i promotorem płyt, który odegrał ważną rolę w ugruntowaniu popularności rock and rolla w latach 50-tych XX wieku, nagrywając i promując wiele zespołów i płyt, które przemawiały do młodych ludzi bez względu na rasę. Wśród artystów, których odkrył, byli Crows, Frankie Lymon and the Teenagers oraz Little Anthony and the Imperials. Założył (lub pomógł założyć) wiele wytwórni płytowych, w tym Tico, Rama, Gee, Roulette, End, Gone i Red Bird. Mówiono o nim, że „odkrył więcej talentów, zarówno przed mikrofonem, jak i za kulisami, niż większość producentów jest w stanie nagrać przez całe życie. Co więcej, w ciągu kolejnych dekad znaczna część muzyki nagranej i wydanej przez Goldnera zachowała zadziwiający urok dla pokoleń słuchaczy”.[
Goldner urodził się w żydowskiej rodzinie w 1918 roku. Jego matka, Rose, pochodziła z Polski, a ojciec, Adolph, pochodził z Austrii. On i jego dwie siostry dorastali w dzielnicy Turtle Bay we wschodniej części Nowego Jorku i uczęszczał do liceum Stuyvesant. Jeszcze w szkole pracował w weekendy jako kelner w hotelu Shelton, gdzie jego ojciec również pracował, zajmując się nabywaniem umeblowanych kamienic. Później Goldner pracował w branży odzieżowej, a następnie otworzył sieć sal tanecznych w Nowym Jorku i New Jersey.
Kluby taneczne Goldnera rozkwitły pod koniec lat 40-tych XX wieku, w okresie mody na muzykę latynoską, którą Goldner uwielbiał. W 1948 roku założył swoją pierwszą wytwórnię płytową, Tico Records, której nazwa pochodzi od piosenki „Tico-Tico”. Firma nagrywała i dystrybuowała muzykę takich artystów jak Tito Puente, Joe Loco i Machito, stając się najważniejszą wytwórnią muzyki latynoskiej i przyczyniając się do integracji muzyki z głównym nurtem popu, zwłaszcza poprzez muzykę mambo. Widząc, że jego kluby odwiedza coraz więcej afroamerykańskich bywalców, Goldner postanowił w 1953 roku założyć nową wytwórnię Rama, która nagrywała jazz, zespoły wokalne i muzykę R&B. Jednym z jego pierwszych albumów wydanych dla tej wytwórni był „Gee” zespołu The Crows. Płyta wkrótce znalazła się na szczycie listy przebojów R&B, ale - ku zaskoczeniu Goldnera i innych - została również kupiona przez białych nastolatków, którzy coraz częściej słuchali dotychczas „czarnych” stacji radiowych, i osiągnęła 14. miejsce na liście przebojów pop.
Ten sukces, jako „pierwszego singla R&B, którego znaczną część sprzedaży i sukcesów na listach przebojów zapewniły zakupy białych nastolatków”, sprawił, że niektórzy określają go mianem „pierwszej płyty rock and rollowej”. Ponieważ stacje radiowe odtwarzały tylko kilka płyt każdej wytwórni, Goldner założył również Gee Records i od razu odniósł sukces z zespołem Cleftones. Zatrudnił również Richarda Barretta, wokalistę innej grupy doo-wop, Valentines, jako swojego asystenta produkcji. Pracowali głównie w studiu nagraniowym Bell na Manhattanie. Chociaż Goldner nie umiał czytać nut, miał słuch do rock and rolla i pełnił funkcję producenta większości nagrań dla swoich wytwórni. Jerry Leiber powiedział, że miał gust czternastolatki i że jeśli chodzi o sprzedaż i promocję, Goldner był mistrzem. Promując swoje płyty, czasami dawał napiwki lub płacił DJ-om w stacjach radiowych, aby promować płyty swoich wytwórni. Ta praktyka, znana jako payola, była szeroko rozpowszechniona. Według jednego ze źródeł: „W studiu Goldner i jego prawa ręka, Richard Barrett… mieli wielopłaszczyznowe zadania: znaleźć odpowiednią tonację i „groove” do utworu; współpracować z muzykami w celu stworzenia „głównej” aranżacji; zachęcać i kontrolować młodych, często niedoświadczonych wokalistów podczas ich pierwszych wizyt w studiu nagraniowym; nadzorować równowagę wokalną, ustawiając wokalistów w odpowiedniej odległości od mikrofonu; bacznie obserwować czas (sesje tradycyjnie trwały trzy godziny, po których zaczynała się dogrywka); i, co najważniejsze, rozpoznawać magiczne „najlepsze ujęcie”, które ostatecznie trafiało do nastolatków kupujących płyty”.
Goldner podpisał kontrakt i nagrał Frankie Lymon and the Teenagers, którego piosenka „Why Do Fools Fall in Love” również stała się hitem na początku 1956 roku, tym razem odnosząc międzynarodowy sukces.Do tego czasu Goldner - który był nałogowym hazardzistą i często musiał spłacać swoje długi - sprzedał połowę swoich udziałów w wytwórniach Tico, Rama i Gee Joe Kolsky’emu, współpracownikowi właściciela klubu i dystrybutora szaf grających Morrisa Levy’ego, który podobno miał powiązania z mafią. Goldner założył również wytwórnię Luniverse z Billem Buchananem i Dickiem Goodmanem, aby wydawać nowatorskie płyty.
