Mudhoney

Mudhoney to pochodząca ze Seattle formacja grająca alternatywny rock, przez większość kariery związana z legendarną wytwórnią Sub Pop. Choć kapela nie osiągnęła większego sukcesu komercyjnego, miała silny wpływ na muzykę przełomu lat 80. i 90., i uchodzi za jednego z prekursorów grunge'u.

Do inspiracji twórczością zespołu przyznawał się m.in. Kurt Cobain, lider Nirvany. Grupa nieprzerwanie funkcjonuje od 1988 roku i do 2010 roku zrealizowała osiem albumów studyjnych.

Choć dzisiaj Mudhoney w niektórych kręgach cieszy się prawdziwie kultowym statusem, wszystko tak naprawdę zaczęło się od żartu. Pod koniec lat 70. mieszkający na przedmieściach Seattle, Mark McLaughlin (który później przyjmie pseudonim Mark Arm), założył wraz z kilkoma kumplami szkolny zespół Mr. Epp and the Calculations. Słowo zespół może nie najlepiej oddaje jego charakter, bo za pierwszy oficjalny występ podaje się chóralne odśpiewanie podczas jednej z lekcji piosenki "Got to Give It Up" Marvina Gaye'a. Prawdziwy sceniczny debiut kapela zaliczyła dopiero trzy lata po powstaniu, wcześniej, jej działalność opierała się głównie na dyskutowaniu o muzyce i tworzeniu plakatów reklamujących koncerty, które nigdy nie miały się odbyć. Z czasem wszystko zaczęło nabierać jednak bardziej poważnego charakteru - w 1982 roku grupa zrealizowała pierwszą EP-kę, rok później jej skład poszerzył drugi gitarzysta, Steve Turner.

Mr. Epp and the Calculations dla Marka i Steve'a nie spełniało jednak do końca ich oczekiwań, dlatego w 1984 roku rozwiązali formację i na jej gruzach w tym samym roku powołali nową - Green River, której skład zasilali także m.in. basista Jeff Ament oraz drugi gitarzysta Stone Gossard (obydwaj, kilka lat później zostaną współzałożycielami Pearl Jam). Już rok później kapela zrealizowała pierwszą EP-kę "Come on Down" (którą z perspektywy czasu można uznać za jedno z pierwszych grunge'owych wydawnictw w historii), udało jej się zagrać kilka znaczących koncertów, m.in. u boku ikony ówczesnej alternatywy, Dead Kennedys. Odmienne wizje artystyczne, sprawiły jednak, że w 1987 roku drogi tworzących Green River muzyków rozeszły się. Turner i Arm także i tym razem nie zamierzali kończyć współpracy, ponownie zabrali się więc za kompletowanie nowego zespołu.

Do składu duet szybko pozyskał perkusistę Dana Petersa - do pełni szczęścia muzycy potrzebowali jedynie basisty. Tak się akurat złożyło, iż Matt Lukin w tym samym czasie rozstał się z The Melvins, dlatego zaproponowano mu współpracę. Na nazwę projektu obrano Mudhoney, którą zapożyczono z tytułu filmu Russa Meyera - nie za bardzo wiadomo, czym kierowali się muzycy w jej doborze, ponieważ żaden nie miał okazji zobaczyć tego obrazu. Wiadomo natomiast, co należało do największych inspiracji muzyków w tamtym czasie - formacje The Stooges, MC5, Alice Cooper, a nawet artyści jak Neil Young, niemniej pociągała ich także mniej mainstreamowa twórczość. - W drugiej połowie lat 80. w radiostacjach zarówno tych ogólnodostępnych jak i studenckich, kawałki formacji typu Sonic Youth stanowiły jedynie wyjątek od reguły, a nie regułę - tłumaczył Arm w rozmowie z Robinem Cookiem. - W tzw. alternatywnych radiostacjach w najlepszym wypadku leciało powiedzmy The Cure, The Cult, w mainstremowych natomiast można było usłyszeć to samo gówno, co w latach 70. plus powiedzmy Poison. Rock and roll, którego my szukaliśmy, nie był zatem praktycznie w ogóle grany, zdecydowaliśmy więc, że sami musimy się za niego zabrać.

Panowie swoje kolejne muzyczne dziecko zamierzali traktować bardzo poważnie - stwierdzili, iż najpierw będą spędzać wiele godzin na próbach zanim postanowią zaprezentować się przed publicznością. Po raz pierwszy zagrali na scenie w kwietniu 1988 roku. Kilka miesięcy później udało im się zaliczyć sesję w studiu, w której towarzyszył im producent Jack Endino. Dwie z zarejestrowanych wtedy piosenek: "Touch Me I'm Sick" oraz "Sweet Young Thing (Ain't Sweet No More)" spodobały się na tyle wytwórni Sub Pop, że postanowiła zrealizować je na 7-calowym singlu. Mała płytka spotkała się w Stanach Zjednoczonych sporym zainteresowaniem, dlatego label szybko uczynił Mudhoney swoim priorytetem (w 1988 roku na rynku ukazała się także EP-ka "Superfuzz Bigmuff").

Także w 1988 roku grupa zaczęła regularnie występować - na początku w Stanach Zjednoczonych, niewiele później po Europie, gdzie panowie rozpoczynali koncerty Sonic Youth. Reakcja - "Superfuzz Bigmuff" przedostało się w Wielkiej Brytanii do zestawień. W listopadzie 1989 roku na sklepowe półki powędrował natomiast pierwszy longplay, zatytułowany wyłącznie nazwą zespołu. To właśnie on wraz z wydanymi w tym samym czasie albumami "Bleach" Nirvany oraz "Louder Than Love" Soundgarden zapoczątkował modę na brzmienie ze Seattle, które niewiele później dorobiło się etykiety grunge. Muzycy Mudhoney wielokrotnie podkreślali jednak, że od samego początku postrzegali siebie przede wszystkim jako zespół punkrockowy. - W połowie lat 80., kiedy królował speed metal, bardzo różne kapele były nazywane punkowymi - czy rockandrollowe, jak The Replacements, czy zwariowane i psychodeliczne, jak Butthole Surfers - tłumaczył frontman w rozmowie z "Teraz Rockiem". - Punk rock był pojęciem bardzo szerokim i my tam pasowaliśmy (…) Dla mnie grunge to przymiotnik, słowo opisujące, a nie rzeczownik. Ja użyłbym słowa grungy mówiąc o brzmieniu, zachowaniu, nastawieniu do świata. To inne określenie na brud, szumowinę, czyli mam na myśli, brudne gitary i rynsztokowy tryb życia.

Choć Sub Pop zrobił bardzo dużo dla popularyzacji sceny ze Seattle, nigdy nie był labelem gwarantującym krociowe zyski czy poważną dystrybucję. Stąd wiele zespołów, z czasem porzuciło wytwórnię, na rzecz większych i dużo bardziej lukratywnych kontraktów (wymieniając tylko Nirvanę, która po przejściu do Geffen wydała longplay "Nevermind", który stał się jednym z największych przebojów lat 90.). Po tym jak zarówno pierwszy, jak i drugi krążek Mudhoney "Every Good Boy Deserves Fudge" spisały się słabo na rynku, formacja także postanowiła zmienić wydawcę (wybór padł na Reprise Records). Transfer nie wpłynął jednak znacząco na pozycję formacji na świecie, bo o ile w pierwszej połowie lat 90. Pearl Jam, Nirvana czy Soundgarden wprost ścigały się ze sobą na listach przebojów, to twórczość Mudhoney nigdy nie przebiła się na stałe do mainstreamu (pomimo cieszących się dużą renomą koncertów grupy). Debiut pod skrzydłami Reprise, "Piece of Cake" (1992), przedostał się wprawdzie do notowania "Billboardu", ale dotarł tam tylko do 189. pozycji. Jeszcze cięższe czasy nastały dla grupy po śmierci lidera Nirvany, Kurta Cobaina, która poniekąd zapoczątkowała schyłek ery grunge'u. - Po tym jak Kurt strzelił sobie w łeb, duża część prasy, szczególnie brytyjska, była wprost zła, że nadal chcemy grać - opowiadał na łamach magazynu "Mojo" Arm. - Otrzymywaliśmy wtedy najgorsze recenzje w całej karierze. Atakowano nas głównie za to, że dalej istnieliśmy. Członkowie formacji nigdy jednak nie czuli się jakoś szczególnie pokrzywdzeni i nie zazdrościli popularności innym kolegom ze Seattle. - Kiedy Mudhoney powstało, miałem 26 lat i na tyle dużą świadomość historii rynku muzycznego, żeby wiedzieć, iż ogromna większość kapel, które uważałem za wielkie, nie odniosła sukcesu komercyjnego - dodał frontman.

