Bob Carlisle

Robert Mason „Bob” Carlisle (urodzony 29 września 1956r) to współczesny amerykański piosenkarz i autor tekstów chrześcijańskich. Występował z kilkoma zespołami, w szczególności z Allies i Billy Thermal, zanim rozpoczął karierę solową, za którą otrzymał nagrodę Grammy i cztery nagrody Dove.
 

 

 Carlisle jest najbardziej znany ze swojego przeboju „Butterfly Kisses”, który pojawił się na jego trzecim solowym albumie. Album ten, pierwotnie zatytułowany Shades of Grace, został później ponownie wydany jako Butterfly Kisses (Shades of Grace) ze względu na sukces singla. Napisał tę piosenkę wspólnie ze swoim partnerem w pisaniu piosenek z Allies, Randym Thomasem, i za tę piosenkę w 1997 roku zdobyli nagrodę Grammy w kategorii Najlepsza Piosenka Country oraz trzy nagrody Dove, w tym Song of the Year. 

 

Ta piosenka znalazła się także na listach przebojów country w tym samym roku dla Jeffa Carsona i Raybon Brothers. Po „Butterfly Kisses” Carlisle kontynuował nagrywanie ścieżek dźwiękowych do filmów i z innymi artystami, ale nie mógł dorównać sukcesowi swojego niespodziewanego hitu.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Butterfly Kisses	Bob Carlisle	05.1997	56[2]	10[15].Airplay Chart	Diadem 1221	[written by Bob Carlisle,Randy Thomas][produced by Larry Day]

[produced by Bob Carlisle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Butterfly Kisses (Shades of Grace)	Bob Carlisle	05.1997	-	1[2][39]	Jive 41 613	[2x-platinum-US][produced by Bob Carlisle]
Stories from the Heart	Bob Carlisle	10.1998	-	191[2]	Benson 2312

Carlton

Carlton McCarthy, znany pod pseudonimem Carlton, to piosenkarz i autor tekstów z Bristolu w Anglii. Znany jest ze śpiewania w debiutanckim singlu Massive Attack „Any Love” (1987), będącym także pierwszą produkcją Smith & Mighty. Został on później uznany przez Fact za jedną z najlepszych produkcji Smith & Mighty. W 1991 roku wydał swój własny album, wyprodukowany przez Smith & Mighty, The Call Is Strong, który później został wpisany przez Fact na listę najlepszych albumów lat 90-tych  i uważany za jeden z najlepszych albumów undergroundowej sceny w Bristolu.

 Trzy single dotarły na brytyjską listę singli; „Do You Dream” pod numerem 81, „Cool with Nature” pod numerem 90 w sierpniu i „Love and Pain” pod numerem 56. W 1995 roku Bomb the Bass współpracował z Carltonem przy ich singlu „1 to 1 Religion”, w marcu 1995 r. osiągnął 53. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli.Wydał singiel „Lovetime” 4 listopada 1996r. W 1999 roku współpracował z zespołem speed garażowym Serious Danger przy utworze „Do U Dream”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Do You Dream	Carlton	05.1990	81[3]	-	FFRR SNMX 1	[written by C. McCarthy, R. Mighty, R. Smith][produced by Smith & Mighty]
Cool With Nature	Carlton	08.1990	90[1]	-	FFRR 869 133 1	[written by C. McCarthy, R. Mighty, R. Smith][produced by Smith & Mighty]
Love And Pain	Carlton	02.1991	56[4]	-	Smith & Mighty SNM 4	[written by C. McCarthy, R. Mighty, R. Smith][produced by Smith & Mighty]
1 To 1 Religion	Bomb The Bass Featuring Carlton	04.1995	53[2]	-	4th & Broadway BRCD 313	[written by C. McCarthy, Tim Simenon,Dave Clayton][produced by Tim Simenon]

Renato Carosone

 Renato Carosone (ur. 3 stycznia 1920r w Neapolu, zm. 20 maja 2001r w Rzymie) - włoski piosenkarz i kompozytor, pianista, jeden z najbardziej znanych autorów i interpretatorów pieśni neapolitańskiej.


Był jednym z dwóch piosenkarzy włoskich (obok Domenica Modugna), który sprzedawali płyty w Stanach Zjednoczonych niezawierające piosenek w wersjach anglojęzycznych.

Gdy miał siedem lat, ojciec, impresario Teatro Mercadante, zapisał go do szkoły muzycznej w klasie fortepianu. W wieku 15 lat młody Carosone otrzymał angaż jako pianista w teatrzyku Opera dei pupi Ciro Perny, a dwa lata później skończył Conservatorio di San Pietro a Majella w Neapolu. Wyjechał na występy z orkiestrą do Afryki Wschodniej, występując w Massaua. Pozostał przez pewien czas w Afryce występując w takich miastach jak Asmara i Addis Abeba, grając na fortepianie w pewnym angielskim zespole.

Po powrocie do Włoch zaczął występować w lokalnych zespołach, dopóki nie został zaproszony do tria jazzowego, które oprócz niego tworzyli perkusista Gegè Di Giacomo i gitarzysta Peter Van Wood. W 1952 Van Wood wyjechał do Nowego Jorku, a pozostali członkowie zaprosili do współpracy dwóch innych muzyków i kontynuowali występy jako kwartet. W 1954 roku wystąpili w programie telewizyjnym L’orchestra delle 15. Pierwszym sukcesem Carosone stała się piosenka „Maruzzella”.

