środa, 13 lipca 2016

Courtney Love

O Courtney Love napisano tyle samo dobrego, co i złego. Piosenkarka jednak specjalnie nie przejmuje się ani pochwałami, ani krytyką. - Bycie obrażanym jest częścią życia w prawdziwym świecie - tłumaczyła Courtney Love w jednym z wywiadów.


Wielu uważa, że przyczyniła się do śmierci swego męża, Kurta Cobaina, frontmana legendy grunge'u, grupy Nirvana. Słynie z niewyparzonego języka, prowokacji i nieszablonowych zachowań, przez które prestiżowy magazyn "Rolling Stone" określił ją kiedyś "najbardziej kontrowersyjną kobietą w historii rocka". Pobić na tym polu Yoko Ono czy Sharon Osbourne to nie byle co. Jeśli jednak obiektywnie spojrzeć na jej działalność artystyczną nie sposób odmówić, że Courtney Love ma niezaprzeczalny talent muzyczny i nie mniejszy aktorski.

Naprawdę nazywa się Courtney Michelle Harrison i urodziła się 9 lipca 1964 roku. Jest owocem związku terapeutki Lindy Carroll i wydawcy Hanka Harrisona. Związku burzliwego, który zakończył się w niemiłych okolicznościach, gdy Courtney była jeszcze małą dziewczynką. Walkę o opiekę nad córką wygrała Linda. Proces obfitował we wzajemne obrzucanie się błotem. Carroll zapewniała przed sądem, że Hank dawał trzyletniej Courtney LSD. Wprawdzie Harrison stanowczo temu zaprzeczał, ale na niewiele się to zdało.

Dzieciństwo Courtney spędzone z matką było dalekie od szczęśliwych. Linda wychodziła za mąż trzy razy, kilkakrotnie zmieniała miejsce zamieszkania aż w końcu z kolejnym mężem i przyrodnimi siostrami Love, przeprowadziła się do Nowej Zelandii. Tam przyszła najbardziej kontrowersyjna kobieta w historii rocka uczęszczała do szkoły z internatem. W tym okresie wsławiła się między innymi tym, że pisała wiersze, dołączyła do fan clubu grupy Bay City Rollers. Starała się też o przyjęcie do Klubu Myszki Miki, ale odrzucono jej kandydaturę, gdy na przesłuchaniu przeczytała wiersz Sylwii Plath. Jeśli wierzyć jej słowom, już jako 12-latka wiedziała na czym polega bycie groupie. W tym wieku Courtney miała zadowolić seksualnie Teda Nugenta. Sam zainteresowany nie wypowiedział się na ten temat, pozostaje więc wierzyć słowom Love, że takie zdarzenie miało miejsce.

Kilka lat później, dzięki pieniądzom zaoszczędzonym przez matkę, Love podróżowała po Wielkiej Brytanii i Irlandii, osiedlając się na jakiś czas w Liverpoolu, gdzie stała się regularną bywalczynią rockowych koncertów. To wtedy narodził się w jej głowie pomysł, aby samej spróbować swych sił w rockowym świecie. Courtney zamierzała go zrealizować po powrocie do Stanów. Gdy znalazła się znów w USA, próbowała swych sił zarówno jako wokalistka (z marnym skutkiem), jak i striptizerka na Alasce (z nieco lepszymi rezultatami), mając zaledwie 16 lat. Wszystko zaczęło iść we właściwym kierunku dopiero, gdy w 1987 roku Courtney przeprowadziła się do Los Angeles. Tam poznała muzyków stawiającego pierwsze kroki zespołu Faith No More, do którego dołączyła na krótko jako wokalistka. Miała zbyt dominującą osobowość, aby dłużej zagrzać miejsce w grupie, która działała na demokratycznych zasadach. Rozstanie nastąpiło jednak w przyjaźni, a z klawiszowcem formacji, Roddym Bottumem, Love do dziś utrzymuje koleżeńskie relacje.

Najwierniejszą towarzyszką Courtney w Los Angeles była Kat Bjelland. Dziewczyny założyły najpierw formację Sugar Baby Doll, a niedługo później Pagan Babies. Już wtedy ubierały się w stylu, który był skrzyżowaniem naćpanej punkówy z niewiniątkiem. Love określiła to znacznie dosadniej, mówiąc, że wyglądały jak "dziecięce dziwki". Pagan Babies zdołały nagrać jedno demo. Bjelland miała doświadczyć sukcesów nieco później jako członkini formacji Babes In Toyland. Wyrzuciła z niej Love (grała na basie), z którą nie mogła się już dogadać. Jeśli można mówić o jakichś sukcesach Courtney w tym okresie, to można do nich zaliczyć udział w filmach "Sid i Nancy" ("Sid And Nancy") oraz "Z piekła rodem" ("Straight To Hell"). Pojawiła się również w epizodycznych rolach w telewizji.

Pod koniec lat 80-tych. Courtney doszła do wniosku, że musi nauczyć się grać na gitarze. Gdy zgłębiła już podstawowe tajniki warsztatu, zdecydowała się na założenie własnego zespołu. Otrzymał on nazwę Hole. Jako pierwszy dołączył do niego Eric Erlandson, który okazał się być jedynym obok Love stałym członkiem Hole. W 1989 roku zespół, po zaledwie trzech miesiącach prób, zagrał pierwszy koncert, a niedługo po tym zarejestrował debiutanckie single w niezależnej wytwórni. Pierwsza duża płyta Hole, "Pretty On The Inside", ukazała się w 1991 roku, a jedną z osób odpowiedzialnych za jej produkcję była Kim Gordon z Sonic Youth.
 Komercyjnego sukcesu nie było, ale album zebrał dobre recenzje, zwłaszcza w brytyjskiej prasie. W tym okresie Love zawarła przyjaźnie z Michaelem Stipe'em z R.E.M. i Billym Corganem z The Smashing Pumpkins. Poznała też jeszcze jedną osobę, która miała odegrać wielką rolę w jej życiu. Kurta Cobaina. Szczupły blondyn z wielkimi oczami zachwycił Love, która starała się jak mogła zaciągnąć go do łóżka. Kurt jednak oparł się jej urokowi. Na jakiś czas. Kiedy Nirvana nagrywała w Los Angeles przełomowy album "Nevermind", Courtney często wpadała do studia, które znajdowało się kilka przecznic od jej mieszkania. Jesienią 1991 roku Love i Cobain byli już parą. Pobrali się na Hawajach w lutym 1992 roku. Courtney była już wtedy w ciąży. Pół roku później przyszło na świat jedyne dziecko artystów, córka Frances Bean Cobain.

Małżeństwo trudno zaliczyć do udanych. Courtney i Kurt nie stronili od narkotyków, poza tym sporo czasu spędzali osobno, co wiązało się również z tym, że zarówno Hole, jak i Nirvana były w tamtym okresie u szczytu popularności. Jednak nic nie zapowiadało tragicznych wydarzeń, do których miało dojść w roku 1994 w odstępie kilku miesięcy. 8 kwietnia Kurt Cobain odebrał sobie życie. Z kolei 16 czerwca Kristen Pfaff, basistka Hole, przedawkowała heroinę. Courtney nie zamierzała pogrążać się w żałobie i rzuciła się w wir pracy. Dzięki rekomendacji Billy'ego Corgana przyjęła do Hole basistkę Melissę auf der Maur i niedługo później pojechała w trasę koncertową. Wydany w tym okresie longplay "Live Through This" okazał się być sukcesem, a "Rolling Stone" i "Spin" wybrały go na album roku. Amerykańska trasa promująca to wydawnictwo jest godna odnotowania z tego względu, że grupa Hole supportowała Nine Inch Nails. Z liderem Gwoździ, Trentem Reznorem, Courtney miała krótki romans.

W 1996 roku Miloš Forman obsadził Courtney w filmie "Skandalista Larry Flynt", opowiadającym o założycielu magazynu "Hustler". Love wypadła znakomicie. Za rolę żony Flynta była nominowana do Złotego Globu. Na planie rozpoczął się jej romans z grającym w filmie Edwardem Nortonem, który rozwinął się w trwający cztery lata związek. Najdłuższy w życiu Love! Para była nawet zaręczona, ale do ślubu nie doszło. - Powinnam była wyjść za Edwarda. Będę tego żałowała do końca życia - mówiła Love w 2005 roku.

