Static-X

Static-X to amerykański zespół grający industrial metal z Los Angeles w Kalifornii, założony w 1994 roku. Skład zespołu zmieniał się na przestrzeni lat, ale przez długi czas pozostawał niezmienny, a założycielem zespołu, frontmanem, wokalistą i gitarzystą rytmicznym był Wayne Static, aż do jego śmierci w 2014 roku. Zespół został założony przez Statica i oryginalnego perkusistę Kena Jaya. Zdobyli sławę dzięki debiutanckiemu albumowi z 1999 roku Wisconsin Death Trip, na którym ich ciężkie brzmienie industrial metalowe przyciągnęło uwagę rozwijającego się ruchu nu metalu pod koniec lat 90-tych, a album ostatecznie uzyskał status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych. 
 

 

Zespół wydał pięć kolejnych albumów w ciągu następnej dekady: Machine w 2001 roku, Shadow Zone w 2003 roku, Start a War w 2005 roku, Cannibal w 2007 roku i Cult of Static w 2009 roku. Do 2011 roku zespół sprzedał ponad trzy miliony albumów na całym świecie.  Zespół zawiesił działalność, gdy Static pracował nad swoim solowym albumem Pighammer w 2011 roku. Static na krótko reaktywował Static-X w 2012 roku, korzystając tylko z członków zespołu koncertowego swojego solowego albumu, zanim oficjalnie rozpadł się w czerwcu 2013 roku. 1 listopada 2014 roku Wayne Static zmarł w wieku 48 lat.

 

 Pozostali członkowie oryginalnego składu Static-X - basista Tony Campos, gitarzysta prowadzący Koichi Fukuda i perkusista Ken Jay - ogłosili 23 października 2018 roku, że reaktywują zespół na cześć Statica i wydadzą Project: Regeneration Vol. 1, swój pierwszy album studyjny od jedenastu lat, w 2020 roku.  Kolejny album, Project: Regeneration Vol. 2, został wydany 26 stycznia 2024 roku.

Zespół został założony w 1994 roku w Chicago przez Wayne’a Statica i Kena Jaya. Po nieudanych próbach skompletowania pełnego składu, Static i Jay postanowili przenieść się do Los Angeles, by tam dalej poszukiwać innych muzyków. W Los Angeles poznali Tony’ego Camposa, zakładając zespół znany wówczas pod nazwą Static. Koichi Fukuda, zjawiając się pod drzwiami Wayne’a Statica z karteczką „jestem waszym nowym gitarzystą”, uzupełnił szeregi. Razem podpisali umowę z Warner Bros. Records na początku roku 1998.

Debiutancki album zespołu, Wisconsin Death Trip, ukazał się 23 marca 1999. Najbardziej znane utwory z tego albumu to „Push It”, „I'm with Stupid”, „Bled for Days” oraz „Fix”. Zespół wyruszył na trasę promującą album. Członkowie zespołu wystąpili między innymi na dwóch imprezach z serii Ozzfest. W tym roku zespół wydał też mało znaną, w Polsce niedostępną EP-kę The Death Trip Continues, zespół napisał też utwór „Otsegolation” do gry „Omega Boost” wydanej na konsolę PlayStation. Album sprzedał się w nakładzie 1 miliona, co oznaczało, że zespół dostał platynową płytę. Wartym uwagi jest fakt, że zespół zyskał wielką popularność głównie dzięki radiowemu DJ-owi Howardowi Sternowi.

Przed nagraniem drugiego albumu, zatytułowanemu Machine, gitarzysta Koichi Fukuda opuścił zespół, by poświęcać więcej czasu swojej rodzinie oraz zająć się innymi projektami muzycznymi. Muzyk został zastąpiony przez nowego gitarzystę Trippa Eisena, znanego wcześniej z zespołu Dope, ale na nowym albumie wszystkie gitary nagrał Wayne. Machine została wydana 22 maja 2001. Album charakteryzuje przesunięcie środka ciężkości z elektroniki na bardziej gitarowe granie.

W 2003 grupa wydała swój trzeci album Shadow Zone, podczas nagrywania tego albumu Eisen napisał i nagrał już część materiału. Przed nagraniem albumu zespół opuścił Ken Jay z powodów, jak sam to określił, „różnic politycznych”. Do nagrania perkusji został poproszony Josh Freese z A Perfect Circle. Stałym perkusistą został Nick Oshiro, poprzednio znany z zespołu Seether. Shadow Zone została wydana 7 października 2003. Utwór „The Only” z tego albumu został wykorzystany w grze Need for Speed: Underground.

20 lipca 2004 zespół wydał album Beneath... Between... Beyond... - kolekcję rarytasów i nagrań demo.

Krótko po wydaniu Beneath... Between... Beyond... zespół rozpoczął pracę nad czwartym albumem zatytułowanym Start a War. W lutym 2005 Tripp Eisen został aresztowany w związku z molestowaniem seksualnym dzieci, za co grozi mu wieloletnie więzienie. Krótko po aresztowaniu gitarzysta został wyrzucony z zespołu, zastąpił go pierwszy gitarzysta zespołu - Koichi Fukuda, który zajął się programowaniem i miksowaniem nowego albumu, kolejny raz wszystkie gitary nagrał lider zespołu Wayne Static. Start a War został wydany 14 czerwca 2005. Utwór „Skinnyman” jest wykorzystywany w grze Need for Speed: Most Wanted.

