Z archiwum...rocka

czwartek, 19 lutego 2026

Carl Thomas

Carlton Neron Thomas (ur. 15 czerwca 1972r) to amerykański wokalista R&B
pochodzący z Aurory w stanie Illinois. Został odkryty przez amerykańskiego rapera Puffa Daddy'ego, który w 1997 roku podpisał z Thomasem kontrakt z wytwórnią Bad Boy Records, wówczas należącą do Arista Records. Najbardziej znany stał się dzięki singlowi z 2000 roku „I Wish”, który osiągnął 20. miejsce na liście Billboard Hot 100 i poprzedził jego debiutancki album studyjny Emotional (2000). Album i jego kontynuacja, Let's Talk About It (2004), znalazły się w pierwszej dziesiątce listy Billboard 200, choć ten drugi nie zaowocował żadnym singlem na liście Billboard Hot 100 i był jego ostatnim wydawnictwem z Bad Boy.

Następnie podpisał kontrakt z Bungalo i Universal Records, aby wydać swój trzeci album, So Much Better (2007), który umiarkowanie wszedł na listę Billboard 200, podczas gdy jego czwarty, Conquer (2011) - wydany przez Verve Forecast - osiągnął ten sukces ledwo.

Thomas urodził się w Aurorze w stanie Illinois i uczęszczał do East Aurora High School.Thomas rozpoczął karierę śpiewając w Chicago i został członkiem zespołu The Fourmula. Później jednak rozszerzył swoją działalność i wyjechał do Nowego Jorku, gdzie śpiewał w klubach podczas wieczorów z otwartym mikrofonem. Jeden z takich występów przykuł uwagę Seana „Puffy” Combsa, który podpisał kontrakt z Thomasem dla Bad Boy Entertainment w 1997 roku. W lutym 2000 roku Thomas wydał swój przebój „I Wish” (wyprodukowany przez Mike'a City). Utwór utrzymywał się na szczycie list przebojów R&B przez sześć kolejnych tygodni i wzbudził ogromne zainteresowanie, a jego debiutancki album, „Emotional”, ukazał się 18 kwietnia 2000 roku. Dzięki temu singlowi, a także innym singlom, takim jak „Summer Rain”, który osiągnął 18. miejsce na liście przebojów i znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmowej wersji „Shaft” z 2000 roku, oraz tytułowemu utworowi „Emotional”, który osiągnął 8. miejsce na listach przebojów R&B, album uzyskał status platynowej płyty ze sprzedażą przekraczającą milion egzemplarzy.

Później raper Jay-Z włączył utwór „I Wish” Thomasa do utworu „I Just Wanna Love U (Give It 2 Me)” z jego albumu „The Dynasty: Roc La Familia” z 2000 roku. Thomas zaśpiewał również w utworze „Everyday” z albumu „The Understanding” rapera Memphisa Bleeka, a także współpracował z raperami Cubanem Linkiem i Big Punem przy utworze „Cheat On Her” z niewydanego debiutanckiego albumu Cubana „24K”, który później wyciekł do internetu.

Drugi album Thomasa, „Let's Talk About It”, ukazał się 23 marca 2004 roku. Dwa single z albumu, „She Is” i „Let's Talk About It”, odniosły słabe sukcesy na listach przebojów. Przyczynił się do tego brak promocji (spowodowany śmiercią brata Thomasa, Duranthony'ego Evansa, który zginął w wypadku samochodowym w noc Halloween we wschodniej części Aurory). To zdruzgotało Thomasa, zmuszając go do zrobienia sobie przerwy od muzyki i promocji albumu. Album był bardzo oczekiwany ze względu na długi czas, jaki upłynął od wydania „Emotional”, ale nie został dobrze przyjęty przez fanów. W 2005 roku Thomas pojawił się na drugim albumie piosenkarki R&B Amerie, Touch, w dziewiątym utworze zatytułowanym „Can We Go”. Na albumie 2Paca z 2006 roku, Pac's Life, wystąpił u boku Husseina Fatala i Papoose'a w utworze „Dumpin'”.

7 grudnia 2006 roku Thomas otrzymał nominację do nagrody Grammy, wraz z Chaką Khan, Yolandą Adams i zmarłym Geraldem Levertem, za utwór „Everyday (Family Reunion)”, pochodzący ze ścieżki dźwiękowej filmu Tylera Perry'ego „Madea's Family Reunion”. Utwór otrzymał nominację w kategorii „Najlepsze Wykonanie R&B przez Duet lub Grupę ”.

Trzeci album Thomasa, „So Much Better”, ukazał się 30 maja 2007 roku i osiągnął 25. miejsce na liście Billboard 200 w USA. Ostatnim kontraktem płytowym Thomasa była umowa z Verve Music Group. Jego ostatni album zatytułowany „Conquer” ukazał się 6 grudnia 2011 roku. Pierwszy singiel „Don't Kiss Me” z gościnnym udziałem Snoop Dogga został napisany i wyprodukowany przez Rico Love.

W październiku 2004 roku, po wydaniu albumu Thomasa „Let's Talk About It”, jego brat Duranthony Evans, który pracował jako funkcjonariusz służby więziennej w Illinois Youth Center w St. Charles, zginął w strzelaninie z przejeżdżającego samochodu. Wokalista odwołał trasę koncertową, aby uporać się ze śmiercią brata, a jego wytwórnia płytowa założyła Fundację Duranthony'ego Evansa ku pamięci brata. W 2019 roku Thomas przeszedł operację usunięcia łagodnego guza ślinianek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wish	Carl Thomas	03.2000	-	20[20]	Bad Boy 79 321	[written by Carl Thomas, Michael Flowers][produced by Mike City][1[6][32].R&B; Chart]
Summer Rain	Carl Thomas	09.2000	-	80[11]	Bad Boy	[written by D. Myers, S. Wonder][produced by Heavy D][18[20].R&B; Chart][sample z "Summer Soft"-Stevie Wondera z filmu "Shaft"]
Emotional	Carl Thomas	11.2000	-	47[20]	Bad Boy	[written by Carl Thomas, Mario Winans, Kenny Hickson & Sting][produced by Mario Winans][8[39].R&B; Chart][sample z "Shape Of My Heart"-Stinga]
Can't Believe	Faith Evans featuring Carl Thomas and P. Diddy	05.2001	-	56[20]	Bad Boy 79 370	[written by Jermaine Baxter, Sean Combs, Anthony Cruz, Nasir Jones, Chris Taylor, Mario Winans, Andre Young][produced by Combs, Winans][14[29].R&B; Chart][sample z "Phone tap"-The Firm]
Never Be the Same Again	Ghostface Killah featuring Carl Thomas & Raekwon	09.2001	-	-	Epic 79 650	[written by Davel McKenzie, Sergio Moore, Brian Palmer, Corey Woods, Ghostface Killah][produced by Lilz & PLX][65[20].R&B; Chart]
She Is	Carl Thomas Featuring LL Cool J	12.2003	-	-	Bad Boy	[written by Adonis Shropshire, Edwin Serrano, Mario Winans, Bernard Jackson, David Conley & David Townsend][produced by Mario "Yellow Man" Winans, Sean "P. Diddy" Combs][56[14].R&B; Chart]
Make It Alright	Carl Thomas	04.2004	-	108[8]	Bad Boy	[written by Mike City][produced by Mike City][33[20].R&B; Chart]
One Name	Sheek Louch feat. Carl Thomas	12.2005	-	-	Pullem Up	[71[4].R&B; Chart]
2 Pieces	Carl Thomas	06.2007	-	-	Umbrella	[written by Michael Flowers][63[10].R&B; Chart]
Don't Kiss Me	Carl Thomas	10.2011	-	-	Verve Forecast	[written by Earl Hood,Eric Goudy II,Richard Butler][produced by Rico Love,Earl & E][54[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Emotional	Carl Thomas	05.2000	-	9[49]	Bad Boy 73 025	[platinum-US][produced by Mike City, Gordon Chambers, Sean Combs, D-Dot, Anthony Dent, Damien DeSandies, J-Dub, K-Gee, Brian Keirulf, Heavy D. ,Ron Lawrence ,Harve Pierre, Joshua M. Schwartz, Garrette "Blake" Smith, Rashad Smith ,Carl Thomas, Chucky Thompson, Mario Winans]
Let's Talk About It	Carl Thomas	04.2004	-	4[12]	Bad Boy 001 188	[gold-US][produced by Paris Bowens, Mike City ,Sean Combs, D-Dot ,Damien DeSandies, Dre & Vidal, Stevie J, Just Blaze, Ryan Leslie, Eric Roberson ,Carl Thomas, Milton Thornton ,Tye Tribbett, Thaddaeus Tribbett, Vato, Kanye West, Mario Winans]
So Much Better	Carl Thomas	06.2007	-	25[6]	Umbrella 02097 01282	[produced by Mike City, Bryan-Michael Cox, Jimmy Jam & Terry Lewis, A. Jermaine Mobley, Hakim Young]
Conquer	Carl Thomas	12.2011	-	165[1]	Verve Forecast 0015512	[produced by BlacElvis ,Mike City, Earl & E, Andre Harris, Heavy D ,J.R. Hutson, Rico Love, Mario Winans]

