Z archiwum...rocka

czwartek, 20 kwietnia 2023

Kay Kyser and His Orchestra

James Kern ("Kay") Kyser [ur.18.06.1905r Rocky Mount,Płn.Karolina-zm. 23.07.1985r Chapel Hill,Płn.Karolina,popularny lider orkiestry i osobowość radiowa w latach 30 i 40-tych zeszłego stulecia.Był synem farmaceuty Paula Bynuma Kysera i Emily Royster (Howell).Ukończył uniwersytet North Carolina w Chapel Hill.Przystąpił do orkiestry utworzonej przez studentów uczelni,ucząc się gry na klarnecie,ale uzyskał większe powodzenie jako konferansjer niż muzyk.Prowadził też quizy muzyczne w Mutual Radio w 1938r i póżniej w NBC Radio od 1939r do 1949r.Dużym powodzeniem cieszył się jego show Kay Kyser’s Kollege of Musical Knowledge w którym występował jako "Old Professor".

Znany był z śpiewanych tytułów piosenek wykonywanych przez solistę Harry Babbitta,kopiując przy tym Sammy Kay'a i Blue Barrona.W 1941r był pierwszym bandleaderem dającym występy dla wojska.W odróżnieniu od innych big bandów tego okresu,które koncentrowały się wokół lidera,członkowie orkiestry Kysera zyskali dużą indywidualną popularnośc jak wspomniany Babbitt,trębacz Bruce King, saksofonista Jack Martin-który śpiewał przebojową "Strip Polka"; Ginny Simms,odnoszący sukcesy wokalista po opuszczeniu bandu Kysera; Sully Mason; Mike Douglas i Georgia Carroll, aktorka i modelka,a w końcu żona Kysera od 1944r.
Pod koniec lat 30-tych i początku 40-tych orkiestra Kysera wystapiła z powodzeniem w kilku filmach,rozpoczynając od That’s Right—You’re Wrong (1939) i You'll Find Out (1940).Każdy z tych obrazów miał fabułę zbudowaną wokół bandu.Around the World z 1943r pokazywał fikcyjne turnee orkiestry po świecie podczas wojny.Dwa najbardziej znane filmy z udziałem bandu to obrazy z 1943r Stage Door Canteen i Thousands Cheer,mające podnosić morale wojska i ich rodzin.Kyser wystąpił także jako aktor komediowy z Johnem Barrymore w filmie Playmates z 1941r.Jako jeden z nielicznych liderów orkiestr śpiewa i tańczy podczas występu orkiestry w filmie Thousands Cheer i paru innych.
Po wojnie orkiestra Kysera kontynuje nagrywanie hitów z nową wokalistką Jane Russell.W utworze It’s All Up to You użyczają głosu Frank Sinatra i Dinah Shore.Sam Kyser zamierzał z końcem wojny wycofać się,ale kontrakty nagraniowe i koncertowe spowodowały przedłużenie działalności do końca lat 40-tych.W okresie 1944-1946r Kyser przystąpił do kościoła scientystycznego,wbrew woli matki,jedynej farmaceutce w okolicy, aby niekonwencjonalnymi metodami wyleczyć nasilający się artretyzm.To ta choroba była przyczyną jego wycofania się z życia muzycznego.Na początku lat 60-tych członkowie jego orkiestry już bez lidera nagrali nowe wersje wielkich przebojów orkiestry. W latach 70-tych funkconował w departamencie filmu i telewizji kościoła scjentystycznego w Bostonie,stając się jedną z najważniejszych figur w wspomnianym kościele.Pozostawał w związku z Georgią Carroll aż do śmierci,mając troje dzieci.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
[I've grown so lonesome] Thinking of you	Kay Kyser and His Orchestra	06.1935	-	20[1]	Brunswick 7449	[written by Paul Ash/Walter Donaldson]
Star gazing	Kay Kyser and His Orchestra	07.1935	-	14[5]	Brunswick 7465	-
'Cause my baby says it's so	Kay Kyser and His Orchestra	07.1937	-	12[3]	Brunswick 7891	[written by Al Dubin/Harry Warren][piosenka z filmu "The singing marine']
Cry Baby Cry / Something Tells Me	Kay Kyser and His Orchestra	04.1938	-	3[9]	Brunswick 8114	[written by Jim Eaton/Terry Shand][vocals:Sully Mason]
Music, Meastro, Please! / So You Left Me for the Leader of a Swing Band	Kay Kyser and His Orchestra	07.1938	-	5[6]	Brunswick 8149	[written by Herbert Magidson/Allie Wrubel][vocals:Ginny Simms]
Stop Beatin' Round the Mulberry Bush	Kay Kyser and His Orchestra	08.1938	-	6[7]	Brunswick 8197	-
Don't Cross Your Fingers, Cross Your Heart / Love Is Where You Find It	Kay Kyser and His Orchestra	08.1938	-	14[4]	Brunswick 8193	[vocals:Sully Mason]
Ya Got Me/There's No Place Like in Your Arms	Kay Kyser and His Orchestra	10.1938	-	9[5]	Brunswick 8220	[written by Clay Boland/Bix Reichner][vocals:Sully Mason]
Monday Morning/Let This Be a Warning to You, Baby	Kay Kyser and His Orchestra	10.1938	-	11[3]	Brunswick 8234	[vocals:Ginny Simms]
Two Sleepy People/Have You Forgotten So Soon	Kay Kyser and His Orchestra	11.1938	-	7[4]	Brunswick 8244	[written by Hoagy Carmichael/Frank Loesser][utwór z filmu "Thanks for the memory"][vocals:Ginny Simms,Harry Babbitt]
The Umbrella Man/Sixty Seconds Got Together	Kay Kyser and His Orchestra	12.1938	-	1[1][11]	Brunswick 8225	[written by James Cavanaugh/Vincent Rose/Larry Stock][vocals:Ginny Simms,Harry Babbitt]
Hark the sound of tar heel voices	Kay Kyser and His Orchestra	12.1938	-	16[1]	Bluebird 7892	-
I Promise You / Heaven Can Wait	Kay Kyser and His Orchestra	02.1939	-	7[5] side B:14[2]	Brunswick 8317	[written by Alice Faye/Sammy Lerner/Ben Oakland][vocals:Harry Babbitt
Cuckoo in a Clock / [Gotta Get Some ]Shuteye	Kay Kyser and His Orchestra	02.1939	-	5[3] side B:6[7]	Brunswick 8312	[written by Walter Donaldson/Johnny Mercer][vocals:Sully Mason]
Chopsticks / I Get Along Without You Very Well	Kay Kyser and His Orchestra	03.1939	-	20[2]	Brunswick 8308	[vocals:Sully Mason]
Three Little Fishes / Show Your Linen, Miss Richardson	Kay Kyser and His Orchestra	05.1939	-	1[2][9]	Brunswick 8368	[written by Saxie Dowell][vocals:Ginny Simms,Ish Kabibble,Harry Babbitt]
The Tinkle Song / The Lamp Is Low	Kay Kyser and His Orchestra	06.1939	-	5[2]	Brunswick 8377	[written by Andrews, Vincent/Kay Armen/Beekman]
Stairway to the Stars / You Don't Know How Much You Can Suffer	Kay Kyser and His Orchestra	06.1939	-	4[7]	Brunswick 8381	[vocals:Harry Babbitt
Concert in the Park / All I Remember Is You	Kay Kyser and His Orchestra	07.1939	-	10[2]	Brunswick 8385	-
Day-in,day-out	Kay Kyser and His Orchestra	10.1939	-	11[5]	Columbia 35 202	[vocals:Harry Babbitt]
The little Red Fox [N'Ya N'Ya N'Ya Can't Catch Me]/I'm fit to be tied	Kay Kyser and His Orchestra	12.1939	-	4[5]	Columbia 35 295	[vocals:Harry Babbitt][piosenka z filmu "That's right-You're wrong]
Chatterbox/This changing world	Kay Kyser and His Orchestra	01.1940	-	6[4]	Columbia 35 307	[vocals:Harry Babbitt][piosenka z filmu "That's right-You're wrong"]
Hello,Mr. Kringle	Kay Kyser and His Orchestra	12.1939	-	13[1]	Columbia 35 248	[vocals:Ginny Simms,Ish Kabibble,Sully Mason,Harry Babbitt]
Confucius say	Kay Kyser and His Orchestra	03.1940	-	17[2]	Columbia 35 343	-
You,you darlin'	Kay Kyser and His Orchestra	04.1940	-	10[6]	Columbia 35 395	[vocals:Ginny Simms,Ish Kabibble,Sully Mason,Harry Babbitt]
Playmates/On the isle of may	Kay Kyser and His Orchestra	05.1940	-	2[14]	Columbia 35 375	[vocals:Harry Babbitt][piosenka z filmu "That's right-You're wrong"]
With the wind and the rain in your hair/Way back in 1939 A.D.	Kay Kyser and His Orchestra	06.1940	-	4[7]	Columbia 35 350	[vocals:Ginny Simms][#21 hit for Pat Boone in 1959][written by Clara Edwards/Jack Lawrence]
Let there be love	Kay Kyser and His Orchestra	05.1940	-	15[4]	Columbia 35 439	-
Friendship/Palms of Paradise	Kay Kyser and His Orchestra	07.1940	-	12[1]	Columbia 35 368	[vocals:Harry Babbitt,Ish Kabibble,Ginny Simms,Jack Martin][piosenka z musicalu na Broadway'u "DuBarry was a lady"][written by Cole Porter]
Blue love bird	Kay Kyser and His Orchestra	06.1940	-	7[6]	Columbia 35 488	[vocals:Ginny Simms][piosenka z filmu "Lilian Russell"]
Tennessee fish fry	Kay Kyser and His Orchestra	07.1940	-	9[4]	Columbia 35 574	-
Blueberry Hill/Who's Yehoodi?	Kay Kyser and His Orchestra	09.1940	-	15[2] side B:12[2]	Columbia 35 554	[vocals:Harry Babbitt]
Ferry-Boat Serenade/The Call of The Canyon	Kay Kyser and His Orchestra	11.1940	-	6[5]	Columbia 35 627	[vocals:Harry Babbitt,Jack Martin,Ginny Simms,Max Williams][written by Harold Adamson/E.DiLazzaro]
The bad humor man	Kay Kyser and His Orchestra	12.1940	-	24[1]	Columbia 35 767	[vocals:Harry Babbitt,Sully Mason,Ginny Simms][written by McHugh/Mercer][piosenka z filmu "You'll find out"]
You've got me this way	Kay Kyser and His Orchestra	12.1940	-	12[7]	Columbia 35 762	[vocals:Harry Babbitt][written by Jimmy McHugh/Johnny Mercer][piosenka z filmu "You'll find out"]
We'll meet again	Kay Kyser and His Orchestra	04.1941	-	24[1]	Columbia 35 870	[written by Jimmy McHugh/Johnny Mercer]
Aleksander The Swoose [Half Swan-Half Goose]/Why cry baby?	Kay Kyser and His Orchestra	04.1941	-	3[3]	Columbia 36 040	[vocals:Harry Babbitt,Jack Martin,Ginny Simms,Max Williams][written by Burrs, Glenn/Forrest, Ben/Furlett, Frank/Keller, Leonard]
The wise old owl/Tell it to The Marines	Kay Kyser and His Orchestra	05.1941	-	19[1]	Columbia 36 051	[vocals:Sully Mason & His Playmates][written by Joe Ricardel]
[Light's out]'Til reveille/Say when	Kay Kyser and His Orchestra	07.1941	-	6[4]	Columbia 36 137	[vocals:Harry Babbitt,Jack Martin,Ginny Simms,Max Williams][written by Stanley Cowan/Bobby Worth]
The cowboy serenade	Kay Kyser and His Orchestra	08.1941	-	13[9]	Columbia 36 244	-
Why don't we do this more often?/I've been drafted [Now i'm drafting you]	Kay Kyser and His Orchestra	11.1941	-	18[2]	Columbia 36 253	[vocals:Harry BabbittGinny Simms][written by Charles Newman/Allie Wrubel]
[There'll be bluebirds over]The White Cliffs of Dover/The Nadocky	Kay Kyser and His Orchestra	01.1942	-	7[3]	Columbia 36 445	[vocals:Harry Babbitt][written by Nat Burton/Walter Kent]
A Zoot Suit [For my sunday gal]/When the roses bloom again	Kay Kyser and His Orchestra	03.1942	-	8[1]	Columbia 36 517	[vocals:Trudy Erwin,Jack Martin,Sully Mason & His Playmates][written by Ray Gilbert/O'Brien, Bob]
Who wouldn't love you/How do I know it's real	Kay Kyser and His Orchestra	04.1942	-	2[22]	Columbia 36 526	[gold][vocals:Harry Babbitt,Erwin Trudy,Jack Martin,Sully Mason & His Playmates,Max Williams][written by Bill Carey/Terry Fischer]
Johnny Doughboy Found a Rose in Ireland / Me and My Melinda	Kay Kyser and His Orchestra	06.1942	-	8[3]	Columbia 36 558	[written by Al Goodheart/Twomey][vocals:Glee Club]
Got the moon in my pocket	Kay Kyser and His Orchestra	05.1942	-	17[2]	Columbia 36 575	-
Jingle jangle jingle/He wears a pair of silver wings	Kay Kyser and His Orchestra	07.1942	-	1[8][13] side B:2[11]	Columbia 36 604	[gold][vocals:Harry Babbitt][written by J.J. Lilley/Frank Loesser][piosenka z filmu "The forest rangers"][side B:Michael Carr/Eric Maschwitz]
Strip polka/Ev'ry night about this time	Kay Kyser and His Orchestra	10.1942	-	5[3] side B:18[2]	Columbia 36 635	[gold][vocals:Jack Martin][written by Johnny Mercer][vocals:Glee Club]
Praise the Lord and Pass the Ammunition! / I Came Here to Talk for Joe	Kay Kyser and His Orchestra	10.1942	-	2[13]	Columbia 36 640	[gold][written by Frank Loesser]
Moonlight Mood/Can't Get Out of This Mood	Kay Kyser and His Orchestra	02.1943	-	17[3] side B:18[2]	Columbia 36 657	[vocals:Harry Babbitt,Julie Convay,Erwin Trudy,Jack Martin,Max Williams][side B:written by Frank Loesser/Jimmy McHugh][utwór z filmu "Seven days leave"]
Let's Get Lost / Fuddy Duddy Watchmaker	Kay Kyser and His Orchestra	06.1943	-	4[5] side B:16[1]	Columbia 36 673	[vocals:Harry Babbitt,Erwin Trudy,Jack Martin,Max Williams][utwory z filmu "Happy-Go-Lucky"]
Pushin' Sand / You're So Good to Me	Kay Kyser and His Orchestra	07.1943	-	18[1]	Columbia 36 676	[written by R.Hillman]
There goes that song again/I'm gonna see my baby	Kay Kyser and His Orchestra	01.1945	-	7[4]	Columbia 36 757	[vocals:Georgia Carroll][written by Sammy Cahn/Jule Styne][piosenka z filmu "Carolina Blues"]
Ac-cent-thu-ate the Positive / Like Someone in Love	Kay Kyser and His Orchestra	02.1945	-	12[2]	Columbia 36 771	[vocals:Dolly Mitchell Trio][written by Harold Arlen/Johnny Mercer][piosenka z filmu Here come the waves"]
Bell Bottom Trousers / Can't You Read Between the Lines	Kay Kyser and His Orchestra	06.1945	-	3[10] side B:10[1]	Columbia 36 801	[vocals:Slim Ferdy Quartet,Dolly Mitchell Trio][written by Moe Jaffe][side B:written by Sammy Cahn/Jule Styne]
Rosemary/Horses Don't Bet on People	Kay Kyser and His Orchestra	08.1945	-	10[4] side B:11[2]	Columbia 36 824	[vocals:Michael Douglas,Clyde Rogers][written by Jimmie Dodd/John Jacob Loeb][side B:written by John Jacob Loeb]
That's for Me/Choo Choo Polka	Kay Kyser and His Orchestra	11.1945	-	12[2]	Columbia 36 844	[vocals:Campus Kids,Michael Douglas][written by Oscar Hammerstein II/Richard Rodgers][piosenka z filmu "State fair"]
Slowly / I Don't Wanna Do It Alone	Kay Kyser and His Orchestra	02.1946	-	11[1]	Columbia 36 900	[vocals:Campus Kids,Michael Douglas][written by Kermit Goell/David Raksin]
One-Zy, Two-Zy/There's No One but You	Kay Kyser and His Orchestra	04.1946	-	5[2]	Columbia 36 960	[vocals:Moonbeams][written by D. Andrew Franklin]
Ole Buttermilk Sky/On the Wrong Side of You	Kay Kyser and His Orchestra	09.1946	-	1[2][19]	Columbia 37 073	[vocals:Campus Kids,Michael Douglas][written by Jack Brooks/Hoagy Carmichael][piosenka z filmu "Canyon passage"][#25 hit for Bill Black's Combo in 1961]
Old Lamplighter/Huggin' and Chalkin'	Kay Kyser and His Orchestra	11.1946	-	3[13]	Columbia 37 095	[vocals:Campus Kids,Michael Douglas,Jack Martin][written by Nat Simon/Charles Tobias][#5 hit for The Browns in 1960]
Managua, Nicaragua / That's the Beginning of the End	Kay Kyser and His Orchestra	02.1947	-	6[12]	Columbia 37 214	[vocals:Campus Kids,Gloria Wood][written by Irving Fields/Albert Gamse]
Serenade of the Bells/Pass That Peace Pipe	Kay Kyser and His Orchestra	01.1948	-	13[1]	Columbia 37 956	[vocals:Harry Babbitt,Campus Kids][written by Al Goodhart,Kay Twomey,Al Urbano]
Woody Woodpecker / When Veronica Plays the Harmonica	Kay Kyser and His Orchestra	06.1948	-	1[6][15]	Columbia 38 197	[gold][vocals:Gloria Wood][written by Ramez Idriss/George Tibbles]
On a Slow Boat to China/In the Market Place of Old Monterey	Kay Kyser and His Orchestra	10.1948	-	2[20]	Columbia 38 301	[vocals:Harry Babbitt,Gloria Wood][written by Frank Loesser]

