Z archiwum...rocka

piątek, 16 grudnia 2022

Robert Gordon

Robert Gordon (ur. 29 marca 1947r - zm. 18 października 2022r) był amerykańskim piosenkarzem rockabilly. Gordon dorastał w Bethesda w stanie Maryland w Stanach Zjednoczonych jako syn Arlene i Samuela Gordona, sędziego prawa administracyjnego. Jego rodzina była żydowska. W wieku dziewięciu lat był bardzo zainspirowany piosenką Elvisa Presleya „Heartbreak Hotel” graną w radiu i zdecydował się rozpocząć karierę jako muzyk rock and rollowy w tak młodym wieku. Wraz z Elvisem, wpływy Gordona obejmowały Gene Vincenta i Eddiego Cochrana, wśród innych znanych artystów muzyki rock and rolla tamtego okresu.

Gordon zadebiutował w wieku 17 lat w 1964 roku z grupą Confidentials. Jako nastolatek aktywnie występował z Newports. W wieku 19 lat ożenił się, a wkrótce potem miał dwoje dzieci. W burzliwych czasach późnych lat 60-tych, podczas zamieszek i protestów antywojennych, Gordon służył w Gwardii Narodowej w Waszyngtonie. „Nie chciałem być wysłany do Wietnamu” - wspomina. Do 1970 roku Gordon przeniósł swoją rodzinę do Nowego Jorku z zamiarem prowadzenia butiku odzieżowego. Skupił się na scenie punkrockowej w nocnym klubie CBGB. Został członkiem punk-popowego zespołu Tuff Darts. W 1976 roku Tuff Darts nagrał „All for the Love of Rock and Roll”, „Head over Heels” i „Slash” na składankę zatytułowaną Live at CBGB's, na której znalazło się wiele innych lokalnych zespołów z Nowego Jorku. W tym samym roku Gordon pojawił się w filmie w stylu punk / New Wave zatytułowanym Unmade Beds , hołd złożony Jean-Lucowi Godardowi przez undergroundowego filmowca Amosa Poe. W filmie pojawili się także wokalistka Blondie, Deborah Harry i malarz Duncan Hannah.

Producent muzyczny Richard Gottehrer odkrył Gordona podczas próby pewnego popołudnia z Tuff Darts i wkrótce potem obaj rozmawiali o nagraniu rock and rolla. Gottehrer był pod wrażeniem głosu Gordona i jego wykonania „One Night” Elvisa Presleya. Po krótkiej rozmowie Gordon zasugerował współpracę z legendą gitary, Linkiem Wrayem. Skontaktowano się z Wrayem, który zgodził się pracować z nimi obojgiem. „Robert dla mnie brzmi bardzo jak wczesny Elvis, kiedy był w Sun Records” - skomentował. W 1977 roku wynikiem tej współpracy był Robert Gordon z Link Wray w Private Stock Records. Po nieoczekiwanej śmierci Elvisa Presleya w sierpniu 1977 roku album pojawił się na antenie, a wytwórnia Private Stock próbowała zareklamować Gordona jako spadkobiercę Elvisa.

W 1978 roku Gordon nagrał drugi album z Wray'em dla Private Stock o nazwie Fresh Fish Special. Płyta zawierała The Jordanaires, którzy byli wokalistami w tle dla Presleya, i zawierała piosenkę Bruce'a Springsteena „Fire”. Springsteen grał na klawiszach w tym utworze. W 1978 roku RCA Records podpisało z Gordonem kontrakt, który opisał jako „spełnienie marzeń” na nagranie dla „wytwórni Elvisa”. W lutym 1979 roku wytwórnia RCA Victor wydała album Rock Billy Boogie, tym razem bez Wraya, gdy Chris Spedding dołączył do Gordona, grając na gitarze prowadzącej. Dziennikarz ClassicRockHistory, Brian Kachejian, opisał singiel „Rock Billy Boogie” jako piosenkę, która zdefiniowała kunszt Roberta Gordona bardziej niż jakakolwiek inna piosenka w katalogu piosenkarza. Dziennikarz Bruce Eder (AllMusic) okrzyknął kolejny album Gordona, Bad Boy, wydany w 1980 roku, jednym z najlepszych dojrzałych albumów rockabilly, jakie kiedykolwiek nagrano. Następnym i ostatnim albumem Gordona dla RCA był Are You Gonna Be The One z 1981 roku. Utwór tytułowy napisany przez Marca Jonsona. Jest to jak dotąd najlepiej sprzedający się album Gordona, sprzedany w ponad 200 000 egzemplarzy. Danny Gatton grał na gitarze prowadzącej na tej płycie, a Marshall Crenshaw napisał singiel „Someday, Someway”, który zajął 76. miejsce na listach przebojów Billboard w 1981 roku.

We wczesnych latach 80-tych Gordon krótko koncertował z Gattonem. Nagranie jednego z ich występów zostało później wydane przez NRG Records jako „The Humbler”. Na początku lat 90-tych Gordon koncertował ze Speddingiem, w tym w Japonii, Norwegii, Finlandii, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii i Szwecji, a wiele utworów na żywo pojawiło się później na albumie Climate Control Born To Rock z 2006 roku .

W 2005 roku, po latach niepracowania razem on, Gordon i gitarzysta Chris Spedding ponownie nawiązali kontakt i koncertowali w Europie. Najważniejsze wydarzenia z koncertów w Danii, Szwecji i Finlandii zostały wydane w ramach The Reunion Tour, nakładem ich własnej wytwórni Climate Control. Francuska wytwórnia Last Call wydała DVD z koncertu w Amsterdamie, zatytułowane Rockin' The Paradiso. Nagrali także album z 15 piosenkami Elvisa z Jordanaires na 30. rocznicę śmierci Elvisa, zatytułowany It's Now Or Never , wydany przez wytwórnię Rykodisc. W 2007 roku Robert Gordon odbył małą europejską trasę koncertową, wspierany przez Marco DiMaggio i jego zespół. Podczas tej trasy Robert wystąpił w Moskwie w Rosji. Według managera Roberta był to jeden z najlepszych koncertów tej trasy. W 2009 i 2010 Gordon koncertował z gwiazdorskim składem „The Gang They Could not Hang”, w skład którego wchodzili Chris Spedding, Slim Jim Phantom i Glen Matlock. Godne uwagi daty „Gang” obejmowały Byron Bay Blues Festival w Australii i Azkena Rock Festival w Hiszpanii, gdzie Gordon i TGTCH wystąpili razem z Kissem i Bobem Dylanem przed 20-tysięczną publicznością. 2014 W 2014 roku wydał album I'm Coming Home. Koncertował w Stanach Zjednoczonych i Europie, a 19 kwietnia 2014 roku wystąpił na 17. dorocznej imprezie Viva Las Vegas Rockabilly Weekender podczas imprezy The Car Show w Las Vegas w stanie Nevada.

W 1982 roku Gordon zagrał wraz z Willemem Dafoe w pierwszym filmie przyszłej zdobywczyni Oscara Kathryn Bigelow, filmie o motocyklach w stylu lat 50. XX wieku (inspirowanym The Wild One Marlona Brando ) zatytułowanym The Loveless . To była pierwsza główna rola Dafoe. Krytycy ogólnie lubili ścieżkę dźwiękową, ale nie podobał im się film. The Loveless radził sobie słabo w kasie, ale teraz jest uważany za kultowy. Gordon wystąpił także w wielu programach telewizyjnych, w tym w skeczu z 1981 roku w popularnym programie komediowym SCTV, w którym występował ze swoim zespołem, w tym z Dannym Gattonem - po tym, jak został „przez pomyłkę” zarezerwowany w programie jako astronauta Gordon Cooper. W parodii wystrzelenia promu kosmicznego wystąpili także aktorzy Bob i Doug , Dave Thomas jako Walter Cronkite i Rick Moranis jako David Brinkley.