W 1955 roku sukces odniosła kolejna jego piosenka, „Giuvanne cu' 'a chitarra”, będąca neapolitańską wersją piosenki „Johnny Guitar” z filmu pod tym samym tytułem w reżyserii Nicholasa Raya. Sukces albumu Carosello Carosone nº 3, zmobilizował kwartet do nagrania czwartego albumu, który zawierał cover „Rock Around the Clock”, przebój Billa Haleya, który wylansował na całym świecie rock and roll. W 1956 roku w Mediolanie, Carosone spotkał tekściarza Nicola Salerno (pseudonim Nisa), który napisał kilka tekstów do jego muzyki, w tym do „Tu vuo’ fa l'americano”, piosenki będącej połączeniem piosenki neapolitańskiej z muzyką swingową i jazzową, utrzymaną w klimacie boogie-woogie. Piosenka stała się światowym hitem i najbardziej znanym utworem Carosone. 

W 1957 roku nagrał kolejny przebój, „Torero”, który wszedł na czołowe miejsca list przebojów w Stanach Zjednoczonych i został nagrany w 32 wersjach w 12 językach. Na czołowe miejsca list przebojów weszły także „Tu vuo’ fa l’americano” i „Mambo”. W styczniu 1958 zespół Carosone wystąpił w nowojorskiej Carnegie Hall, zarezerwowanej dotąd dla wykonawców muzyki klasycznej. Wykonywał w tym czasie piosenki innych wykonawców, napisał też kilka piosenek razem z Nisą: „Pigliate 'na pastiglia”, „'O sarracino” i „Caravan petrol”.

W maju 1960 roku artysta został ponownie zaproszony do Carnegie Hall w Nowym Jorku, do programu The Ed Sullivan Show, najważniejszego muzycznego show telewizji amerykańskiej. Był trzecim Włochem, po Nilli Pizzi i Domenico Modugno, który wystąpił w telewizji amerykańskiej. Odbył tournée po Stanach Zjednoczonych. Po powrocie do Włoch wycofał się nagle ze sceny muzycznej. Powrócił na nią po 15 latach występując w programie Bussola, nagranym i wyemitowanym przez RAI. We wrześniu 1982 roku powrócił do Stanów Zjednoczonych, by dać koncert w Madison Square Garden, po którym udał się do Kanady, a następnie do Ameryki Południowej. W 1989 roku wziął udział w Festiwalu San Remo z piosenką „'Na canzuncella doce doce”.

W trakcie swojej kariery wystąpił z takimi artystami jak Louis Armstrong, Lionel Hampton i Marlene Dietrich.

W rodzinnym Neapolu wystąpił po raz ostatni w Nowy Rok 1998. Później, po wycofaniu się ze sceny, poświęcił się malarstwu. W ostatnich latach życia napisał autobiografię Un Americano a Napoli, wydaną tuż przed swoją śmiercią.

Zmarł w Rzymie 20 maja 2001 roku, pochowany na Cmentarzu Flamińskim w Rzymie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Ita	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Torero - Cha Cha Cha/Il Piccolo Montanaro (Le Petit Montagnard)	Renato Carosone And His Sextet	07.1958	25[1]	18[13]	-	Parlophone UK R 4433	[written by Carosone, Nisa]
Nenè e Pepè /Giacca rossa ('e russetto)	Renato Carosone And His Sextet	.1958	-	-	29	Stereo CS 0.003/H [Ita]	[written by Renato Carosone \ Gigi Pisano]
I Pescatori di perle	Renato Carosone And His Sextet	.1960	-	-	56	-	[written by Georges Bizet]
'O pellirossa/Baby rock	Renato Carosone And His Sextet	.1959	-	-	A:18;B:46	Stereo, CS 0.008/H [Ita]	[written by Renato Carosone, Nisa]
Cow-boy/Buon dì	Renato Carosone And His Sextet	.1959	-	-	37	Stereo, CS 10.007 [Ita]	[written by Colonnello,G \ Nisa]
Na Canzuncella doce doce	Renato Carosone	.1989	-	-	52	Fonit Cetra SP 1877 [Ita]	[written by Claudio Mattone]
Tu vuo' fa' l'americano	Renato Carosone	.2010	-	-	35	Pathé MG 387 [Ita]	[written by Nisa,Renato Carosone]

Katyna Ranieri

 Katyna Ranieri, właśc. Caterina Ranieri (ur. 31 sierpnia 1925r w Follonice, zm. 3 września 2018r w Pesaro- włoska piosenkarka i aktorka, popularna w latach 50-tych, zdobyływczyni 2. miejsca na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo w 1954 roku z piosenką „Canzone da due soldi”. Wdowa po kompozytorze Rizu Ortolanim (zm. 2014). 

W 1953 roku zadebiutowała na Festiwalu w San Remo, prezentując cztery piosenki, z których jedna, „No Pierrot”, wykonana w parze z Achille Toglianim, przeszła do finału zajmując 6. miejsce. Pozostałe jej piosenki to: „Acque amare” (wykonana w parze z Carlą Boni, „Domandatelo” i „La pianola stonata” (obie wykonane w parze z Achille Toglianim). W tym samym roku zadebiutowała w kinie jako aktorka występując w filmach Fermi tutti... arrivo io! w reżyserii Sergio Grieco, Viva la rivista  w reżyserii Enzo Trapaniego i Capitan fantasma w reżyserii Primo Zeglio.

Największym sukcesem okazał się dla niej występ na Festiwalu w San Remo w roku 1954, kiedy zaśpiewana przez nią w parze z Achille Toglianim piosenka „Canzone da due soldi” zajęła 2. miejsce. Kolejna jej piosenka, „Non è mai troppo tardi” (wykonana w parze z Carlą Boni) zajęła 5. miejsce, a „Sotto l'ombrello” - 7.; do finału nie weszła „Rose” (wykonana w parze z Vittorią Mongardi. „Canzone da due soldi” w jej interpretacji weszła poza tym na listę przebojów Hit Parade Italia 1954 zajmując na niej 10. miejsce. 

