MAM Records

MAM Records była brytyjską wytwórnią płytową założoną w 1970 roku przez firmę zarządzającą Management Agency & Music Ltd. (MAM). Została założona przez Gordona Millsa i Toma Jonesa i dystrybuowana przez Decca Records. Pierwszym singlem wydanym w MAM był „I Hear You Knocking” Dave’a Edmundsa w 1970 roku. Później tego samego roku Gilbert O'Sullivan rozpoczął swoją serię hitów na MAM utworem „Nothing Rhymed”, a także dostarczył MAM swój pierwszy przebojowy album w 1971 roku z udziałem samego siebie. 

Następnie ukazały się inne hitowe albumy, takie jak Back to Front, I'm a Writer, Not a Fighter i A Stranger In My Own Back Yard. Lynsey de Paul podpisała kontrakt z wytwórnią w 1972 roku, a jej seria hitów w MAM rozpoczęła się od „Sugar Me”. Wydała także swój debiutancki album Surprise (album Lynsey de Paul) w wytwórni MAM w 1973 r. oraz album składający się z najlepszych utworów, The World of Lynsey de Paul (znany również jako Lynsey Sings) w 1974 r.

  Engelbert Humperdinck był także głównym artystą nagrywającym w MAM; Gordon Mills był menadżerem Engelberta Humperdincka. Nie zdobywając żadnych hitów, wytwórnia wydała także single Franka Ifielda, a także Johnny’ego Nasha, Leapy’ego Lee i Tiny Charles. W połowie lat 70-tych dystrybucja płyt MAM została przeniesiona na EMI. 

 We wczesnych latach siedemdziesiątych firma była jedną z odnoszących największe sukcesy wytwórni płytowych w Wielkiej Brytanii. Rozszerzyła swoją działalność na automaty do gier i linie lotnicze, ale pod koniec lat 70-tych traciła popularność na rzecz amerykańskich firm, takich jak RCA Records. MAM została sprzedana w latach 80-tych firmie Chrysalis Records. Po sprzedaży Chrysalis firmie EMI Records w 1991 roku, wiele nagrań znajdujących się wcześniej w posiadaniu MAM zostało ponownie wydanych przez EMI. Po rozpadzie EMI w 2013 roku Chrysalis został sprzedany BMG Rights Management. Obecnie katalog MAM należy do BMG, a jego dystrybucją zajmuje się ADA należąca do Warner Music.

  W 1978 roku dla wytwórni pracowali Tab Martin i Dominic De Sousa. Martin dołączył do firmy jako szef działu A&R i usług kreatywnych. De Sousa był odpowiedzialny za współpracę z artystami z Wielkiej Brytanii. Geoffrey Everitt był wówczas dyrektorem generalnym firmy.

                              Single na listach przebojów 

Sugar Me/Storm In A Teacup	Lynsey de Paul	07.1972	5.UK
Getting A Drag/Brandy	Lynsey de Paul	11.1972	18.UK
Won't Somebody Dance With Me/So Good To You	Lynsey de Paul	10.1973	14.UK
Nothing rhymed/ Everybody Knows	Gilbert O' Sullivan	11.1970	8.UK/114.US
Underneath the blanket go/ Doing The Best I Can	Gilbert O' Sullivan	04.1971	40.UK
We will/ I Didn't Know What To Do	Gilbert O' Sullivan	07.1971	16.UK
No matter how i try/ If I Don't Get You (Back Again)	Gilbert O' Sullivan	11.1971	5.UK
Alone again [Naturally] / Save It	Gilbert O' Sullivan	03.1972	3.UK/1.US
Ooh -Wakka-Doo-Wakka-Day/ But I'm Not	Gilbert O' Sullivan	06.1972	8.UK
Clair/ What Could Be Nicer (Mum, The Kettle's Boiling)  Gilbert O' Sullivan	10.1972	1.UK/2.US
Get down / A Very Extraordinary Sort Of Girl	Gilbert O' Sullivan	03.1973	1.UK/7.US
Out of the question/Everybody knows	Gilbert O' Sullivan	03.1973 17.US
Ooh baby/ Good Company	Gilbert O' Sullivan	09.1973	18.UK/25.US
Why oh why oh why/ You Don't Have To Tell Me	Gilbert O' Sullivan	11.1973	6.UK
Happiness is me and you/ Breakfast Dinner And Tea	Gilbert O' Sullivan	02.1974	19.UK/62.US
A Woman's Place / Too Bad	Gilbert O' Sullivan	08.1974	42.UK
Christmas song/ To Cut A Long Story Short	Gilbert O' Sullivan	12.1974	12.UK
I don' t love you but i think i like you/ That's A Fact	Gilbert O' Sullivan	06.1975	14.UK

Gilbert O'Sullivan

 Gillbert O'Sullivan właściwie Raymond O'Sullivan ur. 1.12.1946r w Waterford w Irlandii.W dzieciństwie wraz z rodziną przeniósł się do Swindon w Anglii,a po ukończeniu tamtejszego college'u plastycznego podpisał kontrakt z wytwórnią CBS. Pod pseudonimem Gilbert nagrał bez powodzenia utwór "What Can I Do?", by niedługo potem przenieść się do wytwórni Major Minor Phila Solomona, gdzie zarejestrował równie nieudaną kompozycję "Mr Moody Garden".

 

Szukając nowego menedżera Gilbert napisał do Gordona Millsa, dzięki któremu międzynarodowe sukcesy zaczęli odnosić Tom Jones i Engelbert Humperdinck. Załączona taśma demo wywarła na Millsie na tyle duże wrażenie, że podjął się promocji artysty w swojej nowej wytwórni MAM, wybierając dla niego pseudonim Gilbert O'Sullivan (nawiązujący do nazwisk dwóch znanych angielskich kompozytorów Gilberta i Sullivana). Piosenkarz zadebiutował w nowej firmie singlem "Nothing Rhymed", na którym znalazły się utwory obdarzone ciekawymi tekstami i doskonałymi melodiami.
 

Pod koniec 1970 r. płyta dotarła do Top 10 brytyjskiej listy przebojów, a publiczność telewizyjna ze zdziwieniem i rozbawieniem oglądała O'Sullivana z jego śmieszną, przypominającą odwróconą do góry dnem miskę, fryzurą, krótkimi spodniami i płaską czapeczką z daszkiem. Image ten utrzymano w czasie pracy nad kilkoma jeszcze płytami. a wokalista posłusznie odgrywał rolę antygwiazdy. W pewnym okresie mieszkał na terenach posiadłości Millsa, pobierając skromną gażę w wysokości 10 funtów tygodniowo.
 

Jego talent twórcy przebojów był niezaprzeczalny. a umiejętnościami tworzenia lekkich, wpadających w ucho melodii dorównywał samemu Paulowi McCartneyowi. Do pierwszych brytyjskich przebojów O'Sullivana zaliczyć trzeba "We Will", "No Matter How I Try" i "Alone Again (Naturally)". Podejrzenia, że urok wokalisty i jego piosenek ma zasięg jedynie lokalny, rozwiały się, gdy singel "Alone Again" wszedł na pierwsze miejsce amerykańskiej listy przebojów, sprzedając się w liczbie ponad miliona egzemplarzy.
 

Debiutancki album artysty Himself był również dziełem bardzo udanym; znalazł się na nim ulubiony przez stacje radiowe utwór "Matrimony", który również mógłby stać się wielkim przebojem, gdyby wydano go na singlu. W 1972 r. O'Sullivan stał się jednym z najlepiej "sprzedających" się artystów w Wielkiej Brytanii. W tym samym roku zanotował na swoim koncie dwa następne przeboje numer l: "Clair" (napisany na cześć córeczki Millsa) i "Get Down". Oba single trafiły również do Top 10 amerykańskich notowań.
 