Gordon zmarł w Nowym Jorku 18 października 2022 roku w wieku 75 lat po latach ostrej białaczki szpikowej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Red Hot/Sweet Surrender	Robert Gordon	10.1977	-	83[3]	Private Stock 45,156	[written by Billy Emerson][produced by Richard Gottehrer]
Someday, Someway/Drivin' Wheel	Robert Gordon	06.1981	-	76[4]	RCA 12239	[written by M. Crenshaw][produced by Robert Gordon, Lance Quinn, Scott Litt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Robert Gordon with Link Wray	Robert Gordon	10.1977	-	142[8]	Private Stock 2030	[produced by Richard Gottehrer]
Fresh Fish Special	Robert Gordon	03.1978	-	124[7]	Private Stock 7008	[produced by Richard Gottehrer, Robert Gordon]
Rock Billy Boogie	Robert Gordon	03.1979	-	106[12]	RCA Victor 3294	[produced by Richard Gottehrer]
Bad Boy	Robert Gordon	02.1980	-	150[9]	RCA Victor 3523	[produced by Richard Gottehrer, Robert Gordon]
Are You Gonna Be The One	Robert Gordon	04.1981	-	117[15]	RCA Victor 3773	[produced by Lance Quinn, Robert Gordon, Scott Litt]

Wally Gold

Wally Gold (ur. 15 maja 1928r - zm. 7 czerwca 1998r) był amerykańskim muzykiem,wokalistą, autorem tekstów, producentem muzycznym i dyrektorem muzycznym z Teaneck w stanie New Jersey .

Gold urodził się na Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Gold przeniósł się do Teaneck w stanie New Jersey wraz z żoną i dwoma małymi synami, a wkrótce dołączyła do niego córka. Miał pięcioro wnucząt. Gold po raz pierwszy wystąpił jako saksofonista w zespole US Navy podczas II wojny światowej. Po powrocie z Japonii rozpoczął studia na Uniwersytecie Bostońskim, gdzie założył grupę wokalną The Four Esquires. Gold koncertował z The Four Esquires pod koniec lat pięćdziesiątych i wydał dwa przeboje „Love Me Forever” i „Hideaway”. Pojawili się także w The Patty Page Show i The Ed Sullivan Show.

W 1960 roku Gold dołączył do Aarona Schroedera, z którym był współautorem dwóch hitów numer 1 Elvisa Presleya - „It's Now or Never” (1960) i „Good Luck Charm” (1962). W tym okresie Gold był także współautorem przeboju numer 1 Lesley Gore „ It's My Party ”. Piosenki Golda zostały nagrane przez wielu artystów, w tym „Because They're Young” Duane'a Eddy'ego, który zajął 4. miejsce, „Half Heaven-Half Heartache” Gene Pitneya (nr 12) i „Take Me Tonight”, „Take Me Tonight”, „ Time and the River” Nat King Cole'a, a także przez Paula Petersena i Pata Boone'a. Gold ma łącznie 81 utworów zapisanych w bazie danych ASCAP.

W połowie lat 60-tych Gold został zatrudniony jako producent domowy w Columbia Records, gdzie wyprodukował albumy dla Tony'ego Bennetta i Jerry'ego Vale'a oraz album Barbry Streisand z 1969 roku „What About Today?”. W latach 70-tych Gold przeniósł się do pracy jako wiceprezes / dyrektor generalny organizacji muzycznej Dona Kirshnera , gdzie odkrył i wyprodukował zespół Kansas. Pracował również przy innych udanych projektach, w tym teleturnieju Musical Chairs (1975) i komedii telewizyjnej A Year at the Top (1977) (niewymieniony w czołówce) z Paulem Shafferem i Gregiem Eviganem w rolach głównych. Pełnił również funkcję koordynatora muzycznego w serialu Rock Concert. Po odejściu z branży muzycznej Gold pracował jako agent turystyczny aż do swojej śmierci na zapalenie jelita grubego w 1998 roku w wieku 70 lat.

Kompozycje Wally Golda na listach przebojów

[solo]
05/1956 Look Homeward, Angel The Four Esquires 55.US
01/1957 Look Homeward Angel Johnnie Ray 36.US/7.UK
.1964 Exodus The Tornados 41.UK
02/1964 Look Homeward Angel The Monarchs 47.US

[with Aaron Schroeder ]
08/1959 Miss Lonely Hearts Dodie Stevens 111.US
08/1959 Sweet Bird of Youth Nat King Cole 95.US
09/1959 Fool's Hall of Fame Pat Boone 29.US
12/1959 Lucky Devil Carl Dobkins Jr. 25.US
01/1960 Wild Cat Gene Vincent 21.UK
02/1960 Time and the River Nat King Cole 30.US/23.UK
02/1960 Lucky Devil Frank Ifield 22.UK
04/1960 Hither, Thither and Yon Brook Benton 58.US
07/1960 It's Now or Never Elvis Presley 1.US/1.UK
03/1962 Good Luck Charm Elvis Presley 1.US/1.UK
05/1981 It's Now or Never John Schneider 14.US

[with Aaron Schroeder, Don Costa ]
05/1960 Because They're Young Duane Eddy 2.UK/4.US
08/1960 Because They're Young James Darren 29.UK

[with Martin Kalmanoff & Aaron Schroeder ]
12/1960 Utopia Frankie Gari 27.US

[with Roy Alfred]
03/1962 She Can't Find Her Keys Paul Petersen 19.US

[with Aaron Schroeder, George Goehring]
12/1962 Half Heaven - Half Heartache Gene Pitney 12.US

[with Herb Wiener,John Gluck
05/1963 It's My Party Lesley Gore 1.US/9.UK

[with Aaron Schroeder, Carl Spencer & Al Cleveland]
05/1964 Yesterday's Hero Gene Pitney 64.US

[with David Hill]
02/1966 Five Card Stud Lorne Greene 112.US

[with Phil Springer]
12/1966 Questions and Answers In Crowd 92.US

[with Roy Alfred,Aaron Schroeder]
05/1977 Take Me Tonight Tom Jones 101.US

[with Christopher Baran, Kara DioGuardi, John Gluck, Seymour Gottlieb, Melanie Martinez & Herb Wiener]
04/2016 Pity Party Melanie Martinez 104.US

czwartek, 15 grudnia 2022

Rosco Gordon

Rosco Gordon (ur. 10 kwietnia 1928r w Memphis, zm. 11 lipca 2002r w Queens) - amerykański kompozytor i wokalista bluesowy. Zyskał popularność przede wszystkim jako autor przeboju „Booted”, który trafił na pierwsze miejsca list przebojów R&B, a także singli „No More Doggin'” i „Just a Little Bit”.

Urodzony na Florida Street w Memphis w stanie Tennessee, Gordon należał do kręgu muzyków wywodzących się z Beale Street, środowiska, które znacząco wpłynęło na rozwój stylu znanego jako Memphis Blues. Większość jego nagrań z początkowego okresu twórczości powstała dla wytwórni Sun Records kierowanej przez Sama Phillipsa. Gordon rozwinął technikę gry na pianinie określaną później mianem „The Rosco Rhythm”, która polegała na synkopowaniu rytmu. Chociaż i przed Gordonem w podobnym stylu nagrywali inni wpływowi pianiści R&B, jak na przykład Professor Longhair (słychać to między innymi w piosence „Willie Mae”), to właśnie Rosco zainspirował jamajskiego pianistę Theopilusa Beckforda („Easy Snappin'”), co zapewniło mu pozycję wśród muzyków, którzy przyczynili się do powstania muzyki bluebeat i reggae.