W tym samym roku wystąpiła na Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej, gdzie zaprezentowała pięć piosenek, w tym słynną „Pucenella”, wykonaną w czarnej, satynowej masce na oczach. Również w tym samym roku, za pośrednictwem RAI, poznała Riza Ortolaniego. Znajomość obojga wywołała zainteresowanie prasy bulwarowej, ponieważ Ranieri była mężatką. Oboje zalegalizowali swój związek dopiero w 1964 roku.

W 1955 roku wystąpiła w kilku filmach: Lacrime di sposa (z Achille Toglianim) i Processo all'amore (obok Checco Durante). W tym samym roku podpisała umowę z wytwórnią RCA, dla której zrealizowała album La ragazza di Piazza di Spagna, wydany w czterech wersjach językowych. Album odniósł międzynarodowy sukces, a w Brazylii uzyskał status złotej płyty. W następstwie tego sukcesu Katyna Ranieri odbyła tournée koncertowe po Meksyku, Brazylii, Kubie i Wenezueli.

W 1956 roku wystąpiła w filmie Sanremo canta w reżyserii Domenico Paolelli razem z takimi artystami jak: Carla Boni, Gino Latilla, Luciana Gonzales, Ugo Molinari, Gianni Marzocchi, Nilla Pizzi, Franca Raimondi, Achille Togliani i Tonina Torrielli. Przeprowadziła się z Rizem Ortolanim do Ameryki Łacińskiej. Wydała na tamtejszym rynku kilka albumów: Italian love songs, Katyna Ranieri i Serenata a Firenze. W 1959 roku podpisała umowę z wytwórnią MGM, dla której nagrała album Katyna Ranieri, przeznaczony na rynek amerykański.

W 1960 roku wystąpiła w sławnych lokalach Stanów Zjednoczonych jak: klub Ciro's w Hollywood, hotel Waldorf-Astoria w Nowym Jorku, klub nocny Cocoanut Grove w Los Angeles, Fairmont w San Francisco czy Drake Hotel w Chicago. Wzięła kilkakrotnie udział w amerykańskim programie telewizyjnym The Ed Sullivan Show.

W 1963 roku podpisała umowę z wytwórnią Decca, przechodząc następnie do Pathè. Nagrywała kolejne płyty. W 1964 roku zaśpiewała podczas 36. ceremonii wręczenia Oscarów (jako jedyna Włoszka w historii) temat „More” z filmu Mondo cane.

W 1966 roku urodziła córkę, Rizię Ortolani, związaną w dorosłym życiu z kinematografią.

W latach 70 nagrała kilka czołówek dźwiękowych do filmów. W 1980 roku na Festiwalu dei Due Monti w Spoleto zaprezentowała piosenki do tekstów Kurta Weilla.

W 1984 roku nagrała album Concerto per Fellini, wydany przez RCA, za który dostała wiele nagród, zarówno od krytyków i widzów. Na albumie znalazły się tematy Nino Roty z najbardziej znanych ścieżek dźwiękowych napisanych przez niego do filmów Felliniego do słów napisanymi dla niej przez czołowych włoskich tekściarzy.

W 2001 roku nagrała nowy album The fabulous Kurt Weill, na którym zawarła nowe interpretacje piosenek niemieckiego twórcy. Album został zaprezentowany w Teatro Verdi w Padwie z towarzyszeniem orkiestry kameralnej z Wenecji.

W 2002 roku na festiwalu operowym w Pesaro, poświęconym Rossiniemu dała koncert Rossini mon amour, w którym przedstawiła nieznane melodie Rossiniego, zaaranżowane przez Riza Ortolaniego.

W 2005 roku dała wspólnie z Rizem Ortolanim koncert w Teatro dell'Opera di Roma w Rzymie, zatytułowany A Roma omni-animo (con tutto il cuore), w którym zaprezentowała z towarzyszeniem teatralnej orkiestry i chóru niektóre tematy filmowe Ortolaniego.

Jej największe sukcesy związane są jednak z latami 50-tymi. Główne jej przeboje z tamtego okresu to: „Sotto l’ombrello”, „La pianola stonata”, „Rose”, „‘A Frangesa”, „L’amore è una cosa meravigliosa”, „Scapricciatiello”, „Canta cumme”, 2E’ tanto bello”, „C’est magnifique”, „Prigionieri del cielo”, „‘A frangesa”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Ita	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Uno a te uno a me/La mia felicità	Katyna Ranieri	.1960	-	19	MGM K 2013	[written by Manos Hadjidakis,Jacques Larue,Giannantonio]
Ti guardero nel cuore	Katyna Ranieri	.1965	-	27	Pathé EA 598	[written by Ciorciolini,M - Newell,N - Oliviero,N - Ortolani,R]
Forget Domani	Katyna Ranieri	.1965	-	33	MGM K 2104	[written by Norman Newell,Riz Ortolani]

Claudio Villa

 Claudio Villa, pseudonim Claudio Pica (ur. 1 stycznia 1926r Rzym- zm. 7 lutego 1987r Padwa), włoski piosenkarz i aktor. Był także okazjonalnym autorem, pod jego nazwiskiem zarejestrowanych było 35 piosenek. W ciągu swojej kariery sprzedał 45 milionów płyt na całym świecie. Wraz z Domenico Modugno może poszczycić się rekordem zwycięstw (cztery) na festiwalu w Sanremo: w 1955 r. z Buongiorno amministrazione; w 1957 z Corde della miaguitar; w 1962 z Addio... addio w połączeniu z Modugno, a w 1967 z Non pensiero a me. Z Ondamaryną zwyciężył także w wieczorze autorów niezależnych, zorganizowanym poza konkursem z okazji Festiwalu w 1957 roku. 

