David Sylvian

Kiedy śpiewa o religii – nie brzmi świętoszkowato. Kiedy śpiewa o miłości – nie bywa naiwny. Kiedy się cieszy – jest to radość męska, ale bez sztucznej powściągliwości. Kiedy mówi o smutku – nie są to ani krokodyle łzy, ani nostalgia taniego podrywacza, ani histeria, ani pozerka.


Jego przygoda z muzyką zaczęła się w pierwszej połowie lat 70-tych XX wieku. Już z początkiem następnej dekady kariera założonego przez niego zespołu Japan rozkwitła w najlepsze. Jednak w pewnej chwili tytułowy bohater uznał, że… to wszystko bez sensu. Świadoma i szczera rezygnacja z oczywistego splendoru na rzecz poszukiwania własnej drogi to rzadkość. Zwykle takie „wyrzeczenie” jest wynikiem spadku zainteresowania ze strony publiczności. David Sylvian odważnie zszedł ze ścieżki wielkiej kariery na rzecz wielkiej sztuki i zrobił to w bardzo gorącym momencie.

Zanim do tego doszło, przez kilka lat współtworzył jedno z najważniejszych zjawisk muzycznych tamtych czasów. Siłę Japan stanowiły nie tylko oryginalny image, kompozycje i teksty, ale przede wszystkim konkretny skład. Właściwie każdy z członków brytyjskiego zespołu działał później w istotnych projektach lub sam stanowił jasny punkt na mapie muzycznego świata. Wystarczy wspomnieć Richarda Barbieriego czy Ryuchiego Sakamoto. Ten pierwszy współtworzył Porcupine Tree. Drugiego wsławiły ścieżki dźwiękowe ważnych dzieł filmowych („Ostatni cesarz”, „Wichrowe wzgórza”, „Mały Budda”), produkcje solowe czy wreszcie współpraca z Madonną przy płycie „Erotica”.

 To właśnie Japan, obok Visage, Ultravox i Human League, kładło podwaliny pod nurt New Romantic, a na początku lat 80-tych stanowiło najgroźniejszą siłę na listach przebojów. Działo się to, mimo że ich muzyka, jak na rozrywkową, była wyjątkowo ambitna.
Jak głosi branżowa legenda, promotorzy chcieli pójść o krok dalej i europejską gwiazdę stuningować na zespół światowego formatu. Sylviana jednak nie interesowała komercja; szykował się już do kariery solowej. Awaryjnie stworzono więc sztuczny band, będący w pewnym sensie kopią Japan. Tym zespołem był Duran Duran, który później wprawdzie błysnął prawdziwym talentem, jednak korzenie ma podobno mocno castingowe. Słynny menadżer Simon Napier-Bell (współpraca m.in. z The Yardbirds, Wham!, Boney M i Markiem Bolanem) potwierdza plotkę słowami „Duran Duran byli kopią Japan (…). Japan zbudowało podstawy wszystkiego, co się działo w latach 80. (…) Gary Numan ukradł głos Davida Sylviana. Duran Duran ukradli mu fryzurę, Paul Young jego bas. Wszyscy kopiowali grę na perkusji Steve’a Jansena…”.
Po odejściu z Japan David Sylvian (właśc. David Alan Batt) zaczął działać pod własnym szyldem. Tak rozpoczęła się niesamowita epoka niepokojącego piękna i prawdziwie artystycznego eksperymentu.
Dopóki Sylvian był związany z Virgin, miał pod ręką baterię świetnych muzyków. Zanim stworzył szczęśliwe małżeństwo z poetką Ingrid Chavez, do momentu założenia własnej wytwórni Samadhi Sound kreował sztukę wielowymiarową i czytelną. Później skręciła ona w inne, niekoniecznie gorsze, ale o wiele bardziej hermetyczne obszary. To jednak temat na inną opowieść.
Płyty Sylviana z pierwszego piętnastolecia solowej kariery nie są względem siebie spójne stylistycznie. Barwa głosu, liryka i atmosfera to czynniki charakterystyczne. Jednak i one różnią się na poszczególnych krążkach.
 Sylvian niczego nie kalkulował i nie tworzył typowych hitów. Jako artysta z krwi i kości myślał tylko o sztuce. Po latach takie postępowanie miało skutek uboczny: narzekał na wytwórnię, która podobno go lekceważyła. Finalnie współpraca się zakończyła, ale nagrane w tamtych latach płyty to prawdziwe skarby.