W 1956 roku jej debiutancki album, „The Flying Saucer”, zapoczątkował ideę płyt typu „break-in” lub „mashup”, zawierających fragmenty popularnych piosenek przeplatane mówionym komentarzem „aktualnościowym”, i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy. W styczniu 1957 roku Goldner, Kolsky i Levy założyli Roulette Records, ale wkrótce potem Goldner sprzedał Levy'emu swoje udziały w firmie, a także pozostałe udziały w Tico, Rama i Gee. W ich miejsce założył dwie kolejne wytwórnie, End i Gone, obie dystrybuowane przez organizację Roulette Morrisa Levy'ego.
Obie wytwórnie dostarczyły hitów zespołom doo-wop. Wytwórnia End odniosła sukces dzięki utworom „He's Gone” i „Maybe” zespołu Chantels; „Tears on My Pillow” Little Anthony and the Imperials; a w 1959 roku „I Only Have Eyes For You” zespołu Flamingos. Pierwszy utwór wydany przez Gone, „Don't Ask Me To Be Lonely” zespołu Dubs, również okazał się hitem, a wytwórnia miała kolejne przeboje z Ralem Donnerem. Goldner nagrał również dla Gone utwory Isley Brothers, Four Seasons i Johnny'ego Riversa.
W 1958 roku Goldner zatrudnił młodego Artiego Rippa (który później założył własne wytwórnie płytowe i jako pierwszy podpisał kontrakt z Billym Joelem i był jego producentem solowym) jako swojego „gofera”. Goldner nauczył Rippa zasad tworzenia i dystrybucji muzyki, w tym struktury kontraktu płytowego, obsługi studia i emisji płyty w radiu.Na początku lat 60-tych Goldner sprzedał swoje wytwórnie End and Gone Levy'emu i przez pewien czas pracował jako producent muzyczny w Roulette.
W 1960 roku Goldner założył w Nowym Jorku wytwórnię Goldisc Records. Wytwórnia miała wielu znanych artystów, w tym Ivory Joe Huntera, Little Richarda i grupę wokalną The Temptations. Po pewnych sukcesach na początku lat 60-tych, wytwórnia w 1964 roku napotkała trudności finansowe i w kolejnych latach popadła w stan uśpienia. Jej aktywa zostały przejęte przez Timeless Entertainment w 1978 roku. Pod nowym kierownictwem Goldisc wznowił setki płyt winylowych z lat 50. i 60-tych XX wieku.
Ostatnia odnosząca sukcesy wytwórnia Goldnera, Red Bird Records (która miała spółkę zależną Blue Cat Records), została w rzeczywistości założona przez Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera. Goldner został wspólnikiem w firmie, promując wydawnictwa Red Bird, podczas gdy Leiber i Stoller zajmowali się produkcją. Firma odniosła sukces, produkując przeboje dla Dixie Cups, Shangri-Las i Ad-Libs. Jednak wytwórnia przetrwała zaledwie dwa lata, ponieważ Leiber i Stoller chcieli wycofać się z branży płytowej, albo z powodu różnic twórczych, albo gdy długi hazardowe Goldnera ponownie doprowadziły do zaangażowania Morrisa Levy'ego. Po nieudanej próbie połączenia wytwórni z Atlantic Records, Leiber i Stoller sprzedali swoje udziały w Red Bird Records Goldnerowi w 1966 roku za 1 dolara. W tym czasie niekontrolowany nałóg hazardowy Goldnera sprawił, że wytwórnia znalazła się pod kontrolą mafii.
Ostatnim przedsięwzięciem Goldnera było założenie krótko istniejącej wytwórni Firebird na początku 1970 roku.
Śmierć Goldner zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1970 roku w wieku 52 lat.
| Kompozycje George Goldnera na listach przebojów [with Frankie Lymon, Herman Santiago] 02/1956 Why Do Fools Fall in Love Frankie Lymon & the Teenagers 6.US/1.UK 02/1956 Why Do Fools Fall in Love The Diamonds 12.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gale Storm 9.US 03/1956 Why Do Fools Fall in Love? Gloria Mann 59.US 08/1956 Why Do Fools Fall in Love Alma Cogan 25.UK 09/1967 Why Do Fools Fall in Love The Happenings 41.US 05/1972 Why Do Fools Fall in Love Ponderosa Twins 102.US 02/1973 Why Do Fools Fall in Love Summer Wine 103.US 10/1980 Why Do Fools Fall in Love Joni Mitchell 102.US 10/1981 Why Do Fools Fall in Love? Diana Ross 7.US/4.UK [with Morris Levy, Richard Barrett] 04/1956 I Want You to Be My Girl Frankie Lymon & the Teenagers 13.US 10/1956 The ABC's of Love Frankie Lymon & the Teenagers 77.US [with Herb Cox] 04/1956 Little Girl of Mine The Cleftones 57.US [solo] 03/1957 I'm Not a Juvenile Delinquent Frankie Lymon & the Teenagers 12.UK 03/1958 Every Night (I Pray) The Chantels 39.US 09/1969 Luna Trip Dickie Goodman 95.US [with Richard Barrett, Arlene Smith] 01/1958 Maybe The Chantels 15.US 12/1964 Maybe The Shangri-Las 94.US 04/1970 Maybe Janis Joplin 110.US 06/1970 Maybe The Three Degrees 29.US [with Arlene Smith] 03/1958 The Plea The Jesters 74.US [with Sonny Norton] 06/1958 I Love You So The Chantels 42.US [with Richard Barrett] 01/1965 I Want You to Be My Boy The Exciters 98.US [with Dickie Goodman] 05/1966 Batman & His Grandmother Dickie Goodman 70.US 06/1969 On Campus Dickie Goodman 45.US |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz