Chicago house

 Chicago house odnosi się do muzyki house tworzonej w połowie lub pod koniec lat 80-tych w
Chicago. Termin ten jest zazwyczaj używany w odniesieniu do oryginalnej muzyki house tworzonej przez DJ-ów i producentów z tego regionu, takich jak Ron Hardy i Phuture. 

 Wytwórnia Gramaphone Records jest znana jako dom płyt house w Chicago. Po Chicago Disco Demolition Night w połowie 1979 roku, popularność muzyki disco w głównym nurcie spadła. Na początku lat 80-tych wydawano coraz mniej płyt disco, ale gatunek ten nadal był popularny w niektórych chicagowskich klubach nocnych i w co najmniej jednej stacji radiowej, WBMX-FM. W tamtych czasach chicagowscy prezenterzy radiowi The Hot Mix 5 oraz DJ-e klubowi Ron Hardy i Frankie Knuckles grali różnorodne style muzyki tanecznej, w tym starsze płyty disco, nowsze italo disco, electro, utwory EBM, hip-hop B-boy Mana Parrisha, Jellybeana Beniteza, Arthura Bakera i Johna Robiego, a także elektroniczną muzykę popową zespołów Kraftwerk, Telex i Yellow Magic Orchestra. 

Niektórzy z tych DJ-ów tworzyli i odtwarzali własne wersje swoich ulubionych utworów na kasetach szpulowych, koncentrując się na fragmentach, które dobrze sprawdzały się na parkiecie. Niektórzy miksowali nawet efekty, automaty perkusyjne i inne rytmiczne instrumenty elektroniczne, aby nadać utworom większą atrakcyjność. Te wersje i remiksy rzadko były publikowane publicznie, a nawet wtedy były dostępne jedynie na prywatnie wydanych płytach winylowych lub na mixtape'ach. 

Wczesne brzmienie muzyki house było „dialogiem” między latynoską, a czarnoskórą amerykańską muzyką post-disco i europejskim post-punkiem oraz ich tradycjami, przy czym italo-disco zostało wybrane lub, najczęściej naśladowane, jako szablon dla muzyki house.  Do prekursorów należą utwory electro „Planet Rock”, „Let the Music Play”, italo-disco (np. Klein + M.B.O.) z jednej strony; EBM (Liaisons Dangereuses; Deutsch Amerikanische Freundschaft na acid house) z drugiej. 

  Farley „Jackmaster” Funk mówi: „Jesse Saunders był pierwszy. Wydawał płyty, zanim ktokolwiek wpadł na ten pomysł, zdobył wszystkie dziewczyny i całą sławę. Jesse chciał być kolejnym Motown”. Screamin' Rachael, współzałożycielka Trax Records, opisuje muzykę w następujący sposób: „[t]o, co zrobił Trax, było tak naprawdę połączeniem punka i industrialu z naprawdę świetnym, tanecznym rytmem 4x4. Dziś chcą to nazywać EDM, ale Chicago house jest matką ich wszystkich. Wiele osób nie chce tego rozpoznać - myślę, że ludzie w Wielkiej Brytanii tak, ale inni nie. Po części wynika to z faktu, że Chicago nigdy nie było miastem przemysłowym, a Nowy Jork zawsze lubi twierdzić, że zrobił to pierwszy”. W 1984 roku wytwórnia Saundersa wydała na 12-calowym singlu utwór „On and On”. Saunders skomponował utwór z Vince'em Lawrence'em, aby zastąpić płytę skradzioną z jego kolekcji - bootlegowy megamiks disco „On & On” autorstwa Macha. Ten megamiks, pastisz pętli z kilku płyt z elektronicznym disco, a w szczególności linii basowej z płyty Player One „Space Invaders” (1979), był „popisowym” utworem Saundersa jako DJ-a; inni DJ-e w mieście go nie grali. Saunders i Lawrence dodali hipnotyczne teksty i instrumenty elektroniczne, wykorzystując automat perkusyjny Roland TR-808 jako perkusję elektroniczną, a także syntezator Korg Poly-61 i syntezator basowy Roland TB-303. W wywiadzie z 2010 roku Saunders twierdził, że utwór miał na celu uchwycenie istoty stylu disco, który grali wówczas inni lokalni DJ-e - stylu, który, jak twierdzi, był już znany w okolicy jako „house”.

 Sukces Saundersa z dość niedopracowanym albumem „On & On” zainspirował innych chicagowskich DJ-ów do spróbowania swoich sił w produkcji i wydawaniu oryginalnych utworów w podobnym stylu, z wykorzystaniem instrumentów elektronicznych. Wśród wczesnych nagrań tego typu znalazły się „Your Love” Jamiego Principle'a i Frankiego Knucklesa (1986) oraz płyta Chipa E. „Jack Trax” (1985), zawierająca utwory „It's House” i „Time to Jack”, z których każdy wykorzystywał złożone rytmy, prostą linię basową, technologię samplowania i oszczędny wokal. Producentom w ich staraniach pomagała dostępność niedrogich, masowo produkowanych instrumentów muzyki elektronicznej, zwłaszcza tych japońskiej firmy Roland Corporation, w tym automatów perkusyjnych TR-909,TR-808 i TR-707, automatu perkusyjnego TR-727 Latin, syntezatorów Juno, modułu basowego TB-303 oraz kompaktowych sekwencerów. Chociaż istnieją sprzeczne informacje na temat etymologii tego terminu, do 1985 roku „muzyka house” była synonimem tych rodzimych produkcji muzyki tanecznej. 

 Podobnie jak w przypadku innych gatunków muzyki tanecznej, DJ-e i lokalni bywalcy klubów stanowili główną publiczność tej stosunkowo niekomercyjnej muzyki, która była bardziej koncepcyjna i dłuższa niż muzyka zazwyczaj grana w komercyjnym radiu. Popularne sklepy płytowe często jej nie oferowały, ponieważ płyty nie były dostępne u głównych dystrybutorów.

W Chicago głównymi dostawcami tej muzyki były jedynie sklepy płytowe, takie jak Importes Etc., State Street Records, JR's Music Shop i Gramaphone Records. Pomimo ograniczonej dostępności komercyjnej, płyty house'owe sprzedawały się w dziesiątkach tysięcy egzemplarzy, a muzyka zyskała jeszcze większą popularność dzięki stacji radiowej 102.7 WBMX-FM, gdzie dyrektor programowy Lee Michaels udzielił czasu antenowego stałemu zespołowi DJ-ów stacji, Hot Mix 5 (Ralphi Rosario, Mickey „Mixin” Oliver, Scott „Smokin” Silz, Kenny „Jammin” Jason i Farley „Jackmaster” Funk). Audycje Hot Mix 5 rozpoczęły się wraz z uruchomieniem stacji w 1981 roku i cieszyły się dużym zainteresowaniem DJ-ów i fanów muzyki tanecznej w Chicago, a także DJ-ów i producentów z Detroit. Wiele utworów, które zdefiniowały brzmienie chicagowskiego house'u, zostało wydanych głównie na płytach winylowych przez wytwórnie DJ International Records i Trax Records, które miały dystrybucję poza Chicago, co przyczyniło się do popularności house'u w innych miastach, w tym w Nowym Jorku i Londynie. 

