GQ

GQ to amerykańska grupa założona w The Bronx w stanie Nowy Jork , znana przede wszystkim z sukcesów w nurcie disco i R&B . Podstawowy skład grupy zaczął grać zawodowo, pod różnymi nazwami, od 1968 roku.

GQ powstał w 1968 roku jako kwartet Sabu & the Survivors, gdzie „Sabu” to przydomek Keitha Criera. Grupa rozwinęła się następnie w latach 70-tych jako The Rhythm Makers, grając głównie muzykę funk . Byli Five Percenters. W skład The Rhythm Makers weszli Emanuel Rahiem Leblanc (wokal prowadzący i gitara rytmiczna), Keith „Sabu” Crier (bas i wokal),Herb Lane (instrumenty klawiszowe i wokal) i Kenny Banks (perkusja i wokal).


 Grupa wydała jeden album Soul On Your Side w 1976 roku nakładem De-Lite Records  spółka zależna Vigor Records, z którego grupa miała jeden duży międzynarodowy hit dace, „Zone”. W czasie, gdy Kenny Banks został zastąpiony przez Paula Service w 1978 r.,  menadżer grupy zasugerował zmianę nazwy grupy na „GQ”, co oznacza „dobrą jakość”.Podpisali kontrakt z Arista Records .

GQ odniósł spory sukces, grając muzykę reprezentatywną dla rzmieia disco z tamtego okresu . Mieli kilka wysoko ocenianych singli na wielu rynkach (US Pop, US Black, US Disco / Club). Ich największym hitem był „Disco Nights (Rock-Freak)” z 1979 roku, singiel z ich debiutanckiego albumu Disco Nights , który osiągnął 1. miejsce (przez dwa tygodnie) na liście singli R&B , 3. miejsce na Hot Dance Club Play i 12. na liście Billboard Hot 100 . Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Utwór zadebiutował również na 42 miejscu na brytyjskiej liście przebojów .  (to była przerobiona wersja utworu tytułowego The Rhythm Makers  Soul On Your Side). Kolejny remake Billy'ego Stewarta „ I Do Love You ” również odniósł sukces, osiągając 20 miejsce na liście Billboard Hot 100.

Perkusista Paul Service złamał sobie nadgarstek w wypadku samochodowym w 1980 roku.Na okładce trzeciego i ostatniego albumu grupy, Face to Face , Service jest wyraźnie nieobecny. Ostatecznie zespół zastąpił go perkusistą Stevem "Beatzem" Adorno, który występował z GQ od 1980 do 2010 roku.

Keith „Sabu” Crier był synem Arthura Criera, członka doo-wop grupy The Halos . Sabu był wujem nowego wokalisty Jack Swing / R & B Keitha Sweata .

Od tego czasu Steve Adorno został perkusistą i liderem zespołu nagrywającego w Fania, Seguidy, oraz   Devoshun. Jest także kompozytorem / producentem we własnej wytwórni muzycznej Onroda MusicWorks. Skomponował muzykę do dwóch przedstawień Off-Broadway, muzyki do gier wideo Nintendo i dwóch niezależnych filmów.

Perkusista GQ, Kevin Zambrana, stał się od tego czasu zaufanym współpracownikiem Mr-Q jako prezes ZPI Productions NYC.

Frontman / główny autor tekstów grupy, Emanuel LeBlanc, podpisał później kontrakt z Capitol Records i nagrał solowy album Always Be Around , wydany w 1991 roku. Nadal koncertuje jako GQ i jest powszechnie znany jako „Mr. Q”, hołd dla GQ. . W 1999 roku „Mr. Q” (jako wykonawca solowy) nagrał album z coverami A Tribute to Marvin Gaye and Billy Stewart .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Zone/Prime Cut	GQ	04.1976	-	-	Vigor 1726	[written by Rhythm Makers][produced by Billy Terrell, The Rhythm Makers][92[3].R&B Chart]
Disco Nights (Rock-Freak)/Boogie Oogie Oogie	GQ	03.1979	42[6]	12[18]	Arista 0388	[gold-US][written by E. Rahiem LeBlanc][produced by Jimmy Simpson, Beau Ray Fleming][1[2][22].R&B Chart]
I Do Love You/Make My Dreams A Reality	GQ	06.1979	-	20[17]	Arista 0426	[A:written by B. Stewart][B:written by E. R. LeBlanc, H. Lane, K. Crier, P. Service][produced by Jimmy Simpson, Beau Ray Fleming][A:5[17].R&B Chart][B:8[12].R&B Chart]
Standing Ovation/Reasons For The Seasons	GQ	02.1980	-	-	Arista 0483	[written by E. R. LeBlanc, H. Lane, K. Crier, P. Service][produced by Jimmy Simpson][12[15].R&B Chart]
Sitting In The Park/It's Like That	GQ	06.1980	-	101[6]	Arista 0510	[written by Billy Stewart][produced by Jimmy Simpson][9[16].R&B Chart]
Shake/Face To Face	GQ	11.1981	-	-	Arista 0603	[written by R. Source, B. Norris][produced by Jimmy Simpson][23[11].R&B Chart]
Sad Girl/Shy Baby	GQ	03.1982	-	93[2]	Arista 0659	[written by J. Wiggins, L. Smith][produced by Jimmy Simpson][39[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Disco Nights	GQ	04.1979	-	13[35]	Arista 4225	[platinum-US][produced by Larkin Arnold, Beau Ray Fleming, Jimmy Simpson]
Two	GQ	04.1980	-	46[20]	Arista 9511	[produced by Larkin Arnold, Jimmy Simpson]
Face to Face	GQ	11.1981	-	140[8]	Arista 9547	[produced by Jimmy Simpson, GQ]

Robert Goulet

Gwiazda amerykańskiej estrady, na której pierwsze tryumfy święcił w latach 50. XX wieku. Zasłynął dzięki swojemu barytonowi i niezwykłemu poczuciu humoru. Jego kreacje aktorskie w broadwayowskich spektaklach zbierały dobrą prasę, by ostatecznie w w latach 60. przynieść mu statuetkę Tony za rolę w spektaklu "The Happy Time".
Jako piosenkarz wydał około 60 albumów. Na kinowym i telewizyjnym ekranie pojawił się 50 razy. W swojej filmografii ma m.in. takie tytuły jak Atlantic City i Sok z żuka. Doczekał się swojej gwiazdy na hollywoodzkim Chodniku Sławy.


Robert Goulet śpiewać zaczął już jako dziecko. Zanim trafił do show-biznesu, musiał pokonać ataki tremy. Jego kariera nabrała tempa w latach 50. minionego wieku. Zasłynął dzięki swojemu barytonowi i niezwykłemu poczuciu humoru. Występował w telewizji, na scenie i w kinie. Brał udział w wielu seriach reklam.

Uznanie widzów i krytyków przyniosła mu m.in. kreacja Lancelota w broadwayowskiej inscenizacji "Camelota". Na scenie stanął obok Richarda Burtona i Julie Andrews. Bardzo dobre recenzje otrzymał również dzięki roli Don Kichota w spektaklu "Man of La Mancha".
Do 1962 roku Goulet wydał trzy płyty, dzięki którym przyznano mu statuetkę Grammy dla najlepszego nowego artysty. Kilka lat później został z kolei uhonorowany nagrodą Tony, za kreację w spektaklu "The Happy Time".