Zespół zakończył nagrywanie najnowszego albumu zatytułowanego Cannibal w styczniu 2007. Szósty z kolei album promują single „Cannibal” oraz „Destroyer”. Album został wydany 3 kwietnia 2007 w kilku edycjach różniących się zawartością. Cannibal to najcięższa płyta zespołu, w której usłyszymy najmniej elektroniki oraz niezwykle agresywny wokal Wayne’a. Płytę promuje jak na razie jeden wideoklip „Destroyer”. Jest to pierwsze nagranie zespołu, w którym posiada on ten sam skład drugi raz z rzędu.

1 listopada 2014 zmarł wokalista Wayne Static

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black and White	Static-X	10.2001	65[2]	-	Warner Bros W 560	[written by Tony Campos ,Kenneth Lacey, Wayne Wells]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wisconsin Death Trip	Static-X	09.1999	-	107[43]	Warner 47 271	[platinum-US][produced by Ulrich Wild]
Machine	Static-X	06.2001	56[2]	11[14]	Warner 47 948	[gold-US][produced by Ulrich Wild]
Shadow Zone	Static-X	10.2003	113[2]	20[6]	Warner 48 427	[produced by Josh Abraham ,Tom Whalley]
Beneath... Between... Beyond...	Static-X	08.2004	-	139[1]	Warner 48 796	[produced by Josh Abraham, Ulrich Wild, Wayne Static ,Koichi Fukuda, Mephisto Odyssey, Tom Whalley]
Start a War	Static-X	07.2005	-	29[6]	Warner 49 373	[produced by Ulrich Wild, Wayne Static, Tom Whalley]
Cannibal	Static-X	04.2007	-	36[10]	Warner 47 271	[produced by Wayne Static,John Travis]
Cult of Static	Static-X	04.2009	-	16[6]	Reprise 517449	[produced by Wayne Static,John Travis]
Project: Regeneration Vol. 1	Static-X	07.2020	-	48[1]	Otsego Entertainment Group 001	[produced by Ulrich Wild]

Steelers

Steelers byli wokalną grupą R&B/soul z Chicago działającą od lat 60-tych do początku lat 80-tych. Grupę tworzyli członkowie F. Allen, Leonard Truss, Wales Wallace oraz bracia Alonzo Wells, George Wells i Wes Wells, który był głównym wokalistą. Grupa skupiała się na szybkim śpiewie harmonijnym.

  Steelers zostali utworzeni w Chicago West Side w 1965 roku.W tym samym roku wydali swoją pierwszą płytę w wytwórni Glow Star. W 1966 roku wydali drugi singiel, ale oba sprzedawały się słabo. Następnie podpisali kontrakt z lokalną wytwórnią Crash Records z Chicago, ale sukces sprzedażowy nadal ich omijał i Crash zakończył działalność w 1967 roku. Nagrali utwór napisany przez Wesa Wellsa i producenta Ala Smitha zatytułowany „Get It From the Bottom”, który został wydany w całym kraju przez Date Records.Przerodziło się to w niewielki przebój R&B (#46) i pop (#56) na listach przebojów Billboard począwszy od grudnia 1969 roku.

  Steelers nie mieli żadnych dalszych hitów, ale kontynuowali występy i nagrywali płyty aż do końca lat 80-tych. Gdy płyta zaczęła zyskiwać popularność na listach przebojów, nazwa zespołu przykuła uwagę mediów w Pittsburghu, siedzibie Pittsburgh Steelers.Robert Pruter wyraził opinię, że „grupa nigdy nie nagrała naprawdę złej płyty”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get It From The Bottom/I'm Sorry	Steelers	11.1969	-	56[6]	Date 1642	[written by A. Smith, L. Smith, W. Wells][produced by Calvin Carter, Al Smith][46[2].R&B Chart]

Maureen Steele

Maureen Sandstrom Steele (ur. 22 lipca 1958r)  jest amerykańską wokalistką i autorką tekstów. Po podpisaniu kontraktu płytowego z wytwórnią Motown i zostaniu jedną z niewielu białych artystek, które podpisały wówczas kontrakt z wytwórnią, Steele oficjalnie wydała swoją pierwszą piosenkę w 1984 roku, „Boys Will Be Boys”, która znalazła się w ścieżce dźwiękowej filmu The Flamingo Kid, komedii romantycznej z Mattem Dillonem w roli głównej. Następnie została wydana jako singiel i osiągnęła 18. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play magazynu Billboard w 1985 roku.

  

W tym samym roku Steele wydała swój jedyny album studyjny Nature of the Beast, który został wyprodukowany przez Steve'a Barriego i jej brata Bobby'ego Sandstroma, z których pierwszy był wówczas wiceprezesem A&R w Motown i nadzorował bestsellerowe wydawnictwa Lionela Richiego i Ricka Jamesa, między innymi. Album osiągnął 210. miejsce na liście Billboard Bubbling Under the Top Pop Albums. Steele wniosła także utwór „She'll Burn You” do postapokaliptycznego filmu science fiction-komedia Radioactive Dreams (1985). 