W tym okresie radykalnej zmianie uległ również image artysty, a sam Gilbert zaczął doceniać korzyści (nie unikając pułapek) płynące ze statusu supergwiazdy. 

Drugi album wokalisty Back To Front trafił na l. miejsce brytyjskich zestawień bestsellerów, docierając zarówno do starszej, jak i nastoletniej publiczności. Przez pewnien czas wyglądało nawet na to, że O'Sullivan zagrozi Eltonowi Johnowi jako najbardziej znanemu "eksportowemu" twórcy i wykonawcy z Wielkiej Brytanii. Jednak mimo że nagrywał dalsze przeboje. m.in. "Ooh Baby", "Happiness Is Me And You" i "Christmas Song", w połowie lat 70-tych stało się jasne, że jego popularność zaczyna słabnąć. Po umieszczeniu latem 1975 r. kompozycji "I Don't Love You But I Think I Like You" w Top 20 brytyjskich notowań, kariera wokalisty utknęła w przysłowiowym martwym punkcie.
 

Po spektakularnej kłótni z Millsem, O'Sullivan opuścił wytwórnię MAM, powracając do CBS, w której zaczynał swoją karierę. Po pięciu latach rezultatem tego nowego "związku" był tylko jeden przebój "What's In A Kiss?". Wyglądało na to, że bez pomocy Millsa supergwiazda połowy lat 70-tych nie jest w stanie przywrócić dawnego blasku swojej karierze. 

Kulminacją sporów i rozczarowania wokalisty była jego walka prawna z byłym menedżerem i wytwórnią płytową do której doszło wiosną 1982 r. Sędzia Mars Jones nie tylko przyznał artyście spore odszkodowanie i anulował wszystkie umowy podpisane z wytwórnią MAM, lecz również zarządził, by zwrócono mu wszystkie taśmy-matki i prawa autorskie do nagrań. Proces ten trafił do historii sporów prawnych tworząc swoisty precedens i odbił się szerokiem echem w brytyjskim przemyśle wydawniczym (który do dziś odczuwa jego reperkusje). Jednak pomimo zwycięstwa nad Millsem  O'Sullivan nie zdołał powtórzyć swoich dawnych sukcesów.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nothing rhymed/ Everybody Knows	Gilbert O' Sullivan	11.1970	8[11]	114[1]	Mam MAM 3	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Underneath the blanket go/ Doing The Best I Can	Gilbert O' Sullivan	04.1971	40[4]	-	Mam MAM 13	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
We will/ I Didn't Know What To Do	Gilbert O' Sullivan	07.1971	16[11]	-	Mam MAM 30	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
No matter how i try/ If I Don't Get You (Back Again)	Gilbert O' Sullivan	11.1971	5[15]	-	Mam MAM 53	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Alone again [Naturally] / Save It	Gilbert O' Sullivan	03.1972	3[12]	1[6][18]	Mam MAM 66	[gold-US][silver-UK][written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Ooh -Wakka-Doo-Wakka-Day/ But I'm Not	Gilbert O' Sullivan	06.1972	8[11]	-	Mam MAM 78	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Clair/ What Could Be Nicer (Mum, The Kettle's Boiling) US side B:Ooh -Wakka-Doo-Wakka-Day	Gilbert O' Sullivan	10.1972	1[2][14]	2[16]	Mam MAM 84	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills][gold-US][silver-UK]
Get down / A Very Extraordinary Sort Of Girl	Gilbert O' Sullivan	03.1973	1[2][13]	7[15]	Mam MAM 96	[gold-US][silver-UK][written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Out of the question/Everybody knows	Gilbert O' Sullivan	03.1973	-	17[15]	Mam 3628 [US]	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Ooh baby/ Good Company	Gilbert O' Sullivan	09.1973	18[7]	25[10]	Mam MAM 107	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Why oh why oh why/ You Don't Have To Tell Me	Gilbert O' Sullivan	11.1973	6[14]	-	Mam MAM 111	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Happiness is me and you/ Breakfast Dinner And Tea	Gilbert O' Sullivan	02.1974	19[7]	62[7]	Mam MAM 114	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
A Woman's Place / Too Bad	Gilbert O' Sullivan	08.1974	42[3]	-	Mam MAM 122	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
Christmas song/ To Cut A Long Story Short	Gilbert O' Sullivan	12.1974	12[6]	-	Mam MAM 124	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
I don' t love you but i think i like you/ That's A Fact	Gilbert O' Sullivan	06.1975	14[6]	-	Mam MAM 130	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gordon Mills]
What' s in a kiss/ Down, Down, Down	Gilbert O' Sullivan	09.1980	19[9]	-	CBS 8929	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gus Dudgeon]
So What / In A Nutshell	Gilbert O' Sullivan	02.1990	70[2]	-	Dover ROJ 3	[written by Gilbert O'Sullivan][produced by Gus Dudgeon, Gilbert O'Sullivan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Himself	Gillbert O' Sullivan	09.1971	5[82]	9[29][08.72]	Mam MAM 501	[produced by Gordon Mills]
Back to front	Gillbert O' Sullivan	11.1972	1[1][64]	48[19]	Mam MAM 502	[produced by Gordon Mills]
I' m a writer not a fighter	Gillbert O' Sullivan	10.1973	2[25]	101[10]	Mam MAMS 505	[produced by Gordon Mills]
Stranger in my own back yard	Gillbert O' Sullivan	10.1974	9[8]	-	Mam MAMS 506	[produced by Gordon Mills]
Greatest Hits	Gillbert O' Sullivan	12.1976	13[11]	-	Mam MAMA 2003
20 Golden Greats	Gillbert O' Sullivan	09.1981	98[1]	-	K-Tel NE 1133
Nothing but the best	Gillbert O' Sullivan	05.1991	50[4]	-	Castle Communications CTVLP 107
The Berry Vest Of Gilbert O'Sullivan	Gillbert O' Sullivan	03.2004	20[9]	-	EMI 5986722
The Very Best of Gilbert O'Sullivan: A Singer & His Songs	Gillbert O' Sullivan	03.2012	12[6]	-	USM Media USMTVCD 002
The Essential Collection	Gillbert O' Sullivan	06.2016	11[5]	-	USM Media USMTVCD 013
Gilbert O'Sullivan	Gillbert O' Sullivan	09.2018	20[1]	-	BMG BMGCAT 264CD
Driven	Gillbert O' Sullivan	08.2022	26[1]	-	Union Square Music 4050538753318

Michael Holliday

Michael Holliday (ur. 26 listopada 1924r - zm. 29 października 1963r) był brytyjskim piosenkarzem popularnym na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, który śpiewał w stylu bardzo podobnym do Binga Crosby'ego. Michael Holliday pojawił się jako gwiazda wokalna w Anglii końca lat 50-tych, mniej więcej w tym samym czasie, gdy Lonnie Donegan, Cliff Richard i Billy Fury zaczęli podbijać brytyjskie listy przebojów.  

Przez cztery lata, od 1956 do 1960r, Holliday starał się być czołową męską gwiazdą piosenki w Anglii, charakteryzującą się gładkim, przyjemnym barytonowym stylem śpiewania, często porównywanym do Binga Crosby'ego. Urodził się jako Norman Alexander Milne w Liverpoolu w 1928 roku i nigdy nie myślał o karierze muzycznej. To właśnie podczas pracy jako marynarz handlowy pod koniec lat czterdziestych odkrył swój talent do zapewniania rozrywki, głównie w obecności swoich towarzyszy. Los wziął go za rękę, gdy wylądował w Nowym Jorku i wygrał konkurs talentów w Radio City Music Hall. Po powrocie do Anglii zapewnił sobie zwolnienie ze służby handlowej i postanowił zostać piosenkarzem. Przyjął pseudonim Michał Holliday i został zatrudniony jako piosenkarz i gitarzysta w zespole Eric Winstone Band.  