środa, 18 lutego 2026

Revolting Cocks

Plotka głosi, że panowie tworzący Revolting Cocks wpadli na tę nazwę przez swoją zwyczajową
rozwiązłość. Lider Ministry, Al Jourgensen, wybrał się na ostrą noc picia z przyjaciółmi, tak ostrą, że barman wyrzucił ich, nazywając bandą obrzydliwych kutasów. Nazwa ta została po raz pierwszy zastosowana do jednego z wielu pobocznych projektów Jourgensena w 1985 roku, kiedy to nawiązał współpracę z Lucem Van Ackerem i Richardem 23 z Front 242, aby zbliżyć sztukę do parkietu. W miarę postępu nagrań sprawy potoczyły się w innym kierunku, a chaotyczne, złośliwe i obleśne dźwięki, które przejmowały kontrolę, sprawiły, że Richard 23 odszedł z powodu różnic twórczych.

Odszedł w 1986 roku, tuż po wydaniu debiutanckiego albumu zespołu, Big Sexy Land, przez pionierską wytwórnię industrialną Wax Trax! Album zawierał hołd dla Blade Runnera i klubowy hit „Attack Ships on Fire”, a okładka przedstawiała „The Three Guys” - anonimowe twarze ze starej fotografii, które przez lata miały reprezentować zespół na okładkach albumów. Współpracownicy Ministry, Paul Barker, Chris Connelly i Bill Rieflin, dołączyli do Van Ackera i Jourgensena w trasie koncertowej promującej album, której nagrania pojawiły się w 1988 roku na albumie koncertowym i teledysku „You Goddamned Son of a Bitch”.

Nihilistyczna, imprezowa postawa zespołu oficjalnie przesłoniła wszelkie ambitne artystyczne aspiracje, a jeśli sukces Stainless Steel Providers z 1989 roku nie dowiódł, że ich publiczność im towarzyszy, to z pewnością zrobiło to radio i kluby uniwersyteckie, zdominowane przez „Beers, Steers + Queers” z lat 90-tych. W tym samym roku ukazał się album „Beers, Steers + Queers”, zawierający dwa covery utworu „(Let's Get) Physical”, z których jeden stanowił prostą, 13-minutową pętlę słowa „physical”. Zespół świętował premierę albumu, koncertując po kraju z zespołem Skatenigs - którego wokalista, Phil Owen, współpracował z zespołem „Beers” .

„Linger Ficken' Good...” z 1993 roku był albumem bardziej stonowanym, ale i tak szokujące było to, że wytwórnia Sire, związana z Warner Bros., wydała ten album i pomogła zespołowi zdobyć kolejny klubowy hit, coverując „Da Ya Think I'm Sexy?” Roda Stewarta. Lata mijały i wydawało się, że Revco oficjalnie zakończyło działalność, aż do 2004 roku, kiedy to w internecie pojawił się utwór „Prune Tang”, zapowiadając nadejście kolejnego albumu, „Purple Head”. Wytwórnia Ryko wznowiła dwa pierwsze albumy zespołu w tym samym roku z dodatkowymi utworami, ale nowy album się nie ukazał. Rok później cover utworu Bauhaus „Dark Entries” z wokalistą Gibbym Haynesem, surferem Butthole, pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Piła II. Haynes dołączył do Jello Biafry, Ricka Nielsena i Robina Zandera z Cheap Trick, Davída Garzy oraz Billy'ego Gibbonsa z ZZ Top, a także weteranów Jourgensena i Owena (obecnie znanego jako Phildo Owen) na albumie Cocked and Loaded z 2006 roku. Album ukazał się nakładem wytwórni Jourgensena, 13th Planet, i był pierwszym wydawnictwem Revco, na którym okładka nie zawierała „The Three Guys”.

W 2008 roku ukazał się Sex-O Olympic-O, a w 2010 roku ukazał się album Got Cock?, na którym znalazła się cover utworu 2 Live Crew „Me So Horny”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Da Ya Think I'm Sexy?	Revolting Cocks	09.1993	61[1]	-	Devotion CDDVN 111	[written by Rod Stewart,Carmine Appice,Duane Hitchings][produced by Revolting Cocks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Linger Ficken' Good	Revolting Cocks	10.1993	39[1]	-	Devotion CDDVN 22	[produced by Revolting Cocks]

wtorek, 17 lutego 2026

Wax Trax!

Wax Trax! to wytwórnia założona przez jednego z największych wizjonerów muzycznego rynku
,zmarłego na AIDS w wieku 47 lat w pażdzierniku 1995r-Jima Nasha w 1978r.

Przed założeniem Wax Trax Nash prowadził w połowie lat 70-tych sklep muzyczny pod tą samą nazwą w Denver razem ze swoim partnerem Dannie Flescherem .W 1978r sprzedali go i przenieśli się do Chicago,gdzie otworzyli nową siedzibę Wax Trax!.Po wypuszczeniu na rynek kilku małonakładowych wydawnictw,Nash i Flescher oficjalnie otwieraja swoją wytwórnię płytową w 1979r z szeroką ofertą 12 calowych EP-ek z punkowym ansamblem Strike Under a następnie w 1982r z dyskotekowym wykonawcą Divine.Ale dopiero następna wydana płyta ;reedycja EP-ki zespołu Ministry "Cold life" była sygnałem premiery muzyki elektro-industrialnej na rynku amerykańskim.

Obok tego nurtu wytwórnia specjalizowała się w edycji europejskich nagrań takich wykonawców jak:Front 242, Coil i Laibach.Wax Trax! współpracowała też ściśle z belgijską wytwórnią Play It Again Sam,mając licencję na wydawanie większości jej materiału na rynku amerykańskim,otwierając zresztą póżniej jej amerykański oddział .