 

 Jedynym singlem Steele, który znalazł się na liście Billboard Hot 100, był „Save the Night for Me”, który osiągnął 77. miejsce. W 1986 roku wydała swój ostatni singiel „One More Saturday Night”, który był motywem przewodnim filmu o tym samym tytule, innej komedii, ale nie znalazł się na liście przebojów. Po niepowodzeniu w karierze artystki nagrywającej, Steele śpiewała chórki na albumach Smokeya Robinsona (Smoke Signals), Michaela Lovesmitha (Rhymes of Passion), Teen Dream (Let's Get Busy), Apollonii Kotero (Apollonia) i Michaela Jeffriesa (Michael Jeffries). 

 

W 1989 r. wyszła za mąż za Mike'a Volante i wycofała się z branży muzycznej, aby założyć rodzinę. Następnie przyjęła nazwisko Maureen Steele-Volante, aby pracować z mężem w branży nieruchomości.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Save The Night For Me/Boys Will Be Boys	Maureen Steele	05.1985	-	77[5]	Motown 1787	[written by B. Sandstrom, M. Price, M. Steele][produced by Steve Barri, Bobby Sandstrom]
Boys Will Be Boys/Rock My Heart	Maureen Steele	08.1985	-	-	Motown 1807	[written by B. Sandstrom, M. Price][produced by Steve Barri, Bobby Sandstrom][18[8].Hot Disco/Dance;Motown 4542 12"]

Statues

James „Buzz” Cason i Richard Williams połączyli siły w 1955 roku jako wokalista i klawiszowiec; odpowiednio z sześcioosobowego Casuals, wszyscy uczniowie Nashville High School. Zespół wkrótce stał się jednym z najgorętszych artystów sceny bractw studenckich i w 1957 roku nagrywał dla wytwórni Dot.  Pod koniec tego roku Casuals podpisali kontrakt jako stały support Brendy Lee jako Casualteens, wówczas 12-letni.
 

W 1960 roku Cason nagrał wersję gorąco kontrowersyjnej brytyjskiej piosenki „Look for a Star”, wydanej przez Liberty jako Garry Miles.  Podczas gdy ten deck wciąż krążył po listach przebojów, Liberty wydało aktualizację hitu Tony'ego Bennetta z 1951 roku „Blue Velvet”   Statues, który osiągnął 84. miejsce na liście Hot 100 w sierpniu. Grupę tworzyli Buzz Cason i Richard Williams z Casuals & Casualteens, a także Hugh Jarrett z Jordanaires. 

Ta fala aktywności na listach przebojów zbiegła się z wyjazdem niezależnego show Brendy Lee. Little Miss Dynamite ledwo mogła uwierzyć w swoje szczęście; rozpoczęła trasę koncertową z jednym supportem - teraz miała ich trzech. Publiczność   mogła oglądać wieczorne występy Statues, Casuals i Garry'ego Milesa, podczas gdy Cason biegał, zmieniając kurtki i okulary oraz rozczochrał włosy, aby pojawić się w każdej ze swoich person. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blue Velvet/Keep The Hall Light Burning	Statues	08.1960	-	84[3]	Liberty 55245	[written by B. Wayne, L. Morris]

Steel Breeze

Steel Breeze to amerykańska grupa rockowa, która w 1982 r. odniosła sukces w USA piosenką „You Don't Want Me Anymore”. Rok później ukazał się ich singiel „Dreamin' is Easy”. 

 

 Nazwa zespołu pochodzi od frazy z piosenki Pink Floyd „Shine On You Crazy Diamond”. Sześcioosobowy zespół z Sacramento w Kalifornii składał się - w swoim „klasycznym” składzie - z Rica Jacobsa (wokal), Kena Goorabiana i Waylina Carpentera (gitary), Roda Tonera (instrumenty klawiszowe), Vinniego Pantaleoniego (gitara basowa) i Barry'ego Lowenthala (perkusja). 

 

 W 1982 r. wydali swój debiutancki album o tym samym tytule w wytwórni RCA Records. „You Don't Want Me Anymore”, pierwszy singiel z albumu, szybko wskoczył do Top 20 na liście Billboard Hot 100, wspierany przez teledysk, który był ulubieńcem wczesnego MTV, i osiągnął szczyt na 16. miejscu. Następny singiel, „Dreamin' Is Easy”, również znalazł się w Top 40, ale nie osiągnął wyższej pozycji niż 30. Grupa pierwotnie miała inny skład kilka lat wcześniej i odniosła lokalny sukces dzięki „You Don't Want Me Anymore” z pracą menedżera Johna Wisemana, zanim zwróciła uwagę producenta Kima Fowleya  i prawnika Davida Chatfielda, który nagrał pierwszy album zespołu w Rusk Studios w Hollywood i zapewnił Steel Breeze kontrakt płytowy z RCA Records.  

 

W wydaniu American Top 40 z 12 marca 1983 r. Casey Kasem opisał, jak Fowley odkrył Steel Breeze, przeglądając około 1200 taśm demo, które miały zostać wyrzucone przez lokalny klub nocny w Hollywood, Madam Wongs. Chatfield i Fowley polecieli do Sacramento i podpisali kontrakt z zespołem po tym, jak dyrektor Chrysalis Record, Tom Trumbo, powiedział Chatfieldowi, że szuka zespołu takiego jak Journey. Chatfield opuścił biuro Trumbo i udał się do domu Fowleya, gdzie Fowley wyciągnął demo Steel Breeze „You Don't Want Me Anymore”, o którym obaj wiedzieli, że jest hitem. 