Kariera Gordona rozpoczęła się w 1952 od utworu „Booted”, poprzedzającego wydany jeszcze w tym samym roku „No More Doggin'”. Sam Phillips sprzedał taśmę z gotowym nagraniem dwóm konkurującym wytwórniom płytowym: Chess oraz RPM, które równocześnie wypuściły go w formie singla - wcześniej Phillips sprzedał w ten sposób nagrania Howlin’ Wolfa. Wersja wypuszczona przez RPM dotarła na 1. miejsce listy przebojów Billboard R&B. Wytwórnia Chess wdała się później w konflikt z właścicielami RPM, braćmi Bihari, który został rozwiązany poprzez przyznanie RPM wyłączności na utwory Gordona - wytwórnia Chess podpisała natomiast kontrakt z Howlin’ Wolfem.

W 1960 roku Gordon wydał swój ostatni singiel, „Just a Little Bit”, który wszedł na listy przebojów i stał się hitem zarówno wśród słuchaczy muzyki R&B, jak i popularnej. Po tym numerze, Gordon nie odniósł już większych sukcesów, mimo że nie brakowało mu entuzjazmu ani talentu. Nie wyprodukowawszy więcej żadnego przeboju, w 1962 Rosco Gordon wycofał się z przemysłu muzycznego. Wraz z żoną przeniósł się do Queens w Nowym Jorku, gdzie zakupił udziały w przedsiębiorstwie prowadzącym sieć pralni. W 1984, po śmierci żony zaczął ponownie występować, tym razem w obrębie Nowego Jorku.

W 2002 roku Gordon został zaproszony przez Richarda Pearce’a do udziału w dokumentalnym filmie „The Road To Memphis”, w którym wraz z kilkoma sławami tamtejszej sceny muzycznej powraca do Memphis, by oddać hołd Samowi Phillipsowi przy okazji rozdania W. C. Handy Awards. Sześć tygodni po zakończeniu zdjęć Gordon zmarł na atak serca w swoim mieszkaniu w Rego Park, w Queens. Miał 74 lata. Został pochowany na Rosedale Cemetery w Linden, w stanie New Jersey.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saddled The Cow (And Milked The Horse)/Ouch Pretty Baby	Rosco Gordon	09.1951	-	-	RPM 324X45	[written by Rosco Gordon, Taub][9[5].R&B Chart]
Booted/Love You 'Til The Day I Die	Rosco Gordon	02.1952	-	-	Chess 1487	[written by Courtney & Henry][1[1][13].R&B Chart]
No More Doggin'/Maria	Rosco Gordon	04.1952	-	-	RPM 350X45	[written by Rosco Gordon][2[15].R&B Chart]
Just A Little Bit/Goin' Home	Rosco Gordon	02.1960	-	64[7]	Vee Jay 332	[written by D. Gordon][2[17].R&B Chart]

Lesley Gore

Urodziła się 2. 05.1946 r. w Nowym Jorku, a wychowywała w Tenafly w stanie New Jersey, USA. Debiutowała w 7-osobowym zespole jazzowym, ale w 1962 r. podpisała kontrakt z Mercury Records jako solistka. Wyboru nagrań na jej debiutancki singel dokonał sam Quincy Jones. Umieszczony na nim utwór „It’s My Party” odniósł ogromny sukces. Płytka zajęła 1. miejsce na amerykańskiej liście bestsellerów, a w Anglii dotarła do 9. pozycji.

Piosenka, opowiadająca o miłosnych problemach nastolatków, pozostaje jednym z najlepiej zapamiętanych utworów z lat 60-tych. Kolejny przebój „Judy’s Tum To Cry” zdobył drugą „złotą płytę”, a następne nagrania, m.in. „You Don’t Own Me” i „Maybe I Know”, potwierdziły duże możliwości wokalistki. Leslie Gore wzięła udział w kilku filmach skierowanych do nastoletniej młodzieży i programach telewizyjnych, m.in. w „Batmanie”, a także w sztuce teatralnej „Half A Sixpence”, lecz jej kariera była przerywana okresami bezczynności zawodowej.

Powróciła w 1972 roku albumem Someplace Else Now, wydanym przez oddział Tamla Motown - Mowest Records. Trzy lata później wspólnie z kompozytorem i producentem, Quincy Jonesem, nagrała album Love Me By Name. W 1993 r. wzięła udział w nostalgicznym tournee dawnych gwiazd piosenki. Leslie Gore jest uważana przez krytyków za jedną z pierwszych wokalistek apelujących w swoich piosenkach o większe prawa dla kobiet.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's My Party/Danny	Lesley Gore	05.1963	9[12]	1[2][13]	Mercury 72 119	[written by H. Wiener, J. Gluck Jr., W. Gold][produced by Quincy Jones][1[3][11].R&B Chart]
Judy's Turn To Cry/Just Let Me Cry	Lesley Gore	07.1963	-	5[11]	Mercury 72 143	[written by B. Ross, E. Lewis][produced by Quincy Jones][10[8].R&B Chart]
She's A Fool/The Old Crowd	Lesley Gore	09.1963	-	5[15]	Mercury 72 180	[written by M. Barkan, B. Raleigh][produced by Quincy Jones][26[4].R&B Chart]
You Don't Own Me/Run Bobby, Run	Lesley Gore	12.1963	-	2[13]	Mercury 72 206	[written by J. Madara, D. White][produced by Quincy Jones]
That's The Way Boys Are/That's The Way The Ball Bounces	Lesley Gore	03.1964	-	12[9]	Mercury 72 259	[written by M. Barkan, B. Raleigh][produced by Quincy Jones]
I Don't Wanna Be A Loser/It's Gotta Be You	Lesley Gore	05.1964	-	37[5]	Mercury 72 270	[written by Ben Raleigh, Mark Barkan][produced by Quincy Jones]
Maybe I Know/Wonder Boy	Lesley Gore	07.1964	20[8]	14[10]	Mercury 72 309	[written by E. Greenwich, J. Barry][produced by Quincy Jones]
Hey Now/Sometimes I Wish I Were A Boy	Lesley Gore	10.1964	-	A:76[6];B:86[4]	Mercury 72 352	[A:written by S. Gordon][B:written by S. Donroy, J. Gluck][produced by Quincy Jones]
Look Of Love/Little Girl Go Home	Lesley Gore	12.1964	-	27[9]	Mercury 72 372	[written by E. Greenwich, J. Barry][produced by Quincy Jones]
All Of My Life/I Cannot Hope For Anyone	Lesley Gore	03.1965	-	71[6]	Mercury 72 412	[written by T. Powers, H. Miller][produced by Quincy Jones]
Sunshine, Lollipops And Rainbows/You've Come Back	Lesley Gore	06.1965	-	13[11]	Mercury 72 433	[written by M. Hamlisch, H. Liebling][produced by Quincy Jones]
My Town, My Guy And Me/A Girl In Love	Lesley Gore	09.1965	-	32[8]	Mercury 72 475	[written by L. Gore, P. Kaufman, B. Elgin][produced by Quincy Jones]
I Won't Love You Anymore (Sorry)/No Matter What You Do	Lesley Gore	12.1965	-	80[3]	Mercury 72 513	[written by M. Gore, L. Gore][produced by Shelby S. Singleton]
We Know We're In Love/That's What I'll Do	Lesley Gore	02.1966	-	76[3]	Mercury 72 530	[written by M. Gore, L. Gore][produced by Shelby S. Singleton Jr.]
Young Love/I Just Don't Know If I Can	Lesley Gore	03.1966	-	50[6]	Mercury 72 553	[written by C. Joyner, R. Cartey][produced by Shelby S. Singleton, Jr.]
Off And Running/I Don't Care	Lesley Gore	05.1966	-	108[6]	Mercury 72 580	[written by T. Wine, C. Bayer][produced by Quincy Jones]
Treat Me Like A Lady/ Maybe Now	Lesley Gore	09.1966	-	115[4]	Mercury 72 611	[written by B. Crewe, G. Knight][produced by Bob Crewe]
California Nights/I'm Going Out (The Same Way I Came In)	Lesley Gore	02.1967	-	16[14]	Mercury 72 649	[written by M. Hamlisch, H. Liebling][produced by Bob Crewe]
Summer And Sandy/I'm Fallin' Down	Lesley Gore	06.1967	-	65[7]	Mercury 72 683	[written by B. Crewe, L. Brown, R. Bloodworth][produced by Bob Crewe]
Brink Of Disaster/On A Day Like Today	Lesley Gore	10.1967	-	82[4]	Mercury 72 726	[written by J. A. Griffin, M. Z. Gordon][produced by Steve Douglas]
Small Talk/Say What You See	Lesley Gore	03.1968	-	124[1]	Mercury 72 787	[written by A. Gordon, G. Bonner][produced by Charles Koppelman, Don Rubin]
He Gives Me Love (La La La)/Brand New Me	Lesley Gore	06.1968	-	119[3]	Mercury 72 819	[written by M. DeLaCalva, R. Arcusa, M. Julien][produced by Herb Bernstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Cry If I Want To	Lesley Gore	07.1963	-	24[15]	Mercury 60 805	[produced by Quincy Jones]
Lesley Gore Sings of Mixed-Up Hearts	Lesley Gore	01.1964	-	125[8]	Mercury 60 849	[produced by Quincy Jones]
Boys, Boys, Boys	Lesley Gore	07.1964	-	127[6]	Mercury 60 901	[produced by Quincy Jones]
Girl Talk	Lesley Gore	12.1964	-	146[2]	Mercury 60 943	[produced by Quincy Jones]
The Golden Hits of Lesley Gore	Lesley Gore	07.1965	-	95[24]	Mercury 61 024	-
My Town, My Guy & Me	Lesley Gore	12.1965	-	120[4]	Mercury 61 042	[produced by Quincy Jones]
California Nights	Lesley Gore	05.1967	-	169[5]	Mercury 61 120	[produced by Quincy Jones,Bob Crewe]

