Z archiwum...rocka

środa, 31 stycznia 2024

Chocolate Milk

Chocolate Milk to amerykański zespół funk i soul z Nowego Orleanu w Luizjanie, działający w latach 70-tych i na początku 80-tych XX wieku.

Chocolate Milk powstało w 1974 roku w Nowym Orleanie w Luizjanie, po powstaniu zespołów Kool & the Gang i Earth, Wind & Fire. W skład ośmioosobowego zespołu weszli Frank Richard (wokal), Amadee Castenell (saksofon), Joe Foxx (trąbka), Mario Tio (gitary), Earnest Dabon (bas),Robert Dabon (instrumenty klawiszowe/fortepian) i Dwight Richards (perkusja). Po objęciu funkcji The Meters jako zespołu Toussainta zespół pracował także jako grupa studyjna dla autora tekstów i producenta Allena Toussainta. Chocolate Milk wspierał Toussainta jako zespół grający na żywo oraz na jego albumie New Orleans Jazz and Heritage Festival (1976), a także nagrywał z Paulem McCartneyem.

Następnie zespół podpisał kontrakt z RCA Records. Ich pierwszym z ośmiu albumów wydanych na RCA był Action Speaks Louder than Words, album zawierający przesłanie polityczne. Tytułowy utwór „Action Speaks Louder Than Words” (1975) zawiera break beat, który był wielokrotnie samplowany w muzyce hiphopowej, w tym „Move the Crowd” z albumu Paid in Full z 1987 roku autorstwa Erica B. i Rakima, oraz „Don't Let Your Mouth Write a Check Your Ass Can't Cash” (1991) Stetsasonic.

Zespół zasłynął dzięki „Action Speaks Louder than Words” i innym hitom: „Girl Callin'” (1978), „Say Won't Cha” (1979) i „I'm Your Radio” (1980). Zespół był również znany ze swojej wszechstronności w stylach muzycznych, dodając później elementy disco, dominujące w ich hicie „Blue Jeans” z 1981 roku, który zajął piętnaste miejsce na liście soul.

Chocolate Milk rozpadło się w 1983 roku w związku ze spadkiem popularności disco, licznymi zmianami personalnymi i zmianami producentów po rozstaniu z Toussaintem w 1980r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Action Speaks Louder Than Words/Ain't Nothin' But A Thing	Chocolate Milk	07.1975	-	69[5]	RCA Victor 10290	[written by L. Harris, J. Smith III, A. Castenell Jr., F. Richard, D. Richards, M. Tio, K. Williams, R. Dabon, E. Dabon][produced by Allen Toussaint][15[17].R&B Chart]
How About Love/Party Happy	Chocolate Milk	03.1976	-	-	RCA Victor 10 569	[written by A. Castenell Jr, E. Dabon, R. Dabon, J. Smith III, F. Richard, D. Richard, M. Tio, K. Williams][produced by Allen Toussaint, Marshall Sehorn][79[8].R&B Chart]
Comin'/Starbright	Chocolate Milk	09.1976	-	-	RCA 10 758	[written by A. Castenell, R. Dabon, S. Hughes, F. Richards, D. Richards, J. Smith, M. Tio, K. Williams][produced by Allen Toussaint, Marshall Sehorn][56[10].R&B Chart]
Girl Callin'/Thinking Of You	Chocolate Milk	06.1978	-	103[1]	RCA 11 222	[written by A. Toussaint][produced by Allen Toussaint][14[16].R&B Chart]
Say Won'tcha/Doc	Chocolate Milk	04.1979	-	-	RCA 11 547	[written by J. Smith III, A. Castenell, D. Richards, F. Richard, K. Williams, M. Tio, R. Dabon][produced by Allen Toussaint][39[14].R&B Chart]
Groove City/Save The Last Dance	Chocolate Milk	08.1979	-	-	RCA 11 689	[written by J. Smith III, A. Castenell, D. Richards, F. Richard, K. Williams, M. Tio, R. Dabon][produced by Allen Toussaint][59[7].R&B Chart]
Hey Lover/Would It Be Alright?	Chocolate Milk	07.1980	-	-	RCA 12 030	[written by F. Richard, J. Smith III, A. Castenell, R. Dabon, M. Tio, D. Richards][produced by George Tobin][40[12].R&B Chart]
Blue Jeans/Dawn	Chocolate Milk	10.1981	-	-	RCA 12 335	[written by H. Redman Jr., L. Hayes][produced by Allen Jones][15[18].R&B Chart]
Let's Go All The Way/Honey Bun	Chocolate Milk	01.1982	-	-	RCA 13 026	[written by D. Richards, J. Smith][produced by Allen Jones ][41[10].R&B Chart]
Take It Off/Honey Bun	Chocolate Milk	11.1982	-	-	RCA 13 364	[written by A. Jones, M. Toles][produced by Allen A. Jones][39[12].R&B Chart]
Who's Getting It Now/Sweet Heat	Chocolate Milk	03.1983	-	-	RCA 13 447	[written by A. Jones, M. Toles, Chocolate Milk][produced by Allen A. Jones][65[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Action Speaks Louder Than Words	Chocolate Milk	10.1975	-	191[3]	RCA Victor 1188	[produced by Allen Toussaint, Marshall E. Sehorn]
We're All In This Together	Chocolate Milk	06.1978	-	171[5]	RCA Victor 2331	[produced by Allen Toussaint]
Milky Way	Chocolate Milk	04.1979	-	161[6]	RCA Victor 3081	[produced by Allen Toussaint]
Blue Jeans	Chocolate Milk	12.1981	-	162[10]	RCA Victor 3896	[produced by Allen A. Jones]

Vamps

The Vamps - brytyjski zespół wykonujący muzykę z gatunku pop-rock, założony na początku 2012 roku. Swój pierwszy kontrakt płytowy zespół podpisał z wytwórnią Mercury Records w listopadzie 2012 roku. The Vamps wystąpili w roli supportu przed McFly na trasie "Memory Lane Tour" na początku 2013 roku. Wystąpili również na festiwalach i koncertach jako support przed takimi wykonawcami jak: The Wanted, McFly, Selena Gomez.