Sukcesem na polu muzycznym okazała się też wydana w 1998 roku płyta "Celebrity Skin", która zebrała entuzjastyczne recenzje i sprzedała się w USA w multiplatynowym nakładzie. Niestety, do tego poziomu grupa już nigdy się nie zbliżyła. Aktywność zespołu stopniowo malała aż w 2002 roku zakończył on działalność. Później u Courtney nie działo się dobrze. Kilka razy była aresztowana i skazywana, musiała poddać się leczeniu odwykowemu. Doszło nawet do tego, że władze przekazały Frances Bean pod opiekę matki Kurta Cobaina (Courtney odzyskała prawo do opieki w 2005 roku). W przerwach między kłopotami z prawem i pobytami w klinikach Love udało się nagrać (we Francji) solowy debiut "America's Sweetheart" przy pomocy m.in. Lindy Perry, wokalistki i gitarzystki oraz cenionej kompozytorki, kiedyś grającej w zespole 4 Non Blondes, a także Berniego Taupina, Brody Dalle czy Kim Deal. Krytycy nie zostawili na płycie suchej nitki. "America's Sweetheart" była również komercyjną porażką. Na drugie dzieło kontrowersyjnej Amerykanki, "Nobody's Daughter", trzeba czekać do lata 2009 roku, aczkolwiek kilka piosenek z płyty zostało zaprezentowanych podczas koncertów Courtney.

Wokalistka jest wielką fanką japońskiej mangi. Na samym uwielbieniu bynajmniej się nie kończy. Love obok DJ-a Milky jest współautorką "Princess Ai", opowieści o młodej, utalentowanej i kontrowersyjnej młodej dziewczynie. Jest buddystką, interesuje się modą, jej ulubiona firma to Givenchy. - Givenchy jest jak ja. Dobra marka, która ma wzloty i upadki - żartowała Love w 2008 roku. O sobie zaś, już na poważnie, powiedziała: "Jestem paranoiczką, ale po tym wszystkim, co przeszłam w życiu nie jest to dziwne. Większość moich problemów wzięło się stąd, że nie wiedziałam, jak należy obchodzić się z pieniędzmi". - Na pewno nie jest nudna ani przewidywalna - napisał o niej brytyjski "Telegraph". Od 2006 roku Courtney jest "czysta". I poświęca się całkowicie wychowywaniu Frances Bean oraz tworzeniu "dobrego rocka dla dzieciaków".
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Mono/FlyCourtney Love03.200441[2]-Virgin VUSDX 283[written by Courtney Love, Linda Perry, Patty Schemel, Larry Schemel][produced by Josh Abraham]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
America's SweetheartCourtney Love02.200456[2]53[4]Virgin CDVUS 249[produced by Josh Abraham, James Barber, Matt Serletic]

Lambrettas

Historia zespołu The Lambrettas nie nalezy może do najbłyskotliwszych i trudno ich pod tym względem porównywać do innych sław epoki. Jak nietrudno się domyślić nazwa pochodzi od jednego z modeli z włoskich skuterów jakie upodobali sobie Modsi już w latach 60-tych. Kapela odegrała niepoślednią rolę dla Mod revival głównie dzięki chwytliwym tekstom lidera Jez'a Bird'a (wokal, gitara, klawisze), pozostałymi członkami składu byli : Doug Saunders (gitara solowa), Mark Ellis (bas) oraz Paul Wincer (perkusja). Lambrettas powstało w "letniej stolicy" Brytyjskich modsów, nazywanej również ich Mekką, Brighton (a dokładniej w położonym niedaleko Lewes). Swoją grą udowodnili, że są czymś więcej niż kolejną grupą zainspirowaną twórczością The Jam.
Odrzucali typową dla modsów arogancję połączoną z poczuciem przynależności do elity na rzecz czystej popowej wrażliwości. Dzięki temu wytworzyli niepowtarzalny styl i klimat w swojej muzyce. Zespół zaistniał na scenie muzycznej po podpisaniu kontraktu z Rocket Records ( wytwórnią należącą do Eltona Johna) w 1979r. Po wydaniu swojego pierwszego singla "Go Steady" (który okazał się kompletną komercyjną klapą), nagrali hit coverując utwór "Poison Ivy" (wydany przez wytwórnie Two Stroke Rec.), napisany przez spółkę Leiber and Stoller.
Ich kolejne single "D-a-a-ance" i "Another Day (Another Girl)", ukazywały się już na listach przebojów (niestety nie jestem w stanie powiedzieć na których miejscach się uklasowały). Kapela zaistniała także dzięki pismu "The Sun", (gdzie na 3 stronie znajdowały się zdjęcia kobiet topless). Ich debiutowa długogrająca płyta "Beat boys in the jet age", dostała się coprawda na listy przebojów, ale w okresie zaawansowanego Mod Revival'u nie przyniosła im specjalnej sławy. Kapela grałą w tym czasie kilka koncertów poprzedzających wydanie ich drugiego krążka "Ambience". Niedługo później grupa ogłosiła, swój rozpad z wiadomych tylko sobie powodów. Na początku lat 90-tych Bird ponownie zebrał chłopaków z The Lambrettas. Zagrali kilka koncertów, pokazali się na scenie i nagrali kilka demówek na płytę, kóra nigdy nie zostałą wydana.



Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Poison ivy/RunaroundLambrettas03.19807[12]-Rocket XPRES 25[written by Leiber, Stoller][produced by Peter Collins]
D-a-a-ance/Can' t you feel the beatLambrettas05.198012[8]-Rocket XPRES 33[written by Bird][produced by Peter Collins]
Another day [Another girl]/Steppin' out of lineLambrettas08.198049[4]-Rocket XPRES 36[written by Bird][produced by Peter Collins]
Good times/Lamba sambaLambrettas03.1981--Rocket XPRES 48[written by Sanders, Bird][produced by Steve James]
Anything you want/AmbienceLambrettas04.1981--Rocket XPRES 52[written by Bird][produced by Steve James]
Somebody to love/Nobody' s watching meLambrettas04.1982--Rocket XPRES 74[written by Slick][produced by Peter Collins]
Decent town/D-a-a-anceLambrettas08.1981--Rocket XPRES 62[written by Sanders][produced by Steve James]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Beat boys in the jet ageLambrettas07.198028[8]-Rocket TRAIN 10[produced by Peter Collins]