Do końca lat 90. formacja zrealizowała jeszcze dwa albumy studyjne - "My Brother the Cow" (1995), na którym artyści postanowili nieco unowocześnić swoje dotychczasowe brzmienie oraz "Tomorrow Hit Today" (1998), mocno przesiąknięty bluesowo-rockowymi wpływami. Obydwa krążki uchodzą za jedne z najmocniejszych punktów w dyskografii Amerykanów, jednak ponieważ ich sprzedaż nie szła w parze z oczekiwaniami ludzi z wytwórni, Reprise ostatecznie rozwiązało kontrakt z zespołem. Na tym jednak zmiany się nie skończyły, bo wkrótce potem z formacją postanowił rozstać się Lukin. Za jego odejściem nie kryła się żadna mniej lub bardziej przykra historia - basista z czasem zwyczajnie stracił zainteresowanie muzyką (od tamtej pory, poza powrotem na kilka okazjonalnych koncertów, Matt zajmuje się... stolarką). Koledzy rozumieli jego decyzję, nie zamierzali jednak schodzić z obranej przez siebie kilkanaście lat temu drogi. - Matt wycofał się po dwunastu latach, ale doszliśmy do wniosku, iż jest bezsensem zmienianie nazwy, skoro wszyscy pozostali członkowie dalej chcieli grać razem - tłumaczył wokalista pismu "Designer Magazine". - Zrodziłoby to sporo problemów, wiele osób z tego powodu oczekiwałoby od nas czegoś innego. Poza tym, ciągle musielibyśmy tłumaczyć, dlaczego zmieniliśmy nazwę. Ostatecznie, miejsce Lukina w zespole zajął Guy Maddison. W 2002 roku w sklepach pojawił się nowy album grupy "Since We've Become Translucent", będący dla niej powrotem pod skrzydła macierzystej wytwórni, Sub Pop. Longplay zaskakiwał wygładzonym i bardziej tradycyjnie rockowym brzmieniem, zebrał jednak wiele pozytywnych recenzji w mediach. - "Since We've Become Translucent" nie zawsze jest tym, z czym kojarzy nam się Mudhoney, ale album z pewnością nie odstaje na tle dotychczasowego dorobku grupy - pisał Mark Deming z serwisu All Music. - Pokazuje też, że grupa wciąż ma także kilka sztuczek w zanadrzu. Miło, że powróciliście panowie. Wydaniu dzieła towarzyszyła pokaźnych rozmiarów trasa koncertowa, obejmująca zasięgiem kraje Ameryki Południowej.

Na kolejne dzieło, Amerykanie kazali czekać fanom do 2006 roku, kiedy w sprzedaży pojawiła się płyta "Under a Billion Suns". Pod względem brzmieniowym, grupa kontynuowała na nim bardziej komercyjny kierunek zapoczątkowany na poprzedniku, pojawiło się jednak także kilka elementów mogących zaskakiwać, m.in. saksofony, trąbki (obydwa instrumenty były wprawdzie używane przez artystów wcześniej, ale nigdy nie w takiej ilości), muzycy skorzystali także z pomocy żeńskiego chórku. Kolejnym novum było pojawienie się tekstów o społeczno-politycznym charakterze, twórcy zapewniali jednak, że należy je raczej traktować bardziej jako coś w rodzaju żartu.

Do końca pierwszego dziesięciolecia obecnego stulecia formacja zrealizowała jeszcze jeden longplay, "The Lucky Ones" (2008). Płyta miała zdecydowanie surowszy i bardziej drapieżny charakter od kilku poprzednich wydawnictw zespołu. - Jest mało prawdopodobne, aby "The Lucky Ones" przysporzyło nowych fanów Mudhoney, a szkoda, bo to jeden z najlepszych krążków w ich karierze - pisał o płycie recenzent serwisu Musicomh.com. - Ten album pokazuje jak należy grać garażowy rock, a nikt nie robi tego tak, jak Mudhoney. W trakcie promocji "The Lucky Ones" kapela po raz pierwszy zawitała do naszego kraju - 16 października 2009 roku panowie zagrali w warszawskim klubie Proxima.

Grupa z powodzeniem kontynuuje działalność do dzisiaj. We wrześniu 2010 roku formacja wystąpiła na festiwalu ATP New York 2010, gdzie zaprezentowała w całości materiał z "Superfuzz Bigmuff" (dwa lata wcześniej Sub Pop wydał specjalną reedycję EP-ki uzupełnioną o dodatkowy materiał). W 2011 roku zespół ruszył natomiast w trasę u boku Pearl Jam, które obchodziło 20-lecie wydania debiutanckiego albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Touch me i' m sick/Sweet young thing ain' t sweet no more	Mudhoney	08.1988	-	-	Sub Pop SP 18	[written by M. Arm, S. Turner, D. Peters, M. Lukin][produced by Jack Endino, Mudhoney]
Superfuzz Bigmuff EP.	Mudhoney	10.1988	-	-	Sub Pop SP 21	[produced by Jack Endino]
You got it [Keep it outta my face]/Burn it clean/Need	Mudhoney	06.1989	-	-	Sub Pop SP 33	[written by M. Arm, S. Turner, D. Peters, M. Lukin]
This gift/Baby help me forget/Revolution	Mudhoney	10.1989	-	-	Sub Pop SP 44	[written by Mudhoney][produced by Jack Endino]
You' re gone/Thorn/You make me die	Mudhoney	06.1990	-	-	Sub Pop SP 63	[written by Mudhoney]
Let it slide/Ounce of deception	Mudhoney	07.1991	60[1]	-	Sub Pop SP 95	[written by Mudhoney]
You stupid asshole	Mudhoney	.1991	-	-	Empty MT 166	[written by M. Saunders]
Suck you dry/Deception pass	Mudhoney	10.1992	65[1]	-	Warner W 0137 [UK]	[written by Mudhoney][produced by Conrad Uno, Mudhoney]
Bliding sun/Deception pass/King sandbox/Baby o baby	Mudhoney	01.1993	-	-	Reprise 4074	[written by Mudhoney][produced by Conrad Uno, Mudhoney]
Into your schtik/You give me the creeps	Mudhoney	04.1995	-	-	Super Electro SE 708	[written by Mudhoney]
Generation spokesmodel/Not going down that road again	Mudhoney	05.1995	161[1]	-	Reprise W 0292
Butterfly Stroke/Editions Of You	Mudhoney	11.1999	-	-	Sub Pop SP 484	[written by Mudhoney]
Sonic Infusion/Long Way To Go	Mudhoney	09.2002	-	-	Sub Pop SP 603	[written by Mudhoney]
It Is Us/Dig Those Trenches	Mudhoney	05.2006	-	-	Sub Pop SP 716

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mudhoney	Mudhoney	10.1989	-	-	Sub Pop SP 44	[produced by Mudhoney]
Every good boy deserves	Mudhoney	08.1991	34[2]	-	Sub Pop SP 160	[produced by Conrad Uno]
Piece of cake	Mudhoney	10.1992	39[2]	189[1]	Reprise 9362450902 [UK]	[produced by Conrad Uno]
My brother the cow	Mudhoney	03.1995	70[2]	-	Reprise 9362458402 [UK]	[produced by Jack Endino,Mudhoney]

Teddy Pendergrass

Właśc. Theodore Pendergrass, ur. 26.03.1950 r. w Filadelfii w stanie Pennsylwania. W 1969 r. dołączył do formacji Harold Melvin And The Blue Notes, gdy jej członkowie zaprosili zespół Pendergrassa, The Cadillacs, by występował z nimi jako grupa towarzysząca. Zasiadając początkowo na stołku perkusisty, w ciągu roku Teddy podjął się również roli wokalisty. Jego pełna pasji interpretacja nadała nowy wymiar utworom takim jak "I Miss You" i "If You Don't Know Me By Now". Nieporozumienia z Melvinem doprowadziły do ostatecznego rozstania z zespołem.
W 1976 r. Pendergrass rozpoczął udaną karierę solową, pozostając pod opiekuńczymi skrzydłami wytwórni Philadelphia International. Jego umiejętności w pełni dawały o sobie znać w wolniejszych utworach, które okazały się wręcz idealne dla zaprezentowania pełnego namiętnej pasji wokalu Teddy'ego. Dzięki niemu właśnie zaskarbił sobie uwielbienie zwłaszcza żeńskiej części publiczności. Utwory "The Whole Town's Laughing At Me" (z 1977 r.), "Close The Door" (z 1978 r.) i "Turn Off The Lights" (z 1979 r.) należą do najlepszych spośród jego wczesnych nagrań.
Nawet jeśli nagrywane później kompozycje zmierzały w kierunku bardziej wygładzonym, Pendergrass wciąż potrafił rejestrować pełne ognia utwory, wśród których do najlepszych zaliczyć należy doskonałą interpretację klasyka spółki Womack And Womack "Love TKO".
W 1982 r. życie wokalisty uległo dramatycznej zmianie, gdy ciężki wypadek samochodowy pozostawił go przykutego do wózka inwalidzkiego. Głos jednak pozostał ten sam po wielu miesiącach fizycznej i psychicznej terapii Teddy wznowił nagrania. Na singlu "Hold Me" (z 1984 r.), pierwszym nagranym dla nowej wytwórni Asylum, gościnnie zaśpiewała Whitney Houston, a kolejne sukcesy przyniosły wokaliście utwory "Love 42" (z 1986 r.) i "Joy" (z 1988 r.).

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Don't Love You Anymore / Somebody Told Me	Teddy Pendergrass	05.1977	-	41[14]	Philadelphia Int. 3622	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][5[17].R&B Chart]
The Whole Town's Laughing At Me/And If I Had	Teddy Pendergrass	05.1977	44[3]	102[12]	Philadelphia Int. 3633	[written by S. Marshall, T. Wortham][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][16[16].R&B Chart]
Close the Door / Get Up, Get Down, Get Funky, Get Loose UK side B:Only you	Teddy Pendergrass	07.1978	41[6]	25[13]	Philadelphia Int. 3648	[gold][written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][1[2][19].R&B Chart]
Only You / It Don't Hurt Now	Teddy Pendergrass	01.1979	-	106[2]	Philadelphia Int. 3657	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][22[11].R&B Chart]
Turn Off the Lights / If You Know Like I Know	Teddy Pendergrass	07.1979	-	48[6]	Philadelphia Int. 3696	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][2[20].R&B Chart]
Come Go With Me / Do Me	Teddy Pendergrass	09.1979	-	-	Philadelphia Int. 3717	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by John Usry][14[10].R&B Chart]
Shout and Scream /Close the Door	Teddy Pendergrass	12.1979	-	-	Philadelphia Int. 3733	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble, Leon Hugg][21[10].R&B Chart]
It's You I Love / Where Did All the Lovin' Go	Teddy Pendergrass	03.1980	-	-	Philadelphia Int. 3742	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][44[9].R&B Chart]
Can't We Try? / This Gift of Life	Teddy Pendergrass	08.1980	-	52[12]	Philadelphia Int. 3107	[written by K. Hirsch , R. Miller][produced by John R. Faith , Teddy Pendergrass ][piosenka z filmu "Roadie"][3.R&B Chart]
Love T.K.O. / I Just Called to Say	Teddy Pendergrass	11.1980	-	44[13]	Philadelphia Int. 3116	[written by G. Nobel][produced by Cynthia Biggs ][2[18].R&B Chart]
Two Hearts	Stephanie Mills feat Teddy Pendergrass	05.1981	49[5]	40[13]	20th Century 2492	[written by Mtume , Lucas , Tawatha][produced by Reggie Lucas,James Mtume][3[19].R&B Chart]
I Can't Live Without Your Love / You Must Live On	Teddy Pendergrass	09.1981	-	103[5]	Philadelphia Int. 02462	[written by L. A. Huff, C. Womack][produced by Leon A. Huff][10[16].R&B Chart]
You're My Latest, My Greatest Inspiration / Keep on Lovin' Me	Teddy Pendergrass	01.1982	-	43[11]	Philadelphia Int. 02619	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][4[17].R&B Chart]
This Gift of Life / Nine Times Out of Ten	Teddy Pendergrass	05.1982	-	-	Philadelphia Int. 02856	[written by Leon Huff,Kenny Gamble][produced by Kenneth Gamble And Leon Huff][31[10].R&B Chart]
I Can't Win for Losing / Don't Leave Me Out Along the Road	Teddy Pendergrass	10.1982	-	-	Philadelphia Int. 03284	[written by G. McFadden, J. Whitehead, V. Carstarphen][produced by Victor Carstarphen, Gene McFadden, John Whitehead][32[10].R&B Chart]
I Want My Baby Back/Life Is For The Living	Teddy Pendergrass	01.1984	-	-	Philadelphia Int. 04302	[written by K. Gamble, C. Womack][produced by Kenneth Gamble, Cecil Womack][61[6].R&B Chart]
Hold Me / Love	Teddy Pendergrass with Whitney Houston	06.1984	44[5]	46[18]	Asylum 69 720	[written by Michael Masser,Linda Creed][produced by Michael Masser][5[16].R&B Chart]
You're My Choice Tonight (Choose Me)/So Sad The Song	Teddy Pendergrass	09.1984	-		Asylum 69696	[written by Luther Vandross, Marcus Miller][produced by Luther Vandross][15[15].R&B Chart]
Somewhere I Belong/Hot Love	Teddy Pendergrass	07.1985	-	-	Asylum 69628	[written by Marvin Hamlisch, Dean Pitchford][produced by Nile Rodgers][76[6].R&B Chart][piosenka z filmu "D.A.R.Y.L."]
Never Felt Like Dancin' / Love Emergency	Teddy Pendergrass	10.1985	-	-	Asylum 69 595	[written by D. Matkowsky, M. Seward][produced by Dennis Matkowsky, Bill Neale, Linda Creed][21[15].R&B Chart]
Love 4/2	Teddy Pendergrass	02.1986	-	-	Asylum 69 568	[written by T.Pendergrass, J. Carter, N. Lee][produced by Teddy Pendergrass, James Carter][6[16].R&B Chart]
Let Me Be Closer	Teddy Pendergrass	05.1986	-	-	-	[written by Dennis Matkosky,Linda Creed,Teddy Pendergrass,Bill Neale][produced by Dennis Matkosky,Linda Creed,Teddy Pendergrass,Bill Neale][67[7].R&B Chart]
Joy / Let Me Be Closer	Teddy Pendergrass	06.1988	58[3]	77[6]	Asylum 69 401	[written by Reggie Calloway,Vincent Calloway,Joel Davis][produced by Reggie Calloway,Vincent Calloway][1[2][18].R&B Chart]
2 A.M.	Teddy Pendergrass	08.1988	-	-	Elektra 69 422	[written by J. S. Carter, K. Askins, M. Hammett][produced by Miles Jaye , Theodore D. Pendergrass][3[15].R&B Chart]
Love Is the Power	Teddy Pendergrass	07.1988	-	-	Elektra 69 358	[written by Reggie Calloway,Vincent Calloway,Joel Davis][produced by Reggie Calloway,Vincent Calloway][57[12].R&B Chart]
Glad to Be Alive	Teddy Pendergrass with Lisa Fischer	07.1990	-	-	Elektra 64 960	[31[11].R&B Chart][piosenka z filmu "The Adventure Of Ford Fairlane"]
Make It with You	Teddy Pendergrass	12.1990	-	-	Elektra 64 916	[23[14].R&B Chart]
It Should've Been You	Teddy Pendergrass	02.1991	-	-	Elektra 64 900	[written by Terry Price,Teddy Pendergrass][produced by Terry Price,Teddy Pendergrass][1[1][19].R&B Chart]
I Find Everyting In You	Teddy Pendergrass	06.1991	-	-	Elektra 64 882	[written by James Carter][produced by Terry Price,Teddy Pendergrass][31[11].R&B Chart]
Voodoo / No One Like You	Teddy Pendergrass	09.1993	-	-	Elektra 64 608	[written by Gerald LeVert, Edwin Nicholas][produced by Gerald LeVert, Edwin Nicholas][25[20].R&B Chart]
Believe In Love	Teddy Pendergrass	01.1994	-	105[13]	Elektra 64 574	[written by Reggie Calloway , Teddy Pendergrass , Vincent Calloway,Steve Beckham,Keith Robinson ][14[28].R&B Chart][58[7].Hot 100 Singles Sales]
I'm Always Thinking About You	Teddy Pendergrass	06.1994	-	-	Elektra 64 551	[written by Leon Huff, Stephanie Huff ][produced by Leon Huff][90[4].R&B Chart]
The More I Get, The More I Want	KWS feat Teddy Pendergrass	11.1994	35[2]	-	X-Clusive Records X-CLU 011	[written by Carstarphen,McFadden , Whitehead]
Don't Keep Wastin' My Time / Slow Ride to Heaven	Teddy Pendergrass	04.1997	-	90[6]	Surefire 18 002	[written by Dennis Matkosky,Teddy Pendergrass][39[17].R&B Chart]
Give It to Me	Teddy Pendergrass	08.1997	-	105[8]	Surefire 18 003	[written by Dennis Matkosky,Teddy Pendergrass][57[12].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teddy Pendergrass	Teddy Pendergrass	03.1977	-	17[35]	Philadelphia Int. 34 390	[platinum-US][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff , John Whitehead, Gene McFadden][5.R&B Chart]
Life Is a Song Worth Singing	Teddy Pendergrass	07.1978	-	11[35]	Philadelphia Int. 35 095	[produced by Kenny Gamble, Leon Huff, Jack Faith, Gene McFadden, John Whitehead, Victor Carstarphen, Sherman Marshall][platinum-US][1.R&B Chart]
Teddy	Teddy Pendergrass	06.1979	-	5[31]	Philadelphia Int. 36 003	[platinum-US][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff ][1.R&B Chart]
Live! Coast to Coast	Teddy Pendergrass	12.1979	-	33[15]	Philadelphia Int. 36 294	[gold-US][5.R&B Chart]
TP	Teddy Pendergrass	08.1980	-	14[34]	Philadelphia Int. 36 745	[produced by Ashford & Simpson, Dexter Wansel, Cecil Womack, John R. Faith, Jerry Cohen, Gene McFadden, John Whitehead ][platinum-US][3.R&B Chart]
It's Time for Love	Teddy Pendergrass	10.1981	-	19[27]	Philadelphia Int. 37 491	[gold-US][6.R&B Chart]
This One's For You	Teddy Pendergrass	08.1982	-	59[15]	Philadelphia Int. 38 118	[produced by Kenneth Gamble, Leon Huff, Gene McFadden, John Whitehead, Victor Carstarphen, John R, Faith, Thom Bell, Clarence B. Simmons, Joseph B. Jefferson, Nickolas Ashford, Valerie Simpson][6.R&B Chart]
Heaven Only Knows	Teddy Pendergrass	01.1984	-	123[9]	Philadelphia Int. 38 646	[9.R&B Chart]
Love Language	Teddy Pendergrass	06.1984	-	38[35]	Asylum 60 317	[produced by Michael Masser, Luther Vandross][gold-US][4.R&B Chart]
The Artists Volume 2	Luther Vandross/Teddy Pendergrass/Change/Atlantic Starr	07.1985	45[4]	-	Street Sounds ARTIS 2 [UK]	-
Workin' It Back	Teddy Pendergrass	12.1985	-	96[23]	Asylum 60 447	[produced by Glen Ballard, Clif Magness][6.R&B Chart]
Joy	Teddy Pendergrass	05.1988	45[8]	54[24]	Elektra 60 775	[gold-US][produced by Teddy Pendergrass, Miles Jaye, Nick Martinelli, Reggie Calloway, Vincent Calloway][2.R&B Chart]
Truly Blessed	Teddy Pendergrass	03.1991	-	49[16]	Elektra 60 891	[produced by Teddy Pendergrass, Terry Price, Derek Nakamoto, Craig Burbidge][4.R&B Chart]
A Little More Magic	Teddy Pendergrass	10.1993	-	92[8]	Elektra 61 497	[produced by Reggie Calloway, Vincent Calloway, Leon Huff, Victor Emanuel Cooke, Gerald Levert, Edwin Nicholas, Barry White, Bobby Wooten][13.R&B Chart]
You and I	Teddy Pendergrass	05.1997	-	137[5]	Surefire 13 045	[24.R&B Chart]