Kursaal Flyers

KURSAAL FLYERS, grupa brytyjska. Powstała w w październiku 1973 w Southend w hrabstwie Essex. Nazwę wzięła od jednej z atrakcji karnawału w rodzinnym mieście - kolejki rodem z Dzikiego Zachodu. Założył ją Dave Hatfield - b, voc, były muzyk Saints 'N' Sinners, a w składzie znaleźli się też: Paul "The Cracker" Shuttleworth (24.10.1947, Burnt Oak, Londyn) - voc, Greame Douglas (właśc. Greame John Douglas; 22.01.1950, Rochford, Essex) - g, k, voc i Will Birch (12.09.1948, Londyn) - dr, którzy na początku lat siedemdziesiątych występowali razem w zespole Surly Bird (później Douglas pojawił się w Saints 'N' Sinners), oraz Richie Bull (23.10.1948, Corringham, Essex) - g, bnjo, voc i Vic Collins (10.09.1950, Rochford, Essex) - g, voc. Gdy w grudniu 1974 odszedł Hatfield, obowiązkami basisty podzielili się Bull i Collins. Na początku 1977 Douglasa zastąpił Barry Martin - g. W sierpniu tego roku miejsce Collinsa zajął Johnny Wicks - g. Gdy w listopadzie 1977 z formacją rozstał się też Shuttleworth, zakończyła działalność. Kilkakrotnie ją wznawiała, m.in. w 1985 (w składzie z Hatfieldem, Shuttleworthem, Douglasem, Birchem i Collinsem), 1988 (w składzie z Hatfieldem, Shuttleworthem, Douglasem, Birchem i Collinsem) oraz w 2001 (w składzie z Shuttleworthem i Douglasem).