wtorek, 12 lipca 2016

Graham Nash

Gitarzysta i wokalista brytyjski, ur. 2.02.1942 r. w Blackpool w hrabstwie Lancashire, Anglia.
Karierę muzyczną rozpoczął w okresie boomu skifflowego, zakładając w 1955 r. razem z kolegą z klasy Allanem Clarke'em duet Two Teens. W 1960 r. już jako Ricky And Dane dołączyli do objeżdżającej pobliskie tereny formacji Kirk Stephens And The Deltas. Współpraca ta dobiegła końca już w 1961 r., kiedy to Graham i Allan odeszli, by założyć grupę The Hollies, która wyrosła z lokalnej atrakcji na jedną z najpopularniejszych brytyjskich grup lat 60.
Niemałą w tym zasługę miał Nash, który swoim ostrym głosem doskonale przebijał się przez perfekcyjne harmonie wokalne kolegów. Mimo że pierwsze przeboje formacji pochodziły z pozazespołowych źródeł, Nash, Clarke i gitarzysta Tony Hicks stworzyli niedługo potem bardzo udany twórczy związek.
Rosnące zamiłowanie Grahama do głębokich, introspektywnych utworów, czego dowodem może być pochodząca z 1967 r. kompozycja "King Midas In Reverse", powoli zaczynało się kłócić ze zdecydowanie popowymi ciągotami kolegów. W rezultacie już w następnym roku śpiewający gitarzysta odszedł do supergrupy Crosby, Stills And Nash.
Jego mocno nosowy tenor nasycił barwą harmonie tria. a mimo że talent kompozytorski Nasha był przez wielu komentatorów uznawany za zdecydowanie lżejszego kalibru, utwory jego autorstwa, m.in. "Marrakesh Express" (napisany jeszcze dla The Hollies), "Teach Your Children" i "Just A Song Before I Go" wydane w wersji singlowej odniosły wielki sukces.
Solowy album Songs For Beginners potwierdził bezpretensjonalny acz lekko naiwny styl Nasha, a zaprezentowany na nim materiał zawierał zarówno komentarze polityczne ("Chicago"), jak i osobiste wyznania artysty.
Wsparcie ze strony uczestniczącej w nagraniach ówczesnej przyjaciółki Nasha Rity Coolidge oraz Jerry'ego Garcii i Dave'a Masona
nadało albumowi precyzję, która skutecznie uciszyła wielu krytyków wokalisty.
Jednak posępny i mroczny album Wild Tales. nagrany niedługo po zamordowaniu przyjaciółki Grahama Amy Gosage, odniósł już o wiele mniejszy sukces. Siłą rzeczy brakowało mu lekkości poprzedniego wydawnictwa, ale znalazły się na nim godne zapamiętania utwory, m.in. "Prison Song" i "Another Sleep Song".
Pozostałą część dekady Graham spędził jako połowa duetu Cros by And Nash, brał też udział w licznych wspominkowych koncertach dawnej supergrupy.
Wiele czasu poświęcał również na działalność charytatywną i polityczną, biorąc udział w projektach "No Nukes" i M.U.S.E.
Dalszą karierę solową zakłóciło słabe przyjęcie albumu Earth And Sky. Po krótkiej współpracy z odrodzonymi The Hollies w 1983 r. Nash ponownie dołączył do kolegów z formacji Crosby, Stills, Nash And Young i do dziś nagrał tylko jeden album solowy Innocent Eyes.
Zaprezentowany na nim materiał łączył dotychczasowe osiągnięcia Nasha z nowoczesną techniką, której głównym „reprezentantem" były automaty perkusyjne. W rezultacie płyta okazała się zbyt ciężka, przytłoczona nie najlepszą produkcją i spotkała się z obojętnością zarówno ze strony krytyków, jak i publiczności.
Pierwszą miłością Nasha zawsze jednak była działalność formacji CS&N, a historia pokazała, że swoje najlepsze kompozycje napisane po odejściu z The Hollies zachował właśnie dla ukochanej grupy, nie wykorzystując ich w działalności solowej. Jego zdecydowanie i niezachwiana równowaga psychiczna pomogły kolegom w wielu trudnych chwilach. Najwięcej zawdzięcza mu David Crosby, któremu Nash pomógł zerwać z narkotykowym nałogiem.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Chicago/Simple ManGraham Nash06.1971-35[11]Atlantic 2804[written by Graham Nash][produced by Graham Nash]
Military madness/Sleep SongGraham Nash09.1971-73[6]Atlantic 2827[written by Graham Nash][produced by Graham Nash]
Weed to be a king/Wounded birdGraham Nash11.1971-111[2]Atlantic 2840
Immigration man/Whole ClothDavid Crosby & Graham Nash05.1972-36[9]Atlantic 2873[written by Graham Nash][produced by David Crosby, Graham Nash, Bill Halverson]
War song/The Needle And The Damage Done [Neil Young]Graham Nash & Neil Young07.1972-61[6]Reprise 1099[written by Neil Young][produced by Mazer, Mulligan, Johnson, Young]
Southbound train/The Wall SongDavid Crosby & Graham Nash08.1972-99[2]Atlantic 2892[written by Graham Nash][produced by David Crosby, Graham Nash, Bill Halverson]
Carry me/Mama LionDavid Crosby & Graham Nash11.1975-52[6]ABC 12140[written by D. Crosby][produced by David Crosby, Graham Nash ]
Out of the darkness/Broken BirdDavid Crosby & Graham Nash08.1976-89[3]ABC 12 199[written by C. Degree, G. Nash, D. Crosby][produced by David Crosby, Graham Nash]
Spotlight/Foolish manDavid Crosby/Graham Nash10.1976-109[1]ABC 12 217[written by D. Kootch, G. Nash][produced by David Crosby, Graham Nash]
Innocent eyes/I Got A RockGraham Nash04.1986-84[7]Atlantic 89434[written by Paul Bliss][produced by Craig Doerge, Stanley Johnston, Graham Nash]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Songs for beginnersGraham Nash06.197113[8]15[24]Atlantic SD 7204[gold-US][produced by Graham Nash]
Graham Nash and David CrosbyGraham Nash & David Crosby04.197213[5]4[26]Atlantic SD 7220[gold-US][produced by David Crosby, Graham Nash, Bill Halverson]
Wild talesGraham Nash01.1974-34[14]Atlantic SD 7288[produced by Graham Nash]
Wind on the waterDavid Crosby/Graham Nash10.1975-6[31]ABC 902[gold-US][produced by David Crosby, Graham Nash, Stephen Barncard]
Whistling down the wireDavid Crosby/Graham Nash07.1976-26[15]ABC 956[gold-US][produced by David Crosby, Graham Nash, Stephen Barncard]
Crosby/Nash-LiveDavid Crosby/Graham Nash11.1977-52[8]ABC 1042[produced by David Crosby, Graham Nash, Don Gooch, Stephen Barncard]
The best of Crosby/NashDavid Crosby/Graham Nash10.1978-150[4]ABC 1102[produced by David Crosby, Graham Nash, Bill Halverson, Stephen Barncard
Earth & SkyGraham Nash03.1980-117[5]Capitol 12 004
Innocent eyesGraham Nash04.1986-136[7]Atlantic 81 633[produced by Craig Doerge, Stanley Johnston, and Graham Nash]

Autumn Records

Autumn Records zaczęła swoją działalność w końcu 1963r w San Francisco za sprawą Dj-ów Toma Donahue i Boba Mitchella.Funkcję producenta i dyrektora artystycznego przyjął Sylvester Stone [Sly Stone-póżniej członek Sly & The Family Stone].
Już na początku osiągnęli komercyjny sukces dzięki nagraniom Bobby Freemana i Beau Brummels.Wspierali też wydawanie płyt Vejetables, Mojo Men i samego Sly Stone'a.
Wytwórnia stanowiła magnes dla nowo powstających z dużymi aspiracjami zespołów muzycznej sceny San Francisco;The Charlatans, Great Society, Dino Valenti i Grateful Dead (jeszcze jako The Emergency Crew),wszyscy oni nagrywali dla Autumn Records chociaż tylko grupa Great Society odniosła finansowy sukces.Finansowe problemy wytwórni przesądziły o jej sprzedaży i końcu działalności na początku 1966r , a jej podopieczni przeszli do Warner Brothers.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
C'mon And Swim (Part 1) / C'mon And Swim (Part 2), Bobby Freeman, 1964, Autumn 2 5.Billboard
Laugh, Laugh / Still In Love With You Baby, The Beau Brummels, 1964, Autumn 8 15.Billboard
You Tell Me Why / I Want You, The Beau Brummels, 1965, Autumn 16 38.Billboard
Just A Little / They'll Make You Cry, The Beau Brummels, 1965, Autumn 10 8.Billboard
Don't Talk To Strangers / In Good Time, The Beau Brummels, 1965, Autumn 20 52.Billboard
Good Time Music / Sad Little Girl, The Beau Brummels, 1965, Autumn 24 97.Billboard
Dance With Me / Loneliest Boy In Town, The Mojo Men, 1965, Autumn 19 61.Billboard
I Still Love You / Anything, The Vejtables, 1965, Autumn 15 84.Billboard