James McVey (ur. 30 kwietnia 1994r w Bournemouth) w 2011 roku był już pod opieką managerów Richarda Rashmana i Joe O' Neilla z Prestige Management. McVey zdecydował, że chce stworzyć zespół i przez serwis internetowy YouTube poznał Bradleya Simpsona (ur. 28 lipca 1995r w Birmingham). Razem zaczęli pracować nad piosenkami, a Simpson został głównym wokalistą. W 2012 roku McVey i Simpson poznali Tristana Evansa (ur. 15 sierpnia 1994r w Exeter) na portalu społecznościowym Facebook. Jako ostatni do zespołu dołączył Connor Ball (ur. 15 marca 1996 roku w Aberdeen). W połowie 2013 roku, zespół zaczął publikować covery przebojów na YouTube.

22 lipca 2013 zespół opublikował swoją pierwszą własną piosenkę pod tytułem Wildheart (później nazwa zmieniona na Wild Heart). Filmik został wyświetlony ponad 46 tysięcy razy w ciągu pierwszych dwóch dni. 6 sierpnia 2013r The Vamps opublikowali teledysk do swojego debiutanckiego singla Can We Dance, który uzyskał ponad milion wyświetleń w ciągu dwóch tygodni od premiery. Singiel Can We Dance został oficjalnie wydany 29 września 2013r i zadebiutował na drugim miejscu brytyjskiej listy przebojów 6 października 2013], przegrywając jedynie z piosenką Counting Stars zespołu One Republic. 22 listopada 2013r The Vamps ogłosili, że ich drugim singlem zostanie utwór Wild Heart. Trzy dni później piosenka miała swoją premierę w radiu i została wydana 19 stycznia 2014. Singiel dotarł na miejsce trzecie brytyjskiej listy przebojów.

13 marca 2014 zespół ogłosił, że ich debiutancki album ukaże się 14 kwietnia 2014 roku. 22 marca 2014 roku ogłoszono, że płyta będzie nosić tytuł Meet the Vamps. 26 marca 2014 The Vamps wydali utwór Last Night jako trzeci singiel z płyty. Album Meet the Vamps dotarł na drugie miejsce list sprzedaży w Irlandii i w Wielkiej Brytanii].

W lutym 2015r założyli własną wytwórnię Steady Records. Tutaj nagrali dwa nowe zespoły, założone przez siebie The Tide i New Hope Club. 27 listopada 2015r wydali swój drugi album Wake Up, na którym znajdują się takie utwory jak Wake Up i I Found a Girl. Wystąpili także gościnnie w serialu Disney Channel Jessie w 2015 roku z piosenką Can We Dance. W 2016 roku nagrali Kung Fu Fighting do nowego filmu Kung Fu Panda. W tym samym roku odbyli także podróż do Indii i współpracowali z indyjskim duetem muzycznym Vishal Shekhar przy piosence Beliya.

7 października 2016 roku The Vamps ogłosili za pośrednictwem wideo na żywo na Facebooku, że ich pierwszy singiel z trzeciego albumu studyjnego zostanie wydany 14 października 2016 roku, a ekskluzywny program nadawany był w Capitol FM poprzedniego dnia. Tego samego dnia zespół zamieścił na swoich portalach społecznościowych wskazówki dotyczące tytułu utworu i frazy zaczerpnięte z tekstu. Ogłoszono również, że album ukaże się latem 2017 roku. 12 października 2016 roku w nowym teledysku na żywo zespół ogłosił, że singiel będzie nosił tytuł All Night i będzie efektem współpracy z norweskim DJ-em Matomą.

Styl nawiązuje do hitowego singla Wake Up z albumu Wake Up z 2015 roku. Ich biografia, The Vamps: Our Story 100% Official, ogłoszona kilka miesięcy wcześniej, również została wydana 20 października 2016 roku. 21 kwietnia 2017 roku ogłoszono drugi singiel z albumu, Middle of the Night, powstały we współpracy z duńskim DJ-em Martinem Jensenem, a następnie wydany 28 kwietnia 2017; tego samego dnia rozpoczyna się trasa koncertowa Middle of the Night Tour.Podczas pierwszego koncertu ogłoszono tytuł trzeciego studyjnego albumu Night & Day, który ukaże się w dwóch częściach.

19 maja tego samego roku szwedzki DJ Mike Perry wydał album Hands, będący owocem współpracy z The Vamps i amerykańską piosenkarką Sabriną Carpenter. Pierwsza część Night & Day (Night Edition) ukazała się 14 lipca 2017 roku. 8 września 2017 roku norweski DJ Matoma wydaje album Staying Up, powstały we współpracy z The Vamps. 13 października 2017 roku zespół wydał singiel Personal z udziałem amerykańskiej piosenkarki Maggie Lindemann, znajdujący się w drugiej części albumu. 20 kwietnia 2018 roku zespół wydał album Hair Too Long, a 9 lipca tego samego roku Just My Type. 13 lipca 2018 roku ukazała się druga część albumu Night & Day (Day Edition).

19 kwietnia 2019 roku ukazała się EP-ka zawierająca 4 utwory: Missing You, Right Now (z udziałem brytyjskiego duetu raperów Krept & Konan), Waves i All The Lies (z udziałem brazylijskiego DJ-a Aloka i niemieckiego DJ-a Felixa Jaehna). 30 lipca 2020 roku zespół wydał singiel Married In Vegas i zapowiedział nowy album Cherry Blossom, który ukaże się 16 października następnego roku.