 

Skład zespołu znacznie się zmienił od czasu wydania debiutanckiego albumu, a klawiszowiec Rod Toner pozostał w zespole najdłużej ze wszystkich z czasów klasycznego składu. W 1984 roku Steel Breeze (teraz z byłym wokalistą 707 Kevinem Chalfantem i klawiszowcem Lorenem Haasem jako członkami) wydali swój drugi album, Heart on the Line w niezależnej wytwórni płytowej, ale płyta przeszła niezauważona pomimo gościnnych występów saksofonisty Bruce'a Springsteena, Clarence'a Clemonsa i wokalisty Santany, Alexa Ligertwooda.  

 

Pięć lat później ukazał się trzeci album Steel Breeze, Cry Thunder z Bobbym Thompsonem jako wokalistą, Rickiem Lowe i Robbie'm Bickfordem na gitarze, Tonerem na klawiszach i Paulem Ojedą na perkusji. W 1991 roku wydano Still Warrior z kolejnym składem, tak jak Chalfant miał mały hit z podobnym zespołem, The Storm. W 1994 roku wydano Peace Of Mind. Richard „Ric” L. Jacobs (ur. 30 grudnia 1956 r. w Moline, Illinois) zmarł 17 stycznia 2018 r. w Oakwood Hills, Illinois, w wieku 61 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Don't Want Me Anymore/ Who's Gonna Love You Tonight	Steel Breeze	08.1982	-	16[20]	RCA 13283	[written by Ken Goorabian][produced by Kim Fowley]
Dreamin' Is Easy/Street Talkin'	Steel Breeze	01.1983	-	30[13]	RCA 13427	[written by Ken Goorabian][produced by Kim Fowley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steel Breeze	Steel Breeze	09.1982	-	50[28]	RCA Victor 4424	[produced by Kim Fowley]

Stealin' Horses

 

Na początku lat 80-tych popularny zespół z Kentucky Radio Café zyskał sławę grając weekendy w klubach i na imprezach na Środkowym Zachodzie i Południowym Wschodzie. Kiedy nadszedł czas, aby podjąć decyzję o pełnoetatowym poświęceniu się muzyce, tylko wokalistka/autorka tekstów Kiya Heartwood i perkusista Kopana Terry zobowiązali się do zajęcia miejsca na ringu. Para zmieniła nazwę zespołu na Stealin' Horses, na cześć indiańskiego rytuału plemiennego, a wkrótce potem przeniosła się do Nashville, podpisując umowę produkcyjną z Castle Studios.  

Studio zorganizowało szereg regionalnych pokazów dla zainteresowanych wytwórni, podczas gdy Heartwood i Terry nagrywali utwory, które miały stać się ich debiutanckim albumem, zdobywając umowę z Arista Records. Nagrane utwory nie spełniły jednak oczekiwań wytwórni, a zespół udał się do Los Angeles, aby współpracować z producentem Gregiem Ladanyi i garstką muzyków studyjnych, w tym gitarzystą Waddym Wachtelem i klawiszowcem Jai Windingiem. Podczas sesji Neil Young wpadł, aby dodać harmonijkę do kilku piosenek, a debiutancki album zespołu o tym samym tytule został wydany w 1988 roku i spotkał się z uznaniem krytyków. 

Rekrutując byłego gitarzystę Roman Holiday Briana Bonhama i basistę Jona Dumo, Stealin' Horses ruszyli w trasę przez większą część dwóch lat, aby promować swój debiutancki album, koncertując z takimi artystami jak Del Lords, Smithereens i Lemon Drops. Kiedy Arista porzuciła zespół w 1990 roku, Bonham i Dumo również odeszli; brytyjscy muzycy nigdy nie czuli się komfortowo z folk-rockowymi skłonnościami Heartwood. Heartwood i Terry poprosili przyjaciela z Kentucky, Kelly'ego Richeya, aby zastąpił ją na gitarze, a trio koncertowało na południowym wschodzie przez rok, pracując nad nowymi piosenkami. Richey opuścił zespół, aby rozpocząć karierę solową, a Heartwood i Terry przenieśli się do Oklahomy, gdzie nawiązali współpracę z gitarzystą Kevinem Clarkiem, basistą Stevem Kirkpatrickiem i multiinstrumentalistą Timem Gilliamem, aby w 1991 roku nagrać swój drugi album, Mesas and Mandolins. 

Stealin' Horses rozpadł się na dobre rok później; w 1993 roku Heartwood nagrał solowy album country, True Frontiers. Heartwood połączył się z Miriam Davidson, aby założyć folkowy duet Wishing Chair w 1995 roku. Były członek zespołu Stealin' Horses, Kopana Terry, dołączył do Wishing Chair w 2001 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stealin' Horses	Stealin' Horses	06.1988	-	146[12]	Arista 8520	[produced by Greg Ladanyi]

Food Records

Wytwórnia płytowa założona przez Andy Rossa i Davida Balfe,ex członka Teardrop Explodes w 1984r jako niezależna firma fonograficzna.Początkowo dystrybucję płyt powierzyła Rough Trade.Wydała wiele znaczących nagrań pozyskując wiele utalentowanych artystów.