Trendy w muzyce house wkrótce przekształciły się w podgatunki, takie jak bujny, wolniejszy deep house oraz surowy, a zwłaszcza hipnotyczny acid house. Początków deep house'u można doszukiwać się w jazzujących, soulowych nagraniach chicagowskiego producenta Mr Fingersa „Mystery of Love” (1985) i „Can You Feel It?” (1986), które, według autora Richiego Unterbergera, odsunęły muzykę house od jej „posthumanistycznych tendencji z powrotem w stronę bujnego, soulowego brzmienia wczesnego disco. Acid house narodził się z eksperymentów chicagowskich artystów z chrapliwym syntezatorem basowym Roland TB-303, a najwcześniejsze wydawnictwo tego stylu na płycie winylowej jest powszechnie uznawane za album Phuture'a „Acid Tracks” (1987). Phuture, grupa założona przez Nathana „DJ Pierre'a” Jonesa, Earla „Spanky'ego” Smitha Jr. i Herberta „Herba J” Jacksona, jest uznawana za pierwszą, która użyła TB-303 w kontekście muzyki house. Dwunastominutowy utwór „Acid Tracks” grupy został nagrany na taśmę i odtworzony przez DJ-a Rona Hardy'ego w Music Box, gdzie Hardy był rezydentem. Hardy zagrał go kiedyś cztery razy w ciągu jednego wieczoru, aż publiczność zareagowała pozytywnie. W utworze wykorzystano również automat perkusyjny Roland TR-707. Muzyka house z Chicago była licencjonowana przez brytyjskie wytwórnie płytowe DJ International, Trax, KMS i Transmat, co spowodowało jej ekspansję na całą Europę. Zwłaszcza kompilacje „Jack Trax”, wydawane od 1987 roku, przyczyniły się do upowszechnienia w Europie rzadkich nagrań house z USA. Kilka utworów house stało się hitami numer 1 na brytyjskiej liście przebojów, począwszy od utworu „Jack Your Body” chicagowskiego muzyka Steve'a „Silka” Hurleya (1987). Pierwszym utworem house'owym uznanym za wielki hit za granicą jest „Love Can't Turn Around” Farleya „Jackmastera” Funka i Jessego Saundersa z udziałem Darryla Pandy'ego, który w 1986 roku osiągnął 10. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. 

W tym samym czasie, gdy house zyskiwał popularność w Chicago, w innych dużych miastach USA formowały się inne, pokrewne gatunki. W książce Simona Reynoldsa „A Tale of Three Cities”  (pierwszy rozdział jego książki „Energy Flash”) omówiono powstanie techno w Detroit, house w Chicago i garage w Nowym Jorku oraz powody, dla których kultury te rozwinęły się w taki sposób. Detroit było wyjątkowym obszarem miejskim, w którym praca w przemyśle stawiała czarnoskórych i białych w tej samej sytuacji ekonomicznej, co doprowadziło do eurofilii wśród czarnoskórej młodzieży i popularności muzyki techno. Była to próba „zdystansowania się od dzieciaków, które dorastały w blokowiskach, w getcie”. 

Estetyka chicagowskiego house’u miała podobny charakter do innych, outsiderskich subkultur hiphopowych i punkowych; Jednakże „niezaprzeczalnym znakiem house’owości” stał się „styl łączący w sobie styl preppie od Ralpha Laurena i angielskiego wiejskiego gentlemana, z kardiganami, wełnianymi bryczesami i oficerkami”.

 Kiedy te kluby i imprezy house’owe zaczęły przyciągać szerszą publiczność, przypominały one dawną kulturę disco w Nowym Jorku. Oba gatunki narodziły się z potrzeby zaspokojenia specyficznych subkultur, a wraz ze wzrostem popularności zmieniły całą scenę. Wywieszanie tabliczek z napisem „no jits” miało „sprawić, by poczuli się niechciani. I wtedy scena zaczęła się samozniszczać”. Jednak, mimo że istnieją wyraźne paralele między klubami house i disco, wydawało się to raczej odwróceniem ról. Bardziej elitarni słuchacze house’u nie chcieli rozcieńczać swoich klubów i kultury. 

 Pokazując klub Frankie Knuckles, film dał wgląd w ówczesną scenę klubową i energiczne, duszne, napędzane narkotykami imprezy, które uosabiał house. „House był uczuciem, buntowniczym gustem muzycznym, sposobem na zadeklarowanie, że jest się w temacie” 

  Z muzyką house związane są co najmniej trzy style tańca: Jacking, Footwork i Lofting.Style te obejmują różnorodne techniki i podstyle, w tym łyżwiarstwo, tupanie i shuffle steps .Style tańca house mogą obejmować ruchy z wielu innych form tańca, takich jak slamdancing], waacking, voguing, taniec afrykański, latynoamerykański, brazylijski (w tym capoeira), taniec jazzowy, Lindy Hop, stepowanie i taniec współczesny. Taniec house koncentruje się na zmysłowości ciała i uwalnianiu się w ekstazie - bez obaw o zewnętrzne bariery. Jednym z głównych elementów tańca house jest „jack” lub „jacking”- styl stworzony we wczesnych latach chicagowskiego house’u, który pozostawił swój ślad w licznych tytułach płyt, takich jak „Time to Jack” Chipa E. z EP-ki „Jack Trax” (1985), „Jack’n the House” (1985) Farleya „Jackmastera” Funka (1985) czy „Jack Your Body” Steve’a „Silka” Hurleya (1986). Polega on na poruszaniu tułowia w przód i w tył w rytm muzyki, niczym fala. Mówi się, że cała praca nóg w tańcu house’owym ma swój początek w sposobie, w jaki jack przesuwa środek ciężkości w przestrzeni.

  Honorowy szyld z nazwą ulicy w Chicago dla muzyki house i Frankie Knuckles House, prawdopodobnie bardziej niż jakakolwiek inna forma muzyki afroamerykańskiej, zrodził wiele odgałęzień i rozpowszechnił swoje brzmienie na szeroką skalę. Popularność rytmu four-on-the-floor w muzyce tanecznej wywodzi się w dużej mierze z house. Wpłynął on, w pewnym stopniu, na garage house, muzykę jungle, eurodance, electropop, dubstep, a nawet na pewne elementy rocka alternatywnego i hip-hopu. Bardziej bezpośrednie odnogi house'u (np. acid house) również wyróżniają się swoimi odgałęzieniami, które rozszerzają drzewo genealogiczne chicagowskiej odmiany. House czerpie również z elementów tradycji muzycznych innych brzmień. Najbardziej zauważalny jest wpływ disco -protoplasta gatunku, Frankie Knuckles, sam był nowojorskim DJ-em disco. Pod wieloma względami house był niskobudżetową rekonstrukcją disco, wykorzystującą syntezatory, sekwencery i samplery zamiast orkiestr i wykonawców na żywo. Disco uczestniczyło również, w mniejszym stopniu, w kulturze soundsystemowej typowo karaibskich form muzyki tanecznej. 

Chicago house
Style żródłowe:	Hi-NRG,Italo disco,post-disco,electro,Industrial music
żródła kulturowe:	1983, Chicago, U.S.
Typowe instrumenty :
Okres popularności:	-
Pochodne formy:	Detroit techno,techno,acid house,deep house
Subgenres
Hip house,ghetto house,italo house

Hi-NRG

Hi-NRG (wymawiane „high energy”) to gatunek szybkiej muzyki disco lub elektronicznej
muzyki tanecznej, który narodził się pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych XX wieku. Jako gatunek muzyczny, charakteryzujący się szybkim tempem, staccato rytmów hi-hatu (i schematem four-on-the-floor), pogłosowym „intensywnym” wokalem i „pulsującymi” oktawowymi liniami basowymi, wywarł on szczególny wpływ na scenę disco. 

 To, czy hi-NRG jest bardziej zorientowane na rocka niż standardową muzykę disco, pozostaje kwestią opinii. Hi-NRG może być mocno syntezowane, ale nie jest to warunek konieczny, a to, czy jest pozbawione „funkowości”, zależy od gustu odbiorcy. Z pewnością wielu artystów wykonuje wokale w stylu R&B i soul w utworach hi-NRG.  Tempo tego gatunku waha się od 120 do 140 uderzeń na minutę. Podane tu tempa nie reprezentują pełnego zakresu uderzeń (BPM) utworów hi-NRG; tempa te pochodzą raczej z jednego źródła, którym nie jest eksperckie odniesienie muzyczne, lecz socjologiczne badanie kultury tanecznej. Teksty bywają jawnie kiczowate, kiczowate, ironiczne, seksualnie sugestywne z podwójnym znaczeniem, ale także okazjonalnie sentymentalne lub ckliwe.

  Brzmienie energetycznych utworów tanecznych, zwłaszcza elektronicznych lub disco, jest natychmiast rozpoznawalne dzięki ikonicznym liniom basowym, zapoczątkowanym przez producenta Giorgio Morodera, często programowanym w powtarzających się sekwencjach basowych, zwłaszcza szesnastkowych, co jest charakterystyczne dla brzmienia elektronicznych utworów tanecznych hi-NRG, jak w utworze „I Feel Love” w wykonaniu Donny Summer, wyprodukowanym przez Morodera. Rytm charakteryzuje się energicznym, staccato, sekwencyjnym brzmieniem syntezatora z oktawowymi liniami basowymi lub/i gdzie bas często zastępuje hi-hat, naprzemiennie zamieniając bardziej dźwięczny dźwięk z dźwiękiem stłumionym, aby zaznaczyć tempo nagrania. Często występuje również intensywne użycie dźwięku klaskania, znanego z automatów perkusyjnych. 