Grupa zadebiutowała w lutym 1974 w pubie Blue Boar w Southend, pół roku później zaprezentowała się na zaproszenie zespołu Dr. Feelgood publiczności Kensington Hotel w Londynie, a wiosną 1975 otwierała koncerty The Flying Burrito Brothers na trasie tego zespołu po Europie. Podpisała już wówczas kontrakt z firmą UK, założoną przez piosenkarza, kompozytora i producenta nagrań - Jonathana Kinga. I niebawem dorobiła się pierwszych płyt: singli Speedway/ Chocks Away z czerwca 1975 i Hit Records/Brakeman z listopada oraz albumu "Chocs Away" z lipca tego roku (produkcja: Hugh Murphy). Zaproponowała bezpretensjonalny, urzekająco melodyjny repertuar rockowy z domieszką country, zwracający zwłaszcza uwagę dowcipnymi tekstami o komiksowej poetyce, m.in. Pocket Money, Kung Fu, Tennessee, Chocs Away, Yellow Sox. Zaliczana do hołubionego przez brytyjską prasę muzyczną w tym czasie nurtu pubrockowego, zebrała mimo amatorskiego poziomu wykonania i płaskiego brzmienia nagrań bardzo dobre recenzje, ale nie zyskała popularności.

Otrzymała mimo wszystko jeszcze jedną szansę przebicia się: w lutym 1976 dorobiła się drugiej płyty, "The Great Artiste", nagranej przy współudziale Brinsleya Schwartza - s i Digby'ego Fairweathera - tp (produkcja własna przy pomocy Barry'ego Hammonda) i bardzo podobnej do debiutu, m.in. Ugly Guys, Fall Like The Rain, Pain And Mysery, Drinking Alone oraz Television Nicka Lowe'a. Ukazał się też singel z wygładzoną pod kierunkiem Mike'a Batta wersją jednej z piosenek, Cruisin' For Love (na stronie B utwór Slimmin' For The Women). Ale i tym razem nie było mowy o sukcesie i King nie przedłużył muzykom umowy.

Grupie udało się wszakże podpisać kontrakt z gigantem fonograficznym - CBS. Wynikiem był album "Golden Mile" z października 1976, promowany singlami Little Does She Know/Drinking Socially z października tego roku i Radio Romance/Girl Talk z lutego 1977. Nowe dzieło, zrealizowane przy pomocy Batta jako producenta, zawierało muzykę w wielu stylach, często o lekko pastiszowym odcieniu, od swingu przez ska po różne odmiany popu lat sześćdziesiątych, np. Little Does She Know, One Arm Bandit, Two Left Feet, Radio Romance, Ready To Go. Także ono nie podbiło serc słuchaczy, ale piosenka Little Does She Know, zakorzeniona w country, opracowana zaś z rozmachem charakterystycznym dla Phila Spectora, okazała się przebojem. Wydawało się, że będzie to początek wielkiej kariery Kursaal Flyers, ale gdy na początku 1977 odszedł Douglas (pokłócił się z Battem, nadającym twórczości Kursaal Flyers coraz bardziej komercyjny szlif), formacja zaczęła tracić pewność siebie. Nagrała jeszcze przy pomocy Muffa Winwooda, przed laty muzyka Traffic, i Rhetta Davisa jako producentów dwa single, The Sky's Falling In On Our Love/Revolver, wydany w lipcu 1977, i Television Generation/Revolver, wydany w listopadzie, oraz świetny, przesycony już duchem epoki punk rocka album koncertowy "Five Live Kursaals!", wydany we wrześniu tego roku.

Jednakże trasa jesienią 1977 po kraju z punkowym zespołem The Cortinas zamknęła jej działalność. Shuttleworth, zmuszony przez menażera do rozwalania siekierą w finale każdego koncertu odbiornika telewizyjnego, miał tego dość, a jego odejście przesądziło o losie Kursaal Flyers.
W późniejszych latach grupa odradzała się na koncerty, a w sierpniu 1988 przedstawiła też kolejną udaną płytę, "A Former Tour De Force Is Forced To Tour", promowaną singlem Monster-In-Law/Old Men Need Some Lovin' Too, a oprócz obydwu tych utworów zawierającą też m.in. If Only You Would Talk To Me (Like You Talk To The Dog), Man In Mohair, My Sugar Turns To Alcohol i Paranoid Weekend.

Po rozwiązaniu Kursaal Flyers w 1977 Shuttleworth nagrał kilka singli, m.in. Mixed-Up Shook-Up Girl/Take-Away Love (Epic, 1978), a później założył z Martinem zespół Latest Craze. Martin, który grał też w The Hamsters, przypomniał się albumem "Butt Scootin' Doggie" (Intersound,. 1999). Birch i Wicks kontynuowali karierę w The Records. Birch działał też jako producent nagrań.

Opublikował książkę No Sleep Till Canvey Island - The Great Pub Rock Revolution (2000). Douglas z powodzeniem występował w Eddie And The Hot Rods, później zaś kierował The Red Bats, ale jego karierę skomplikowała choroba - zapadł w śpiączkę, po przebudzeniu nie pamiętał, kim jest. Przerwał karierę muzyka, studiował astronomię i fizykę, został nauczycielem. Jednakże w końcu wrócił do grania, m.in. z The Engineers oraz reaktywowanymi Kursaal Flyers i Eddie & The Hot Rods.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Does She Know	Kursaal Flyers	11.1976	14[10]	-	CBS 4689	[written by Graeme Douglas,Paul Shuttleworth,Will Birch][produced by Mike Batt]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chocs Away!	Kursaal Flyers	.1975	-	-	UK Records 2330 101	[produced by Hugh Murphy]
Golden Mile	Kursaal Flyers	.1976	-	-	CBS S 81622	[produced by Mike Batt]
The Great Artiste	Kursaal Flyers	.1976	-	-	UK Records UKAL 1018	[produced by Kursaal Flyers]
Five Live Kursaals	Kursaal Flyers	.1977	-	-	CBS CBS 82253	[produced by Vic Maile]

Krystol

Krystol był R & B grupą dziewczęcą lat 80-tych, która składała się z Karon Floyd, Robyrdy Stinger, Tiny Scott, D'Marie Warren.Choć nigdy nie osiągnęła olśniewających sukcesów, jej dokonania w połowie lat 80-tych pomogły utorować drogę dla późniejszych luminarzy sceny r&b; takich jak Exposé i En vogue. Grupa została założona w liceum , spotkały producenta Leona Sylversa, który pomagał grupie zdobyć kontrakt płytowy. Dziewczyny w końcu podpisały kontrakt z Epic Records w 1984 roku i Sylvers pomógł wyprodukowć ich debiutancki album.

Ich pierwszy album, "Getting Ready" został wydany w 1984 roku,a singiel "After The Dance is Through" był popularnym nagraniem klubowym w Europie i osiągnął # 40 na Hot Billboard Dance Music\Club Play Chart w Stanach Zjednoczonych Ich drugi singiel "Same Time, Same Place" był spokojną balladą. W 1985 roku grupa wydała swój drugi album "Talk of the Town",na którym znalazł się cover The Supremes "Love is Like an Itching in My Heart". Piosenka została # 86 na Billboard Hot R&B;\Hip-Hop Singles & Tracks. Był to ostatni album z udziałem D'Marie Warren przed jej śmiercią w wypadku samochodowym w lutym 1985 roku. Karon Floyd nie wróciła do grupy po jej urlopie macierzyńskim, zastąpiona przez Robbie Danzie. W 1986 roku grupa wydała swój trzeci album "Passion from A Woman". Single "Precious, Precious" i tytułowa piosenka weszły na listy R & B . Album zadebiutował jako # 55 na Billboard Hot R & B \ Hip-Hop Albums chart. Dwa kolejne single to: "The Things That Men Do" ( # 90 na Hot Billboard R& B \ Hip-Hop Singles & Tracks) i tytułowy z albumu ( # 18 na Hot Billboard R & B \ Hip-Hop Singles & Tracks ) . Trzy lata później w 1989 roku, wydały swój ostatni album, "I Suggest You Don't Let Go", który nie odniósł sukcesu na listach bestsellerów. Po flopie ich ostatniego albumu, Epic Records zerwał współpracę z grupą. Zespół popadł w zapomnienie, ale Robbie Danzie dawała solowe występy w Anglii,a póżniej przystapiła do Masters of Funk nagrywajacej na rynek japoński w latach 90-tych.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody's Gonna Get This Lovin' but You	Krystol	06.1984	-	-	Epic 04412	[produced by Leon F. Sylvers III, William Zimmerman][87[4].R&B; Chart]
After The Dance Is Through	Krystol	10.1984	-	-	Epic 05084	[written by P. Phillips Oland, W. Zimmerman, W. Raglin][produced by Leon Sylvers III, William Zimmerman][40[6].Hot Disco/Dance]
Love Is Like An Itchin' In My Heart	Krystol	08.1985	-	-	Epic 04942	[produced by Leon F. Sylvers III][86[5].R&B; Chart]
The Things That Men Do	Krystol	01.1986	-	-	Epic 05715	[produced by Leon Sylvers, William Bryant III][90[5].R&B; Chart]
Passion From A Woman	Krystol	07.1986	-	-	Epic 06046	[written by L. Jackson, N.M. Walden, R. Jackson, R. Stiger, T. Scott][produced by Randy "La King" Jackson][18[16].R&B; Chart]
Precious Precious	Krystol	11.1986	-	-	Epic 06382	[produced by Randy "La King" Jackson][25[13].R&B; Chart]

poniedziałek, 30 stycznia 2023

Hal Blair

Hal Blair, jeden z czołowych przedstawicieli społeczności twórców piosenek country na Zachodnim Wybrzeżu, współtworzył piosenki do większości filmów Elvisa Presleya nakręconych w latach 1961-1967. Pisał także dla hollywoodzkich gwiazd śpiewających kowbojów. Blair pochodził z Kansas City i był formalnie szkolony w Kansas City Institute of Music i Denver Institute of Music, gdzie uczył się śpiewu. Występował jako piosenkarz i gitarzysta w hotelach i klubach nocnych, a także w produkcjach teatralnych podczas swojej wczesnej kariery.