Wax Trax! przeżywa ciężkie chwile na początku lat 90-tych ,gdy większość jej podopiecznych podpisuje kontrakty z wielkimi wytwórniami.Na przełomie 1992/1993r kupuje wytwórnię TVT Records,pozostając nadal aktywną pod kreatywnym kierownictwem Nasha i Fleschera.Ale mimo ich zaangażowania wytwórnia nie odzyskała już swojego znaczenia jak w pionierskich czasach.Śmierć Nasha w 1995r oznacza prawdziwy koniec Wax Trax!,mimo ,że TVT Records kontynuje tłoczenie ich elektronicznego materiału.

W 2000r współzałożyciel Wax Trax! otwiera działalność nowej wytwórni WTII [skrót od Wax Trax II] wydającą artystów spod znaku klasycznego elektro-industrianego brzmienia starej wytwórni w okresie jej rozkwitu.

W czerwcu 2014 roku córka Jima Nasha, Julia Nash, reaktywowała wytwórnię Wax Trax! Records, wydając 12-calowy singiel zespołu Cocksure. Wkrótce potem ukazał się 7-calowy singiel Front 242 z okazji 30. rocznicy istnienia zespołu w USA. Wydarzeniu towarzyszył tymczasowy sklep w klubie muzycznym Metro Chicago 15 czerwca 2014 roku.

Chicago house

Chicago house odnosi się do muzyki house tworzonej w połowie lub pod koniec lat 80-tych w
Chicago. Termin ten jest zazwyczaj używany w odniesieniu do oryginalnej muzyki house tworzonej przez DJ-ów i producentów z tego regionu, takich jak Ron Hardy i Phuture.

Wytwórnia Gramaphone Records jest znana jako dom płyt house w Chicago. Po Chicago Disco Demolition Night w połowie 1979 roku, popularność muzyki disco w głównym nurcie spadła. Na początku lat 80-tych wydawano coraz mniej płyt disco, ale gatunek ten nadal był popularny w niektórych chicagowskich klubach nocnych i w co najmniej jednej stacji radiowej, WBMX-FM. W tamtych czasach chicagowscy prezenterzy radiowi The Hot Mix 5 oraz DJ-e klubowi Ron Hardy i Frankie Knuckles grali różnorodne style muzyki tanecznej, w tym starsze płyty disco, nowsze italo disco, electro, utwory EBM, hip-hop B-boy Mana Parrisha, Jellybeana Beniteza, Arthura Bakera i Johna Robiego, a także elektroniczną muzykę popową zespołów Kraftwerk, Telex i Yellow Magic Orchestra.

Niektórzy z tych DJ-ów tworzyli i odtwarzali własne wersje swoich ulubionych utworów na kasetach szpulowych, koncentrując się na fragmentach, które dobrze sprawdzały się na parkiecie. Niektórzy miksowali nawet efekty, automaty perkusyjne i inne rytmiczne instrumenty elektroniczne, aby nadać utworom większą atrakcyjność. Te wersje i remiksy rzadko były publikowane publicznie, a nawet wtedy były dostępne jedynie na prywatnie wydanych płytach winylowych lub na mixtape'ach.

Wczesne brzmienie muzyki house było „dialogiem” między latynoską, a czarnoskórą amerykańską muzyką post-disco i europejskim post-punkiem oraz ich tradycjami, przy czym italo-disco zostało wybrane lub, najczęściej naśladowane, jako szablon dla muzyki house. Do prekursorów należą utwory electro „Planet Rock”, „Let the Music Play”, italo-disco (np. Klein + M.B.O.) z jednej strony; EBM (Liaisons Dangereuses; Deutsch Amerikanische Freundschaft na acid house) z drugiej.

Farley „Jackmaster” Funk mówi: „Jesse Saunders był pierwszy. Wydawał płyty, zanim ktokolwiek wpadł na ten pomysł, zdobył wszystkie dziewczyny i całą sławę. Jesse chciał być kolejnym Motown”. Screamin' Rachael, współzałożycielka Trax Records, opisuje muzykę w następujący sposób: „[t]o, co zrobił Trax, było tak naprawdę połączeniem punka i industrialu z naprawdę świetnym, tanecznym rytmem 4x4. Dziś chcą to nazywać EDM, ale Chicago house jest matką ich wszystkich. Wiele osób nie chce tego rozpoznać - myślę, że ludzie w Wielkiej Brytanii tak, ale inni nie. Po części wynika to z faktu, że Chicago nigdy nie było miastem przemysłowym, a Nowy Jork zawsze lubi twierdzić, że zrobił to pierwszy”. W 1984 roku wytwórnia Saundersa wydała na 12-calowym singlu utwór „On and On”. Saunders skomponował utwór z Vince'em Lawrence'em, aby zastąpić płytę skradzioną z jego kolekcji - bootlegowy megamiks disco „On & On” autorstwa Macha. Ten megamiks, pastisz pętli z kilku płyt z elektronicznym disco, a w szczególności linii basowej z płyty Player One „Space Invaders” (1979), był „popisowym” utworem Saundersa jako DJ-a; inni DJ-e w mieście go nie grali. Saunders i Lawrence dodali hipnotyczne teksty i instrumenty elektroniczne, wykorzystując automat perkusyjny Roland TR-808 jako perkusję elektroniczną, a także syntezator Korg Poly-61 i syntezator basowy Roland TB-303. W wywiadzie z 2010 roku Saunders twierdził, że utwór miał na celu uchwycenie istoty stylu disco, który grali wówczas inni lokalni DJ-e - stylu, który, jak twierdzi, był już znany w okolicy jako „house”.

Sukces Saundersa z dość niedopracowanym albumem „On & On” zainspirował innych chicagowskich DJ-ów do spróbowania swoich sił w produkcji i wydawaniu oryginalnych utworów w podobnym stylu, z wykorzystaniem instrumentów elektronicznych. Wśród wczesnych nagrań tego typu znalazły się „Your Love” Jamiego Principle'a i Frankiego Knucklesa (1986) oraz płyta Chipa E. „Jack Trax” (1985), zawierająca utwory „It's House” i „Time to Jack”, z których każdy wykorzystywał złożone rytmy, prostą linię basową, technologię samplowania i oszczędny wokal. Producentom w ich staraniach pomagała dostępność niedrogich, masowo produkowanych instrumentów muzyki elektronicznej, zwłaszcza tych japońskiej firmy Roland Corporation, w tym automatów perkusyjnych TR-909,TR-808 i TR-707, automatu perkusyjnego TR-727 Latin, syntezatorów Juno, modułu basowego TB-303 oraz kompaktowych sekwencerów. Chociaż istnieją sprzeczne informacje na temat etymologii tego terminu, do 1985 roku „muzyka house” była synonimem tych rodzimych produkcji muzyki tanecznej.

Podobnie jak w przypadku innych gatunków muzyki tanecznej, DJ-e i lokalni bywalcy klubów stanowili główną publiczność tej stosunkowo niekomercyjnej muzyki, która była bardziej koncepcyjna i dłuższa niż muzyka zazwyczaj grana w komercyjnym radiu. Popularne sklepy płytowe często jej nie oferowały, ponieważ płyty nie były dostępne u głównych dystrybutorów.

