Soundtrack:
Escape from L.A. Data premiery:9.08.1996r
Muzyka: John Carpenter,Shirley Walker
Reżyseria:John Carpenter
Obsada:Kurt Russell,Stacy Keach,Steve Buscemi,Peter Fonda
Numer katalogowy:Lava 92 714
"Dawn" – Stabbing Westward
"Sweat" – Tool
"The One" – White Zombie
"Cut Me Out" – Toadies
"Pottery" – Butthole Surfers
"10 Seconds Down" – Sugar Ray
"Blame (L.A) Remix" – Gravity Kills
"Professional Widow" – Tori Amos
"Paisley" – Ministry
"Fire in the Hole" – Orange 9mm
"Escape from the Prison Planet" – Clutch
"Et Tu Brute?" – CIV
"Foot on the Gas" – Sexpod
"Can't Even Breathe" – Deftones
US Album Chart:80[6]
UK Album Chart: -
Awards: -
Idea kontynuacji
Ucieczki z Nowego Jorku pojawiła się już połowie
lat 80-ych. Reżyser
John Carpenter oraz gwiazda oryginału
Kurt Russell
na sequel zdecydowali się jednak dopiero po ponad dekadzie,
przygotowując odpowiedni dla siebie scenariusz oraz inspirując się
miejskimi zamieszkami w Los Angeles z 1992 roku. Wreszcie w 1996 roku
premierę miała
Ucieczka z Los Angeles, która jednak nie spotkała
się ze zbyt entuzjastycznym przyjęciem. Powody tegoż są dość jasne –
wtórna fabuła, która jest praktycznie kalką historii z części pierwszej
(zmienia się jedynie sceneria: z N.Y. na L.A.), rażące niedopracowaniem
efekty wizualne czy też specyficzność kina Carpentera, który nigdy tak
naprawdę nie był ulubieńcem mas.
Mimo tego, iż film nie jest do końca
udany, to z pewnością zachowuje klimat oryginału. Snake Plissken to
nadal ta sama cyniczna postać, którą Carpenter nazywa „psychopatą”.
Spotyka nas galeria kolorowych, wynaturzonych postaci a całości
przyświeca anarchistyczny, niemal satyryczny wydźwięk, na czele ze
znakomitym zakończeniem, które trudno sobie wyobrazić aby dziś
„przeszło” przy całej politycznej poprawności panującej w Hollywood...
Escape From L.A.
ma do zaoferowania po prostu trochę więcej niż standardowe kino
akcji/science-fiction, coś co mogło wyjść chyba tylko spod ręki Johna
Carpentera. Oczywiście pewna w tym zasługa również muzyki, którą tym
razem skomponował razem ze ś.p. Shirley Walker, z którą po raz pierwszy
współpracował cztery lata wcześniej przy
Pamiętnikach niewidzialnego człowieka.
Pierwsza
Ucieczka była w swoim czasie w jakimś stopniu nowatorską
oprawą elektroniczną, która do dziś cieszy się kultowym powodzeniem.
Przy jej wersji z Los Angeles, cieszy fakt, iż Carpenter i Walker nie
odcięli tylko kuponów, a w pewien sposób zdefiniowali na nowo brzmienie
dla tego spóźnionego sequela. Naturalnie pozostajemy w obszarze brzmień
elektronicznych, ale na dodatek mamy symfoniczną orkiestrę, elementy
rockowe i ciekawe eksperymenty akustyczne, co razem tworzy dość barwną
przestrzeń dźwiękową, nie mniej ciekawą niż eklektyzm części pierwszej.
Ścieżkę otwiera naturalnie słynny temat główny z przygody nowojorskiej,
tym razem jednak 'uaktualniony' o rockowy pazur, nowocześniejszą
elektronikę oraz tempo, tworząc świetny prolog. Podobnie jak u
poprzednika, jego użycie w dalszej części score'u jest dość marginalne –
można go usłyszeć jeszcze tylko dwukrotnie (min. cytowany przez smyczki
w
Game Time). Nowa wersja tematu, nad którym pracowała Walker, bardzo przypadła do gustu Carpenterowi (
„Zawsze chciałem, żeby ten temat tak brzmiał”), który miał o kompozytorce bardzo wysokie mniemanie.
Zgodnie
z sequelową zasadą, kompozytorskie duo stworzyło również dwa nowe
tematy. Pierwszy z nich jest autorstwa Carpentera, kontynuuje jego
ciągoty w kierunku rocka oraz bluesa i jest tematem dedykowanym jego
bohaterowi. Dodatkowo, poprzez dorzucenie harmonijki (
Snake Arrives),
ta dość prosta acz przebojowa przygrywka wskazuje na powinowactwo z
bohaterami westernów. Snake Plissken nie mógł chyba otrzymać
stosowniejszego tematu... Znamienna jest również scena przywdziania
przez głównego bohatera ubioru (
Snake's Uniform), która poprzez
kadrowanie i zastosowany przez Carpentera temat urasta niemal do miana
kina superbohaterskiego. Tyle, że zamiast symfonicznych fanfar a la
Batman mamy rock & blues, co pokazuje tylko jak Carpenter lubi łamać
schematy. Choć nie do końca, bo w końcowej fazie ścieżki Walker
przerabia go na modłę symfoniczną (z bardzo dobrym skutkiem). Temat ten
zostanie w dużej mierze skopiowany dwa lata później w horrorze
Wampiry.