Służył w Army Signal Corps podczas II wojny światowej. Wznawiając karierę muzyczną, przyjechał do Los Angeles jako wykonawca country w zespole Rhythm Rangers. Wkrótce dostarczał melodie dla zachodnich gwiazd filmowych, zwłaszcza Eddiego Deana. Ich współpraca przy pisaniu piosenek pojawiła się w dziewięciu hollywoodzkich filmach Deana o śpiewających kowbojach w latach 1946-1948. Byli także współautorami przeboju z 1948 roku „One Has My Name (The Other Has My Heart)”, który został nagrany przez ponad 70 artystów. Oprócz pisania do filmów Blair tworzył materiały do takich programów telewizyjnych, jak The Big Valley (1965-1969).

We wczesnych latach pięćdziesiątych nawiązał współpracę z hollywoodzkim współscenarzystą Donem Robertsonem, który został także członkiem Nashville Songwriters Hall of Fame. Ich standardy country obejmują „Please Help Me, I'm Falling”, a także hity Hanka Snowa, Farona Younga, Jima Reevesa i Skeetera Davisa. Blair był głównie autorem tekstów, ale w razie potrzeby potrafił także komponować muzykę. Kompozycje Hala Blaira na listach przebojów

[with Eddie Dean, Dearest Dean]
10/1948 One Has My Name (The Other Has My Heart) Jimmy Wakely 10.US
11/1965 One Has My Name (The Other Has My Heart) Barry Young 13.US

[with Aaron Schroeder, Bill Peppers, Claude Demetrius ]
03/1956 I Was the One Elvis Presley 19.US

[with Ella Robertson, Donald Robertson]
12/1959 Not One Minute More Della Reese 16.US

[with Don Robertson]
03/1960 Please Help Me, I'm Falling Hank Locklin 8.US/9.UK
07/1960 Please Help Me I'm Falling Rusty Draper 54.US
10/1960 Please Help Me, I'm Falling Homer and Jethro 101.US
10/1963 Ninety Miles an Hour (Down a Dead End Street) Hank Snow 124.US
10/1964 Ringo Lorne Greene 1.US/22.UK
08/1965 I'm Yours Elvis Presley 11.US

[with Don Robertson & Skeeter Davis]
06/1960 (I Can't Help You) I'm Falling Too Skeeter Davis 39.US

sobota, 28 stycznia 2023

Rebecca Ferguson

Rebecca Ferguson z Wielkiej Brytanii to uduchowiona piosenkarka jazzowa i inspirowana R&B, najlepiej znana z drugiego miejsca w brytyjskim telewizyjnym konkursie wokalnym The X Factor; pierwsza kobieta, która osiągnęła ten poziom w ciągu siedmiu lat serialu.

Urodzona w Liverpoolu w 1986 roku, Ferguson dorastała w rodzinie imigrantów z Jamajki i spędziła wczesne lata w Huyton, zanim przeniosła się do Woolton, gdzie uczęszczała do szkoły podstawowej i średniej. Śpiewając i pisząc piosenki od dzieciństwa, Ferguson po raz pierwszy zaczęła poważnie myśleć o występach w wieku około 15 lat, kiedy zaczęła brać lekcje śpiewu. Również jako nastolatka przeniosła się na Anfield, gdzie zaszła w ciążę ze swoim pierwszym dzieckiem, córką. Kilka lat później urodziła drugie dziecko, syna. Pomimo trudności związanych z wychowywaniem dzieci i chodzeniem do szkoły, Ferguson wytrwała, ostatecznie zdobywając certyfikat sekretarza prawnego w Hugh Baird College.

Ferguson po raz pierwszy znalazła się w centrum uwagi w 2004 roku, kiedy pracując jako sekretarka prawna, po raz pierwszy wzięła udział w przesłuchaniu do The X Factor, ale udaremniła ją nieśmiałość i brak pewności siebie. W 2010 roku była gotowa na kolejną próbę, tym razem imponując jurorom X Factor swoim przydymionym, przejmującym głosem i różnorodnymi utworami, które wystarczyły, by wylądować w programie tego roku, w którym zachwyciła Nicole Sherzinger wykonaniem piosenki Corinne Bailey Rae na obozie dla rekrutów i dotarła do finału w duecie ze swoją idolką, Christiną Aguilerą. Chociaż zabrakło jej konkurenta Matta Cardle'a, Ferguson podpisała kontrakt z przedsięwzięciem Cowell / Sony Music Entertainment i rozpoczęła pracę nad swoim debiutanckim albumem na początku 2011 roku.

Singiel „Nothing's Real But Love” dotarł do brytyjskiej pierwszej dziesiątki, a jej album Heaven zajął trzecie miejsce i dobrze notował listy przebojów w większości krajów Europy. Na początku 2012 roku ogłosiła gigantyczną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, która wyprzedała się pomimo dodania kilku dodatkowych dat. Luksusowa wersja Heaven pojawiła się w październiku wraz z jej czwartym singlem „Backtrack”, który wykonała w 2012 roku w programie The X Factor.

Na początku 2013 roku Ferguson wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, po czym rozpoczęła pracę nad swoim drugim wydawnictwem, Freedom. Zaczęła pracę nad płytą natychmiast po powrocie do Wielkiej Brytanii. Połączyła siły z autorem piosenek Eg White (Adele, Duffy, Joss Stone), aby napisać zbiór materiałów i album został wydany w grudniu 2013 roku. Zamiast kontynuacji z kolejnym zestawem nowego materiału, Ferguson postanowiła oddać hołd jednej ze swoich idoli, legendarnej wokalistce jazzowej Billie Holiday, albumem Lady Sings the Blues z 2015 roku. Wyprodukowany przez perkusistę Troya Millera (Laura Mvula, Zara McFarlane, Mika Urbaniak) album zawierał interpretacje utworów mocno kojarzonych z Holiday.

W 2016 roku Ferguson powróciła do oryginalnego materiału wydając swój czwarty album studyjny, Superwoman. Wyprodukowany przez Millera, a także Phila Cooka i Matta Prime, album zawierał singiel „Bones”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nothing's Real but Love	Rebecca Ferguson	12.2011	10[11]	-	Epic GBARL 1101210	[silver-UK][written by Rebecca Ferguson, Eg White][produced by Eg White]
Teach Me How To Be Loved	Rebecca Ferguson	05.2012	128[1]	-	Epic	[written by Rebecca Ferguson, Johnny Lattimer][produced by Johnny Lattimer]
Too Good To Lose	Rebecca Ferguson	03.2012	186[1]	-	RCA	[written by Rebecca Ferguson, Eg White][produced by Eg White, Mike Spencer ]
Glitter & Gold	Rebecca Ferguson	05.2012	116[4]	-	RCA	[written by Rebecca Ferguson, Alex Smith, Paul Barry][produced by Mark Taylor, Alex Smith]
Backtrack	Rebecca Ferguson	10.2012	15[4]	-	RCA GB 1101200734	[written by Rebecca Ferguson, Jonny Lattimer][produced by Jonny Lattimer, Tim Baxter]
I Hope	Rebecca Ferguson	12.2013	15[4]	-	RCA GB 1101300690	[written by Rebecca Ferguson, Jarrad Rogers][produced by Jarrad Rogers]
All That I've Got	Rebecca Ferguson	03.2014	150	-	RCA	[written by Rebecca Ferguson, Jarrad Rogers][produced by Jarrad Rogers, J Loos]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heaven	Rebecca Ferguson	12.2011	3[46]	-	RCA 88697888022	[2x-platinum-UK][produced by Tim Baxter, Steve Booker, Sam Holden, Jonny Latimer, Alex Smith, Fraser T. Smith, Mark Taylor, Eg White, Xenomania]
Freedom	Rebecca Ferguson	12.2013	6[13]	-	RCA 88883777102	[gold-UK][produced by Jarrad Rogers, Eg White, TMS, Toby Gad, Mr Hudson, Steve Robson, Matt Hales ,Steve Booker]
Lady Sings the Blues	Rebecca Ferguson	03.2015	7[10]	-	RCA 88875053342	[produced by Troy Miller]
Superwoman	Rebecca Ferguson	10.2016	7[4]	-	RCA 88985361062	[produced by Troy Miller,Phil Cook,Matt Prime]

Prestige Records

Prestige Records to jazzowa wytwórnia i wytwórnia płytowa założona w 1949 roku przez Boba Weinstocka w Nowym Jorku, która wydawała nagrania w idiomach mainstreamowych, bopowych i cool jazzowych. Firma nagrała setki albumów wielu czołowych ówczesnych muzyków jazzowych, czasami wydając je w wytwórniach zależnych.

W 1971 roku firma została sprzedana firmie Fantasy, która później została wchłonięta przez Concord. Biuro Prestige znajdowało się pod adresem 446 West 50th Street w Nowym Jorku. W jej katalogu znaleźli się Gene Ammons, John Coltrane, Miles Davis, Stan Getz, Wardell Gray, Thelonious Monk i Sonny Rollins. Inżynier dźwięku Rudy Van Gelder był inżynierem nagrań wielu albumów Prestige w latach pięćdziesiątych i od początku do połowy lat sześćdziesiątych.