 Ze względu na swój dumny temperament nadano mu przydomek Reuccio podczas odcinka programu Rosso e nero prowadzonego przez Corrado.  

Urodził się pierwszego dnia 1926 roku w Rzymie, w dzielnicy Trastevere, gdzie mieszkał do lat pięćdziesiątych, a następnie jako dorosły przeprowadził się do Monteverde Nuovo. Pochodził ze skromnej rodziny, jego ojciec, Pietro Pica, był woźnicą, a matka, Ulpia Urbani (1898-1982), była gospodynią domową. Opowiadał, że jako pierwszy odkrył masakrę w Fosse Ardeatine już jako chłopiec, próbując wraz z księdzem zrozumieć, skąd wziął się tajemniczy nieprzyjemny zapach unoszący się w jego okolicy.  

  Wygrał pierwszy konkurs wokalny, w którym brał udział, piosenką Chitarratella, co było wielkim sukcesem Carlo Buti, którego Claudio był idolem i którego później nagrał wiele piosenek. W 1946 r. po raz pierwszy wziął udział w niektórych lokalnych audycjach Radia Rai's Roma. W 1947 roku dla wytwórni Parlophon nagrał swoją pierwszą płytę zawierającą Serenatella dolce e amara i Canzoncella. W 1952 roku poślubił aktorkę i aktorkę głosową Mirandy Bonansea, która w następnym roku urodziła mu pierwsze dziecko, Mauro; małżeństwo zakończy się dziesięć lat później. Również w 1952 roku zagrał Serenatę Amara, swojego pierwszego głównego bohatera w filmie.Zrealizuje wówczas około trzydziestu filmów, z których prawie każdy będzie jedynie pretekstem do jego występów wokalnych, przechodząc od włoskiej komedii (La banda del buco, Fontanna di Trevi) po wyciskające łzy historie miłosne (Canzone proibita, Primo applauso). Najbardziej podobała mu się rola artysty Mario Valli, granego w Granada addio (1966) przez Marino Girolamiego. 

. W 1959 roku z Binario (który był jego debiutem jako piosenkarza i autora tekstów) wygrał pierwszą edycję Festiwalu w Barcelonie. W 1962 roku wziął udział w Wielkim Festiwalu Piedigrotta. Również w 1962 roku wziął udział w Konkursie Piosenki Eurowizji z Addio addio, zajmując dziewiąte miejsce, natomiast w 1967 roku w tym samym konkursie z Non andare più zajął jedenaste miejsce. W 1963 roku wygrał Festiwal w Neapolu z Jammo ja' z Marią Paris, natomiast w 1965 był półfinalistą drugiej edycji Un disco per l'estate z Sifolina, jednej z jego mniej znanych piosenek, ale którą również kilka miesięcy później wystąpił w Mostra Internazionale di Musica Leggera w Wenecji.  

Jest także zwycięzcą dwóch edycji Canzonissimy: w 1964 r. (zwanej Napoli contro tutti) z „O sole mio” i w 1966 r. (zwanej Scala Reale) z Granada. W wydaniach Canzonissimy z 1965 i 1967 roku (zwanych odpowiednio La prova del nove i Partitissima) zajmował trzecie miejsce. W tych latach Villa był w związku trwającym około 7 lat z sycylijską tancerką Noemi Garofalo, z którą miał jeszcze dwójkę dzieci: w 1962 r. Claudio, a następnie w 1966 r. Manuelę (alias Manuela Villa). Oboje zostali uznani za jego dzieci przez sąd rzymski już po jego śmierci, mimo że sprawę o uznanie wszczęli jeszcze za jego życia. 

 W latach 1968-1971 co roku brał udział w Canzonissima, zawsze docierając do finału. Claudio Villa, obdarzony głosem tenorowym, nie byłby w stanie po tych latach odnowić się w repertuarze, gdyż zmieniły się czasy i style.

W szczególności na zawsze pozostanie kojarzony z najbardziej melodyjną i popularną piosenką typową dla lat pięćdziesiątych. Zaciekłe starcia z krytykującymi jego repertuar są już niemal przysłowiowe. Co roku na festiwalu w Sanremo wywoływał dramatyczne kontrowersje z organizacją i prasą, niezależnie od tego, czy był wśród uczestników, czy też był wykluczony. Jednak Claudio Villa zawsze mógł liczyć na sympatię swojej ogromnej publiczności, która śledziła każdy ruch w jego karierze. Bilety na jego koncerty zawsze były wyprzedane. Claudio Villa wziął udział w Canzonissima 1972 i Canzonissima 1973, ale nie dostał się do finału. W 1973 był gościem słynnego programu Dove sta Zazà? Enrico Montesano i Gabrielli Ferri. Z rzymskim śpiewakiem, swoim wielkim wielbicielem i przyjacielem, gra wbrew nim kolędy, które na zawsze zapisały się w historii włoskiej piosenki i telewizji. W tym samym roku brał udział w Piedigrotta: Le Nuovi Canzoni di Napoli. 

 W 1973 roku zakochał się w Patrizii Baldi, którą poślubił w Campidoglio 18 lipca 1975 roku. Ich małżeństwo wywołało sensację, ponieważ Patrizia była o 31 lat młodsza; ale pomimo krytyki ich małżeństwo trwało aż do śmierci piosenkarza. Z ich małżeństwa urodziły się jeszcze dwie córki: Andrea Celeste i Aurora. W 1976 roku wraz ze swoim synem Mauro założył prywatną stację radiową Radio Lazio w Rzymie i przez kilka lat osobiście prowadził program Socialmente con Claudio Villa.  