Druga muzyczna sygnaturka to dynamiczny motyw 'misji', którego Shirley
Walker używa w dość konwencjonalnej, ale bardzo dobrej muzyce akcji z
końcowej fazy albumu. Tam ścieżka jest najbardziej hollywoodzka
(zadziorne trąbki w
The Coliseum), acz nie ma mowy o sztampie.
Często z orkiestrą zmiksowana jest luzacka elektronika czy też
dynamiczna perkusja. Pani Walker potrafi pisać bardzo 'męską' muzykę
akcji, czego dowiodła choćby w swoich ilustracjach z Flesha czy animacji
o Batmanie i także w Escape From L.A. nie zawodzi.
Ciekawym
rozwiązaniem jest użycie potężnych uderzeń kowadła, które w filmie
odnoszą się do policyjnej, faszystowskiej wersji Stanów Zjednoczonych
oraz ich prezydenta, dla których oczywiście ktoś taki jak Snake Plissken
to wróg publiczny numer jeden. Ten efekt akustyczny (np.
History of Los Angeles),
jak wyjaśnia Walker miał być metaforą dla szczęku zamykanych,
więziennych krat i został użyty z uwagi na to, że kompozytorka nie
chciała korzystać z kliszy jaką w tym przypadku byłby np. werbel.
Elektronika brzmi oczywiście nieco inaczej niż w oryginale, bardziej
industrialnie a w utworach takich jak
Submarine Launch przypomina
nawet wczesnego Hansa Zimmera. Są też i momenty gorzej „słuchalne”-
myślę tu głównie o syntetycznym underscorze ze środkowej części płyty
jak i pewnych gwałtownych, surowych a nawet przesterowanych w wyrazie
brzmieniach, które średnio spisują się jako oddzielny od filmu odsłuch.
Element pastiszu a także grozy (syntetyczny chór) wkrada się w utworze
Beverly Hills Surgeon, arabskie stylizacje usłyszymy w
Sunset Blvd. Bazaar, natomiast zabawę z konwencją rocka, elektroniki a nawet funku (w stylu muzyki Erica Serry) w energetycznym
Motorcycle Chase.
Jak widać, muzycznie jest tu co wybierać i zestawienie specyficznego,
nieco uproszczonego języka muzycznego samouka Carpentera z
doświadczeniem oraz muzyczną biegłością Walker dało interesujący efekt
końcowy. Przedmiotem recenzji jest zremasterowane i rozszerzone wydanie
La-La Land Records, które zawiera ponad 50 minut więcej muzycznego
materiału niż pierwotne wydanie Milanu. Być może muzyki jest trochę za
dużo (prawie bite 80 minut) i wydanie oryginalne jest lepsze pod kątem
ogólnego zapoznania się z tą pracą, jednak wersja kompletna pozwala dużo
lepiej zasmakować pracy duetu kompozytorów. Niebagatelne znaczenie ma
również produkcja albumu oraz dynamiczny, potężny w momentach miks
wersji zremasterowanej. 24-stronnicowa książeczka autorstwa Daniela
Schweigera wchodzi w szczegóły powstawania tej ilustracji jak i
okraszona jest licznymi wypowiedziami Walker oraz Carpentera. Znajdziemy
tylko jeden utwór bonusowy, lecz nie byle jaki, bo sam bluesik od pana
J.C. To bardzo udane wydanie, ciekawa i specyficzna muzyka filmowa, o
której mało kto dziś pamięta, tym bardziej będąc w cieniu słynnego
poprzednika. Moim zdaniem równie interesująca i kolorowa, choć nieco
słabiej wypadająca w filmie, a jej przewagą nad
Ucieczką z Nowego Jorku jest tym razem odbiór na albumie. Z pewnością obie
Ucieczki są jednymi z ciekawszych i nieszablonowych osiągnięć amerykańskiej muzyki filmowej lat 80-ych i 90-ych.
Żródło:http://www.filmmusic.pl
![[Pochette de Expérience inconnue]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_uz7ub7jh9P2idQRJ8VqHDf4qtdbVzO-y21r17Rsgu01InpEK1Hs6SZI9fnoc_HvdRNba8nRvu7OKa7oR05Q9AN-_uSllNeTLwBkINUw4Yo-Sw-MGzTab1whdKltbv9qms=s0-d)
![[Pochette de Big bang song]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_u_fAgPGVInt3zcpkkuSE1y3z1Rq_K4C322XmSRjdbxfIloL3SQM9pzS7g5ABz5A6CohxRPGTRDiFntVIGeGSre4PINKbdp1dqpePulqeVOLvdaCuaWLDuQNozCqcjJ=s0-d)