Prestige stworzyło nowe wytwórnie w 1960 roku: Swingville, Moodsville, obejmujące jazz, Bluesville z artystami odrodzenia bluesa, Lively Arts z nagraniami mówionymi oraz Prestige International, Prestige Folklore, Irish and Near East z muzyką folkową i światową. W późnych latach pięćdziesiątych Weinstock przestał bezpośrednio nadzorować sesje nagraniowe, zatrudniając między innymi Chrisa Albertsona, Ozziego Cadenę, Esmonda Edwardsa, Dona Schlittena i producenta / kierownika muzycznego Boba Portera. Wśród muzyków nagrywających dla wytwórni w latach 60-tych byli Jaki Byard i Booker Ervin, podczas gdy Prestige utrzymywał się na rynku, nagrywając wielu artystów soul jazzowych, takich jak Charles Earland.

W 1966 roku siedziba firmy znajdowała się przy 203 South Washington Avenue w Bergenfield w stanie New Jersey. Firma została sprzedana Fantasy Records w 1971 roku, a oryginalne wydania tej wytwórni stanowiły znaczną część jej linii Original Jazz Classics. Fantasy zostało zakupione przez Concord Records w 2005 roku. W 2017 roku Concord Music Group reaktywowała wytwórnię Prestige. Pierwszym albumem wydanym w ramach reaktywacji wytwórni był A Social Call pochodzącej z Teksasu Jazzmei Horn.

Richard Holmes

Richard Arnold „Groove” Holmes (ur. 2 maja 1931r - zm. 29 czerwca 1991r) był amerykańskim organistą jazzowym, który występował w gatunku hard bop i soul jazz . Najbardziej znany jest z nagrania „Misty” z 1965 roku.

Pierwszy album Holmesa, w Pacific Jazz z gościem Benem Websterem, został nagrany w marcu 1961 roku. Nagrał wiele albumów dla Pacific Jazz, Prestige, Groove Merchant i Muse, wiele z nich z Houston Person.

Zmarł na atak serca po walce z rakiem prostaty, ostatnie koncerty wykonywał na wózku inwalidzkim.Jeden z jego ostatnich koncertów odbył się na Chicago Blues Festival w 1991 roku ze swoim wieloletnim przyjacielem, piosenkarzem Jimmy'm Witherspoonem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Misty/Groove's Groove	"Groove" Holmes	06.1966	-	44[11]	Prestige 401	[written by Erroll Garner][12[11].R&B Chart]
What Now My Love/Living Soul	"Groove" Holmes	10.1966	-	96[3]	Prestige 427	[written by G. Becaud][produced by Cal Lampley]
Secret Love/Hallelujah, I Love Her So	Richard "Groove" Holmes	10.1966	-	99[2]	Pacific Jazz 88130	[written by S. Fain, P. Webster][produced by Richard Bock]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul Message	Richard "Groove" Holmes	05.1966	-	89[26]	Prestige 7435	[produced by Cal Lampley]
Living Soul	Richard "Groove" Holmes	10.1966	-	143[3]	Prestige 7468	[produced by Cal Lampley]
Misty	Richard "Groove" Holmes	12.1966	-	134[6]	Prestige 7485	[produced by Cal Lampley]

Eddie Holman

Urodzony 3 czerwca 1946 roku w Norfolk/Virginia.Od najmłodszych lat pasjonował się muzyką czego ukoronowaniem było studiowanie jej po przeprowadzcce do Nowego Jorku.Opanował wówczas grę na fortepianie i gitarze.

Pierwsze nagranie zrealizował dla małej wytwórni Leopard Records w 1962 roku,śpiewając charakterystycznym falsetem.W 1965 r zaproponowała mu kontrakt znana wytwórnia Cameo/Parkway Records dla której nagrał kilka pomniejszych przebojów-"This Can't Be True," "I'm A Loser," "Never Let Me Go" .

W 1968 r traci z nią kontrakt i nawiązuje współpracę z filadelfijskim producentem Peterem DeAngelisem [wcześniej pracującym z Fabianem i Frankie Avalonem].Jego aranżacje dla Holmana przyniosły temu ostatniemu kilka hitów na rhythm' n' bluesowej liście przebojów za sprawą "I Love You" ,"Don't Stop Now" .

W 1970 roku nagrywa swój największy hit "Hey there be lonely man" dla ABC Paramount Records,będący przeróbką przeboju Ruby and The Romantics.Dochodzi on do 2 miejsca na liście singli Bilboardu,a w W.Brytanii stał się dużym przebojem cztery lata póżniej.
Następne wydawane przez niego nagrania nie miały już tak dużej popularności.Około roku 1976 nawiązuje współpracę z producentem znanej wytwórni disco Salsoul,Normanem Harrisem.Przyniosła ta współpraca dwa hity -"This Will Be A Night To Remember" i "You Make My Life Complete" ale także zmianę jego charakterystycznego stylu.

W Salsoul pozostaje do 1978 roku,póżniej nagrywa w latach 80-tych płytę z muzyką gospel [LP "United"] dla New Cross ale bez większych sukcesów,pozostając w pamięci jako wykonawca dwóch hitów z różnych epok-rhythm' n' bluesa w 1970r i ery disco w 1977r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This can' t be true/A free country	Eddie Holman	01.1966	-	57[11]	Parkway 960	[written by E. Holman, S. Soloman][produced by Harthon Productions][17[16].R&B Chart]
Don' t stop now/Eddie's my name	Eddie Holman	04.1966	-	104[6]	Parkway 981	[written by E. Holman, S. Soloman][produced by A Harthon Production By Randolph, Stiles, McDougal]
Am I a loser [From the start]/You know that I will	Eddie Holman	10.1966	-	101[6]	Parkway 106	[written by E. Holman, S. Soloman][produced by Harthon Productions][17[9].R&B; Chart]
I Love You/I Surrender	Eddie Holman	06.1969	-	-	ABC 11149	[written by T. Marks, S. Holman][produced by Peter DeAngelis][30[5].R&B; Chart]
Hey there lonely girl/It's all in the game	Eddie Holman	12.1969	4[13][05.1974]	2[14]	ABC 11240	[gold-US][written by E. Shuman, L. Carr][produced by Peter De Angelis][4[17].R&B; Chart][oryginalnie nagrana przez Ruby & The Romantics w 1963r jako "Hey there lonely boy"]
Don' t stop now/Since i don't have you	Eddie Holman	04.1970	-	48[8]	ABC 11 261	[written by E. Holman, S. Soloman][produced by Peter DeAngelis][24[4].R&B Chart]
I'll be there/Cause you're mine little girl	Eddie Holman	06.1970	-	115[3]	ABC 11 265	[written by E. Shuman,Peter De Angelis][produced by Peter DeAngelis]
Cathy Called/I Need Somebody	Eddie Holman	11.1970	-	-	ABC 11 276	[written by E. Shuman,Peter De Angelis][produced by Peter DeAngelis][28[6].R&B Chart]
My Mind Keeps Telling Me (That I Really Love You, Girl)/Stranded In A Dream	Eddie Holman	09.1972	-	-	GSF 6873	[written by E. Holman, S. Soloman][produced by Peter DeAngelis][20[9].R&B Chart]
You're My Lady (Right Or Wrong)/You're My Lady (Right Or Wrong) - Part II	Eddie Holman	03.1974	-	-	Silver Blue 807	[written by Joel Diamond, A. Kenneth][produced by Bobby Martin, Joel Diamond][73[6].R&B Chart]
This will be a night to remember/Time will tell	Eddie Holman	06.1977	-	90[2]	Salsoul 2026	[written by Ron Tyson, Ron Baker][produced by Ron Baker][25[12].R&B Chart]
You make my life complete/Somehow You Make Me Feel	Eddie Holman	09.1977	-	-	Salsoul 2043	[written by Ron Tyson, Ron Baker][produced by Ron Baker][96[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I love you	Eddie Holman	02.1970	-	75[13]	ABC 701	[produced by Peter De Angelis]

piątek, 27 stycznia 2023

Specialty Records

Firma Specialty Records została założona przez Arta Rupe'a w Los Angeles w Kalifornii w 1944 roku. Pierwotny adres firmy to 2719 West Seventh St. w Los Angeles, ale znajdowała się również pod adresem 311 Venice Blvd. we wczesnych latach.W 1949 roku firma została przeniesiona pod bardziej znany adres 8508 Sunset Blvd. w Hollywoodzie. Specjalność była bardzo selektywna w tym, co nagrywała; jazz, rytm i blues, gospel i rock & roll .

Rupe nagrywał początkowo w okolicach Los Angeles, odnosząc znaczny sukces z płytami Joe Ligginsa, Percy'ego Mayfielda i Roya Miltona, a także bardzo udanym katalogiem gospel. Na szczególną uwagę zasługuje Roy Milton, który prowadził zespół jump blues, w którym grał na perkusji i śpiewał. W 1945 roku Rupe nagrał Miltona w piosence „RM Blues”. Ta piosenka była jedną z pierwszych, która zreorganizowała rytm boogie i nadała mu niecodzienny akcent, i dlatego Milton ma jedno z najsilniejszych twierdzeń, że jest „wynalazcą rytmu rock and rolla”. „RM Blues” ostatecznie osiągnął sprzedaż w liczbie ponad miliona egzemplarzy i był pierwszą piosenką, która to zrobiła na rynku „wyścigowym”.