Michael Penn

Michael Penn (ur. 1 sierpnia 1958r), amerykański wokalista, autor tekstów i kompozytor. Jest najstarszym synem aktora i reżysera Leo Penna i aktorki Eileen Ryan i brat aktorów Seana Penna i Chrisa Penna .
Michael Penn jest uznanym wokalistą ,autorem tekstów i kompozytorem muzyki filmowej. Przed wydaniem swojego  debiutanckiego albumu March z 1989r Penn był członkiem zespołu z Los Angeles,  Doll Congress , i pojawił się  w kilku serialach telewizyjnych , w tym St. Elsewhere.

March ,a zwłaszcza pierwszy singiel "No Myth" przyniósł Pennowi popularność, jak również 1990 MTV Video Music Award za Najlepszy Debiut .Następne albumy    Penna, Free-for-All (1992), Resigned (1997), MP4: Days Since a Lost Time Accident (2000), Mr. Hollywood Jr. ,1.947 (2005) oraz Palms and Runes, Tarot and Tea (2007) nie były w stanie sprostać komercyjnemu sukcesowi debiutanckiego albumu, choć krytycy nadal chwalili jego umiejętności kompozytorskie.

To właśnie z Free-for-All pochodzi jedyny    przebój Penna . Album, mimo,że chwalony przez krytyków, nie było tak skuteczny, jak debiut Penna, choć miał więcej zwolenników.

Penn współpracował z renomowanymi surrealistycznymi animatorami The Brothers Quay  w "Long Way Down (Look What The Cat Drug In)", który brał udział w festiwalach w całym kraju, zdobywając nagrody po drodze.

Pracował intensywnie tworząc oryginalną muzykę do filmu; Wśród jego pierwszych prac  w tej dziedzinie (o ile nie pierwszą) był film z 1993 , Tales From the Vienna Woods .Napisał muzykę do dwóch filmów   Paula Thomasa Andersona w 1997 roku, Hard Eight i Boogie Nights ; pojawia się on także w tym ostatnim w epizodycznej roli grając Nicka, inżyniera dżwięku.  Inne filmy z muzyką Penna to  dwa pierwsze reżyserskie wysiłki Alana Cumminga, The Anniversary Part i Suffering Man's Charity; American Teen, Sunshine Cleaning , dokumentalny The Comedians of Comedy  i The Last Kiss .
Penn produkował nagrania  Aimee Mann, The Wallflowers i Liz Phair.

W sierpniu 2005 roku Penn wydał Mr. Hollywood Jr, 1947 w własnej wytwórni Mimeograph Records. Jego utwory są osadzone w tle epoki po II wojnie światowej w Los Angeles; Penn powiedział ,że wybrał rok  z powodu kilku znaczących wydarzeń, które miały miejsce wtedy, w tym fragmenty ustawy Bezpieczeństwa Narodowego i wynalezienie tranzystora .   Album został ponownie wydany przez Legacy Recordings w kwietniu 2007 roku z utworami z sesji KCRW .

Pod koniec 2009 Penn skomponował muzykę do filmu  That Evening Sun.
W 2012 roku rozpoczął pracę jako   kompozytor  serialu telewizyjnego Girls dla HBO.
W styczniu 2013 roku ścieżka dźwiękowa  "Girls Vol.1" została wydana przez iTunes . Album zawierał nową piosenkę Michaela Penna zatytułowaną "On Your Way", która pojawiła się w finale sezonu 1.

Penn spotkał   piosenkarkę Aimee Mann ,   podczas nagrywania jej albumu I'm with Stupid (do którego przyczyniły Penn),   zaprzyjaźnili się, a  29 grudnia 1997 roku zawarli małżeństwo. Wraz z menedżerem Michaelem Hausmanem założyli United Musicians , niezależnego kolektywu muzycznego opartego na "zasadzie, że każdy artysta powinien być w stanie zachować prawa autorskie prac które stworzył i że ta własność jest podstawą siły artystycznej i prawdziwej niezależności ". Penn i Mann mieszkają w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Myth/Big House	Michael Penn	01.1990	-	13[16]	RCA 9111	[written by Michael Penn][produced Tony Berg]
This And That/No Myth	Michael Penn	04.1990	-	53[8]	RCA 25121	[written by Michael Penn][produced Tony Berg]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
March	Michael Penn	11.1989	-	31[34]	RCA 9692	[produced by Tony Berg]
Free-for-All	Michael Penn	10.1992	-	160[2]	RCA 61 113	[produced by Tony Berg, Michael Penn]