W 1955 roku podpisał kontrakt jako artysta solowy z wytwórnią EMI Columbia przez producenta Norrie Paramora. Holliday odniósł skromne sukcesy dzięki swoim coverom „Yellow Rose of Texas” i „Sixteen Tons”. „Nothin' to Do” był jego pierwszym hitem w Top 30 w marcu 1956 roku, a później znalazł się w pierwszej dwudziestce dzięki dwustronnym hitom „The Gal With Yeller Shoes” i „Hot Diggity (Dog Ziggity)”. 

Akcja Hollidaya na listach przebojów w następnym roku była stosunkowo skromna. Jednak pod koniec 1957 roku nagrał wczesną kompozycję Burta Bacharacha i Hala Davida zatytułowaną „The Story of My Life”, która w ciągu 15 tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu list przebojów w Anglii. Holliday wykazał się także nieoczekiwanymi zdolnościami kompozytorskimi, umieszczając jedną ze swoich piosenek na stronie B. Dzięki swojemu kojącemu głosowi i dobremu wyglądowi Holliday wydawał się naturalnym kandydatem do kariery filmowej, ale poza rolą aktorską w komedii Val Guesta Life Is a Circus nigdy nie starał się o karierę   na dużym ekranie. W telewizji był jednak stałym gościem programów rozrywkowych. Miał też swój własny program, nazwany (w miarę trafnie) Relaks z Mikiem.  

Cieszył się kolejnymi skromnymi hitami i po raz kolejny wspiął się na brytyjskie listy przebojów dzięki „Stairway of Love” - 13-tygodniowemu wpisowi, który zajął trzecie miejsce. „Starry Eyed” był kolejnym hitem numer jeden Hollidaya w 1960 roku. Wszystkie te piosenki zostały wykonane w gładkim, kojącym stylu nucenia, co stanowiło niemal powrót do lat czterdziestych XX wieku i bardzo urzekało dorosłych słuchaczy poszukujących alternatywę dla dźwięków skiffle i rock and rolla, których słuchały ich dzieci.

  Albumy Hollidaya wydawały się skierowane do starszych słuchaczy-w latach 1958–1962 nagrał pięć płyt LP, z których wszystkie były znacznie bardziej przesiąknięte nostalgią niż jego single, z których większość stanowiła covery współczesnych piosenek. Wpisy Hollidaya na listach przebojów zakończyły się po 1960 roku, ale jego sukcesy do tego momentu były samowystarczalne. Był popularnym artystą telewizyjnym i teatralnym i zawsze uczciwie zabiegał o powrót. Jednak jego życie prywatne było najwyraźniej równie niespokojne, jak jego osobowość publiczna wydawała się gładka i zrelaksowana. Holliday cierpiał na tremę i załamanie psychiczne w 1961 roku;  popełnił samobójstwo dwa lata później, 29 października 1963 roku. 

Brytyjski świat rozrywki był zszokowany wiadomością, że Michael Holliday zmarł nagle w szpitalu w Croydon w wyniku rzekomego przedawkowania narkotyków. Michael Holliday od początku swojej kariery był stylistycznym anachronizmem. Stanowczo sprzeciwiał się zmianom, jakie zachodziły w otaczającej go muzyce (nie można się domyśleć, co zrobił ze swoimi kolegami z Liverpoolu, The Beatles, w ciągu ostatnich dziesięciu miesięcy jego życia). Jego głos miał uwodzicielską moc, która w najlepszym wypadku przekraczała granice kulturowe i trudno temu zaprzeczyć nawet pół wieku po jego śmierci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nothin' To Do/Perfume, Candy And Flowers	Michael Holliday	04.1956	20[3]	-	Columbia SCM 5252	[written by J. Parker]
The Gal With The Yaller Shoes/Hot Diggity (Dog Ziggity Boom)	Michael Holliday	06.1956	13[11]	-	Columbia DB 3783	[written by Cahn, Brodszky]
Ten Thousand Miles/The Runaway Train	Michael Holliday	10.1956	24[3]	-	Columbia DB 3813	[written by Missouri Mo]
The Story Of My Life/Keep Your Heart	Michael Holliday	01.1958	1[2][15]	-	Columbia DB 4058	[written by Burt Bacharach, Hal David]
In Love/Rooney	Michael Holliday	03.1958	26[3]	-	Columbia DB 4087	[written by Roy Bennett & Sid Tepper]
Stairway Of Love/May I?	Michael Holliday	05.1958	3[13]	-	Columbia DB 4121	[written by Roy Bennett & Sid Tepper]
I'll Always Be In Love With You/I'll Be Lovin' You Too	Michael Holliday	07.1958	27[1]	-	Columbia DB 4155	[written by Bud Green, Herman Ruby & Sam H. Stept]
Starry Eyed/The Steady Game	Michael Holliday	01.1960	1[1][13]	-	Columbia DB 4378	[written by Earl Shuman & Mort Garson]
Skylark/Dream Talk	Michael Holliday	04.1960	39[3]	-	Columbia DB 4437	[written by Hoagy Carmichael & Johnny Mercer]
Little Boy Lost/The One Finger Symphony	Michael Holliday	09.1960	50[1]	-	Columbia DB 4475	[written by Johnny Ashcroft & Tony Whithers]

Uni Records

 

Uni Records (skrót od oficjalnej nazwy wytwórni Universal City Records i tłumaczony jako UNI) był wytwórnią płytową należącą do MCA Inc. Marka, która od dawna nosiła charakterystyczne logo UNi, została założona w 1966 roku przez dyrektora MCA Neda Tanena i rozwijana przez muzykę weterana branży Russa Regana. Znani artyści na Uni to Strawberry Alarm Clock, the Foundations, Hugh Masekela, Brian Hyland, Desmond Dekker, Bill Cosby, Elton John, Neil Diamond, Dave i Ansil Collins, Fever Tree, Olivia Newton-John, Betty Everett i the Factory ( Lowell George, Dallas Taylor i in.).  

 

W 1967 roku Uni przejął zarządzanie nowo nabytą wytwórnią Kapp Records należącą do MCA. Uni prowadził także Revue Records, spółkę zależną zajmującą się muzyką soul, od około 1967 do 1970. W 1971 roku Uni zostało połączone z Kappem i współwłaścicielem American Decca Records, tworząc MCA Records. Wytwórnie Decca, Kapp i Uni były nadal wykorzystywane do wydawania nowych wydawnictw przez krótki czas, ale pod koniec 1972 roku w wytwórni MCA Records zaczęły pojawiać się nowe wydawnictwa ich byłych artystów; wkrótce ich wcześniejsze katalogi również zostały przeniesione do MCA.  

 

W tym samym roku Regan opuściła MCA, aby wznowić działalność 20th Century Records dla 20th Century Fox. W 1988 roku Uni zostało na krótko wskrzeszone przez MCA Records jako niszowa wytwórnia hipsterska à la Sire Records, której skład obejmował Transvision Vamp, Big Bam Boo, Eric B. & Rakim, Swans, Steve Earle, Lord Tracy i umowę dystrybucyjną z wytwórnią hiphopową Strong City Records z Bronksu. Jednak pod koniec 1989 roku Swans został porzucony, umowa z Strong City została rozwiązana, a pozostali zostali wchłonięci przez wytwórnię MCA. 