W 1952r Rupe odbył swoją pierwszą wyprawę na południe, będąc pod wrażeniem muzyki Fatsa Domino z innej wytwórni z Los Angeles, Imperial. Udał się do rodzinnego miasta Fatsa, Nowego Orleanu, w poszukiwaniu talentów. W audycji radiowej ogłosił, że szuka talentów i artystów, którzy przyjdą do studia nagraniowego Cosimo Matassy na przesłuchania. Przesłuchania nie przyniosły niczego wartego nagrania, a Rupe pakował się, by wrócić do Los Angeles, kiedy przyszedł 17-latek o imieniu Lloyd Price i zaśpiewał własną kompozycję „Lawdy Miss Clawdy”. Rupe odwołał swój bilet na samolot do domu i został w Nowym Orleanie, aby nagrać piosenkę. Namówił Fatsa Domino do gry na pianinie i Dave'a Bartholomew do zebrania innych muzyków wspierających. Płyta stała się hitem nr 1 R&B w 1952 roku zarówno na listach przebojów Billboard, jak i Cash Box, a Lloyd Price był „Najlepszym nowym piosenkarzem R&B 1952 roku” Cash Box.

Kolejne nagrania Price'a dla Specialty nie dorównywały ani oryginalnością, ani sprzedażą „Lawdy Miss Clawdy”, a Price został powołany do armii w 1953 roku, przerywając karierę w Specialty. Po wyjściu ze służby, w 1956 roku Price nagrał kilka singli dla KRC Records z Waszyngtonu, w tym „Just Why” i „Lonely Chair”. ABC-Paramount tak polubiła tę pierwszą, że kupiła mastera i wydała go we własnej wytwórni. Price zaczął nagrywać dla ABC i wskrzesił swoją karierę serią hitów dla wytwórni ABC-Paramount, w tym przebojem nr 1 „Stagger Lee” z 1959 roku.

Johnny Vincent, promotor Specialty w Nowym Orleanie (który później założył Ace Records w Jackson, Mississippi), odkrył Guitar Slima i zwrócił na niego uwagę Arta Rupe'a. Rupe nie był w stanie dostać się do Nowego Orleanu, aby nagrać Slima, więc przekazał Vincentowi przez telefon instrukcje, jak chce przeprowadzić sesję nagraniową. Efektem sesji było "The Things That I Used to Do". Vincent wykorzystał mało znanego pianistę, Raya Charlesa, do zaaranżowania i zagrania na nagraniu. To była płyta, która miała wszystko: niesamowitą melodię z płaczącym, zabarwionym gospel wokalem Slima, interpretującym udręczone teksty, wraz z jego niewiarygodną grą na gitarze, co uczyniło ją jednym z najbardziej wpływowych nagrań, jakie kiedykolwiek powstały w Nowym Orleanie. Piosenka okazała się zasłużonym hitem. Niestety, pomimo kilku potężnych kolejnych nagrań, kariera Guitar Slim przygasła, a on zmarł w 1959 roku, zapijając się na śmierć w wieku 32 lat.

W 1955 roku, pracując jako zmywacz do naczyń na dworcu autobusowym Greyhound w Macon w stanie Georgia, Richard Penniman wysłał Artowi Rupe'owi taśmę z przesłuchaniem. Rupe był pod takim wrażeniem taśmy, że zapłacił Donowi Robeyowi 600 dolarów za zakup umierającego kontraktu nagraniowego Richarda od Peacock Records. Richard Penniman nagrał kilka bluesów w stylu Roya Browna dla RCA w 1951 roku, a następnie podpisał kontrakt z Peacock, aby nagrać dla nich trochę bluesa, ale nie powiodło się to w obu wytwórniach. Art Rupe wysłał swojego producenta Bumpsa Blackwella do Nowego Orleanu, aby nagrał Little Richarda Pennimana. Podczas przerwy w sesji Little Richard zaczął śpiewać obsceniczną piosenkę zatytułowaną „Wop Bop Aloo Bop”. Blackwell wyczuł, że może to być hit, więc wezwał lokalną autorkę tekstów Dorothy La Bostrie, aby uporządkowała tekst. Kiedy skończyła pisać nowe teksty, pozostało tylko 15 minut czasu w studio i nie było czasu na nauczenie piosenki pianisty, Hueya „Piano” Smitha, więc Blackwell przestawił mikrofony, aby Little Richard mógł zarówno śpiewać i grać na pianinie. W co dziś trudno uwierzyć, ta piosenka „Tutti Frutti” była jedynym rockowym utworem nagranym podczas tej pierwszej sesji. Został nagrany w zaledwie 3 ujęciach i jest jednym z najbardziej znaczących nagrań rock and rolla, jakie kiedykolwiek powstały. Little Richard zebrał 500 000 w sprzedaży płyt, ale Pat Boone nagrał cover utworu i sprzedał więcej płyt. Elvis Presley również wykonał cover utworu i zaśpiewał go podczas swojego drugiego występu w ogólnokrajowej telewizji w programie Dorsey Brothers Show.

Little Richard był z pewnością najważniejszym artystą, który nagrywał dla Specialty. Jego niepohamowany śpiew, krzyki i wrzaski podczas uderzania w pianino uczyniły go jednym z ojców założycieli rock & rolla. Little Richard był jednym z nielicznych piosenkarzy, który był bardziej wyrazisty w przypadku niepowiązanych fraz i obrazów niż w przypadku odpowiednio skonstruowanych piosenek (innym był James Brown). Niektóre z jego najlepszych piosenek to „Good Golly Miss Molly”, „Lucille” i „Hey-Hey-Hey-Hey”, których teksty były niewiele bardziej wyszukane niż ich tytuły. W 1959 roku, po nękanym kłopotami locie do Australii, Little Richard zinterpretował ten lot jako wiadomość od Boga, że jest niezadowolony z tego, że gra muzykę rock and rolla. Little Richard wyrzucił całą swoją biżuterię do rzeki, porzucił rock and rolla (przynajmniej na kilka lat) i wstąpił do college'u biblijnego, aby studiować służbę. Płyty wytwórni straciły najbardziej konsekwentnego twórcę hitów i chociaż Art Rupe usilnie starał się go zastąpić, nigdy nie był w stanie znaleźć nikogo bliskiego kalibru Little Richarda.

Innym rockmanem, który odniósł pewien sukces w Specialty, był Larry Williams. Art Rupe przekonał Williamsa do nagrania coveru utworu „Just Why” Lloyda Price'a. Williams odniósł ograniczony sukces z coverem, ale kontynuował to kilkoma oryginalnymi, nowatorskimi piosenkami, „Short Fat Fannie”, „Bony Moronie” i „Dizzy Miss Lizzie”, z których wszystkie stały się wielkimi hitami. Jego utwór „Slow Down” został później wskrzeszony przez Beatlesów, którzy nagrali także „Dizzy Miss Lizzie”, zapewniając Williamsowi znaczną opłatę licencyjną, a także dużo rozgłosu jako autorowi piosenek.

Specialty Records miał imponującą listę zespołów gospel. Najważniejszą grupą byli Soul Stirrers. Wokalistą zespołu Soul Stirrers był Sam Cooke, który w wieku zaledwie 21 lat był już gwiazdą muzyki gospel. Kiedy Cooke chciał śpiewać muzykę popularną w 1956 roku, Bumps Blackwell zaaranżował sesję z niepowtarzalnym Cooke'em pod słabo zamaskowanym nazwiskiem Dale Cook. Kiedy Art Rupe odkrył, że Cooke nagrywa muzykę popularną, był wściekły, obawiając się, że zaszkodzi to wiarygodności Soul Stirrers wśród ich fanów muzyki gospel. Z perspektywy czasu, co było niezwykłym błędem, Rupe zwolnił Blackwella i jako część ugody dał Blackwellowi kontrakt płytowy Sama Cooke'a. Blackwell zabrał Cooke'a do Keen Records i nagrał „You Send Me”, dzięki czemu Cooke stał się jednym z najpopularniejszych piosenkarzy w Ameryce przed swoją tragiczną śmiercią w 1964 roku.

W 1960 roku Art Rupe zmęczył się brudnym biznesem płacenia payoli, aby jego płyty były słyszane w radiu, a Specialty Records prawie zostało zamknięte. Albumy Little Richarda były drukowane, ale nie było żadnej działalności nagraniowej. Rupe zainwestował swoje pieniądze w ropę i nieruchomości i skutecznie porzucił biznes muzyczny na wiele lat. Utrzymywał biuro Specialty w Hollywood otwarte tylko po to, by sprzedawać swoje istniejące zapasy płyt. W 1968 roku, z powodu zwiększonego zainteresowania początkami rock and rolla, Rupe reaktywował wytwórnię i większość starego materiału została ponownie wydana pod kierunkiem badacza Barreta Hansena (Dr. Demento). Specialty Records pod kierownictwem Arta Rupe'a i Sun Records pod kierownictwem Sama Phillipsa to dwie wytwórnie, które całkowicie poświęciły się rock and rollowi. Kiedy nie odnosili już sukcesów w produkcji przebojów z tego gatunku, obaj mężczyźni raczej wycofali się z biznesu, niż iść na kompromis w muzyce.

W czasach świetności Specialty Records na przełomie lat 50. i 60-tych wydano tylko 13 albumów z serii 2100 i 3 z serii 5000. Obejmowały one cztery albumy Little Richarda, jeden album Lloyda Price'a, jeden album Larry'ego Williamsa oraz albumy gospel Sama Cooke & the Soul Stirrers, Dorothy Love Coates & the Original Gospel Harmonettes oraz Alexa Bradforda. Wydano jeden album kompilacyjny zawierający po 3 piosenki autorstwa Little Richarda, Sama Cooke'a, Larry'ego Williamsa i Lloyda Price'a. Było kilka albumów jazzowych, płyta honky tonk na fortepian i album komediowy Katie Lee. Kiedy Specialty zostało ponownie otwarte pod koniec lat 60-tych, w skarbcu wydobyto albumy z singlami i niewydanymi materiałami. Wśród reedycji na uwagę zasługują świetne albumy Guitar Slima, Dona i Deweya, Percy'ego Mayfielda oraz pierwsze nagrania Cliftona Cheniera, króla muzyki Zydeco. Wydano wiele świetnych albumów z muzyką gospel, na szczególną uwagę zasługuje SP-2153, Gospel Stars In Concert.