Solowy debiut Sylviana to przyjemna porcja awangardowego popu. Choć na „Brilliant Trees” artysta nie wzbija się jeszcze do (od)lotu, to na pewno rozwija skrzydła i zapowiada, co może się wydarzyć. Pokazuje, na co go stać i w którą stronę będzie zmierzał po zwinięciu „japońskiej bandery”.
Bębny jego brata - Steve’a Jansena - dość naturalnie rozwijają stylistykę  macierzystej grupy. Są bardzo charakterystyczne, ale zdecydowanie dryfują w kierunku złamanych rytmów i jazzu. Reszta to już zupełnie inny poziom. Zarówno struktura kompozycji, jak i instrumentarium, a nade wszystko harmonie i sposób traktowania przestrzeni, są niczym praca profesorska w porównaniu z nawet bardzo ambitnymi studiami.
Dziwnym trafem, przeskok w nową estetykę nie jest szczególnie brutalny. Jeżeli ktoś uważnie słuchał takich kompozycji Japan, jak „Ghost” czy „Nightporter”, nie przeżyje wielkiego szoku. Poza tytułowym bohaterem i jego bratem oraz Sakamoto i Barbierim, którzy pozostali we współpracy z rozpędu, warto zwrócić uwagę na genialnego trębacza -Marka Ishama, który będzie się później przewijał przez niemal wszystkie płyty Sylviana. Przede wszystkim zaś na Holgera Czukaya z legendarnej grupy Can. To właśnie jemu przypisuje się dominującą rolę w nadaniu albumowi ostatecznego szlifu. To dla niego Sylvian przybył do Berlina, by tam, symbolicznie odcinając się od przeszłości, nagrać solowy debiut.
Podstawowe wydania, na jakie należy zwrócić uwagę, to oryginał z 1984 roku oraz reedycja z 2003. Poza odświeżoną okładką i mało inwazyjnym remasteringiem nie występują tu żadne rewolucyjne zmiany. O ile oryginalne brzmienie było dość zbite, surowe i mało przyjazne, o tyle wersja z roku 2003 jest głośniejsza i nieco jaśniejsza. Nadal jednak dźwięk pozostaje bardziej „dokumentalno-sentymentalny” niż rozkoszny. Oczywiście, jak na standardy audiofilskie. Nie polecam więc tego albumu na początek przygody z muzyką Sylviana, choć ogólnie jest on bardzo wartościowy.

 Nie licząc ambientowo-eksperymentalnego krążka „Alchemy: An Index of Possibilities”, który zdarzył się po drodze, dwa lata po debiucie Sylvian wzbił się w przestworza. „Gone to Earth” to dzieło kompletne… w swojej niekompletności. Ale nawet jeśli robi wrażenie szkicowego rozgrzebania, poetyckiej niekonsekwencji i lekkiego rozchwiania, przypomina zbiór starożytnych prawd, rozsianych na przestrzeni wieków, zebranych i uporządkowanych w bardzo zgrabną całość. Ta zwiewna, ezoteryczna, a zarazem bardzo męska płyta jest niczym przygoda, która po prostu się zdarza, a my mamy wybór: albo poddać się jej biegowi, albo próbować ją zanegować. Mimo że wszystko jest tutaj utopione w przepotężnych pogłosach i niewyobrażalnie rozciągniętych echach, całość brzmi jak produkcyjne arcydzieło.
To, co się dzieje w sferze instrumentacji oraz dźwięku, przyprawia o dreszcze. Weźmy gitarę zaproszonego na płytę Roberta Frippa. Tak, tego z King Crimson. Słyszymy nie tylko jego legendarne syntezatorowe „śpiewy”, sprzężenia i dysonanse, ale również niespotykaną wcześniej barwę instrumentu, będącą połączeniem dźwięku płynącego z naturalnego źródła, wzbogaconego o przystawkę piezoelektryczną, efekty i specyficzne „zawieszenie w ciszy”. Ostatecznie otrzymujemy coś, co jest wszystkim i niczym do końca: fuzję brzmienia tradycyjnego z niby-orkiestrowym, niby-akustycznym i niby-syntetycznym. Fripp jest dostojnym gościem, ale nawet na chwilę nie śmie dominować. Podobno zresztą powiedział kiedyś, że on się w liderowanie Sylviana nie wtrąca, bo ufa mu w stu procentach. Facet, którego wszyscy się boją i taka deklaracja? Coś w tym jednak musi być, skoro występ na płycie „Gone to Earth” nie był ostatnim.
Ten krążek to nie tylko Sylvian i Fripp. To także plejada innych znakomitości. Bębny Steve’a Jansena to klasa sama w sobie; rytm zyskał nowy wymiar. Nie ma chyba drugiego takiego dzieła, gdzie groove byłby tak masywny i aksamitny zarazem. Brzmienie jest skompresowane i spogłosowane, ale także naturalne i pełne. Poza Jansenem, warto wspomnieć o Johnie Taylorze (fortepian) i Melu Collinsie, znakomitym saksofoniście, współpracującym z King Crimson, Clannad czy Richardem Wrightem z Pink Floyd. Wszystko spowija niewymuszona finezja, materializująca się głównie pod postacią klawiszowych plam, onirycznych gitar, na tle których Sylvian snuje swoje niepokojące opowieści.