 

 13 listopada 1990 r. firma MCA ponownie zmieniła pseudonim Uni, zmieniając nazwę swojej sieci dystrybucji muzyki z MCA Music Distribution Corp na Uni Distribution Corp. W 1996 r., w następstwie zakupu MCA przez Seagram i fuzji MCA i PolyGram, nazwę zmieniono na Universal Music & Video Distribution Inc. W czerwcu 2001 roku zmieniono nazwę na Universal Music & Video Distribution Corp., a w 2006 roku, po sprzedaży Universal Pictures spółce NBC, zmieniono ją ponownie na Universal Music Distribution. Geffen Records zarządza dziś katalogiem Uni po przejęciu wytwórni MCA w 2003 roku.

                         Single na listach przebojów

Brooklyn roads/Holiday in blues	Neil Diamond	05.1968	 	58.US
Two-bit manchild/Broad old woman [6 a.m. Insanity]	Neil Diamond	07.1968	 66.US
Sunday sun/Honey-drippin' times	Neil Diamond	10.1968	 68.US
Brother Love' s Travelling Salvation Show Neil Diamond	02.1969	 22.US
Sweet Caroline [Good times never seemed so good] 	Neil Diamond	06.1969	8.UK/4.US
Holly holy/Hurtin' you don' t come easy	Neil Diamond	11.1969	 	6.US
Until it' s time for you to go Neil Diamond	02.1970	 53.US
Soolaimon [African trilogy II] 	Neil Diamond	05.1970	 	30.US
Cracklin' Rosie/Lordy	Neil Diamond	08.1970	3.UK/1.US
He ain' t heavy...He' s my brother/Free life	Neil Diamond	11.1970	 	20.US
I am ...I said/Done too soon	Neil Diamond	03.1971	4.UK/4.US
Stones /Crunchy Granola Suite	Neil Diamond	11.1971 	14.US
Song sung blue/Gitchy goomy	Neil Diamond	05.1972	14.UK/1.US
Play me/Porcupine pie	Neil Diamond	08.1972	 	11.US
Walk on water/High rolling man	Neil Diamond	11.1972	 	17.US
How Can I Tell My Mom And Dad/ Hey! Stars Of Tomorrow 	Lovelites	01.1970 60.US
There'll Come a Time / Take Me	Betty Everett	01.1969	 26.US
I Can't Say No to You / Better Tomorrow Than Today	Betty Everett	04.1969	 78.US
Maybe / 1900 Yesterday	Betty Everett	09.1969	 116.US
It's Been a Long Time / Just a Man's Way	Betty Everett	12.1969 	96.US
Up-Up and Away/ Son of Ice Bag	Hugh Masekela	12.1967	 71.US
Grazing in the Grass / Bajabula Bonke	Hugh Masekela	06.1968 1.US
Puffin' on Down the Track / Do Me So La So So	Hugh Masekela	09.1968	 71.US
Riot / Mace and Grenades	Hugh Masekela	01.1969	 55.US
A long ways from home/Home boy	Hugh Masekela	04.1969 	107.US
Incense and peppermints/Birdman of Alkatrash	Strawberry Alarm Clock	09.1967 1.US
Tomorrow/Birds in my tree	Strawberry Alarm Clock	12.1967		23.US
Sit with the guru/Pretty song from psych-out	Strawberry Alarm Clock	03.1968		65.US
Barefoot in Baltimore/Angry young man	Strawberry Alarm Clock	08.1968		67.US
Good morning sunshine/Me and The Township	Strawberry Alarm Clock	05.1969		87.US
Baby,now that i' ve found you/Come on back to me	Foundations	10.1967	1.UK/11.US
Back on my feet again/I can take or leave your loving	Foundations	01.1968	18.UK/59.US
Build up me buttercup/New direction	Foundations	11.1968	2.UK/3.US
In the bad,bad old days [Before you loved me]/Give me love	Foundations	03.1969	8.UK/51.US
My little chickadee/Solamon Grundy	Foundations	07.1969	 	99.US
Stoney ground/I'll give you love	Foundations	02.1972	 	113.US
Gypsy Woman/You And Me (#2)	Brian Hyland	09.1970	42.UK/3.US
Lonely Teardrops/Lorrayne	Brian Hyland	02.1971	 54.US
So Long, Marianne/No Place To Run	Brian Hyland	06.1971	 	120.US
Israelites	Desmond Dekker & the Aces	03.1969	1.UK/9.US
You Can Get It If You Really Want / Perseverance	Desmond Dekker	08.1970	2.UK/103.US
Border song/Bad side of the moon	Elton John	03.1970	 	92.US
Your song/Into the old man's shoes	Elton John	01.1971	7.UK/8.US
Friends/Honey roll	Elton John	04.1971	 	34.US
Levon/Goodbye	Elton John	12.1971	 24.US
Tiny dancer/Razor face	Elton John	03.1972	 	41.US
Rocket man/Holiday Inn/Goodbye Elton John	04.1972	2.UK/6.US
Honky cat/Lady Samantha/It's me that you need Elton John	09.1972	31.UK/8.US
San Francisco girls [Return of the native] 	Fever Tree	06.1968  91.US
If not for you/The biggest clown	Olivia Newton-John	05.1971	7.UK/25.US
Banks of the Ohio/It's so hard to say goodbye	Olivia Newton-John	10.1971	6.UK/94.US

Osmonds

 W składzie tej słynnej rodzinnej grupy wokalnej z Ogden w stanie Utah znaleźli się: Alan (ur. 22.06.1949 r.), Wayne (ur. 28.08.1951 r.), Merrill (ur. 30.04.1953 r.), Jay (ur. 2.03.1955 r.) i Donny (ur. 9.12.1957 r. ) Osmondowie.
Zespół po raz pierwszy zaistniał w świadomości widzów dzięki regularnym występom w popularnym programie telewizyjnym- "Andy Williams Show". W latach 1967-1969 występował również w "Jerry Lewis Show". Wokaliści, początkowo pod nazwą The Osmond Brothers, nagrywali dla należącej do piosenkarza Andy'ego Williamsa wytwórni Barnaby.

 

W 1971 r. drzemiące w zespole możliwości dostrzegł Mike Curb, który widział w Osmondach potencjalnych rywali grupy Jackson 5. Podpisawszy kontrakt z wytwórnią MGM, bracia zarejestrowali chwytliwy utwór "One Bad Apple", który przez pięć tygodni utrzymywał się na szczycie amerykańskiej listy przebojów. Wkrótce potem grupa stała się już niemal instytucją, a różni członkowie rodziny (Donny, Marie i Jimmy Osmondowie) odnosili liczne sukcesy solowe.
 

Zespół w pierwszym składzie zanotował na swoim koncie wiele przebojów, m.in. "Double Lovin'", "Yo Yo" i "Down By The Lazy River". Kiedy Osmondmania w 1972 r. ogarnęła swym zasięgiem Wielką Brytanię, wokaliści weszli na szczyt tamtejszych zestawień z "ekologicznym" przebojem "Crazy Horses", w którym wykorzystano intrygujące efekty elektrycznych organów. Elegancki image i urok osobisty przyniósł członkom zespołu ogromną popularność wśród nastoletniej publiczności; stali się nawet pierwowzorem postaci bohaterów filmu rysunkowego.
 

Najbardziej ambitnym dokonaniem w karierze formacji był pełen ewangelicznego zapału album The Plan, na którym pokusili się o próbę przedstawienia swojej mormońskiej religii. Wydany u szczytu powodzenia grupy album dotarł do 6. miejsca brytyjskiej listy przebojów. Od początku do połowy lat 70-tych bracia nagrywali dalsze przeboje, wśród których znalazły się "Going Home", "Let Me In" i "I Can't Stop". Jedynym brytyjskim numerem l. zespołu był utwór "Love Me For A Reason" autorstwa Johnny'ego Bristola.
 