Single na listach przebojów

I' ll come running back to you/Forever	Sam Cooke	12.1957	 	A:18.US/B:60.US
Tutti Frutti/ I'm Just A Lonely Guy	Little Richard 	01.1956	 17.US
Long Tall Sally / Slippin' And Slidin' Little Richard 	04.1956	 A:6.US/B:33.US
Rip It Up / Ready Teddy	Little Richard 	07.1956	 	A:17.US/B:44.US
The Girl Can't Help It / All Around The World	Little Richard 	01.1957	 49.US
Lucille / Send Me Some Lovin'	Little Richard 	03.1957	10.UK/A:21.US/B:54.US
Jenny, Jenny / Miss Ann	Little Richard 	06.1957	11.UK/A:10.US/B:56.US
Keep A Knockin' / Can't Believe You Wanna Leave	Little Richard 	09.1957	21.UK/8.US
Good Golly, Miss Molly / Hey-Hey-Hey-Hey!	Little Richard 	02.1958	8.UK/10.US
Ooh! My Soul / True Fine Mama	Little Richard 	06.1958	22.UK/A:31.US/B:68.US
Baby Face / I'll Never Let You Go	Little Richard 	09.1958	2.UK/41.US
Kansas City / Lonesome And Blue	Little Richard 	05.1959	26.UK/95.US
Just Because  Lloyd Price
Short Fat Fannie / High School Dance Larry Williams .1957 5.US
Bony Moronie / You Bug Me, Baby Larry Williams .1957 14.US
Dizzy, Miss Lizzy Larry Williams .1958 69.US

           Albumy na listach przebojów

Here's Little Richard - Little Richard  .1957 13.US

czwartek, 26 stycznia 2023

Hollywood Flames

Hollywood Flames była amerykańską grupą wokalną R&B w latach pięćdziesiątych XX wieku, najbardziej znaną z przeboju nr 11 „ Buzz-Buzz-Buzz ” z 1957 roku. Powstali jako The Flames w 1949 roku w dzielnicy Watts w Los Angeles na pokazie talentów, na którym spotkali się członkowie różnych grup licealnych. Oryginalnymi członkami byli Bobby Byrd (prowadzący), David Ford, Curlee Dinkins i Willie Ray Rockwell. Rockwell został zastąpiony przez Clyde'a Tillisa, a Ford czasami śpiewał główną rolę.

Ich pierwszy płatny koncert odbył się w Barrelhouse Club Johnny'ego Otisa. Po raz pierwszy nagrali w 1950 roku dla wytwórni Selective, a w następnym roku, nazywani The Hollywood Four Flames, wydali „Tabarin”, piosenkę napisaną przez Murry'ego Wilsona (ojca The Beach Boys). Później nagrali kolejną piosenkę Wilsona, „I'll Hide My Tears”.

Uważa się, że przez lata grupa, pod różnymi nazwami, nagrywała dla około dziewiętnastu różnych wytwórni płytowych, w tym Aladdin i Specialty. Chociaż przez kilka lat nie mieli wielkich hitów, odnieśli sukces lokalny w okolicach Los Angeles. Grupa przeszła również szereg zmian personalnych, w których Rockwell został zastąpiony przez Gaynela Hodge'a, a na krótką chwilę Dinkins został zastąpiony przez Curtisa Williamsa. Hodge i Williams, wraz z Jessem Belvinem, byli współautorami „Earth Angel” The Penguins. W 1953 roku wydali szkic do tej piosenki „I Know” w wytwórni Swing Time. Uważana za pierwszą piosenkę prezentującą fortepian-attacca 6/8 znaną z hitów z późnych lat 50-tych, takich jak „Only You” i „Ain't That a Shame”.

W 1954 roku grupa była zwykle nazywana The Hollywood Flames, ale nagrywała także jako The Turks, The Jets i The Sounds. David Ford i Gaynel Hodge nagrywali z Jessem Belvinem i bratem Hodge'a Alexem (członkiem założycielem The Platters) jako The Tangiers, zanim bracia Hodge opuścili The Hollywood Flames w 1955 roku, aby stworzyć nową wersję The Turks. Zastąpił go Earl Nelson, który wcześniej nagrywał z Byrdem jako The Voices, a później z Byrdem utworzyli duet Bob & Earl. W 1957 roku grupa - Byrd, Ford, Dinkins i Nelson - podpisała kontrakt z Class Records, gdzie Byrd został przemianowany na „Bobby Day”. Grupa nagrywała jako The Hollywood Flames, jako Bobby Day & the Satellites oraz jako Earl Nelson & the Pelicans. W lipcu 1957 roku Bobby Day & the Satellites nagrali „Little Bitty Pretty One”, który z większym powodzeniem nagrał Thurston Harris.

Później tego samego roku The Hollywood Flames - ze śpiewającym Nelsonem - wydali „Buzz-Buzz-Buzz”, którego współautorem był Byrd, który osiągnął 5. miejsce na liście R&B i 11. miejsce na liście pop. Byrd (alias Day) następnie opuścił The Hollywood Flames, ale nadal wydawał single, najpierw jako Bobby Day & the Satellites, a następnie jako wykonawca solowy. Jego największy sukces przyszedł w 1958 roku z „Rockin' Robin”. 4 sierpnia 1958 roku Hollywood Flames pojawili się w Apollo Theatre w ramach programu Dr. Jive. Inni w serialu to Larry Williams, The Cadillacs, Little Anthony & the Imperials, The Skyliners, Frankie Lymon, Clintonian Cubs i Eugene Church. Po tym Curtis Williams zrezygnował. Nowymi członkami byli tenor Eddie Williams (były lider Aladdins) i baryton Ray Brewster, który dołączył w 1958 r. (Brewster był w Penguins w 1956 r., A Williams i Brewster byli w późniejszych Colts / Fortunes z Donem Wyattem.)

Następnie cała grupa podniosła się i przeniosła do Nowego Jorku, po uzyskaniu kontraktu z Atco, filią Atlantic Records. W grudniu 1959 roku wydali swoje pierwsze wydawnictwo Atco: „Every Day, Every Way” (prowadzony przez Earla Nelsona) / „If I Thought You Needed Me” (lider Eddie Williams). Wrócili do Apollo 19 lutego 1960 roku na kolejny pokaz Dr. Jive. Tym razem dzielili scenę z Johnnym Nashem, The Flamingos, Nappy Brown, Tiny Topsy, The Centurians, Eugene Church, Barrett Strong, Jean Sampson i The Fidelitys. W kwietniu 1960 roku Atco wydało „Ball And Chain” kierowane przez Earla Nelsona. „I Found A Boy” zaśpiewał Eddie Williams i nieznana wokalistka, która nagrała tę jedną płytę z Hollywood Flames. Podczas tej samej sesji z Atco Ray and the Flames nagrali także „Devil Or Angel” i „Do You Ever Think of Me”.

The Hollywood Flames nagrali jedną płytę dla Chess ze swojego studia w Chicago „Gee” i „Yes They Do”, wydaną w marcu 1961 roku. W 1962 roku Ray opuścił Flames i został głównym wokalistą nowojorskiego Cadillac. The Hollywood Flames nagrywali jeszcze przez kilka lat, ze zmiennym składem, a jedyną stałą osobą był David Ford. Ostatnia wersja grupy rozpadła się około 1967 roku. Earl Nelson, znany również jako Jackie Lee, zmarł 12 lipca 2008 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Buzz-Buzz-Buzz/Crazy	Hollywood Flames	11.1957	-	11[17]	Ebb 119	[written by John Gray, Bobby Day][produced by John Dolphin][5[7].R&B Chart]
Gee/Yes They Do	Hollywood Flames	06.1961	-	-	Chess 1787	[written by William Davis, Viola Watkins][26[3].R&B Chart]

Herman' s Hermits

HERMAN'S HERMITS- Odkryci w 1963 r. jeszcze pod nazwą The Heartbeats przez Harveya Lisberga i jego partnera Charliego Silvermana.
Po zmianach personalnych zadebiutowali pod nową nazwą w składzie:
,,Herman" Noone (ur. 5.11.1947 r. w Davyhulme koło Manchesteru, Anglia; śpiew),
Karl Green-31.07.1947 r. w Salford koło Manchesteru. bas),
Keith Hopwood (ur. 26.10.1946 r. Manchesterze, Anglia; gitara rytmiczna),
Derek Leckenby (ur. 14.05.1946 r. w Leeds. Anglia,:zmarł wiosną 1994 r.; gitara prowadząca) i
Barry Whitwam (ur. 21.07.1946 r. w Manchesterze, Anglia, perkusja).
Współpraca z producentem nagrań Mostem zaowocowała singlem z utworem "Into Something Good", amerykańskim przebojem, Earla Jeana, który w 1964 r. wszedł n. brytyjskiej Top 20.

Herman's Hermits wyspecjalizowali się w interpretacjach przebojów amerykańskich z lat pięćdziesiątych ("Silhouettes" grupy The Rays, "Wonderful World" Sama Cooke' a.
Dzięki nim odnieśli w 1965 r. w USA sukces dorównujący Beatlesom, sprzedając w ciągu dwunastu miesięcy dziesięć milionów płyt.
Nagrywane non stop przeboje, często o wodewilowym rodowodzie ("Mrs Brown You've Got A Lovely Daughter" i "I'm Henry VIII. I Am"), uczyniło z Herman's Hermits idoli amerykańskich nastolatków.
Reżyser Sam Katzman zaangażował grupę do filmów "When The Boys Meet The Girls" Connie Francis) i "Hold On'".