 

Komercyjny sukces zawdzięcza współpracy z oddziałami Polygramu-wytwórnią London i WEA,przed zbliżającą się fuzją z Parlophone.W 1988r koncern EMI inwestuje w Food by w 1994r przejąć pełną kontrolę nad wytwórnią.W tym samym roku Balfe sprzedaje swoje udziały i odchodzi zostawiając kierowanie wytwórnią Rossowi.
Największym sukcesem artystycznym było wydanie wczesnych nagrań grupy Blur.

Hity na singlowej liście przebojów UK Chart

FOOD 5 Brilliant It's A Man's World 1985 58[5] FOOD 6 Brilliant Love Is War 1986 64[4] FOOD 7 Brilliant Somebody 1986 67[4] FOOD 12 Crazyhead Time Has Taken Its Toll On You 1988 65[2] FOOD 14 Crazyhead Have Love Will Travel EP 1989 68[2] FOOD 18 Jesus Jones Info Freako 1989 42[3] FOOD 21 Jesus Jones Never Enough 1989 42[3] FOOD 22 Jesus Jones Bring It On Down 1989 46[3] FOOD 24 Jesus Jones Real, Real, Real 1990 19[8] FOOD 25 Jesus Jones Right Here, Right Now 1990 31[4] FOOD 27 Jesus Jones International Bright Young Thing 1991 7[7] FOOD 28 Jesus Jones Who? Where? Why? 1991 21[7] FOOD 44 Jesus Jones Zeroes And Ones 1993 30[3] FOOD 95 Jesus Jones The Next Big Thing 1997 49[1] FOOD 29 Blur There's No Other Way 1991 8[8] FOOD 31 Blur Bang 1991 24[4] FOOD 45 Blur Chemical World 1993 28[4] FOOD 46 Blur Sunday Sunday 1993 26[3] FOOD 47 Blur Girls & Boys 1994 5[7] FOOD 50 Blur To The End 1994 16[5] FOOD 53 Blur Parklife 1994 10[7] FOOD 56 Blur End Of A Century 1994 19[3] FOOD 63 Blur Country House 1995 1[12] FOOD 69 Blur The Universal 1995 5[9] FOOD 73 Blur Stereotypes 1996 7[5] FOOD 77 Blur Charmless Man 1996 5[6] FOOD 89 Blur Beetlebum 1997 1[5] FOOD 93 Blur Song 2 1997 2[5] FOOD 98 Blur On Your Own 1997 5[5] FOOD 122 Blur Coffee + TV 1999 2[10] FOOD 61 Dubstar Stars 1995 40[3] FOOD 67 Dubstar Anywhere 1995 37[3] FOOD 71 Dubstar Not So Manic Now 1996 18[5] FOOD 80 Dubstar Elevator Song 1996 25[2] FOOD 96 Dubstar No More Talk 1997 20[3] FOOD 108 Dubstar I Will Be Your Girlfriend 1998 28[2] FOOD 51 Shampoo Trouble 1994 11[12] FOOD 58 Shampoo Delicious 1995 21[4] FOOD 76 Shampoo Girl Power 1996 25[4]

Albumy na liście przebojów UK Chart

FOOD LP 3 Jesus Jones Liquidizer 1989 32[3] FOOD LP 5 Jesus Jones Doubt 1991 1[24] FOOD LP 6 Blur Leisure 1991 7[12] FOOD LP 8 Jesus Jones Perverse 1993 6[4] FOOD LP 9 Blur Modern Life Is Rubbish 1993 15[14] FOOD LP 10 Blur Parklife 1994 1[106] FOOD LP 11 Strangelove Time For The Rest Of Your Life 1994 69[1] FOOD LP 12 Shampoo We Are Shampoo 1994 45[2] FOOD LP 13 Dubstar Disgraceful 1995 30[18] FOOD LP 14 Blur The Great Escape 1995 1[47] FOOD LP 19 Blur Blur 1997 1[65] FOOD LP 21 The Supernaturals It Doesn't Matter Anymore 1997 9[4] FOOD LP 23 Dubstar Goodbye 1997 18[2] FOOD LP 28 Idlewild Hope Is Important 1998 53[1] FOOD LP 29 Blur 13 1999 1[27] FOOD LP 32 Idlewild 100 Broken Windows 2000 15[4] FOOD LP 33 Blur The Best Of 2000 3[28]

 

Jesus Jones

JESUS JONES
grupa brytyjska. Utworzona w październiku 1988 w Londynie. Skład: Mike Edwards (właśc. Michael James Edwards; 22.06.1964, Londyn) - voc, g, sampling, Jerry De Borg (30.10.1963, Kentish Town, Londyn) - g, Barry D (właśc. Iain Richard Foxwell Baker; 29.09.1965, Carshalton, Surrey) -k, sampling, programowanie komputerów muzycznych), Al Jaworski (właśc. Alan Doughty; 31.01.1966. Plymouth, Devon) - b, Gen (właśc. Simon Matthews; 23.04.1964, Devizes. Wiltshire) - dr.
Wszyscy oprócz Barry'ego D współpracowali ze sobą już wcześniej - w formacji Camouflage.
We wrześniu 1988 Edwards, De Borg, Jaworski i Gen wyjechali razem na wakacje do Hiszpanii. Rozgoryczeni niepowodzeniami Camouflage rozważali decyzję o rozwiązaniu zespołu. 