W Chicago głównymi dostawcami tej muzyki były jedynie sklepy płytowe, takie jak Importes Etc., State Street Records, JR's Music Shop i Gramaphone Records. Pomimo ograniczonej dostępności komercyjnej, płyty house'owe sprzedawały się w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy, a muzyka zyskała jeszcze większą popularność dzięki stacji radiowej 102.7 WBMX-FM, gdzie dyrektor programowy Lee Michaels udzielił czasu antenowego stałemu zespołowi DJ-ów stacji, Hot Mix 5 (Ralphi Rosario, Mickey „Mixin” Oliver, Scott „Smokin” Silz, Kenny „Jammin” Jason i Farley „Jackmaster” Funk). Audycje Hot Mix 5 rozpoczęły się wraz z uruchomieniem stacji w 1981 roku i cieszyły się dużym zainteresowaniem DJ-ów i fanów muzyki tanecznej w Chicago, a także DJ-ów i producentów z Detroit. Wiele utworów, które zdefiniowały brzmienie chicagowskiego house'u, zostało wydanych głównie na płytach winylowych przez wytwórnie DJ International Records i Trax Records, które miały dystrybucję poza Chicago, co przyczyniło się do popularności house'u w innych miastach, w tym w Nowym Jorku i Londynie.

Trendy w muzyce house wkrótce przekształciły się w podgatunki, takie jak bujny, wolniejszy deep house oraz surowy, a zwłaszcza hipnotyczny acid house. Początków deep house'u można doszukiwać się w jazzujących, soulowych nagraniach chicagowskiego producenta Mr Fingersa „Mystery of Love” (1985) i „Can You Feel It?” (1986), które, według autora Richiego Unterbergera, odsunęły muzykę house od jej „posthumanistycznych tendencji z powrotem w stronę bujnego, soulowego brzmienia wczesnego disco. Acid house narodził się z eksperymentów chicagowskich artystów z chrapliwym syntezatorem basowym Roland TB-303, a najwcześniejsze wydawnictwo tego stylu na płycie winylowej jest powszechnie uznawane za album Phuture'a „Acid Tracks” (1987). Phuture, grupa założona przez Nathana „DJ Pierre'a” Jonesa, Earla „Spanky'ego” Smitha Jr. i Herberta „Herba J” Jacksona, jest uznawana za pierwszą, która użyła TB-303 w kontekście muzyki house. Dwunastominutowy utwór „Acid Tracks” grupy został nagrany na taśmę i odtworzony przez DJ-a Rona Hardy'ego w Music Box, gdzie Hardy był rezydentem. Hardy zagrał go kiedyś cztery razy w ciągu jednego wieczoru, aż publiczność zareagowała pozytywnie. W utworze wykorzystano również automat perkusyjny Roland TR-707. Muzyka house z Chicago była licencjonowana przez brytyjskie wytwórnie płytowe DJ International, Trax, KMS i Transmat, co spowodowało jej ekspansję na całą Europę. Zwłaszcza kompilacje „Jack Trax”, wydawane od 1987 roku, przyczyniły się do upowszechnienia w Europie rzadkich nagrań house z USA. Kilka utworów house stało się hitami numer 1 na brytyjskiej liście przebojów, począwszy od utworu „Jack Your Body” chicagowskiego muzyka Steve'a „Silka” Hurleya (1987). Pierwszym utworem house'owym uznanym za wielki hit za granicą jest „Love Can't Turn Around” Farleya „Jackmastera” Funka i Jessego Saundersa z udziałem Darryla Pandy'ego, który w 1986 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów.

W tym samym czasie, gdy house zyskiwał popularność w Chicago, w innych dużych miastach USA formowały się inne, pokrewne gatunki. W książce Simona Reynoldsa „A Tale of Three Cities” (pierwszy rozdział jego książki „Energy Flash”) omówiono powstanie techno w Detroit, house w Chicago i garage w Nowym Jorku oraz powody, dla których kultury te rozwinęły się w taki sposób. Detroit było wyjątkowym obszarem miejskim, w którym praca w przemyśle stawiała czarnoskórych i białych w tej samej sytuacji ekonomicznej, co doprowadziło do eurofilii wśród czarnoskórej młodzieży i popularności muzyki techno. Była to próba „zdystansowania się od dzieciaków, które dorastały w blokowiskach, w getcie”.

Estetyka chicagowskiego house’u miała podobny charakter do innych, outsiderskich subkultur hiphopowych i punkowych; Jednakże „niezaprzeczalnym znakiem house’owości” stał się „styl łączący w sobie styl preppie od Ralpha Laurena i angielskiego wiejskiego gentlemana, z kardiganami, wełnianymi bryczesami i oficerkami”.

Kiedy te kluby i imprezy house’owe zaczęły przyciągać szerszą publiczność, przypominały one dawną kulturę disco w Nowym Jorku. Oba gatunki narodziły się z potrzeby zaspokojenia specyficznych subkultur, a wraz ze wzrostem popularności zmieniły całą scenę. Wywieszanie tabliczek z napisem „no jits” miało „sprawić, by poczuli się niechciani. I wtedy scena zaczęła się samozniszczać”. Jednak, mimo że istnieją wyraźne paralele między klubami house i disco, wydawało się to raczej odwróceniem ról. Bardziej elitarni słuchacze house’u nie chcieli rozcieńczać swoich klubów i kultury.

Pokazując klub Frankie Knuckles, film dał wgląd w ówczesną scenę klubową i energiczne, duszne, napędzane narkotykami imprezy, które uosabiał house. „House był uczuciem, buntowniczym gustem muzycznym, sposobem na zadeklarowanie, że jest się w temacie”

Z muzyką house związane są co najmniej trzy style tańca: Jacking, Footwork i Lofting.Style te obejmują różnorodne techniki i podstyle, w tym łyżwiarstwo, tupanie i shuffle steps .Style tańca house mogą obejmować ruchy z wielu innych form tańca, takich jak slamdancing], waacking, voguing, taniec afrykański, latynoamerykański, brazylijski (w tym capoeira), taniec jazzowy, Lindy Hop, stepowanie i taniec współczesny. Taniec house koncentruje się na zmysłowości ciała i uwalnianiu się w ekstazie - bez obaw o zewnętrzne bariery. Jednym z głównych elementów tańca house jest „jack” lub „jacking”- styl stworzony we wczesnych latach chicagowskiego house’u, który pozostawił swój ślad w licznych tytułach płyt, takich jak „Time to Jack” Chipa E. z EP-ki „Jack Trax” (1985), „Jack’n the House” (1985) Farleya „Jackmastera” Funka (1985) czy „Jack Your Body” Steve’a „Silka” Hurleya (1986). Polega on na poruszaniu tułowia w przód i w tył w rytm muzyki, niczym fala. Mówi się, że cała praca nóg w tańcu house’owym ma swój początek w sposobie, w jaki jack przesuwa środek ciężkości w przestrzeni.

Honorowy szyld z nazwą ulicy w Chicago dla muzyki house i Frankie Knuckles House, prawdopodobnie bardziej niż jakakolwiek inna forma muzyki afroamerykańskiej, zrodził wiele odgałęzień i rozpowszechnił swoje brzmienie na szeroką skalę. Popularność rytmu four-on-the-floor w muzyce tanecznej wywodzi się w dużej mierze z house. Wpłynął on, w pewnym stopniu, na garage house, muzykę jungle, eurodance, electropop, dubstep, a nawet na pewne elementy rocka alternatywnego i hip-hopu. Bardziej bezpośrednie odnogi house'u (np. acid house) również wyróżniają się swoimi odgałęzieniami, które rozszerzają drzewo genealogiczne chicagowskiej odmiany. House czerpie również z elementów tradycji muzycznych innych brzmień. Najbardziej zauważalny jest wpływ disco -protoplasta gatunku, Frankie Knuckles, sam był nowojorskim DJ-em disco. Pod wieloma względami house był niskobudżetową rekonstrukcją disco, wykorzystującą syntezatory, sekwencery i samplery zamiast orkiestr i wykonawców na żywo. Disco uczestniczyło również, w mniejszym stopniu, w kulturze soundsystemowej typowo karaibskich form muzyki tanecznej.