Wprawdzie zainspirowanych amerykańskim wodewilem piosenek nie wydawano w Wielkiej Brytanii na singlach-jednak z powodzeniem zastępowały je inne, pisane przez czołowych wówczas autorów ("A Must To Avoid". "No Milk Today"), początkowo nowatorskie i łatwo wpadające w ucho,latach 1968-1969 coraz bardziej jednostajne i wtórne.
Pasmo sukcesów towarzyszyło jenak grupie do 1970 r., kiedy Noone postanowił poświęcić się karierze solisty (udanie debiutując tematem "Oh, You Pretty Thing" ).

Grupa grawitowała stopniowo w kierunku scen kabaretowych, na których występowała z powodzeniem jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych.
Hopwood i Green byli autorami motywu przwodniego telewizyjnego serialu dla dzieci wg.książki "O czym szumią wierzby", prezentowanego na początku lat 80. w polskiej telewizji.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
I' m into something good/Your hand in mine	Herman' s Hermits	08.1964	1[2][15]	13[13]	Columbia DB 7338/MGM 13 280	[written by Gerry Goffin & Carole King][produced by Mickie Most][oryginalnie nagrana przez Earl Jean]
Show me girl/I know why	Herman' s Hermits	11.1964	19[9]	-	Columbia DB 7408/-	[written by Gerry Goffin & Carole King][produced by Mickie Most]
Silhouettes/Can't your heart my heartbeat US side B:Walkin' with my angel	Herman' s Hermits	02.1965	3[12]	5[13]	Columbia DB 7475/MGM 13 332	[57 US hit-The Rays][written by Bob Crewe/Frank Slay][produced by Mickie Most]
Can' t you hear my heartbeat/I know why	Herman' s Hermits	02.1965	-	2[15]	-/MGM 13 310	[written by John Carter/Ken Lewis][produced by Mickie Most]
Wonderful world/Dream on US side B:Traveling light	Herman' s Hermits	04.1965	7[9]	4[10]	Columbia DB 7546/MGM 13 354	[60 hit-Sam Cooke][written by Lou Adler/Morris Albert/Sam Cooke][produced by Mickie Most]
Mrs. Brown you' ve got a lovely daughter/I gotta dream on	Herman' s Hermits	04.1965	-	1[3][11]	-/MGM 13 341	[gold-US][written by Trevor Peacock][produced by Mickie Most]
I' m a Henry VIII, I am/The end of the world	Herman' s Hermits	07.1965	-	1[1][10]	-/MGM 13 367	[gold-US][written by Fred Murray, R. P. Weston][produced by Mickie Most]
Just a little bit better/Take love,give love US side B:Sea cruise	Herman' s Hermits	09.1965	15[9]	7[10]	Columbia DB 7670/MGM 13 398	[written by Kenny Young][produced by Mickie Most]
A must to avoid/The man with the cigar	Herman' s Hermits	12.1965	6[11]	8[9]	Columbia DB 7791/MGM 13 437	[written by Steve Barri/P.F.Sloan][produced by Mickie Most]
You won' t be leaving/Listen people	Herman' s Hermits	03.1966	20[7]	-	Columbia DB 7861	[written by Tony Hazzard][produced by Mickie Most]
Listen people/Got a feeling	Herman' s Hermits	02.1966	-	3[9]	-/MGM 13 462	[written by Graham Gouldman][produced by Mickie Most][piosenka z filmu "When the boys meet the girls"]
Leaning on the lamp post/Hold on!	Herman' s Hermits	04.1966	-	9[8]	-/MGM K 13 500	[written by Noel Gay]
This door swings both ways/For love	Herman' s Hermits	06.1966	18[7]	12[8]	Columbia DB 7947/MGM 13 548	[written by Estelle Levitt/Mansel Thomas][produced by Mickie Most]
Dandy/My reservation's been confirmed	Herman' s Hermits	10.1966	-	5[11]	-/MGM 13 603	[written by Ray Davies][produced by Mickie Most]
No milk today/No reservation's been confirmed	Herman' s Hermits	10.1966	7[11]	-	Columbia DB 8012/-	[written by Graham Gouldman][produced by Mickie Most]
There's a kind of hush/No milk today	Herman' s Hermits	10.1966	-	4[12] side B:35[10]	-/MGM 13 681	[written by Geoff Stephens,Les Reed][produced by Mickie Most]
East-West/What Is Wrong - What Is Right	Herman' s Hermits	12.1966	33[7]	27[8]	Columbia DB 8076/MGM 13 639	[written by Graham Gouldman][produced by Mickie Most]
There' s a kind of hush/Gaslight street	Herman' s Hermits	02.1967	7[11]	-	Columbia DB 8123/-	[gold-US][oryginalnie nagrana przez New Voudeville Band][written by Leslie Reed/Geoff Stephens][produced by Mickie Most]
Don' t go out into the rain/Moonshine man	Herman' s Hermits	06.1967	-	18[7]	-/MGM 13 761	[written by Kenny Young][produced by Mickie Most]
Museum/Moonshine man US side B:Last bus home	Herman' s Hermits	08.1967	-	39[5]	Columbia DB 8235/MGM 13 787	[written by Donovan][produced by Mickie Most]
I can' t take or leave your loving/Marcel's	Herman' s Hermits	01.1968	11[9]	22[11]	Columbia DB 8327/MGM 13 885	[written by Rick Jones][produced by Mickie Most]
Sleepy Joe/Just one girl	Herman' s Hermits	05.1968	12[10]	61[6]	Columbia DB 8404/MGM 13 934	[written by Russell Alquist/John Carter][produced by Mickie Most]
Sunshine girl/Nobody needs to know	Herman' s Hermits	07.1968	8[14]	101[4]	Columbia DB 8446/MGM 13 973	[written by John Carter/Geoff Stephens][produced by Mickie Most]
The most beautiful thing in my life/Ooh she's done it again	Herman' s Hermits	10.1968	-	131[1]	-/MGM 13 994	[written by K. Young][produced by Mickie Most]
Something' s happening/The most beautiful thing in my US side B:Little Miss sorrow child of tomorrow	Herman' s Hermits	12.1968	6[15]	130[2]	Columbia DB 8504/MGM 14 035	[oryginalnie nagrana przez Luglio][written by Giancarlo Bigazzi/Riccardo del Turco/Jack Fishman][produced by Mickie Most]
My sentimental friend/My lady	Herman' s Hermits	04.1969	2[12]	-	Columbia DB 8563/MGM 14 060	[written by John Carter/Geoff Stephens][produced by Mickie Most]
Here comes the star/It's alright now	Herman' s Hermits	11.1969	33[9]	-	Columbia DB 8626/MGM 14 100	[written by Kenny Young][produced by Mickie Most]
Years may ,years may come/Smile please	Herman' s Hermits	02.1970	7[12]	-	Columbia DB 8656/-	[written by Jack Fishman/Andre Popp][produced by Mickie Most]
Bet yer life i do/Searching for the southern sun	Herman' s Hermits	05.1970	22[10]	-	Rak RAK 102/-	[written by E.Ollie Brown/T.Wilson][produced by Mickie Most]
Lady Barbara/Don't just stand there	Peter Noone & Herman' s Hermits	11.1971	13[12]	-	Rak RAK 106/-	[written by Totò Savio, Giancarlo Bigazzi, Claudio Cavallaro][produced by Mickie Most]
Meet on the corner down at Joe's Cafe/[Blame it] On the Pony Express	Peter Noone	09.1974	-	101[2]	-/Casablanca 0106	[written by Macaulay, Mason][produced by Tony Macaulay]
EP's
Hermania	Herman' s Hermits	01.1965	19[1]	-	Columbia SEG 8300
Mrs. Brown,you've got a lovely daughter	Herman' s Hermits	07.1965	3[21]	-	Columbia SEG 8440
Herman's Hermits Hits	Herman' s Hermits	09.1965	10[10]	-	Columbia SEG 8442
Hold on!	Herman' s Hermits	06.1966	4[11]	-	Columbia SEG 8503	[¶cie¿ka d¿wiêkowa filmu "Hold on!"]

Albumy *305*
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Herman' s Hermits	Herman' s Hermits	09.1965	16[2]		Columbia 33 SX 1727	[produced by Mickie Most]
Introducing Herman' s Hermits	Herman' s Hermits	02.1965	-	2[40]	MGM E/SE 4282 [US]	[gold-US][produced by Mickie Most]
Herman' s Hermits on tour	Herman' s Hermits	06.1965	-	2[39]	MGM SE-4295 [US]	[gold-US][produced by Mickie Most]
The best of Herman' s Hermits	Herman' s Hermits	11.1965	-	5[105]	MGM SE 4315 [US]	[gold-US]
Hold on! [OST]	Herman' s Hermits	03.1966	-	14[26]	MGM SE 4342 [US]	[produced by Mickie Most]
Both sides of Herman' s Hermits	Herman' s Hermits	08.1966	-	48[21]	MGM SE 4386 [US]	[produced by Mickie Most]
The best of Herman' s Hermits Vol.2	Herman' s Hermits	12.1966	-	20[32]	MGM SE 4416 [US]	[gold-US]]
There' s kind of hush all over the world	Herman' s Hermits	03.1967	-	13[35]	MGM SE 4438 [US]	[gold-US][produced by Mickie Most]
Blaze	Herman' s Hermits	10.1967	-	75[9]	MGM SE 4478	[produced by Mickie Most]
The best of Herman' s Hermits Vol.3	Herman' s Hermits	01.1968	-	102[8]	MGM SE 4505
Mrs. Brown you' ve got a lovely daughter [OST]	Herman' s Hermits	09.1968	-	182[3]	MGM SE 4548 [US]	[produced by Mickie Most]
The most of Herman' s Hermits	Herman' s Hermits	09.1971	14[5]	-	MFP 5216	[produced by Mickie Most]
Greatest hits	Herman' s Hermits	10.1977	37[4]	-	K-Tel NE 1001
The best of	Herman' s Hermits	07.2008	24[4]	-	EMI CDEMTV 200