Zespół uczcił dziesięć lat swojej muzycznej działalności w 2022 roku wypuszczeniem fanzinu zatytułowanego Ten Years Of The Vamps wyprodukowanego wspólnie przez fanów i członków zespołu, po którym odbyła się 11-dniowa trasa po Wielkiej Brytanii 10 Years Of The Vamps - The Greatest Hits w listopadzie i grudniu 2022r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can We Dance	Vamps	10.2013	2[23]	-	EMI GBUV 71300979	[platinum-UK][written by Timz Lam,Bruno Mars,Philip Lawrence,Amund Bjorklund,Espen Lind,Karl Michael][produced by Espionage,Bruno Mars]
Wild Heart	Vamps	02.2014	3[13]	-	EMI GBUM 71305882	[silver-UK][written by Amund Bjørklund,Espen Lind,Ben Harrison,Ibrahim "Ayb" Asma,Jamie Scott,James McVey,Connor Ball,Tristan Evans,Brad Simpson][produced by Espionage]
Last Night	Vamps	04.2014	2[12]	-	EMI GBUM 71308657	[silver-UK][written by Wayne Hector,Tom Barnes,Pete Kelleher,Ben Kohn,Ayak Thiik][produced by TMS]
Somebody to You	The Vamps Featuring Demi Lovato	06.2014	4[17]	110[2]	EMI GBUM 71401330	[platinum-UK][]gold-US][written by Carl Falk,Nate Blasdell,Savan Kotecha,Kristian Lundin][produced by Carl Falk,Kristian Lundin]
Oh Cecilia (Breaking My Heart)	Vamps	10.2014	9[12]	-	EMI GBUM 71400928	[gold-UK][written by Paul Simon,Connor Ball,Tristan Evans,James McVey,Brad Simpson,Amund Bjørklund,Espen Lind,Chris Michaud][produced by Espionage,Andrew Williams]
Wake Up	Vamps	10.2015	12[4]	-	EMI GBUM 71505551	[written by Ammar Malik,Steve Mac,Ross Golan,Kevin Snevely][produced by Steve Mac]
I Found a Girl	Vamps featuring Omi	04.2016	30[2]	-	EMI GBUM 71505937	[silver-UK][written by Steve MacAmmar Malik,Ross Golan,Claude Kelly,James Blunt,Brad Simpson,Connor Ball,Tristan Evans,James McVey][produced by Steve Mac]
All Night	The Vamps and Matoma	10.2016	24[26]	-	EMI GBUM 71605342	[platinum-UK][gold-US][written by Brad Simpson,James McVey,Connor Ball,Tristan Evans,Justin Franks,John Mitchell,Daniel Majic][produced by DJ Frank E,Danny Majic,Matoma]
Middle of the Night	The Vamps and Martin Jensen	05.2017	44[3]	-	EMI GBUM 71701537	[silver-UK][written by Anders Christensen ,Edward Drewett ,Martin Jensen ,Stephen Philibin, Matthew Radosevich, Chris Wallace][produced by Martin Jensen]
Staying Up	Matoma and The Vamps	09.2017	80[1]	-	Parlophone GBAYE 1703231	[written by Noel Salmon,Nathan Cross,Ben Preston,BullySongs,The Vamps,Matoma][produced by Matoma]
Personal	The Vamps featuring Maggie Lindemann	10.2017	76[2]	-	EMI GBUM 71701760	[written by Connor Ball,Tristan Evans,James McVey,Brad Simpson,Nicholas Gale,Sam Preston,George Tizzard,Rick Parkhouse,Rachel Furner][produced by Digital Farm Animals]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Meet the Vamps	Vamps	04.2014	2[45]	40[3]	EMI 3778477	[platinum-UK][produced by TMS, Espionage]
Wake Up	Vamps	12.2015	10[11]	186[1]	EMI 4761113	[gold-UK][produced by Connor Ball ,Tristan Evans, Carl Falk, Steve Mac, Ammar Malik, Matt Prime ,Metrophonic ,Tobias Karlsson, Kevin Snevely, Red Triangle, Rami Yacoub ,Jay Reynolds]
Night & Day (Night Edition)	Vamps	07.2017	1[1][12]	-	EMI CDVZ 3186	[gold-UK][written by Bradley Simpson ,Jack & Coke, Danny Majic, DJ Frank E ,Red Triangle, Matt Rad, Steve James, Chris Wallace, Martin Jensen, Matoma ,Mikael Persson, Dimitri Vangelis, Andreas Wiman, Andrew Bolooki, Will Simms, Jacob Manson, Jordan Riley ,Trackside, Kris Kross Amsterdam, Joren van der Voort ,Captain Cuts, Digital Farm Animals ,Sean Meier, OzGo, Oscar Holter, Space Primates]
Cherry Blossom	Vamps	10.2020	1[1][2]	-	EMI EMICD 2020	[produced by The Vamps, LostBoy, Jordan Riley, Jack & Coke]
10 Years of The Vamps	Vamps	10.2022	30[1]	186[1]	UMR/Virgin 4564843	-

wtorek, 30 stycznia 2024

Chocolate Syrup

Początki Chocolate Syrup nie są znane, ale większość członków, którzy rozpoczęli nagrywanie pod pseudonimem dla Ira Records w 1970 roku, miała korzenie w Nowym Jorku, z wyjątkiem Franka Avery'ego z Pittsburgha (wcześniej w La-Rells). Pozostali absolwenci to Norris Harris, Carl Smith, Leonard Wolfe i James Holiday. 17-letni L.J. Reynolds zastąpił Avery'ego po pierwszym singlu Chocolate Syrup „Stop Your Crying”.

Reynolds wydał kilka solowych singli w swoim rodzinnym Saginaw w stanie Michigan i jeden z grupą, której był liderem, o nazwie L.J. Reynolds & the Relations. Motown opuściła Detroit, więc Reynolds uważał, że Big Apple to jego najlepsza szansa; to właśnie podczas tej misji poznał Chocolate Syrup (CS). Ira wydała ich jeszcze dwa single: „All I Ever Do Is Dream About You” i „Off and Running”; żadne z nich nie wywołało żadnego entuzjazmu ani sprzedaży, więc przenieśli się do Avco Records- która cieszyła się dużym zainteresowaniem ze strony Stylistics i miała kilka mniejszych sukcesów z takimi grupami jak Softones - z nagraniem „Stop Your Crying”, który wywołał niewielką akcję lokalną/regionalną i kilka koncertów.

To była tylko jednorazowa umowa i Law-Ton Records wydało ich kolejne dwa wydawnictwa, z których pierwsze, „Let One Hurt Do” Billa Fraziera, stało się ich najbardziej znanym nagraniem, ale nie osiągnęło żadnego znaczącego sukcesu. Nastąpił ruch, a członkowie przychodzili i odchodzili regularnie. Reynolds odszedł w 1973 roku i związał się z Dramatics. Dwa nieistotne single wydane przez wytwórnie breadbox (BLHE i MVTH) wypuściły bez fanfar w 1973 r. Podpisali kontrakt z Brown Dog Records w 1974 r. Zgłoszonymi członkami w tym czasie byli Steward Davidson, Gary Pinchon, Bernette Murphy i Jerry Crawford. Davidson i Pinchon później śpiewali z Joneses.