Ostatnim większym przebojem braci Osmondów w Wielkiej Brytanii była kompozycja "The Proud One" z 1975 r. Później popularność formacji zaczęła maleć. Poszczególni członkowie grupy ze zmiennym szczęściem próbowali kariery solowej, lecz zespół rodzinny jako taki przestał istnieć w 1980 r. Dwa lata później starsi bracia -jednak już bez Donny'ego - zeszli się ponownie, próbując swych sił na rynku muzyki country. W połowie lat 80-tych występowali regularnie na Country Music Festival w Londynie; nagrywali jednak zdecydowanie mniej płyt.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One bad apple/He ain' t heavy...he' s my brother	Osmonds	01.1971	89[2][10.1988]	1[5][15]	MGM 14 193	[gold-US][written by George Jackson][produced by Rick Hall][6[10].R&B Chart]
I can' t stop/Flower music	Osmonds	03.1971	12[10][04.74]	96[1]	Uni 55 276	[written by Wes Farrell/Jerry Goldstein ][produced by Jerry Goldstein]
Double lovin' /Chilly winds	Osmonds	05.1971	-	14[9]	MGM 14 259	[written by George Jackson/Micky Buckins][produced by Rick Hall]
Yo-Yo/Keep on my side	Osmonds	09.1971	-	3[13]	MGM 14 295	[gold-US][written by Joe South][produced by Rick Hall][#117 hit by Billy Joe Royal]
Down by the lazy river/He' s the lightof the world	Osmonds	01.1972	40[5]	4[14]	MGM 14 324	[gold-US][written by Alan Osmond/Merrill Osmond][produced by Alan Osmond, Michael Lloyd]
Hold her tight/Love is	Osmonds	07.1972	-	14[9]	MGM 14 405	[written by Alan Osmond/Merrill Osmond/Wayne Osmond][produced by Alan Osmond, Michael Lloyd]
We can make it together/E Fini [Steve & Eydie]	Steve & Eydie feat Osmonds	09.1972	-	68[10]	MGM 14 383	[Written by: Alan Osmond/Merrill Osmond/Wayne Osmond][produced by Alan Osmond, Michael Lloyd]
Crazy horses/That' s my girl	Osmonds	10.1972	2[25]	14[12]	MGM 14 450	[silver-UK][Producers: Michael Lloyd/Alan Osmond][Writers: Alan Osmond/Wayne Osmond/Merrill Osmond][produced by Alan Osmond, Michael Lloyd]
Goin' home/Are you up there ?	Osmonds	06.1973	4[10]	36[8]	MGM 14 562	[silver-UK][Writers: Alan Osmond/Wayne Osmond/Merrill Osmond][Producers: Alan Osmond]
Let me in/One way ticket to anywhere	Osmonds	09.1973	2[14]	36[10]	MGM 14 617	[silver-UK][Writers: Alan Osmond/Wayne Osmond/Merrill Osmond][Producers: Alan Osmond]
Love me for a reason/Fever	Osmonds	08.1974	1[3][9]	10[13]	MGM 14 746	[Producers: Mike Curb][Writers: Johnny Bristol/Wade Brown/David Jones][oryginalnie nagrana przez Johnny Bristola]
Having a party	Osmonds	03.1975	28[8]	-	MGM 2006 482 [UK]	[Writers: Bobby Massey, H. B. Barnum][Producers: Mike Curb][oryginalnie nagrana przez H.B.Barnum]
The proud one/The last day is coming	Osmonds	07.1975	5[8]	22[11]	MGM 14 791	[silver-UK][Producers: Mike Curb][Writers: Bob Crewe/Bob Gaudio][oryginalnie nagrana przez Four Seasons]
I' m still gonna need you	Osmonds	11.1975	-	42[2]	MGM 2006 551 [UK]	[Writers:Vernon Bullock, Ron Preyer, Charles Ingersoll, Bobby Soloman][Producers: Mike Curb]
I can' t live a dream/Check it out	Osmonds	10.1976	37[5]	46[9]	Polydor/Kolob 14 348	[Written by: Arnold Capitanelli][Producers: Mike Curb, Michael Lloyd]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Osmonds	Osmonds	01.1971	-	14[43]	MGM 4724	[gold-US][produced by Rick Hall]
Homemade	Osmonds	06.1971	-	22[34]	MGM 4770	[gold-US][produced by Rick Hall]
Phase-III	Osmonds	01.1972	-	10[35]	MGM 4796	[gold-US][produced by Alan Osmond, Michael Lloyd, Rick Hall, Mike Curb, Ray Ruff, Don Costa]
The Osmonds "Live"	Osmonds	06.1972	13[22]	13[29]	MGM 4826	[gold-US][produced by Alan Osmond, Michael Lloyd]
Crazy horses	Osmonds	10.1972	9[19]	14[22]	MGM 4851	[gold-US][produced by Alan Osmond, Michael Lloyd]
The plan	Osmonds	07.1973	6[25]	58[20]	MGM 4902	[gold-US][produced by Alan Osmond]
Our best to you	Osmonds	08.1974	5[20]	-	MGM 2315 300 [UK]	[Producers: Alan Osmond]
Love me for a reason	Osmonds	11.1974	13[9]	47[14]	MGM 4939	[silver-UK][produced by Mike Curb]
The proud one	Osmonds	08.1975	19[17]	160[5]	MGM 4993	[silver-UK][produced by Mike Curb]["I'm Still Gonna Need You" in the UK]
Around the world-Live in concert	Osmonds	12.1975	41[1]	148[8]	MGM 5012	[produced by Osmonds]
Brainstorm	Osmonds	10.1976	-	145[6]	Polydor 6077
The Osmonds Christmas Album	Osmonds	12.1976	-	127[5]	Polydor 8001	[produced by Don Costa]
The Osmonds Greatest Hits	Osmonds	01.1978	-	192[3]	Polydor 9005
The very best of The Osmonds	Osmonds	04.1996	17[8]	-	Polydor
Ultimate collection	Osmonds	07.2003	4[17]	-	Polydor 9808355 [UK]	[Producers: Mike Curb/Don Costa/Ray Ruff/Hall/Perry Botkin Jr/various]

Alan Blaikley

Alan Tudor Blaikley (ur. 23 marca 1940r - zm. 4 lipca 2022r) był angielskim autorem tekstów i kompozytorem, najbardziej znanym z napisania serii międzynarodowych hitów z lat 60. i 70-tych XX wieku we współpracy z Kenem Howardem, w tym numery jeden w Wielkiej Brytanii „Have I the Right?” i „The Legend of Xanadu”. Razem z Howardem napisał także dwa musicale na West Endzie i kilka tematów telewizyjnych, w tym muzykę przewodnią do emitowanego od dawna serialu BBC „Miss Marple” Agathy Christie.
 

 Urodzony jako Alan Tudor Blaikley na przedmieściach Hampstead Garden w Londynie Blaikley kształcił się w University College School (UCS) w Hampstead i Wadham College w Oksfordzie, gdzie czytał Classical Moderations (łacina i greka) oraz angielski i był redaktorem recenzji gazety uniwersyteckiej Cherwell. Po ukończeniu uniwersytetu połączył siły z dwoma starymi przyjaciółmi z UCS, Kenem Howardem i Paulem Overy, z którymi w latach 1962–1963 prowadził i redagował cztery numery magazynu Axle Quarterly, publikując wczesne prace Melvyna Bragga, Raya Goslinga, Między innymi Alexis Lykiard, Gillian Freeman i Simon Raven. 