Edwards zaproponował wówczas utworzenie nowej grupy - Jesus Jones (nazwa była zestawieniem popularnego hiszpańskiego imienia i popularnego angielskiego nazwiska) oraz odejście wraz z nią od konwencjonalnego rocka ku repertuarowi bardziej nowoczesnemu, z pogranicza hardcore'u i muzyki tanecznej spod znaku techno czy house, tworzonej z użyciem nie tylko tradycyjnych instrumentów, ale też komputerów i samplerów.
 

Po powrocie do Londynu zwerbowali Barry'ego D i kosztem zaledwie stu dwudziestu pięciu funtów nagrali pierwszy utwór w nowej konwencji - Info Freako. Bez trudu zainteresowali nim szefów wytwórni EMI i w grudniu 1988 podpisali kontrakt z jej filią - Food.
Wydany w lutym 1989 singel Info Freako był wielkim przebojem, popularność zyskały tez następne. Never Enough i Bring It On Down. W lipcu grupa odbyła pierwsze tournee po kraju, w sierpniu wzięła z powodzeniem udział w festiwalu w Reading.
 

We wrześniu trafił na rynek album Liquidizer , w ciągu kilku miesięcy sprzedany w pięćdziesięciu tysiącach egzemplarzy. Podsumowywał pierwszy okres w działalności formacji. Fascynował zwłaszcza umiejętnym połączeniem ostrego rocka i techno oraz pomysłowym posłużeniem się techniką samplingu (cytaty z twórczości artystów tak różnych, jak Sonic Youth, Sonny Boy Williamson i Mel And Kim, np. Move Mountains, All The Answer, Too Much To Learn, Someone To Blame. Raził trochę monotonią użytych środków wyrazu.
 

W lutym 1990 grupa dała kilka koncertów charytatywnych w Rumunii, w marcu odbyła trasę po Europie wraz z The Cramps, w kwietniu grała w Australii i Japonii. W sierpniu po raz drugi została zaproszona do udziału w festiwalu w Reading. We wrześniu udała się do Stanów Zjednoczonych i Kanady (na plakatach reklamowano ją jako formację z Manchesteru, czym była oburzona).
Wszystkie single wydane w tym roku były przebojami: Real Real Real, Right Here Right Now , International Bright Young Thing. W styczniu 1991 trafił na rynek album Doubt, nagrany w siedem dni w maju poprzedniego roku, wyprodukowany głównie przez Edwardsa, promowany singlem Who? Where? Why?.
 

Już w pierwszym tygodniu sprzedaży został on sklasyfikowany na pozycji pierwszej list bestsellerów w Wielkiej Brytanii, później odniósł też sukces na rynku amerykańskim (gdzie wielką popularność zdobyła piosenka Right Here Right Now). Jego łączny nakład przekroczył z czasem cztery miliony egzemplarzy. Był dziełem bardziej urozmaiconym niż poprzednia płyta, bogatszym melodycznie (np. Welcome Back Victoria, jakby nawiązanie do piosenki Dear God zespołu XTC, a także International Bright Young Thing, próba przywołania atmosfery twórczości The Beatles), ale nie tracącym zdecydowanie rockowej ostrości wyrazu (np. Trust Me, a także Stripped z samplowanymi odgłosami wypadku ulicznego). Większego znaczenia nabrały w muzyce Jesus Jones komputery i samplery, mniejszego inne instrumenty - głównym wykonawcą stał się Edwards.
 

W styczniu 1992 grupa wzięła udział w wielkim festiwalu Rock In Rio w Brazylii. Wiosną tego roku odbyła kolejną trasę po Europie. Długo pracowała nad nowym repertuarem. Nagrywała go trzy miesiące w domowym studiu Edwardsa. Album Perverse ukazał się dopiero w styczniu 1993. Był eksperymentem - pierwszą rockową płytą nagraną w całości z pomocą komputerów, bez użycia żadnych innych instrumentów. Był zarazem następnym krokiem ku muzyce bogatszej, bardziej różnorodnej, o urzekających melodiach (np. piosenka From Love To War porównywana do przebojów The Beatles), porywających rockowych riffach (np. temat kojarzący się z Achilles' Last Stand Led Zeppelin w Idiot Stare), barwnym brzmieniu (np. samplowane dźwięki sitaru i tabli w The Devil You Know oraz instrumentów smyczkowych w Idiot Stare), a także żywych tanecznych rytmach. Niektóre nagrania, choćby Tongue Tied, świadczyły o pokrewieństwie stylistycznym Jesus Jones i The YOUNG GODS.
 

Pod względem literackim wyróżniał się utwór Zeroes And Ones - wyraz zafascynowania komputerami. Przebojem była wydana równocześnie na singlu piosenka The Devil You Know. W sierpniu 1993 grupa była gwiazdą festiwalu Energia Sztuki w Żarnowcu.
 