Michael Gore

Michael Gore (ur. 5 marca 1951r) to amerykański kompozytor. Gore jest młodszym bratem piosenkarki Lesley Gore.

Absolwent szkoły Dwight-Englewood z 1969 r., Gore otrzymał nagrodę Distinguished Alumni Award szkoły w 2004 r. Gore wraz z autorem tekstów Deanem Pitchfordem zdobyli Oscara w 1981 roku za najlepszą oryginalną piosenkę do „Fame” z filmu o tym samym tytule. W tym samym roku zdobył także nagrodę za najlepszą oryginalną ścieżkę dźwiękową. Gore, wraz ze swoim wieloletnim partnerem Lawrencem D. Cohenem, współpracował później z Pitchfordem przy Carrie: The Musical , programie opartym na pierwszej opublikowanej powieści Stephena Kinga z 1974 roku. Program wyreżyserowany przez Terry'ego Handsa z Royal Shakespeare Company stał się jedna z najbardziej niesławnych klap na Broadwayu, otrzymując polaryzujące recenzje od krytyków teatralnych. Pomimo reaktywnej publiczności i pozytywnych porównań do The Rocky Horror Show, inwestorzy szybko wycofali swoje zasoby z produkcji. Program stał się kultowym klasykiem undergroundu, a pod koniec 2000 roku Gore i zespół kreatywny mocno go zmienili, aby odrodzić się w 2012 roku.

Odrodzenie, które jest bardziej zgodne z pierwotną wizją dzieła zespołu kreatywnego, spotkało się z uznaniem krytyków i stało się licencjonowaną własnością dostępną do zakupu. Dwie z jego piosenek, z tekstami Lynn Ahrens, znalazły się w filmie Camp z 2003 roku. Skomponował także motyw przewodni i ścieżkę dźwiękową do przebojowego filmu Czułe słówka z 1983 roku, w którym wystąpili Shirley MacLaine i Debra Winger. Singiel „Terms of Endearment” spędził sześć tygodni na liście Billboard Hot 100, osiągając szczyt pod numerem 84 w kwietniu 1984 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From Terms Of Endearment	Michael Gore	04.1984	-	84[6]	Capitol 5334	[written by Michael Gore][produced by Michael Gore]

Kompozycje Michaela Gore na listach przebojów

[with Lesley Gore]
12/1965 I Won't Love You Anymore (Sorry) Lesley Gore 80.US
02/1966 We Know We're in Love Lesley Gore 76.US
08/1980 Out Here on My Own Irene Cara 19.US/58.UK

[with Dean Pitchford]
06/1980 Fame Irene Cara 1.UK/4.US
08/1980 Red Light Linda Clifford 41.US/1.Dance Chart
12/1990 All the Man That I Need Whitney Houston 1.US/13.UK
08/1995 Fame Loraine Vélez 85.UK
09/2009 Fame Naturi Naughton 33.UK

[with Dean Pitchford, Jesse Boyce]
04/1982 Don't Come Crying to Me / Let It Ride Linda Clifford 1.Dance Chart

[solo]
03/1984 Theme from Terms of Endearment Michael Gore 84.US

Filmografia

Fame (1980)/ Terms of Endearment (1983)/ Pretty in Pink (1986)/ Broadcast News (additional music) (1987)/ Generations (1989–1991)/ Don't Tell Her It's Me (1990)/ Defending Your Life (1991)/ The Butcher's Wife (1991)/ Mr. Wonderful (1993)/ Central Park West (2nd season theme) (1996)/ Superstar (1999)/ Camp (2003)

Tom Jans

Tom Jans (ur. 9 lutego 1948r - zm. 25 marca 1984r) był amerykańskim folkowym wokalistą, autorem tekstów i gitarzystą z San Jose w Kalifornii . Jest prawdopodobnie najbardziej znany ze swojej piosenki „Loving Arms” (znanej również jako „Lovin' Arms”), którą nagrali początkowo Kris Kristofferson i Rita Coolidge, a później przez takich artystów jak Dobie Gray, Elvis Presley, Dixie Chicks, Natalie Cole , Olivia Newton-John, Petula Clark, Jon English, Livingston Taylor, Etta James, Millie Jackson, Jody Miller, The Beautiful South, Irma Thomas i The Cats.

Syn rolnika, Tom Jans, wychował się w pobliżu San Jose. Babcia Jansa ze strony ojca była zaangażowana w muzykę, grając w grupie jazzowej Rocky Mountain Five. Jego wpływy wahały się od Hanka Williamsa do flamenco (jego matka pochodziła z Hiszpanii) do The Beatles. Studiował literaturę angielską na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis, ale odrzucił stypendium na Uniwersytecie Columbia, aby rozpocząć karierę muzyczną.

Grając w kawiarniach w San Francisco, Jans poznał Joan Baez, która przedstawiła go swojej siostrze Mimi Fariña w 1970 roku. Fariña osiągnęła status kultowej jako część duetu ze swoim zmarłym mężem Richardem Fariñą. Fariña zaczęła pisać nowe piosenki i szukał partnera do ich wykonania; Jans wydawał się być podobnym współpracownikiem i obaj utworzyli nowy duet. Duet grał w klubach San Francisco Bay Area i otrzymał zawiadomienie o swoim występie na Big Sur Folk Festival. Następnie grupa intensywnie koncertowała jako drugoplanowy występ dla Cata Stevensa, a następnie Jamesa Taylora. Otrzymali kontrakt płytowy od A&M Records, wydając album Take Heart w 1971 roku. Jednak album spotkał się z niewielkim zainteresowaniem i duet rozpadł się w 1972 roku.