 Odgałęzieniem Kwartalnika była seria pięciu broszur na kontrowersyjne tematy zamówionych przez Blaikleya, Howarda i Overy'ego, Axle Spokes (Axle Publications 1963): Peter Graham The Abortive Renaissance, krytyczna analiza brytyjskiego kina nowej fali; John Gale Sex - is it easy?  pojawienie się społeczeństwa permisywnego; Gavin Millar Pop! - hit or miss?,brytyjska parada hitów w początkach Beatlesów; Anthony Rowley (pseudonim Alana Blaikleya) Another Kind of Loving, homoseksualizm w latach, gdy w Wielkiej Brytanii był to jeszcze przestępstwo; Melville Hardiment - Hooked , badanie zakresu i natury uzależnienia od narkotyków we wczesnych latach sześćdziesiątych.  

W tym samym czasie, jako niezależny Blaikley, napisał i prowadził narrację w kilku programach radia BBC, w tym „Writing for Children”, w których przeprowadził wywiady z C. S. Lewisem, J. R. R. Tolkienem i Enid Blyton. W latach 1963–1964 Blaikley był producentem-stażystą w dziale rozmów telewizyjnych BBC i pracował nad codziennym programem publicystycznym „Tonight”. Już wcześniej, gdy był chórzystą w St-Mary-at-Finchley, zaczął zdawać sobie sprawę, że chociaż jego głos nie był genialny, w rzeczywistości posiadał dar wymyślania wpadających w ucho melodii. Okres ten jako chórzysta uważał za swoją zasadniczą edukację muzyczną.

 W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, we współpracy z Kenem Howardem, Blaikley skomponował muzykę i słowa do wielu   najpopularniejszych międzynarodowych hitów, w tym dwóch numerów jeden w Wielkiej Brytanii „Have I the Right?” (The Honeycombs)  i „The Legend of Xanadu” (Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich). Wśród innych wykonawców, dla których pisali, byli: Petula Clark, Phil Collins, Sacha Distel, Rolf Harris, Frankie Howard (piosenka przewodnia do jego filmu Up Pompeii), Engelbert Humperdinck, Horst Jankowski, Eartha Kitt, Little Eva, Marmalade, The Herd, Lulu i Matthews Southern Comfort.  

Blaikley i Howard byli pierwszymi brytyjskimi kompozytorami, którzy  pisali dla Elvisa Presleya, w tym przebój „I've Lost You” (1970), który później wykonał w filmie That’s The Way It Is.  Album koncepcyjny Blaikleya i Howarda, Ark 2 (1969), w wykonaniu Flaming Youth, zawierał komentarz, że Blaikley i Howard „mają dowcip, radość, godność i melodyjny talent przypominający Leonarda Bernsteina… co sugeruje, że pop to stając się poważną muzyką - we właściwym sensie - epoki”.  

 Blaikley i Howard napisali dwa musicale na West Endzie, Mardi Gras (Prince of Wales Theatre, 1976)  i The Secret Diary of Adrian Mole (Wyndham's Theatre, 1984–1986) oraz dwa musicale telewizji BBC Orion (1977) (na podstawie wcześniejszego materiału Ark 2) i Ain't Many Angels (1978). Napisali także muzykę i teksty do brytyjskiej trasy koncertowej Roald Dahl's Matilda w 1990 roku.  

  Blaikley i Howard byli także odpowiedzialni za muzykę przewodnią i towarzyszącą do kilku seriali telewizyjnych, w tym The Flame Trees of Thika (1981) i By the Sword Divided (1983–1985), oba następnie wyemitowane w USA w Masterpiece Theatre Alistaira Cooke’a oraz długo emitowany przez BBC serial Miss Marple Agathy Christie (1984–1992). 

  Blaikley od dawna interesował się psychologią analityczną i za namową swojego analityka, mentora i przyjaciela, dr Williama Kraemera, rozpoczął szkolenie jako psychoterapeuta w Westminster Pastoral Foundation (Fundacja Psychoterapii i Poradnictwa). Po ukończeniu studiów w latach 1981–2003 prowadził prywatną praktykę w swoim domu. Doprowadziło to do współpracy Blaikleya i Howarda z niezależnym psychiatrą R. D. Laingiem przy kultowym albumie Life before Death.  

  Blaikley pracował nad pamiętnikiem Have I the Right? – Memories, Reflections, Notes i utrzymywał współpracę z Howardem, z którym był współdyrektorem aktywnego wydawnictwa.

Partnerem Blaikleya w latach 1978–2015 był tłumacz David Charles Harris (1954–2015), z którym w 2007 r. zawarł związek partnerski. Blaikley zmarł 4 lipca 2022 roku w wieku 82 lat.
 

Piosenki na listach przebojów

[with Ken Howard ] 04/1964 The Legend of Xanadu Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 123.US/1.UK 03/1966 Hold Tight! Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 4.UK 06/1966 Hideaway Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 10.UK 09/1966 Bend It! Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 110.US/2.UK 07/1964 Have I the Right? The Honeycombs 1.UK/5.US 10/1964 Is It Because The Honeycombs 38.UK 12/1965 You Make It Move Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 26.UK 12/1966 Save Me Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 3.UK 03/1967 Touch Me, Touch Me Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 13.UK 05/1967 Okay! Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 4.UK 09/1967 From the Underworld The Herd 6.UK 10/1967 Zabadak! Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 3.UK/52.US 12/1967 Paradise Lost The Herd 15.UK 04/1968 I Don't Want Our Loving to Die The Herd 13.UK 07/1968 Last Night in Soho Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 8.UK 10/1968 The Wreck of the Antoinette Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 4.UK 10/1968 Wait for Me Mary-Anne The Marmalade 30.UK 03/1969 Don Juan Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 23.UK 05/1969 Snake in the Grass Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich 23.UK 08/1970 I've Lost You Elvis Presley 9.UK/129.US 03/1977 Have I the Right? Dead End Kids 6.UK [with Ken Howard & Geoff Stephens] 06/1968 Boy Lulu 15.UK/108.US [with Ken Howard & Barry Mason] 04/1969 Bluer Than Blue Rolf Harris 30.UK [with Johann Sebastian Bach,Ken Howard & Henning] 02/1972 The Spirit Is Willing Peter Straker & the Hands of Dr Teleny 40.UK [solo] 08/1965 That's the Way The Honeycombs 12.UK [with Davdi Kabaka & Len Hawkes] 05/1968 Helule Helule The Tremeloes 122.US/14.UK [with Len Hawkes, Daniele Pace, Mario Panzeri & Lorenzo Pilat] 09/1968 My Little Lady The Tremeloes 127.US/6.UK [with Len Hawkes] 04/1969 I Will See You There Linda Kendrick 41.UK 11/1969 (Call Me) Number One The Tremeloes 2.UK 03/1970 By the Way The Tremeloes 35.UK 09/1970 Me and My Life The Tremeloes 4.UK 07/1971 Hello Buddy The Tremeloes 32.UK [with Daniel Vangarde & Len Hawkes] 09/1971 Remember Rock Candy 32.UK

Little Jimmy Osmond

 James Arthur Osmond (urodzony 16 kwietnia 1963r) to amerykański piosenkarz i biznesmen. Jest najmłodszym członkiem rodzeństwa grupy muzycznej Osmonds. Jako artysta solowy Osmond zgromadził sześć złotych płyt, jedną platynową i dwa złote albumy. 

 Urodził się w Canoga Park w Kalifornii jako dziewiąte i ostatnie dziecko Olive i George'a Osmondów. Jego starsze rodzeństwo to Virl, Tom, Alan, Wayne, Merrill, Jay, Donny i Marie. Jest jedynym z dziewięciorga rodzeństwa Osmondów, który nie urodził się w rodzinnym mieście Ogden w stanie Utah. Uczył się od nauczycieli, aby dostosować się do jego życia zawodowego. Kształcił się także u Mary Osmond, żony jego brata Merrilla. 