Edwards jako kompozytor współpracował m.in. z zespołem MANIC STREET PREACHERS (Little Baby Nothing) i z Traci Lords, śpiewającą aktorką, gwiazdą filmów pornograficznych.  

Po wydaniu albumu Perverse, Jesus Jones zrobił sobie dłuższą przerwę i nie wrócił do studia nagraniowego aż do grudnia 1996 roku. Po nagraniu czwartego albumu, perkusista Gen opuścił zespół przed jego wydaniem. Wydali swój czwarty album zatytułowany Already w 1997 roku, po czym Jesus Jones i ich wytwórnia płytowa EMI rozstali się. Ostatnie miesiące zespołu zostały opisane w książce PDF napisanej przez Mike'a Edwardsa „Death Threats From An 8 Year Old In The Seychelles”, która była dostępna przez pewien czas na stronie internetowej zespołu. 

Zespół pozostał w kontakcie i powrócił z nowym perkusistą Tony'm Arthy'm z płytą London, która sprzedawała się słabo w 2001 roku w niezależnej wytwórni płytowej Mi5 Recordings. EMI wydało Never Enough: the Best of Jesus Jones, składankę największych hitów, podczas gdy zespół przeniósł się z Mi5, dostępnej wyłącznie w Ameryce Północnej, do nowo utworzonej Mi5 Recordings UK. 

Z wyjątkiem wydania EP Culture Vulture w 2004 r., w latach 2001–2018 nie wydano żadnego nowego materiału zespołu. Jednak w 2010 r. seria albumów do pobrania została wydana na Amazon.co.uk. Wydanie składało się z sześciu różnych albumów zawierających występy „koncertowe” w BBC. Większość z nich to EP-ki, ale kilka to albumy na żywo. Singiel „Right Here, Right Now” został wskrzeszony w 2006 r. jako dżingiel reklamowy amerykańskiego sprzedawcy detalicznego Kmart, w kampanii wizerunkowej CBS News i w reklamach promocyjnych obecnie nieistniejącego kanału telewizyjnego TechTV. Ford Motor Company wykorzystał „Right Here, Right Now” w swojej telewizyjnej kampanii reklamowej w 2010 r. Cover utworu został również nagrany przez nowozelandzki zespół The Feelers do wykorzystania w reklamie Pucharu Świata w Rugby 2011.

  W 2011 roku zespół wydał The Collection & Other Rarities, który zawierał wiele ich utworów B-side, a także dema i rarytasy.  W listopadzie 2014 r. EMI ponownie wydało wszystkie cztery albumy zespołu w specjalnym pakiecie CD+DVD. Oprócz utworów z oryginalnego albumu, reedycje zawierają sesje radiowe, dawno usunięte B-side, rzadkie remiksy i alternatywne wersje. DVD zawierają rzadkie nagrania z koncertów na żywo i inne dodatki. W wywiadzie dla internetowego czasopisma Soot Magazine z 2015 r. lider zespołu Mike Edwards przyznał, że oprócz ponownego nagrania kilku starszych utworów z nowymi aranżacjami, był w trakcie pisania materiału na nowy album: „Piszę nowe rzeczy - wczoraj pisałem nowy materiał i mam mnóstwo małych kawałków i kawałków w toku”.

 Od połowy lat 2000. Jesus Jones kontynuował występy na żywo. W sierpniu 2011 r. zespół wyruszył w krótką trasę (nazwaną na jednym z plakatów „The World's Smallest World Tour”), grając trzy koncerty w Australii, a następnie kończąc koncertem w Japonii. W listopadzie 2011 r. zespół miał wystąpić w Wielkiej Brytanii w Birmingham i Londynie, ale daty zostały przełożone z powodu choroby basisty Ala Doughty'ego. Odbyły się w styczniu 2012 r. Zespół odbył również trasę koncertową po Wielkiej Brytanii w grudniu 2013 r. w ramach trasy The Wonder Stuff Sleigh The UK. W marcu 2015 roku zespół ponownie powrócił do Australii i Nowej Zelandii na trasę obejmującą pięć miast. 24 grudnia 2013 roku zespół ogłosił rezygnację perkusisty Tony'ego Arthy'ego. Arthy, który był w zespole przez 13 lat, zastąpił pierwotnego perkusistę Simona „Gen” Matthewsa, który odszedł po trudnym zakończeniu Already. 

1 stycznia 2014 roku zespół ogłosił, że Matthews dołączy do zespołu ponownie. W 2016 roku wydano pierwszą piosenkę z albumu Passages, „How is this Even Going Down?” z dodatkowymi utworami „Fall” i „Stripped 2016”. W 2016 roku ukazał się singiel Cdr „Suck it up” z dodatkowymi utworami „So Welcome” i „Grateful”. Wszystkie te utwory później pojawiły się na albumie Passages, który został wydany w kwietniu 2018 roku w ramach wydawnictwa Pledge Music i CD, a towarzyszący mu album demo Voyages został wydany w listopadzie 2018 roku. 