Na „Secrets of The Beehive” niebiańsko-oceaniczne echa uspokajają się znacznie, choć nie brakuje przestrzeni. Robi się bardziej artystowsko, kameralnie i kontynentalnie. To najbardziej „bardowa” ze wszystkich płyt Sylviana. Ale spokojnie, nie ma tu miejsca na pretensje i moralizatorskie opowieści o buncie przeciwko filistrom. O ile na „Brilliant Trees” David był awangardowym performerem, a na „Gone to Earth” zmienił się w kogoś na kształt romantycznego ezoteryka, o tyle tutaj zrobił się bardzo zwyczajny w swej niezwykłości.
Fortepian, kontrabas, gitara akustyczna, sekcja smyczkowa, trąbka i delikatna perkusja to podstawy instrumentarium. Sylvian nie byłby sobą, gdyby nie dopuścił do muzyki chociaż odrobiny eksperymentu. Mamy więc spogłosowane „taśmy”, klawiszowe dysonanse, niepokój i melancholię, które najlepiej wyraża właśnie dyskretna elektronika.
Brzmienie jest przestrzenne, ale znacznie bliższe. Można ze mnie szydzić, jeśli to nieprawda, ale od lat ulegam złudzeniu, że słyszę w tej rejestracji francuski zamek, w którym realizowano część nagrań. Zresztą, nie tylko zamek, ale i Francję! Otwarte przestrzenie z kojącym, południowym słońcem w tle.
To bez wątpienia najbardziej jasna płyta Sylviana. Jasna, ale nie wesołkowata czy głupkowata.
Choć w odniesieniu do solowego Sylviana słowo „hit” brzmi absurdalnie, oryginalne wydanie z 1987 roku zawiera utwór ze znanym motywem „Forbidden Colours”, napisanym przez Sakamoto, a wykorzystanym kilka lat wcześniej w ścieżce dźwiękowej filmu „Wesołych świąt, pułkowniku Lawrence” (1983). Jako kompozycja wokalno-instrumentalna pojawił się też na stronie B singla „Red Guitar”, promującego debiutancki album Sylviana. Remaster z roku 2003 jest go pozbawiony. Wynagrodzono to bonusem „Promise (The Cult of Eurydice)”, który w roku 1987 występował tylko w japońskim wydaniu.

W 1989 roku Japan, już nie pod pierwotną nazwą, zjednoczyło się na chwilę, by nagrać interesujący, pełnowymiarowy album. Stylistycznie mogłaby to być kolejna płyta Sylviana, gdyż całość przesyca duch jego solowej twórczości. Jednak otrzymaliśmy twór, przynajmniej w teorii, zespołowy, sygnowany nazwą Rain Tree Crow, a na nim znakomite brzmienie, będące pomostem pomiędzy tym, co się działo na „Secrets of The Beehive”, a tym, co miało się wydarzyć później. Muzycznie jest bardzo ciekawie; dźwiękowo jeszcze lepiej. Jak na początek lat 90-tych płyta brzmi szalenie nowocześnie. Realizacja jest czysta, nieinwazyjna i kontrolowana od A do Z, a jednak nie zabija to ducha poezji i eksperymentu.

 
Wcześniej Sylvian zaprosił Frippa, teraz Fripp zaprosił Sylviana. Z tej niezwykłej kooperacji dwóch światów powstały albumy „First Day” i koncertowy „Damage”. Panowie odbyli trasę prawie po całym świecie (z towarzyszeniem m.in. Pata Mastelotto i Treya Gunna, którzy później zasilili skład reaktywowanego King Crimson). Ze strony Frippa miała paść propozycja reaktywacji legendarnej grupy z Davidem Sylvianem na wokalu. Ten jednak podobno zupełnie tego nie czuł. O ile formuła kompromisu dwóch światów przyniosła ciekawy efekt, o tyle nasz bohater prawdopodobnie znów chciał uciec od szufladek. Współpraca dwóch talentów przyniosła jednak ciekawe płyty, będące niezwykłym zderzeniem futurystycznej, jak na tamte czasy, muzyki oraz poetyckiej wrażliwości. Fanom Sylviana akustycznego i przestrzennego ta formuła może się wydać nieco męcząca. Elektroniczne bębny i dość syntetyczna oprawa, przy całym szacunku dla Frippa, straciły na wartości. Ale pośród utworów zdarzają się prawdziwe perły, a całość ma alchemiczno-księżycowy klimat.