W pewnym momencie nastąpiła całkowita przemiana, ponieważ na płycie CD wymieniono późniejszych członków CS, takich jak Leonard Wolfe, Michael Braithwaite, Charles Robinson i wokalista George Brown. Single Brown Dog „You Got a Lot to Give” i „We Got to Get Together” przeszły bez echa , podobnie jak dwa kończące karierę single: Love Foundation w Spot i Love's Foundation w Elka Records w 1976 r. Pierwotny członek Norris Harris śpiewał później w Moment of Truth.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let One Hurt Do/Stay With Me	L. J. Reynolds And Chocolate Syrup	11.1971	-	104[2]	Law-Ton 1553	[written by Billy Frazier][produced by Bobby Martin][31[9].R&B Chart]
Just In The Nick Of Time/You've Got A Lot To Give	Chocolate Syrup	05.1974	-	-	Brown Dog 9000	[written by Jerry Crawford][97[2].R&B Chart]

Choice Four

The Choice Four był najbardziej konsekwentną męską amerykańską grupą soulowo-wokalną wyprodukowaną przez Van McCoya. Pochodzili z Waszyngtonu, nagrywali dla RCA Records i mieli trzy albumy. Kilku członków grupy śpiewało wcześniej w The Love Tones i The Strides. W połowie lat 70-tych mieli kilka mniejszych hitów na listach przebojów Billboardu.

Ich próba osiągnięcia wielkiego sukcesu dzięki wersji „When You're Young And In Love” została udaremniona przez jednoczesne wydanie dyskotekowej wersji piosenki aktora Ralpha Cartera (z programu telewizyjnego „Good Times”). Ich największy hit „Come Down To Earth” stał się ulubieńcem dyskotek po rozpadzie grupy.

Nagrali oryginalną wersję hitu Davida Ruffina „Walk Away From Love” (również wyprodukowanego przez McCoya), osiągając wysoką notę, którą Ruffin przegapił. Zarówno Pede „Pete” Marshall, jak i Charles Blagmon udali się w trasę koncertową z grupami prowadzonymi przez byłych członków The Temptations po upadku grupy, przed jej wznowieniem przez Teddy'ego Maduro. Maduro ogłosił, że jego kolega z zespołu Pede Marshall zmarł 13 lipca 2017 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Finger Pointers, Part 1/The Finger Pointers, Part II	Choice Four	08.1974	-	-	RCA Victor 0315	[written by Van McCoy, Joe Cobb][produced by Van McCoy][85[4].R&B Chart]
You're So Right For Me/Ready, Willing And Able	Choice Four	11.1974	-	-	RCA Victor 10 088	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][63[7].R&B Chart]
When You're Young And In Love/I Can't Make You Love Me	Choice Four	08.1975	-	91[4]	RCA Victor 10 342	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][45[12].R&B Chart]
Hey, What's That Dance You're Doing/Beside Me	Choice Four	05.1976	-	107[1]	RCA Victor 10 602	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][57[9].R&B Chart]
A Time For Celebration	Choice Four	06.1976	-	107[1]	RCA Victor 10 686	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy]
Just Let Me Hold You For A Night/Come Down To Earth	Choice Four	07.1976	-	-	RCA Victor 10 714	[written by Charles H. Kipps, Jr.][produced by Van McCoy, Joe Cobb][76[9].R&B Chart]
Come Down to Earth/Two Different Worlds	Choice Four	10.1977	-	-	-	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy][26[5].Hot Disco/Dance;RCA 11 094 12"]

Choppa

Darwin Turner, lepiej znany pod pseudonimem Choppa, to amerykański raper i wokalista. Jako nastolatek Choppa zajmował się swoimi umiejętnościami lirycznymi w ramach hobby, ale czuł, że jego przeznaczeniem jest sport zawodowy. Nieporozumienia z trenerem piłki nożnej w szkole średniej odciągnęły go od sportu i Choppa zaczął poważnie traktować swoją karierę muzyczną.

Na początku 2002 roku Choppa podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Take Fo' Records. 22 października 2002 Choppa wydał swój debiutancki album zatytułowany Choppa Style; został nazwany na cześć jego pierwszego singla „Choppa Style”, który stał się regionalnym hitem w Nowym Orleanie. Na początku 2003 roku, po usłyszeniu o Choppie, Master P podpisał kontrakt z nim w swojej nowej wytwórni The New No Limit Records, która w tamtym czasie była dystrybuowana przez Universal Records.

Choppa dołączył wówczas także do nowej grupy Master P, 504 Boyz. Choppa & Master P ponownie nagrał singiel „Choppa Style” i wydał go ponownie jako pierwszy singiel ze swojego drugiego albumu. Singiel znalazł się na 94. miejscu listy przebojów US Billboard Hot 100. 4 marca 2003 roku Choppa wydał swój drugi album zatytułowany Straight from the NO. Album ten znalazł się na 54. miejscu listy US Billboard 200.

W 2003 roku założył własną wytwórnię płytową „Street Balla Records”. Na początku 2004 roku, po opuszczeniu Take Fo' Records & New No Limit Records, Choppa podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Roya Jonesa Jr., Body Head Entertainment, a także dołączył do grupy Body Head Bangerz Roya Jonesa Jr. 13 września 2005 Choppa wydał swój trzeci album zatytułowany Da Real Choppa. 18 lipca 2006 Choppa wydał swój czwarty album zatytułowany Comin' Back Home.

26 września 2013 roku Choppa wydał swój debiutancki mixtape i pierwszy solowy projekt od siedmiu lat, zatytułowany „Choppa Style”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Choppa Style	Choppa featuring Master P	03.2003	-	94[6]	New No Limit 019 400	[produced by Full Pack Music,Master P][49[22].R&B Chart]
Hot Piece	Choppa	04.2004	-	-	Street Balla 16 079	[78[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Straight From The N.O.	Choppa	03.2003	-	54[8]	New No Limit 075 007	[produced by Henry The Man Holden, Nik Cohn, Don Juan, Ke'Noe, Master P (exec.), Donald XL Robertson, Sinista]

poniedziałek, 29 stycznia 2024

Chords [doo-woop]

The Chords to amerykańska grupa wokalna doo-wop, założona w 1951 roku w Bronksie w stanie Nowy Jork, znana z napisanego przez siebie hitu „Sh-Boom” z 1954 roku.Jest to jedyna stworzona przez nich piosenka, która osiągnęła popularność głównego nurtu.

Grupę założyli przyjaciele z liceum mieszczącego się w Bronksie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Początkowymi członkami byli bracia Carl i Claude Feasterowie, a także Jimmy Keyes, Floyd McRae, William Edwards, przy wsparciu pianisty Ruperta Brankera. The Chords byli jednym z pierwszych zespołów, które podpisały kontrakt z Cat Records, wytwórnią zależną Atlantic Records.

Ich debiutanckim singlem była doo-wopowa wersja piosenki Patti Page „Cross Over the Bridge”, a wytwórnia niechętnie pozwoliła na umieszczenie na stronie B numeru napisanego przez Chords. Tym utworem był „Sh-Boom”, który szybko stał się bardziej popularny. Płyta dotarła do pierwszej dziesiątki amerykańskiej listy przebojów muzyki pop, co było wówczas wyjątkowym wydarzeniem w przypadku numeru R&B Utwór został nagrany przez The Crew-Cuts, dzięki czemu utwór znalazł się na szczytach list przebojów, prawdopodobnie rejestrując pierwszą amerykańską płytę rock and rolla numer jeden.

Entuzjazm, jaki fani doo-wop żywili dla muzyki Chords, osłabł, gdy Gem Records stwierdziło, że jedna z grup w jej składzie nazywa się Chords; w konsekwencji grupa zmieniła nazwę na Chordcats. Ich sukces był jednorazowy, ponieważ kolejne wydawnictwa, w tym „Zippity-Zum”, nie znalazły się na listach przebojów. Seria zmian personalnych i nagrania w różnych wytwórniach nie wzbudziły ponownie zainteresowania opinii publicznej.

Oryginalni członkowie Carl Feaster, prowadzący (ur. 14 września 1930r - zm. 10 stycznia 1981r); Claude Feaster, baryton (ur. 23 września 1933r -zm. listopad 1978r); Jimmy Keyes, pierwszy tenor (ur. 22 maja 1930r - zm. 22 lipca 1995r) ;Floyd „Buddy” McRae, drugi tenor (ur, 1 października 1927r - zm.19 marca 2013r); William „Ricky” Edwards, bas (zm. 1964r) Pianista Rupert Branker został zamordowany 3 lipca 1961 roku. Floyd McRae, ostatni żyjący pierwotny członek, zmarł 19 marca 2013 roku w domu opieki w Bronksie w wieku 85 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sh-Boom/Little Maiden	Chords	07.1954	-	5[16]	Cat 104	[written by Keyes, Feaster, McRae, Edwards][2[15].R&B Chart]]

Christelle

Christelle (ur. Christelle Avomo w 1992r) to piosenkarka r&r/pop z Gabonu. Jej debiutancka EP-ka R&B/Pop została wydana 20 lutego 2009[1] i 9 maja 2009 roku znalazła się na liście 40 najlepszych albumów R&B/Hip-Hop magazynu Billboard. Wyemigrowała do Las Vegas w stanie Nevada w 2006 roku, nie mówiąc po angielsku, a karierę muzyczną rozpoczęła w 2008 roku, zaledwie 18 miesięcy przed sukcesem, który znalazł się na liście Top 40.

Określa swoje brzmienie jako „Rihanna spotyka Janet Jackson”.Christelle urodziła się w Libreville we francuskojęzycznym Gabonie, gdzie dorastała słuchając muzyki afrykańskiej, francuskiej i amerykańskiej. Jej inspiracjami były Beyoncé, Ashanti, Brandy i 50 Cent, mimo że nie rozumiała angielskich tekstów. W 2006 roku wyemigrowała do Ameryki i osiedliła się w Las Vegas, a jej pierwotnym celem było zostanie higienistką dentystyczną. Rozpoczęła naukę w intensywnej szkole języka angielskiego, którą ukończyła w grudniu 2007 roku. W 2008 roku rozpoczęła studia w Międzynarodowej Akademii Projektowania i Technologii wraz z treningiem wokalnym u Jeffreya Skousana.

W 2008 roku rozpoczęła współpracę z producentami i autorami tekstów Donem McGannem i Neilem Ebanksem. Ukończyli nagrania „Money Machine”, „I'm A Tease” i „My Last Love” i przesłali je do panelu A&R w HitQuarters, gdzie została Artystką Tygodnia. W 2009 roku nagrała „Can You Handle Me” z udziałem Agacee oraz wydała EPkę R&B/Pop oraz „What You Gon' Do Wit It” z udziałem Dizzy’ego D, która została wydana jako maxi singiel i znalazła się na liście 10 najpopularniejszych przebojów R&B/Hip na liście Billboard Sales w maju.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crush on you	Christelle	02.2010	-	-	Deh Tyme 912 301	[60[11].R&B Chart]]

Christión

Christión to amerykański duet R&B i producentów płyt z San Francisco Bay Area, złożony z braci Kenni Ski i Allena Anthony'ego. Na krótko podpisali kontrakt z Infrared Music Group, współpracowali z Mr. Mike, 3X Krazy i Luniz, zanim pod koniec 1996 roku wydali swój debiutancki singiel „Full of Smoke” dla Roc-A-Fella Records, który zajął 53. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 15 miejsce na liście utworów R&B.

Sukces singla sprawił, że grupa podpisała kontrakt z Def Jam Recordings, która pod koniec 1997 roku wydała swój debiutancki album studyjny Ghetto Cyrano. Album osiągnął 146 miejsce na liście Billboard 200, 23 miejsce na liście najpopularniejszych albumów R&B/Hip-Hop i 4 miejsce na liście Heatseekers Albums, a także zdobył dwa kolejne umiarkowane hity na listach przebojów, a z „Bring Back Your Love” osiągnął 111 miejsce na liście Billboard Hot 100 i 67 miejsce na liście R&B oraz „I Wanna Get Next to You”, osiągając 86 miejsce na liście Billboard Hot 100 i 32 miejsce na liście R&B.

Duet pojawił się na kompilacjach Roc-A-Fella Streets Is Watching Soundtrack i DJ Clue? Presents: Backstage Mixtape (Music Inspired by the Film). Grupa rzadko brała udział w projektach innych artystów, występując na solowych debiutach The Jacka's i Lil' Al.

W 2003 roku Anthony zaczął solową karierę, podtrzymując swoje powiązania z Roc-A-Fella, i pojawił się na singlu Freeway „Alright”. W 2005 roku Kenni Ski i T. Ross wydali drugi album Christión Project Plato nakładem The Mint Records. Drugi projekt obejmuje prace Bikrama Singha, Ezry, Robbiego Genneta i Trae Jamesa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Ya Love At?	Mr. Mike Featuring Christion	09.1996	-	-	Suave House 1562	[87[2].R&B Chart]
Full of Smoke	Christión	04.1997	-	53[18]	Roc-A-Fella 573 786	[written by Poetry Man][produced by Damon Dash,Jay-Z,Kareem Burke][15[26].R&B Chart][sample z "Trouble man"-Marvin Gaye]
Bring Back Your Love/ Pimp This Love	Christión	10.1997	-	111[4]	Roc-A-Fella 571 592	[written by Allen Anthony, Jay-Z, Kenni Ski][produced by AK47, Damon Dash, Dave G][67[8].R&B Chart]
I Wanna Get Next to You	Christión	06.1998	-	86[4]	Roc-A-Fella 568 476	[written by Norman Whitfield][32[16].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ghetto Cyrano	Christión	11.1997	-	146[2]	Roc-A-Fella 536 281	[produced by Christión,Damon Dash,Jay-Z ,Kareem "Biggs" Burke]

C.O.D.