Bette Midler

Ur. 1.12.1944 r. w Paterson w stanie New Jersey. Jako piosenkarka, artystka komediowa i aktorka zyskała sławę prezentując dynamiczny, nieco wulgarny sceniczny show, który przyniósł jej przydomek "Boska Miss M" i "Cizia z głosem". Matka, wielka miłośniczka kina, nadała jej imię na cześć słynnej aktorki Bette Davis. Midler wychowywała się na Hawajach, a uczęszczając do miejscowej szkoły jako jedna z niewielu białych uczniów i jedyna Żydówka, szybko się wyrobiła i już w pierwszej klasie zdobyła nagrodę za odśpiewanie kolędy "Cicha noc". Zachęcona przez matkę studiowała aktorstwo na University of Hawaii; pracowała też w przetwórni ananasów i jako sekretarka w stacji radiowej zanim w 1965 r. dostała swoją pierwszą niewielką rolę. W filmie "Hawaii" wcieliła się w postać nieustannie chorej żony misjonarza. Po przeprowadzce do Nowego Jorku pracowała na stoisku z rękawiczkami w domu towarowym Sterna, jako szatniarka i skąpo ubrana tancerka w klubie, by w 1966 r. zaangażować się do chóru w wielkim hicie Broadwayu "Skrzypek na dachu".
W lutym 1967 r. przejęła już jedną z głównych ról w tym spektaklu i przez następne trzy lata wcielała się w Tzeitel, najstarszą córkę Tewiego Mleczarza. Śpiewając po spektaklu w klubie Improvisation, promującym młode talenty, została zauważona przez jednego z kierowników produkcji telewizyjnego programu prowadzonego przez Davida Frosta. W konsekwencji wystąpila kilka razy z samym Frostem, wzięła też udział w "Merv Griffin Show". Po zakończeniu występów w "Skrzypku na dachu" grała krótko w wystawianym poza Broadwayem musicalu "Salvation" i ponownie podjęła pracę jako tancerka w barze na Broadwayu, by wkrótce zarabiać 50 dolarów za występ w Continental Baths w Nowym Jorku, gdzie śpiewała dla otulonych w ręczniki kąpielowe gejów. Ubrana w obcisłe spodnie, zdobione cekinami suknie bez ramiączek i buty na platformach, prezentowała swój ekstrawagancki show, śpiewając rockowe i bluesowe przeboje z lat 40., 50. i 60. W poszukiwaniu materiału cofnęła się nawet do 1929 r., wybierając balladę "Am I Blue?" autorstwa Harry'ego Aksta i Granta Clarke'a, którą wtedy śpiewała z powodzeniem Ethel Waters.
Wieści o tych niezwykłych występach szybko rozniosły się po całym mieście i stopniowo pozwolono uczestniczyć w nich także i "zwykłej" publiczności, wśród której znaleźli się m.in. ludzie z branży. W efekcie artystka otrzymała mnóstwo interesujących propozycji, m.in. zaproszenie do regularnych występów w programie "Tonight" Johnny'ego Carsona. W maju 1971 r. wystąpiła w podwójnej roli Acid Queen i Mrs Walker w wystawionej przez Seattle Opera Com pany rock operze "Tommy", a pod koniec tego samego roku oficjalnie zadebiutowała w Nowym Jorku, występując w nocnym klubie Downstairs At The Upstairs. Angaż przewidziany początkowo na dwa tygodnie został przedłużony do dziesięciu, by wszyscy chętni mogli obejrzeć jej show. W następnym roku Midler wystąpiła z Carsonem w hotelu Sahara w Las Vegas, a w czerwcu śpiewała dla zajmującej tylko stojące miejsca publiczności w Carnegie Hall w Nowym Jorku.
W listopadzie 1972 r. nakładem wytwórni Atlantic na rynku pojawił się debiutancki album piosenkarki The Divine Miss M, który w ciągu pierwszego miesiąca sprzedano w liczbie 100 tysięcy egzemplarzy. Znalazły się na nim utwory, które artystka już wcześniej włączyła do swego scenicznego show, m.in. "Boogie Woogie Bugle Boy" z repertuaru The Andrews Sisters, "The Chapel Of Love" The Dixie Cups, "The Leader Of The Pack" The Shangri-Las i "Do You Want To Dance?" Bobby'ego Freemana. W większości tych utworów na fortepianie grał Barry Manilow, który na początku lat 70. przez trzy lata akompaniował piosenkarce i był jej kierownikiem muzycznym. Płytę zadedykowano Judith, siostrze artystki, która zginęła w wypadku samochodowym jadąc do Nowego Jorku na spotkanie z Bette, występującą wtedy w "Skrzypku na dachu".
Drugi album wokalistki również trafił do Top 10 amerykańskiej listy przebojów. W 1973 r. Midler wyróżniono After Dark Award dla najlepszej wokalistki roku. W latach 70. artystka zyskała status supergwiazdy i występowała w wypełnionych po brzegi salach koncertowych całych Stanów Zjednoczonych. W 1979 r. zagrała swoją pierwszą główną rolę w filmie "The Rose", opartym luźno na faktach z życia Janis Joplin. Udział w tym obrazie przyniósł artystce nominację do Oskara dla najlepszej aktorki i dwa Złote Globy (w tym za główną rolę). Dwie pochodzące z filmu piosenki, tytułowa (sprzedana na singlu w liczbie ponad miliona egzemplarzy) i "When A Man Loves A Woman" oraz album ze ścieżką dźwiękową trafiły na amerykańską listę przebojów, podobnie jak longplay z muzyką z kolejnego filmu z udziałem Bette Divine Madness, będącego zapisem występu artystki w Pasadenie w Kalifornii. Po tych wszystkich sukcesach na początku lat 80. wszystko zaczęło się powoli psuć. W 1982 r. proroczo zatytułowana czarna komedia "Jinxed!" ("Pechowiec") zrobiła totalną klapę, a w środowisku krążyły plotki o gwałtownych kłótniach pomiędzy Midler, jej partnerem Kenem Wahlem i reżyserem Donem Siegelem. Artystka stała się w Hollywood persona non grata, co zakończyło się załamaniem nerwowym.
W 1984 r. poślubiła byłego pośrednika handlu nieruchomościami Martina Von Haselberga i podpisała długoterminowy kontrakt z Walt Disney Studios, powracając w 1985 r. rolą w komedii "Down And Out In Beverly Hills" z Nickiem Nolte i Richardem Dreyfussem. Do końca lat 80. unikała wyjazdów w trasy i skoncentrowała się na karierze aktorskiej, występując w serii niewybrednych komedii, takich jak "Ruthless People" (w 1986 r.) z Dannym De Vito, "Outrageous Fortune" (w 1987 r.) i "Big Business" (w 1987 r.). W 1988 r. "Beaches", pierwszy film wyprodukowany przez należącą do artystki wytwórnię All Girls Productions (działającą pod hasłem "A my i tak żywimy urazę!"), przyniósł jej jedną z najlepszych ról w karierze. Przy okazji zaśpiewała kilka piosenek. Znalazły się wśród nich takie standardy jak "Ballin' The Jack", "I've Still Got My Health" Cole Portera, "The Glory Of Love", "Under The Boardwalk" i celowo pozbawiona smaku opowieść o wynalezieniu biustonosza "Otto Tisling". W filmie tym można było również usłyszeć utwór "Wind Beneath My Wings" autorstwa Larry'ego Henleya i Jeffa Silbaram, który dotarł do pierwszego miejsca amerykańskiej listy przebojów, a w wykonaniu Bette Midler zdobył dwie nagrody Grammy dla najlepszej piosenki i najlepszego nagrania roku.
W 1990 r. artystka wystąpiła w filmie "Stella", remake'u klasycznego wyciskacza łez "Stella Dallas", w którym brawurowo wykonała parodię striptizu, tańcząc na barze wśród szklanek i butelek. W tym samym roku zagrała też u boku Woody'ego Allena w komedii "Scenes From The Mali". Rola w filmie z 1991 r. "For The Boys" (którego była współproducentką) obok Jamesa Caana, przyniosła jej kolejny Złoty Glob dla najlepszej aktorki. W tym samym roku Midler nagrała Some People's Lives, pierwszy album nie zawierający ścieżki dźwiękowej z filmu od czasu porażki, jaką poniosła w 1983 r. longplayem No Frills. Płyta trafiła do Top 10 amerykańskiej listy przebojów, a jeden z i "From The Distance" utrzymywał się w amerykańskich i brytyjskich zestawieniach przez wiele tygodni. Artystka postanowiła powrócić do kariery muzycznej i znów zacząć koncertować. "From the Distance" ze swoimi odniesieniami do Wszechmogącego był niezaprzeczalnym dowodem głośnej, ocierającej się o wulgarność gwiazdy kabaretów należą już raczej do przeszłości.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Do you want to dance?/SuperstarBette Midler12.1972-17[16]Atlantic 2928[written by Bobby Freeman][produced by Joel Dorn]
Boogie woogie bugle boy/Delta dawnBette Midler05.1973-8[16]Atlantic 2964[written by Hughie Prince/Don Raye][produced by Joel Dorn,Barry Manilow][1[2].Adult Contemporary Chart][#15 hit by Andrews Sisters in 1941r]
Friends /Chapel of loveBette Midler09.1973-40[10]Atlantic 2980[written by Mark "Moogy" Klingman/Buzzy Linhart][produced by Joel Dorn,Barry Manilow,Ahmet Ertegun,Geoffrey Haslam][9.Adult Contemporary Chart]
In the mood/Drinking againBette Midler01.1974-51[7]Atlantic 3004[written by Joe Garland/Andy Razaf][produced by Arif Mardin, Barry Manilow][#1 hit by Glenn Miller in 1940][18.Adult Contemporary Chart]
You' re movin' out today/Let me just follow behindBette Midler04.1977-42[14]Atlantic 3379[written by Carole Bayer Sager,B. Roberts,Bette Midler][11.Adult Contemporary Chart]
Storybook children [Daybreak]/Empty bed bluesBette Midler01.1978-57[10]Atlantic 3431[written by David Pomeranz/Spencer Proffer][produced by Brooks Arthur][37.Adult Contemporary Chart]
Married men/Bang,you' re deadBette Midler06.1979-40[9]Atlantic 3582[written by Dominic Bugatti/Frank Musker][produced by Arif Mardin][32[8].Hot Disco/Dance;Atlantic 187 12"]
Hang on in there baby/My knight in black leatherBette Midler10.1979---[written by Johnny Bristol][produced by Arif Mardin][70[6].Hot Disco/Dance;Atlantic 201 12"][#8 hit for Johnny Bristol in 1974]
Big Noise From Winnetka Bette Midler11.1979---[written by Bob Crosby, Bob Haggart, Gil Rodin,Ray Bauduc][produced by Arif Mardin][98[5].Hot Disco/Dance;Atlantic 218 12"][#8 hit for Johnny Bristol in 1974]
When a man loves a woman/Love me with a feelingBette Midler01.1980-35[10]Atlantic 3643[written by Calvin Lewis/Andrew Wright][produced by Paul A. Rothchild][piosenka z filmu-The Rose]
The rose/Stay with meBette Midler03.1980-3[25]Atlantic 3656[gold][written by Amanda McBroom][produced by Paul A. Rothchild][piosenka z filmu-The Rose][1.Adult Contemporary Chart]
My mother' s eyes/Chapel of love [live]Bette Midler11.1980-39[13]Atlantic 3771[written by Tom Jans][#8 hit by George Jessel in 1929][8.Adult Contemporary Chart]
All i need to know/My eye on youBette Midler09.1983-77[4]Atlantic 89 789[written by Barry Mann/Tom Snow/Cynthia Weil[produced by Chuck Plotkin,Brock Walsh,Danny Goldberg][# 2 hit by Linda Ronstadt & Aaron Neville in 1989 jako-Don' t know much][39.Adult Contemporary Chart]
Favorite waste of time/My eye on youBette Midler10.1983-78[4]Atlantic 89 761[written by Marshall Creenshaw][produced by Chuck Plotkin,Brock Walsh,Danny Goldberg]
Beast of burden/Come back Jimmy DeanBette Midler02.1984-71[6]Atlantic 89 712[written by Mick Jagger/Keith Richards][produced by Chuck Plotkin,Brock Walsh,Danny Goldberg]
Wind beneath my wings/Oh industryBette Midler03.19895[12]1[1][29]Atlantic 89 972[platinum][written by Larry Henley/Jeff Silbar][produced by Arif Mardin,Marc Shaiman][piosenka z filmu -Beaches][Grammy 1989-Record of The Year][Oryginalnie nagrana przez Sheenę Easton w 1982r][2.Adult Contemporary Chart]
From a distance/One more roundBette Midler10.199045[5] reissue 06.1991:6[9]2[26]Atlantic 87 820[platinum][written by Julie Gold][produced by Arif Mardin,Marc Shaiman][1[6].Adult Contemporary Chart][oryginalnie nagrana przez Nanci Griffith]
Night and day/The girl is on to youBette Midler01.1991-762[7]Atlantic 87 825[written by Billie Hughes/Roxanne Seeman][produced by Arif Mardin,Marc Shaiman][15.Adult Contemporary Chart]
Every road leads back to you/I remember you/Dixie' s dreamBette Midler12.1991-78[6]Atlantic 87 572[written by Warren, Diane ][15.Adult Contemporary Chart]
In This LifeBette Midler11.1995146[3]-Atlantic[written by Mike Reid,Allen Shamblin][produced by Arif Mardin]
To Deserve You Bette Midler02.1996173[1]-Atlantic 85531[written by Maria McKee][produced by Arif Mardin][2[14].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 531 12"]
My one true friendBette Midler12.199858[3]-Warner Bros 9 44586-2[written by King, Carole/Foster, David /Sager, Carole Bayer][produced by David Foster][16.Adult Contemporary Chart]
I' m beautifulBette Midler02.1999-60.Hot 100 Singles SalesWarner 44 586[written by Evans, Brinsley][produced by Arif Mardin][1[2][14].Hot Disco/Dance;Atlantic 44 586 12"]
In These Shoes Bette Midler04.2001--Warner 42360-2[produced by Don Was.][8[13].Hot Disco/Dance;Atlantic 42 360 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The divine Miss MBette Midler12.1972-9[76]Atlantic 7238[platinium][produced by Barry Manilow, Joel Dorn, Geoffery Haslam]
Bette MidlerBette Midler08.1973-6[27]Atlantic 7270[gold][produced by Barry Manilow,Arif Mardin]
Songs for the New DepressionBette Midler01.1976-27[15]Atlantic 18 155[Producers: Bette Midler , Joel Dorn , Mark "Moogy" Klingman , Arif Mardin]
Live at lastBette Midler05.1977-49[11]Atlantic 9000[Producers: Lew Hahn]
Broken blossomBette Midler12.1977-51[14]Atlantic 19 151[produced by Brooks Arthur]
Thigs and whispersBette Midler09.1979-65[17]Atlantic 16 004[produced by Arif Mardin]
The rose [OST]Bette Midler12.197968[1]12[45]Atlantic 16 010[2x-platinium][produced by Paul A. Rothchild]
Divine madness [OST]Bette Midler11.1980-34[14]Atlantic 16 022[Producers: Dennis Kirk ]
No frillsBette Midler08.1983-60[13]Atlantic 80 070[produced by Chuck Plotkin]
Mud will be flung tonightBette Midler12.1985-183[6]Atlantic 81 291[Producers: Bette Midler , Bob Kaminsky , Jerry Blatt]
Beaches [OST]Bette Midler01.198921[9]2[176]Atlantic 81 933[3x-platinium][gold-UK][produced by Arif Mardin]
Some people' s livesBette Midler10.19905[11]6[73]Atlantic 82 129[2x-platinium][gold-UK][produced by Arif Mardin]
For the boys [OST]Bette Midler11.199175[1]22[21]Atlantic 82 329[gold][Producers: Dave Grusin , Arif Mardin , Joe Mardin , Marc Shaiman]
Expierence The Divine:Greatest HitsBette Midler07.19933[64]50[37]Atlantic 82 497[platinium][platinum-UK]]
Gypsy [TV Soundtrack]Bette Midler12.1993-183[2]Atlantic 82 551[produced by Arif Mardin]
Beaches [OST]Bette Midler03.199584[8]-Atlantic [gold-UK]
Bette of rosesBette Midler08.199555[18]45[35]Atlantic 82 823[platinium][Producers: Bonnie Hayes , Robbie Buchanan , Robbie Kondor , Arif Mardin , Steve Skinner]
Bathhouse BettyBette Midler10.1998-32[16]Warner 47 078[gold][Producers: David Foster , Chuckii Booker , Arif Mardin , Michael O'Reilly , Marc Shaiman]
BetteBette Midler10.2000-69[11]Warner 47 843[Producers: Rick Nowels , Marc Shaiman , Don Was ]
Bette Midler sings The Rosemary Clooney SongbookBette Midler10.2003-14[22]Columbia 90 350[gold][Producers: Barry Manilow , Robbie Buchanan ]
Bette Midler sings The Peggy Lee songbookBette Midler11.200541[4]10[9]Columbia 95 107[Producers: Barry Manilow , David Benson][182.000egz]
Cool YuleBette Midler10.2006-33[5]Columbia 82876862662 [UK][gold][Producers: Robbie Buchanan, Barry Manilow]
Jackpot! The Best BetteBette Midler09.20086[37]66[2]Rhino R2 515881-
Memories of YouBette Midler11.201045[5]-Rhino [silver-UK]