W sumie Goulet nagrał około 60 albumów. Przez lata był jedną z największych atrakcji w Las Vegas. 17 razy pojawił się w najpopularniejszych amerykańskich talk show. Na dużym i małym ekranie stworzył około 50 kreacji (m.in. w filmach "Atlantic City" i "Sok z żuka"). Doczekał się swojej gwiazdy na hollywoodzkim Chodniku Sławy.
Artysta był trzykrotnie żonaty. Doczekał się 3 dzieci.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What kind of fool am I ?/Where do I go from here?	Robert Goulet	10.1962	-	89[2]	Columbia 42 519	[written by Leslie Bricusse/Anthony Newley ][produced by J. Foglesong ][z musicalu na Broadway'u "Stop the world-I want to get off"]
Two of us/[These are]The closing credits	Robert Goulet	04.1963	-	132[1]	Columbia 42 740	[written by Jack Wolf, (Bugs) Bower][produced by J. Foglesong]
My love,forgive me [Amore,scusami]/I'd rather be rich	Robert Goulet	10.1964	-	16[15] side B:131[1]	Columbia 43 131	[A:written by V. Pallavicini, S. Lee, G. Mescoli][B:written by R. Maltby, Jr., D. Shire][produced by Ernie Altschuler]
Begin to love [Cominciamo ad amarci]/I never got to Paris	Robert Goulet	02.1965	-	110[7]	Columbia 43 224	[written by Sydney Lee, Vito Pallavicini, Gino Mescoli][produced by Ernie Altschuler]
Summer sounds/The more I see of Mimi	Robert Goulet	06.1965	-	58[7]	Columbia 43 301	[written by Roy Bennett/Sid Tepper][produced by Ernie Altschuler]
Come back to me,my love/On a clear day you can see forever	Robert Goulet	10.1965	-	118[3] side B:119[2]	Columbia 43 394	[A:written by M. Marini, S. Lee][B:written by A. J. Lerner, B. Lane][produced by Ernie Altschuler][piosenki z musicalu na Broadway'u][#98 hit for Johnny Mathis in 1965]
Hurry home for Christmas/A wonderful world of Christmas	Robert Goulet	10.1968	-	19[2].Christmas Chart	Columbia 44 710	[written by S. Lawrence, E. Gorme, J.Mele][produced by Jimmy Wisner]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Always You	Robert Goulot	03.1962	-	43[65]	Columbia 1676/8476	[produced by Frank De Vol]
Two of Us	Robert Goulot	09.1962	-	20[55]	Columbia 1826/8626	[produced by Jim Foglesong]
Sincerely Yours	Robert Goulot	01.1963	-	9[48]	Columbia 1931/8731	[produced by Jim Foglesong]
The Wonderful World of Love	Robert Goulot	04.1963	-	11[29]	Columbia 1993/8793	[produced by Jim Foglesong]
In Person	Robert Goulot	10.1963	-	16[23]	Columbia 2088/8888	[produced by Jim Foglesong]
This Christmas I Spend with You	Robert Goulot	11.1963	-	4[16].Christmas Chart	Columbia 2076/8876	[produced by Jim Foglesong]
Manhattan Tower/The Man Who Loves Manhattan	Robert Goulot	05.1964	-	31[22]	Columbia 6050/2450	[produced by Jim Foglesong]
Without You	Robert Goulot	10.1964	-	72[16]	Columbia 2200/9000	-
My Love, Forgive Me	Robert Goulot	12.1964	-	5[29]	Columbia 2296/9096	[gold-US][produced by Ernie Altschuler]
Begin to love	Robert Goulot	06.1965	-	69[16]	Columbia 2342/9142	[produced by Ernie Altschuler]
Summer Sounds	Robert Goulot	08.1965	-	31[19]	Columbia 2380/9180	-
On Broadway	Robert Goulot	12.1965	-	33[22]	Columbia 2418/9218	[produced by Ernie Altschuler]
I Remember You	Robert Goulot	04.1966	-	73[12]	Columbia 2482/9282	[produced by Ernie Altschuler]
On Broadway Volume 2	Robert Goulot	03.1967	-	145[3]	Columbia 2586/9386	-
Woman, Woman	Robert Goulot	09.1968	-	162[15]	Columbia 9695	[produced by Jack Gold, Jimmy Wisner]
Both Sides Now	Robert Goulot	04.1969	-	135[13]	Columbia 9763	-
Souvenir d'Italie	Robert Goulot	09.1969	-	174[3]	Columbia 9874	-
I wish you love	Robert Goulot	11.1970	-	198[2]	Columbia 30 011	-

Kingsmen

Grupa założona w 1958 r. w Portland w stanie Oregon, USA, w składzie: Jack Ely (śpiew, gitara), Mike Mitchell (gitara), Bob Nordby (bas) i Lynn Easton (perkusja).

Szybko zdobyli popularność w prężnym lokalnym środowisku muzycznym. W 1962 r. do zespołu liczne grupy z północno--zachodnich stanów USA, w tym The Wailers i Paul Revere And The Raiders. Pierwszeństwo przypadło jednak w udziale The Kingsmen, a ich wersja trafiła na drugie miejsce amerykańskiej listy przebojów. Prosta i chwytliwa progresja akordowa C-F-G została podchwycona przez niezliczone "zespoły garażowe", a "Louie Louie" miało się stać jednym z najpopularniejszych i najczęściej przetwarzanych rockowych standardów.

Wytwórnia Rhino wydała nawet album The Best Of Louie Louie, zawierający wyłącznie rozmaite wersje tematu, poczynając od nagrań Richarda Berry'ego i The Kingsmen. Sukces singla spowodował oziębienie stosunków między członkami grupy. Easton poinformował Ely'ego o przejęciu roli głównego wokalisty. Argument poparł prawem do wyłączności posługiwania się nazwą Kingsmen, co przezornie zabezpieczył sobie już wcześniej w klauzulach. Ely i Nordy demonstracyjnie opuścili grupę, mimo że pierwszy z nich zdołał wyprocesować sobie obligatoryjne umieszczanie słów: "śpiew — Jack Ely" na każdym egzemplarzu płyty z przebojami zespołu.