Laura Pausini

Laura Pausini (ur. 16 maja 1974 w Faenzy prowincja Rawenny we Włoszech), włoska piosenkarka.
Laura Pausini pochodzi z Solarolo, jednak obecnie mieszka w Mediolanie. Zaczęła śpiewać bardzo wcześnie, głównie pod wpływem ojca Fabrizio - klawiszowca i basisty. To on zapoznał Laurę z muzyką Tiny Turner, Barbry Streisand i Elli Fitzgerald, a także przygotował debiutanckie nagranie córki, kiedy miała 12 lat. Niebawem wokalistka nagrała pierwszą płytę, zatytułowaną "I Sogni Dei Laura".
Wtedy też Laurę odkrył dla świata producent Angelo Valsiglio. Piosenkarka wzięła udział w festiwalu piosenki włoskiej w San Remo, w 1993 roku i z utworem "La Solitudine" zajęła pierwsze miejsce. Singiel "La Solitudine" zyskał szybko status platynowego, a jeszcze w tym samym roku, ukazał się album zatytułowany po prostu "Laura Pausini". Niespełna rok później młoda wokalistka została uhonorowana nagrodą World Music Award, a ponieważ piosenkarka śpiewa także po hiszpańsku, została okrzyknięta Rewelacją Roku w dziedzinie muzyki latynoskiej w USA. W 1995 roku Laura otrzymała nagrodę Lo Nuestro oraz Talent Latin Pop.
W 1997 piosenkarka rozpoczęła światowe tournee, trasa objęła Europę, Amerykę Północną, a także Brazylię, gdzie Laura zaśpiewała po portugalsku. Rok później wystąpiła przed 25-tysięczną publicznością na koncercie przeciwko przemocy w Kraju Basków, a w 1999 zaśpiewała u boku Luciano Pavarottiego. Jej piosenki znalazły się także na ścieżkach dźwiękowych filmów "Message in a Bottle" i "Pokémon".
W październiku 2001 ukazał się album "Best Of...", natomiast już w listopadzie 2002 Laura wydała swój pierwszy, anglojęzyczny longplay - "From the Inside". Pierwszym utworem promującym płytę była piosenka "Surrender".
W listopadzie 2004 roku, Laura przypomniała o sobie kolejną płytą długogrającą. Album "Resta In Ascolto" zawiera 11 piosenek, a jedną z nich napisała sama Madonna. Na pierwszym singlu znalazł się utwór tytułowy.
W 2005 roku Laura postanowiła opublikować nagrania zarejestrowane podczas koncertu w Paryżu. Artystka wykonała wtedy takie przeboje, jak "Gente", "Vivimi", "Benedetta Pasione", "Non C'e" czy "La Prospettiva Di Me", który promował to wydawnictwo. "Live In Paris 05" ukazał się także w wersji DVD, na którym znalazł się także teledysk do "Benedetta Pasione". 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La Solitudine	Laura Pausini	11.1993	5[47]	-	CGD 4509-92071-2	[written by P. Cremonesi / A. Valsiglio / F. Cavalli ][produced by Angelo Valsiglio]
Non C'E	Laura Pausini	08.1994	57[5]	-	-	[written by Pietro Cremonesi, Angelo Valsiglio and Federico Cavalli]
Strani Amori	Laura Pausini	02.1995	55[1]	-	CGD 4509 95574 2	[written by P. Angelo Valsiglio, Roberto Buti, Cheops, Marco and Francesco Marathi Tanino][produced by Angelo Valsiglio]
Gente	Laura Pausini	07.1995	43[2]	-	-	[written by Cheops, Marathi and Mark Angelo Valsiglio][produced by Angelo Valsiglio]
Un'emergenza d'amore	Laura Pausini	11.1998	-	43[4]	CGD 4509 95574 2	[written by Laura Pausini,Cheope,Pacciani,Eric Buffat][produced by Laura Pausini,Alfredo Cerruti,Dado Parisini]
Il mio sbaglio piu` grande	Laura Pausini	03.2001	-	86[2]	-	[written by Laura Pausini,Cheope,Carlsson,Thomson,Giuseppe Dati][produced by KC Porter]
Tra Te E Il Mare	Laura Pausini	01.2002	23[25]	42[20]	EastWest 8573 84399-2	[written by Biagio Antonacci][produced by Laura Pausini,Alfredo Cerruti,Dado Parisini]
La Solitudine	Laura Pausini	01.2002	22[18]	-	CGD 4509-92071-2	[written by P. Cremonesi / A. Valsiglio / F. Cavalli ][produced by Angelo Valsiglio]
E Ritorno Da Te	Laura Pausini	11.2002	34[19]	47[9]	EastWest 0927 41092-2	[written by Laura Pausini,Cheope,Danijel Vuletic][produced by Laura Pausini,Alfredo Cerruti,Dado Parisini]
Surrender	Laura Pausini	02.2003	-	34[15]	Atlantic / CGD / EastWest 5050466296726	[written by Dane Deviller,Sean Hosein,Steven Smith,Anthony Anderson][produced by John Shanks]
In Assenza Di Te	Laura Pausini	06.2003	41[17]	-	-	[written by Laura Pausini,Cheope,Antonio Galbiati][produced by Laura Pausini,Alfredo Cerruti,Dado Parisini]
I Need Love	Laura Pausini	07.2003	-	100[1]	-	-
On n'oublie jamais rien, on vit avec	Héle`ne Segara & Laura Pausini	12.2003	3[30]	3[26]	EastWest 2564607772	[written by Antoine Angelelli,Bruno Grimaldi,Gérard Capaldi][produced by Pierre Jaconelli]
Resta In Ascolto	Laura Pausini	10.2004	8[19]	25[15]	Atlantic 5050467515628	[written by Laura Pausini,Cheope,Danijel Vuletic][produced by Laura Pausini]
Vivimi	Laura Pausini	02.2005	-	38[8]	Atlantic 5050467738829	[written by Biagio Antonacci][produced by Dado Parisini]
Io canto	Laura Pausini	11.2006	31[10]	20[24]	Atlantic 5051011729829	[written by Riccardo Cocciante,Marco Luberti][produced by Celso Valli]
La mia banda suona il rock	Laura Pausini	06.2007	-	25[23]	-	[written by Fossati][produced by Dado Parisini]
Invece no	Laura Pausini	11.2008	-	52[8]	Warner 505186535352	[written by Laura Pausini,Niccolo` Agliardi,Paolo Carta][produced by Laura Pausini,Paolo Carta]
Primavera in anticipo (It Is My Song)	Laura Pausini & James Blunt	02.2009	-	5[31]	Warner 505186535352	[written by Laura Pausini,Cheope Danijel Vuletic,James Blunt][produced by Dado Parisini]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Laura Pausini	Laura Pausini	04.1994	35[7]	-	Warner 4509-92385-2	-
Laura	Laura Pausini	02.1995	21[5]	4[36]	Warner 4509-95573-2	-
Le cose che vivi	Laura Pausini	09.1996	16[4]	1[1][29]	Warner 4509-92385-2	-
La mia risposta	Laura Pausini	10.1998	64[2]	3[20]	CGD 3984 24719 2	-
From The Inside	Laura Pausini	01.2003	34[27]	4[24]	-	-
Resta in ascolto	Laura Pausini	10.2004	7[44]	2[48]	Atlantic 5050467500723	-
Live In Paris 05	Laura Pausini	12.2005	68[6]	24[10]	Atlantic 50510 11122620	-
Io canto	Laura Pausini	11.2006	15[17]	1[1][46]	Atlantic 5051011729027	-
San Siro 2007	Laura Pausini	12.2007	135[6]	26[9]	Warner 2564697023	-
Primavera in anticipo	Laura Pausini	11.2008	27[18]	4[38]	Warner 505186514232	-
Laura Live World Tour 09	Laura Pausini	12.2009	91[4]	14[4]	Warner 505186563212

Carson Parks

Clarence Carson Park II (26 kwietnia 1936r - 22 czerwca 2005r), często określane jako C. Carson Parks , amerykański autor tekstów, wydawca muzyczny, muzyk i wokalista, najbardziej znany z   przeboju  "Somethin' Stupid". Jego młodszy brat ,Van Dyke Parks,jest kompozytorem  .
Parks urodził się w Filadelfii , jako syn psychiatry. Wczesne wykształcenie muzyczne Carson zaczął jako student w   amerykańskiej Boychoir School (dawniej znany jako The Columbus Boychoir School). Po ukończeniu Phillips Academy w Andover, Massachusetts , Uniwersytetu w Miami , a następnie Carnegie Mellon University , rozpoczął pracę w Los Angeles.

 W 1959 roku z przyjacielem   Bernie Armstrongiem założył duet Steeltown Two i zrealizował pierwsze nagrania dla małej wytwórni Gini. Duet pracował także jako połowa zreformowanej wersji  zespołu, Easy Riders ,Terry Gilkysona  a w 1960r występują na ścieżce dźwiękowej do  filmu The Alamo,z Johnem Wayne .
 Para pracowała również jako The Kinsmen z wokalistą Budem Dashiellem przed odejściem Parksa w 1962 roku, a następnie utworzyli nową wersję Steeltown Two, ze swoim młodszym bratem, Van Dyke Parksem , czasami zapraszając wokalistę Pata Peytona jako Steeltown Three i Southcoasters.
Po sukcesie The New Christy Minstrels , Gilkyson i bracia Parks następnie utworzyli  Greenwood County Singers, składający się z pięciu mężczyzn i dwóch  kobiet. Wydali cztery albumy w Kapp Records między 1963 i 1965r, a później stał się znany jako The Greenwood Singers i wreszcie The Greenwoods.  Grupa miała dwa drobne przeboje: "Please Don't Sell My Daddy No More Wine",który osiągnął # 64 na Billboard Hot 100 w 1966 roku na którym śpiewała Gaile Foote, z którą Carson Parks jest żonaty.

Przed  rozwiązaniem Greenwoods, Parks i Foote zaczęli występować jako duet, Carson and Gaile, a w 1966 roku nagrał album w Kapp Records, San Antonio Rose . Zawiera on w większości   własne utwory Parksa, z których jeden to "Somethin' Stupid". Poprzez kontakt z organizacją Franka Sinatry ,Parks spowodował, że Sinatra usłyszał piosenkę. Sinatra zagrał go   , Lee Hazlewoodowi , producentowi jego córki Nancy.Nagrany przez Franka Sinatrę i Nancy spędził cztery tygodnie jako # 1 na US Billboard Hot 100 chart, a także osiągnął nr 1 na UK Singles Chart .
Po sukcesie "Somethin' Stupid ", Parks pisał piosenki dla innych artystów jak  The Mills Brothers i Jack Jones . Nagranie The Mills Brothers   "Cab Driver" osiągnął # 23 na Billboard Hot 100   w 1968 roku .Ograniczył swoje występy i pisanie piosenek by skupić sie na   publikacji, i zarządzaniem  muzycznymi wydawnictwami Greenwood Music i Br'er Rab Music w Waynesville,Płn. Karolina. Zmarł w 2005 roku w St. Marys, Georgia .