 Jedną z form hi-NRG, wykonywaną przez artystów Megatone Records i Iana Levine'a, jest każda szybsza muzyka disco i taneczna, niezależnie od tego, czy zawiera oktawowe linie basowe, czy nie, często zawierająca covery „klasycznych” hitów Motown (Boys Town Gang) i piosenek z lat 80-tych, a często „teatralna” w wykonaniu, z udziałem muzyków (i muzyków) z żartobliwymi diwam i oraz muzyków, czasami w „drag” (Sylvester, Divine), kabaretach/teatrze muzycznym (Vicki Sue Robinson, Sharon Redd). Ten styl, którym inspirował się Stock Aitken Waterman, cieszył się w latach 80-tych XX wieku ogromnym kultem wśród bywalców klubów gejowskich, zwłaszcza wśród czarnoskórych i białych gejów z San Francisco. 

 Druga forma, będąca prekursorem włosko-japońskiego „eurobeatu”, z wpływami techno i wczesnego chicagowskiego house’u, koncentruje się przede wszystkim na charakterystycznych sekwencjach „skoków basowych o oktawę” i w tej formie hi-NRG zdołało wkroczyć do głównego nurtu dzięki Stacey Q, Kim Wilde i Laurze Branigan. Oktawowe linie basowe występują również w electroclashu i w obu przypadkach można je odnaleźć w synth-popu, a jeszcze dalej w Giorgio Moroderze („I Feel Love”).

  Donna Summer została przepytana na temat jej singla „I Feel Love”, który był głównie elektronicznym, stosunkowo szybkim utworem euro disco bez silnego elementu funkowego. W wywiadzie powiedziała, że ​​„ta piosenka stała się hitem, ponieważ ma energetyczny klimat”. Po tym wywiadzie określenie „wysoka energia” zaczęto coraz częściej odnosić do muzyki disco o szybkim tempie, zwłaszcza do utworów zdominowanych przez elektroniczne brzmienia. Próg tempa dla disco o wysokim tempie wynosił około 130–140 uderzeń na minutę. W latach 80-tych termin „wysoka energia” stylizowano na „hi-NRG”. Artyści eurobeatu, dance-popu i freestyle'u, tacy jak Shannon, Stock Aitken & Waterman, Taylor Dayne, Freeez i Michael Sembello, również byli określani jako „hi-NRG” w Stanach Zjednoczonych. 

 W latach 80-tych „hi-NRG” odnosiło się nie tylko do jakiejkolwiek muzyki disco/dance o szybkim tempie, ale do konkretnego gatunku, tylko w pewnym stopniu przypominającego disco. Ian Levine, DJ hi-NRG, DJ w londyńskim klubie Heaven w początkach jego działalności, a później producent muzyczny, definiuje hi-NRG jako „melodyjną, prostą muzykę taneczną, niezbyt funkową”. Dziennikarz muzyczny Simon Reynolds dodaje: „Kluczowa była ta non-funkowość. Bardziej trzaskający niż swingujący, biały, europejski klimat hi-NRG był akcentowany przez basowe brzęczenie, przypominające podskakiwanie tyłkiem na końcu każdego taktu”.

 Muzyka disco w szybkim tempie sięga połowy lat 70-tych XX wieku. Pierwszą piosenką hi-NRG był utwór „I Feel Love” Donny Summer z 1977 roku. Inne wczesne przykłady obejmują kilka brytyjskich utworów disco autorstwa Biddu i Patricka Hernandeza („Born to Be Alive”) z 1979 roku. Na początku lat 80-tych XX wieku muzyka high-energy zyskała umiarkowaną popularność w Europie; Choć na scenie tanecznej przeciwstawiał się zarówno euro disco, jak i electro, stał się mainstreamowy w społeczności gejowskiej w Stanach Zjednoczonych. Hi-NRG opierał się na technologii i skupiał się na „niewiarygodnie atletycznym tańcu, bionicznym seksie i nadludzkiej wytrzymałości”.W Jednakże, generalnie ograniczało się to do ciał mężczyzn, o czym świadczą utwory zatytułowane „Menergy” i „So Many Men, So Little Time”. Producenci tacy jak Bobby Orlando i Patrick Cowley stworzyli „dźwiękową fantazję o futurystycznym klubie, w którym grają wyłącznie muzycy z zespołu Tom of Finland”.

W tym samym okresie gatunek muzyczny określany jako „hi-NRG” (EDM) zyskał popularność w Kanadzie i Wielkiej Brytanii. Najpopularniejszymi zespołami tego stylu są Trans-X i Lime. Gatunek ten jest również blisko spokrewniony ze space disco; do zespołów tego gatunku należą Koto, Laserdance i Cerrone. Brzmienie hi-NRG wpłynęło również na muzykę techno i house.

W 1983 roku w Wielkiej Brytanii magazyn muzyczny Record Mirror zaczął publikować cotygodniowe zestawienie hi-NRG. Styl ten wszedł do głównego nurtu brytyjskiego, z hitami na brytyjskich listach przebojów pop i dance (a następnie na amerykańskich), takimi jak „Searchin' (I Gotta Find a Man)” Hazell Dean i „High Energy” Evelyn Thomas. W połowie lat 80-tych do producentów hi-NRG na listach przebojów dance i pop należeli Ian Levine i Stock Aitken Waterman, którzy współpracowali z wieloma różnymi artystami. Stock Aitken Waterman wydał dwa z najbardziej udanych singli hi-NRG w historii- produkcje Dead or Alive „You Spin Me Round (Like a Record)” (1. miejsce w Wielkiej Brytanii, 1. miejsce w Kanadzie, 11. miejsce w USA w 1985 roku) oraz Bananarama „Venus” (1. miejsce w USA, 1. miejsce w Kanadzie, 8. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1986 roku). W pewnym sensie zamknęli też koło, pisząc i produkując przebój Donny Summer z 1989 roku „This Time I Know It's for Real” (3. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii, 7. miejsce w Kanadzie, 7. miejsce w USA). 

 Amerykański magazyn muzyczny Dance Music Report publikował listy przebojów hi-NRG (i powiązane z nimi wiadomości branżowe) w połowie i pod koniec lat 80-tych, gdy gatunek ten osiągnął szczyt popularności. Jednak do 1990 roku techno i rave wyparły hi-NRG pod względem popularności w wielu klubach tanecznych. Mimo to muzyka hi-NRG jest nadal produkowana i grana w różnych formach, w tym w wielu zremiksowanych wersjach popularnych hitów popowych, niektóre z ponownie nagranym wokalem. Później, w latach 90-tych, narodziła się muzyka nu-NRG, odmiana muzyki trance, która wyewoluowała z hi-NRG. 

Disco

Disco to gatunek muzyki tanecznej i subkultura, która wyłoniła się pod koniec lat 60-tych
XX wieku na amerykańskiej scenie nocnego życia, szczególnie w społecznościach afroamerykańskich, włosko-amerykańskich, latynoskich i queer. Jej brzmienie charakteryzują rytmy four-on-the-floor, synkopowane linie basowe, sekcje smyczkowe, instrumenty dęte i dęte, pianina elektryczne, syntezatory i elektryczne gitary rytmiczne. Dyskoteki jako miejsce spotkań były w dużej mierze wynalazkiem francuskim, sprowadzonym do Stanów Zjednoczonych wraz z otwarciem Le Club, restauracji i klubu nocnego tylko dla członków, zlokalizowanego przy 416 East 55th Street na Manhattanie, przez francuskiego emigranta Oliviera Coquelina, w sylwestra 1960 roku.

 

  Muzyka disco jako gatunek narodziła się jako mieszanka muzyki z miejsc popularnych wśród Afroamerykanów, Latynosów i Amerykanów włoskiego pochodzenia w Nowym Jorku (zwłaszcza na Brooklynie) i Filadelfii od końca lat 60-tych do połowy lat 70-tych XX wieku. Disco można postrzegać jako reakcję kontrkultury lat 60-tych XX wieku zarówno na dominację muzyki rockowej, jak i ówczesną stygmatyzację muzyki tanecznej.