C.O.D. był amerykańskim muzykiem elektro (prawdziwe nazwisko Raul A. Rodriguez), który miał hit In the Bottle wydany przez Emergency Records i napisany przez Gil-Scota Herona w 1983. Utwór osiągnął 54. miejsce w Wielkiej Brytanii.

Rodriguez był DJ-em, znanym z rezydentury w nocnym klubie New York-New York i remiksera na nowojorskiej scenie disco. Oprócz pracy nad własnymi projektami wyprodukował hit Mana Parrisha „Hip Hop, Be Bop (Don’t Stop)”. W 1985 roku jego elektroniczna wersja utworu „Uphill (Peace of Mind)” Fredericka Knightsa znalazła się na kulminacyjnej scenie klubów tanecznych w „Roku smoka” Michaela Cimino.

Jednym z największych remiksów Raula był utwór „Lay All Your Love On Me” zespołu ABBA z 1980 roku. Ze względu na popularność na amerykańskiej liście przebojów Hot Dance Club Play, ABBA zdecydowała się wydać swoją wersję albumową jako 12-calowy singiel.

Raul zmarł 4 stycznia 2012 roku w wyniku ciężkiego udaru mózgu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Bottle	C.O.D.	05.1983	54[4]	-	Streetwave WAVE 2	[written by Gil Scott Heron][produced by Raul A. Rodriguez]

Steve Winwood

Steve Winwood-ur. 12.05.1948r w Birmingham, Anglia. Rodzice Steve'a i jego starszego brata Muffa zachęcali synów do podjęcia działalności muzycznej, organizując w domu poświęcone wspólnemu muzykowaniu wieczory. W wieku ośmiu lat Steve grał na gitarze wraz z bratem i ojcem w zespole Rona Atkinsona, po czym szybko opanował grę na perkusji i fortepianie. Wielce utalentowany Winwood zdobył status gwiazdy grając na początku lat 60-tych, w pionierskiej rhythm and bluesowej formacji The Spencer Davis Group.

Jego dźwięczny głos i bogate brzmienie organów Hammonda stały się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów muzyki pop połowy lat 60-tych. Grupa zanotowała na swoim koncie sporo dużych przebojów w Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii, lecz niedługo potem Steve poczuł się zbyt ograniczony jej muzycznymi horyzontami. Jeszcze w 1965 r. nagrał pod szyldem The Anglos wielki soulowy przebój autorstwa Steviego Anglo „Incense", co wywołało falę plotek o jego odejściu z zespołu. Stało się to jednak faktem dopiero w 1967 r., kiedy postanowił założyć własną formację Traffic. Istniejąca krótko super-grupa Blind Faith na jakiś czas zakłóciła płynny rozwój Traffic; jednocześnie przez cały ten czas Steve pracował bardzo pilnie jako muzyk sesyjny, gdyż z jego talentu pragnęło skorzystać wielu wykonawców. W efekcie stał się niemal „nadwornym" keyboardzistą wytwórni Island.

W 1972 r. zachorował poważnie na zapalenie otrzewnej, co wpłynęło na spadek aktywności Traffic. Kiedy zespół zakończył działalność w 1974 r. Winwood wydawał się przygotowany do rozpoczęcia kariery solowej, którą od dawna zapowiadał. Zamiast tego jednak poświęcił się działalności muzyka towarzyszącego, biorąc gościnny udział w nagraniu wielu wspaniałych albumów, m.in. One World Johna Martyna, Rendezvous Sandy Denny, Dark Horse George'a Harrisona i Reggae Got Soul Toots And The Maytals. Lista muzyków, z którymi współpracował podczas sesji, przypomina zestawienie ,,Who Is Who" w muzyce; znaleźli się na niej bowiem: Jimi Hendrix, Joe Cockcr, Leon Russell, Howlin' Wolf, Sutherland Brothers, Muddy Waters, Eric Clapton, Alvin Lee, Mariannę Faithful i wielu innych.

W 1976 r. związał się ze Stemu Yamashtą i Klausem Schulze, czego rezultatem były albumy Go i Go Too. Pojawił się również na scenie z zespołem The Fania All Stars, grając na instrumentach perkusyjnych i na gitarze. Długo oczekiwany album solowy Winwooda pojawił się na rynku dopiero w 1977 r., a przyjęto go bardziej z szacunkiem niż entuzjazmem. Odprężony Winwood nagrał zaledwie sześć utworów przy współpracy tak doskonałych muzyków jak Willy Weeks i Andy Newmark. Po zarejestrowaniu tego longplaya, muzyk zaszył się w swojej posiadłości w hrabstwie Oxfordshire, unikając jak ognia wywiadów. Zajmował się głównie pracą na farmie, strzelaniem do rzutków, tresowaniem psów i jazdą konną. Wszystkim wydawało się, że jego kariera muzyczna definitywnie się skończyła.

Tymczasem w ostatnim tygodniu 1980 r, na rynku pojawił się niespodziewanie podniosły album Arc Of A Diver, wprawiając publiczność w spore zdumienie. Razem z mieszkającym w Brazylii swoim byłym twórcą tekstów Jimem Capaldim, Winwood opracował materiał dostarczony mu przez Viviana Stanshalla, George'a Fleminga i Willa Jenningsa. Album odniósł ogromny sukces, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie zyskał status „platynowej płyty". Dzięki poruszającemu singlowi „While You See A Chance" powrócił na listy przebojów. Idąc za ciosem, bardzo szybko (wedle norm Winwooda) przedstawił publiczności następną płytę Talking Back To The Night, która odniosła równie wielki sukces. Winwood nie był jednak zadowolony i poważnie rozważał możliwość poświęcenia się karierze producenta. Na szczęście brat Muff zdołał go przekonać, by tego nie robił. Od tej pory Steve zaczął się częściej pokazywać publiczności, udowadniając, że nadal jest w doskonałej formie.

