i eklektycznych akcentów, wystąpiła imponująca różnorodność znanych gości, w tym Noel Gallagher, Beck, Juicy J, Dan the Automator, Leon Michels i Greg Kurstin, a także niewielka armia muzyków studyjnych. Z singlami „Beautiful People (Stay High)” i „This Is Nowhere”, set dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w Europie i Stanach Zjednoczonych. Planowana trasa koncertowa International Players Tour została odwołana niemal natychmiast po jej ogłoszeniu, co doprowadziło do zmiany w kierownictwie zespołu. Nie tracąc czasu, wrócili do studia, aby nagrać kolejny album. 

 W międzyczasie wydali rozszerzoną wersję „Ohio Players”, z Alice Cooperem w horrorowym singlu „Stay in Your Grave” i Dannym Luxem w „Mi Tormenta”. Pierwszy przedsmak ich kolejnej ery albumowej pojawił się w 2025 roku wraz z żywiołowym utworem „The Night Before”, który znalazł się na 13. albumie zespołu, „No Rain, No Flowers”. Na płycie, z udziałem twórców hitów Ricka Nowelsa, Daniela Tashiana i Scotta Storcha, znalazły się również single „Babygirl” i utwór tytułowy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hard Row	Black Keys	06.2003	86[1]	-	Fat Possum 11112	[written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Have Love Will Travel	Black Keys	09.2003	77[1]	-	Epitaph 11292	[written by Richard Berry][produced by Patrick Carney]
10 A.M. Automatic	Black Keys	09.2004	66[2]	-	Epitaph 11732	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]
'Till I Get My Way/Girl Is on My Mind"	Black Keys	12.2004	62[2]	-	Fat Possum 11832	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by Danger Mouse]
Tighten Up	Black Keys	11.2010	86[1]	87[4]	Cooperative Music VVR 737470	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by Patrick Carney]
Howlin' For You	Black Keys	01.2011	-	116[13]	V2	[platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Chuck Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys, Mark Neill]
Lonely Boy	Black Keys	12.2011	80[8]	64[20]	Nonesuch USNO 11100273	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Dan Auerbach,Patrick Carney,Danger Mouse][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Gold on the Ceiling	Black Keys	03.2012	57[6]	94[6]	Nonesuch USNO 11100275	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Little Black Submarines	Black Keys	10.2012	106[21]	106[21]	Nonesuch	[platinum-US][written by Dan Auerbach,Danger Mouse,Patrick Carney][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Fever	Black Keys	04.2014	57[4]	77[3]	Nonesuch USNO 11400191	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	-	114[1]	Nonesuch	[written by Dan Auerbach, Patrick Carney, Brian Burton][produced by Danger Mouse,The Black Keys]
Lo/Hi	Black Keys	03.2019	-	119[1]	Nonesuch	[gold-US][written by Dan Auerbach, Patrick Carney][produced by The Black Keys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Thickfreakness	Black Keys	05.2003	182[1]	-	Fat Possum 03712	[produced by Patrick Carney]
Rubber Factory	Black Keys	09.2004	62[1]	131[2]	Fat Possum 03792	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Chulahoma	Black Keys	05.2006	-	199[1]	Fat Possum 1032 [US]	[produced by The Black Keys]
Magic Potion	Black Keys	09.2006	79[1]	95[2]	V2 VVR 1042542	[silver-UK][produced by The Black Keys]
Attack & Release	Black Keys	04.2008	34[3]	14[14]	Cooperative Music VVR 1050452	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse]
Brothers	Black Keys	05.2010	29[25]	3[145]	Cooperative Music/V2 VVR 737197	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by The Black Keys,Mark Neill,Danger Mouse]
El Camino	Black Keys	12.2011	6[81]	2[100]	Nonesuch 7559796331	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Blakroc	Black Keys	02.2013	-	110[2]	Nonesuch	[produced by Dan Auerbach,Patrick Carney,Joel Hamilton]
Turn Blue	Black Keys	05.2014	2[18]	1[1][31]	Nonesuch 7559795554	[gold-US][gold-UK][produced by Danger Mouse ,The Black Keys]
Let's Rock	Black Keys	07.2017	3[5]	4[4]	Nonesuch 0075597924954	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Delta Kream	Black Keys	05.2021	5[2]	6[3]	Nonesuch 0075597916652	[produced by Dan Auerbach, Patrick Carney]
Dropout Boogie	Black Keys	05.2022	5[2]	8[2]	Nonesuch 0075597913439	[produced by The Black Keys]
Ohio Players	Black Keys	04.2024	13[81]	26[1]	Nonesuch 0075597900149	[produced by The Black Keys, Dan the Automator]
No Rain, No Flowers	Black Keys	08.2025	47[1]	52[1]	Parlophone 0093624832898	[produced by The Black Keys]