muzyki tanecznej, który narodził się pod koniec lat 70-tych i na początku lat 80-tych XX wieku. Jako gatunek muzyczny, charakteryzujący się szybkim tempem, staccato rytmów hi-hatu (i schematem four-on-the-floor), pogłosowym „intensywnym” wokalem i „pulsującymi” oktawowymi liniami basowymi, wywarł on szczególny wpływ na scenę disco.
To, czy hi-NRG jest bardziej zorientowane na rocka niż standardową muzykę disco, pozostaje kwestią opinii. Hi-NRG może być mocno syntezowane, ale nie jest to warunek konieczny, a to, czy jest pozbawione „funkowości”, zależy od gustu odbiorcy. Z pewnością wielu artystów wykonuje wokale w stylu R&B i soul w utworach hi-NRG. Tempo tego gatunku waha się od 120 do 140 uderzeń na minutę. Podane tu tempa nie reprezentują pełnego zakresu uderzeń (BPM) utworów hi-NRG; tempa te pochodzą raczej z jednego źródła, którym nie jest eksperckie odniesienie muzyczne, lecz socjologiczne badanie kultury tanecznej. Teksty bywają jawnie kiczowate, kiczowate, ironiczne, seksualnie sugestywne z podwójnym znaczeniem, ale także okazjonalnie sentymentalne lub ckliwe.
Brzmienie energetycznych utworów tanecznych, zwłaszcza elektronicznych lub disco, jest natychmiast rozpoznawalne dzięki ikonicznym liniom basowym, zapoczątkowanym przez producenta Giorgio Morodera, często programowanym w powtarzających się sekwencjach basowych, zwłaszcza szesnastkowych, co jest charakterystyczne dla brzmienia elektronicznych utworów tanecznych hi-NRG, jak w utworze „I Feel Love” w wykonaniu Donny Summer, wyprodukowanym przez Morodera. Rytm charakteryzuje się energicznym, staccato, sekwencyjnym brzmieniem syntezatora z oktawowymi liniami basowymi lub/i gdzie bas często zastępuje hi-hat, naprzemiennie zamieniając bardziej dźwięczny dźwięk z dźwiękiem stłumionym, aby zaznaczyć tempo nagrania. Często występuje również intensywne użycie dźwięku klaskania, znanego z automatów perkusyjnych.
Jedną z form hi-NRG, wykonywaną przez artystów Megatone Records i Iana Levine'a, jest każda szybsza muzyka disco i taneczna, niezależnie od tego, czy zawiera oktawowe linie basowe, czy nie, często zawierająca covery „klasycznych” hitów Motown (Boys Town Gang) i piosenek z lat 80-tych, a często „teatralna” w wykonaniu, z udziałem muzyków (i muzyków) z żartobliwymi diwam i oraz muzyków, czasami w „drag” (Sylvester, Divine), kabaretach/teatrze muzycznym (Vicki Sue Robinson, Sharon Redd). Ten styl, którym inspirował się Stock Aitken Waterman, cieszył się w latach 80-tych XX wieku ogromnym kultem wśród bywalców klubów gejowskich, zwłaszcza wśród czarnoskórych i białych gejów z San Francisco.
Druga forma, będąca prekursorem włosko-japońskiego „eurobeatu”, z wpływami techno i wczesnego chicagowskiego house’u, koncentruje się przede wszystkim na charakterystycznych sekwencjach „skoków basowych o oktawę” i w tej formie hi-NRG zdołało wkroczyć do głównego nurtu dzięki Stacey Q, Kim Wilde i Laurze Branigan. Oktawowe linie basowe występują również w electroclashu i w obu przypadkach można je odnaleźć w synth-popu, a jeszcze dalej w Giorgio Moroderze („I Feel Love”).
Donna Summer została przepytana na temat jej singla „I Feel Love”, który był głównie elektronicznym, stosunkowo szybkim utworem euro disco bez silnego elementu funkowego. W wywiadzie powiedziała, że „ta piosenka stała się hitem, ponieważ ma energetyczny klimat”. Po tym wywiadzie określenie „wysoka energia” zaczęto coraz częściej odnosić do muzyki disco o szybkim tempie, zwłaszcza do utworów zdominowanych przez elektroniczne brzmienia. Próg tempa dla disco o wysokim tempie wynosił około 130–140 uderzeń na minutę. W latach 80-tych termin „wysoka energia” stylizowano na „hi-NRG”. Artyści eurobeatu, dance-popu i freestyle'u, tacy jak Shannon, Stock Aitken & Waterman, Taylor Dayne, Freeez i Michael Sembello, również byli określani jako „hi-NRG” w Stanach Zjednoczonych.