Doskonałym posunięciem wytwórni Island było skierowanie muzyka w stronę młodszej publiczności. Europejskie tournee artysty w 1983 r. stało się prawdziwą rewelacją -wyglądający o 20 lat młodziej Steve skakał po scenie z przenośnymi klawiszami i z ogniem atakował utwór „Roadrunner" Juniora Walkera. Wszystkim wydawało się, jakby na scenę powrócił 17-letni „Stevie" ze Spencer Davis Group, który w czasie całego koncertu grał z wielką energią i pewnością siebie. Aż trudno było uwierzyć, że to ten sam człowiek, który przez całe lata nieśmiało ukrywał się w Traffic za górami wzmacniaczy i keyboardów.

Dwa lata później, podczas pracy w Nowym Jorku nad kolejnym albumem, Steve odmienił także i swoje życie osobiste, gdy po pierwszym nieudanym i bardzo nieszczęśliwym małżeństwie poznał swoją drugą żonę Eugenię. Nowo odnalezione szczęście dało się wyraźnie wyczuć na albumie Back In The High Life z 1986 r. Współautorem większości utworów był Will Jennings, a sam longplay przyniósł artyście największy w karierze sukces komercyjny i trzy przebojowe single, z których utrzymany w klimacie discosoul „Higher Love" trafił na 1. miejsce amerykańskich notowań. W 1987 r. dobiegła końca jego długoletnia współpraca z Chrisem Blackwellem i wytwórnią Island, a w prasie pojawiły się. doniesienia, że nowy kontrakt muzyka z Virgin Records opiewa na sumę 13 milionów dolarów.

Tajemniczy „szaleniec z Midlands" stał się teraz jedną z najbardziej znanych postaci muzycznego biznesu, a wszyscy niecierpliwie czekali na jego nowy album, by przekonać się, czy gwiazda warta była wydanej na nią sumy. Niebawem na rynku ukazał się singel „Roll With It" zapowiadający album pod tym samym tytułem. Obie płyty odniosły kolosalny sukces, plasując się na pierwszych miejscach amerykańskiej listy przebojów. Winwood udowodnił powrót do wielkiej formy, śpiewając doskonałe zainspirowane twórczością lat 60-tych soulowo-popowe utwory. Teksty były ponownie dziełem utalentowanego Willa Jenningsa, chociaż starsi fani artysty z radością powitali jeden utwór współautorstwa Jima Capaldiego.

W 1990 r. Winwood został wciągnięty w spór wydawniczy, w którym utrzymywano, że melodia „Roll With It" jest plagiatem kompozycji „Roadrunner". Nagrany w tym samym roku album Refugees Of The Heart nie odniósł już tak wielkiego sukcesu jak poprzednie wydawnictwa, lecz przyniósł jeden wielki przebój „One And Only Man", autorstwa spółki Winwood-Capaldi. Odnowienie współpracy między dawnymi przyjaciółmi doprowadziło w 1994 r. do reaktywowania grupy Traffic i nagrania doskonałego albumu Far From Home. Steve Winwood cieszy się opinią jednego z najbardziej szanowanych i odnoszących największe sukcesy artystów na świecie. Dowodem na to może być imponujące, retrospektywne wydawnictwo The Finer Thing (z 1995 r.), stanowiące doskonałe podsumowanie jego dotychczasowej kariery.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
While You See A Chance/Vacant Chair	Steve Winwood	01.1981	45[5]	7[18]	Island 49656	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Night Train	Steve Winwood	08.1981	-	104[2]	Island 49773	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Arc Of A Diver/Dust	Steve Winwood	05.1981	-	48[9]	Island 49 726	[written by S. Winwood, V. Stanshall][produced by Steve Winwood]
Still In The Game/Dust	Steve Winwood	08.1982	-	47[10]	Island 29 940	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Valerie/Slowdown Sundown	Steve Winwood	11.1982	51[4]	70[4]	Island 29879	[silver-UK][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Your Silence Is Your Song	Steve Winwood	06.1983	112	-	Island WIP 6849 [UK]	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood]
Higher Love/And I Go	Steve Winwood	06.1986	13[10]	1[1][22]	Island 28710	[gold-UK][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Russ Titelman, Steve Winwood]
Freedom Overspill/Help Me Angel	Steve Winwood	09.1986	69[3]	20[15]	Island 28595	[written by Steve Winwood, George Fleming, James Hooker][produced by Russ Titelman, Steve Winwood]
The Finer Things/Night Train (Instrumental)	Steve Winwood	02.1987	-	8[23]	Island 28498	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Russ Titelman, Steve Winwood ]
Back In The High Life Again/Night Train (Instrumental)	Steve Winwood	05.1987	53[4]	13[21]	Island 28472	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Russ Titelman, Steve Winwood ]
Valerie/Talking Back To The Night	Steve Winwood	10.1987	19[8]	9[20]	Island 28231	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord-Alge ]
Talking Back To The Night/There's A River	Steve Winwood	02.1988	-	57[10]	Island 28122	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge ]
Roll With It/The Morning Side	Steve Winwood	06.1988	53[5]	1[4][18]	Virgin 99326	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge ]
Don't You Know What The Night Can Do?	Steve Winwood	08.1988	89[2]	6[17]	Virgin 99290	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge ]
Holding On	Steve Winwood	11.1988	-	11[17]	Virgin 99261	[written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge]
Hearts On Fire	Steve Winwood	03.1989	-	53[9]	Virgin 99234	[written by S. Winwood, J. Capaldi ][produced by Steve Winwood, Tom Lord Alge]
One And Only Man/Always	Steve Winwood	11.1990	87[1]	18[15]	Virgin 98892	[written by Winwood, Capaldi][produced by Steve Winwood]
Spy in the House of Love	Steve Winwood	06.1997	82[1]	-	Virgin VSCDT 1642 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Winwood	Stevie Winwood	05.1971	-	93[8]	United Artists 9950	[produced by Chris Blackwell, Guy Stevens, Jac Holzman, Jimmy Miller, Steve Winwood]
Go	Stomu Yamashta/ Steve Winwood / Michael Shrieve	08.1976	-	60[12]	Island 9387	[produced by Dennis McKay, Paul Buckmaster, Stomu Yamashta]
Steve Winwood	Steve Winwood	07.1977	12[9]	22[17]	Island 9494	[produced by Steve Winwood, Chris Blackwell, Mark Miller Mundy]
Arc of a Diver	Steve Winwood	01.1981	13[20]	3[43]	Island 9576	[platinum-US][silver-UK][produced by Steve Winwood]
Talking Back to the Night	Steve Winwood	08.1982	6[13]	28[25]	Island 9777	[produced by Steve Winwood]
Back in the High Life	Steve Winwood	07.1986	8[42]	3[86]	Island 25 448	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Russ Titelman, Steve Winwood]
Chronicles	Steve Winwood	11.1987	12[17]	26[26]	Island 25 660	[platinum-US][gold-UK][produced by Steve Winwood, Tom Lord-Alge]
Roll with It	Steve Winwood	07.1988	4[16]	1[1][45]	Virgin 90 946	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Steve Winwood]
Refugees of the Heart	Steve Winwood	11.1990	26[3]	27[20]	Virgin 91 405	[gold-US][produced by Steve Winwood]
Junction Seven	Steve Winwood	06.1997	32[3]	123[4]	Virgin 44 059	[produced by Steve Winwood, Narada Michael Walden]
About Time	Steve Winwood	07.2003	97[1]	126[2]	Wincraft 0001	[produced by Johnson Somerset, Steve Winwood]
Nine Lives	Steve Winwood	05.2008	31[1]	12[8]	Columbia 88697222502 [UK]	[produced by Steve Winwood]
Live from Madison Square Garden	Eric Clapton And Steve Winwood	05.2009	40[2]	14[11]	Duck/Reprise 9362497988	[produced by James Pluta, John McDermott, Scooter Weintraub]
Revolutions – The Very Best of Steve Winwood	Steve Winwood	06.2010	11[7]	-	Island 5327517	[gold-UK]
Greatest Hits Live	Steve Winwood	09.2017	34[1]	62[1]	Wincraft WM 002	-