 

  W okresie popularności disco w Stanach Zjednoczonych w latach 70-tych XX wieku rozwinęło się kilka stylów tanecznych, w tym „the Bump”, „the Hustle”, „the Watergate”, „the Continental” i „the Busstop”. W latach 70-tych XX wieku muzyka disco rozwijała się dalej, głównie za sprawą artystów ze Stanów Zjednoczonych, a także z Europy. Podczas gdy artyści zyskiwali uwagę opinii publicznej, producenci płytowi pracujący za kulisami odegrali ważną rolę w rozwoju tego gatunku. 

 

Pod koniec lat 70-tych XX wieku w większości dużych miast USA kwitła scena klubów disco, a DJ-e miksowali utwory taneczne w klubach takich jak Studio 54 na Manhattanie, popularnym miejscu wśród celebrytów. Bywalcy klubów nocnych często nosili drogie, ekstrawaganckie stroje, składające się głównie z luźnych, zwiewnych spodni lub sukienek, zapewniających swobodę ruchów podczas tańca. W dyskotece kwitła również subkultura narkotykowa, szczególnie narkotyki, które wzmacniały doznania podczas tańca przy głośnej muzyce i błyskających światłach, takie jak kokaina i quaalude. Te ostatnie były tak powszechne w subkulturze disco, że nazywano je „disco biscuits”. Kluby disco kojarzono również z rozwiązłością, co było odzwierciedleniem rewolucji seksualnej tej epoki w historii popkultury. Filmy takie jak „Gorączka sobotniej nocy” (1977) i „Dzięki Bogu jest piątek” (1978) przyczyniły się do popularności disco. Disco straciło na znaczeniu jako główny trend w muzyce popularnej w Stanach Zjednoczonych po niesławnej Disco Demolition Night 12 lipca 1979 r. i nadal gwałtownie traciło na popularności w USA na początku lat 80-tych XX wieku; jednakże utrzymało popularność we Włoszech i niektórych krajach europejskich w latach 80-tych XX wieku, a w tym czasie zaczęło stawać się modne również w innych miejscach, w tym w Indiach i na Bliskim Wschodzie, gdzie elementy disco mieszały się z regionalnymi stylami folkowymi, takimi jak ghazale i taniec brzucha.

 

  Disco ostatecznie stało się kluczowym wpływem na rozwój elektronicznej muzyki tanecznej, muzyki house, hip-hopu, new wave, dance-punku i post-disco. Styl ten miał kilka odrodzeń od lat 90-tych XX wieku, a wpływ disco pozostaje silny w amerykańskiej i europejskiej muzyce pop. Odrodzenie trwa od początku lat 2010., a dużą popularność zyskał na początku lat 2020. Współcześni artyści kontynuują popularność tego gatunku, przybliżając go zupełnie nowemu, młodszemu pokoleniu.

 

1972
Fachowcy twierdzą różnie , a to że pierwszym nagraniem w nowej wówczas stylistyce disco było instrumentalne nagranie Love Unlimited Orchestra , którą założył i kierował Barry White zatytułowane ' Love Theme ' . Ja zaś twierdzę , że pierwszą piosenką która brzmiała porawnie w stylu disco była wersja przeboju Eltona Johna ' Your Song ' nagrana przez Billy Paula .
1973
' Love Theme ' nagrane przez Love Unlimited Orchestra Barry White'a dostało się na czołowe miejsca wielu list przebojów w USA .
1974
Ten rok uznaje się za pierwszy rok disco . Innymi słowy pojawiło się kilka przebojów , które brzmiały zupełnie inaczej niż dotychczasowa muzyka . Najważniejsze jest jednak to , że były one w głównej mierze przeznaczone do tańca w nowego typu klubach nazwanych początkowo Discothque . Wkrótce jednak przyjęła się ( jak to zwykle w Ameryce ) skrócona nazwa - Disco . Na rynku płytowym ukazały się i zdobyły ogromną popularność następujące hity :

' Never Can Say Goodbye ' - GLORIA GAYNOR 
' Lady Of The Night ' - pierwszy album DONNY SUMMER 
' Waterloo ' - ABBA 
' Rock The Boat ' - THE HUES CORPORATION 
' Everlasting Love ' - CARL CARLTON 
' Doctor's Orders - CAROL DOUGLAS 
' You're The First , The Last , My Everything ' - BARRY WHITE 
' Rock Your Baby ' - GEORGE MCRAE 