Persuasions

Persuasions-zespół założony w 1966 r.w Nowym Jorku, który mimo panujących trendów kontynuował tradycję śpiewania- a capella. W jego składzie znaleźli się niezwykle utalentowani wokaliści: Jerry Lawson (ur. 23.01.1944 r. w Fort Lauderdale na Florydzie; wokalista prowadzący), Joseph "Jesse" Russell (ur. 25.09.1939 r. w Henderson w stanie Północna Karolina; tenor), Little Jayotis Washington (ur. 12.05.1941 r. w Detroit w stanie Michigan; tenor), Herbert "Tubo" Rhoad (ur. 1.10.1944 r. w Bamberg w Południowej Karolinie; baryton) i Jimmy "Bro" Hayes (ur. 12.11.1943 r. w Hope-well w stanie Wirginia; bas). Po kilku nagraniach dokonanych dla wytwórni Minit, The Persuasions zdobyli sławę częściowo koncertowym, częściowo studyjnym albumem Accapella, który ukazał się nakładem należącej do Franka Zappy wytwórni Straight. Głosy członków grupy można było potem usłyszeć na kilku doskonałych wydawnictwach, wśród których wyróżnić trzeba Street Corner Symphony i Chirpin'. W 1980 r.
The Persuasions towarzyszyli Joni Mitchell w pracy nad albumem Shadows And Light. W latach 1973-1974 Willie C. Daniel zastąpił w zespole Jayotisa Washingtona. 8 grudnia 1988 r. zmarł Rhoad i od tej pory The Persuasions działają jako kwartet, snując swoje niezrównane harmonie w utworach tak różnych jak m.in. "Slip Sliding Away" i "Under The Boardwalk".

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Magic of lovePersuasions.1964--Crown Point 1
I' ll go crazyPersuasions.1965--Tower 146
Big brotherPersuasions.1966--Tower 197
Party in the woodsPersuasions.1969--Minit 32 067
Since i fell for youPersuasions.1970--Reprise 0977
It' s you that i needPersuasions.1971--Capitol 3162
Don' t know why i love youPersuasions.1971--Capitol 3242
Buffalo soldierPersuasions.1972--Capitol 3317
Ten commandements of lovePersuasions.1972--Capitol 3425
Three angelsPersuasions.1972--Capitol 3492
Chapel of lovePersuasions.1973--MCA 40 118
Gold old acapellaPersuasions.1973--MCA 40 080
I really got it bad for youPersuasions07.1974-56[11].R&B ChartA&M 1531
Somewhere to lay my headPersuasions.1974--A&M 1631
Summer ridePersuasions.1974--Erica 01
One thing on my mind/Darlin 'Persuasions08.1975-84[5].R&B ChartA&M 1698
Our day will comePersuasions.1975--A&M 1746
Papa oom mow mowPersuasions.1977--Elektra 45 396

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
We came to playPersuasions09.1971-189[3]Capitol 791
Street corner symphonyPersuasions02.1972-88[12]Capitol 872
Spread the wordPersuasions11.1972-195[3]Capitol 11 101
We still ain' t got no bandPersuasions06.1973-178[3]MCA 326

poniedziałek, 11 lipca 2016

Mathe Altery

Mathe Altery [prawdziwe nazwisko Marie-Thére`se Altare] piosenkarka francuska,urodzona 12 września 1933r w Paryżu,ciesząca się dużą popularnością w latach 50-tych i 60-tych w szczególności poprzez śpiewanie arii z oper i standartów francuskich i zagranicznych.Jest córką tenora Mario Alterysa (1892-1974).
Altery rozpoczęła karierę w bardzo młodym wieku w Cherbourgu (Manche), gdzie pracował jej ojciec.Jej sopran sprawił ,że stała się lokalną gwiazdą.Po studiach muzyki klasycznej rozpoczęła pracę jako chórzystka w Théâtre du Châtelet w Paryżu występujac w operetce Annie z Dzikiego Zachodu.Została zauważona w konkursie piosenki, który odbył się w Deauville w 1953 roku.
W roku 1956 w Lugano, uczestniczyła w pierwszym konkursie Eurowizji jako przedstawicielka Francji z utworem Le temps perdu.Raymond Legrand zarejestrował jej pierwszy album, The Good Night, z filmu o tej samej nazwie reżyserowanym przez René Claira.Odniosła wielki sukces na przełomie lat 50 i 60-tych serią albumów,13 starych walców,13 melodii Belle Epoque,13 arii operetkowych .
Fala muzyki yeye zepchnęła ją na drugi plan.Odbywa liczne zagraniczne turnee,w tym w Kanadzie,gdzie jej krystaliczny głos nadal przyciąga liczną publiczność.Grała w dwóch operetkach w Paryżu, Bon weekend Conchity Arday Roland (1970) i Re^ve de Vienne Franciszka Lopeza (1988).W 1975r nagrała album z duetami ze słynnym Luciene Lupi. Altery pojawiła się w filmie muzycznym Arsouille Milord, André Haguette (1956), gdzie gra wiodącą rolę.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Comme Au Premier JourMathe Altery07.196015[13]-Pathe EG 521[written by Hubert Giraud - Pierre Dorsey ]
Cheveux Fous Et Le`vres Roses Mathe Altery10.196241[2]-Pathé-Marconi EG 600[written by Jean Broussolle - C. Bruhn]
Chitty Chitty Bang Bang Mathe Altery04.196980[5]-Decca 431 183-
Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
13 Mélodies De La Belle EpoqueMathe Altery12.195710[1]-Pathe STX 108-
13 Valses De La Belle Epoque Mathe Altery12.195710[1]-Pathe STX 104-
13 Valses RomantiquesMathe Altery12.20069[19]---

Alpha Blondy

Pochodzący z Wybrzeża Kości Słoniowej Alpha Blondy jest jednym z najpopularniejszych muzyków reggae na świecie. Wraz z towarzyszącym mu od lat dwunastoosobowym zespołem - The Solar System - przedstawia reggae naznaczone charakterystycznym afrykańskim brzmieniem.
Urodzony w 1953 roku Sedou Kone (tak brzmi prawdziwe nazwisko Blondiego) od wczesnych lat fascynuje się muzyką Boba Marleya. Od bardzo wczesnych lat uważa się za rastamana, za dowód czego można uznać zestaw sześciu utworów reggae, które artysta nagrywa będąc jeszcze dzieckiem. Przydomek "blondy" (mający w zamierzeniu brzmieć jak "bandit") nadaje mu wychowująca go przez lata babka, według której wnuk od początku wykazuje dużą dozę nieposłuszeństwa.
Zajmującą pozycję numer jeden w greckim alfabecie "alfę" Kone wykorzystuje do stworzenia własnego alter ego - w ten sposób rodzi się "bandyta numer jeden" zachodnioafrykańskiej sceny muzycznej! Brak pokory i silna osobowość mają wpływ na dalsze losy Blondiego. Rastafariański styl życia Kone jest czymś zgoła odmiennym od wizji roztaczanych przez jego rodziców, widzących go w roli nauczyciela języka angielskiego. Już na etapie studiów w Stanach Zjednoczonych, Blondy wypełnia czas wolny licznymi sesjami muzycznymi w nowojorskim Central Parku i klubach Harlemu, gdzie wykonuje utwory Marleya. Po kilku poważnych ekscesach z przedstawicielami lokalnych władz i policji, zaniepokojeni problemami z wychowaniem syna rodzice przymuszają go do leczenia psychiatrycznego.
Na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku Alpha Blondy zyskuje znaczącą popularność w krajach Afryki Zachodniej, co doprowadza do oficjalnej premiery singla "Brigidier Sabari", a następnie, w 1983 roku - debiutanckiego albumu "Jah Glory". Ukazanie się "Brigadier Sabari" staje się odpowiedzią Alpha Blondiego na brutalność policji, z którą spotyka się na ulicach Abidjan - stolicy swojej ojczyzny. Skatowany prawie na śmierć przez tamtejszych funkcjonariuszy, Blondy najprawdopodobniej jako pierwszy artysta w historii Afryki Zachodniej znajduje odwagę, by wypowiedzieć się publicznie na temat brutalności policji.
Społeczne zaangażowanie do pary z wrodzonym poczuciem humoru stawia Alpha Blondiego w czołówce kontestatorów rzeczywistości czarnego lądu. Określając siebie samego jako "afrykańskiego Rasta" Alpha Blondy tworzy utwory koncentrujące się na promowaniu moralności, miłości, pokoju i społecznego zaangażowania. Artysta konsekwentnie poświęca wiele swoich kompozycji ubogim i zepchniętym na skraj społeczeństwa. Głośno komentuje zło apartheidu w napisanym w połowie lat osiemdziesiątych hymnie wolności "Apartheid is nazism". To on ukuwa humorystycznie brzmiące określenie "demokratura" (z ang. "democratatorship"), wyśmiewające pozornie obywatelski sposób sprawowania władzy w krajach Afryki.
Od początku kariery Blondy stara się też poszerzać grono świadomych odbiorców jego twórczości. Do dzisiaj artysta napisał blisko 200 utworów, w których zaśpiewał nie tylko w rodzimym języku Dioula, lecz także po angielsku, francusku, arabsku i hebrajsku. Projekcją wyniesionej przez niego z domu zasady szacunku dla odmiennych wyznań (jego matka była muzułmanką, podczas gdy ojciec - chrześcijaninem) wydaje się być multietniczny skład zespołu - The Solar System, z którym od lat podróżuje dookoła świata; w jego skład, poza rodzimymi muzykami, wchodzą między innymi: Jamajczyk, Francuz, Anglik i Togijczyk.
Obecnie Blondy ma na swoim koncie 18 albumów i nadal niezwykle aktywnie uczestniczy w życiu światowej sceny reggae. Jego ostatni krążek - "Jah Victory" – jest swego rodzaju podsumowaniem 25 letniej aktywności scenicznej artysty. Album powstał we współpracy z Tyrone’m Downie’m oraz sławetną sekcją rytmiczną Sly & Robbie. Nowoczesność miesza się tu z tradycją - instrumentom takim jak darbuka, towarzyszą liryki francuskich raperów, których niestrudzony "Bandyta Numer 1" zaprosił do sesji nagraniowej do płyty z ubiegłego roku. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Sweet Fanta DialloAlpha Blondy05.198837[10]-Pathé Marconi EMI 2021737-
Rendez-vousAlpha Blondy06.199211[21]-EMI 204 656 7-
Journalistes en dangerAlpha Blondy02.200048[10]---
Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
The ProphetsAlpha Blondy04.198945[4]-Pathé Marconi EMI 7917931-
MasadaAlpha Blondy02.199221[38]-EMI 798 620-1-
Live Au Zenith Alpha Blondy07.199335[2]-EMI 789 470-2-
DieuAlpha Blondy & Solar System06.199417[7]-EMI 7243 8 29847 2 6 -
Rasta PoueAlpha Blondy & Solar System10.199528[2]-Une Musique 191586 2-
Yitshak Rabin Alpha Blondy & Solar System10.199828[10]---
ElohimAlpha Blondy02.200020[8]93[2]Sony-
Paris BercyAlpha Blondy03.200164[6]-EMI Music 7243 5 32411 2 4 -
MerciAlpha Blondy03.200289[8]-EMI Music 07243 5 38341 2 8 -
Jah VictoryAlpha Blondy10.200759[16]-Mediacom MED 0307-