Chicago house
Style żródłowe:	Hi-NRG,Italo disco,post-disco,electro,Industrial music
żródła kulturowe:	1983, Chicago, U.S.
Typowe instrumenty :
Okres popularności:	-
Pochodne formy:	Detroit techno,techno,acid house,deep house
Subgenres
Hip house,ghetto house,italo house

piątek, 13 lutego 2026

Stacey Q

Stacey Q, najbardziej znana z przeboju dance-pop z lat 80-tych „Two of Hearts”,
dzięki swojemu madonnowskiemu wyglądowi i młodzieńczemu wiekowi, zyskała uznanie zarówno nastolatków, jak i bywalców klubów w stosunkowo krótkim czasie swojej kariery. Urodzona jako Stacey Swain, zaczęła występować w Ringling Brothers Circus, a na początku lat 80-tych dołączyła do synthpopowego zespołu Q (nazwa pochodzi od imienia człowieka-gadżetu Jamesa Bonda). Gdy uwaga zespołu skupiła się na nowym wokaliście, zmieniono nazwę na SSQ (od Stacey Swain) i podpisano kontrakt z Enigmą, wydając w 1983 roku album zatytułowany „Playback”. Album przeszedł jednak bez większego echa, a przemianowana na Stacey Q rozpoczęła karierę solową.

Ostatecznie podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic i zadebiutowała solo w 1986 roku albumem „Better Than Heaven”. Główny singiel „Two of Hearts” wspiął się na szczyt listy przebojów Billboard Hot 100, dzięki czemu Stacey Q stała się gorącym towarem; wystąpiła w sitcomie „The Facts of Life” i zdobyła kolejny hit w Top 40 dzięki swojemu następcy, „We Connect”.

Utrzymanie tego sukcesu okazało się jednak trudne; żaden z jej kolejnych albumów dla Atlantic, „Hard Machine” z 1988 roku i „Nights Like This” z 1989 roku, nie przyniósł kolejnego wielkiego hitu, a artystka zaginęła na fali młodzieżowego popu, który pojawił się mniej więcej w tym samym czasie. W 1995 roku ukazała się składanka z największymi przebojami, ale zawierała głównie remiksy, sporą selekcję utworów z ery Playback i brak materiału z jej dwóch ostatnich albumów Atlantic.

W 1997 roku Stacey Q wydała skromny album powrotny zatytułowany „Boomerang”; Daleko jej do płyt dance-popowych z lat 80-tych, odzwierciedlały one jej nawrócenie na buddyzm i koncentrowały się głównie na akustycznym popie i rocku. W latach 2000. brała udział w różnych produkcjach teatralnych, nagrywała jako lektorka i okazjonalnie nagrywała. Album „Color Me Cinnamon”, wydany niezależnie w 2010 roku, był powrotem do muzyki tanecznej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Two Of Hearts/Dancing Nowhere	Stacey Q	07.1986	-	3[22]	Atlantic 89381	[written by John Mitchell][produced by Jon St. James, William Walker, Jeff Fishman][56[9].R&B; Chart][4[11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 797 12"]
We Connect/Don't Break My Heart	Stacey Q	12.1986	-	35[19]	Atlantic 89331	[written by Willie Wilcox][produced by Jon St. James][14[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 757 12"]
Shy Girl	Stacey Q	04.1987	-	89[11]	On The Spot 110	[written by St. James, Swain, Hahn][produced by Jon St. James]
Don't Make A Fool Of Yourself/Fly By Night	Stacey Q	02.1988	-	66[8]	Atlantic 89135	[written by Hahn, St. James, Swain][produced by Jon St. James][4[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 616 12"]
I Love You/Dance The Night	Stacey Q	07.1988	-	-	Atlantic 89081	[written by John Mitchell][produced by Jon St. James, William Walker, Jeff Fishman][49[3].Hot Disco/Dance;Atlantic 1175 12"]
Give You All My Love/Out Of My Heart	Stacey Q	07.1989	-	-	Atlantic 88893	[written by David Cole, S. Swain][produced by David Cole, Robert Clivilles][16[7].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 410 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Better Than Heaven	Stacey Q	09.1986	-	59[39]	Atlantic 81 676	[produced by Jon St. James]
Hard Machine	Stacey Q	03.1988	-	115[11]	Atlantic 81 802	[produced by Jon St. James]

czwartek, 12 lutego 2026

Man 2 Man

Man 2 Man (później znany jako Man to Man) był amerykańskim zespołem hi-NRG z
Nowego Jorku, założonym na początku lat 80-tych XX wieku. Najbardziej znany był z przebojów „Male Stripper”, „Energy Is Eurobeat” i „I Need a Man”.

Po zakończeniu sezonu The Fast, bracia Zone spędzili pierwszą połowę lat 80-tych, śpiewając na wielu płytach hi-NRG i disco dla producentów muzycznych, takich jak Bobby Orlando (płyty takie jak „Native Love” Divine i „Passion” The Flirts). Wkrótce potem założyli nowy zespół, który pierwotnie nazywał się Man's Favourite Sports. Jednak inny zespół już rościł sobie prawa do tej nazwy, więc stali się znani jako Man 2 Man. Man 2 Man występowali na żywo w większych klubach tanecznych Nowego Jorku: The Funhouse, The Limelight i The Saint. Wystąpili również na żywo w Heaven w Londynie w Wielkiej Brytanii. Duet nagrywał samodzielnie wyprodukowane 12-calowe single taneczne do 1985 roku. Kontynuowali występy na żywo, koncertując z Sylvesterem i Divine w średnich i dużych klubach w Wielkiej Brytanii, Ameryce Południowej i Meksyku.

Pod tą nazwą zespół stworzył swój największy hit, „Male Stripper”, nagrany we współpracy z kultowym producentem electro, Manem Parrishem. Pierwotnie wydany w Wielkiej Brytanii w sierpniu 1986 roku nakładem wytwórni Bolts Records, „Male Stripper” był wielkim klubowym hitem jesieni i osiągnął 64. miejsce na brytyjskiej liście przebojów we wrześniu.

Miki Zone zmarł 31 grudnia 1986 roku na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane AIDS. Na początku 1987 roku „Male Stripper” ponownie pojawił się na brytyjskich listach przebojów i tym razem stał się jeszcze większym hitem, spędzając pięć tygodni w pierwszej dziesiątce i dwa tygodnie na 4. miejscu. W Australii utwór osiągnął 3. miejsce. „Male Stripper” był przełomowym przebojem crossover pop, a w marcu 1987 roku Man 2 Man pojawił się w segmencie brytyjskiego programu telewizyjnego Top of the Pops. Utwór „Male Stripper” pojawił się w brytyjskim filmie „The Fruit Machine” z 1988 roku. Kolejny singiel, „Who Knows What Evil”, osiągnął 90. miejsce na brytyjskiej liście przebojów w kwietniu 1987 roku.