Pozostali członkowie wraz z Garym Abbotem (perkusja) i Normem Sundholem (bas) pomimo kolejnych, typowo tanecznych singli: "The Climb", "Little Latin Lupe Lu" i "The Jolly Green Giant" nie potrafili podtrzymać popularności zespołu. Gallucci stworzył własną grupę Don And The Goodtimes, a Sundholma i Abbota zastąpili wkrótce Kerry Magnus i Dick Petersen. Odejście Eastona w 1967 r. oznaczało koniec The Kingsmen, mimo kilkakrotnych, podejmowanych bez większego przekonania prób reaktywowania zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Louie Louie/Haunted castle	Kingsmen	11.1963	26[7]	2[16]	Wand 143	[gold-US][written by Richard Berry][produced by Ken Chase, Jerry Dennon][oryginalnie nagrana przez Richard Berry and The Pharaohs in 1957][1[6][15].R&B Chart]
Money/Bent scepter	Kingsmen	03.1964	-	16[11]	Wand 150	[written by Janie Bradford, Berry Gordy][produced by Jerry Dennon][6[9].R&B Chart]
Little latin lupe lu/David' s mood	Kingsmen	07.1964	-	46[9]	Wand 159	[written by Phil Medley][produced by Jerry Dennon]
Death of an angel/Searching for love	Kingsmen	09.1964	-	42[9]	Wand 164	[written by Donald Woods][produced by Jerry Dennon][26[6].R&B Chart]
The jolly green giant/Long green	Kingsmen	01.1965	-	4[12]	Wand 172	[written by Lynn Easton][produced by A Jerden Production][25[1].R&B Chart]
The climb/The waiting	Kingsmen	05.1965	-	65[6]	Wand 183	[written by Lynn Easton][produced by Jerry Dennon]
Annie Fanny/Give her lovin'	Kingsmen	08.1965	-	47[8]	Wand 189	[written by Lynn Easton][produced by Jerry Dennon]
[You got] The gamma goochee/It' s only the dog	Kingsmen	12.1965	-	122[1]	Wand 1107	[written by Mangiagli][produced by Jerry Dennon]
Killer Joe/Little green	Kingsmen	04.1966	-	77[4]	Wand 1115	[written by Bert Russell, Bob Elgin, Phil Medley][produced by R-A-T Productions]
Bo Didley Bach/Just before the break of day	Kingsmen	10.1967	-	128[3]	Wand 1164	[written by Sonny Curtis][produced by Snuff Garrett Productions]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Kingsmen in person	Kingsmen	01.1964	-	20[131]	Wand 657	[produced by Jerry Dennon]
The Kingsmen,Volume II	Kingsmen	09.1964	-	15[37]	Wand 659	[produced by Jerden Productions, Stan Green]
The Kingsmen,Volume 3	Kingsmen	02.1965	-	22[18]	Wand 662	[produced by Jerry Dennon for Jerden Productions]
The Kingsmen on campus	Kingsmen	10.1965	-	68[17]	Wand 670	[produced by Jerry Dennon]
15 Great Hits	Kingsmen	08.1966	-	87[8]	Wand 674	[produced by Jerry Dennon]

King Crimson

Formacja założona w styczniu 1969 r. na zgliszczach ekscentrycznego tria Giles, Giles And Fripp, rozszerzonego w ostatniej fazie istnienia do kwintetu o Iana McDonalda i jego dziewczynę Judy Dybie. Po rozpadzie tej grupy (w listopadzie 1968 r.) i małym przegrupowaniu, światu objawił się King Crimson.

W jego pierwszym oficjalnym składzie znaleźli się: Robert Fripp (ur. 16.05. 1946 r. w Wimbourne w hrabstwie Dorset, Anglia; gitara), Mike Giles (ur. 1.03.1942 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset; perkusja), Ian McDonald (ur. 25.06.1946 r. w Londynie; instr. klawiszowe) oraz były członek The Gods, Greg Lake (ur. 10.11.1948 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset; śpiew, bas). Piąty członek zespołu, Pete Sinfield, uzupełniał kompozycje gitarzysty o pełne wyobraźni teksty.

Debiutancki album formacji, In The Court Of The Crimson King, spotkał się z pełną zachwytów, niemal ekstatyczną reakcją krytyków i równie pochlebną, odpowiednio nagłośnioną opinią Pete'a Townshenda z The Who. Bogate wykorzystanie mellotronu przywoływało na myśl twórczość The Moody Blues, jednak złożone sekwencje akordów Frippa i dzikie otwarcie albumu w postaci utworu "21st Century Schizoid Man" były dowodem niezwykłej wyobraźni muzyków.

Ten krótki okres popularności wśród krytyków skończył się wraz z wydaniem albumu In The Wake Of Poseidon. Potępiony jako mierna powtórka poprzednika, longplay skrywał wewnętrzne konflikty w zespole, w wyniku których McDonald i Giles odeszli, by pracować dalej w duecie; również Greg

Lake opuścił kolegów, by wejść w skład tria Emerson, Lake And Palmer. Oparłszy się zaproszeniom do współpracy płynącym z zespołu Yes, Fripp ukończył album z różnymi osiągalnymi muzykami, wśród których znaleźli się m.in.wokalista Gordon Haskell (wygrał rywalizację m.in. z Eltonem Johnem) i saksofonista Mel Collins.