1975
Ogromnym światowym przebojem staje się nagranie Donny Summer ' Love To Love You Baby ' . Pierwsze duże przeboje nagrywają także zespoły : Earth Wind & Fire , KC & Sunshine Band , Hot Chocolate , Kool & The Gang , The Tramps , Commodores . Van McCoy sprzedał ponad milion egzemplarzy singla ' The Hustle ' . Bee Gees powracają na listy hitów z piosenką ' Jive Talking ' . Pojawia się też stylistyka / brzmienie określane potem jako EuroDisco . Za pierwsze nagranie tego brzmienia uznaje się piosenkę ' Fly Robin Fly ' tria Silver Convention. W 1975 roku było jeszcze kilka innych znaczących przebojów disco , a mianowicie :
This Is It - MELBA MOORE ,
Hold Back The Night - THE TRAMPS ,
Sending Out a S.O.S - RETTA YOUNG ,
Boogie Fever - THE SYLVERS ,
Mama Mia - ABBA ,
Lady Bump - PENNY McLEAN ,
Kong Fu Fightin - CARL DOUGLAS .
1976
W tym roku pierwszy przebój w stylu disco miała renomowana firma płytowa Motown . Piosenka nazywa się ' Love hangover ' , a nagrała ją Diana Ross . Abba dostaje się pierwszy raz na pozycję nr 1 USA TOP 100 z piosenką 'Dancing Queen ' . Pojawiają się i to z wielkim sukcesem pierwsze żeńskie grupy wokalne : The First Choice z nagraniem ' Doctor Love ' oraz The Ritchie Family z przebojem ' The Best Disco In Town ' . Sukces odnosi Andrea True Connection i nagranie ' More , More , More ' oraz Tina Charles z przebojem ' I Love To Love '.
W 1976 roku wielkimi przebojami były także piosenki :
Turn The Beat Around - VICKY SUE ROBINSON ,
Don't Leave Me This Way - THELMA HOUSTON ( mama Whitney Houston ) ,
Boogie Nights - HEATWAVE ,
Nice & Slow - JESSIE GREEN ,
Yes Sir I Can Boogie - BACCARA ,
Love In C Minor - CERRONE ,
Shake , Shake , Shake - KC & SUNSHINE BAND ,
Daddy Cool - BONEY M .
1977
W tym roku wyprodukowano pierwszy film disco - SATURDAY NIGHT FEVER , w którym główną rolę zagrał utalentowany John Travolta . Dzięki wspaniałej muzyce napisanej i nagranej do tego filmu ( Styin' Alive , How Depp Is Your Love , Night Fever ) Bee Gees stają się zespołem nr 1 na świecie .
W 1977 roku ( choć nikt tego tak wówczas nie odczytywał ) narodziła się muzyka techno . Donna Summer i jej genialny producent Giorgio Moroder nagrywają elektroniczny hicior ' I Feel Love ' w niespotykanym jak na tamte czasy , szybkim rytmie 125 bpm . Inym niezwykle ważnym ( jak się później okazało ) wydarzeniem było nagranie pierwszej płyty przez grupę Chic . Z tego właśnie albumu pochodziły ich pierwsze bardzo specyficznie brzmiące światowowe hity : ' Everybody Dance ' i ' Dance , Dance , Dance ' . Kultowa potem firma płytowa Salsoul wydała pierwszego singla , piosenkę ' Runaway ' nagraną przez Loleattę Holloway i Salsoul Orchestra kierowaną przez utalentowanego Vincenta Montanę . Pod koniec 1977 roku Grace Jones osiąga szczyty list przebojów hitem ' La Vie En Rose ' .
Inne ogromne przeboje 1977 roku to :
Best Of My Love - THE EMOTIONS ,
Fantasy - EARTH WIND & FIRE , Disco Inferno - THE TRAMPS ,
I gotta Keep Dancin' - CARRIE LUCAS ,
Zodiacs - ROBERTA KELLY ,
Let's Be Young Tonight - JERMAINE JACKSON ,
Native New Yorker - ODYSSEY ,
Ma Baker - BONEY M .
1978
To był najznakomitszy rok ery disco !!! Wielki przebój ma ponownie Gloria Gaynor - piosenka nazywa się ' I Will Survive ' . Chaka Khan po odejściu od zespołu Rufus nagrała swój pierwszy przebój ' I'm Every Woman ' . Na ekranach kin pojawia się drugi po ' Saturday Night Fever ' film disco , a mianowicie ' Thank God It's Friday ' . Wielkim hitem z tego filmu okazała się piosenka Donny Summer - ' Last Dance ' . Dominujące tego roku disco hiciory to :
Hot Shot - KAREN YOUNG ,
Keep On Jumpin - MUSIQUE ,
Le Freak - CHIC ( pierwotnie nagranie miało nosić tytuł ' Fuck Of ' ) ,
MacArthur Park - DONNA SUMMER ,
More Than A Woman - TAVARES ,
Souvenirs - VOYAGE ,
Got To Be Real - CHERYL LYNN ,
Shake Your Grove Thing - PEACHES & HERB ,
Shame - EVELYN CHAMPAGNE KING ,
Blame It On The Boogie - JACKSONS ,
Get Off - FOXY ,
Let's All Chant - MICHAEL ZAGER BAND .
1979
Kolejny fantastyczny rok sukcesów disco . Pojawiają się ( jak się potem okazało ) gwiazdy jednego , ale jakże ogromnego przeboju : ANITA WARD - Ring My Bell , ALICIA BRIDGES - I Love The Nightlife , CHARO - Dance A Little Bit Closer , LAURA TAYLOR - Dancin' In My Feet .
Donna Summer ma w tym roku aż 5 hitów na topie , jednym z nich jest piosenka ' Hot Stuff ' . 16 letnia France Joli ma przebój zatytułowany ' Come To Me ' . Kilka wspaniałych duetów nagrywa nie mniej wspaniałe przeboje : Donna Summer i Barbara Stereisand ' No More Tears ( enough is enough ) , Rick James i Teena Marie - I'm a Sucker For Your Love , Earth Wind & fire oraz The Emotions - Boogie Wonderland . Bernard Edwards i Nile Rogers z grupy Chic zostają wziętymi i sławnymi producentami nagrań innych wykonawców . Produkują między innymi przeboje Sister Sledge - We're Family oraz Sheila B. Devotion - Spacer .
W 1979 roku narodziła się też oficjalnie muzyka Rap . Zespół Sugarhill Gang wydał singla ' Rapper's Delight ' . Pod koniec roku Lipps Inc. podbił świat przebojem ' Funkytown ' . W 1979 roku duży sukces odniosły też przeboje :
Boogie Woogie Dancin' Shoes - CLAUDIA BARRY ,
Hot Stuff oraz Bad Girls - DONNA SUMMER ,
He's The Greatest Dancer - SISTER SLEDGE ,
The Boss - DIANA ROSS .
1980
Irene Carra zdobywa szczyty list przebojów nagraniem ' Fame ' . Kool & The Gang zaprezentowali swój nowy mega hit ' Celebration ' . Nile Rogers i Bernard Edwards natomiast wyprodukowali dwa wielkie przeboje Diany Ross - ' I'm Coming Out ' i ' Upside Down ' . Na szczytach list przebojów znaleźli się też :
S.O.S BAND - Take Your Time ,
SHARON REDD - Can You Handle It ,
VOYAGE - I Love You Dancer ,
EARTH WIND & FIRE - Let's groove ,
A TASTE OF HONEY - Resque Me .
1981
Pierwszy rok wyraźnego słabnięcia zainteresowania muzyką disco . Przeboje , których sukces był zauważalny to : KOOL & THE GANG - Get Down On It , ODYSSEY - Going Back To My Roots , BB&Q; BAND - On The Beat .
1982
Fachowcy określają ten rok jako ostatni z fantastycznej ery disco . Było jeszcze kilka znakomitych przebojów , ale dało się odczuć początek końca - niestety !!! Na listach przebojów zagościli :
EVELYN CHAMPAGNE KING - Love Come Down ,
INDEEP - Last Night The DJ Saved My Life ,
PATRICE RUSHEN - Forget Me Nots ,
Whispers - It's A Love Thing ,
RITCHIE FAMILY - I'll Do My Best For You Baby ,
GALAXY - Dancin' Tight ,
DONNA SUMMER - Love Is Iin Control .
1983 - 1985
W tych latach wszyscy artyści disco próbowali jakoś przetrwać . Niektórzy zupełnie niepotrzebnie próbowali zmienić nieco styl wykonywanej muzyki . Wielu artystów disco w tym to właśnie okresie zniknęło bezpowrotnie z rynku .
LATA '90 W latach '90 kilku z największych artystów ery disco ciągle utrzymywało się na powierzchni . Donna Summer dużo koncertowała . Podobnie Bee Gees , Kool & The Gang , Boney M , Gloria Gaynor , Earth Wind & Fire . Tak naprawdę disco nie zaginęło bezpowrotnie . Wiele starych hitów jest dzisiaj przerabianych przez tzw. Deejayów Gwiazdorów . Jest to dowód na to , że era disco była jednym z najbardziej twórczych okresów w historii przemysłu muzycznego i nagraniowego .  

Disco
Style żródłowe:	Philadelphia soul, funk ,psychedelic soul ,pop
żródła kulturowe:	póżne lata 60-te-początek lat 70-tych, Filadelfia,Nowy Jork
Typowe instrumenty :	-
Okres popularności:	lata 70-te w USA,Europa
Pochodne formy:	Europop,dance-pop,house,post-disco,post-punk,hip-hop,new wave,synth-pop,acid jazz
Subgenres
Italo disco,Cosmic disco,Eurodisco,Space disco,Hi-NRG,Disco polo,Nu-disco

Neo soul

Neo soul (czasami nazywany soulem progresywnym) to gatunek muzyki popularnej. Termin ten został ukuty przez przedsiębiorcę branży muzycznej Kedara Massenburga pod koniec lat 90-tych XX wieku w celu wypromowania i opisania stylu muzycznego, który wyłonił się z soulu i współczesnego R&B. Wywodząc się z muzyki soul, neo soul wyróżnia się mniej konwencjonalnym brzmieniem niż jego współczesny odpowiednik R&B, z elementami funku, jazzu fusion, hip-hopu i rocka. Dziennikarze muzyczni doceniają jego świadome teksty. Neo soul rozwinął się w latach 80-tych i na początku lat 90-tych XX wieku przez Afroamerykanów w Stanach Zjednoczonych jako ruch odrodzenia soulu. Odniósł sukces pod koniec lat 90-tych XX wieku, dzięki komercyjnym i krytycznym przełomom kilku artystów, w tym D'Angelo, Maxwella, Erykah Badu i Lauryn Hill. Ich muzyka była promowana jako alternatywa dla ówczesnego, napędzanego przez producentów i cyfrowego R&B, choć wielu z nich podchodziło do tego terminu z mieszanymi uczuciami.

 

 Od czasu swojej początkowej popularności w mainstreamie i wpływu na brzmienie współczesnego R&B, neo soul rozwijał się i był zróżnicowany muzycznie dzięki twórczości zarówno amerykańskich, jak i międzynarodowych artystów. Jego obecność w mainstreamie osłabła w latach 2000., choć nowsi artyści pojawili się dzięki bardziej niezależnym metodom marketingu swojej muzyki. W swojej książce „The Essential Neo Soul” (2010) dziennikarz muzyczny i krytyk kultury Chris Campbell pisze, że chociaż gatunek ten był „rażąco źle rozumiany”, istnieje „historyczne i społeczne znaczenie, które uzasadnia jego określenie jako współczesnego oblicza alternatywnej, progresywnej muzyki soul (zarówno w kręgach undergroundowych, jak i overgroundowych), wraz z odrębnym pochodzeniem i ewolucją rozwoju”. Według Marka Anthony'ego Neala „neo-soul i jego różne wcielenia pomogły na nowo zdefiniować granice i kontury czarnego popu”. Z definicji neo-soul to paradoks. Neo oznacza nowy. Soul jest ponadczasowy. Wszyscy artyści neo-soulu, na różne sposoby, balansują, eksplorując klasyczne idiomy soulowe, a jednocześnie wplatając żywą, pulsującą obecność w sprawdzone formuły. Humanizują R&B, które często sprowadzano do produktu dopracowanego fabrycznie. Podobnie jak sushi, neo-soul jest wystarczająco świeży, by podawać go na surowo. 