Po śmierci Miki, Paul Zone postanowił zmienić nazwę zespołu na Man to Man i nagrał cover przeboju Grace Jones „I Need a Man”, który osiągnął 43. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Paul Zone kontynuował nagrywanie pod tym pseudonimem do lat 90-tych, współpracując z takimi producentami jak Jacques Morali. Utwór „I'll Try Anything Once” ukazał się w 2008 roku na iTunes i zawierał wokal Debbie Harry z Blondie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two)	Man 2 Man	08.1986	4[26]	-	Bolts BOLTS 4/7	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]
Who Knows What Evil	Man Two Man	04.1987	90[3]	-	Nightmare MARES 3	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
I Need A Man/Energy Is Eurobeat	Man 2 Man	07.1987	43[3]	-	Bolts BOLTS 5	[written by Miki Zone][produced by Miki Zone, Paul Zone, Man Parrish]

Taffy

Katherine Quaye (ur. 1963r), lepiej znana pod pseudonimem scenicznym Taffy,
to angielska wokalistka hi-NRG i italo disco z Deptford w Londynie, najbardziej znana z przeboju z lat 80-tych „I Love My Radio”. Utwór został wyprodukowany przez Claudio Cecchetto, który stał za wszystkimi jej wcześniejszymi włoskimi hitami. Został wydany w Wielkiej Brytanii przez Transglobal Records należącą do Rhythm King, obie wchodzące wówczas w skład Mute Records, i pierwotnie był hitem we Włoszech w 1985 roku.

Utwór opowiada o didżeju nadającym w godzinach porannych. Ponieważ pod koniec lat 80-tych niewiele stacji radiowych w Wielkiej Brytanii nadawało po północy, to odniesienie w utworze zostało zmienione. Zamiast tego wydano ponownie nagraną wersję zatytułowaną „I Love My Radio (Dee Jay's Radio)”. To właśnie ta wersja osiągnęła 6. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. „Step by Step”, cover Silvera Pozzoli, stał się niewielkim przebojem w Wielkiej Brytanii, osiągając 59. miejsce na listach przebojów w 1987 roku. Druga wersja, autorstwa Marka Moore'a, który był prekursorem S'Express, została wydana jako „Step by Step (Moore Heavenly Mix)”.

Taffy zaśpiewał w charytatywnym coverze utworu „Let It Be” dla Ferry Aid w 1987 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Love My Radio	Taffy	11.1986	6[16]	-	Transglobal TYPE 1	[written by C. Cecchetto, P. Bozzetti, G. Pegoraro][produced by Claudio Cecchetto][6[10].Hot Disco/Dance;Emergency 6561 12"]
Step By Step/Whose?	Taffy	07.1987	59[4]	-	Transglobal TYPE 5	[written by Graziano Pegoraro, Naimy Hackett, Romano Bais][produced by Pascal Gabriel]

środa, 11 lutego 2026

Suzy Q

Suzy Q to kanadyjski projekt studyjny stworzony przez Jerry'ego Cucuzzellę.
Wśród wokalistek znalazły się Michelle Mills, Angie Vileno i Carol Jiani.Grupa jest najbardziej znana z utworu „Get on Up and Do It Again”, który dwukrotnie trafił na listy przebojów Billboardu.

Pierwotnie utwór „Get on Up and Do It Again” został nagrany w 1981 roku z Carol Jiani jako wokalistką i pod koniec czerwca tego samego roku osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Club. Singiel osiągnął również 64. miejsce na liście R&B. W grudniu 1981 roku, z Michelle Mills jako wokalistką, utwór „With Your Love”/„Tonight” osiągnął 12. miejsce na liście Billboard Club. W 1985 roku Suzy Q nagrała cover utworu „Harmony”, którego autorami byli Geoff Bastow i Giorgio Moroder.

W 1986 roku Suzy Q nagrała piosenkę i klubowy hit w stylu italo-disco/Hi-NRG zatytułowany „Can't Live Without Your Love”, który osiągnął 19. miejsce na liście Billboard Club. Autorami utworu byli Giovanni D'Orazio i Antonio Bentivegna, a wokalistką Angie Vileno.

W latach 1987–1989 Suzy Q nagrała kilka utworów w stylu eurobeat/hi-NRG dla wytwórni J.C. Records, po czym zespół się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get On Up Do It Again/Get On Up Do It Again Pt. II	Suzy Q	08.1981	-	-	Atlantic 3837	[written by S. Panzera, G. D'Orazio, J. Cucuzzella ][produced by Jerry Cucuzzella][64[8].R&B; Chart][4[19].Hot Disco/Dance;RFC/Atlantic 4813 12"]
With Your Love/I Can't Give You More	Suzy Q	12.1981	-	-	Atlantic 4002	[written by S. Panzera, G. D'Orazio][produced by Jerry Cucuzzella][12[16].Hot Disco/Dance;RFC/Atlantic 4813 12"]

Barbara Pennington

Barbara Pennington (1954–2023) była amerykańską artystką muzyki hi-nrg
i soul, aktywną w latach 70. i 80-tych XX wieku.

Pennington urodziła się w Greenville w stanie Missisipi w 1954 roku, a jej rodzina przeprowadziła się do Chicago, gdy była bardzo młoda. Swoją karierę muzyczną rozpoczęła w tym mieście jako członkini kwartetu Feminiques, który powstał w 1969 roku. Zespół wydał jedną płytę w chicagowskiej wytwórni B&L do 1970 roku, a następnie rozpadł się w następnym roku. Pennington występowała z kilkoma innymi zespołami w kolejnych latach, zanim w 1973 roku rozpoczęła karierę solową.

Pennington nabrała rozpędu po nawiązaniu kontaktu z brytyjskim autorem tekstów i producentem Ianem Levine'em, który przyjechał do Chicago w 1975 roku, głównie po to, by się z nią spotkać. Zaintrygowało go, jak bardzo jej głos przypominał głos Lindy Jones (co było celowe, ponieważ ćwiczyła swój głos, naśladując Jones, Chakę Khan i inne znane wokalistki soulowe tamtej epoki), i docenił, że jednocześnie wnosiła do swojej muzyki własny styl, dlatego podpisał z nią kontrakt z wytwórnią Island Records.

Według Levine'a, pierwsze wydawnictwa Pennington w Island Records nie odniosły tak dużego sukcesu, jak wydawnictwa Evelyn Thompson i L.J. Johnson, które również podpisały kontrakt z wytwórnią mniej więcej w tym samym czasie. Następnie, w 1976 roku, Pennington wydała singiel „Twenty Four Hours A Day”, który zyskał znaczną popularność wśród fanów Northern Soul w Wielkiej Brytanii. Martin Davis podpisał kontrakt z wytwórnią United Artists Records, po czym singiel został wydany w USA i w 1977 roku osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Disco Chart.

Później tego samego roku Pennington osiągnęła 20. miejsce ze swoim singlem „You Are The Music Within Me”. W 1985 roku jej single „Fan The Flame” i „On A Crowded Street” znalazły się odpowiednio na 62. i 57. miejscu list przebojów. Barbara przeszła na emeryturę na początku lat 90-tych i zmarła w 2023 roku po walce z demencją.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Twenty Four Hours A Day/I Can't Erase The Thoughts Of You	Barbara Pennington	02.1977	-	-	United Artists UP 36170	[written by Ian Levine, Danny Raye Leake][produced by Ian Levine, Danny Raye Leake][4[15].Hot Disco/Dance;United Artists 928 12"]
You Are The Music Within Me/Running In Another Direction	Barbara Pennington	08.1977	-	-	United Artists UP 36234	[written by Ian Levine, Danny Raye Leake][produced by Ian Levine, Danny Raye Leake][20[10].Hot Disco/Dance;United Artists 1040 12"]
Fan The Flame	Barbara Pennington	04.1985	62[5]	-	Record Shack SOHO 37	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
On A Crowded Street	Barbara Pennington	07.1985	57[5]	-	Record Shack SOHO 49	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]

Evelyn Thomas

Ellen Lucille „Evelyn” Thomas (ur. 22 sierpnia 1953r - zm. 21 lipca 2024r) była amerykańską
wokalistką z Chicago w stanie Illinois, najbardziej znaną z hitów tanecznych hi-NRG: „High Energy”, „Masquerade”, „Standing at the Crossroads”, „Reflections” i „Weak Spot”.