Ci dwaj pozostali zresztą w zespole, by nagrać album Lizard (w pierwszej części tytułowej suity zaśpiewał Jon Anderson z Yes). Ten przejściowy skład uzupełnił perkusista Andy McCullough, ale jego i Haskella współpraca z zespołem zakończyła się, gdy sesje dobiegły końca. Zastąpili ich Boz Burrell (bas - gry na instrumencie nauczył go Fripp - i śpiew; wśród pokonanych wokalistów znalazła się kolejna gwiazda Bryan Ferry) i Ian Wallace (perkusja), i tak zreformowany kwartet mógł wyruszyć na mordercze tournee.

Ten skład King Crimson nagrał jeden album studyjny, Islands, i jeden koncer towy, Earthbound, zanim rozpadł się w kwietniu 1972 r. Collins, Wallace i Burrell szukali potem szczęścia jako muzycy sesyjni, a basista zyskał sławę, wiążąc się z Bad Company. Gdy szeregi zespołu opuścił także Sinfield (wkrótce nagrał solowy album Still), Fripp rozpoczął poszukiwania nowych, odpowiednich muzyków. Udało mu się zaangażować Johna Wettona (ur. 12.07.1949 r. w Derby, Anglia; eks-Family), który przyjął rolę wokalisty i basisty, oraz Billa Bruforda (ur. 17.05.1948 r. w Londynie), który opuścił bardziej intratne szeregi Yes, by zostać czwartym perkusistą King Crimson.
Ten pełen inwencji skład uzupełnili grający na instrumentach perkusyjnych Jamie Muir i skrzypek David Cross (ur. 23.04.1949 r. w Plymouth w Devon, Anglia). Muzycy ci nagrali dwa znakomite albumy: Larks' Tongues In Aspic i Starless And Bible Black, ale tuż po ich realizacji z dalszej współpracy zrezygnował Jamie Muir. Kilka miesięcy później w jego ślady poszedł David Cross.

Pozostałe trio wzmocnione o Mela Collinsa, Robina Millera, Marka Chariga oraz... Iana McDonalda i Davida Crossa (jednak zdecydował się wspomóc kolegów w studio), latem 1974 r. nagrało kolejny udany studyjny album, Red. Jednak we wrześniu tego samego roku Fripp na łamach "New Musical Express" oświadczył, że rozwiązuję zespół.

Wydany w następnym roku koncertowy album USA miał być ostatnim w historii formacji. Po kilku latach kariery solowej w 1981 r. Fripp powołał do życia zespół Discipline, który niebawem zmienił nazwę na... King Crimson. Obok Frippa i Bruforda znaleźli się w nim Tony Levin (bas) i Adrian Belew (gitara, śpiew). Nagrane przez nich albumy: Discipline, Beat i Three Of A Perfect Pair, były ambitne i pełne nowego ducha, zadając tym samym kłam przypuszczeniom, że grupa spocznie na laurach. Okazały się jednak tylko przejściowym interludium, po którym Fripp powrócił do swych indywidualnych poszukiwań. Liczne składanki i kilkukompaktowe zestawy ze studyjnymi i koncertowymi rarytasami zespołu podtrzymywały zainteresowanie nim wśród fanów.