Wydana w 1999 roku „Dead Bees on a Cake” to bez wątpienia najlepsza płyta Sylviana. Dojrzała, poukładana, przystępna, choć niepozbawiona ducha eksperymentu. To unikatowa i nieporównywalna z niczym autorska muzyka, wyrastająca z (czasem bardzo tradycyjnego) bluesa, ale też ambientu, world music, ambitnego rocka, jazzu i poezji śpiewanej, w najlepszym znaczeniu tego sformułowania. Wszystko tu zostało kunsztownie opakowane w klimatyczne, „przytulne” aranżacje. Pomimo owej przytulności, muzyka rozpościera się w wielu planach. W horyzontalnej i odległej perspektywie potrafi zaakcentować ogromną przestrzeń, czającą się pośród kameralnych i bliskich dźwięków. Na płaszczyźnie rytmu mamy częstokroć do czynienia ze szlachetną i inteligentną mantrowością. „Dead Bees on a Cake” czaruje ciepłem, poezją i klimatem. Brzmi dobrze na każdym sprzęcie, choć dopiero na tym dobrym rozwija głębię.
Lista gości przytłacza rozmachem i świadomością doboru. Do jazzowych gitar Sylvian „wziął sobie” Marka Ribota, do folkowo-bluesowych - Billa Frisella. Za elektrycznym pianinem wymiennie siedzieli Ryuichi Sakamoto i Tommy Barbarella.
To album wyjątkowy pod każdym względem. Symbolicznie zamyka pewien etap w twórczości artysty, ale również w dobrym, romantycznym stylu żegna się z XX wiekiem. Z drugiej strony – naiwność to ostatnia rzecz, jaką można zarzucić dziełu. Jest męsko i dojrzale. Takich płyt już się dzisiaj nie nagrywa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bamboo Houses/Bamboo Music	David Sylvian with Ryuichi Sakamoto	08.1982	30[4]	-	Virgin VS 510	[written by Ryuichi Sakamoto and David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto, David Sylvian, Steve Nye]
Forbidden Colours/The Seed And The Sower	David Sylvian with Ryuichi Sakamoto	07.1983	16[9]	-	Virgin VS 601	[written by Ryuichi Sakamoto and David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto]
Red Guitar/Forbidden Colours	David Sylvian	06.1984	17[7]	-	Virgin VS 633	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
The Ink In The Well/Weathered Wall	David Sylvian	08.1984	36[3]	-	Virgin VS 700	[written by Jon Hassell, David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Pulling Punches/Backwaters	David Sylvian	11.1984	56[2]	-	Virgin VS 717	[written by David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto, David Sylvian, Steve Nye]
Words With The Shaman	David Sylvian	12.1985	72[2]	-	Virgin VS 835	[written by David Sylvian, Jon Hassell, Steve Jansen][produced by David Sylvian, Nigel Walker]
Taking The Veil/Answered Prayers	David Sylvian	08.1986	53[4]	-	Virgin VS 815	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Silver Moon/Gone To Earth	David Sylvian	10.1986	83[2]	-	Virgin VS 895	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Let The Happiness In/Blue Of Noon	David Sylvian	10.1987	66[2]	-	Virgin VS 1001	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Pop Song/A Brief Conversation Ending in Divorce/The Stigma of Childhood (Kin)	David Sylvian	11.1989	83[2]	-	Virgin	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian, Steve Nye]
Heartbeat/Nuages	David Sylvian, Ryuichi Sakamoto	06.1992	58[3]	-	Virgin America VUS 57	[written by Arto Lindsay, Ryuichi Sakamoto, David Sylvian][produced by Ryuichi Sakamoto, David Sylvian]
Jean The Birdman	David Sylvian with Robert Fripp	08.1993	68[2]	-	Virgin VSCDG 1462	[written by Trey Gunn, Robert Fripp, David Sylvian][produced by David Bottrill, David Sylvian]
I Surrender/Les Fleurs du Mal/Starred and Dreaming	David Sylvian	03.1999	40[2]	-	Virgin VSCDT 1722	[written by David Sylvian][produced by David Sylvian]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Brilliant Trees	David Sylvian	07.1984	4[14]	-	Virgin V 2290	[produced by David Sylvian, Steve Nye]
Gone to Earth	David Sylvian	09.1986	24[5]	-	Virgin VDL 1	[produced by David Sylvian, Steve Nye]
Secrets of the Beehive	David Sylvian	11.1987	37[2]	-	Virgin V 2471	[produced by Steve Nye]
Plight & Premonition	David Sylvian with Holger Czukay	04.1988	71[1]	-	Virgin VE 11	[produced by David Sylvian, Holger Czukay]
The First Day with Robert Fripp	David Sylvian	07.1993	21[2]	-	Virgin CDVX 2712	[produced by David Sylvian, David Bottrill]
Dead Bees on a Cake	David Sylvian	04.1999	31[2]	-	Virgin CDV 2876	[produced by David Sylvian]
Everything and Nothing	David Sylvian	10.2000	57[2]	-	Virgin CDVD 2897	[produced by David Sylvian, Steve Nye]
Camphor	David Sylvian	06.2002	99[1]	-	Venture CDVE 962	[produced by David Sylvian]
A Victim of Stars 1982–2012	David Sylvian	03.2012	58[1]	-	Virgin CDVD 3097	[produced by David Sylvian ,Ryuichi Sakamoto ,Steve Nye, Rain Tree Crow ,David Bottrill, Steve Jansen ,Burnt Friedman]

Sweethearts of the Rodeo

Siostry Janis i Kristine Oliver wychowały się w Kalifornii, poświęcając wiele czasu wspólnemu muzykowaniu. W 1973 założyły akustyczny duet o nazwie zaczerpniętej z albumu Byrds. W ich repertuarze dominował country rock, ale równie dobrze czuły się w klasyce gatunku. Po wyjściu za mąż występowały pod nowymi nazwiskami: Kristine Arnold i Janis Gili. Janis przeniosła się do Nashville z małżonkiem Vince’em Gillem, który z czasem stał się jednym z najciekawszych wykonawców „nowego country”. Zaprosiła do Nashville siostrę i po wygraniu prestiżowego konkursu młodych talentów obie zadebiutowały albumem Sweethearts Of The Rodeo.