Piosenki na listach przebojów

03/1967 Somethin' Stupid   Frank & Nancy Sinatra  1.US/1.UK

10/1967 Open for Business As Usual   Jack Jones  130.US

01/1968  Cab Driver   The Mills Brothers  23.US

02/1969 Longest Beer of the Night   Jim Ed Brown  35.Country Chart

04/1969 Real True Lovin'   Steve Lawrence & Eydie Gorme  119.US

   .1968  Cab Driver   Hank Thompson  16.Country Chart

   .1977 With His Pants in His Hand  Jerry Reed  68.Country Chart

12/1995 Somethin' Stupid   Ali Campbell  30.UK

12/1995 Something Stupid  Amanda Barrie 35.UK

08/1997 Pussycat  Mulu  50.UK  [with Laura Campbell, Alan Edmunds]

12/2001 Somethin' Stupid   Robbie Williams & Nicole Kidman  1.UK

Shapeshifters

Brytyjski duet Shapeshifters, znany także jako Shape UK, tworzą uznani producenci i DJ-je o międzynarodowej sławie - Simon Marlin i Max Reich. O grupie stało się głośno w roku 2004 za sprawą singla "Lola's Theme", który w lipcu wspiął się na szczyt zestawienia na Wyspach. Co ciekawe utwór "Lola's Theme" został pierwotnie nagrany w wersji instrumentalnej rok wcześniej, a inspiracją do jego stworzenia była żona Simona - Lola.
Kolejny singiel duetu, "Back To Basics", ukazał się w marcu 2005 roku i uplasował się na 10. miejscu brytyjskiej listy przebojów. Natomiast w marcu 2006 światło dzienne ujrzał trzeci singiel Shapeshifters "Incredible" oraz ich debiutancki album, zatytułowany "Sound Advice".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lola's Theme	Shapeshifters	05.2004	1[1][43]	5.Hot Dance Music/Club Play	Positiva CDTIVS 207	[silver-UK][written by Karen Poole, Simon Marlin & Max Reich][produced Mark Summers]
Back To Basics	Shapeshifters	03.2005	10[18]	1.Hot Dance Music/Club Play	Positiva CDTIVS 216	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]
Incredible	Shapeshifters feat. Kelly Marie	03.2006	12[13]	38.Hot Dance Music/Club Play	Positiva CDTIV 233	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]
Sensitivity	Shapeshifters And Chic	07.2006	40[5]	-	Positiva CDTIVS 238	-
Pusher	Shapeshifters	07.2007	56[5]	-	Positiva CDTIVS 258	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]
New Day	Shapeshifters	10.2007	72[2]	-	EMI CDTIVS 262	[written by Jenna G , Max Reich & Simon Marlin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sound avice	Shapeshifters	04.2006	76[3]	-	EMI 355 568 2	[produced by Shapeshifters]

Hubert Bath

Hubert Bath ur. 6.11.1883r Barnstable/Devon/UK ; zm. 24.04.1945r Middlesex .Studiował pianistykę i kompozycję w RAM,wygrywając w 1904r konkurs na kompozycję utworem Spanish Student.
Jeden z pionierów brytyjskiej muzyki filmowej,był kompozytorem i aranżerem muzyki do pierwszego brytyjskiego filmu dżwiękowego-"Blackmail",z 1929r,którego reżyserem był Alfred Hitchcock.W 1933r był zatrudniony w wytwórni filmowej Gaumont-British na etacie kompozytora.


W 1935r skomponował muzykę i prowadził orkiestrę w filmach 35 kroków i Third Floor Back, a w 1936r -Rhodes of Africa.W czasie II wojny światowej komponuje do filmów dokumentalnych RAF-u,ale sławę przyniosła mu muzyka do filmu "Love story",którego główną częścią jest koncert fortepianowy. 

 Filmografia

1970 The Politicians / 1969 Night Train to Mundo Fine / 1967 Take Her by Surprise / 1963 The Right Hand of the Devil / 1962 Paradisio / 1961 One Plus One/ 1958 Flaming Frontier / 1958 The Strange Case of Dr. Manning / 1958 Now That April's Here / 1958 Wolf Dog/ 1945 A Place of One's Own / 1944 Love Story/ 1943 The Adventures of Tartu/ 1938 A Yank at Oxford / 1937 Silent Barriers/ 1929 Blackmail Composer (Music Score)

John Barry

John Barry (ur.3.11.1933 York/UK) - zdolny samouk, studiował... korespondencyjnie, grał na trąbce w orkiestrze wojskowej, szybko dał się poznać jako pomysłowy aranżer i niezły kompozytor kilku przebojów brytyjskiej muzyki rozrywkowej.
W latach sześćdziesiątych znany jako szef instrumentalnego combo The John Barry Seven i orkiestry, z których popularnością musieli liczyć się nawet The Shadows! (przeboje m.in. Hit and Miss i Walk Don 't Run w 1960, James Bond Theme w 1962 i The Persuaders w 1971 r.).
W 1962 r. debiutuje jako kompozytor muzyki filmowej -tytułem The Amorous Prawn oraz serią wspomnianych już, niezwykle popularnych filmów szpiegowskich o Jamesie Bondzie. Barry daje sobie doskonale radę również z filmem przygodowym, miłosnym, obyczajowym i science-fiction, czego dowodem jego muzyka do obrazów Garaż śmierci, Sposób na kobiety, Obława, Boom!, Nocny kowboj (w 1969 r. Grammy za najlepszą kompozycję instrumentalną), Mary Queen of Scots, Dzień szarańczy, Powrót Robin Hooda, King Kong, The Deep i The Black Hole. Za muzykę i temat tytułowy z Elzy z afrykańskiego buszu (1966) i muzykę do Lwa w zimie (1968) otrzymał nagrodę Akademii Filmowej. Najchętniej współpracuje z reżyserami: Jarrottem, Lesterem, Schlesingerem, Youngiem. Od 1970 r. mieszka i pracuje w Stanach Zjednoczonych. 

Filmografia

Enigma (2001), Eternal Echoes (2001), The Beyondness of Things (1999), Mercury Rising (1998), Playing By Heart (1998), Swept from the Sea (1997), Across the Sea of Time (1995), Cry, the Beloved Country (1995), The Scarlet Letter (1995), The Specialist (1994), Indecent Proposal (1993), My Life (1993), Ruby Cairo (1993), Chaplin (1992), Moviola (1992), The Witness (1992), Dances with Wolves (1990), A Killing Affair aka My Sister's Keeper (1988), Masquerade (1988), The Living Daylights (1987), The Golden Child (1986), Howard the Duck (1986), Peggy Sue Got Married (1986), Jagged Edge (1985), Out of Africa (1985), A View to a Kill (1985), The Cotton Club (1984), Mike's Murder (1984), Until September (1984), The Golden Seal (1983), Hammett (1983), High Road to China (1983), Octopussy (1983), Svengali (1983), Frances (1982), Body Heat (1981), The Legend of the Lone Ranger (1981), Inside Moves (1980), Murder by Phone (1980), Night Games (1980), Raise the Titanic (1980), Somewhere in Time (1980), The Black Hole (1979), The Corn Is Green (1979), Hanover Street (1979), Moonraker (1979), Starcrash (1979), Willa (1979), The Betsy (1978), Game of Death (1978), The Deep (1977), Eleanor and Franklin: The White House Years (1977),First Love (1977), The Gathering (1977), The War Between the Tates (1977), The White Buffalo (1977), Young Joe, The Forgotten Kennedy (1977), Eleanor and Franklin (1976), King Kong (1976), Robin and Marian (1976), The Day of the Locust (1975), Love Among the Ruins (1975), The Dove (1974), The Man with the Golden Gun (1974), The Tamarind Seed (1974), A Doll's House (1973), The Glass Menagerie (1973), Alice's Adventures in Wonderland (1972), The Public Eye (1972), Diamonds Are Forever (1971), Mary, Queen of Scots (1971), Murphy's War (1971), They Might Be Giants (1971), Walkabout (1971), The Last Valley (1970), Monte Walsh (1970), The Appointment (1969), Midnight Cowboy (1969), On Her Majesty's Secret Service (1969), Boom (1968), Deadfall (1968), The Lion in Winter (1968), Petulia (1968), You Only Live Twice (1967), Born Free (1966), The Chase (1966), Dutchman (1966), Four in the Morning (1966), The Quiller Memorandum (1966), The Whisperers (1966), The Wrong Box (1966), The Ipcress File (1965), King Rat (1965), The Knack... and How to Get It (1965), Mister Moses (1965), Thunderball (1965), Goldfinger (1964), A Jolly Bad Fellow (1964), Man in the Middle (1964), Seance on a Wet Afternoon (1964), Zulu (1964), From Russia with Love (1963), The L-Shaped Room (1963), The Amorous Mr. Prawn (1962), Dr. No (1962), Mix Me a Person (1962), Beat Girl (1960), Never Let Go (1960).

Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1990 Dances With Wolves [Muzyka filmowa] 1985 Out of Africa [Muzyka filmowa] 1969 The Lion in Winter [Muzyka filmowa] 1967 Born Free [Muzyka filmowa] 1967 "Born Free" z Born Free [najlepsza piosenka] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1992 Chaplin [Muzyka filmowa] 1971 Mary, Queen of Scots [Muzyka filmowa] Golden Globe 1985 Out of Africa [Muzyka filmowa] Grammy 1969 Instrumental Composition Midnight Cowboy 1985 Jazz Large Ensemble Cotton Club 1986 Instrumental Composition Out Of Africa 1991 Compostion for Motion Picture/TV Dances With Wolves

Piosenki na listach przebojów

UK Top 40 with Black Born Free Vic Reeves & The Roman Numerals 27 Apr 1991 6 with Donna Summer Down Deep Inside Donna Summer 20 Aug 1977 5 with Hal David We Have All The Time In The World Louis Armstrong 19 Nov 1994 3 with Ian Devaney/Andy Morris/Lisa Stansfield In All The Right Places Lisa Stansfield 05 Jun 1993 8 solo Hit And Miss John Barry Seven 05 Mar 1960 10 Pts: 190 On Her Majesty's Secret Service Propellorheads & David Arnold 18 Oct 1997 7 with Duran Duran A View To A Kill Duran Duran 18 May 1985 2 with Pal Waaktaar/Magne Furuholmen The Living Daylights a-ha 04 Jul 1987 5 Hot 100 Billboard A View To A Kill Duran Duran 1 1985 Goldfinger Shirley Bassey 6 1965 Born Free Roger Williams 7 1966 Made You Adam Faith 7 1960 Midnight Cowboy Ferrante and Teicher 10 1965 Thunderball Tom Jones 25 1965 Millennium Robbie Williams 27 1998 All Time High [from Octopussy] Rita Coolidge 36 1983