Jans przeniósł się do Nashville, aby kontynuować pracę jako autor tekstów, pracując dla wydawnictwa Irving/Almo. Jego pierwszym hitem jako pisarza była piosenka „Loving Arms”, nagrana początkowo przez Krisa Kristoffersona i Ritę Coolidge, a następnie przez Dobie Graya i Elvisa Presleya w 1973 roku. Jans umieścił tę piosenkę na swoim debiutanckim solowym albumie Tom Jans dla A&M Records w 1974 roku. Album został wyprodukowany przez Mentora Williamsa i zawierał gitarzystów Lonnie Macka i Troy'a Sealsa. Jednak płyta okazała się komercyjną porażką i Jans zdecydował się przenieść do Los Angeles.

Po okresie izolacji Jans wydał drugi album, The Eyes of An Only Child , w Columbia Records w 1975 roku, którego producentem wykonawczym był Lowell George. Album zawierał jego piosenkę „Out of Hand”, która później stała się hitem country dla Gary'ego Stewarta. Piosenka „Struggle in Darkness” była również niewielkim hitem w radiu FM, ale album nie odniósł komercyjnego sukcesu. Jego kolejny album wydany przez Columbia Records, Dark Blonde (1976), również nie osiągnął wysokiej sprzedaży, a Jans przeniósł się do Europy. Kiedy wydawnictwa Columbia nie znalazły publiczności, jego kariera straciła impet i chociaż Jans nadal występował, nie wydał żadnych nagrań aż do albumu Champion z 1982 roku, wyprodukowanego przez Dona Grusina, który został wydany tylko w Japonii.

Jans doznał poważnych obrażeń, zwłaszcza nerek, w wypadku motocyklowym w 1983 roku. Zmarł w wieku 36 lat z powodu podejrzenia przedawkowania narkotyków w 1984 roku. Brat Mentora Williamsa, Paul, zaśpiewał „Loving Arms” na pogrzebie Jansa. Tom Waits zadedykował piosenkę Jansowi, z którym on i jego żona się zaprzyjaźnili, „Whistle Down the Wind (For Tom Jans)” z Bone Machine .

Kompozycje Toma Jansa na listach przebojów

[solo]
07/1973 Loving Arms Dobie Gray 61.US
3/1974 Loving Arms Kris Kristofferson & Rita Coolidge 86.US
11/1980 My Mother's Eyes Bette Midler 39.US
04/1981 Loving Arms Elvis Presley 47.UK

[with Tom DeLuca]
10/1984 Satisfied Man Molly Hatchet 81.US

środa, 14 grudnia 2022

Chess Records

Bracia Leonard i Phil, Polacy żydowskiego pochodzenia z Częstochowy, przybyli z Polski razem z matką w 1928 r. do Nowego Jorku, ale w Chicago czekał na nich ich ojciec Józef Czyż, który wyemigrował kilka lat wcześniej. Zajęli się nietypowym interesem - kupowali sklepy monopolowe, z których nadające się zamieniali potem na nocne kluby. Największym ich klubem był słynny nocny klub Macamba znajdujący się na południowej stronie miasta.

Kiedy dowiedzieli się, że jedna z firm płytowych szuka inwestora - Leonard zainwestował swoje pieniądze w 1947 r. Była to firma Aristocrat. W 1950 r. namówił brata, który wyłożył swoje pieniądze i firma stała się ich własnością. Zmienili wtedy nazwę na Chess Records. Zatrudnili łowcę talentów, Murzyna Sammy'ego Goldberga, który odnalazł Watersa i przesłuchał go. Jednak Leonard był zainteresowany głównie jazzem i dopiero po wielu próbach Goldberg namówił go do wysłuchania Watersa podczas występu w klubie Zanzibar. Kiedy Leonard zobaczył reakcję ludzi na muzykę Watersa, podpisał z nim kontrakt.
Nad nagrywaniem w firmie czuwali słynny Ralph Bass, Willie Dixon a głównym producentem był Roquel Billy Davis.Dzięki sukcesowi Watersa wielu młodych bluesmanów znad Missisipi przeniosło się do Chicago.Jednym z najzdolniejszych,który towarzyszył Watersowi grajac na harmonijce był Little Walter Jacobs.Wytwórnia pozyskała młodego producenta z Memphis-Sama Phillipsa,który wcześniej nagrywał Howlina Wolfa i po zawirowaniach w Sun Records razem z nagranym materiałem zjawił się w Chess.Jedno z nich,"How Many More Years" stało się przebojem w 1951r,dzięki któremu Wolf przenosi się do Chicago i podpisuje kontrakt z wytwórnią,stając się jej wizytówką.
W 1952 r. bracia założycieli Checker Record - alternatywną firmę nagrywającą tylko dla rozgłośni radiowych.
W 1954r Chess nagrywa dwie czarne grupy wokalne-Flamingos i Moonglows,śpiewające sentymentalne piosenki skierowane dla białej publiczności.Rok póżniej Waters rekomenduje braciom młodego gitarzystę i wokalistę-Chucka Berry,który przedstawił własną piosenkę "Ida Red" przemianowaną póżniej na "Maybellene" .Stała się ona jego pierwszym dużym przebojem,a sam Berry nagrywa dla Chess przez wiele lat i lansując takie hity jak:"Roll Over Beethoven," "Johnny B. Goode," "Sweet Little Sixteen," "Rock and Roll Music," "Memphis," "Brown Eyed Handsome Man" i "School Day". W 1956 r. założyli jazzową firmę Marterry, jednak szybko zmienili jej nazwę na Argo, a potem, gdy okazało się, że istnieje brytyjska firma pod tą samą nazwą, zmienili ją ponownie na Cadet Records. Ta firma nagrywała głównie jazz.Wśród nagrywających dla tej wytwórni można znależć takie nazwiska jak:Sonny Stitt, James Moody, Yusef Lateef, Gene Ammons, Lou Donaldson, Lorez Alexandria, Ahmad Jamal i Ramsey Lewis.Wytwónia zainteresowała się muzykami z Nowego Orleanu podpisując kontrakty z weteranem bluesa Paulem Gaytenem.To on zarekomendował wytwórni Clarence "Frogmana" Henry'ego ,który wylansował przeboje-"Ain't Got No Home" w 1956 i "(I Don't Know Why) But I Do" oraz "You Always Hurt the One You Love" w 1961r.
W początkowym okresie działalności wytwórni ,Leonard i Phil Chess podobnie jak inni właściciele firm zajmowali się dosłownie wszystkim;pilnowali spraw finansowych,zajmowali się managementem,produkowali płyty.Wraz z upływem czasu musieli stopniowo przekazywać większość obowiązków w nowe ręce i tak w 1959r zatrudnili producenta Ralpha Bassa z wytwórni King w Cincinnati jako dyrektora do spraw artystycznych. Bass kontynuował nagrywanie bluesa, gospel, i rhythm and bluesa. Sprowadził młodego producenta Billy Davisa ,który skierował wytwórnię w kierunku muzyki soulowej.Przywrócił do życia karierę Etty James i uczynił ją pierwszą gwiazdą soul wytwórni.Inni artyści tego nurtu to Dells nagrywająca równolegle dla Vee Jay oraz Billy Stewart,występujący początkowo w zespole Bo Didley'a,by w 1962r podpisać kontrakt solowy z Chess i nagrać takie hity jak:"I Do Love You", "Sitting in the Park" i "Summertime".
W latach 60-tych powstała firma Cadet Concept, która zajmowała się nagrywaniem przeważnie bardziej ambitnego rocka. Z tą naklejką ukazały się także kontrowersyjnie wtedy przyjęte albumy Muddy'ego Watersa Electric Mud i After the Rain.
Koniec lat 60-tych mimo dużych sukcesów były początkiem końca firmy.W 1968r odchodzi Billy Davis zakładając własną agencję,a bracia Chess zaangażowali się w kupno stacji radiowych. W 1969 r. bracia sprzedali Chess Records firmie GRT (General Recorded Tape) za 6.5 mln dol. GRT przeniosła Chess do Nowego Jorku i w ciągu krótkiego czasu Chess Records zniknęła w ogóle z rynku.
W 1975 r. GTR sprzedała to, co pozostało z Chess Records firmie All Platinum Records. Kiedy znalazła się ona w kłopotach finansowych, sprzedała Chess koncernowi MCA, który rozpoczął wznawianie nagrań dokonanych dla Chess, czasem w ogóle jeszcze niewydanych.
Obecnie dawne studio nagraniowe Chess Records na 2120 S. Michigan Av. jest właściwie muzeum.