Jednak najważniejszy dla nich fakt miał miejsce wiosną 1994 r., kiedy to Robert Fripp po raz trzeci zdecydował się na nagrania pod legendarnym szyldem. Tym razem towarzyszyli mu: Adrian Belew, Tony Levin, Trey Gunn (bas), Pat Mastelotto (perkusja) oraz Jerry Marotta (perkusja), szybko zastąpiony przez Billa Bruforda. Wydany jesienią 1994 r. minialbum VROOOM i wiosną 1995 r. pełnowymiarowy Thrak udowodniły, że King Crimson pozostaje największym życiowym osiągnięciem Frippa. Jest to grupa, która łącząc inwencję członków z ich ambitnymi aspiracjami, uniknęła pułapek czyhających na muzyków zagłębiających się w rockowe eksperymenty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
In the court of The Crimson King/Part.2	King Crimson	01.1970	-	80[3]	Island WIP 6071/Atlantic 2703	[written by Ian McDonald, Peter Sinfield][produced by King Crimson]
Sleepless/Nuages	King Crimson	02.1984	79[3]	-	E.G. EGO 15/Warners 29 309	[written by Adrian Belew, Bill Bruford, Robert Fripp, Tony Levin][produced by King Crimson]
21st Century schizoid man	King Crimson	07.1996	94[3]	-	Virgin VSCDG 1597/-	[written by Fripp, McDonald, Lake, Giles, Sinfield][produced by King Crimson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
In the court of The Crimson King	King Crimson	11.1969	5[18]	28[25]	Island ILPS 9111/Atlantic SD-8245	[gold-US][gold-UK][produced by King Crimson]
In the wake of Poseidon	King Crimson	05.1970	4[13]	31[13]	Island ILPS 9127/Atlantic SD-8266	[produced by Robert Fripp, Peter Sinfield]
Lizard	King Crimson	01.1971	29[2]	113[10]	Island ILPS 9141/Atlantic SD-8278	[produced by Robert Fripp, Peter Sinfield]
Islands	King Crimson	01.1972	30[1]	76[12]	Island ILPS 9175/Atlantic SD-7212	[produced by Robert Fripp, Peter Sinfield]
Lark' s tongues in aspic	King Crimson	04.1973	20[4]	61[14]	Island ILPS 9230/Atlantic SD-7263	[produced by King Crimson]
Starless and bible black	King Crimson	04.1974	28[2]	64[11]	Island ILPS 9275/Atlantic SD-7298	[produced by King Crimson]
Red	King Crimson	10.1974	45[1]	66[11]	Island ILPS 9308/Atlantic SD-18110	[produced by King Crimson]
USA	King Crimson	04.1975	-	125[5]	-/Atlantic SD-18136	[produced by King Crimson]
Discipline	King Crimson	10.1981	41[4]	45[17]	EG EGLP 49/Warner Bros. BSK-3629	[produced by King Crimson and Rhett Davies]
Beat	King Crimson	06.1982	39[5]	52[14]	EG EGLP 51/Warner Bros. 23692	[produced by Rhett Davies]
Three of a perfect pair	King Crimson	03.1984	30[4]	58[17]	EG EGLP 55/Warner Bros. 25071	[produced by King Crimson]
Thrak	King Crimson	04.1995	58[2]	83[2]	Virgi KCCDX 1/Virgin 40313	[produced by King Crimson and David Bottrill]
The construction of light	King Crimson	05.2000	129[1]	-	King Crimson KCCDX 2/Virgin 49 261	[produced by King Crimson]
The power to believe	King Crimson	03.2003	162[1]	150[1]	Sanctuary SANCD 155/Sanctuary 84585	[produced by King Crimson and and Machine]

Kilburn and the High Roads

Zespół ten, będący ważnym łącznikiem pomiędzy "pub rockiem" i punkiem, został założony w listopadzie 1970 r. przez wykładowcę sztuki Iana Dury'ego (ur. 12.05.1942 r. w Upminster w hrabstwie Essex w Anglii; śpiew) i Russella Hardy'ego (ur. 9.09.1941 r. w Huntingdon w hrabstwie Cambridgeshire w Anglii; fortepian).

Dury w roli frontmana, ze swym chrapliwym, ocierającym się o melorecytację śpiewem, pochyloną postacią, sparaliżowaną nogą i ręką ukrytą w czarnej skórzanej rękawiczce, niezwykle sugestywnie przypominał postać rodem z powieści Dickensa. Zresztą w całej karierze zespołu jego image był totalnym przeciwieństwem panującej wtedy niepodzielnie wyszukanej mody (glam and glitter).

W pierwszym składzie formacji znaleźli się: Ted Speight (gitara), Terry Day (perkusja) i dwaj byli członkowie Battered Ornaments Pete'a Browna, George Khan (saksofon) i Charlie Hart (bas). W 1973 r., po wielu zmianach składu, Dury i Russell wreszcie znaleźli odpowiednich ich zdaniem muzyków. Byli nimi: Keith Lucas (były student Dury'ego, ur. 6.05.1950 r. w Gospor w hrabstwie Hampshire w Anglii; gitara), Davey Payne (ur. 11.08.1944 r. w dzielnicy Willesden w Londynie; saksofon), David Newton-Rohoman (ur. 21.04.1948 r. w Gujanie, Ameryka Południowa; perkusja) i Humphrey Ocean (bas).

Ten ostatni opuścił niebawem kolegów, by skoncentrować się na pełnej sukcesów karierze malarskiej, a zastąpił go w styczniu 1974 r. Charlie Sinclair. We wczesnym repertuarze grupy znalazły się ulubione rock'n'rolle i popularne piosenki z Tin Pan Alley z początku lat 50., jednak niebawem uzupełniono je - a stopniowo zastąpiono - o kompozycje własne, służące za tło dla poezji Dury'ego, który w swoich wierszach opisywał głównie codzienne życie mieszkańców wschodniego Londynu.

W tym okresie The Kilburns działali głównie w londyńskich kręgach "pub rocka". Współpracując z menedżerem Charliem Gillette'em nagrali album dla wytwórni Raft. Spotkało ich jednak wielkie rozczarowanie, gdy wydanie płyty zawieszono z powodu bankructwa wytwórni.