 W 1977 roku nagrał dla Ariston Records rzadki album eWiva Villa, na którym znalazły się takie hity jak Rosso di sera i Manuela z zespołem symfonicznym i aranżacjami dyskotekowymi Victora Bacchetty. Następnie w wieku 54 lat Claudio Villa ponownie zostaje ojcem. W 1981 r., po przeszukaniu zleconym przez sędziów śledczych Gherardo Colombo i Giuliano Turone w Willi Wanda Licio Gelliego, odnaleziono listę P2. Wśród 932 zarejestrowanych uczestników znalazło się także nazwisko Claudio Villa. Warto podkreślić, że Claudio Villa, oprócz swojego rywala Luciano Tajoli, wykonał także w latach pięćdziesiątych setki zapomnianych, ale interesujących piosenek. Wśród nich warto wymienić: The Bridge, The Moon in the Rio oraz Roman Fountains, nagrane dla wytwórni Vis Radio.  

Claudio Villa początkowo pod okiem Maestro Vigilio Piubeni z wytwórni Carisch nagrał kilka płyt dla wytwórni Parlophon/Carisch, a następnie, po kilku latach, nagrał kolejne sukcesy, takie jak Luna Rossa czy Torna dla wytwórni Vis Radio; następnie nagrał swoje płyty w Cetra (później Fonit Cetra). W latach 1980-1985 był stałym gościem programu telewizyjnego Il Bingoo nadawanego w regionalnej stacji Antenna 3 Lombardia.  

. Rok 1982 był szczególnie negatywny dla Villi, zepsuty śmiercią matki. W tym samym roku został wyeliminowany pierwszego wieczoru Festiwalu w Sanremo, gdzie zaprezentował piosenkę Let's make Peace. W 1984 roku był gościem w Sanremo z pozakonkursową piosenką A love so Great. Ostatni występ w Sanremo datuje się od edycji z 1985 roku z melodyjną piosenką Il mio primo angelo, która została przyjęta przez publiczność i krytykę z niemal całkowitą obojętnością. W 1985 był stałym gościem programu Il Buon Paese prowadzonego przez Claudio Lippiego na antenie Canale 5. W 1986 promował ruch anty-fast foodowy, aby przeciwdziałać obecności sklepów z kanapkami w centrum Rzymu, zwłaszcza McDonald's na Piazza di Spagna; pierwsze wydarzenie odbyło się 20 kwietnia 1986 r. z udziałem aktorów, reżyserów, pisarzy i muzyków, w tym Giorgio Bracardi, Renato Nicolini, Giulia Radino, Valerio Merola, Philippe Leroy, Luciano De Crescenzo, Bombolo, Marisa Laurito i innych.  

Zmarł na zawał serca 7 lutego 1987 r. w wieku 61 lat, podczas kilkudniowego pobytu w szpitalu w Padwie z powodu operacji serca. Właściwie od stycznia tego roku skarżył się na problemy z sercem i miał już zawał serca, prawdopodobnie spowodowany wysiłkiem podczas uruchamiania motocykla za pomocą korby. O jego śmierci poinformował na żywo w telewizji Pippo Baudo podczas finałowego wieczoru festiwalu w Sanremo, co wywołało długi aplauz całej publiczności obecnej w Ariston. W tym samym roku jego śmierci ukazała się jego biografia Una vita stupenda.Jako zdeklarowany ateista Claudio Villa za życia wyraził chęć zakazania jakichkolwiek ceremonii religijnych na swoim pogrzebie. 

Single na listach przebojów

1959 Fonit Cetra AC-3431	Claudio Villa e Gino Latilla 	Un bacio sulla bocca / Una marcia in fa 13.Ita
1960 Fonit Cetra AC-3518	Claudio Villa 	Marina/Binario (in spagnolo)  24.Ita
1961 Fonit Cetra AC-3518	Claudio Villa 	La novia (La sposa)/Romantico amore 26.Ita
1962 Fonit Cetra SPM 15 	Claudio Villa 	Vico 'e notte/Tieneme 'cu 'tte  48.Ita
1962 Fonit Cetra SPM SP 1100-1	Claudio Villa 	Addio addio / I tre fiumi 37.Ita
1963 Fonit Cetra SPM SP 1162	Claudio Villa 	Amor, mon amour, my love 3[6].Ita
1963 	Claudio Villa 	 Roma nun fa la stupida stasera 39.Ita
1964 Fonit Cetra SPM SP 1222	Claudio Villa 	Passo su passo/Dimmelo due volte  23.Ita
1965 Fonit Cetra SPM SP 1266	Claudio Villa 	La bandiera dell'amore/Vecchio Campidoglio   47.Ita
1966 Fonit Cetra SPM SP 1296	Claudio Villa 	Una casa in cima al mondo/Penso forse sogno  13[2].Ita
1966 Fonit Cetra SPM SP 1320	Claudio Villa 	Granada/Ora più che mai  10[2].Ita
1967 Fonit Cetra SPM SP 1327	Claudio Villa 	Non pensare a me/Non dirmi addio   7[5].Ita
1967 Fonit Cetra  SP 487	Claudio Villa 	Terra straniera  73.Ita
1968 Fonit Cetra  SP 1371	Claudio Villa 	Povero cuore/Preludio per un addio  13[3].Ita
1969 Fonit Cetra  SP 1390	Claudio Villa 	Meglio una sera (piangere da solo)/Ti amo  26.Ita
1969 Fonit Cetra  SP 1404	Claudio Villa 	Isadora/Il tuo mondo  19[3].Ita
1970 Fonit Cetra  SP 1431	Claudio Villa 	Mexico/Serenata messicana 39.Ita
1970 Fonit Cetra  JB 282	Claudio Villa 	Il sole del mattino/Non dire mai 23[2].Ita
1970 Fonit Cetra  JB 292	Claudio Villa 	Serenata/La mia promessa  61.Ita
1970 Fonit Cetra  SP 1448	Claudio Villa 	Non è la pioggia/Il tuo angolo  19[7].Ita

Tia Carrere

Tia Carrere, właśc. Althea Rae Duhinio Janairo (ur. 2 stycznia w 1967r w Honolulu) - amerykańska aktorka, modelka i piosenkarka chińsko-hiszpańsko-filipińskiego pochodzenia. Popularności przysporzył jej udział w filmie Świat Wayne’a.