Thomas urodziła się 22 sierpnia 1953 roku w Chicago w stanie Illinois. Chociaż najbardziej znana na całym świecie ze swoich klubowych hitów hi-NRG z lat 80-tych, Thomas nagrywała i wykonywała utwory disco, eurobeat, R&B i dance w latach 80-tych. Została odkryta przez brytyjskiego producenta Iana Levine'a, który w 1975 roku przebywał w Stanach Zjednoczonych w poszukiwaniu wokalistów gospel i soul, których mógłby promować w Wielkiej Brytanii. Nagrali kilka utworów, co zaowocowało kontraktem z wytwórnią 20th Century Records.

Thomas odniosła sukces na listach przebojów swoim pierwszym singlem, docierając w 1976 roku do pierwszej trzydziestki brytyjskiej listy przebojów dzięki singlowi „Weak Spot”, napisanym wspólnie przez Levine i Paula Davida Wilsona. Kolejny singiel, „Doomsday”, dwukrotnie znalazł się na brytyjskich listach przebojów, a Levine i Thomas kontynuowali współpracę przez długi czas. Podpisała kontrakt z amerykańską wytwórnią Casablanca Records na swój pierwszy album, „I Wanna Make It on My Own”, który ukazał się w 1978 roku. Ponieważ Casablanca nie robiła wiele, by promować płytę, przeszła do AVI Records, gdzie wydała singiel „Have a Little Faith in Me” / „No Time to Turn Around” na 12-calowym singlu z podwójnym A-sidem, co skłoniło wytwórnię do wydania go jako płyty LP, z rozszerzonymi remiksami Ricka Gianatosa jej utworów z 1976 roku „My Head's in the Stars” i „Love's Not Just an Illusion”.

W 1984 roku Levine ponownie ugruntował swoją pozycję producenta i zaprosił Thomasa do Londynu, aby nagrać nowy utwór „High Energy”. Zaledwie kilka tygodni po premierze stał się on przebojem w Europie, osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów w Niemczech i piąte miejsce w Wielkiej Brytanii. Utwór był jej jedynym singlem na liście Billboard Hot 100, osiągając 85. miejsce, choć trzy kolejne utwory trafiły na listę Billboard Dance Chart. Kolejny singiel, „Masquerade”, pochodził z jej trzeciego albumu „High Energy”, wydanego w tym samym roku. Choć był często grany w europejskich klubach, nie udało mu się dostać do pierwszej czterdziestki w Wielkiej Brytanii.

Później tego samego roku „Heartless” stał się jej jedynym singlem, poza „High Energy”, który znalazł się na listach przebojów poza listami przebojów w USA. „Heartless” osiągnął 84. miejsce na liście Black Singles (później przemianowanej na Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks) w 1985 roku. Choć nie powróciła na amerykańskie listy przebojów pop ani R&B, jej cover utworu „Reflections” zespołu Supremes z 1967 roku osiągnął 18. miejsce na liście przebojów Hot Dance Music/Club Play na początku 1986 roku. Drugi utwór Thomas wydany tego lata poradził sobie jeszcze lepiej na listach przebojów, a „How Many Hearts” minimalnie otarł się o miejsce w pierwszej dziesiątce, osiągając 11. miejsce. Te dwa utwory znalazły się później na czwartym albumie Thomas, „Standing at the Crossroads”, wydanym w 1986 roku.

W 2009 roku Thomas wraz z trzema innymi osobami założyła firmę rozrywkową Eljopan Entertainment Incorporated.Thomas zmarł 21 lipca 2024 roku w wieku 70 lat. Jej śmierć potwierdził Levine , który 1 sierpnia 2024 r. po raz pierwszy wykonał pośmiertną piosenkę „Out with the Old” na jej cześć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Weak Spot/Dancin' Is My Weak Spot	Evelyn Thomas	01.1976	26[7]	-	20th Century BTC 1014	[written by Ian Levine, Paul Wilson][produced by Ian Levine, Danny Leake]
Doomsday/The Day After Doomsday	Evelyn Thomas	04.1976	41[2]	-	20th Century BTC 1017	[written by Ian Levine, Danny Leake][produced by Ian Levine, Danny Leake]
High Energy	Evelyn Thomas	04.1984	5[18]	85[5]	Record Shack SOHO 18	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][1[1][15].Hot Disco/Dance;TSR 833 12"]
Masquerade	Evelyn Thomas	08.1984	60[4]	-	Record Shack SOHO 25	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Heartless	Evelyn Thomas	12.1984	95[3]	-	Record Shack SOHO 30	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][84[4].R&B Chart]
Sorry Wrong Number/Second Best	Evelyn Thomas	06.1985	100[1]	-	Record Shack SOHO 41	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Cold Shoulder	Evelyn Thomas	02.1986	81[2]	-	Record Shack SOHO 60	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench]
Reflections/Running Wild In The Night	Evelyn Thomas	01.1986	-	-	Record Shack SOHO 53	[written by Holland, Dozier, Holland][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][18[8].Hot Disco/Dance;Record Shack 6955 12"]
How Many Hearts	Evelyn Thomas	08.1986	-	-	Sea Bright 5109	[written by Ian Levine, Fiachra Trench][produced by Ian Levine, Fiachra Trench][11[9].Hot Disco/Dance;Sea Bright 7109 12"]
One World	Groove Box Featuring Evelyn Thomas	08.1994	81[2]	-	X-Clusive XCLU 009CD	[written by Joe Issa & Mark Walter][produced by Joe Issa & Mark Walker]
Tell The World	Redemption Featuring Evelyn Thomas	04.1997	-	-	20th Century BTC 1014	[written by Joe Issa, Mark Walker][produced by Mark Walker][43[5].Hot Disco/Dance;Max 2035 12"]

Diana King

Diana King (ur. 8 listopada 1970 r.) to jamajska piosenkarka i autorka tekstów, która wykonuje
połączenie reggae, reggae fusion i dancehallu. Najbardziej znana jest z przeboju „Shy Guy” z 1995 roku oraz remake'u utworu „I Say a Little Prayer”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Wesele mojego przyjaciela”. Do 1998 roku King sprzedała ponad pięć milionów płyt na całym świecie. Uważana za jedną z najbardziej utytułowanych jamajskich artystek, wielokrotnie gościła na listach Billboard Hot 100 i Billboard 200. King jest również laureatką nagrody „Vanguard Award” na gali Out Music Awards.

King urodziła się w Spanish Town, z matki pochodzenia indo-jamajskiego i ojca pochodzenia afro-jamajskiego.