Mr Big

Grupa amerykańska. Powstała w 1988 w San Francisco, ale na miejsce działalności wybrała Los Angeles. Założył ją ceniony basista Billy Sheehan (19.03.1953, Buffalo, Nowy Jork) - b, znany z własnego zespołu Talas oraz ze współpracy z Davidem Lee Rothem i Michaelem SCHENKEREM czy formacją U.F.O., z którą w 1983 dotarł do Polski. W składzie znaleźli się ponadto trzej równie doświadczeni muzycy, Eric Martin (10.10.1960) -voc wcześniej kierował The Eric Martin Band, Paul Gilbert (6.11.1966, Pensylwania) - g, syntezator gitarowy, był muzykiem Racer X, Pat Torpey zaś (13.12.1959) -dr wspomagał Roberta Planta i Chrisa Impelliteriego. Jako nazwy użyła tytułu kompozycji zespołu Free.
Ponieważ grupę założyli znani muzycy, bez trudu podpisała kontrakt z firmą Atlantic i już w 1989 nagrała w studiu Fantasy w Berkeley pierwszą płytę - Mr. Big. Był to początek jej wieloletniej współpracy z producentem Kevinem Elsonem. Repertuar ujawniał, że wzorami dla Mr. Big były przede wszystkim brytyjskie zespoły hardrockowe i bluesrockowe, jak Led Zeppelin, Free, Bad Company czy Humble Pie, ale też amerykańskie formacje metalowe i bliskie metalu, jak Van Halen czy Foreigner. Chociaż dość wtórny, zachwycał jednak pasją grania i świetnym rzemiosłem wszystkich czterech muzyków. Wyróżniały się ostrzejsze utwory Addicted To That Rush, Take A Walk czy Blame It On My Youth, ale też spokojniejsze, balladowe, jak Anything For You czy Big Love.
Grupa promowała płytę na wielkim tournee po Stanach i Kanadzie u boku zespołu Rush. Owocem owej trasy był minialbum koncertowy Live!Raw like sushi, z początku wydany tylko w Japonii, gdzie muzyka Mr. Big najszybciej znalazła zwolenników. Sławę przyniosła formacji płyta Lean into it, przygotowana w Fantasy, ale też w Rumbo Recorders w Canoga Park i w Cherokee Studios w Los Angeles, zawierająca repertuar nie tylko bogatszy, ale wykonany z jeszcze większym żarem niż na debiutanckim albumie, (niektóre utwory zarejestrowano w jednym podejściu, aby wykonanie nie było skażone rutyną). Zachwycały takie kompozycje, jak Alive And Kickin' i My Kinda Woman - przypominające przeboje Van Halen, Voodoo Kiss - nawiązująca do funkowych utworów Led Zeppelin, Road To Ruin — zainspirowana dokonaniami Free i Bad Company. Intrygował wściekle dynamiczny prolog albumu - Daddy Brother Lover Little Boy (The Electric Drill Song) z szaleńczo szybkimi partiami gitary i gitary basowej, wykonanymi z pomocą wiertarek, do których umocowano po trzy kostki. Bardzo podobały się niebanalne, ze smakiem opracowane ballady - bardziej dynamiczna Green-Tinted Sixties Mind i przede wszystkim spokojniejsza To Be With You.
Teksty dotyczyły rozterek sercowych, np. Never Say Never, To Be With You, CD F F — Lucky This Time, ale nie tylko. W Alive And Kickin' pojawiał się motyw tęsknoty za domem rodzinnym, w Green-Tinted Sixties Mind- goryczy ulubieńców tłumów, których sława przeminęła, w Voodoo Kiss - nocnego życia w Nowym Orleanie. Album Live dokumentował występ grupy 28 marca 1992 w Warfield Theatre w San Francisco. Oprócz żywiołowych wykonań utworów znanych z poprzednich płyt, jak Addicted To That Rush, To Be With You, Road To Ruin, Alive And Kickin' czy Green-Tinted Sixties Mind, zawierał też nową wersję starej kompozycji Sheehana Shy Boy, nagranej już przez niego dwukrotnie, z zespołem Talas i z Davidem Lee Rothem, oraz świetne przeróbki standardów, Thirty Days In The Hole Humble Pie i Baba O'Riley The Who.
Największym osiągnięciem artystycznym Mr. Big była płyta Bump ahead, nagrana w studiach Fantasy i Rumbo Recorders, jak zwykle z Elsonem, zawierająca repertuar bardziej nowoczesny niż dawniej, wzbogacony chociażby elementami thrashu czy funku, a przy tym noszący już wyraźne piętno własnego stylu, np. Colorado Bulldog, What's It Gonna Be, Temperamental. Brzmienie niektórych utworów urozmaicono chociażby partiami harmonijki ustnej w wykonaniu Johna Christleya (Price You Gonna Pay) i syntezatora gitarowego (Nothing But Love). Oprócz premierowych kompozycji oraz porywającego, rozimprowizowanego wykonania Mr. Big Free grupa przedstawiła wyborną wersję ballady Wild World Cata Stevensa.
Martin z formacją The Eric Martin Band zrealizował albumy "Sucker For A Pretty Face" (Elektra, 1983), "Eric Martin" (Capitol, 1985) i "I'm Only Fooling Myself" (Capitol, 1986).
Gilbert z grupą Racer X nagrał płyty "Street Lethal" (Shrapnel, 1986), "Second Heat" (Shrapnel, 1987) i "Extreme Volume... Live" (Shrapnel, 1988). Już jako muzyk Mr. Big utworzył zespół The Electric Fence. Nagrywał też jako solista, np. utwór I Understand Completely, włączony do programu składanki "The Guitars That Rule The World" (Metal Blade, 1992), oraz minialbum "Tribute To Hendrix" (MGR, 1993) z opracowaniami utworów Jimiego Hendrixa w rodzaju Red House i Purple Haze.
Uwaga! W latach siedemdziesiątych w Wielkiej Brytanii działała inna grupa o nazwie Mr. Big, znana z nagrań dla firmy EMI.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
To be with you/Green-tinted sixties mind	Mr Big	12.1991	3[11]	1[3][24]	Atlantic 87 580	[gold]][written by David Grahame/Eric Martin][produced by Kevin Elson]
Just take my heart/Road to ruin	Mr Big	04.1992	26[4]	16[20]	Atlantic 87 509	[written by Alex Call/Eric Martin/Andre Pessis][produced by Kevin Elson]
Green-tinted sixties mind	Mr Big	08.1992	72[1]	-	Atlantic A 7702 [UK]	[written by Gilbert][produced by Kevin Elson]
Wild world/Temperamental	Mr Big	10.1993	59[1]	27[20]	Atlantic 87 308	[written by Cat Stevens][produced by Kevin Elson]
Ain' t seen love like than/What's it gonna be	Mr Big	02.1994	-	83[6]	Atlantic 87 278	[written by Eric Martin/Andre Pessis/Mark Spiro][produced by Kevin Elson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Big	Mr. Big	07.1989	60[1]	46[18]	Atlantic 81 990	[produced by Kevin Elson]
Lean into it	Mr. Big	04.1991	28[12]	15[38]	Atlantic 82 209	[platinium][produced by Kevin Elson]
Bump ahead	Mr. Big	10.1993	61[1]	82[6]	Atlantic 82 495	[produced by Kevin Elson]
Bump ahead	What If...	02.2011	117[1]	-	Frontiers	[produced by Kevin Shirley]

Beyond the Black

 Beyond the Black – niemiecki zespół muzyczny wykonujący metal symfoniczny.

Formacja została założona w 2014 roku w Monachium w składzie: Erwin Schmidt (gitara basowa), Tobias Derer (perkusja), Nils Lesser (gitara), Christopher "Christo" Hummels (gitara), Michael Hauser (instrumenty klawiszowe) oraz Jennifer Haben (śpiew).
 Debiutancki album grupy zatytułowany Songs of Love and Death ukazał się 13 lutego 2015 nakładem wytwórni muzycznej Airforce1 Records. Nagrania były promowane teledyskiem do utworu "In the Shadows". Wydawnictwo dotarło do 12. miejsca niemieckiej listy przebojów - Media Control Charts.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
In the Shadows	Beyond the Black	.2015	-	-	Airforce1	[produced by Mark Nissen,Hartmut Krech][written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Dave Roth]
Lost in Forever	Beyond the Black	.2016	-	-	Airforce1	[produced by Mark Nissen,Hartmut Krech,Hannes Braun][written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Lukas Hainer,Johannes Braun]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Aut	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Songs of Love and Death	Beyond the Black	02.2015	12[10]	21[4]	Airforce 1 / We Love Music 06025 4710699	[produced by Sascha Paeth]
Lost In Forever	Beyond the Black	02.2016	4[8]	21[3]	Airforce 1 / We Love Music	[produced by Sascha Paeth]

Dark Sarah

Pod mrocznym pseudonimem Dark Sarah ukrywa się Heidi Parvainen - była wokalistka Amberian Dawn, która rozstała się z zespołem w listopadzie 2012. Pierwszy ich album (River of Tuoni) jest jednym z moich ulubionych w ogóle, jeśli chodzi o symfoniczny metal - mocny klasyczny wokal Heidi bardzo przypadł mi do gustu.