Carrere zaczynała pracę jako modelka, a jej pierwsze role to udział w telewizyjnych reklamach. Okazjonalnie pojawiała się również w pojedynczych odcinkach takich seriali jak MacGyver czy Drużyna A. Uwagę publiczności zwróciła na siebie rolą w popularnym filmie Świat Wayne’a, gdzie ukazała też swoje zdolności wokalne. Na dużym ekranie zadebiutowała w roku 1986 w horrorze klasy B pt. Zombie Nightmare. W serialu Łowcy skarbów zagrała Sydney Fox, bojową i sprytną poszukiwaczkę skarbów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ballroom Blitz	Tia Carrere	05.1992	26[6]	-	Reprise W 0105	[written by Michael Chapman / Nicky Chinn][produced by Ted Templeman]

Carrie

 

Carrie to brytyjski zespół wykonujący muzykę rockową, w skład którego wchodzą były wokalista i gitarzysta Levitation i Some Have Fins Steve Ludwin, były basista EMF Zac Foley, gitarzysta Dennis Dicker i australijski perkusista Bruce Pawsey. Ich brzmienie charakteryzowało się zestawieniem błyszczącej produkcji i wielowarstwowych harmonii z często mrocznym materiałem lirycznym. 

 

Nazwa zespołu pochodzi od aktorki z Gwiezdnych Wojen, Carrie Fisher. Zespół wyewoluował z innego zespołu z północnego Londynu o nazwie Pura Vida, z Johnem Plunkettem jako gitarzystą, Simonem Daviesem (dawniej z Manchesteru The High) jako basistą i klawiszowcem Sammie Cannonem. Pod tą nazwą wydali dwie EP-ki w finansowanej przez EMI wytwórni Org Records około 1996 roku - „Sister Was Sick” i „Vivien”. Po ograniczonym sukcesie Pura Vida rozpadła się, a Pawsey i Ludwin przekształcili się w Carrie, a Foley zastąpił Daviesa na basie i Max La Via, a następnie Dennis Dicker na gitarze. 

 

Zespół podpisał kontrakt z Island Records w 1997 roku, ale niezależnie wydał swój debiutancki singiel „Birds”. Najwyraźniej Cannon został w tym okresie wyrzucony z zespołu. Carrie wydała kilka singli, w tym „Birds”, „Molly”, „Breathe Underwater” i niewielki hit „California Screamin”, z których wszystkie ukazały się na albumie Fear of Sound z 1998 roku.

 

 Pomimo intensywnych tras koncertowych w Wielkiej Brytanii i Europie w 1998 r., koniec zespołu nastąpił pod koniec 1999 r., kiedy został usunięty przez Island Records i EMI Publishing.W 2001 r. Foley powrócił do zreformowanego EMF, , a Ludwin i Dicker odeszli, aby założyć Little Hell.

​

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Breathe Underwater	Carrie	10.1997	99[1]	-	Island CID 665	[written by Robert White,Steve Ludwin][produced by Ted Niceley]
Molly	Carrie	03.1998	56[2]	-	Island CID 687	[written by Steve Ludwin][produced by Ted Niceley]
California Screamin'	Carrie	05.1998	55[1]	-	Island CID 694	[written by Steve Ludwin][produced by Ted Niceley]

Crystal Method

 Amerykański duet grający muzykę elektroniczną. Tworzą go - Ken Jordan i Scott Kirkland. Najbardziej znani ze swoich występów na żywo. Ich utwory często wykorzystywane są w filmach, programach telewizyjnych i grach wideo. Obecnie jeden z najpopularniejszych zespołów grających elektronikę w USA. Projekt powstał w 1993 roku w Los Angeles w Kalifornii.
Kirkland urodził się, kiedy jego matka miała zaledwie piętnaście lat. Wychował się na disco i rocku. Kiedy dorósł, zainteresował się heavy metalem, z drugiej strony przeżywał silną fascynację twórczością Depeche Mode. Jordan dorastał słuchając klasycznego rocka i muzyki elektronicznej lat 80-tych.

 

W latach 90-tych obaj przeprowadzili się do Los Angeles. Spotkali się w klubie, w którym Kirkland występował jako DJ. Jordan pracował wówczas w studio jako producent. Kiedy się poznali, postanowili założyć własny zespół. Inspiracją dla nazwy zespołu był lek o nazwie methamphetamina (inaczej crystal meth), mogący wywoływać uzależnienie. Ponadto panowie przyznają się do jednoczesnego zapałania afektem do kobiety o imieniu Crystal. Kiedy wspomnieli o tym swojemu przyjacielowi, ten rzekł podobno - "Ach, The Crystal Method" i muzycy przyjęli to okreśenie jako nazwę zespołu. Wspólnie kupili dom w Glendale w Kalifornii, który miał od frontu wybudowany niewielki schron. Postanowili przerobić go na małe studio nagrań, nazwane póżniej "The Bomb Shelter". Nagrali w nim swoje trzy pierwsze albumy.
 