King była członkiem zespołu City Heat, występując w lokalnych hotelach, zanim wydała swój pierwszy solowy singiel „Change of Heart” w 1991 roku. Po pojawieniu się w utworze Notoriousa B.I.G. z 1994 roku „Respect” z jego albumu Ready to Die, podpisali kontrakt płytowy z Sony Music. Ich pierwszym wydawnictwem był remake utworu Boba Marleya „Stir It Up” (który osiągnął 53. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip Hop Songs) do ścieżki dźwiękowej filmu Cool Runnings w tym samym roku. Kolejny singiel King, „Shy Guy”, współtworzony i wyprodukowany przez Andy'ego Marvela, ukazał się w 1995 roku. Utwór, którego napisanie zajęło im zaledwie 10 minut, stał się hitem, osiągając 13. miejsce na liście Billboard Hot 100 i uzyskując certyfikat złotej płyty przyznany przez RIAA w USA; singiel osiągnął również 2. miejsce na UK Singles Chart, a także osiągnął 1. miejsce na liście Eurochart Hot 100 Singles, sprzedając prawie pięć milionów singli na całym świecie. „Shy Guy” został również sklasyfikowany przez japońską stację radiową J-Wave jako piosenka nr 1 w 1995 roku. W Wielkiej Brytanii utrzymywał się w pierwszej dziesiątce przez siedem tygodni. Był singlem ze ścieżki dźwiękowej do filmu Bad Boys z 1995 roku, a także był głównym wydawnictwem z ich debiutanckiego albumu Tougher Than Love, który ukazał się 25 kwietnia 1995 roku.

Album osiągnął szczyt na nr 1 na liście Billboard Reggae, nr 85 na R&B i nr 179 na liście Billboard 200. W tym samym roku ukazały się dwa kolejne single: „Love Triangle” (nr 85 w R&B) i „Ain't Nobody” (nr 94 w Pop, nr 63 w R&B). W 1996 roku King współpracowała z Nahki przy singlu „I'll Do It”.Również w 1996 roku ich wersja utworu „Piece of My Heart” znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Zmowa pierwszych żon”. W 1997 roku King odniosła kolejny sukces na liście Billboard Hot 100 (nr 38) i Hot Dance Club Play (nr 8) dzięki coverowi utworu „I Say a Little Prayer” (pierwotnie nagranego przez Dionne Warwick w 1967 roku), który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Mój najlepszy przyjaciel się żeni”.

Jej drugi album „Think Like a Girl” ukazał się 30 września 1997 roku i wszedł na pierwsze miejsce listy przebojów Billboard Top Reggae Albums. Album przyniósł dwa kolejne amerykańskie single: „L-L-Lies” i „Find My Way Back”, a także „Supa-Lova-Bwoy”, który został wydany wyłącznie w Japonii. King pojawiła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu dokumentalnego „When We Were Kings” z 1997 roku, gdzie wykonała tytułowy utwór z Brianem McKnightem. W 1998 roku King dołączyła do Celine Dion i Brownstone na scenie, aby wykonać hit „Treat Her Like a Lady”, wcześniej napisany i nagrany przez King z płyty „Tougher Than Love” podczas gali Essence Awards. W tym samym roku wystąpili również w programach Soul Train, The RuPaul Show i VIBE, promując „Think Like a Girl”. Współpracowali również z takimi artystami jak Toots Hibbert, Ziggy Marley, Buju Banton, Ini Kamoze, Maxi Priest, Shaggy, Tony Rebel, I-Three, Brian Gold, Handel Tucker, Lowell „Sly” Dunbar i Mikey Bennett przy charytatywnym singlu „Rise Up” z Jamaica United.

W 1999 roku odbyli trasę koncertową po Indiach, obejmując pięć miast. King rozpoczęła negocjacje z wytwórnią Madonny, Maverick Records, w 2000 roku. W 2002 roku miał premierę jej singiel „Summer Breezin'” w serwisach wideo BET i VH1, a także był emitowany w miejskich stacjach radiowych. Jej trzeci album „Respect” ukazał się 24 lipca 2002 roku w Japonii, a plany dotyczące innych rynków, takich jak Stany Zjednoczone i Europa, zostały ostatecznie anulowane. Ostatecznie jednak album ukazał się na innych rynkach, takich jak Wielka Brytania 17 kwietnia 2006 roku i Stany Zjednoczone 28 kwietnia 2008 roku. W 2006 roku wydała singiel „Spanish Town Blues” na składankę Taxi Records z udziałem Sly & Robbie.W 2007 roku King współtworzyła i nagrała utwór „The Light Within” z niemieckim artystą reggae Gentlemanem na jego album „Another Intensity”. Ponadto współpracowali z Sarah i Kid Capri przy singlu „Get Me @ This Party”.

Później tego samego roku założyła własną wytwórnię płytową ThinkLikeAgirl. W 2009 roku współpracowała z Richie Stephensem przy remake'u ballady „The Closer I Get to You” na jego album Forever. W 2010 roku wytwórnia płytowa King, ThinkLikeAgirL Music Inc., zawarła umowę licencyjną z Warner Music Japan, wydając swój czwarty album. Album został wydany w Japonii 22 września 2010 roku. Promował go singiel „Yu Dun Kno”, który ukazał się w tym samym roku. Nagrali również utwór „Bounce” na kolejny album kompilacyjny Taxi Records. Na potrzeby międzynarodowej premiery albumu, King zmieniła jego nazwę na AgirLnaMeKING, a premiera odbyła się w dniu ich urodzin, 8 listopada 2012 roku.

W 2012 roku ukazały się dwa kolejne single: „Closer” i „Jeanz N T-Shirt”. W 2016 roku King ogłosiła, że oprócz nowego albumu studyjnego i EP-ki pracuje nad wytwórnią płytową wyłącznie dla lesbijek. Album miał być wydany w stylu reggae, a EP-ka- w stylu EDM (elektronicznej muzyki tanecznej).

King była wcześniej żoną ich menedżera tras koncertowych Orville'a Arisa, z którym mają syna, urodzonego w 1996 roku. W czerwcu 2012 roku King ujawniła się jako lesbijka na Facebooku, stwierdzając: „Odpowiadam teraz nie dlatego, że to czyjaś sprawa, ale dlatego, że czuję się z tym dobrze i wierzę, że nieodpowiadanie lub ukrywanie tego przez te wszystkie lata sprawia, że wyglądam, jakbym się tego wstydziła lub uważała, że to złe”. Ma 15 rodzeństwa, ale z powodu coming outu King, teraz ma tylko jedno.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stir It Up	Diana King	02.1994	-	-	Work 77 325	[written by Bob Marley][produced by Jimmy Bralower][53[11].R&B; Chart]
Shy Guy	Diana King	04.1995	2[13]	13[29]	Work 77 678	[gold-US][gold-UK][written by Diana King, Andy Marvel, Kingsley Gardner][produced by Andy Marvel][21[20].R&B; Chart]
Love Triangle	Diana King	11.1995	-	-	Work 77 989	[written by Diana King,Andy Marvel,Billy Mann][produced by Andy Marvel][85[5].R&B; Chart]
Ain't Nobody	Diana King	03.1996	13[5]	94[4]	Work 78 228	[written by Hawk Wolinski][produced by Handel Tucker][63[9].R&B; Chart]
I Say a Little Prayer	Diana King	07.1997	17[4]	38[20]	Work 78 596	[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by Andy Marvel][68[15].R&B; Chart]
L-L-Lies	Diana King	11.1997	-	71[15]	Work 78 698	[written by Diana King,Andy Marvel,Arnold Roman][produced by Andy Marvel][67[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tougher Than Love	Diana King	08.1995	50[3]	179[4]	Work 64 189	[produced by Mikey Bennett, Clement "Coxsone" Dodd ,Andy Marvel ,Sugar Minott, Matt Noble, Handel Tucker]