 

Termin „neo soul” został ukuty przez Kedara Massenburga z Motown Records pod koniec lat 90-tych XX wieku jako kategoria marketingowa po komercyjnym przełomie takich artystów jak D'Angelo, Erykah Badu, Lauryn Hill i Maxwell. Sukces debiutanckiego albumu D'Angelo z 1995 roku, „Brown Sugar”, został uznany przez wielu publicystów i krytyków muzycznych za inspirację do powstania tego terminu. W wywiadzie dla magazynu „Billboard” z 2002 roku Massenburg stwierdził, że klasyfikacje gatunkowe są często niepopularne, ponieważ mogą sugerować krótkotrwały trend. Massenburg uważał jednak, że istnieje potrzeba promowania artystów tego gatunku, aby słuchacze rozumieli, czego słuchają. W artykule z 2010 roku dla PopMatters, dziennikarz muzyczny Tyler Lewis stwierdził, że neo soul spotkał się z wieloma kontrowersjami: „Biorąc pod uwagę sposób, w jaki czarną muzykę nazywali (zazwyczaj) outsiderzy od czasów bluesa, reakcja na tę nazwę artystów, którzy rzekomo wpisują się w kategorię „neo-soul”, stanowi wspaniały przykład samostanowienia Afroamerykanów w branży, która wciąż jest kurczowo przywiązana do wąskich definicji i wizerunków osób czarnoskórych”. Jason Anderson z CBC News porównuje etymologię neo soulu do etymologii „nowej fali” i komentuje: „neo-soul to wciąż skuteczny termin opisujący połączenie szykownej nowoczesności i uświęconej tradycją, które wyróżniało najlepsze przykłady tego gatunku. Artyści neo-soulu starali się patrzeć zarówno wstecz, jak i w przyszłość, wierząc, że istnieje kontinuum”. 

 

 Termin ten zyskał szerokie zastosowanie wśród krytyków muzycznych i publicystów piszących o artystach i albumach związanych z musicalem styl. Profesor studiów afroamerykańskich Mark Anthony Neal opisał neo soul jako „wszystko od awangardowego R&B do organicznego soulu… produkt próby rozwinięcia czegoś poza normą w R&B”.Według publicystów muzycznych, dzieła tego gatunku są w większości zorientowane na albumy i wyróżniają się muzykalnością i produkcją, włączając „organiczne” elementy klasycznej muzyki soul z wykorzystaniem instrumentów na żywo, w przeciwieństwie do bardziej zorientowanego na single, opartego na hip-hopie i napędzanego przez producenta podejścia do samplowania współczesnego R&B. Neo soul zawiera również elementy muzyki elektronicznej, jazz fusion, funku, rapu, gospel, rocka, reggae i muzyki afrykańskiej. W swojej książce „Musical Rhythm in the Age of Digital Reproduction” autorka tekstów o muzyce Anne Danielsen napisała, że ​​neo soul pod koniec lat 90-tych XX wieku charakteryzował się rozwojem muzycznym, który był częścią „znacznego wzrostu eksperymentów muzyków z rytmami i manipulowania nimi na poziomie mikrorytmicznym - czyli na poziomie granej muzyki, który zwykle rozumie się w kategoriach fraz. Zauważając, że większość artystów tego gatunku to piosenkarze i autorzy tekstów, autorzy tekstów uznali ich teksty za bardziej „świadome” i o szerszym zakresie niż u większości innych artystów R&B. AllMusic nazywa to „w przybliżeniu analogicznym do współczesnego R&B”.Dimitri Ehrlich z Vibe powiedział, że „kładą nacisk na mieszankę eleganckiego, z domieszką jazzu R&B i stonowanego hip-hopu, z wysoce specyficznym, głęboko osobistym podejściem do miłości i polityki”.Dziennikarze muzyczni zauważyli, że artyści neo soulu to głównie kobiety, co kontrastuje z marginalizowaną obecnością kobiet w głównym nurcie hip-hopu i R&B. Jason Anderson z CBC News nazwał neo soul „krętym, przebiegłym, ale „bezczelnie szczera” alternatywa i „rodzaj azylu dla słuchaczy zniechęconych hedonizmem mainstreamowego hip-hopu i klubowych jamów”. 

 

 Artyści neo soul są często kojarzeni z alternatywnymi stylami życia i modą, w tym z organicznym jedzeniem, kadzidłem i dzianinowymi czapkami. Według publicysty muzycznego Petera Shapiro, sam termin odnosi się do stylu muzycznego, który czerpie inspirację ze starszych stylów R&B oraz muzyków bohemy poszukujących odrodzenia soulu, jednocześnie odróżniając się od bardziej współczesnych brzmień swoich mainstreamowych odpowiedników R&B.W artykule z 1998 roku na temat neo soulu, dziennikarz „Time’a” Christopher John Farley napisał, że wokaliści tacy jak Hill, D’Angelo i Maxwell „łączą chęć kwestionowania muzycznej ortodoksji”.Miles Marshall Lewis skomentował, że neo soul lat 90. „zawdzięczał swój raison d’être supergwiazdom soulu lat 70., takim jak Marvin Gaye i Stevie Wonder”, dodając, że „na koncertach, Erykah Badu i D'Angelo regularnie coverowali Chakę Khan, Ohio Players i Ala Greena, aby jasno pokazać ich pochodzenie. Wymieniając Tony'ego! Toni! Toné! jako prekursora gatunku, Tony Green z Vibe uważał, że grupa była pionierem „cyfrowo-analogowego brzmienia hybrydowego” neo soulu i „dramatycznie odświeżyła zdigitalizowaną pustynię, jaką był R&B pod koniec lat 80-tych.” Artyści neo soulu w latach 90-tych XX wieku byli silnie inspirowani eklektycznym brzmieniem i łagodną instrumentacją wspólnej pracy Gila Scotta-Herona i Briana Jacksona w latach 70-tych XX wieku. All About Jazz cytował Jacksona jako „jednego z pierwszych architektów” brzmienia, a jego wczesną pracę ze Scottem-Heronem jako „inspirujący i muzyczny kamień z Rosetty dla ruchu neo soul”.

Garage Psych

Rock garażowy, którego początki sięgają wczesnych lat 60-tych,
był głównie amerykańskim ruchem, w którym występowały zespoły garażowe inspirowane R&B, grające na gitarach elektrycznych i organach. Był to głównie domena niewykształconych nastolatków, zafascynowanych efektami dźwiękowymi, takimi jak wah-wah i fuzz, i opierających się w dużej mierze na riffach. Muzyka później zlała się w psychodelię.

 

 Amerykańskie zespoły garażowe zachowały surowość i energię rocka garażowego, jednocześnie włączając do swoich wersji muzyki psychodelicznej jego zastosowanie ciężkich przesterów, sprzężeń zwrotnych i warstwowych efektów dźwiękowych, co dało początek wczesnym przykładom „acid rocka”.Bisport i Puterbaugh, którzy zdefiniowali acid rock jako intensywną lub surową formę psychodelii, zaliczają „garażową” psychodelię do etykiety „acid rocka” częściowo ze względu na jej „energię i sugestię psychicznego przeciążenia”.[ Do przykładowych zespołów grających garażowo-psychodeliczny gatunek należą Blues Magoos, the Electric Prunes i the Music Machine.

 

  Utwór Count Five „Psychotic Reaction”, jeden z pierwszych udanych utworów acid (lub psychodelicznego) rocka, zawierał cechy, które miały zdefiniować acid rock: wykorzystanie sprzężenia zwrotnego i przesterowania, zastępujących bardziej melodyjne gitary elektryczne z wczesnego rocka. Najwcześniejsze znane użycie terminów „garażowy punk” lub „garażowy rock” pojawiło się w notatkach Lenny'ego Kaye'a do utworu po utworze na składance antologicznej Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968 z 1972 roku, gdzie opisywał on utwór zespołu Shadows of Knight jako „klasyczny garażowy punk”. W tamtym czasie termin „punk rock” odnosił się do garażowego rocka lat 60-tych XX wieku, a notatki na okładce kompilacji zawierają jedno z najwcześniejszych znanych zastosowań tego terminu.