Po założeniu studia zaczęli tworzyć muzykę. Ich pierwszą kasetą zainteresował się brytyjski DJ Justin King, który wspólnie z pochodzącym ze Szkocji Stephenem Melrose założył wytwórnię City of Angels, mającą promować amerykańską muzykę elektroniczną i dance. Pierwszym oficjalnym nagraniem wydanym przez label był utwór "Now is the Time", który zrobił z zespołu gwiazdę elektronicznego undergroundu. Popularność grupy wzrosła jeszcze bardziej dzięki kolejnemu nagraniu - "Keep Hope Alive". Póżniej grupa nagrała utwór "Come2gether" na ścieżkę dżwiękową "Mortal Kombat More Kombat". To wszystko doprowadziło do podpisania w 1996 roku kontraktu z Outpost Recordings.
 

8 września 1997 roku grupa wydała debiutancki album, zatytułowany "Vegas". Wydawnictwo osiągnęło status platyny, docierając zaledwie do 92. miejsca na liście Billboard 200. Choć to najgorsza pozycja spośród wszystkich studyjnych wydawnictw grupy, jest ona uważana za jedną z najlepiej sprzedających się płyt amerykańskiej muzyki elektronicznej w historii. Pochodzi z niej pięć singli - "Trip Like I Do", "Busy Child", "High Roller", "Commin’ Back" oraz "Keep Home Alive".
Drugą płytą był wydany w lipcu 2001 roku - "Tweekend", na którym gościnnie wystąpiło o wiele więcej muzyków niż na "Vegas". Byli wśród nich - gitarzysta Rage Against The Machine - Tom Morello, wokalista Stone Temple Pilots - Scott Welland oraz Doug Greek, DJ Swamp, Ryan "Ryu" Maginn i Julie Galios. Album dotarł do 32. pozycji na Billboard 200 - najwyższa pozycja w historii grupy. Przed wydaniem płyty zespół nie wydał żadnego singla, jednak póżniej album promowały aż cztery kompozycje - "Wild, Sweet and Cool", "Murder" "Blown" i "Name of The Game". Tytuł płyty odnosił się do masowych zgonów spowodowanych przedawkowaniem methamphetaminy na zachodnim wybrzeżu na przełomie XX i XXI wieku.
 

W tym czasie muzycy prowadzili popularny program radiowy "Community Service" w stacji Indie 103.1 w Kalifornii. Prezentowali w nim muzykę elektroniczną, zapraszając muzyków z tego kręgu.
W niecały rok po wydaniu drugiej płyty, zespół wypuścił na rynek krążek - "Community Service", na którym znalazły się miksy utworów prezentowanych w audycji. Remix utworu P.O.D. "Boom" został wykorzystany w grze "Amplitude". Longplay dotarł do 5. miejsca na liście płyt z muzyką elektroniczną i do 15. na Independent Chart.
 

Do nagrywania kolejnego krążka - "Legion of Boom" – zespół użył jako studia - swojego domu, a nie jak dotychczas - The Bomb Shelter. W pierwszym singlu promującym krążek, zatytułowanym "Born Too Slow", wystąpili gościnnie wokalista Kyuss - John Garcia i gitarzysta Wes Borland (grał wcześniej w Limp Bizkit). Utwór dotarł do 36. miejsca na liście Billboardu. Zespół wydał jeszcze jeden singiel z płyty. W utworze "Starting Over" gościnie zaśpiewał Rhaze (wcześniej w The Roots). Kilka innych utworów z albumu zostało wykorzystanych w programach telewizyjnych i filmach. Album został nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepszy Album Elektroniczny. Wkrótce Ken i Scott założyli własną wytwórnię Tiny Recordings.
 

5 kwietnia 2005 roku grupa wydała płytę "Community Service II" będącą kontynuacją pomysłów zawartych na "Community Service". Wydawnictwo zostało ciepło przyjęte przez krytyków. Znalazły się na nim remiksy utworów między innymi The Doors, Unkle, New Order czy Smashing Pumpkins. W tym samym czasie trafiła do sprzedaży wyłącznie w sklepie iTunes EP-ka "Community Service II Exclusives", z pięcioma kompozycjami. Był wśród nich jeden nowy utwór, zatytułowany "Badass".
Następnie zespół został poproszony o skomponowanie ścieżki dżwiękowej do filmu "London". Płyta ukazała się 24 lutego 2006 roku i zawiera głównie muzykę instrumentalną. Niektóre utwory zostały póżniej wykorzystane także w popularnych programach telewizyjnych. Na soundtracku znajdują się także nagrania innych artystów, takich jak Evil Nine, The Out Crowd i The Perishers. Album promował singiel "Smoked" / "Glass Breaker" - jedyne dwa utwory zawierające wokal.
 

Już kilka miesięcy póżniej firma produkująca sprzęt sportowy zaproponowała grupie nagranie płyty mającej pomóc biegaczom wykonywać ćwiczenia. Zespół nagrał czterdziestopięciominutowy utwór, który ukazał się pod tytułem "Driver: Nike + Original Run", można było nabyć od 28 czerwca 2006 roku w sklepie iTunes. Póżniej krążek trafił także do normalnej sprzedaży.
W 2007 roku ukazała się dwupłytowa reedycja płyty "Vegas", która osiągnęła status platyny. Na drugim krążku znalazły się remiksy utworów z albumu, teledysk do "Comin’ Back" i koncertowa wersja "Vapor Trail".
 