Po opuszczeniu zespołu wokalistka postanowiła (podobnie jak Tarja Turunen po rozstaniu z Nightwish) skupić się na karierze solowej i spełnić swoje muzyczne marzenia. Album zatytułowany Behind The Black Veil powinien ukazać się jeszcze w tym roku. Będzie to koncept album, opowiadający historię młodej kobiety o imieniu Sarah, która zostawiona przed ołtarzem przez przyszłego męża prawie załamuje się, ale udaje jej się to przezwyciężyć i część niej staje jest "Mroczą Sarah". Brzmi dramatycznie, ale wygląda na to, że taka też będzie muzyka na tym albumie.

Dwa utwory promujące album: Save Me i Memories Fall. W tym drugim gościnnie występuje Manuella Kraller - była wokalistka Xandrii (tak, Xandria rozstała się z kolejną wokalistką, z którą nagrała świetny album Neverworld's End). Na albumie wystąpią jeszcze Inga Scharf z Van Canto i Kasperi Heikkinen (U.D.O, Merging Flare). Wokalistkę w zespole wspomagają doświadczeni instrumentaliści.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	US	Wytwórnia [Fin]	Komentarz
Behind The Black Veil	Dark Sarah	04.2015	-	-	Inner Wound Recordings IW83051	-

Jeff Barry

Jeff Barry[Ur. 3.04.1938 r. w Nowym Jorku, USA.]
Karierę rozpoczynał jako piosenkarz nagrywając kilka singli dla RCA i Decca Records między 1959 a 1962 rokiem. Jednocześnie odnosił sukcesy jako kompozytor. Powodzeniem cieszył się zwłaszcza przebój "Tell Laura I Love Her" doprowadzony przez Raya Petersona do Top 10 w USA i przez Ricky'ego Valance'a na sam szczyt listy brytyjskiej.
W 1961 r. nawiązał współpracę z agencją Trinity Music, dla której skomponował ponad 100 utworów i gdzie zdobył doświadczenie jako aranżer, producent i inżynier dźwięku. Tworzył spółkę kompozytorską z wieloma partnerami, ale najtrwalszy okazał się jego związek z Ellie Greenwich. Razem pisali dla Leslie Gore ("Maybe I Know"), The Four Pennies ("When The Boy's Happy") oraz The Exciters i Manfreda Manna ("Do Wah Diddy"). Jako The Raindrops wprowadzili piosenkę "The Kind Of Boy You Can't Forget" do Top 20 w USA.
Barry i Greenwich, już jako małżeństwo, pamiętam są jednak głównie jako autorzy klasycznych szlagierów powstałych we współpracy z Philem Spectorem m.in. wesołej piosenki "Da Doo Ron Ron". "Then He Kissed Me" w wykonaniu The Crystals, "Be My Baby" i "Baby, I Love You" - The Ronettes, a także napisanego dla duetu Ike And Tina Turner utworu "River Deep Mountain High".
Komponowali i współprodukowali także piosenki The Dixie Cups, Shangri-Las i Jelly Beans zrealizowane dla wytwórni Red Bird. W tym też czasie odkryli Neila Diamonda i podjęli się produkcji jego wczesnych nagrań. Mimo silnych związków zawodowych ich małżeństwo rozpadło się w 1965 r. Barry powrócił do nagrywania singli dla United Artist i A&M, ale większe sukcesy przyniosła mu współpraca z piosenkarką Andy Kim oraz komponowanie, produkcja i wykonywanie utworów do filmów rysunkowych z The Archies. Owoce jego współpracy z Greenwhich wytrzymały próbę czasu i znakomicie reprezentują styl muzyki lat 60. 

Filmografia

1990 Betsy's Wedding [Songwriter]/ 1990 Coupe De Ville [Songwriter]/ 1989 Your Mother Wears Combat Boots [Composer (Music Score)]/ 1988 You Can't Hurry Love [Songwriter]/ 1987 Full Metal Jacket [Songwriter]/ 1987 Dirty Dancing [Songwriter]/ 1986 Spiker [Composer (Music Score)]/ 1975 The Jeffersons:[TV] [Composer (Music Score)]/ 1972 Corky [Songwriter / Art Director]/ 1971 The Love Thrill Murders [ Composer (Music Score)]/ 1970 Wanderlove [Songwriter]/ 1969 Hello Down There [Composer (Music Score) / Songwriter]/ 1969 Where It's At [Songwriter]

Piosenki na listach przebojów

Billboard Hot 100/UK Top40 [with Ben Raleigh] Tell Laura I Love Her Ricky Valance 1960 1.UK Tell Laura I Love Her Ray Peterson 1960 7.US Tell Laura I Love Her Johnny T.Angel 1974 94.US [solo] Tell Me What He Said Helen Shapiro 10 Feb 1962 2.UK [with Phil Spector/Ellie Greenwich] Da Doo Ron Ron Crystals 1963 5.UK/3.US Da Doo Ron Ron Ian Matthews 1972 96.US Da Doo Ron Ron Shaun Cassidy 1977 1.US Then He Kissed Me Crystals 1963 2.UK/6.US Then He Kissed Me Beach Boys 1967 4.UK Then He Kissed Me Gary Glitter 1981 39.UK Be My Baby Ronettes 1963 4.UK/2.US Be My Baby Andy Kim 1970 17.US Be My Baby Cissy Houston 1971 92.US Baby I Love You Ronettes 1964 11.UK/24.US Baby I Love You Andy Kim 1969 9.US Baby I Love You Dave Edmunds 1973 8.UK Baby I Love You Ramones 1980 8.UK Baby I Love You TSD 1996 64.UK River Deep Mountain High Ike & Tina Turner 1966 3.UK River Deep Mountain High Deep Purple 1969 53.US River Deep Mountain High Supremes & Four Tops 1971 11.UK/14.US I Can Hear Music Beach Boys 1969 10.UK/24.US I Can Hear Music Ronettes 1966 100.US Give Us Your Blessings Ray Peterson 1963 70.US Give Us Your Blessings Shangri-La's 1965 29.US Not Too Young To Get Married Bob B. Soxx and The Blue Jeans 1963 63.US Chapel of Love The Dixie Cups 1964 22.UK/1.US [with Ellie Greenwich] Do Wah Diddy Diddy Manfred Mann 1964 1.UK/1.US Do Wah Diddy Diddy Exciters 1964 78.US Do Wah Diddy Diddy Blue Melons 1996 70.UK Do Wah Diddy Diddy DJ Otzi 2001 9.UK Maybe I Know Lesley Gore 1964 20.UK/14.US What a Guy The Raindrops 1963 41.US The Kind of Boy You Can't Forget The Raindrops 1963 17.US People Say The Dixie Cups 1964 12.US I Wanna Love Him So Bad The Jelly Beans 1964 9.US Don't Ever Leave Me Connie Francis 1964 42.US Look of Love Lesley Gore 1965 27.US He Ain't No Angel The Ad Libs 1965 100.US [with Ellie Greenwich/George 'Shadow' Morton] Leader Of The Pack Shangri-Las 1965 11.UK/1.US Leader Of The Pack Twisted Sister 1986 47.UK/53.US [with Andy Kim] Sugar Sugar Archies 1969 1.UK/1.US Sugar Sugar Wilson Pickett 1970 25.US Sugar Sugar Sakkarin 1971 12.UK Sugar Sugar Duke Baysee 1994 30.UK How'd We Ever Get This Way Andy Kim 1968 21.US Shoot 'Em Up, Baby Andy Kim 1968 31.US So Good Together Andy Kim 1969 36.US Jingle Jangle The Archies 1970 10.US [with Bobby Bloom] Montego Bay Bobby Bloom 1970 3.UK/8.US Montego Bay Amazulu 1987 16.UK/90.US Montego Bay Freddie Notes and The Rudies 1970 45.UK Montego Bay Sugar Cane 1978 54.UK [with Crofford, C./Resnick] Chip Chip Gene McDaniels 1962 10.US [with Arthur Resnick] I Left My Heart in the Balcony Linda Scott 1962 74.US [George 'Shadow' Morton] (Remember) Walking in the Sand The Shangri-La's 1964 14.UK/5.US [with Ellie Greenwich, Munoz, M.] Hanky Panky Tommy James and The Shondells 1966 1.US [ with Jim Cretecos, Robin McNamara] Lay a Little Lovin' On Me Robin McNamara 1970 11.US [with Peter Allen] I Honestly Love You Olivia Newton-John 1974 1.US/22.UK [with Barry Mann, Cynthia Weil] The Last Time I Made Love Joyce Kennedy and Jeffrey Osborne 1984 40.US [with David Bellamy, Howard Bellamy, F. Miller & J. Barry] Lie To You For Your Love The Bellamy Brothers