Nuttin’ Nyce

Nuttin’ Nyce to żeńskie trio R&B z Sacramento w Kalifornii, które pierwotnie składało się z LaTeece „Teece” Wallace, Onnie Ponder i Liz Burnett. Teece była wcześniej członkinią trio tanecznego Get Busy Girls; ona, Onnie i Liz byli byłymi członkami pięcioosobowej grupy Attitude, ale po stracie dwóch członków zmienili nazwę na Nuttin' Nyce. W 1993 roku Eboni Foster zastąpiła Liz, która ostatecznie odeszła w 1994 roku.

Trio zostało odkryte przez Rodneya Ellisa (który pracował jako człowiek A&R dla wytwórni Pocketown Records) w klubie w Los Angeles w Kalifornii i podpisał kontrakt z wytwórnią jako ich pierwszy artysta. W październiku tego samego roku Nuttin’ Nyce wydał swój debiutancki album studyjny „Down 4 Whateva”, który zajął 34. miejsce na liście R&B Albums magazynu Billboard i 10. miejsce na liście Billboard’s Heatseekers Albums. Album został opisany przez krytyków jako „pełen seksualnych podtekstów i wystawnych póz” oraz „wypełniony namiętnymi balladami, huczącymi bitami i lubieżnymi pozami”.

Główny singiel „In My Nature” osiągnął 83. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 52. miejsce na liście Billboard’s Hot R&B Singles, pozostając na tej liście przez 9 tygodni. Piosenka znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Ghost in the Machine”. Utwór tytułowy zajął 92. miejsce na liście Billboard Hot 100, 62. miejsce na liście UK Singles, 38. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales i 43. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na tej liście przez 16 tygodni. Utwór znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „A Low Down Dirty Shame”. Trzeci singiel, cover utworu Vanity 6 z 1982 roku, „Nasty Girl”, osiągnął 39. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music/Club Play i utrzymywał się na tej liście przez 6 tygodni. Ostatni singiel z albumu „Froggy Style” zajął 63. miejsce na liście Billboard Hot 100, 68. miejsce na liście UK Singles, 21. miejsce na liście Billboard's Hot Dance Music/Maxi-Singles Sales i 25. miejsce na liście Billboard's Hot R&B, pozostający na liście przez 16 tygodni. Ostatni singiel „Proof Is In The Pudding” został wydany promocyjnie.

W tym samym roku Nuttin' Nyce pojawił się na trzecim studyjnym albumie grupy R&B Hi-Five, „Faithful”, w utworze „What Can I Say to You (To Justify My Love)”, który odniósł umiarkowany sukces na listach przebojów R&B i pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Sister Act 2: Back in the Habit” z utworem „Wandering Eyes”.

Grupa rozpadła się w 1996 roku i każdy poszedł swoją drogą. Eboni podpisała kontrakt płytowy z Nightbird Records i wydała swój debiutancki album „Just What You Want” w 1998 roku. Piosenka „Crazy for You” odniosła umiarkowany sukces na listach przebojów R&B. Obecnie Eboni mieszka w Benicia w Kalifornii, gdzie jest wokalistką, autorką tekstów i aranżerką wokalną w LayLove Entertainment. Nie wiadomo, co porabiają obecnie Teece Wallace i Onnie Ponder.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
In My Nature	Nuttin’ Nyce	08.1993	-	83[6]	Pocketown 42 150	[written by DJ Joint, LaTeece Wallace][produced by James "DJ Joint" Gilliard][52[9].R&B Chart]
What Can I Say To You (To Justify My Love)	Hi-Five / Nuttin' Nyce	07.1994	-	-	Jive 42 228	[written by L. Wallace, L. Campbell, T. Lovelace][produced by Art & Rhythm][72[5].R&B Chart]
Down 4 Whateva	Nuttin’ Nyce	01.1995	-	92[4]	Jive 42 261	[written by L. Wallace, L. "Rock" Campbell, O. Ponder, B. Romeo, C. Wheeler, N. Hooper, S. Law][produced by Art & Rhythm][43[16].R&B Chart][sample z "Back to life"-Soul II Soul][piosenka z filmu "A Low Down Dirty Shames"]
Froggy Style	Nuttin’ Nyce	05.1995	-	63[13]	Jive 42 296	[produced by Art & Rhythm][25[16].R&B Chart][sample z "Don't stop the music"-Yarbrough & Peoples and "Atomic Dog"-George Clinton and Shake"-The Gap Band]
Nasty Girl	Nuttin’ Nyce	12.1995	-	-	Jive 42 327	[written by Prince][produced by Art & Rhythm][39[6].Hot Disco/Dance;Pocketown 42 327 12"]