Pochodzące z niego przebojowe single („Hey Don't Baby”) utorowały siostrom drogę do sławy. W rodzinnym duecie Kristine spełnia z reguły rolę pierwszej wokalistki, a Janis kompozytorki, choć repertuar obejmuje też cudze standardy („I Feel Fine”, „So Sad (To Watch Good Love Go Bad)"). Długa przerwa przed nagraniem albumu Sisters spowodowała pogłoski o konflikcie z Columbią, potwierdzone wydaniem późniejszych płyt przez Sugar Hill Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Doll Baby/Everywhere I Turn	Sweethearts of the Rodeo	05.1986	-	-	Columbia 05824	[written by T. Turner][produced by Steve Buckingham, Hank DeVito][21[6].Country Chart]
Since I Found You/Chosen Few	Sweethearts of the Rodeo	08.1986	-	-	Columbia 06166	[written by Radney Foster, Bill Lloyd][produced by Steve Buckingham][7[13].Country Chart]
Midnight Girl/Sunset Town/I Can't Resist	Sweethearts of the Rodeo	12.1986	-	-	Columbia 06525	[written by Don Schlitz][produced by Steve Buckingham][4[13].Country Chart]
Chains Of Gold/Gotta Get Away	Sweethearts of the Rodeo	04.1987	-	-	Columbia 07023	[written by Paul Kennerley][produced by Steve Buckingham][4[13].Country Chart]
Gotta Get Away/Since I Found You	Sweethearts of the Rodeo	10.1987	-	-	Columbia 07314	[written by Janis Oliver][produced by Steve Buckingham][10[10].Country Chart]
Satisfy You/One Time, One Night	Sweethearts of the Rodeo	04.1988	-	-	Columbia 07757	[written by Janis Oliver, Don Schlitz][produced by Steve Buckingham][5[12].Country Chart]
Blue To The Bone/You Never Talk Sweet	Sweethearts of the Rodeo	08.1988	-	-	Columbia 07985	[written by Michael Garvin, Bucky Jones][produced by Steve Buckingham][5[13].Country Chart]
I Feel Fine/Until I Stop Dancing	Sweethearts of the Rodeo	01.1989	-	-	Columbia 08504	[written by Lennon–McCartney][produced by Steve Buckingham][9[11].Country Chart]
If I Never See Midnight Again/Gone Again	Sweethearts of the Rodeo	05.1989	-	-	Columbia 68684	[written by Craig Bickhardt, Don Schlitz][produced by Steve Buckingham][39[1].Country Chart]
This Heart/So Sad (To Watch Good Love Go Bad)	Sweethearts of the Rodeo	03.1990	-	-	Columbia 73213	[written by Tim Mensy, Tony Haselden][produced by Steve Buckingham][25[6].Country Chart]

Sundays

Wykonujący indie-rock zespół założony w Londynie latem 1987 przez parę kompozytorów Davida Gavurina (ur. 4.04.1963 w Anglii; gitara) i Harriet Wheeler (ur. w czerwcu 1963 w Anglii; śpiew - poprzednio w grupie Jim Jiminee). Skład uzupełniła sekcja rytmiczna: Paul Brindley (ur. 6.11.1963 w Anglii; bas) i Patrick Hannin (ur. 4.03.1966 w Anglii; perkusja).

Ich estradowy debiut w Vertigo Club w Campden Town (dzielnica Londynu) w 1988 wywołał zainteresowanie prasy i przedstawicieli przemysłu nagraniowego. Muzyka Sundays łączyła gitarową subtelność Smiths z wokalną akrobatyką Cocteau Twins, a singlowy debiut "Can't Be Sure" trafił w styczniu 1989 na brytyjską Top 50. Sundays zamiast dyskontować przelotną popularność, pracowali przez rok nad albumem Reading, Writing, Arithmetic, który ku zaskoczeniu wszystkich dotarł do czwartego miejsca brytyjskich list bestsellerów.

Szybką karierę utrudniała wyjątkowa kompozytorska opieszałość dwójki liderów (gdy wytwórnia Rough Trade zaproponowała im wydanie singla z albumu, wykręcili się tłumaczeniem, że nie mają nic na jego drugą stronę). Drugi longplay ukazał się dopiero po dwóch latach wypełnionych trasami koncertowymi po Europie, Japonii i USA, gdzie magazyn "Rolling Stone" uznał ich za najciekawsze cudzoziemskie estradowe wydarzenie roku. Na studyjną absencję wpłynęły też finansowe nieporozumienia z wytwórnią, zakończone ostatecznie przejściem do Parlophonu w styczniu 1992.

Drugi album został przyjęty ciepło, ale zawiedziona brakiem towarzyszącego debiutowi aplauzu wytwórnia była zmuszona sięgnąć po stary materiał na reedycji z 1996.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can't Be Sure/I Kicked A Boy	Sundays	01.1989	45[5]	-	Rough Trade RTT 218	[written by David Gavurin, Harriet Wheeler][produced by The Sundays, Ray Shulman][1[8].Indie Chart]
Goodbye/Wild Horses	Sundays	09.1992	27[2]	11.Modern Rock	Parlophone R 6319	[written by David Gavurin, Harriet Wheeler][produced by Dave Anderson, Gavurin, Wheeler]
Summertime	Sundays	09.1997	15[9]	50[20].Airplay Chart	Parlophone CDRS 6475	[written by David Gavurin, Harriet Wheeler][produced by David Gavurin, Harriet Wheeler]
Cry	Sundays	11.1997	43[6]	-	Parlophone 8848892 1/2	[written by David Gavurin, Harriet Wheeler][produced by David Gavurin, Harriet Wheeler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reading, Writing and Arithmetic	Sundays	01.1990	4[8]	39[23]	Rough Trade ROUGH 148	[gold-US][silver-UK][produced by The Sundays, Ray Shulman]
Blind	Sundays	10.1992	15[3]	103[25]	Parlophone CDPCSD 121	[gold-US][produced by The Sundays, Dave Anderson]<
Static & Silence	Sundays	09.1997	10[17]	33[17]	Parlophone CDEST 2300	[silver-UK][produced by David Gavurin, Harriet Wheeler]

Benny & The Jets

Benny & The Jets. Popularny zespół z Newcastle, który powstał w latach 70-tych. Podpisali kontrakt z wytwórnią Copperfield, wydali kilka singli i album „Hey Rock n Roll”, które odniosły duży sukces w ich rodzinnym mieście. Zespół pojawił się w telewizji i grał z Sherbet, Dragon, Hush, Billy Thorpe, Stylus, TMG, Radio Birdman i wieloma innymi. W 1978 roku wydali singiel „I Can Do It” w wytwórni ATA.