 
           Single na liście przebojów Hot 100 Billboard

Sincerely / Tempting 	The Moonglows  	1954 20.US 1581
See Saw / When I'm With You  	The Moonglows  	1956  25.US 	1629  
Maybellene /Wee wee hours  Chuck Berry 07.1955  5.US Chess 1604
Roll over Beethoven/Drifting heart Chuck Berry 05.1956   29.US  Chess 1626  
You can' t catch me/Havana moon Chuck Berry 02.1957   29.US  Chess 1645  
School day [Ring!Ring! Goes the bell]/Deep feeling Chuck Berry 03.1957   3.US  Chess 1653  
Oh baby doll/La Juanda Chuck Berry 06.1957   57.US Chess 1664  
Rock' n' roll music/Blue feeling Chuck Berry 12.1957   8.US  Chess 1671  
Sweet little sixteen/Reelin' and rockin' Chuck Berry 01.1958   2.US Chess 1683   
Johnny B.Goode/Around and around Chuck Berry 04.1958   8.US  Chess 1691  
Beautiful Delilah/Vacation time Chuck Berry 06.1958   81.US  Chess 1697  
Carol /Hey Pedro Chuck Berry 08.1958  18.US Chess 1700  
Sweet little rock and roller/Joe Joe gun Chuck Berry 12.1958   47.US  Chess 1709  
Run Rudolph run/Merry Christmas Baby Chuck Berry 12.1958   69.US  Chess 1714  
Anthony boy/That' s my desire Chuck Berry 01.1959   60.US  Chess 1716  
Almost grown/Little Quennie Chuck Berry 03.1959   32.US  Chess 1722  
Back in The U.S.A./Memphis Tennessee Chuck Berry 06.1959  37.US  Chess 1729  
Let it rock/Too pooped to pop Chuck Berry 01.1960   64.US  Chess 1747   
Jaguar and thunderbird/Our little rendezvous Chuck Berry 09.1960   109.US Chess 1767   
No particular place to go/You two Chuck Berry 05.1964   10.US  Chess 1898  
You never can tell/Brenda Lee Chuck Berry 08.1964   14.US  Chess 1906  
Little Marie/Go Bobby Soxer Chuck Berry 10.1964   54.US  Chess 1912  
The promised land/Things i used to do Chuck Berry 01.1965   41.US  Chess 1916  
Dear dad/My little lovelight Chuck Berry 03.1965   95.US  Chess 1926  
My ding-a-ling/Johnny B.Goode Chuck Berry 08.1972   1.US  Chess 2131   
Reelin' and rockin' [live]/Let' s boogie Chuck Berry 12.1972  27.US  Chess 2136 
Over the Mountain, Across the Sea  Johnnie & Joe  .1957 8.US  1654 
Long Lonely Nights / The Clock   Lee Andrews and the Hearts  1957 	45.US  	  	1665 
Tear Drops / The Girl Around the Corner  Lee Andrews and the Hearts  1957 	 	20.US 	1675
I Had a Talk With My Man / Free Girl (In the Morning) Mitty Collier 	1964 41.US  1907
No Faith, No Love / Together Mitty Collier 	1965 91.US  1918
Sharing You / Walk Away Mitty Collier 	1966 97.US  1953
Voice Your Choice / If I Only Had You Radiants  1964  51.US	1904   	 	
Hold On / I'm Glad I'm the Loser Radiants	1968  68.US    2037 
Reap What You Sow / Fat Boy Billy Stewart  07.1962   79.US  Chess 1820  
Strange feeling/Sugar and spice Billy Stewart  09.1963   70.US  Chess 1868  
I Do Love You/Keep Loving Billy Stewart  03.1965   26.US   Chess 1922  
Sitting In The Park/Once Again Billy Stewart  06.1965   24.US  Chess 1932 
How Nice It Is/No Girl Billy Stewart  09.1965   97.US  Chess 1941  
Because I Love You/Mountain Of Love Billy Stewart  01.1966   96.US  Chess 1948  
Summertime/To Love, To Love Billy Stewart  07.1966    10.US  Chess 1966  
Secret Love/Look Back And Smile Billy Stewart  10.1966   29.US  Chess 1978  
Every Day I Have The Blues/Ol' Man River Billy Stewart  02.1967   74.US  Chess 1991  
Cross My Heart/Why Billy Stewart  12.1967   86.US  Chess 2002  
I do love you/Keep loving Billy Stewart  02.1969   94.US  Chess 1922 
Here Comes the Judge / The Trial   	Pigmeat Markham  1968  19.US      2049

       Albumy na liście przebojów Billboard

LP-1447 - Moms Mabley Onstage - Moms Mabley [1960] #121
LP-1452 - Moms Mabley at the U.N. - Moms Mabley [1961] #16
LP-1460 - Moms Mabley at the Playboy Club - Moms Mabley [1961] #39
LP-1461 - Murray the K's Blasts from the Past - Various Artists [1961] #26
LP-1463 - Moms Mabley at the Geneva Conference - Moms Mabley [1962] #28
LP-1472 - Moms Mabley Breaks it Up - Moms Mabley [1962] #27
LP-1473 - Rinky Dink - Dave "Baby" Cortez [1962] #107
LP-1477 - Young Men Si, Old Men No - Moms Mabley [1963] #19
LP-1479 - I Got Something to Tell You - Moms Mabley [1963] #41
LP-1480 - Chuck Berry on Stage! - Chuck Berry [1963] #29
LP-1485 - Chuck Berry's Greatest Hits - Chuck Berry [1964] #34
LP-1486 - Moms Wows - Moms Mabley [1964] #118
LPS-1496 - I Do Love You - Billy Stewart [1965] #97
LPS-1499 - Unbelievable - Billy Stewart [1965] #138
LPS-1514D - Chuck Berry's Golden Decade - Chuck Berry [1967] #191;10-72, #72
LP*-1519 - Wayne Cochran! - Wayne Cochran [1967] #167
LPS-1523 - Here Comes The Judge - Pigmeat Markham [1968] #109
LPS-127 - Fathers and Sons - Muddy Waters [1969] #70
Chess CH-60008 - The London Howlin' Wolf Sessions - Howlin' Wolf [1971] #79
Chess CH-60020 - The London Chuck Berry Sessions - Chuck Berry [1972] #8

Infinity Records

Infinity Records była krótkotrwałą spółką zależną MCA Records założoną w Nowym Jorku w 1978 roku. Wytwórnia została stworzona przez prezesa MCA Sidneya Sheinberga jako sposób na poprawę obecności konglomeratu rozrywkowego z Los Angeles na wschodnim wybrzeżu. Ron Alexenberg, który wcześniej był szefem działu Epic Records w CBS Records (obecnie część Sony Music Entertainment), został zatrudniony jako dyrektor generalny.