Zespół wydał przeróbki utworów z albumu Liquidizer w listopadzie 2019 roku na CD, aby uczcić swoje 30-lecie. Przerobione utwory to - „Move Mountains”, „All the Answers”, „Bring it on Down” i „Someone to Blame”.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Info Freako/Broken Bones	Jesus Jones	02.1989	42[3]	-	Food FOODS 18	[written by Jesus H. Jones][produced by Jesus H. Jones]
Never Enough/What's Going On	Jesus Jones	07.1989	42[3]	-	Food FOODS 21	[written by Jesus H. Jones][produced by Craig Leon,Jesus H. Jones]
Bring It On Down/Cut And Dried	Jesus Jones	09.1989	46[3]	-	Food FOODS 22	[written by Mike Edwards][produced by Craig Leon]
Real real real/Dead Peoples Lives	Jesus Jones	04.1990	19[8]	4[20][08.91]	Food FOODS 24	[written by Jesus Jones][Producer - Mike Edwards]
Right here right now/Move Me	Jesus Jones	09.1990	31[4]	2[25][04.91]	Food FOOD 25	[written by - Mike Edwards][produced by Martyn Phillips,Mike Edwards ]
International bright young thing/Maryland	Jesus Jones	01.1991	7[7]	-	Food FOOD 27	[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards ]
Who ? Where? Why?	Jesus Jones	02.1991	21[7]	-	Food FOOD 28	[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards ]
Right here right now [reissue]/Welcome Back Victoria	Jesus Jones	07.1991	31[4]	-	Food FOOD 30	[written by - Mike Edwards][produced by Mike Edwards,Martyn Phillips]
The devil you know/Phoenix	Jesus Jones	01.1993	10[5]	-	Food PERV 1	[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey]
The right decision/Starting From Scratch	Jesus Jones	04.1993	36[3]	-	Food PERVS 2	[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey,Mike Edwards]
Zeroes and ones	Jesus Jones	07.1993	30[3]	-	Food FOOD 44	[written by - Mike Edwards][produced by Warne Livesey]
The next big thing	Jesus Jones	06.1997	49[2]	-	Food FOOD 95	[produced by Martyn Phillips][Written-By - Mike Edwards]
Chemical #1	Jesus Jones	08.1997	71[2]	-	Food FOOD 102	[produced by Martyn Phillips][Written-By - Mike Edwards]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Liquidizer 1. Move Mountains (Jesus Jones) - 3:20 2. Never Enough (Jesus Jones) - 2:41 3. The Real World (Jesus Jones) - 3:03 4. All the Answers (Jesus Jones) - 3:48 5. What's Going On? (Jesus Jones) - 3:04 6. Song 13 (Jesus Jones) - 4:05 7. Info Freako (Jesus Jones) - 2:51 8. Bring It on Down (Jesus Jones) - 2:37 9. Too Much to Learn (Jesus Jones) - 3:02 10. What Would You Know? (Jesus Jones) - 3:55 11. One for the Money (Jesus Jones) - 2:56 12. Someone to Blame (Jesus Jones) - 4:07 13. Broken Bones (Jesus Jones) - 3:06 14. I Don't Want That Kind of Love (Bailiss) - 4:10	Jesus Jones	10.1989	32[3]	-	Food FOODLP 3	[silver-UK][produced by Craig Leon]
Doubt 1. Trust Me (Edwards) - 2:08 2. Who? Where? Why? (Edwards) - 3:35 3. International Bright Young Thing (Edwards) - 3:12 4. I'm Burning (Edwards) - 3:20 5. Right Here, Right Now (Edwards) - 3:09 6. Nothing to Hold Me (Baker/Edwards) - 3:21 7. Real, Real, Real (Edwards) - 3:08 8. Welcome Back Victoria (Edwards) - 3:37 9. Are You Satisfied? (Edwards) - 3:52 10. Two and Two (Edwards) - 2:53 11. Stripped (Edwards) - 3:51 12. Blissed (Edwards) - 4:49	Jesus Jones	02.1991	1[1][24]	25[52]	Food FOODLP 5	[platinium-US][produced by Mike Edwards, Andy Ross, Martyn Phillips]
Perverse 1. Zeroes and Ones (Edwards) - 3:24 2. The Devil You Know (Edwards) - 4:30 3. Get a Good Thing - 3:21 4. From Love to War - 3:45 5. Yellow Brown (Edwards) - 3:23 6. Magazine - 2:42 7. The Right Decision (Edwards) - 3:36 8. Your Crusade - 3:29 9. Don't Believe It - 3:45 10. Tongue Tied - 3:16 11. Spiral - 4:30 12. Idiot Stare - 5:10	Jesus Jones	02.1993	6[4]	59[6]	Food FOODCD 8	[produced by Warne Livesey]
Already 1. The Next Big Thing (Edwards) 2. Run on Empty (Edwards) 3. Look Out Tomorrow (Edwards) 4. Top of the World (Edwards) 5. Rails (Edwards) 6. Wishing It Away (Edwards) 7. Chemical #1 (Edwards) 8. Motion (Edwards) 9. They're Out There (Edwards) 10. For a Moment (Edwards) 11. Addiction, Obsession & Me (Edwards) 12. February (Edwards) 13. Together [*] (Edwards) 14. Man on the Moon [*] (Edwards)	Jesus Jones	08.1997	161[1]	-	Food 22	[produced by Jesus Jones]