W następnym roku muzycy w celu wsparcia kampanii prezydenckiej Baracka Obamy, nagrali remiks swojego utworu "Now is The Time" w którym wykorzystali sample z wystąpienia kandydata. Utwór "Now is the Time (Vote ’08 Remix)" można było ściągnąć za darmo ze strony oficjalnej zespołu.
Wkrótce zaczęli także prace nad kolejną płytą, na której miały się znależć kompozycje będące wyłącznie ich autorstwa. Muzycy ogłosili także konkurs na remiks swojego utworu "Double Down Dunder", kolejny utwór z nowej płyty. Jeszcze przed premierą ukazały się dwa single promujące album. 14 kwietnia ukazał się pierwszy z nich – "Drown in the Now", w którym gościnnie wystąpił Matisyahu. Drugi - "Black Rainbows" - miał swoją premierę dwa tygodnie póżniej.
Cała płyta ukazała się w 12 maja 2009 roku i nosiła tytuł "Divided by Night". Ponadto gościnnie wystąpili na niej - Peter Hook z New Order, Justin Warfield z She Wants Revenge, LMFAO, Samantha Maloney, Emily Haines z Metric, Jason Lytle z Grandaddy, Meiko i The Heavy. Tuż po wydaniu albumu ukazał się trzeci singiel zatytułowany "Come Back Clean". Zespół ruszył także w promocyjną trasę koncertową.
 

Muzycy nie spoczęli na laurach i skomponowali - tym razem we współpracy z Tobiasem Enhusem (autorem muzyki do "Black Hawk Down" czy "The Matrix: Path of Neo") - ścieżkę dżwiękową do filmu "X Games 3D: The Movie". The Crystal Method są także autorami motywu przewodniego serialu "Bones". Na potrzeby płyty "Chef Aid" nagrali nową wersję "Vapor Trail" na której pojawili się DMX, Ol’ Dirty Bastard, Ozzy Osbourne i Fuzzbubble. Utwór otrzymał nowy tytuł - "Nowhere to Run". Kilka innych utworów zostało wykorzystanych w innych serialach telewizyjnych - "Starting Over" w "Alias" i "CSI", "Name of the Game" i "Roll It Up" w "Dark Angel", "Keep Hope Alive" w "Third Watch" a "Trip Like I Do" w "House". "Busy Child" zostało wykorzystane w reklamie "The Gap" zaś "High Roller" w kampanii drugiej generacji mazdy MX-5 Miata oraz Lincolna. Utwór "Name of the Game" wykorzystywał w swoich programach magik The Amazing Jonathan oraz koncern Hummer. W trailerze "The Bourne Ultimatum" użyto utworu "Weapons Mass Destruction".
 

Muzyka duetu często jest wykorzystywana przez producentów gier. Grają c w przeróżne gry, czy to na komputerze, czy na różnorakich konsolach, można usłyszeć takie przeboje duetu jak - "Name of the Game", "Born to Slow", "Busy Child", "Keep Hope Alive", "The Winner", "Roll it Up", "Robogirl" (ocenzurowana wersja "Roboslut"), "More" czy "Now is the Time".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Keep Hope Alive	Crystal Method	09.1996	166[12]	-	S3 663531 2	[written by Ken Jordan & Scott Kirkland][produced by Ken Jordan & Scott Kirkland]
Busy Child	Crystal Method	08.1997	87[2]	-	S3 S3 664861 2	[written by Ken Jordan & Scott Kirkland][produced by The Crystal Method]
[Can't you] Trip like i do	Filter and Crystal Method	10.1997	39[2]	-	Epic 665086 2	[written by Filter,Crystal Method][produced by Filter,Crystal Method]
Keep Hope Alive [remix]	Crystal Method	03.1998	71[3]	-	Sony Soho Square CM3	[written by Ken Jordan & Scott Kirkland][produced by Ken Jordan & Scott Kirkland]
Comin' Back / Busy Child [remix]	Crystal Method	08.1998	73[3]	-	Sony Soho Square 666028 8	[written by Ken Jordan , Scott Kirkland , Trudy Reiss][produced by The Crystal Method][1[1][12].Hot Disco Dance;Outpost 55 447 12"]
Name Of The Game	Crystal Method	07.2001	-	-	-	[produced by The Crystal Method][5[15].Hot Disco Dance;Geffen 497 599 12"][22[10].Modern Rock Tracks]
You Know It's Hard	Crystal Method	10.2001	-	-	-	[written by Ken Jordan & Scott Kirkland][produced by Ken Jordan & Scott Kirkland][7[13].Hot Disco Dance;Geffen 497 653 12"]
Born Too Slow	Crystal Method	12.2003	177[2]	-	V2 Records, Inc. VVR 5025706	[written by Ken Jordan , Scott Kirkland , Wes Borland][produced by The Crystal Method][3[15].Hot Disco Dance; Subusa SSA 06 12"]
Born Too Slow [remix]	Crystal Method	04.2004	76[2]	-	V2 Records, Inc. VVR 5025703	[written by Ken Jordan , Scott Kirkland , Wes Borland][produced by Crystal Method, Scott Litt ][26[11].Modern Rock Tracks]
Busy Child	Crystal Method	01.2005	-	-	-	[17[1].Hot Disco Dance; Subusa SSA 06 12"]
Come Back Clean	Crystal Method	05.2010	-	-	S3 663531 2	[written by Ken Jordan & Scott Kirkland][produced by Ken Jordan & Scott Kirkland][4[10].Hot Disco Dance; Tiny e Records 12"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vegas	Crystal Method	09.1997	-	92[43]	Outpost 30 003	[platinum-US][produced by The Crystal Method]
Tweekend	Crystal Method	07.2001	-	32[10]	Outpost 493 063	[produced by The Crystal Method]
Community Service	Crystal Method	07.2002	-	160[1]	Ultra 1125	-
Legion of Boom	Crystal Method	01.2004	-	36[5]	V2 27 176	[produced by The Crystal Method]
Divided by Night	Crystal Method	05.2009	-	38[2]	Tiny E TER 009	[produced by The Crystal Method]
The Crystal Method	Crystal Method	01.2014	-	56	Tiny E TER 017	-