Największym hitem wytwórni Infinity był „Escape” Ruperta Holmesa, który pod koniec 1979 roku był numerem 1. Inne zespoły, które miały wpisy na listach przebojów w Infinity, to Hot Chocolate, Dobie Gray, New England, Orleans, Orsa Lia i Spyro Gyra. W ramach dystrybucji MCA, wytwórnia Infinity Records wydała tytuły w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Japonii i niektórych częściach Europy. Infinity wydało hojnie, ale nie przyniosło zysku. Oprócz rozwijania nowych talentów, Infinity zapłaciło również znaczne sumy za pozyskanie uznanych artystów. Większość uznanych artystów nie była w stanie powtórzyć swojego poprzedniego sukcesu.

W październiku 1979 roku Infinity wydało Pope John Paul II Sings at the Festival of Sacrosong, album z przemówieniami i pieśniami śpiewanymi przez papieża Jana Pawła II w jego ojczystym języku polskim. Ze względu na ogromną popularność nowego papieża, Infinity pomyślało, że płyta będzie wielkim hitem. Firma zapłaciła znaczną opłatę (przeznaczoną na cele charytatywne) Kościołowi katolickiemu w celu uzyskania wyłącznych praw do nagrania. Album na krótko osiągnął 126 miejsce na liście albumów Billboard 200; otrzymał jednak słabe recenzje i szybko został uznany za kolosalną porażkę. Większość z miliona egzemplarzy albumu Jana Pawła II została zwrócona wytwórni w stanie niesprzedanym, co spowodowało ogromne straty finansowe. MCA wyciągnął wtyczkę z Infinity Records w listopadzie 1979 roku, a katalog Infinity został natychmiast wchłonięty przez firmę macierzystą.

Rupert Holmes i Spyro Gyra byli jedynymi artystami Infinity, którzy zostali zatrzymani przez MCA, a większość katalogu wytwórni została wyczerpana. Upadek Infinity zbiegł się również z rosnącymi kosztami produkcji płyt winylowych LP i ogromnym spadkiem sprzedaży przemysłu muzycznego. Od tego czasu Infinity stało się znane jako jedna z najdroższych porażek w historii branży płytowej. Istnieją co najmniej dwie inne mniejsze wytwórnie płytowe, które również używały nazwy Infinity Records. Jedna z tych innych wytwórni była spółką zależną Festival Records, która przez wiele lat była wiodącą australijską niezależną wytwórnią płytową, ale teraz również nie istnieje. Inne firmy o nazwie Infinity Records nie mają powiązań z MCA.

Single na listach przebojów

Spyro Gyra Morning Dance 06.1979 24.US

Rupert Holmes Escape (The Piña Colada Song) 10.1979 1.US

New England Hello, Hello, Hello 09.1979 69.US

New England Don't Ever Wanna Lose Ya 05.1979 40.US

Dobie Gray You Can Do It 12.1978 37.US

Orleans Love Takes Time 03.1979 11.US

Hot Chocolate Every 1's A Winne 11.1978 6.US

Hot Chocolate Going Through The Motions 07.1979 53.US

Dobie Gray

Właśc. Leonard Victor Ainsworth, ur. 26.07.1942 r. w Brookshire w stanie Teksas, USA. Mimo że nagrywał już od kilku lat, jego pierwszym większym przebojem był zarejestrowany w 1965 r. podniosły „The In Crowd”. Po tym nieco chełpliwym singlu przyszła kolej na „See You At The Go-Go” (też z 1965 r.), ale musiało upłynąć jeszcze osiem lat, zanim wokaliście udało się ponownie trafić na listy przebojów. Tymczasem poświęcił się aktorstwu, występując m.in. w musicalu „Hair” i kontrowersyjnej sztuce „The Beard”.

Na początku lat 70-tych związał się jako wokalista z grupą Pollution. Zespół ten zarejestrował trzy dobrze przyjęte przez krytyków albumy, które poniosły jednak komercyjną porażkę. Gray przygotował wtedy kilka nagrań demo dla twórcy piosenek Paula Williamsa. Zwróciły one uwagę brata Paula - producenta Mentora Williamsa, któremu udało się wskrzesić solową karierę Dobie’ego. Doskonale wykonany „Drift Away” (w 1973 r. trafił do amerykańskiej Top 5) przyniósł mu zarówno artystyczny, jak i komercyjny sukces, który dyskontował, nagrywając dalsze, rockowo-soulowe utwory. Niestety, pomimo udanej współpracy z wytwórniami Capricorn i Infinity, Gray nie zdołał odnaleźć własnego, oryginalnego kierunku muzycznego i nie spełnił pokładanych w nim nadziei.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Look At Me/Walkin And Whistlin	Dobie Gray	01.1963	-	91[2]	Cordak 1602	[written by Johnny Cole][produced by Fred Darian]
The "In" Crowd/Be A Man	Dobie Gray	01.1965	25[7]	13[9]	Charger 105	[written by Billy Page][produced by Fred Darian][11[13].R&B Chart]
See You At The "Go-Go"/Walk With Love	Dobie Gray	04.1965	-	69[7]	Charger 107	[written by Billy Page][produced by Fred Darian]
Rose Garden/Where's The Girl Gone	Dobie Gray	05.1969	-	119[5]	White Whale 300	[written by Joe South][produced by Dennis, Maher, Amato][#3 hit for Lynn Anderson in 1971]
Drift Away/City Stars	Dobie Gray	02.1973	-	5[21]	Charger 105	[gold-US][written by Mentor Williams][produced by Mentor Williams][42[2].R&B Chart]
Loving Arms/Now That I'm Without You	Dobie Gray	06.1973	-	61[11]	MCA 40100	[written by Tom Jans][produced by Mentor Williams][81[5].R&B Chart]
Good Old Song/Reachin' For The Feeling	Dobie Gray	12.1973	-	103[8]	MCA 40153	[written by Mentor Williams, Ron Davies][produced by Mentor Williams]
Watch Out For Lucy/Turning On You	Dobie Gray	09.1974	-	107[1]	MCA 40268	[written by Lonnie Mack][produced by Mentor Williams]
Out On The Floor/Be A Man	Dobie Gray	09.1975	42[8]	-	Black Magic BM 107 [UK]	[written by Darian, Delory]
If Love Must Go/Lover's Sweat	Dobie Gray	02.1976	-	78[7]	Capricorn 0249	[written by Will Jennings][produced by Troy Seals, Dobie Gray]
Find 'Em, Fool 'Em And Forget 'Em/Mellow Man	Dobie Gray	10.1976	-	94[2]	Capricorn 0259	[written by George Jackson, Rick Hall][produced by Rick Hall][71[6].R&B Chart]
You Can Do It/Sharing The Night Together	Dobie Gray	12.1978	-	37[11]	Infinity 50,003	[written by Evie Sands, Ben Weisman, Richard Germinaro][produced by Rick Hall][32[12].R&B Chart]
That's One To Grow On/Gonna Be A Long Night	Dobie Gray	04.1986	-	-	Capitol 5562	[written by Jerry Fuller][produced by Harold Shedd][35[2].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Drift Away	Dobie Gray	03.1973	-	64[21]	Decca 75 397	[produced by Mentor Williams]
Loving Arms	Dobie Gray	11.1973	-	188[3]	MCA 371	[produced by Mentor Williams]
Midnight Diamond	Dobie Gray	02.1979	-	174[4]	Infinity 9001	[produced by Rick Hall]

Claude Gray

Claude Gray (ur. 26 stycznia 1932 r.) to amerykański piosenkarz muzyki country, autor tekstów i zbieracz gitar, najbardziej znany ze swojego przeboju „ Family Bible ” z 1960 r., który był nagrywany przez wielu różnych artystów. Drugi przebój Graya, „I'll Just Have Another Cup Of Coffee”, został nagrany i przearanżowany przez jamajskiego piosenkarza reggae i autora tekstów Boba Marleya, który zmienił tytuł utworu na „One Cup Of Coffee”. Wraz z takimi artystami jak Ray Price, Jim Reeves, Eddy Arnold, Don Gibson i Chet Atkins, Gray był dostawcą brzmienia z Nashville, obejmując ruch Countrypolitan, który utorował drogę piosenkarzom zorientowanym na pop w muzyce country i przyciągnął nowych słuchaczy do muzyki country. gatunek muzyczny.