Macierzysta firma, Warner Brothers, postanowiła skreślić zespół z listy swoich podopiecznych (później, już po solowym sukcesie odniesionym przez Dury'ego, wydała jednak zarejestrowane wcześniej sesje Wotabunch. Późną wiosną 1974 r. z zespołem rozstał się Gillette, podobnie zresztą jak Hardy, którego zastąpił Rod Melvin. Pod koniec roku muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Dawn, dla której nagrali dwa doskonałe single: "Rough Kids"/"Billy Bentley (Promenades Himself In London)" i "Crippled With Nerves"/"Huffety Puff".

Wydany w następnym roku album Handsome był jednym wielkim rozczarowaniem, głównie z powodu bezbarwnej produkcji, która nie zdołała oddać nic z niezwykłej atmosfery koncertów The Kilburn. Album zaznaczył koniec pewnego etapu, gdyż wkrótce grupa zawiesiła działalność. Keith Lucas związał się z ruchem punk, zakładając formację 999.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rough Kids/Billy Bentley (Promenades Himself In London)	Kilburn and the High Roads	11.1974	-	-	Dawn DNS 1090	[written by Ian Dury, Russell Hardy][produced by Chris Thomas]
Crippled With Nerves / Huffety Puff	Kilburn and the High Roads	02.1975	-	-	Dawn DNS 1102	[written by Ian Dury, Russell Hardy][produced by Hugh Murphy]
Billy Bentley/Pam's Moods	Kilburn And The High Roads Featuring Ian Dury	09.1978	-	-	Warner Bros. K 17225	[written by Ian Dury, Hart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Handsome	Kilburn and the High Roads	05.1975	-	-	Pye NSPL 18541	-

Rick Springfield

Właśc. Richard Springthorpe, ur. 23.08.1949 r. w Sydney, Australia. Syn zawodowego wojskowego, muzyką zainteresował się podczas pobytu w Anglii na początku lat 60-tych. Po powrocie do Australii grał na gitarze i fortepianie w klubowym zespole w Melbourne. Z końcem dekady występował kolejno w grupach The Jordy Boys, Rock HSuse, The MPD Band i Zoot. Z tą ostatnią wylansował kilka przebojów, z których największą popularność zdobyła jego własna kompozycja „Speak To The Sky”.

W 1972 r. przeniósł się do USA, gdzie wytypowano go na nowego idola nastolatków. Nowa wersja „Speak To The Sky” trafiła do amerykańskiej Top 20, jednak dalszą karierę Springfielda zablokowały na dwa lata spory kontraktowe, rozstrzygnięte ostatecznie na korzyść wytwórni Chelsea Wesa Farella. Na albumie Wait For The Night piosenkarzowi towarzyszyli muzycy z sekcji rytmicznej Eltona Johna: Dee Murray (bas) i Nigel Olsson (perkusja).

Wkrótce po nagraniu płyty firma zbankrutowała, a Springfield zadebiutował jako aktor telewizyjny. Wystąpił w epizodycznych rolach w filmach „The Rockford Files”, „Wonder Woman” i „The Six Million Dollar Man” oraz w roli głównej w serialu „General Hospital”. Ekranowa popularność zaowocowała kontraktem z wytwórnią RCA i singlowymi przebojami z lat 1980-1982: „Jessie’s Girl”, „I’ve Done Everything For You”, „Don’t Talk To Strangers”.