Graeme Allwright

Graeme Allwright-ur. 7 listopada 1926r w Wellington,Nowa Zelandia,piosenkarz,kompozytor.Po otrzymaniu stypendium angażuje się do zespołu teatralnego w Londynie,a następnie we Francji,gdzie poślubił Catherine Dasté, wnuczkę Jacquesa Copeau w Saint-Étienne w 1951 roku.Pracuje w wielu zawodach jako maszynista w teatrze,pszczelarz,opiekun dzieci w szpitalu czy wykładowca teatru .
Od 1965r śpiewa w paryskich kabaretach,ale bez większych sukcesów,dopóki nie spotkał człowieka.który umożliwił mu prawdziwy start w karierze.Tym kimś był Mouloudji,który doprowadził go do nagrania pierwszego albumu The Trimardeur w 1965 roku. Rok póżniej podpisuje kontrakt na nowe nagrania z wytwórnią Phillips.
Wsławił się adoptowaniem piosenek Leonarda Cohena dla francuskiej publiczności [Suzanne, L'étranger,Demain sera bien, i inne],Boba Dylana [Qui a tué Davy Moore ?],Toma Paxtona (Sacrée bouteille), Pete Seegera (Jusqu'a` la ceinture),a także Malvina Reynoldsa (Petites boîtes).Politycznie zaangażowany pisał ,bądż adoptował wiele tekstów tzw. protest-songów.Jego twórczość nasycona jest filozofią hinduską,zwłaszcza Sri Aurobindo.Dzięki swej rewolucyjnej postawie funkcjonuje na pograniczu mediów,mimo pewnych sukcesów komercyjnych w latach 70-tych.
Nowym etapem w jego karierze są występy z Maxime Le Forestier w latach 80-tych.Dochody z koncertów i podwójnego albumu przeznaczone są na rzecz fundacji Pierre Marchanda,wspomagającej dzieci z Trzeciego Świata. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Lover, lover, lover/ De Passage...Graeme Allwright11.197563[8]-Mercury 6011 072[written by Léonard Cohen - Graeme Allwright]
P'tite Fleur FanéeGraeme Allwright03.197851[4]--[written by Georges Fourcade,Jules Fossy]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Le Trimardeur Graeme Allwright12.196515[1]-BAM EM 12014 M
Le Jour De ClartéGraeme Allwright10.196810[12]-Mercury 6459 106
De PassageGraeme Allwright04.197620[8]-Mercury 9101 900
QuestionsGraeme Allwright03.19781[24]-Mercury 9101 904

Eire Apparent

Eire Apparent, grupa irlandzka. Powstała wiosną 1967r w Belfaście, ale już jesienią tego roku przeniosła się do Londynu. Z początku przyjęła nazwę The People, jednakże po kilku miesiącach zmieniła ją na Eire Apparent.
Pierwszy skład: Ernie Graham (właśc. Ernest Harold Graham) - voc, Henry McCullough - g, Chris Stewart (właśc. Eric Christopher Stewart) - b, Dave Lutton (właśc. William David Lutton) - dr. Na początku 1968r McCullougha zastąpił Mike Cox (właśc. Michael Charles Cox) -g. Ponadto krótko
grał w niej Pete Tolson -g. Działała do 1970.

Debiutowała w klubach rodzinnego miasta. Po przybyciu jesienią 1967 do Londynu zwróciła na siebie uwagę Chasa Chandlera (byłego muzyka The Animals) i Mike'a Jeffery'ego, menażerów Jimiego Hendrixa. I to oni pokierowali jej dalszą karierą. Natychmiast weszła do studia i nagrała dla firmy Track pierwszy singel - Follow Me/Here I Go Again. I w listopadzie ruszyła w trasę po kraju u boku Hendrixa, The Move, Pink Floyd, The Nice i Amen Corner.
W lutym 1968 otwierała wielki koncert Hendrixa, The Animals i Soft Machine w Anaheim w Kalifornii. W maju tego roku znalazła się wraz z Hendrixem, The Animals, The Move, Traffic, The Small Faces i John Mayall's Bluesbreakers w programie imprezy Monster Konzert w Zurychu w Szwajcarii. W sierpniu i wrześniu towarzyszyła Hendrixowi, Soft Machine i Vanilla Fudge na tournee po Stanach. A w paź-
dzierniku przystąpiła w studiu TTG w Los Angeles do pracy nad dużą płytą - „Sunrise".
Kontynuowała ją w listopadzie w Record Plant w Nowym Jorku. A ukończyła w styczniu 1969r w Polydor Studios w Londynie. Hendrix podjął się obowiązków producenta, wziął też udział w sesji jako gitarzysta. Ponadto formację wsparli w studiu m.in. Noel Redding, basista zespołu The Jimi Hendrix Experience,
Robert Wyatt, perkusista Soft Machine, oraz zaproszona do udziału w dwóch nagraniach, Mr. Guy Fawkes i Captive In The Sun, orkiestra (jej partie zaaranżował Vic Briggs z The Animals).
Album trafił na rynek w maju 1969r, promowany singlem Rock'n'Roll Band/Yes I Need Someone. Wypełniły go pełne uroku piosenki nasycone psychodeliczną aurą, niekiedy bliższe popu, np. Got To Get Away, ale częściej o jednoznacznie rockowej ekspresji, np. Yes I Need Someone, The Clown, Morning Glory. Płyta sporo zawdzięczała Hendrixowi, który nie tylko czuwał nad kształtem artys tycznym całości, ale też ożywił większość nagrań własnymi partiami gitarowymi (np. Mr. Guy Fawkes, Morning Glory, Captive In The Sun, The Clown, Let Me Stay, Magic Carpet, Yes I Need Someone). On sam nie był jednak zadowolony z wyników sesji. Uważał, że z winy Jacka Hunta, realizatora w TTG, gdzie dokonano większości nagrań, powstała płyta zbyt gładka, pozbawiona prawdziwie rockowego ostrza.
Być może, to byt powód niepowodzenia rynkowego albumu.
„Sunrise" to mimo wszystko jedno ze świadectw niezwykłego talentu Jimiego Hendrixa.Niestety,grupa Eire Apparent po tej porażce już się nie podniosła i w 1970r zakończyła działalność.

Graham nagrał album „Ernie Graham" (Liberty, 1971), a później działał w zespołach Clancy i Help Yourself. Cox z własnym The Mick Cox Band, do którego pozyskał Stewarta, zrealizował płytę „The Mick Cox Band" (Capitol, 1973), a później nawiązał współpracę z Yanem Morrisonem. Stewart wspomagał oprócz Coxa m.in. z Tima Hardina, Johna Martyna, Joe Cockera, Frankiego Millera, Jima Capaldiego, Erica Burdona, Grahama Bonneta, duety Gallagher And Lyle i Keith And Donna Godchaux oraz grupy Spooky Tooth i Lyle McGinness Band. Lutton objawił
się w zespołach Ellis i T. Rex.
McCullogh współpracował ze Sweeney's Men, The Grease Band, Spooky Tooth, Wings Paula McCartneya, Frankiem Millerem, Royem Harperem i Erikiem Burdonem, a ponadto działał jako solista - w tej roli zadebiutował płytą „Mind Your Own Business" (Dark Morse, 1975). Tolson grał w The Pretty Things i The Edgar Broughton Band.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Follow Me/Here I Go AgainEire Apparent01.1968--Track 604 019[written by Shaw, Landon, Keen][produced by Chas. Chandler]
Rock 'N' Roll Band/Yes, I Need SomeoneEire Apparent03.1969--Buddah 201 039[written by Taylor, Graham][produced by Jimi Hendrix]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
SunriseEire Apparent.1969-68[14]Buddah 203 021[produced by Jimi Hendrix]

niedziela, 10 lipca 2016

Jimmy Jones

Ur. 2.06.1937 r. w Birmingham w stanie Alabama, USA. Po długim okresie terminowania w wykonujących rhythm'n'blues i doo-wop grupach wokalnych. gwiazdą rock'n'rolla stał się na początku lat sześćdziesiątych dzięki przebojowi „Handy Man" i kilku innym, wykonywanym ostrym, nieco histerycznym falsetem.
Działalność estradową rozpoczynał jako stepujący tancerz. W 1955 r. przyłączył się do grupy wokalnej The Sparks Of Rhythm.W 1956 r. założył własny zespół. The Savoys,przemianowany wkrótce na The Pretenders. Wszystkie te formacje prezentowały typowy dla tamtych lat doo-wop. a ich popularność nie wykraczała poza zasięg kilku radiostacji w Nowym Jorku i New Jersey.