W latach 80-tych „hi-NRG” odnosiło się nie tylko do jakiejkolwiek muzyki disco/dance o szybkim tempie, ale do konkretnego gatunku, tylko w pewnym stopniu przypominającego disco. Ian Levine, DJ hi-NRG, DJ w londyńskim klubie Heaven w początkach jego działalności, a później producent muzyczny, definiuje hi-NRG jako „melodyjną, prostą muzykę taneczną, niezbyt funkową”. Dziennikarz muzyczny Simon Reynolds dodaje: „Kluczowa była ta non-funkowość. Bardziej trzaskający niż swingujący, biały, europejski klimat hi-NRG był akcentowany przez basowe brzęczenie, przypominające podskakiwanie tyłkiem na końcu każdego taktu”.
Muzyka disco w szybkim tempie sięga połowy lat 70-tych XX wieku. Pierwszą piosenką hi-NRG był utwór „I Feel Love” Donny Summer z 1977 roku. Inne wczesne przykłady obejmują kilka brytyjskich utworów disco autorstwa Biddu i Patricka Hernandeza („Born to Be Alive”) z 1979 roku. Na początku lat 80-tych XX wieku muzyka high-energy zyskała umiarkowaną popularność w Europie; Choć na scenie tanecznej przeciwstawiał się zarówno euro disco, jak i electro, stał się mainstreamowy w społeczności gejowskiej w Stanach Zjednoczonych. Hi-NRG opierał się na technologii i skupiał się na „niewiarygodnie atletycznym tańcu, bionicznym seksie i nadludzkiej wytrzymałości”.W Jednakże, generalnie ograniczało się to do ciał mężczyzn, o czym świadczą utwory zatytułowane „Menergy” i „So Many Men, So Little Time”. Producenci tacy jak Bobby Orlando i Patrick Cowley stworzyli „dźwiękową fantazję o futurystycznym klubie, w którym grają wyłącznie muzycy z zespołu Tom of Finland”.
W tym samym okresie gatunek muzyczny określany jako „hi-NRG” (EDM) zyskał popularność w Kanadzie i Wielkiej Brytanii. Najpopularniejszymi zespołami tego stylu są Trans-X i Lime. Gatunek ten jest również blisko spokrewniony ze space disco; do zespołów tego gatunku należą Koto, Laserdance i Cerrone. Brzmienie hi-NRG wpłynęło również na muzykę techno i house.
W 1983 roku w Wielkiej Brytanii magazyn muzyczny Record Mirror zaczął publikować cotygodniowe zestawienie hi-NRG. Styl ten wszedł do głównego nurtu brytyjskiego, z hitami na brytyjskich listach przebojów pop i dance (a następnie na amerykańskich), takimi jak „Searchin' (I Gotta Find a Man)” Hazell Dean i „High Energy” Evelyn Thomas. W połowie lat 80-tych do producentów hi-NRG na listach przebojów dance i pop należeli Ian Levine i Stock Aitken Waterman, którzy współpracowali z wieloma różnymi artystami. Stock Aitken Waterman wydał dwa z najbardziej udanych singli hi-NRG w historii- produkcje Dead or Alive „You Spin Me Round (Like a Record)” (1. miejsce w Wielkiej Brytanii, 1. miejsce w Kanadzie, 11. miejsce w USA w 1985 roku) oraz Bananarama „Venus” (1. miejsce w USA, 1. miejsce w Kanadzie, 8. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1986 roku). W pewnym sensie zamknęli też koło, pisząc i produkując przebój Donny Summer z 1989 roku „This Time I Know It's for Real” (3. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii, 7. miejsce w Kanadzie, 7. miejsce w USA).
Amerykański magazyn muzyczny Dance Music Report publikował listy przebojów hi-NRG (i powiązane z nimi wiadomości branżowe) w połowie i pod koniec lat 80-tych, gdy gatunek ten osiągnął szczyt popularności. Jednak do 1990 roku techno i rave wyparły hi-NRG pod względem popularności w wielu klubach tanecznych. Mimo to muzyka hi-NRG jest nadal produkowana i grana w różnych formach, w tym w wielu zremiksowanych wersjach popularnych hitów popowych, niektóre z ponownie nagranym wokalem. Później, w latach 90-tych, narodziła się muzyka nu-NRG, odmiana muzyki trance, która wyewoluowała z hi-NRG.
Reprezantywni artyści
Reprezentatywne płyty