Pierwszą złotą płytę otrzymał w wieku pięciu lat za piosenkę, którą nagrał po japońsku „My Little Darling”. Był pierwszym Osmondem, któremu się to udało. Jego nagranie „Long Haired Lover from Liverpool” w 1972 r. zaowocowało wpisaniem go do Księgi Rekordów Guinnessa jako najmłodszego wykonawcy, którego singiel zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli.  Piosenka została przypisana „Little Jimmy Osmond”. W Japonii nosił pseudonim „Jimmy Boy”. 

 W 1978 Osmond zagrał w filmie fabularnym The Great Brain. Zagrał także w innych rolach aktorskich, w tym w dwóch odcinkach serialu Fame. Często występował na scenie i w telewizji ze swoim starszym rodzeństwem. W 1985 roku poznał latynoskiego impresario Manuela Montoyę w A&M Records, co doprowadziło do jego jedynego hiszpańskiego nagrania „Siempre Tu”. Odbył tournée po rynkach Ameryki Łacińskiej, w tym Portoryko, Meksyku, Wenezueli i Chile. Po tym został jurorem edycji Festiwalu OTI w 1986 roku. Album Osmonds z 2012 roku I Can't Get There Without You został wykonany z Jimmym Osmondem na wokalu; był to pierwszy album, na którym Jimmy był głównym wokalistą, ponieważ starszy brat Merrill Osmond historycznie pełnił tę rolę w zespole.  

Podczas występów na żywo Jimmy często pełni funkcję współprowadzącego wokalisty z Merrillem, a tę rolę wcześniej pełnił Donny w okresie świetności zespołu na początku lat 70-tych. Osmond jest prezesem Osmond Entertainment. Rozwinął i nadzorował większość działalności merchandisingowej Osmondów, a także wyprodukował setki godzin programów dla takich stacji, jak ABC, PBS, BBC i Disney Channel. Występował także w teatrze muzycznym. Podobnie jak jego brat Donny wiele lat wcześniej, zagrał w filmie Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze. Zagrał także w Boogie Nights w 2004 roku w Grand Theatre w Blackpool. W 2005 r. program American Jukebox Show Jimmy'ego Osmonda odbył tournée po Wielkiej Brytanii, a w 2005 r. ponownie w Grand Theatre w Blackpool. W serialu wystąpili także Billy Pearce oraz bracia Jimmy'ego, Jay i Wayne. Od 11 grudnia 2010 do 2 stycznia 2011 grał Buttonsa w Kopciuszku w White Rock Theatre w Hastings; od 16 grudnia 2011 do 15 stycznia 2012 grał rolę Wishee Washee w przedstawieniu Aladyn w Grand Theatre w Swansea; oraz od 1 grudnia 2017 r. do 7 stycznia 2018 r. rola Abanzara w pantomimie Aladyn w His Majesty's Theatre w Aberdeen. Wystąpił w kilku brytyjskich programach telewizyjnych, w tym w reality show Jestem gwiazdą… Zabierz mnie stąd! wyemitowany przez ITV w 2005 r. (zajął czwarte miejsce), występ w 2006 r. w All Star Family Fortunes, sławnej wersji Come Dine with Me, Celebrity Family Fortunes i Every Dance Now.  

W styczniu 2010 roku Osmond wziął udział w brytyjskim programie telewizyjnym ITV1 poświęconym celebrytom Popstar to Operastar. W 2016 roku Jimmy był finalistą brytyjskiej wersji programu Celebrity Masterchef. W 2014 roku Osmond jest autorem pół-autobiograficznej książki obrazkowej dla dzieci, Awesome Possum Family Band. W tym samym roku przejął działalność Andy Williams Moon River Theatre w Branson w stanie Missouri, gdzie obecnie jest odpowiedzialny za produkcję i rezerwację przedstawień. W 2015 roku Osmond otrzymał tytuł doktora honoris causa w dziedzinie sztuki i nauk humanistycznych na Uniwersytecie Iowa Wesleyan. Jako pierwszy członek rodziny Osmondów, który otrzymał to wyróżnienie, wygłosił przemówienie inauguracyjne 9 maja 2015 r.  

 27 grudnia 2018 r., po występie w roli Kapitana Haka w inscenizacji pantomimy Piotruś Pan na hipodromie w Birmingham, Osmond został zabrany do szpitala, gdzie zdiagnozowano u niego udar. Wcześniej w 2004 r. doznał udaru spowodowanego skorygowanym przetrwałym otworem owalnym.Po raz pierwszy od udaru mózgu w kwietniu 2019 r. wypowiadał się publicznie, stwierdzając, że cieszy się dobrym zdrowiem i na razie robi „długo spóźnioną przerwę” od show-biznesu. Od tego czasu nie wypowiadał się publicznie, ale nadal prowadził swoje firmy, w tym Andy Williams Performing Arts Center. W wywiadzie z lutego 2020 r. brat Jimmy'ego, Merrill, stwierdził, że Jimmy nadal wraca do zdrowia, nadal planuje kontynuować swoje przedsięwzięcia biznesowe i że Merrill miał nadzieję, że Jimmy w końcu wróci do grupy. Ożenił się, żona, Michelle Larson, w 1992. Mają czworo dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Long Haired Lover From Liverpool/Mother Of Mine	Little Jimmy Osmond	04.1972	1[5][27]	A:38[10];B:101[1]	MGM 2006109	[A:written by Christopher Kingsley][B:written by Bill Parkinson][A:produced by Mike Curb and Perry Botkin Jr][B:produced by Alan Osmond, Mike Curb, Don Costa]
Tweedlee Dee/Mama'd Know What To Do	Little Jimmy Osmond	01.1973	4[13]	59[6]	MGM 2006175	[written by Winfield Scott][produced by Mike Curb, Don Costa]
I'm Gonna Knock On Your Door/Give Me A Good Old Mammy Song	Little Jimmy Osmond	03.1974	11[10]	-	MGM 2006389	[written by Sid Wayne, Aaron Schroeder][produced by Mike Curb, Don Costa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Killer Joe	Little Jimmy Osmond	12.1972	-	105[14]	MGM 4855	[produced by Don Costa, Mike Curb, Perry Botkin Jr.]

Riton

Henry Smithson (urodzony 13 września 1978r), najbardziej znany pod pseudonimem Riton , to angielski DJ i producent muzyki elektronicznej z Newcastle upon Tyne. 

 

  Smithson urodził się w Newcastle upon Tyne. Imię Riton to francuski slang oznaczający „Henry”. Ukończył studia na Uniwersytecie w Newcastle upon Tyne. Po ukończeniu uniwersytetu Smithson założył wytwórnię Switch Recordings, dla której wydał swoje pierwsze dwa 12-calowe single. Zaczął grać jako DJ w klubie nocnym „Shindig” w Newcastle. Tam został odkryty przez Marka Rae i podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Grand Central Records. Podobnie jak Rae, następnie pracował w wytwórni/dystrybucji/sklepie detalicznym Fat City Records w Manchesterze. 

 

 Jego pierwsze wydawnictwo w Grand Central, piosenka „Communicated”, znalazła się na składance Central Heating 2 (2000), a po nim ukazał się jego debiutancki album, głównie instrumentalny, Beats du Jour (2001). Drugi album Ritona, Homies And Homos (2004), był znacznie bardziej wokalny i gościł na nim między innymi Lee Jonesa z Howdi i Lucę Santucci. Zawiera cover utworu The Cure „Killing an Arab”. W 2005 roku Riton i Ben Rymer założyli Gucci Sound System. Para co miesiąc rezyduje w klubie 333 w Londynie i prowadzi własny klub nocny o nazwie Druzzi's Baltimore Rave Club w Nightmoves   przy Shoreditch High Street we wschodnim Londynie. Wśród gości znaleźli się Headman, Erol Alkan, 2 Many DJs, The Rapture, Richard X, Mylo i FC Kahuna. 