Członkowie:
Steve Coburn (wokal, gitara), Bruce McIntyre (perkusja), Rick Pointon (wokal, bass),
Dennis Butler (wokal, gitara).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
We put the bomp [In the bomp bomp bomp]/Love Potion No.9	Benny and The Jets	06.1975	90[4]	-	Copperfield CS 101	[written by Mann, Goffin]
Hey rock'n'roll/Over And Over	Benny and The Jets	11.1975	86[9]	-	Copperfield CS 102	[written by Allured, Bartram, Deas, Challenger, Field, Gask, James, Oakes]
J.O.'K/Tobacco Road	Benny and The Jets	02.1977	87[7]	-	ATA K 6638	[written by Rick Pointon][produced by Benny And The Jets]
I can do it/Rock Won't Never Die	Benny and The Jets	01.1978	75[9]	-	ATA K 6994	[written by Bickerton, Waddington][produced by Rick Pointon]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Hey rock'n'roll	Benny and The Jets	03.1976	77[13]	-	Copperfield CLF 2002	-

Marc Benno

Właśc. Benny Darron, ur. 1.07.1947 r. w Dallas w stanie Teksas, USA. Debiutował w grupach garażowych (The Outcasts, White Tornados) w teksaskim mieście Austin.

W latach 1967-1968 był liderem zespołu The Nightcrawlers. Z Teksasu przeniósł się do Los Angeles, gdzie wraz z utalentowanym multiinstrumentalistą Leonem Russelem stworzył duet The Asylum Choir.

Psychodeliczny debiut przeszedł bez echa, a po odrzuceniu przez wytwórnię kolejnego materiału, drogi partnerów rozeszły się. Przed powrotem do Teksasu Benno zdążył zagrać na gitarze basowej na ostatnim nagranym z Jimem Morrisonem albumie Doorsów L.A. Woman.

Marc Benno od lat nadaje bluesowi, rock'n'rollowi i muzyce pop niepowtarzalny teksański smak. Piosenkarz/autor tekstów, który gra na gitarze i pianinie, Benno jest silną siłą stojącą za niektórymi z największych talentów rocka i bluesa, dzięki czemu brzmią jeszcze lepiej. Lista legend, z którymi pracował, obejmuje The Doors, Eric Clapton, Lightnin' Hopkins, Stevie Ray Vaughan, Bill Wyman, Georgie Fame, Rita Coolidge, Eddie Murphy, Leon Russell i wielu innych! W latach 60-tych, po występach w Dallas ze Stevem Millerem, Bozem Scaggsem, the Eagles, najpierw znanymi jako Felicity i The Moving Sidewalks, czyli ZZ Top, Benno udał się do Los Angeles, aby rozwijać swoją karierę. Dzięki temu znalazł się we właściwym miejscu we właściwym czasie! Marc Benno nagrał parę albumów z Leonem Russellem jako duet pod nazwą The Asylum Choir. Te nagrania są uważane przez magazyn Billboard za klasykę rocka. Benno został następnie wybrany do gry na gitarze na albumie psychodelicznego rocka The Doors. Sesje dotyczyły klasycznego LA Woman (1971), ostatniego LP grupy przed śmiercią Jima Morrisona. Benno nagrał cztery albumy dla A&M Records w Hollywood w latach 70-tych. Eric Clapton grał na gitarze w dwóch utworach z albumu Benno Lost in Austin z 1979 roku , nagranego w Londynie, wyprodukowanego przez Glyna Johnsa, który był znany z produkcji The Beatles i The Rolling Stones . Koncertował z Ritą Coolidge jako gitarzysta prowadzący i lider zespołu, otwierając The Byrds w Royal Albert Hall w Londynie! Po dwóch latach pełnienia funkcji lidera zespołu Lightnin' Hopkinsa i gitarzysty prowadzącego, Benno założył Marc Benno & The Nightcrawlers, otwierając koncerty w całej Ameryce dla Humble Pie i The J. Geils Band. Jednym z Crawlers był młody gitarzysta Stevie Ray Vaughan. Kariera Benno nabrała nieoczekiwanego rozpędu w 1985 roku, kiedy jego piosenka „Rock & Roll Me Again”, nagrana przez The System do filmu Gliniarz z Beverly Hills, zdobyła nagrodę Grammy za najlepszą kompozycję do ścieżki dźwiękowej do filmu!