Gray urodził się w Henderson w Teksasie w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozpoczął karierę wokalną podczas nauki w szkole średniej. Po szkole służył w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych od 1950 do 1954r. Po powrocie do domu przez resztę dekady pracował jako sprzedawca. Karierę nagraniową rozpoczął w 1959 roku, po tym, jak pracował jako spiker radiowy w Kilgore w Teksasie i występował jako disc jockey w Meridian w stanie Mississippi.

Gray został poproszony przez D Records w 1959 roku i nagrał „I'm Not Supposed”, który został wydany jako jego pierwszy singiel. Piosenka znalazła się na listach przebojów country Cashbox. W następnym roku Gray i dwaj przyjaciele kupili piosenkę „Family Bible” od Williego Nelsona za 100 dolarów. Następnie Gray nagrał piosenkę i wydał ją jako singiel . Zadebiutował na 10. miejscu listy country. W 1961 roku „I'll Just Have a Cup of Coffee (Then I'll Go)”, który zadebiutował na 4. miejscu, a po nim pojawił się największy hit w karierze Graya, numer 3 „My Ears Should Burn (When Fools Are Talked About)”, napisany przez Rogera Millera.

Ostatni przebój Graya znalazł się w pierwszej dziesiątce w 1967 roku dzięki „I Never Had the One I Wanted”, która była również jego ostatnią piosenką, która znalazła się na listach przebojów po ponownym wydaniu w 1979 roku. Pod koniec lat 70-tych Gray wraz z Waltem Breelandem napisał kontrowersyjną piosenkę zatytułowaną „The Ballad of Jimmy Hoffa”. Wytwórnia Graya w tamtym czasie (Mercury Records) odmówiła mu nagrania piosenki, ale ostatecznie nagrał ją dla Ol 'Podner Records.

W 1986 roku wydał cover „Sweet Caroline” Neila Diamonda. Dziś Gray kontynuuje trasę koncertową z The Claude Gray Roadshow, występując w całej Ameryce Północnej iw niektórych częściach Europy, gdzie klasyczna muzyka country pozostaje popularna. Ostatnio Gray pojawił się w Branson, a także występuje w sieci telewizji kablowej RFD-TV.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Family Bible/Crying In The Night	Claude Gray	03.1960	-	-	D 1118	[written by Breeland, Gray, Buskirk][10[13].Country Chart]
I'll Just Have A Cup Of Coffee (Then I'll Go)/I Just Want To Be Alone	Claude Gray	04.1961	-	84[2]	Mercury 71732	[written by Bill Brock][4[23].Country Chart]
My Ears Should Burn (When Fools Are Talked About)/Crying In The Night	Claude Gray	06.1961	-	-	Mercury 71826	[written by R. Miller][3[19].Country Chart]
Let's End It Before It Begins/Talk To Me Old Lonesome Heart	Claude Gray	01.1962	-	-	Mercury 71898	[written by J. Rainwater, J. Isle][26[1].Country Chart]
Daddy Stopped In/Three Times	Claude Gray	10.1962	-	-	Mercury 72001	[20[5].Country Chart]
Knock Again, True Love/Call Of The Wild	Claude Gray	02.1963	-	-	Mercury 72063	[written by Wayne Walker][produced by Shelby Singleton][18[6].Country Chart]
Mean Old Woman/Then Cry You Away	Claude Gray	08.1966	-	-	Columbia 43614	[written by D. Frazier][produced by Don Law, Frank Jones][22[8].Country Chart]
I Never Had The One I Wanted/Effects Your Leaving Had On Me	Claude Gray	12.1966	-	-	Decca 32039	[written by Jimmy Louis, Claude Gray, Sheb Wooley][9[15].Country Chart]
How Fast Them Trucks Can Go/Next Time You See Me	Claude Gray	10.1967	-	-	Decca 32180	[written by Casey Anderson][12[10].Country Chart]
Night Life/Just Between Us Tears	Claude Gray	06.1968	-	-	Decca 32312	[written by Willie Nelson, Paul Buskirk, Walt Breeland ][31[8].Country Chart]
Take Off Time/Sherry Ann	Claude Gray	11.1969	-	-	Decca 732566	[written by Autry Inman][produced by Owen Bradley][34[2].Country Chart]
Everything Will Be Alright/Apartment #9	Claude Gray	08.1970	-	-	Decca 32697	[written by Jack Reno, Joe Wright][40[1].Country Chart]

Carl Graves

Spokojny singiel Carla Gravesa „Baby, Hang Up the Phone” znalazł się na liście Top 20 R&B w 1974 roku. Graves, który pochodził z Calgary w prowincji Alberta w Kanadzie, śpiewał z zespołem Skylark (w skład którego wchodzili także David Foster i wokalista Donny Gerard), który miał dziewiąty przebój popowy z 1973 roku z „Wildflower”.

Carl otrzymał formalne wykształcenie muzyczne w prestiżowym Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Toronto, a następnie ukończył studia jazzowe. Jego pierwszy poważny sukces zawodowy w Ameryce miał miejsce jako członek grupy Capitol Records, „Skylark”, kierowanej przez światowej sławy producenta i kompozytora Davida Fostera.

Podpisał jako artysta solowy kontrakt z A&M Records i współpracujący z producentem Spencerem Profferem, jego singiel „Baby, Hang Up the Phone” Gravesa dotarł na listy przebojów R&B pod koniec 1974 roku i znalazł się na jego albumie zatytułowanym Carl Graves. Jego następnymi singlami na listach przebojów były bardziej dynamiczny „Heart Be Still” z LP o tym samym tytule oraz singiel Ariola America „Sad Girl”.

Pod koniec lat 80-tych Carl został zaproszony przez producenta i kompozytora Danny'ego Elfmana do dołączenia do grupy nagraniowej MCA Oingo Boingo jako klawiszowiec/wokalista. Później koncertował i nagrał trzy albumy z grupą od 1988 do 1993.

Gravesa można również usłyszeć na albumie Lee Oskara So Much in Love z 1997 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Baby, Hang Up The Phone/Walk Softly	Carl Graves	12.1974	-	50[9]	A&M 1620	[written by P. McManus, L. Pedroski][produced by John Florez][18[13].R&B Chart]
Heart Be Still/Breaking Up Is Hard To Do	Carl Graves	01.1976	-	-	A&M 1757	[written by Lee Garrett, Robert Taylor][produced by Spencer Proffer][26[11].R&B Chart]
Sad Girl/Walk In Love	Carl Graves	04.1977	-	83[5]	Ariola America 7660	[written by A. Gordon][produced by Spencer Proffer][44[11].R&B Chart]