W 1984 r. wystąpił w roli gwiazdy rocka w filmie „Hard To Hold” („Trudno zatrzymać” - reż. Larry Peerce), z którego pochodził popularny przebój „To Love Somebody”. W 1985 r. na listy przebojów trafiła  reedycja tematu „Bruce” z 1978 r., opisującego skutki pomylenia wykonawcy z Bruce’em Springsteenem. Późniejsze albumy wokalisty cieszyły się jednakową popularnością w Anglii i w USA.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Speak To The Sky/Why?	Rick Springfield	08.1972	-	14[13]	Capitol 3340	[written by Rick Springfield][produced by Robie Porter]
What Would The Children Think/Come On Everybody	Rick Springfield	11.1972	-	70[4]	Capitol 3466	[written by Rick Springfield][produced by Robie Porter]
American Girls/Weep No More	Rick Springfield	07.1974	-	98[2]	Columbia 46057	[written by Rick Springfield][produced by Robie Porter, Steve Binder]
Take A Hand/Archangel	Rick Springfield	08.1976	-	41[9]	Chelsea 3051	[written by Rick Springfield][produced by Mark K. Smith]
Jessie's Girl/Carry Me Away	Rick Springfield	03.1981	-	1[2][32]	RCA 12201	[gold-US][written by Rick Springfield][produced by Keith Olsen]
I've Done Everything For You/Red Hot And Blue Love	Rick Springfield	08.1981	-	8[22]	RCA 12166	[written by S. Hagar][produced by Keith Olsen]
Love Is Alright Tonite/Everybody's Girl	Rick Springfield	12.1981	-	20[16]	RCA 13 008	[written by R. Springfield][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Don't Talk To Strangers/Tonight	Rick Springfield	03.1982	-	2[21]	RCA 13 070	[written by Rick Springfield][produced by Keith Olsen]
What Kind Of Fool Am I/How Do You Talk To Girls	Rick Springfield	06.1982	-	21[12]	RCA 13 245	[written by Rick Springfield][produced by Keith Olsen]
I Get Excited/Kristina	Rick Springfield	09.1982	-	32[12]	RCA 13 303	[written by Rick Springfield][produced by Keith Olsen]
Affair Of The Heart/Like Father, Like Son	Rick Springfield	04.1983	-	9[18]	RCA 13 497	[written by Rick Springfield, Blaise Tosti, Danny Tate][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Human Touch/Alyson	Rick Springfield	07.1983	23[7]	18[15]	RCA 13 576	[written by Rick Springfield][produced by Rick Springfield, Bill Drescher ]
Souls	Rick Springfield	10.1983	-	23[15]	RCA 13 650	[written by Rick Springfield][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Jessie's Girl/Affair Of The Heart	Rick Springfield	03.1984	43[7]	-	RCA RICK 2 [UK]	[written by R. Springfield][produced by Keith Olsen]
Love Somebody/The Great Lost Art Of Conversation	Rick Springfield	03.1984	95[1]	5[16]	RCA 13 738	[written by Rick Springfield, Bill Drescher][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Don't Walk Away/S.F.O.	Rick Springfield	05.1984	-	26[12]	RCA 13 813	[written by Rick Springfield][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Bop 'Til You Drop/Taxi Dancing	Rick Springfield	08.1984	-	A:20[15];:59[10]	RCA 13 861	[written by Rick Springfield][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Bruce/Guenevere	Rick Springfield	11.1984	-	27[13]	Mercury 880 405	[written by R. Springfield][produced by Tom Perry, Joey D. Vieira]
Celebrate Youth/Stranger In The House	Rick Springfield	04.1985	80[4]	26[11]	RCA 14 047	[written by Rick Springfield][produced by Rick Springfield, Bill Drescher For Famous Dog Productions]
State Of The Heart/The Power Of Love (The Tao Of Love)	Rick Springfield	06.1985	-	22[15]	RCA 14 120	[written by Eric McCusker, Rick Springfield, Tim Pierce][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Rock Of Life/The Language Of Love	Rick Springfield	02.1986	83[4]	22[15]	RCA 6853	[written by Rick Springfield][produced by Keith Olsen, Rick Springfield]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Beginnings	Rick Springfield	08.1972	-	35[17]	Capitol 11 047	[produced by Robie Porter]
Working Class Dog	Rick Springfield	03.1981	-	7[73]	RCA Victor 3697	[platinum-US][produced by Rick Springfield, Bill Drescher and Keith Olsen]
Success Hasn't Spoiled Me Yet	Rick Springfield	03.1982	-	2[35]	RCA Victor 4125	[platinum-US][produced by Keith Olsen]
Wait for Night	Rick Springfield	12.1982	-	159[8]	RCA Victor 4235	[produced by Mark K. Smith]
Living in Oz	Rick Springfield	04.1983	41[4]	12[57]	RCA Victor 4660	[platinum-US][produced by Bill Drescher]
Hard to Hold	Rick Springfield	04.1984	-	16[36]	RCA Victor 4935	[platinum-US][produced by Rick Springfield, Bill Drescher, Graham Parker, Harvey Goldberg, Tom Scott, Peter Gabriel, Peter Walsh]
Beautiful Feelings	Rick Springfield	12.1984	-	78[13]	Mercury 824 107	[produced by Tom Perry]
Tao	Rick Springfield	04.1985	68[3]	21[27]	RCA Victor 5370	[gold-US][produced by Rick Springfield, Bill Drescher]
Rock of Life	Rick Springfield	02.1988	80[1]	55[16]	RCA 6620	[produced by Keith Olsen, Rick Springfield]
Karma	Rick Springfield	05.1999	-	189[1]	Platium 9561	[produced by Rick Springfield & Bill Drescher]
The Day After Yesterday	Rick Springfield	07.2005	-	197[1]	Gomer 481200	[produced by Rick Springfield]
Venus in Overdrive	Rick Springfield	08.2008	-	28[2]	New Door B0011347	[produced by Rick Springfield and Matt Bissonette]
Songs for the End of the World	Rick Springfield	10.2012	-	44[1]	Gomer 602537351176	[produced by Rick Springfield and Matt Bissonette]
Rocket Science	Rick Springfield	03.2016	-	69[1]	Frontiers Music SRL FRCD 722S	[produced by Rick Springfield and Matt Bissonette]