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Look Inside The Asylum Choir	Leon Russell & Marc Benno	.1968	-	-	Smash SRS-67107	[Produced by Leon Russell & Marc Benno]
Asylum Choir II	Leon Russell & Marc Benno	12.1972	-	70[20]	Shelter 8910	[Produced by Leon Russell & Marc Benno]
Marc Benno	Marc Benno	.1970	-	-	A & M SP-4273	[Produced by David Anderle]
Minnows	Marc Benno	.1971	-	-	A & M SP-4303	[Produced by David Anderle]
Ambush	Marc Benno	09.1972	-	171[8]	A & M SP-4364	[Produced by David Anderle & Marc Benno]
Lost In Austin	Marc Benno	.1979	-	-	A & M SP-4767	[Produced by Glyn Johns]
Take It Back To Texas	Marc Benno	10.1990	-	-	Pony Canyon,PCCY-00158 [Jap]	[Produced by Marc Benno & Russell Whitaker]
Snake Charmer	Marc Benno	.1994	-	-	Provogue Music Productions PRD-70622	[Produced by Marc Benno]

Christina Perri

Christina Judith Perri (ur. 19 sierpnia 1986r w Filadelfii)- amerykańska wokalistka. W Stanach Zjednoczonych zaistniała w 2010 r. dzięki swojej piosence „Jar of Hearts”. która pojawiła się w programie So You Think You Can Dance emitowanym przez stację FOX. 26 października 2010 r. magazyn Rolling Stone nadał jej tytuł „Wykonawca Tygodnia”. 10 maja 2011 r. utwór „Jar of Hearts” został wykorzystany w serialu Glee (sezon 2, odcinek 20 „Prom Queen”), jak również w serialu Pretty Little Liars (sezon 2, odcinek 1 „It's alive”).

Perri jest pochodzenia włoskiego i polskiego. Dorastała w Benasalem (przedmieścia Filadelfii, Pensylwania) wraz ze swoim starszym bratem, Nickiem Perri, który uprzednio grał na gitarze z zespołami takimi jak Shinedown czy Silvertide oraz z muzykami: Perry Farrell i Matt Sorum. Uczęszczała do szkoły średniej Archbishop Ryan High School, którą ukończyła w 2004 r Już jako 16-latka uczyła się gry na gitarze, oglądając nagranie z Shannon Hoon z zespołu Blind Melon występującej na VH1. W 2011 r. w wywiadzie dla tygodnika Beatweek, Perri ujawniła, że jej drugie imię to Judith.

Perri przeprowadziła się do Los Angeles w dniu jej 21. urodzin. W tym samym roku wyszła za mąż i rozpoczęła produkcję teledysków. 18 miesięcy później rozwiodła się i pod koniec 2009 r. wróciła do Filadelfii; w tym czasie pisała słowa piosenki „Jar of Hearts”. Znów przeniosła się do Los Angeles; w dzień pracowała jako kelnerka w Melrose Cafe, a nocą nagrywała utwory.

Piosenka Perri „Jar of Hearts” pojawiła się w programie So You Think You Can Dance, w odcinku emitowanym 30 czerwca 2010 r. Został wykorzystany w występie Billy’ego Bell oraz Kathryn McCormick. Piosenkę tę zaproponowała choreografowi przyjaciółka wokalistki, Keltie Colleen. Perri i Colleen obserwowały show z widowni. Po emisji programu, singiel „Jar of Hearts” sprzedał się w 48 000 kopii cyfrowych, zadebiutował na liście Billboard Hot 100 jako #63 i osiągając #28 na liście Billboard Hot Digital Songs. W ciągu miesiąca sprzedano ponad 100 000 egzemplarzy. Następnie teledysk do „Jar of Hearts” znalazł się na liście 20 najlepszych teledysków telewizji VH1.

Niedługo później, Perri zadebiutowała w telewizji, wykonując 10 lipca 2010 r. piosenkę na żywo w programie The Early Show na stacji CBS, jak również 15 lipca 2010 r. w odcinku So You Think You Can Dance. 21 lipca 2010 r. piosenkarka podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Atlantic Records. Roadrunner Records będzie nadal promować „Jar of Hearts” w radio. Christina pojawiła się 29 lipca 2010 r. w Tonight Show with Jay Leno oraz 7 grudnia 2010 r. w Conan, gdzie zagrała „Jar of Hearts”.

Perri nagrała EP o nazwie Ocean Sessions Way, który został wydany w dniu 9 listopada 2010.

Debiutancki album wokalistki zatytułowany jest lovestrong. i został wydany 10 maja 2011 r. Nastąpiło to po wyprodukowaniu singla „Arms” 15 marca.

8 listopada 2011 roku został wydany soundtrack do filmu Saga „Zmierzch”: Przed świtem, na którym znalazła się piosenka Perri pod tytułem „A Thousand Years”. Do piosenki został nakręcony także teledysk.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jar of Hearts	Christina Perri	07.2010	4[88]	17[31]	Atlantic USAT 21001508	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Christina Perri/Drew Lawrence/Barrett Yeretsian][produced by Barrett Yeretsian]
Arms	Christina Perri	04.2011	-	94[2]	Atlantic	[platinum-US][written by Christina Perri/David Hodges][produced by Joe Chiccarelli]
The Lonely	Christina Perri	04.2011	-	102[1]	Atlantic	[written by Christina Perri, David Hodges]
A Thousand Years	Christina Perri	11.2011	11[82]	31[26]	Atlantic USAT 21102141	[8x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Christina Perri/David Hodges][produced by David Hodges]
A Thousand Years, Pt. 2	Christina Perri Feat. Steve Kazee	12.2012	-	53[3]	Atlantic	[gold-US][written by Christina Perri/David Hodges][produced by David Hodges]
Human	Christina Perri	03.2014	14[12]	31[20]	Atlantic USAT 21304202	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Christina Perri ,Martin Johnson][produced by Martin Johnson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Ocean Way Sessions EP.	Christina Perri	11.2010	-	144[1]	Atlantic 526228 [US]
Lovestrong	Christina Perri	08.2011	9[49]	4[48]	Atlantic 7567889945	[platinum-US][gold-UK][produced by Christina Perri/Barrett Yeretsian/Greg Kurstin/David Hodges/Drew Lawrence/John Anderson/Nick Perri]
A Very Merry Perri Christmas EP.	Christina Perri	11.2012	142[1]	98[2]	Atlantic 531385 [US]	[produced by David Hodges]
Head or Heart	Christina Perri	04.2014	4[10]	4[48]	Atlantic 7567867374	[gold-US][produced by Martin Johnson, Jake Gosling ,John Hill, Butch Walker, Jack Antonoff]