 

 Muzykolog Simon Frith podaje, że Nuggets to przykład garażowej psychodelii lat 60-tych XX wieku, a kompilacja stanowi uosobienie przenikania się garażowego rocka lat 60-tych z wczesną psychodelią. Zespoły takie jak Count Five z singlem „Psychotic Reaction” z 1966 roku zawierały niektóre z najwcześniejszych cech, które później zdefiniowały acid rock, takie jak podkreślenie sprzężenia zwrotnego i przesterowania gitary nad tradycyjną instrumentacją rockową.Inna grupa uwzględniona na albumie Nuggets, 13th Floor Elevators z Austin w Teksasie, zaczynała jako zespół grający rock garażowy, zanim stała się jednym z oryginalnych wczesnych zespołów acid rockowych i pionierów rocka psychodelicznego w ogóle, z brzmieniem składającym się z efektów gitarowych, piskliwego wokalu i „okazjonalnie szalonych” tekstów. Ich debiutancki album, The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators, zawierający garażowy rockowy hit „You're Gonna Miss Me”, był jednym z pierwszych albumów rocka psychodelicznego.

 

  W tym samym czasie nowojorski Blues Magoos nazywał swój zawodzący garażowy i bluesowy rock „muzyką psychodeliczną”, która coraz częściej była również określana jako „acid rock”.

Krytyk muzyczny Lester Bangs w eseju „Protopunk: The Garage Bands” z 1981 roku zauważył, że w połowie lat 60-tych amerykańskie zespoły rocka garażowego, takie jak Count Five, Seeds, Standells, Music Machine i Electric Prunes, zaczęły czerpać inspiracje z wczesnej sceny muzyki psychodelicznej: „Kolejna faza protopunku zbiegła się z rozwojem psychodelii i upadkiem folk rocka w 1966 roku. Teraz zespoły garażowe wkroczyły w swoją złotą erę, ponieważ nowe osiągnięcia techniczne, takie jak fuzztone i 12-strunowa gitara elektryczna, otworzyły naprawdę niesamowite możliwości brzmieniowe w zasięgu nawet najbardziej ograniczonych muzyków. Co więcej, mniej więcej w tym samym czasie, gdy odkrywali acid, wszyscy ci goście odkryli natychmiastowe ragi: aby przybliżyć brzmienia mistycznego Wschodu, wystarczyło grać gamy w górę i w dół na gryfie”.

Garage psych (lub „garażowy psychedelic rock”) to styl łączący rock psychodeliczny i garażowy, który pojawił się w połowie lat 60-tych XX wieku w Stanach Zjednoczonych, jako część krótkotrwałego, wczesnego rozwoju amerykańskiej psychodelii. Garażowy psych został zapoczątkowany przez zespoły garażowe, takie jak The Seeds, The Electric Prunes i The 13th Floor Elevators, które zaczęły odchodzić od dominującego stylu Frat Rock, włączając wpływy rozwijającego się ruchu psychodelicznego. Garażowi psych artyści zaczęli eksperymentować z surrealistycznym liryzmem, mniej konwencjonalnymi strukturami utworów, dysonansami, efektami fuzz, tanimi organami i różnymi efektami psychodelicznymi, zachowując jednocześnie proste, chwytliwe melodie i surową energię garażowego rocka, a także jego nacisk na format popowy. 

 

Zespoły takie jak The Seeds, The 13th Floor Elevators, The Music Machine i Count Five zadebiutowały w 1966 roku, na wczesnym etapie rozwoju amerykańskiej psychodelii (i przed premierami bardziej znanych amerykańskich zespołów, takich jak The Doors i Jefferson Airplane). W tym samym roku producenci Michael Lloyd i Kim Fowley pospieszyli z wykorzystaniem trendu garażowej psychodelii, szybko tworząc zespół studyjny o nazwie The Fire Escape, wymyślając fikcyjną historię, która przedstawiała go jako prawdziwy zespół garażowy, i wydając płytę długogrającą Psychotic Reaction, na której znalazły się covery kilku czołowych zespołów garażowej psychodelii tamtych czasów. Wśród nich znaleźli się Count Five (z utworem „Psychotic Reaction”, który stał się również tytułowym utworem albumu), The Music Machine, The Seeds oraz Question Mark i The Mysterians. Płyta zawierała również kilka autorskich kompozycji, w tym utwór Fowleya „The Trip”. 

 

Garażowa psychoterapia straciła na znaczeniu, gdy bardziej modne, psychodeliczne zespoły z Zachodniego Wybrzeża (zwłaszcza te ze sceny San Francisco Sound) zaczęły zyskiwać na popularności. Jednak już w 1972 roku ukazał się wpływowy album kompilacyjny „Nuggets: Original Artyfacts From the First Psychedelic Era 1965-1968” (skompilowany przez Lenny'ego Kaye'a z Patti Smith Group). Choć jego zakres wykraczał poza samą garażową psychikę, to zawierał on również utwory czołowych postaci tego gatunku - w tym The Electric Prunes, The Seeds, The 13th Floor Elevators, Count Five, The Chocolate Watchband i Nazz - przyczyniając się do ustanowienia kanonu garażowego psycho lat 60-tych. Kompilacja ta jest najbardziej znana z tego, że wywarła ogromny wpływ na punk rocka, ale od momentu wydania była również ważnym czynnikiem w odrodzeniu garażowego psycho, mimo że początkowo miała niewielki wpływ. 

 

 Wśród garażowych zespołów psychodelicznych XXI wieku znaleźli się Osees, Ty Segall, Black Lips, Allah-Las, King Gizzard & The Lizard Wizard i wielu innych. W 2012 roku King Gizzard & The Lizard Wizard wzięli udział w albumie w hołdzie Nuggets, „Nuggets: Antipodean Interpolations of the First Psychedelic Era”, na którym wystąpiło kilka współczesnych australijskich zespołów inspirowanych tą kompilacją.

Northern soul

Northern soul jest stylem muzycznym kojarzonym z taneczną muzyką i wynikającą z niej modą rozwijającą się
w północnej Anglii w końcu lat 60-tych.Na początku taniec zawierał elementy sportowe,jak:przerzut przez plecy i opuszczanie partnerki.
Muzyczną bazą tych popisów były amerykańskie utwory soulowe mało znanych wykonawców,w podkręconym tempie,bardzo podobne lub wręcz identyczne z nagraniami z Tamla Motown i mniej znanych wytwórni [Okeh Records] z Detroit i Chicago.
W 1970r brytyjscy wykonawcy tego nurtu nagrywali dla sieci supermarketów,a niedostatek płyt z wymaganym rytmem prowadził do odtwarzania ich z większą prędkością.Northern soul to także moda,która objawiała się noszeniem kręglarskich t-shirtów,bluz z otworami pośrodku czy też guzików o niezwykłych rozmiarach lub workowatych spodni.Większość fanów należała do specjalnych klubów organizowanych przy salach tanecznych i nosiła odznaki klubowe.Te najbardziej znane to Torch w Stoke,Mecca w Blackpool,Mojo w Sheffield i Twisted Wheel w Manchester.
Dla wielu northern soul jest bezsensownym terminem,poniważ nie odnosi się do żadnego nowego rodzaju muzyki,dla innych znaczy wszystko.W odróżnieniu od gatunków soul music,których nazwy pochodziły od nazw regionów w których powstawały lub od brzmienia ,northern soul wziął nazwę od miejsca gdzie ta muzyka była grana -w tanecznych klubach północnej Brytanii. 

Reprezantywni artyści

J.J. Barnes, Fontella Bass ,William Bell ,The Dells The Impressions ,Major Lance, The Tams, Jerry Butler Gene Chandler, Bobby Freeman, Major Harris, Leon Haywood Loleatta Holloway ,Walter Jackson, Marv Johnson, Gloria Jones Denise LaSalle ,Gloria Lynne, The Manhattans, Ann Cole

Reprezentatywne płyty

Cry to Me: The Best of Freddie Scott Freddie Scott Duke of Soul: The Brunswick Years Gene Chandler Everybody Loves a Good Time!: The Best of Major Lance Major Lance Iceman: The Mercury Years Jerry Butler It Will Stand The Showmen On Their Corner: The Best of the Dells One More Time: The Chess Years The Dells Billy Stewart Rescued: The Best of Fontella Bass Fontella Bass The Best of the Tams The Tams The Best of William Bell William Bell

Freakbeat

Freakbeat to luźno zdefiniowany podgatunek muzyki rockowej, rozwijany
głównie przez brytyjskie zespoły grające hard rock w okresie British Invasion i Swinging London w połowie i pod koniec lat 60. Gatunek ten łączy w sobie R&B, beat i wczesną psychodelię.