 

 Od upadku Grand Central Records w 2006 roku Riton wydał 12-calowe single w kilku europejskich wytwórniach, w tym w Linxfarren w Wielkiej Brytanii. Pod koniec 2006 roku w belgijskim magazynie HUMO ogłoszono, że David i Stephen Dewaele z Soulwax założyli z Ritonem krautrockowy zespół o nazwie Die Verboten. Album miał się ukazać pod koniec 2007 roku, ale jak dotąd nie ma dalszych informacji na temat projektu. Zamiast tego Riton wydał album pod pseudonimem Eine Kleine Nacht Musik w wytwórni Modular Records w lipcu 2008. 

 

W 2010 roku wraz z DJ Mehdim rozpoczął projekt o nazwie „Carte Blanche  ”. Riton miał wydać nową muzykę w listopadzie 2011 r. („Dark Place” i „ACP), a także pracował nad muzyką na swój album, współpracując z artystami i producentami takimi jak Surkin i Aluna George- którego premiera planowana jest na lato 2012 r.  Na początku 2016 roku Riton odniósł sukces na listach przebojów utworem „Rinse & Repeat”; w utworze pojawił się wokal Kah-Lo. Utwór został wydany za pośrednictwem własnej wytwórni Riton Time, należącej do Ritona.  

 

Następnie w październiku 2018 roku wydał wspólny album Foreign Ororo z Kah-Lo, na którym powstały ulubione hity fanów, w tym nominowane do nagrody Grammy „Rinse & Repeat”, „Fake ID”, „Up & Down” i „Ginger” - hymny, które otrzymały nagrodę dzięki wsparciu radiowemu ze strony twórców smaku na całym świecie, w tym Annie Mac w BBC Radio 1. Był także współproducentem singla Dua Lipa i Silk City „Electricity”, który zdobył nagrodę GRAMMY w kategorii „Najlepsze Dance Recording”, udowadniając swoją zdolność do niezliczonego odkrywania siebie na coraz bardziej zatłoczonym rynku.  

 

W 2021 roku Riton zsamplował remiks MK utworu „Push the Feeling On” Nightcrawlers w celu nagrania utworu zatytułowanego „Friday”. Na płycie, napisanej przez Riton X Nightcrawlers z udziałem Mufasy i Hypemana, pojawiło się kilka gwiazd mediów społecznościowych, a wydano ją przez Ministerstwo Nagrań Dźwiękowych firmy Sony. Weszła na brytyjską listę singli pod numerem 60 w dniu 22 stycznia 2021 r. i ostatecznie dotarła do pierwszej piątki na liście przebojów oficjalnej firmy Chart Company od 5 do 11 marca 2021 r.  W listopadzie jego projekt Gucci Soundsystem z Benem Rymerem połączył siły z Jarvisem Cockerem, aby wydać inspirowany zmianami klimatycznymi utwór „Let's Stick Around”, do którego dołączono wideo nakręcone w Glasgow mniej więcej w czasie konferencji COP26.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Killing an Arab	Riton	07.2004	193[1]	-	Grand Central GC 184	[written by Tolhurst, Dempsey, Smith][produced by Henry Smithson]
Rinse & Repeat	Riton featuring Kah-Lo	03.2016	13[9]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1501487	[gold-UK][written by Henry Smithson, Faridah Demola Seriki][produced by Riton]
Turn Me On	Riton and Oliver Heldens	09.2019	12[19]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1900052	[platinum-UK][written by Henry Smithson,Olivier Heldens,Allan Wayne Felder,Iman Contahulten,Norman Ray Harris,Ronald Tyson,Vince Clarke][produced by Oliver HeldensRitonHal Ritson]
Friday	Riton and Nightcrawlers featuring Mufasa & Hypeman	01.2021	4[37]	-	Ministry Of Sound GBCEN 2000164	[2x-platinum-UK][written by Graham McMillan Wilson, Hugh Jude Brankin, John Robinson, Reid Ross, Alexander Campbell, Samantha Harper][produced by The Invisible Men ,Riton]
I Don't Want You	Riton with Raye	09.2021	50[12]	-	Ministry Of Sound GB 1102101603	[silver-UK][written by Mohamed Moretta,Henry Smithson,Rachel Keen,Jenna Felsenthal][produced by Riton]

Ideal

 Ideal był amerykańskim kwartetem r&b z Houston w Teksasie w Stanach Zjednoczonych. Grupa zadebiutowała w 1999 roku i składała się z braci Mavericka „Mav” i Cedricka „Swaba” Cottonów, ich kuzyna Wayne’a „PZ” Perry’ego i przyjaciela ze szkoły średniej Jaya „J-Dante” Greena, wszyscy absolwenci Lamar High School w Houston. Grupa jest najbardziej znana z hitów „Creep Inn”, „Get Gone” i „Whatever”. 

 Debiutancki album Ideal  został wydany przez Virgin Records 24 sierpnia 1999 roku. Według Nielsen SoundScan album sprzedał się w 615 000 egzemplarzy w USA i uzyskał status złotej płyty od RIAA. Heather Phares z Allmusic nazwała początkowy wysiłek Ideala „szczerym pierwszym albumem”, który pokazał „płynny, zmysłowy styl wokalny grupy i romantyczne pisanie piosenek”. 

 W 2004 roku grupa podpisała kontrakt z Neutral Ground/Universal Records i rozpoczęła pracę nad swoim drugim albumem, wstępnie zatytułowanym From Now On. Gościnnymi producentami projektu mieli być Bryan-Michael Cox, Rockwilder, Nisan Stewart, Mike City i Battle Cat. Głównym singlem miał być utwór „Makin' Time” z udziałem Cee-Lo Greena, jednak ani singiel, ani album nie zostały wydane. 

 Cedrick „Swab” Cotton (urodzony 31 maja 1974 r. w Houston w Teksasie) został śmiertelnie pchnięty nożem w sklepie spożywczym w Houston 9 lutego 2021 r. Miał 46 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)	Ideal featuring Lil' Bud & Tizone	06.1996	-	-	Noo Trybe 38 552	[written by Bishop "Stick" Burrell, Sr., James Nyx Jr, Marvin Gaye, Reuben Nero][produced by Bishop "Stick" Burrell, Sr.][94[4].R&B Chart][piosenka z filmu "Original Gangstas"]
Get Gone	Ideal	08.1999	76[1]	13[22]	Noontime 38 666	[produced by Bryan-Michael Cox, Kevin Hicks][2[34].R&B Chart]
Creep Inn	Ideal	12.1999	-	-	Noontime/Virgin	[60[18].R&B Chart][sample z "Heartbreak Hotel"-The Jacksons]
Whatever	Ideal featuring Lil' Mo	06.2000	31[3]	47[18]	Virgin 38 713	[produced by K. Gist, E. Berkeley, K. Brown, R.L. Huggar, K. McCord, O. Cheatham][produced by Eddie Berkeley, Kier "KayGee" Gist, Kobie][11[24].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ideal	Ideal	10.1999	-	83[37]	Warner 47 882	[gold-US][produced by Jazze Pha,Donnie Scantz,Laney Stewart,Teddy Bishop,Bryan-Michael Cox,Jon-John & Joey Elias,Joe,Bishop "Stick" Burrell,J-Dub]