 Sukcesy przyszły wraz z rozpoczęciem przez Jonesa kariery solowej i podpisaniem w 1959 r. kontraktu z wytwórnią Cub, filią koncernu MGM.,,Handy Man" trafił w 1960 r. na drugie miejsce rhythm'n'bluesowej i trzecie popowej, amerykańskiej listy przebojów.
Falset Jonesa dominował też na kolejnym singlu, „Good Timin"' (odpowiednio, ósma i trzecia pozycja). Spadek popularności kolejnych nagrań odzwierciedlają w pełni coraz niższe miejsca na listach bestsellerów:
„That's When I Cried" (83. miejsce w kategorii pop w 1960 r.) i „I Told You So" (miejsce 85. w rok
później).
Za to w Wielkiej Brytanii Jones odnosił sukcesy nieporównywalne z. większością współczesnych mu amerykańskich wykonawców. W 1960 r. „Handy Man" trafił na trzecie miejsce listy przebojów, „Good Timin'" na pierwsze, a kolejne single: „I Just Go For You", „Ready For Love" i „I Told You So". odpowiednio na pozycje 35.. 46. i 33.
,,Handy Man" powrócił jeszcze dwukrotnie na listy przebojów: w wykonaniu Dela Shannona w 1964 r.
i w wersji Jamesa Taylera w 1977 r.

Kompozycje Jimmy Jonesa na listach przebojów


 
  
[with  Otis Blackwell, Charles Merenstein]
Handy Man   Jimmy Jones  12.1959 2.US/3.UK
Handy Man   Del Shannon  07.1964 22.US/36.UK
Handy Man   James Taylor  06.1977 4.US/54.UK
Handy Man    Joel Hughes  .1982 75.Country Chart
 
[with Fred Tobias]
Good Timin'   Jimmy Jones  04.1960 3.US/1.UK
 
[with  Larry Nestor]
Tired of Being Lonely   The Sharpees 01.1966  79.US
 
[with  Syl Johnson & Glenn Watts]
Is It Because I'm Black?   Syl Johnson 12.1969 68.US

 
[solo]
Concrete Reservation   Syl Johnson  .1970 29.R&B 

 
[with C.C. Ryder]
Ain't Nothing Wrong Makin' Love (The First Night)   Jimmie Jones  .1976 98.R&B 


 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Handy Man/ The Search Is OverJimmy Jones12.19593[24]2[18]Cub 9049[gold-US][written by Jimmy Jones, Otis Blackwell][3[12].R&B Chart]
Good Timin'/My Precious AngelJimmy Jones04.19601[3][15]3[15]Cub 9067[gold-US][written by Fred Tobias, Clint Ballard, Jr.][produced by Otis Blackwell][8[8].R&B Chart]
I Just Go For You/That's When I CriedJimmy Jones09.196035[4]B:83[5]Cub 9072[written by Don Covay]
Ready For Love/For YouJimmy Jones11.196046[1]-Cub 9082[written by Grace Lane, Dorian Burton, Rose Marie McCoy]
I Told You So/ You Got ItJimmy Jones03.196133[3]85[3]Cub 9085[written by Geld, Udell]
Ee-I Ee-I Oh! (Sue Macdonald)/Itchin'Jimmy Jones09.1960-A:102[4];B:106[1]Cub 9076[written by Lawton]

Jimmie Jones

Z siedzibą w Chicago Jimmie Jones- kompozytor i producent muzyki soul i r&b, najbardziej znany ze swojej pracy w wytwórni Mar-v-lus Records i z Sylem Johnsonem.

Większość jego prac sygnowana jest nazwiskiem Jimmy Jones, aby nie doszło do nieporozumień z artystą o tym samym nazwiskiem pochodzącym z Nowego Jorku (z hitem "Handy Man" ) i aranżerem jazzowym z Chicago (Sarah Vaughan, Nancy Wilson, etc.) .
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Yesterday's Mistakes/I Want ActionJimmy Jones.1970--Twinight 130[written by Jimmy Jones][produced by Jimmy Jones]
Do What Comes Natural/I'm So Glad I Got YouJimmy Jones.1970--Deke DK-5412[written by Jones, Atkins, Mixon][produced by Jimmy Jones, Deke Atkins]
Live And Let Live/I Don't Mind ConfessingJimmy Jones.1970--Deke DK-5413[written by Jimmy Jones, Charles Atkins][produced by Jones, Atkins]
If I Knew Then (What I Know Now)/ Make Believe Everything's All RightJimmy Jones.1974--Capitol 3849[written by A. Williams, J. Jones][produced by Eyeball Productions]
Do It Yourself/If I Had A HammerJimmy Jones03.1974--The Gospel Truth GTA-1215[written by Gene Barge][produced by Gene Barge]
Ain't Nothing Wrong Makin' Love The First Night/Time and ChangesJimmy Jones.1976-98[3].R&B ChartConchillo C 1[written by C.C. Ryder, Jimmy Jones][produced by C.C. Ryder]

Jack Hammer

Earl Salomon Burroughs (ur. 16 września  1925r - zm. 8 kwietnia 2016r), znany lepiej pod pseudonimem Jack Hammer , amerykański pianista, wokalista i autor tekstów, uznawany jako współautor " Great Balls of Fire ".
Burroughs urodził się w Nowym Orleanie , ale dorastał w Kalifornii. Na początku 1950 roku przeniósł się do Nowego Jorku , gdzie pracował jako MC w  Baby Grand Theatre. Zaczął pisać piosenki, jeden z jego najwcześniejszych utworów "Fujiyama Mama", został nagrany przez Annisteen Allen , Eileen Barton , a kilka lat później Wandę Jackson . Po przyjęciu   pseudonimu Jack Hammer, napisał także "Rock 'n' Roll Call", nagrany przez Treniers i Louisa Jordana . Nagrał również kilka singli w połowie lat 50-tych, w tym "Football Rock" dla ​​Decca i "Girl Girl Girl" dla Roulette .
Hammer napisał piosenkę "Great Balls of Fire", a następnie przekazał ją autorowi piosenek Paulowi Case, któremu spodobał się tytuł, ale nie sama piosenka. Case przekazał  ideę Otisowi Blackwellowi i zlecił mu napisanie piosenki o tym samym tytule do umieszczenia w filmie Jamboree z Hammerem biorąc połowę udziału licencyjnego z piosenki. Piosenka została   nagrana przez Jerry Lee Lewisa .
Hammer napisał także "Peek-a-boo", hit  zespołu Cadillacs .  Większość   piosenek Hammera powstała we współpracy m.inn. Earlem Burrowsem, Early S. Burrowsem, George Stone i TT Tylerem.  Jego piosenka "Plain Gold Ring" pojawiła się w wykonaniu Niny Simone na jej debiutanckim albumie Little Girl Blue z 1958r , a później została nagrana przez Nicka Cave'a , Kimbrę i innych.

W 1960 roku nagrał LP, Rebellion - Jack Hammer Sings and Reads Songs and Poems of the Beat Generation dla wytwórni Warwick W tym samym roku, kiedy to wokalista Platters zaczął karierę solową, Jack Hammer dołączył do grupy ,występował, nagrywał, i pisał utwory dla nich. W następnym roku przeniósł się do Paryża, gdzie występował   z Sammy Davisem Jr i Chuckiem Berry w kabarecie, a następnie do Belgii . Tam nagrał serię twistów, w tym "Kissin 'Twist", który stał się wielkim hitem w Belgii, Niemczech, Francji i Szwecji. Dobry tancerz, Hammer stał się znany w Europie jako "Twistin 'King", i wydała LP pod tym   tytułem. W Wielkiej Brytanii, jej tytuł zmieniono na Hammer + Beat = Twist , wydany przez Oriole Records . Następnie przeniósł się do Niemiec, występując w amerykańskich bazach wojskowych.

W połowie lat 70-tych roku przeniósł się z powrotem do USA, a w pewnym momencie było zaplanowane, aby miał wystąpić   w filmie o Jimi Hendrixie, który nigdy nie został nakręcony. Jack Hammer wystepował w broadwayowskiej produkcji Bubblin 'Brown Sugar od lutego 1976 do grudnia 1977 roku.

Później mieszkał w Hollywood . Zmarł 8 kwietnia 2016 roku .

Piosenki na listach przebojów


 
  
[with Otis Blackwell]
Great Balls of Fire  Jerry Lee Lewis 11.1957 2.US/1.UK
Great Balls of Fire  Tiny Tim  85.US
Great Balls of Fire  Dolly Parton  7.Country
 
[with James De Leston]
Do I Like It?  Nat King Cole  01.1958 67.US
 
[solo]
Peek-a-Boo  The Cadillacs 12.1958 28.US
Down in the Subway  Soft Cell  02.1984 24.UK
 
[with  Zelda Samuels]
Furry Murray  The Trade Winds [1°] 08.1959 91.US

 
[with  Bobby Earl Williams]
That's the Way She Is  Bobby Earl Williams  .1974 74.R&B