  W połowie i pod koniec lat 60-tych brytyjskie publikacje muzyczne używały terminu „muzyka freak-out” do opisania podgrupy zespołów rocka psychodelicznego. W Wielkiej Brytanii magazyn NME określił Creation mianem „muzyki freak-out”, choć autor artykułu stwierdził, że grupa „kategorycznie zaprzeczyła, jakoby miała cokolwiek wspólnego ze sceną freak-out”. W slangu narkotykowym „freak-out” oznaczało „bad trip” . 

W grudniu 1966 roku Beat Instrumental opublikował artykuł na temat muzyki freak-out, stwierdzając: Ta „freak-out” muzyka wymaga nieco wyjaśnienia. Count Five, ze swoim przebojem „Psychotic Reaction”, już trafił na listy przebojów w Ameryce i Wielkiej Brytanii. The Fingers, Kim Fowley, The Yardbirds, John’s Children i The Monkees również są częścią tego rosnącego ruchu, wywierając wpływ na listy przebojów. Jednak Mothers of Invention są uważani za najbardziej odjechanych z nich wszystkich. 

 W 1986 roku angielski dziennikarz muzyczny Phil Smee ukuł termin „freakbeat”, tworząc serię kompilacji Rubble, aby retrospektywnie zdefiniować brytyjską muzykę „freak-out” z połowy lat 60-tych. AllMusic pisze, że „freakbeat” jest luźno zdefiniowany, ale generalnie odnosi się do mniej znanych, ale zdecydowanych artystów epoki brytyjskiej inwazji.

  Wiele materiałów zebranych na wydanej w 2001 roku przez Rhino Records kompilacji „Nuggets II: Original Artyfacts from the British Empire and Beyond, 1964–1969” można zaklasyfikować jako freakbeat.Seria English Freakbeat to grupa pięciu albumów kompilacyjnych, wydanych pod koniec lat 80-tych przez AIP Records. Na płytach znalazły się nagrania wydane w połowie lat 60-tych przez angielskie zespoły rockowe z gatunku R&B i beat. Seria była kontynuacją albumu „Pebbles, Volume 6”, który sam nosił podtytuł „The Roots of Mod”, i był jedynym albumem w serii Pebbles poświęconym muzyce angielskiej. Kiedy w latach 90-tych XX wieku seria English Freakbeat została wznowiona na płytach CD, płyta Pebbles, Volume 6 LP została zaadaptowana na płytę CD English Freakbeat, Volume 6. 

Reprezentatywne grupy: 

 The Sorrows, The Birds, The Smoke, The Creation, The Syndicats, The Primitives, The Attack, The Pretty Things, The Flies, The Syn, The Majority, The Poets, The Timebox, The Human Instinct, The Seeds, The Score, The Small Faces, The Beatstalkers, New Breed.

Większość kolekcjonerów płyt słyszała określenie „freakbeat”, ale to jedno z tych ulotnych określeń, które wymykają się prostej definicji. Nazywanie go brytyjską wersją garażowego punku jest nie tylko zbyt łatwe, ale wręcz błędne (garage punk był amerykańską reakcją na zespoły z British Invasion -freakbeat zdecydowanie nie był reakcją na reakcję - a poza tym płyty garażowe tak naprawdę nie przekroczyły Atlantyku). Most między beatem a psychodelią jest znacznie bliższy prawdy, choć granice bywają momentami wyraźnie niejasne. Pewne jest, że wykorzystano muzykę, która była komercyjnie dostępna (a nawet zajmowała miejsca na listach przebojów), i posunięto ją dalej.  

W końcu, jeśli odrobina sprzężenia zwrotnego zadziałała u Yardbirds, pomyślcie tylko, co duża ilość sprzężenia zwrotnego zrobiłaby u kogoś innego. I po co używać tylko odrobiny przesterowania, skoro pokrętło można by podkręcić do końca? Gra nie musiała być idealna, wręcz przeciwnie - wymagała wielu niedoskonałości, o ile mierniki mogły sięgać czerwonych - ale nastrój musiał być. Dodaj sporą dawkę surowości w wokalu i muzykę, która mogła mieć swoje korzenie (gdzieś po drodze) w R&B, a miałeś freakbeat. Z pewnością nie był to czysty gatunek; ekscytujący zdecydowanie był. Jak na zespoły freakbeatowe, Rolling Stones nie posunęli się wystarczająco daleko. Mogli być koszmarem ojców w całej Wielkiej Brytanii („Czy pozwoliłbyś swojej córce wyjść za mąż za Rolling Stonesa?” – brzmiał jeden z nagłówków), ale dla chłopaków freakbeat - a byli nimi, prawie bez wyjątku, Stonesi byli mięczakami, a Beatlesi nie byli rozpoznawalni.  

Nawet Pretty Things, którzy w połowie lat 60-tych posunęli się do ekstremum jak na zespoły z list przebojów, byli dość potulni i łagodni. Freakbeat był awangardą rocka, miejscem, gdzie beat spotykał się z noisem, a ludzie tworzący muzykę uśmiechali się. Ocena, kto był, a kto nie był freakbeatem (termin ten, nawiasem mówiąc, został ukuty w latach 80-tych przez Phila Smee z wytwórni reedycyjnej Bama Caruso) jest w najlepszym razie płynna - to nieścisła nauka. Zespół radośnie przekraczał granice modu i R&B, oferując rodzaj proto-psychodelii. Jednak twierdzenie, że skoro byli na listach przebojów, to nie mogli być freakbeatem, jest nieprawdziwe. The Pretty Things wkroczyli do tego grona, Troggs, Them, The Who, Primitives, Easybeats i The Move - wszyscy się do tego zaliczają, przynajmniej przez pewien czas. Nie zapominajmy też o mniej znanych, ale równie wpływowych zespołach, takich jak Creation i Action, które nie bały się zabrudzić swojego brzmienia.

  Z perspektywy czasu Troggs mogą wydawać się raczej żartem niż prawdziwym zespołem; Ich nieprzemijająca sława pochodziła raczej z taśmy pełnej przekleństw niż z ich przebojowych singli. Ale byli całkiem autentyczni, być może idealny brytyjski zespół garażowy. Gdyby nagrali tylko „Wild Thing”, nadal zasługiwaliby na miejsce w panteonie freakbeatu. Ale zrobili o wiele więcej. Pochodzący z zdecydowanie mało popularnego zakątka Andover w 1964 roku, zwrócili na siebie uwagę Larry'ego Page'a, który był pomysłodawcą początków The Kinks. Po nieudanym debiucie „Lost Girl” w 1966 roku chwycili za „Wild Thing”, który i tak był klapą Wild Ones, i odcisnęli na nim swoje piętno. Trzy przesterowane akordy gitary, podstawowy rytm i prosty wokal Rega Presleya stały się czymś więcej niż tylko sumą swoich części; to był rock'n'rollowy okrzyk bojowy, który dorównywał w każdym calu „Louie Louie”. Numer jeden na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i Ameryce (gdzie, w dziwnych okolicznościach, został wydany jednocześnie przez dwie różne wytwórnie), być może był nawet najlepszym momentem freakbeatu. Biorąc pod uwagę, że „Wild Thing” pierwotnie planował Page jako stronę B, utwór zadziałał magicznie (podobnie jak „A Girl Like You”, nagrany w tej samej 45-minutowej sesji, który stał się ich drugim hitem). 

Freakbeat
Style żródłowe:	Rock 'n' roll, blues, beat, rhythm and blues, soul
żródła kulturowe:	połowa lat 60-tych,UK
Typowe instrumenty :	gitara elektryczna,bass,perkusja,tamburyn,harmonijka,
Okres popularności:	lata 60-te i początek 70-tych w UK
Pochodne formy:	Rock psychodeliczny, glam rock, heavy metal, punk rock
Subgenres