Maejor

Brandon Michael Green (ur. 23 lipca 1988r), lepiej znany pod pseudonimem Maejor (wcześniej Bei Maejor, a później Maejor Ali ), to amerykański producent muzyczny , raper ,wokalista i autor tekstów z Detroit , Michigan . Maejor napisał i wyprodukował piosenki dla kilku wybitnych artystów z branży muzycznej i jest połową duetu EDM AREA21 obok holenderskiego DJ Martina Garrixa .

W 2013 roku Green na krótko podpisał kontrakt z Def Jam Recordings i wydał przełomowy singiel jako solowy artysta „ Lolly ”, w którym wystąpili Juicy J i długoletni współpracownik Justin Bieber . Piosenka osiągnęła  19 pozycję na liście Billboard Hot 100 . Poza produkcją muzyki do krajowych kampanii, w tym Pepsi i Boston Celtics , Maejor napisał także ścieżki dźwiękowe do filmów Bratz: The Movie (2007), The Princess and the Frog (2009) i Think Like a Man (2012). Jest także producentem muzyki do gier wideo, w tym NBA 2K i FIFA .

Maejor urodził się Brandon Green 23 lipca 1988 r.  Maejor ukończył University of Michigan , Ann Arbor w 2008 r. Natychmiast po ukończeniu studiów przeniósł się do Atlanty i dołączył do zespołu produkcyjnego Ne-Yo . Maejor wydał swój pierwszy mixtape Upside Down , w którym wystąpili Keri Hilson , Trey Songz , Drake i T-Pain . Pożyczył także swoje umiejętności wokalne i produkcyjne przy oficjalnym remiksie „ Ride ” Ciary z André 3000 i Ludacrisem .

Maejor otrzymał swoją pierwszą złotą plakietkę za produkcję na albumie Bun B Trill z 2005 roku, podczas gdy nadal studiował na University of Michigan w Ann Arbor. W 2010 roku Maejor był nominowany do nagrody Grammy za pracę nad albumem Trey Songz Passion, Pain & Pleasure , a ponownie w 2011 roku za album Moniki , Still Standing . W 2012 roku Maejor wyprodukował dwa utwory z albumu Justina Biebera , Believe , a także singiel „ Say Somethin ” Austin Mahone . Singiel Maejora „ Lights Down Low ” został wykorzystany jako oficjalna ścieżka dźwiękowa w NBA Playoffs dla Boston Celtics . Wyprodukował także ogólnopolską kampanię reklamową dla Pepsi w 2010 i 2013 roku. W 2013 roku ponownie współpracował z Justinem Bieberem, produkując swój singiel „ Heartbreaker ”. W 2013 roku Maejor wydał także singiel zatytułowany „ Lolly ” z udziałem Juicy J. „Lolly”, który osiągnął   19 miejsce na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 . Nadal produkuje i pisze dla najlepszych artystów w branży, w tym 3 piosenki i nominacje do Grammy na pierwszym na świecie albumie Justina Biebera „ Purpose” .

W 2017 roku Maejor napisał   i wystąpił na Vai Malandra, która została oficjalnie wydana na całym świecie sprzedawcom internetowym i serwisom streamingowym 18 grudnia 2017 r. „Vai Malandra” miał ponad 1 milion odtworzeń na Spotify pierwszego dnia premiery i pobił rekord za większość strumieni otrzymanych w ciągu jednego dnia w Brazylii - prowadzony wcześniej przez Taylor Swift „ Look What You Made Me Do ”.  Drugiego dnia wydania piosenka została odtworzona ponad 2 miliony razy, przewyższając rekord najpopularniejszej piosenki w ciągu jednego dnia w Brazylii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Trouble	Maejor featuring J. Cole	11.2011	-	-	Jive	[written by Brandon Green, Jermaine Cole][produced by Maejor][34[20].R&B Chart]
Lights Down Low	Maejor featuring Waka Flocka Flame	07.2012	-	-	RCA	[written by Brandon Green,Juaquin Malphurs][produced by Bei Maejor][68[20].R&B Chart]
Lolly	Maejor featuring Juicy J and Justin Bieber	09.2013	56[2]	19[4]	Def Jam USUM 71311708	[written by Jordan Houston, Brandon Green ,Tony Scales, Justin Bieber ,Robert Williams, Ronald M. Ferebee, Jr., Brandon Bell][produced by Maejor, Young Yonny, Kyren Eaddy, Chef Tone][5[18].R&B Chart]